OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jean de Thoisy

Jean de Thoisy (ca. 1360 – Wazemmes, 2 juni 1433) was een Bourgondische edelman en kerkvorst. Hij was bisschop van Doornik, kanselier van Vlaanderen en Bourgondië en raadsheer van de Franse koning.

## Leven

Als zoon van Perrin de Thoisy behoorde hij tot een adellijk geslacht met stamslot in Thoisy-Cipière nabij Autun. Hij werd priester gewijd en behaalde een licentiaat in de rechten. Filips de Stoute nam Jean de Thoisy op in zijn hofraad en in 1396 werd hij secre­taris van Jean Canard, de machtige bisschop van Atrecht en kanselier van Bourgondië. Ook werd hij deken van Laon in 1399, provisor van de Sorbonne, kanunnik in de Notre-Dame van Parijs en aartsdiaken van Atrecht. In 1411 ging hij zetelen in de hofraad van de Franse koning Karel de Waanzinnige, als onderdeel van de Bourgondische meerderheid die Jan zonder Vrees er installeerde. De Burgeroorlog tussen Armagnacs en Bourguignons was nu volop bezig. In 1413 onderhandelde Thoisy namens hertog Jan de Vrede van Pontoise en in 1415 de beperking van het aantal in uitvoering van het Verdrag van Atrecht te verbannen Cabochiens.
Op 13 november 1409 werd Thoisy door de paus geconfirmeerd als bisschop van Auxerre, maar hij volbracht zijn taak vanuit Parijs en werd nauwelijks een jaar later, op 17 november 1410, aangesteld tot bisschop van Doornik. In dit bisdom, dat Nederlandstalige en Franstalige gebieden bevatte, had het Westers Schisma na de dood van Philippe d'Arbois verdeeldheid gezaaid. Thoisy, die drie jaar wachtte om er te resideren, was de eerste die weer algemeen werd erkend. Op het vlak van ketterij trad hij op tegen de augustijn Nicole Serrurier (1423), de pamfletschrijver Gilles Meursault (1427) en Jacquemart de Blahéries (1427). Door het aanpakken van de populaire Serrurier brak opstand uit in Doornik en ging Thoisy zich voortaan in Rijsel vestigen. Tijdens zijn episcopaat probeerde hij, niet zonder succes, allerlei kapittels en gasthuizen te onttrekken aan het gezag van de stedelijke overheden.
De nieuwe hertog Filips de Goede duidde Thoisy op 17 december 1419 aan tot kanselier van Bourgondië, de leidende functie in zijn centrale bestuursapparaat. Hij was een sleutelfiguur in de totstandkoming van het Verdrag van Troyes, dat koning Hendrik V van Engeland tot erfgenaam maakte van de Franse troon. In 1422 nam hij ontslag en maakte Filips de Goede hem eerste raadsheer en hoofd van zijn Geheime Raad. Dat bleef hij tot zijn dood op gevorderde leeftijd.

## Literatuur

* Pierre Champion en Paul de Thoisy, Bourgogne-France-Angleterre au traité de Troyes. Jean de Thoisy, évêque de Tournai, chancelier de Bourgogne, membre du conseil du roi, 1350-1433, Parijs, 1943
* G. Buyse, Jean de Thoisy, bisschop van Doornik (1410-1433), onuitgegeven licentiaatsthesis, KU Leuven, 1961
* G. Buyse, Jean de Thoisy, in: Nationaal Biografisch Woordenboek, vol. I, 1964, kol. 931-933
# Jilin

Jilin kan verwijzen naar:
* Jilin (stad), China
* Jilin (provincie), China
* Jilin (automerk)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jilin en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jimmy Vasser

Jimmy Vasser (Canoga Park, Los Angeles, (Californië), 20 november 1965) is een Amerikaans autocoureur. Hij won het Champ Car kampioenschap van 1996 en was de laatste Amerikaan die dat kampioenschap won.

## Carrière

Vasser begon zijn Champ Car-carrière in 1992 bij het Hayhoe Cole team. Hij bleef er drie jaar met een derde plaats in de race in Phoenix als beste resultaat. Vanaf 1995 reed hij voor het Ganassi team waarmee hij in 1996 het kampioenschap won. Hij bleef bij het team tot en met het seizoen van 2000 en won in totaal negen races voor het team. Hij werd derde in de eindstand van het kampioenschap in 1997 en tweede in 1998, maar stond in de schaduw van zijn teamgenoot Alessandro Zanardi, die het kampioenschap twee jaar na elkaar won.
In 2001 ging hij voor een jaar naar het Patrick team, maar haalde geen enkele podiumplaats en in 2002 ging hij rijden voor het team van Bobby Rahal. Hij won de race in Fontana. Het was zijn laatste overwinning. Een jaar later maakte hij de overstap naar het Spirit team en haalde één podiumplaats.
In 2004 werd hij mede-eigenaar van het PKV Racing team, waar hij ook voor reed dat jaar. Hij werd tweede in Toronto en een jaar later werd hij derde in Las Vegas en Surfers Paradise. Hij reed nog de eerste race van 2006, maar ging vanaf dan rijden in de Rolex Sports Car Series, een raceklasse van de Grand American Road Racing Association. Hij keerde in 2008 nog één keer terug naar de Champ Car, om de allerlaatste race van dat kampioenschap te rijden, dat inmiddels had opgehouden te bestaan, op het circuit van Long Beach. Hij werd tiende, zijn teamgenoot bij het PKV Racing team, Will Power won de race.

## Resultaten

Champ Car resultaten (aantal gereden races, aantal maal in de top 5 van een race, eindpositie kampioenschap en punten)
| Jaar | Races | 1ste | 2de | 3de | 4de | 5de | Rang | Ptn |
| 1992 | 10 | - | - | - | - | - | 22 | 8 |
| 1993 | 13 | - | - | 1 | - | - | 16 | 30 |
| 1994 | 16 | - | - | - | 2 | 1 | 15 | 42 |
| 1995 | 17 | - | 2 | 2 | - | - | 8 | 92 |
| 1996 | 16 | 4 | 1 | - | 1 | - | 1 | 154 |
| 1997 | 17 | 1 | 2 | 2 | 1 | 3 | 3 | 144 |
| 1998 | 19 | 3 | 1 | 1 | 2 | 1 | 2 | 169 |
| 1999 | 20 | - | - | 2 | 3 | 2 | 9 | 104 |
| 2000 | 20 | 1 | 1 | 2 | 1 | 1 | 6 | 131 |
| 2001 | 20 | - | - | - | 1 | 4 | 12 | 77 |
| 2002 | 19 | 1 | 1 | 1 | - | 2 | 6 | 114 |
| 2003 | 18 | - | - | 1 | 2 | - | 11 | 72 |
| 2004 | 14 | - | 1 | - | 1 | 3 | 8 | 201 |
| 2005 | 13 | - | - | 2 | 1 | 1 | 6 | 217 |
| 2006 | 1 | - | - | - | - | - | 24 | 7 |

#### Indianapolis 500

| Jaar | Chassis | Motor | Start | Finish | Team |
| 1992 | Lola | Chevrolet | 28 | 21 | Hayhoe |
| 1993 | Lola | Ford-Cosworth | 19 | 13 | Hayhoe |
| 1994 | Reynard | Ford-Cosworth | 16 | 4 | Hayhoe |
| 1995 | Reynard | Ford-Cosworth | 9 | 22 | Ganassi |
| 2000 | G-Force | Oldsmobile | 7 | 7 | Ganassi |
| 2001 | G-Force | Oldsmobile | 12 | 4 | Ganassi |
| 2002 | Dallara | Chevrolet | 19 | 30 | Rahal |
| 2003 | Dallara | Honda | 27 | 26 | Rahal |
# Johannes Paulus

Johannes Paulus kan verwijzen naar:
* Paus Johannes Paulus I
* Paus Johannes Paulus II
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Johannes Paulus en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Johannes Parenti

Johannes Parenti (gestorven in 1250) was een Italiaans franciscaan en generale minister van de orde.
Hij studeerde in Bologna en trad samen met zijn zoon in bij de franciscanen. Franciscus van Assisi reikte hem zelf het habijt in 1211. In 1219 werd hij provinciale overste van Spanje, als opvolger van Bernardus van Quintavalle. Daar nam hij in 1220 Antonius van Padua op in de orde (Antonius was van Portugal, maar dat behoorde toen tot de Spaanse provincie). Nog tijdens zijn leven nam Franciscus afstand van zijn eigen functie als generale overste en benoemde in 1220 Petrus Catani als zijn plaatsvervanger. Catani stierf echter korte tijd later, waarna Franciscus broeder Elias van Cortona aanstelde. Na het overlijden van Franciscus (oktober 1226) werd Johannes Parenti tijdens het Pinksterkapittel van 1227 gekozen als generale overste van de minderbroeders en verving Elias. Het is nog altijd onderwerp van debat waarom de orde meende dat broeder Elias moest worden vervangen. In 1230 organiseerde Johannes een generaal kapittel van de orde. Daar ontstonden heftige discussies tussen radicale behoudsgezinden (spiritualen) en vernieuwingsgezinden (conventuelen). De twist ging vooral over de vraag of het Testament van Franciscus verplichtend was voor de orde of niet. De spiritualen wilden vasthouden aan de strikte tekst van Franciscus' testament dat geld en bezit verbood, terwijl de conventuelen de tekst vrij wilden interpreteren en geld en goederen wilden mogen bezitten. Johannes Parenti kon de vergadering niet in de hand houden. Het kapittel eindigde dan ook onbeslist. De beslissing werd overgelaten aan Paus Gregorius IX. De paus vond dat het testament van Franciscus niet bindend was en gaf daarmee het gelijk aan de conventuelen (pauselijke bul "Quo elongati"). Op 29 mei 1232 werd Johannes Parenti ontheven uit zijn ambt, waarschijnlijk omdat hij te oud werd. Anderen menen echter dat hij werd afgezet op basis van de leefregel die toestaat dat, wanneer de orde van mening is dat een generaal overste "niet meer geschikt is voor de dienst en het gemeenschappelijke belang van der broeders", een ander moet worden gekozen (2RegMB 8,1-4). Omdat Johannes Parenti neigde naar de zijde van de spiritualen, werd hij vermoedelijk door de conventuelen (die inmiddels werden gesteund door de paus) niet meer geschikt bevonden. Dat Elias, die zelf conventueel was, werd herkozen geeft het vermoeden van een afzettingsprocedure voor Johannes Parenti geloofwaardigheid.
* ↑ G.P. Freeman & H. Loeffen (red.): Ze kwamen op blote voeten. De kronieken van de minderbroeders Jordanus van Giano en Thomas van Eccleston. Haarlem: J.H. Gottmer, 1991. ISBN 9025723799
* ↑ N. Muscat: History of the franciscan movement. Volume 1: From the beginnings of the order to the year 1517. On-line course in Franciscan History at Washington Theological Union Washington DC. Jeruzalem, 2008.
* ↑ I. Gobry: Franciscus. Utrecht/Antwerpen: Pictura, 1960.
* ↑ L. Hardick: Antonius van Padua. De leraar van het evangelie. Haarlem: J.H. Gottmer/Altiora: Averbode, 1993. ISBN 9025725724
* ↑ De Fioretti
* ↑ Kroniek van broeder Jordanus van Giano
# Johan Tehupeiory

Johannes Everhardus (Johan) Tehupeiory (Ema, 25 juni 1882 - Utrecht, 22 december 1908) was een arts en publicist in Nederlands-Indië.
Tehupeiory werd geboren op het eiland Ambon. Na de Amboneze Burgerschool volgde hij, samen met zijn broer Wim, een opleiding aan de School tot Opleiding van Inlandsche Artsen (Stovia) in Batavia. In 1902 studeerden de broers af. Hij had daarna een eigen praktijk. In 1903 werd hij medicus bij een wetenschappelijke expeditie op Borneo. Hij publiceerde diverse artikelen over het eiland. In 1904 werd hij redacteur bij Bintang Hindia en in 1908 bij het blad Bandera Wolanda.
In 1907 trok Tehupeiory met zijn broer Wim naar Nederland, waar ze geneeskunde studeerden aan de Universiteit van Amsterdam. Anderhalf jaar later studeerden ze af. Op 27 augustus 1908 hield hij een voordracht op het Nederlandsch Taal- en Letterkundig Congres in Leiden onder de titel De Inlander vóór en na de stichting van het Algemeen Nederlandsch Verbond. De voordracht werd ook in druk uitgegeven. Tehupeiory overleed een aantal maanden later door een gasverstikking. Hij is begraven in Utrecht op de 2e Algemene Begraafplaats Kovelswade, zijn grafmonument werd gemaakt door de beeldhouwster Thérèse van Hall.

## Publicaties

* Onder de Dajaks in Centraal-Borneo. (1906) Leiden: Brill
* Centraal-Borneo en zijne bevolking. (1908) Amsterdam: Drukkerij J.H. de Bussy
* De Inlander vóór en na de stichting van het Algemeen Nederlandsch Verbond. (1908) Amsterdam: Boon
* ↑ Archief Willem Karel Tehupeiory
# Johan Thielemans

Johan Thielemans (1939) is een Vlaams theatercriticus en voormalig gastdocent aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen.
Thielemans studeerde Germaanse filologie aan de Universiteit Gent. Hij was een docent aan de tolkenopleiding van de Hogeschool Gent. Hij schreef werken over Hugo Claus en Gerard Mortier, en met Serge Dorny "Opera: de toekomst van een verleden", was medeoprichter en medewerker aan het theatertijdschrift Etcetera, en leverde als kunstcriticus materiaal voor meerdere VRT programma's, op radio en televisie. Thielemans doceerde daarnaast ook een vak theatergeschiedenis aan het Conservatorium van Antwerpen. Voor de VRT televisie presenteerde hij ook het kunstprogramma Eiland naast meerdere bijdragen aan BRT 3, later Klara. Hij schreef ook twee libretti.
# Johan Termaten

Johannes Petrus (Johan) Termaten (Pijnacker, 24 juni 1833 – Amsterdam, 4 januari 1857) was een Nederlands pianist.
Hij was zoon van chirurgijn Pieter Ter Maten en Francina Gerhardina Reijtenbagh. Hijzelf bleef ongehuwd.
Hij kreeg al op jonge leeftijd pianoles aan de Muziekschool van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst in Delft. Na drie jaar, hij was toen veertien, werd hij doorgezonden naar de Haagse equivalent. Hij kreeg er les van Johann Lübeck en Charles van der Does. In die tijd begon een oogziekte hem parten te spelen; hij moest het enige tijd doen met het naspelen van andermans uitvoeringen. Na een korte periode rust in zijn geboorteplaats waarbij zijn zicht deels terugkwam, keerde hij terug naar Den Haag om zijn opleiding toch voort te zetten. Hij vulde dat aan met optredens in onder meer Felix Meritis. Hij vertrok naar Leipzig om er les te nemen van onder andere Ignaz Moscheles en Ernst Friedrich Richter, ook hier stokte zijn studie door zijn slechte gezondheid. Hij keerde terug naar Pijnakker en vestigde zich met zijn moeder in Amsterdam, maar moest steeds terug naar Pijnakker om te herstellen. Hij overleed ten slotte in Amsterdam; hij werd slechts 23 jaar oud.
* redactie, Necrologie J.P. Termaten.. Caecilia (1 februari 1857). Geraadpleegd op 3 juni 2023 – via Delpher.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 171 (samenvatting van het verhaal uit Caecilia)
* redactie, Geboorteadvertentie.. Rotterdamsche Courant (27 juni 1833). Geraadpleegd op 3 juni 2023 – via Delpher.
# Johannes Snippendaal

Johannes Snippendaal (1616-1670) was een Nederlandse botanicus. Zijn exacte geboortedatum is niet bekend, maar hij werd gedoopt op 14 februari 1616.
Op 30 mei 1636 liet Snippendaal zich inschrijven aan de Leidse universiteit bij de faculteit 'Philosophiae theoreticae et litterarum humanorium' waar het lespakket bestond uit de vakken wiskunde, welsprekendheid, oude talen, geschiedenis en wijsbegeerte. Of hij ook werd onderwezen in de botanie is niet bekend.
Op 10 april 1646 werd Snippendaal benoemd tot 'praefectus horti' (directeur/opzichter van een botanische tuin) van de eerste Hortus Medicus in het Reguliershof in Amsterdam en tot lector medicinale plantkunde aan het Amsterdamse Athenaeum Illustre. De hortus had als dat moment als doel om te dienen als onderwijsplaats voor leerling-apothekers. Na zijn aantreden publiceerde Snippendaal al snel een catalogus van de circa 330 plantensoorten die op dat moment in de hortus werden gekweekt. Hij breidde de plantencollectie uit, waarna hij in november 1646 een tweede catalogus publiceerde. Hierin beschreef hij 796 plantensoorten, waaronder niet alleen medicinale gewassen, maar ook voedings- en siergewassen. Hij had ervoor gezorgd dat er van vele soorten meerdere exemplaren aanwezig waren om de dood van planten te kunnen opvangen. Ook was hierdoor plantenruil met andere tuinen mogelijk geworden. Op 31 januari 1656 werd Snippendaals dienstverband om onbekend gebleven redenen beëindigd.
Op 18 maart 1670 werd Snippendaal begraven in de Nieuwe Kerk van Amsterdam. In 1665 was de hortus van Snippendaal vanwege stadsuitbreidingen al ontmanteld. Pas in 1682 zou er een nieuwe grote hortus worden gesticht in de Plantage, de plaats waar de hortus heden ten dage nog steeds gevestigd is.
Van de tweede plantencatalogus van Snippendaal uit 1646 zijn twee originele exemplaren bewaard gebleven. Een hiervan bevindt zich in de British Library in Londen en de andere bevindt zich in de Herzog August Bibliothek te Wolfenbüttel.
De pre-Linneaanse plantennamen in de Snippendaalcatalogus zijn zo veel als mogelijk omgezet (tot nu toe circa 80%) naar de huidig geldende botanische namen. Hierbij is onder meer gebruikgemaakt van een oudere "vertaling" van de catalogus die de Duitse botanicus Kurt Wein in 1932 voltooide voor Theodoor Jan Stomps, de toenmalige directeur van de Hortus Botanicus Amsterdam. Hierna is de Hortus Botanicus Amsterdam begonnen met de aanleg van een tuin van 400 m² die is aangelegd volgens de systematiek uit de tijd van Snippendaal, hoewel deze niet op de historische plek werd gehuisvest. De Snippendaaltuin is op 20 september 2007 geopend door Job Cohen, waarbij ook de presentatie van het boek Kruidenier aan de Amstel: De Amsterdamse Hortus volgens Johannes Snippendaal (1646) plaatsvond. Pieter Baas heeft als voorzitter van de Stichting Nationale Plantencollectie het boek in ontvangst genomen.
# John Byron

John Byron kan verwijzen naar:
* John Byron Sr. (? - ?), Engelse ridder en luitenant van Sherwood Forest.
* John Byron Jr. (ca. 1526 – 1600), Engelse ridder en high sheriff van Lancashire. Zoon van John Byron Sr.
* John Byron (baron) (1599–1652), Engels koningsgezind militair en de eerste baron Byron. Zoon van Sir John Byron Jr.
* John Byron (viceadmiraal) (1723 – 1786), Engels viceadmiraal. Afstammeling van bovenstaande.
* John Byron (kapitein) (1756 – 1791), Engels marineofficier en vader van de dichter George Gordon Byron. Afstammeling van bovenstaande baron.
Daarnaast kan ook bedoeld worden:
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van John Byron en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# John C.G. Röhl

John Charles Gerald Röhl (Londen, 31 mei 1938 – Sussex, 17 november 2023) was een Britse historicus. Hij is het meest bekend van zijn publicaties over het Duitse keizerrijk en zijn uitvoerige biografie van keizer Wilhelm II.

## Biografie

John C.G. Röhl is de zoon van een Duitse vader en een Engelse moeder. Hij promoveerde hij in 1965 aan de Universiteit van Cambridge. Van 1964 tot 1979 was hij als universitair docent verbonden aan de Universiteit van Sussex in Brighton, waar hij in 1979 hoogleraar werd. Van 1982 tot 1985 was hij decaan van de School voor Europese Studies. Van 1970 tot 1983 was hij lid van de Historische Commissie van de Beierse Academie voor Wetenschappen en Geesteswetenschappen. Hij doceerde ook aan de Universiteit van Freiburg en de Universiteit Hamburg, en was in 1986/1987 was als research fellow verbonden aan de Historische Hochschule in München. Hij ging in 1999 met emeritaat.

## Werk

Röhl geldt als een van de belangrijkste kenners van de 'Wilhelminische periode': de geschiedenis van Duitsland onder keizer Wilhelm II. Hij werd bij een breed publiek vooral bekend door zijn driedelige biografie van de laatste Duitse keizer. Daarin ontwikkelt hij vooral de these van Wilhelm II's 'persönliches Regiment': een grote directe persoonlijke betrokkenheid van de keizer bij regeringszaken die eigenlijk onder de verantwoordelijkheid van de kanselier vielen. Röhl achtte Wilhelm II hoofdverantwoordelijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.
Röhls werk bracht een paradigmaverschuiving teweeg in de Duitse geschiedwetenschap, die tot in de jaren zeventig en tachtig Wilhelm als een "zwakke heerser" met beperkte politieke invloed had beschouwd, en weinig aandacht aan hem had besteed.
Hij overleed in 2023 op 85-jarige leeftijd.

## Publicaties (selectie)

* Germany without Bismarck: The crisis of government in the 2. Reich, 1890–1900. Londen, 1967.
* From Bismarck to Hitler: The problem of continuity in German history. Londen, 1970.
* Kaiser, Hof und Staat – Wilhelm II. und die deutsche Politik. München, 1987. ISBN 978-3-406-49405-5
* Kaiser Wilhelm II. Eine Studie über Cäsarenwahnsinn (= Schriften des Historischen Kollegs. Vorträge, Band 19). München, 1989
* Wilhelm II, 3 delen. München, 1993–2008
** Deel 1: Die Jugend des Kaisers, 1859–1888, 1993. ISBN 978-3-406-37668-9
** Deel 2: Der Aufbau der Persönlichen Monarchie, 1888–1900, 2001. ISBN 3-406-48229-5
** Deel 3: Der Weg in den Abgrund, 1900–1941, 2008
* ↑ (de) Überall die Fingerabdrücke Kaiser Wilhelms II
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel John_C._G._Röhl op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# John C. Butlerklasse

De escortedestroyers van de John C. Butlerklasse werden gebouwd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het eerste van 81 schepen was de USS John C. Butler, in dienst gesteld in 31 maart, 1944.
De standaard bewapening voor de klasse was twee 127 mm (5"), vier 40 mm, en 10 x 20 mm kanonnen, drie 533 mm (21") torpedobuizen. Het had ook twee dieptebomrekken en acht dieptebomprojectoren. De schepen hadden maximumsnelheid van 24 knopen (44 km/h).
Het bekendste schip uit de klasse was USS Samuel B. Roberts, welke bekend werd tijdens de Slag in de Golf van Leyte, waar het, samen met enkele andere schepen een aantal kruisers en slagschepen van de Keizerlijke Japanse Marine aanviel in een torpedoaanval, waarbij het tot zinken kwam na het incasseren van een aantal treffers.
John C. Butler · O'Flaherty · Raymond · Richard W. Suesens · Abercrombie · Oberrender · Robert Brazier · Edwin A. Howard · Jesse Rutherford · Key · Gentry · Traw · Maurice J. Manuel · Naifeh · Doyle C. Barnes · Kenneth M. Willett · Jaccard · Lloyd E. Acree · George E. Davis · Mack · Woodson · Johnnie Hutchins · Walton · Rolf · Pratt · Rombach · McGinty · Alvin C. Cockrell · French · Cecil J. Doyle · Thaddeus Parker · John L. Williamson · Presley · Williams · Richard S. Bull · Richard M. Rowell · Eversole · Dennis · Edmonds · Shelton · Straus · La Prade · Jack Miller · Stafford · Walter C. Wann · Samuel B. Roberts · Le Ray Wilson · Lawrence C. Taylor · Melvin R. Nawman · Oliver ;Mitchell · Tabberer · Robert F. Keller · Leland E. Thomas · Chester T. O'Brien · Douglas A. Munro · Dufilho · Haas · Corbesier · Conklin · McCoy Reynolds · William Seiverling · Ulvert M. Moore · Kendal C. Campbell · Goss · Grady · Charles E. Brannon · Albert T. Harris · Cross · Hanna · Joseph E. Connolly · Gilligan · Formoe · Heyliger · Edward H. Allen · Tweedy · Howard F. Clark · Silverstein · Lewis · Bivin · Rizzi · Osberg · Wagner · Vandivier · Sheehan · Oswald A. Powers · Groves · Alfred Wolf
# Johnny Got His Gun (boek)

Johnny Got His Gun is een roman van Dalton Trumbo gebaseerd op waargebeurde feiten. Het boek verscheen in 1939 en werd in datzelfde jaar bekroond met een National Book Award voor het meest originele boek. Johnny Got His Gun werd in het Nederlands vertaald als Het veld van eer en later als En Johnny trok ten strijde.
Naar aanleiding van de oorlog in Vietnam verfilmde Trumbo zijn roman in 1971 op 65-jarige leeftijd.
* ↑ https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Literature/JohnnyGotHisGun. Gearchiveerd op 1 februari 2023.
* ↑ Trumbo, Dalton (1985). En Johnny trok ten strijde. Davidsfonds, colofon
* ↑ Trumbo, Dalton (1985). En Johnny trok ten strijde. Davidsfonds, flaptekst.
# Jim McGreevey

James Edward (Jim) McGreevey (Jersey City (New Jersey), 6 augustus 1957) is een Amerikaans oud-politicus van de Democratische Partij. Hij was gouverneur van New Jersey van 2002 tot 2004. Op 12 augustus van dat jaar maakte McGreevey bekend dat hij homoseksueel is en een buitenechtelijke relatie had met een collega, en hij kondigde zijn aftreden aan. Na zijn gouverneurschap werd McGreevey een priester en onderwijzer, zijn echtgenote Dina Matos en hij gingen in 2004 uit elkaar en scheidden in 2008.
* Gemeinsame Normdatei: 1189767929
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4923 3025
* Library of Congress Control Number: no2006014677
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000003360924
* SNAC: w6t51jg8
* Virtual International Authority File: 46509629
* WorldCat (via VIAF): 46509629
# John Cannon (Formule 1-coureur)

John Cannon (Londen, 21 juni 1933 – New Mexico, 18 oktober 1999) was een Formule 1-coureur uit Groot-Brittannië, maar reed onder de vlag van Canada. Hij reed 1 Grand Prix; de Grand Prix van de Verenigde Staten van 1971 voor het team BRM.