# Julius Hijman

Julius Hijman (Almelo, 25 januari 1901 – New York, 6 januari 1969) was een Nederlands pianist, componist en musicograaf.
Hij was zoon van de arts Leopold Hijman en Catherina Lion, die zich in kringen bevonden van de notabelen van Almelo, destijds een relatief welvarende textielindustriestad. Hijzelf trouwde in 1926 als pianoleraar met Weense Margarete Safir.
Samen met zijn zuster Renée kreeg hij eerst les bij plaatselijke musici, maar al snel bleek hij getalenteerd genoeg om verder te studeren in Hilversum (Renée werd datatypiste). Daarna volgden nog verblijven in Amsterdam en Bussum en werd lid van het Utrecht Kwant Trio. Hij keerde terug naar Amsterdam en begon een muziekopleiding bij Dirk Schäfer (piano) en Sem Dresden (compositieleer). Hij trok als recitalpianist het land in en promootte tijdens zijn concerten veelal de toenmalige en ook vaak Nederlandse hedendaagse muziek (Vereniging voor Hedendaagse Muziek). Ook vormde hij een duo met cellist Henk van Wezel. Nog in de jaren twintig startte hij een nieuwe leerperiode, dan bij Paul Weingartner (piano). Hij zat toen ook samen met componisten als Edgar Varèse en Henry Cowell in een comité om de moderne muziek meer onder de aandacht te brengen. Er kwam een concertreis naar de Sovjet-Unie. Hij woonde daarna enige tijd in Berlijn, maar keerde onder dreiging van het Nazi-regime terug naar Nederland. In 1939 emigreerde/vluchtte hij naar de Verenigde Staten, waar hij les gaf aan het New York College of Music, maar ook aan het Philadelphia Music Academy. Ook daar promootte hij moderne muziek, dan als lid van het Committee for Netherlands Music, waarin ook Bernard Wagenaar, Paul Sanders en Max Tak zitting hadden.
Uit zijn pen kwamen rond de honderdtwintig composities, maar het merendeel bleef in het manuscriptstadium steken. Enkele te noemen werken zijn Suite voor orkest (1939), Sonate voor piano en viool, twee strijkkwartetten (1938 en 1942), Suite voor harp (1948), Partita voor twee piano’s (1948) en Four songs of W.B. Yeats voor bariton en piano (9160). Er is na zijn dood getracht het vioolconcert uit te laten geven door Willem Noske. Hij schreef voorts een symfonie. Hij vertaalde als musicograaf Panorama de la musique contemporaine naar Panorama des hedendaagse muziek (1931) en kwam voor het muziekblad Caecilia met een reeks artikelen over de Tweede Weense School (Nieuwe Oostenrijkse muziek).

## Externe link

* Gedigitaliseerde bladmuziek op Muziekschatten.nl
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 4, pagina 253
* Forbidden Music Regained, dat verwijst naar Wouter Paaps artikel Julius Hijman in het blad Mens en Melodie uit 1969 en het artikeltje in Robijns/Zijlstra, ook werd het privéarchief geraadpleegd dat zich in Den Haag bevindt.
* Leo Smit Stichting met opnieuw verwijzingen naar het werk van Paap, Robijns en Zijlstra
* Rouwadvertentie in het Algemeen Handelsblad van 11 januari 1969
* Julius Hijman op Worldcat.org
* Carine Alders en Elonore Pameijer: Vervolgde componisten in Nederland: Verboden muziek in de Tweede Wereldoorlog
* Bibliothèque nationale de France: cb14823489x (data)
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: hijm008
* Gemeinsame Normdatei: 1210204487
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0882 4467
* Library of Congress Control Number: no93016362
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987012375171705171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 07156442X
* Virtual International Authority File: 27331771
* WorldCat (via VIAF): 27331771