OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Fenofibraat

Fenofibraat is een geneesmiddel voor de behandeling van verhoogde cholesterol- en triglyceridengehalten in het bloed (hypercholesterolemie resp. hypertriglyceridemie). Fenofibraat is de isopropylester van fenofibrinezuur, dat het actieve bestanddeel is van fenofibraat.
Fenofibraat behoort tot de groep van de fibraten. De belangrijkste functie van de fibraten is de verlaging van de triglyceriden. Zij verminderen ook in mindere mate het LDL-cholesterol ("slechte" cholesterol) en verhogen het HDL-cholesterol ("goede" cholesterol). Fibraten zouden aldus het risico op hartziekte verminderen bij mensen met laag HDL-cholesterol of met verhoogde triglyceriden.
Fenofibraat is ontwikkeld door het farmaceutisch bedrijf Fournier Pharma, dat in 2005 werd overgenomen door de Belgische groep Solvay. Het wordt verkocht onder de merknamen Lipanthyl (Solvay) en TriCor (Abbott Labs in de Verenigde Staten, in samenwerking met Fournier). Er zijn ook generieke geneesmiddelen op basis van fenofibraat op de markt.
Lipanthyl en generieke middelen zijn in België toegelaten. In de Verenigde Staten is TriCor een "blockbuster" geworden op de lucratieve markt van de cholesterolverlagers. Door de overname van Fournier Pharma en TriCor, schatte Solvay dat de omzet van haar farmaceutische divisie met meer dan een derde zou toenemen. Begin maart 2008 spande Solvay nog een geding aan tegen het Israëlische bedrijf Teva Pharmaceuticals, dat een generieke vorm van een bepaalde formulatie van TriCor wilde laten goedkeuren door de FDA (Food and Drug Administration). Volgens Solvay zou dat een inbreuk betekenen op het octrooirecht.

## Andere fibraten

Andere fibraten zijn: clofibraat, aluminiumclofibraat, bezafibraat, gemfibrozil, simfibraat, ronifibraat, ciprofibraat, etofibraat en clofibride.
* ↑ Solvay persbericht van 24 maart 2005.
* ↑ Solvay persbericht van 3 maart 2008.
* ↑ Solvay claims patent infringement against Teva. Reuters bericht van 3 maart 2008. Gearchiveerd op 6 april 2023.
# Fenolrood

Fenolrood is een kleurstof uit de trifenylmethaankleurstoffen. Het wordt gebruikt als pH-indicator met omslaggebied 6,6-8,2. Een waterige oplossing ervan kleurt rood bij een pH boven 8,2 (basische kleur) en geel bij een pH beneden 6,6 (zure kleur). Het wordt onder meer gebruikt om veranderingen in de pH van celculturen op te volgen.
# Ferulago

Ferulago is een geslacht van bloeiende planten uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De soorten uit het geslacht komen voor in Europa, het Middellandse Zeegebied, Somalië, het Midden-Oosten en in Pakistan.

## Soorten

* Ferulago abbreviata C.C.Towns.
* Ferulago akpulatii Akalın & Gürdal
* Ferulago angulata (Schltdl.) Boiss.
* Ferulago antiochia Saya & Miski
* Ferulago armena (DC.) Bernardi
* Ferulago asparagifolia Boiss.
* Ferulago aucheri Boiss.
* Ferulago bernardii Tomk. & Pimenov
* Ferulago biumbellata Pomel
* Ferulago blancheana Post ex Boiss.
* Ferulago brachyloba Boiss. & Reut.
* Ferulago bracteata Boiss. & Hausskn.
* Ferulago carduchorum Boiss. & Hausskn.
* Ferulago cassia Boiss.
* Ferulago contracta Boiss. & Hausskn.
* Ferulago daghestanica Schischk.
* Ferulago galbanifera (Mill.) W.D.J.Koch
* Ferulago glareosa Kandemir & Hedge
* Ferulago granatensis Boiss.
* Ferulago humilis Boiss.
* Ferulago idaea Özhatay & Akalin
* Ferulago isaurica Pesmen
* Ferulago kurdica Post
* Ferulago lutea (Poir.) Grande
* Ferulago macedonica Micevski & E.Mayer
* Ferulago macrocarpa (Fenzl) Boiss.
* Ferulago macrosciadea Boiss. & Balansa
* Ferulago mughlae Pesmen
* Ferulago nodosa (L.) Boiss.
* Ferulago pachyloba (Fenzl) Boiss.
* Ferulago phialocarpa Rech.f. & Riedl
* Ferulago platycarpa Boiss. & Balansa
* Ferulago sandrasica Pesmen & Quézel
* Ferulago sartorii Boiss.
* Ferulago scabra Pomel
* Ferulago serpentinica Rech.f.
* Ferulago setifolia K.Koch
* Ferulago silaifolia (Boiss.) Boiss.
* Ferulago stellata Boiss.
* Ferulago subvelutina Rech.f.
* Ferulago sylvatica (Besser) Rchb.
* Ferulago syriaca Boiss.
* Ferulago ternatifolia Solanas, M.B.Crespo & García-Martín
* Ferulago thirkeana Boiss.
* Ferulago thyrsiflora (Sm.) W.D.J.Koch
* Ferulago trachycarpa Boiss.
* Ferulago trojana Akalin & Pimenov
* Ferulago vesceritensis Coss. & Durieu ex Batt.
* ↑ (en) Ferulago W.D.J.Koch Kew Royal Botanic Gardens. Gearchiveerd op 10 december 2022.
... · Aciphylla · Actinotus · Aegopodium · Aethusa · Ammi (Akkerscherm) · Anethum · Angelica (Engelwortel) · Anisotome · Anthriscus (Kervel) · Apium (Moerasscherm) · Artedia · Astrantia (Sterrenscherm) · Athamanta · Azorella · Berula · Bifora · Bunium · Bupleurum (Goudscherm) · Carum (Karwij) · Caucalis · Chaerophyllum (Ribzaad) · Cicuta · Conium · Conopodium · Coriandrum · Crithmum · Cuminum · Daucus · Eryngium (Kruisdistel) · Falcaria · Ferula · Foeniculum · Heracleum (Berenklauw) · Levisticum · Myrrhis · Oenanthe (Torkruid) · Orlaya · Pastinaca (Pastinaak) · Petroselinum (Peterselie) · Peucedanum (Varkenskervel) · Pimpinella (Bevernel) · Pycnocycla · Sanicula · Scandix · Selinum · Silaum · Sium · Smyrnium (Zwarte kervel) · Steganotaenia ·
Torilis (Doornzaad) · Xanthosia · ...
# Flesh for Lulu

Flesh for Lulu was een Engelse rockband uit Brixton die actief was tussen 1982 en 1992. Tussen 2013 en 2015 kwamen de leden weer bij elkaar voor een reünie.

## Geschiedenis

Flesh for Lulu was het geesteskind van Nick Marsh (zang en gitaar) en James Mitchell (drums). Zij recruteerden Rocco Barker (sologitaar en zang) en Glen Bishop (basgitaar). Hun naam werd ontleend aan de Amerikaanse cultfilm Flesh for Frankenstein (1973) van Andy Warhol.
Na positieve reviews op een John Peel session eind 1982, tekende de band in 1983 een platencontract bij Polydor. Kort daarna verliet bassist Glen Bishop de band al, om vervangen te worden door Kevin Mills. In 1992 volgde de split van de band, na een aantal minder succesvolle jaren en omwille van muzikale meningsverschillen.
In 1996 vormden Nick Marsh en Rocco Barker de band Gigantic, met Dave Blair op basgitaar en Al Fletcher op drum. Deze nieuwe band kreeg een platencontract bij Columbia Records en toerde enige tijd met de Goo Goo Dolls en Bush. Hun eerste (en enige) album was echter een commerciële flop en werd uitgebracht als werk van Flesh for Lulu. De band stopte in 1998.
Na een aantal nevenprojecten en een solo-album van Nick Marsh zorg deze voor een nieuwe line-up van de band met Mark Bishop (drum), Keith McAndrew (basgitaar) en Will Crewdson (gitaar). In 2014 werd door fans in samenwerking met de band een crowdfunding-actie opgezet nadat bij Marsh kanker was geconstateerd. Hij overleed op 5 juni 2015 op 53-jarige leeftijd.

## Stijl

Rovi Staff van AllMusic omschreef de sound van de band als "gloomy Gothic punk". Marsh had er echter een hekel aan om "goth" genoemd te worden. Volgens Trouser Press maakte de band naast rock ook funk, country en poppunk.

## Discografie
### Studioalbums

* Flesh for Lulu, 1984
* Big fun city, 1985
* Long live the new flesh, 1987
* Plastic fantastic, 1989
* Gigantic, 2007
# Flesh & Blood (Poison)

Flesh & Blood is het derde studioalbum van de Amerikaanse glam metalband Poison.
De opname werd uitgebracht op 21 juni 1980 onder het Enigmalabel van Capitol Records. Het bevatte de hits "Unskinny Bop", "Something to Believe In", "Ride the Wind", "Life Goes On" en "(Flesh & Blood) Sacrifice".

## Productie en marketing

Het album werd opgenomen in de Little Mountain Studios in het Canadese Vancouver met de Canadese producer Bruce Fairbairn.
De hoes van het album toont het Poisonlogo en de titel van het album als een tatoeage op Rikki Rocketts arm. Oorspronkelijk was het idee dat de afbeelding zou gebruikt worden waarbij de tatoeage net gezet was, waardoor de huid rood en verbrand was. Deze hoes werd echter geweigerd en vervangen door een exemplaar waarop de rode huid niet te zien was. De originele cover werd nog gebruikt voor de eerste uitgave in Japan, maar werd verwijderd van alle daaropvolgende drukken (ook die in Japan). De marketing duidde het einde aan van de extreemste elementen in het "glam"-imago van de band, waaronder de overdreven make-up en het meisjesachtig haar.

## Thema's en nummers

Delen van de opname toonden een donkere, serieuzere kant van de band, thema's aanhalend zoals (het doormaken van) harde tijden ("Valley of Lost Souls", "Life Loves a Tragedy" en "Come Hell or High Water"), het gemis van geliefden ("Life Goes On"), langetermijnrelaties ("Don't Give Up an Inch" en "Ball and Chain"), en desillusie ("Something to Believe In"). De lossere kant van de band bleef intact in nummers over sekshandel ("(Flesh & Blood) Sacrifice" en "Unskinny Bop"), het vrolijk worden van muziek en motoren ("Let It Play" en "Ride the Wind"), en armoede ("Poor Boy Blues").
De eigenlijke betekenis van "Unskinny Bop", een van de meest populaire nummers van de band, is altijd in duisterheid verhuld geweest. Gitarist C.C. DeVille gaf later toe dat de frase "unskinny bop" geen bijzondere betekenis had. Hij had het gecreëerd als een tijdelijke maat tijdens het schrijven van het lied, voor zanger Bret Michaels aan de tekst gewerkt had. Het werd gebruikt omdat het fonetisch bij de muziek paste. Het lied werd later voor de producer gespeeld, die verklaarde dat, hoewel hij niet wist wat een "unskinny bop" was, hij het begrip perfect vond.

## Lijst van nummers

* "Strange Days of Uncle Jack" - 1:40
* "Valley of Lost Souls" - 3:58
* "(Flesh & Blood) Sacrifice" - 4:40
* "Swampjuice (Soul-O)" - 1:25
* "Unskinny Bop" - 3:48
* "Let It Play" - 4:21
* "Life Goes On" - 4:47
* "Come Hell or High Water" - 5:02
* "Ride the Wind" - 3:51
* "Don't Give up an Inch" - 3:43
* "Something to Believe In" - 5:28
* "Ball and Chain" - 4:23
* "Life Loves a Tragedy" - 5:14
* "Poor Boy Blues" - 5:19
Bonusnummers op de remaster n.a.v. de 20ste verjaardag:
    15. "Something to Believe In" (akoestisch, met andere tekst) - 6:00
    16. "God Save The Queen" (instrumentaal) - 2:48
# Fondmetal GR01

De Fondmetal GR01 is een Formule 1-auto, die in de eerste helft van het seizoen 1992 werd gebruikt door het Formule 1-team van Fondmetal F1 SpA. De wagen is ontworpen door Robin Herd, Tim Holloway en Tino Belli.
De auto is gebaseerd op de Fomet F1 en is uitgerust met een FordHB motor. De wagen werd bestuurd door Andrea Chiesa en Gabriele Tarquini. De GR01 bleek uiteindelijk een slechte wagen te zijn want er werd namelijk niet één keer gefinisht.

## Resultaten

| Kleur | Resultaat |
| Goud | Winnaar |
| Zilver | Tweede plaats |
| Brons | Derde plaats |
| Groen | Gefinisht (punten behaald) |
| Blauw | Gefinisht (geen punten behaald) |
| Blauw | Niet geklasseerd (NC) |
| Paars | Uitgevallen (DNF) |
| Rood | Niet gekwalificeerd (DNQ) |
| Zwart | Gediskwalificeerd (DSQ) |
| Wit | Niet gestart (DNS) |
| Blanco | Gewond (INJ) |
| Blanco | Uitgesloten (EX) |
| Blanco | Teruggetrokken (WD) / Niet deelgenomen |
| $^P$ | Poleposition |
| $^S$ | Snelste ronde |
| Jaar | Team | Motor | Banden | Coureurs | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | Punten | WK-plaats |
| 1992 | Fondmetal F1 SpA | Ford HB V8 | Goodyear | | ZAF | MEX | BRA | SPA | SMR | MON | CAN | FRA | GBR | DUI | HON | BEL | ITA | POR | JPN | AUS | 0 | NC |
| 1992 | Fondmetal F1 SpA | Ford HB V8 | Goodyear | Andrea Chiesa | DNQ | DNF | DNQ | DNF | DNQ | DNQ | DNQ | | DNQ | | | | | | | | 0 | NC |
| 1992 | Fondmetal F1 SpA | Ford HB V8 | Goodyear | Gabriele Tarquini | DNF | DNF | DNF | DNF | DNF | DNF | | | | | | | | | | | 0 | NC |
# Fijn vedergras

Fijn vedergras (Nassella tenuissima), soms ook Mexicaans vedergras genoemd, is een grassoort uit het geslacht Nassella. De soort wordt veel verkocht en aangeplant als sierplant op plaatsen waar zij van nature niet thuishoort. Doordat zij veelal makkelijk verwilderd is het in grote delen van de wereld een invasieve exoot geworden.

## Ecologie

Fijn vedergras groeit hoofdzakelijk op goed drainerende bodems en kan goed tegen droogte. Een exemplaar produceert duizenden zaden; de zaadverspreiding vindt hoofdzakelijk plaats via wind of door water.

## Verspreiding

Het natuurlijke verspreidingsgebied van fijn vedergras omvat ruwweg de Amerikaanse staten New Mexico, Colorado en Texas, de kustgebieden en eilanden van de Golf van Mexico, het noordoostelijke, zuidwestelijke en centrale deel van Mexico en het noordoostelijke, noordwestelijke en zuidelijke deel van Argentinië.
# Fons van der Linden

Fons van der Linden (1923-1998) was een Nederlands grafisch ontwerper en auteur van boeken op grafisch gebied.
Van der Linden werd opgeleid aan de Stadsakademie en Drukkerij Boosten & Stols, beide te Maastricht. Hij was werkzaam bij de Staatsdrukkerij in Den Haag. Vanaf 1959 was hij zelfstandig grafisch ontwerper. Van 1962 tot 1986 was hij docent letterschrift, grafische technieken en typografie aan de Opleiding Tekenleraren te Tilburg en de Akademie Industriële Vormgeving in Eindhoven. Veel informatie over de ontwikkeling van boekbanden in de periode 1840 tot 1940 en de boekbandontwerpers in die tijd zijn te vinden in zijn goed gedocumenteerde boeken.
Als particulier verzamelaar bouwde Van der Linden een omvangrijke bibliotheek met Engelse boekkunst op, met onder meer vele drukken van John Baskerville. De verzameling werd door zijn erven in 2009 aan de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam geschonken. Daar is die nu beschikbaar onder de naam Collectie Fons van der Linden.
# Finale FA Cup 1995

De finale van de FA Cup van het seizoen 1994/95 werd gehouden op zaterdag 20 mei 1995. Manchester United nam het op tegen het Everton. De wedstrijd vond plaats in het oude Wembley Stadium in Londen. Everton won met het kleinste verschil na een doelpunt van Paul Rideout.

## Finale
### Wedstrijd

Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 79.592 Scheidsrechter: Gerald Ashby (Engeland) :
| 20 mei 1995 15:00 UTC+1 | Rideout 30' | Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 79.592 Scheidsrechter: Gerald Ashby (Engeland) |
| Everton | Manchester United |
Everton: :
| GK | 1 | Neville Southall |
| RB | 2 | Matt Jackson |
| CB | 5 | Dave Watson |
| CB | 26 | David Unsworth |
| LB | 6 | Gary Ablett |
| RM | 17 | Anders Limpar | 69' |
| CM | 18 | Joe Parkinson |
| CM | 10 | Barry Horne |
| LM | 3 | Andy Hinchcliffe |
| AM | 8 | Graham Stuart |
| CF | 15 | Paul Rideout | 51' |
| Wisselspelers: |||
| FW | 9 | Duncan Ferguson | 51' |
| FW | 11 | Daniel Amokachi | 69' |
| Coach: |||
| Joe Royle ||||
Manchester United: :
| GK | 1 | Peter Schmeichel |
| RB | 27 | Gary Neville |
| CB | 4 | Steve Bruce | 46' |
| CB | 6 | Gary Pallister |
| LB | 3 | Denis Irwin |
| RM | 16 | Roy Keane |
| CM | 8 | Paul Ince |
| CM | 9 | Brian McClair |
| LM | 5 | Lee Sharpe | 72' |
| CF | 10 | Mark Hughes |
| CF | 19 | Nicky Butt |
| Wisselspelers: |||
| MF | 11 | Ryan Giggs | 46' |
| MF | 24 | Paul Scholes | 72' |
| Coach: |||
| Alex Ferguson ||||
# Finland op het Eurovisiesongfestival 1986

Finland nam in 1986 deel aan het Eurovisiesongfestival in Bergen, Noorwegen. Het was de vijfentwintigste deelname van het land op het festival. Het land werd vertegenwoordigd door Kari Kuivalainen met het lied Päivä kahden ihmisen.

## Selectieprocedure

De finale werd gehouden in de studio's van YLE in Helsinki en het werd gepresenteerd door presentator Kari Lumikero. De winnaar werd aangeduid door een expertjury.
| Volgorde | Artiest | Lied | Punten | Plaats |
| 1 | Kirka & Kim | Aitoa taikaa | 74 | 3de |
| 2 | Tulip | Tanssin aurinkoon | 22 | 9de |
| 3 | Irina Milan and Eija Ahvo | Applause | 53 | 5de |
| 4 | Kirka | Uusiin taivaisiin | 88 | 2de |
| 5 | Sonja Lumme | Tappavat kyyneleet | 48 | 6de |
| 6 | Gruppo Jokke | Kaamoksen maa | 37 | 7de |
| 7 | Kim Lönnholm | Rautataivas | 64 | 4de |
| 8 | Kari Kuivalainen | Päivä kahden ihmisen | 89 | 1ste |
| 9 | Danny | Ninja | 31 | 8ste |

## In Bergen

Op het Eurovisiesongfestival zelf trad Finland als 19de van 20 deelnemers aan, na Denemarken en voor Portugal. Aan het einde van de puntentelling stond Finland op een 15de plaats te zijn geëindigd met 22 punten. België gaf 8 punten aan deze inzending en Nederland 1.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| | | België | | IJsland |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| | | Cyprus  Duitsland | | Nederland  Turkije |

### Punten gegeven door Finland
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | België |
| 10 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 8 punten | Ierland |
| 7 punten | Zwitserland |
| 6 punten | Oostenrijk |
| 5 punten | Zweden |
| 4 punten | Luxemburg |
| 3 punten | Nederland |
| 2 punten | Duitsland |
| 1 punt | Spanje |
* ↑ https://www.eurovision-spain.com/iphp/pais_historia.php?numero=341. Gearchiveerd op 13 augustus 2020.
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=302
1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Fontenay-aux-Roses

Fontenay-aux-Roses is een gemeente in het Franse departement Hauts-de-Seine (regio Île-de-France) en telt 23.537 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Antony.

## Geografie

De oppervlakte van Fontenay-aux-Roses bedraagt 2,5 km², de bevolkingsdichtheid is 9414,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Fontenay-aux-Roses met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Verkeer en vervoer

* Station Fontenay-aux-Roses

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Geboren

* Pierre Bonnard (1867-1947), kunstschilder
* Aatif Chahechouhe (1986), Marokkaans voetballer
* Adama Soumaoro (1992), voetballer

## Stedenbanden

* Elstree-Borehamwood, sinds 30 januari 1982
* Wiesloch, sinds 23 mei 1974
* Ząbkowice Śląskie, sinds 18 november 2014

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* ↑ Populations légales 2021.
* 1 2 3 Jumelages, Ville de Fontenay-aux-Roses. Gearchiveerd op 21 maart 2023.
# Fluitconcert nr. 1 (Mozart)

Het Concert voor fluit en orkest nr. 1 in G majeur (KV 313) werd geschreven in 1778 door Wolfgang Amadeus Mozart. Het concert werd geschreven voor de Nederlandse fluitist Ferdinand De Jean in 1777. De opdracht van hem aan Mozart was om vier fluitkwartetten en drie fluitconcerten te schrijven, maar hij schreef er maar twee. KV 313 was het eerste. Het Andante voor fluit en orkest KV 315 was mogelijk bedoeld als alternatief voor het langzame deel van dit concert.
Het stuk is georkestreerd voor een standaardbezetting van strijkers, twee hobo's (die in het langzame deel werden vervangen door twee fluiten (waarschijnlijk konden de blazers in de tijd van Mozart zowel hobo als fluit spelen) ) en twee hoorns.
Het stuk bestaat uit drie delen:
* I. Allegro maestoso
* II. Adagio ma non troppo
* III. Rondo: Tempo di Menuetto
De opening van het tweede deel doet denken aan het beroemde thema van de wals An der schönen blauen Donau van Johann Strauss jr., lang daarna gecomponeerd.

## Multimedia

Fluitconcert in G majeur, KV 313 - I. Allegro Maestoso, uitgevoerd door het Skidmore College Orchestra, met dank aan Musopen.
# Fluitconcert (Reinecke)

Het concert voor fluit en orkest in D majeur van Carl Reinecke werd geschreven in 1908. Het werk draagt opusnummer 283 en werd voor het eerst uitgegeven door Breitkopf & Härtel in 1909. Reinecke schreef het werk toen hij 84 jaar oud was. Het concert is opgedragen aan de fluitist Maximilian Schwedler, eerste fluitist van het Gewandhausorchester in Leipzig, waarvan Reinecke in de jaren 1860-1895 chef-dirigent was. De première vond plaats op 15 maart 1909 in Leipzig door Maximilian Schwedler en waarschijnlijk Reinecke zelf achter de piano. De orkestbezetting bestaat uit 2 fluiten, 2 hobo's, 2 klarinetten, 2 fagotten, 4 hoorns, 2 trompetten, pauken, slagwerk en strijkers. Reinecke maakte zelf een versie voor fluit en piano. Een gemiddelde uitvoering duurt ongeveer 21 minuten. Reineke schreef voor de fluit ook de sonate Undine voor fluit en piano en een Ballade voor fluit en orkest.

## Delen

Het bestaat uit drie delen:
* Allegro molto moderato;
* Lento e mesto;
* Finale. Moderato - In tempo animato - Tempo I - Più mosso - Più lento maestoso
* Bladmuziek van het Fluitconcert van Reinecke op de website van het International Music Score Library Project
* Uitgave voor fluit en piano onder redactie van Raymond Meylan, Amadeus Verlag, Winterthur, Zwitserland 2001
# François Cautaerts

François Cautaerts (Brussel, 1810 - aldaar, 1881) was een Belgische kunstschilder uit de 19e eeuw. Hij maakte verschillende schilderijen met een historisch en religieus karakter. Hij stelde enkele van zijn werken tentoon op de kunsttentoonstellingen van 1830.
Enkele van zijn werken zijn onder andere
* De Pijproker (Stedelijk museum Brugge)
* Christus en de Farizeeër
* De diefstal van Orion door Aurora
* De Heilige Familie
* Milton, zijn verloren paradijs
* De Bruid
* Johanna Gray
* De Kaartspelers
* De vrolijke man
# Formatie van Borgloon

De Formatie van Borgloon is een geologische formatie uit het vroege Oligoceen (Rupelien, tussen 33,9 en 28,4 miljoen jaar oud) die dagzoomt in het zuiden van de Belgische provincies Waals-Brabant en Limburg.
De Formatie van Borgloon is 20 tot 10 meter dik, naar het westen toe wordt ze dikker. De formatie behoort tot de Groep van Tongeren en ligt stratigrafisch gezien boven de Formatie van Sint-Huibrechts-Hern en onder de Formatie van Bilzen. In het oosten wordt de formatie verdeeld in het Lid van Henis en het Lid van Alden Biesen; in het westen wordt ze onderverdeeld in de Laag van Heide, het Lid van Kerkom, het Lid van Boutersem en de Laag van Hoogbutsel.
De formatie werd afgezet in een lagune of in fluviatiele spoelvlakten. De basis van de formatie is een naar het oosten toe dikker wordende laag groene en grijze klei, gevolgd door een afwisseling van klei- en zandlagen. De top is een laag gelig zand waarin veel schelpfragmenten voorkomen. De formatie is een bekende vindplaats van fossielen van Oligocene mollusken.
* (en) Laga, P.; Louwye, S. & Geets, S. (red.); 2001: Paleogene and Neogene lithostratigraphic units (Belgium), Geologica Belgica 4(1-2), p. 135-152.
* (en) Maréchal, R.; 1993: A new lithostratigraphic scale for the Paleogene of Belgium, Bulletin Belgische Vereniging voor Geologie 102, p. 215-229.