OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# John Campbell (bassist)

John Steven Campbell (Richmond, 30 september 1972) is de bassist en medeoprichter van de Amerikaanse heavymetalband Lamb of God. Campbell is sinds 1994 actief bij de band.

## Persoonlijk

Net zoals Lamb of God drummer Chris Adler, is John Campbell een vegetariër. John heeft zijn diploma behaald op Fishburne Military School in Waynesboro, Virginia.

## Apparatuur

In tegenstelling tot de meeste bassisten gebruikte John Campbell ooit een zelf gemodificeerde, driesnarige Guild Pilot bass, waar de hoge G-snaar ontbrak.

### Basgitaren

* Jackson USA Custom Concert Bass
* Jackson John Campbell Signature Bass
* Peavey Millennium bass
* Tacoma Thunderchief akoestische bas

## Discografie
### Met Burn the Priest

* Demo Tape (1995, Onafhankelijk uitgebracht)
* Split with ZED (1997, Goatboy Records)
* Split with Agents of Satan (1998, Deaf American Recordings)
* Sevens and More (1998, mp3.com)
* Burn the Priest (1998, Legion Records)

### Met Lamb of God

* New American Gospel (2000, Prosthetic Records)
* As the Palaces Burn (2003, Prosthetic Records)
* Ashes of the Wake (2004, Epic Records)
* Killadelphia DVD (2005, Epic Records)
* Sacrament (2006, Epic Records)
* Walk with Me in Hell (2008, Roadrunner Records/Epic Records)
* Wrath (2009, Roadrunner Records/Epic Records)
* Resolution (2012, Roadrunner Records/Epic Records)
* VII: Sturm und Drang (2015, Epic Records/Nuclear Blast Records)
# John Wootton

John Wootton (Snitterfield, ca. 1682 - Londen, 13 november 1764) was een Engels kunstschilder, tekenaar en illustrator. Hij vervaardigde landschappen en historiestukken, maar verwierf vooral faam met zijn afbeeldingen van dieren, waaronder veel paarden en honden, en jachttaferelen.
Wootton werd in zijn tijd beschouwd als een van de besten in zijn genre. Hij was een leerling van Jan Wyck, een Nederlands kunstschilder die vooral actief was in Engeland, een zoon van de Haarlemse schilder Thomas Wijck.
# John Wright (zanger)

John Wright (22 juni 1947 – 7 februari 2008) was een Britse (folk)zanger wiens interesse in muziek begon toen hij, net als zijn broers, koorzanger werd bij hun kerk in East Didsbury in Engeland. Later speelde hij met plaatselijke rockbands voordat hij naar Londen verhuisde om in het leger te dienen. John raakte in het leger geïnteresseerd in folkmuziek. Later, als schaapsherder in Northumberland en in Schotland nam deze interesse verder toe.
In 1990 nam hij een cassette op met a capella-liedjes – Border Crossings- gefinancierd met de opbrengst van de verkoop van zijn herderspony Bandit. Zijn album Dangerous Times, verscheen in 2002 als resultaat van zijn loopbaan als een professioneel zanger. Samen met Kenny Speirs en Wattie Robson, vormden John de John Wright Band. Bij zijn tweede lustrum als muzikant, kwam zijn elfde cd uit: Time To Learn. Na het maken van nog drie albums bracht de band met het Schotse Greentrax Records nog 2 cd’s uit. In oktober 2005 is John Wrights dubbel-dvd Live & Life uitgebracht, opgenomen in muziektheater Vredenburg in Utrecht
In deze periode werd de band gevraagd voor concerten, festivals en folkclubs in Groot-Brittannië, Nederland, Duitsland, Zwitserland en Denemarken. John werd ook bekend in de VS toen hij langs de Amerikaanse oostkust op tournee ging met zanger/tekstschrijver Maurice Dickson.. In 2007 speelde hij mee in de musical Rolling Home & John Wright going Celtic. Begin 2008 is John Wright op zestigjarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een beroerte, een maand nadat hij met zijn grote liefde Barbara was getrouwd.
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 101912730
* Virtual International Authority File: 292069147
* WorldCat (via VIAF): 292069147
# Jongeman in het kostuum van een majo

Jongeman in het kostuum van een majo (Frans: Jeune Homme en costume de majo) is een schilderij van Édouard Manet uit 1863. Hij stelde het dat jaar tentoon op de eerste Salon des Refusés samen met Le déjeuner sur l'herbe en Victorine Meurent in het kostuum van een espada. Sinds 1929 maakt het deel uit van de collectie van het Metropolitan Museum of Art in New York.

## Voorstelling

In het begin van zijn carrière schilderde Manet veel werken met een Spaans onderwerp. Dat land stond in het midden van de negentiende eeuw volop in de belangstelling in Parijs, onder meer door de werken van Théophile Gautier en Prosper Mérimée. Daarnaast koesterde Manet grote bewondering voor de Spaanse meesters Goya en Velázquez. Ook in dit portret van Manets jongste broer Gustave komt deze invloed duidelijk naar voren, bijvoorbeeld in de monochrome achtergrond.
Gustave Manet is hier afgebeeld als een majo, een term die verwijst naar een man uit de lagere sociale klassen van Spanje die opvalt door zijn stijlvolle kleding en uitdagende houding. Goya heeft meerdere schilderijen gemaakt van deze majos en majas (de vrouwelijke equivalent), bijvoorbeeld zijn beroemde La maja vestida en La maja desnuda. Het kostuum, dat Manet bij een Spaanse handelaar verkregen had, gebruikte de schilder op meerdere schilderijen, bijvoorbeeld De Spaanse zanger en Victorine Meurent in het kostuum van een espada.
Het schilderij riep gemengde reacties op. De kritiek richtte zich, zoals vaker bij Manet, met name op het schetsmatige karakter van het werk. Het hoofd van het model is bijvoorbeeld niet zeer gedetailleerd weergegeven. De prachtige kleurstelling oogstte echter ook bewondering, onder meer van Émile Zola.

## Herkomst

* januari 1872: Manet verkoopt het werk aan de kunsthandelaar Durand-Ruel voor 1.500 frank.
* 29 januari 1877: Ernest Hoschedé koopt het schilderij van Durand-Ruel samen met 28 andere werken voor 18.500 frank.
* 6 juni 1878: verkocht aan Jean-Baptiste Faure voor 650 frank.
* 31 december 1898: verkocht aan Durand-Ruel voor 20.000 frank.
* 24 februari 1899: verkocht aan Henry Osborne Havemeyer en zijn echtgenote, geboren Louisine Waldron Elder, New York voor 10.000 Amerikaanse dollar.
* 1929: nagelaten aan het Metropolitan Museum of Art.

## Afbeeldingen

* De Spaanse zanger (1860)
* Victorine Meurent in het kostuum van een espada (1862)

## Literatuur

* Charles S. Moffett (1985). Impressionist and Post-Impressionist Paintings in The Metropolitan Museum of Art. New York: Metropolitan Museum of Art. p. 30
* Gary Tinterow & Geneviève Lacambre (2003). Manet/Velázquez: The French Taste for Spanish Painting. New York: Metropolitan Museum of Art. pp. 491-92
# Jongen met de duif

Jongen met de duif in de Nederlandse stad Leiden is een monument ter nagedachtenis aan de bevrijding.

## Achtergrond

In 1929 brandde een deel van het stadhuis van Leiden af. In 1933 werd het nieuwe deel geopend en koningin Wilhelmina wilde de stad een kunstwerk schenken als bewijs van medeleven van de koninklijke familie. Dat idee werd, mede door de Tweede Wereldoorlog, toen niet uitgevoerd. In 1954 bood koningin Juliana de stad alsnog een kunstwerk aan, dat werd onthuld door prinses Wilhelmina.
Het beeld van de jongen met de duif, gemaakt door beeldhouwer Pieter Starreveld, verwijst naar de broers Willem, Ulrich en Jan Cornelisz. Tijdens het beleg van Leiden (1573-1574) zorgden zij er met hun postduiven voor dat het stadsbestuur contact kon blijven houden met Willem van Oranje. Als dank daarvoor kregen zij het recht zich Van Duyvenbode te noemen. Het beeldje symboliseert zowel de bevrijding van de Leidse bevolking van de Spanjaarden als de bevrijding van de Duitse bezetting eeuwen later. Het oorlogsmonument was aanvankelijk geplaatst in de binnentuin van het stadhuis, in 2000 kreeg het een plek in het nieuwe atrium.
Starreveld maakte voor Leiden ook het bevrijdingsmonument dat in 1957 bij molen De Valk werd geplaatst.

## Beschrijving

Het monument toont een naakte jongeman, zittend op één knie. Op zijn linkerhand zit een duif die, met geheven vleugels, op het punt staat weg te vliegen. De draai die de jongeman maakt geeft het beeld dynamiek, alsof hij de vogel wil nakijken.
# Jose Clarin

Jose A. Clarin (Tagbilaran, 14 december 1879 - 2 juni 1935) was een Filipijns politicus.

## Biografie

Jose Clarin werd geboren op 14 december 1879 in Tagbilaran in de Filipijnse provincie Bohol. Zijn ouders waren Margarita Butalid en voormalig gouverneur Anecito Clarin. Hij voltooide zijn middelbareschoolopleiding aan het College of Cebu en begon na Filipijnse revolutie aan een bachelor-opleiding rechten aan het Escuela de Derecho in Manilla. Na het voltooien van deze opleiding in 1904 vestigde hij zich als advocaat in Cebu City waar hij gedurende drie jaar een praktijk opbouwde als advocaat.
In 1907 stelde Clarin zich op aandringen van medestanders kandidaat als afgevaardigde voor het 2e kiesdistrict van Bohol. Hij won deze verkiezingen voor het eerste Filipijns Huis van Afgevaardigden. Ook daaropvolgende verkiezingen werden allemaal door Clarin gewonnen. In 1916 werd hij namens het 3e senaatsdistrict gekozen in de nieuw opgerichte Senaat van de Filipijnen. Ook in de senaat wist hij diverse malen herkozen tot worden, waardoor hij zijn zetel bekleedde tot aan zijn overlijden. Van augustus 1933 tot 1935 was Clarin senaatspresident pro tempore, de plaatsvervangende senaatspresident.
Clarin overleed in 1935 op 55-jarige leeftijd en is nooit getrouwd. De gemeente Loculan in de provincie Misamis Occidental werd ter ere van hem omgedoopt in Clarin. Ook de gemeente Cang-ogong in Bohol werd ter ere van hem omgedoopt in Clarin.
# José Ernâni da Rosa

José Ernâni da Rosa (Bagé, 17 oktober 1939 - São Paulo, 28 februari 1986) was een Braziliaanse voetballer, beter bekend onder zijn spelersnaam Tupãzinho of Tupanzinho. De bijnaam is een verwijzing naar zijn vader, de voetballer Tupan.

## Biografie

Tupãzinho begon zijn carrière bij Bagé en Guarany de Bagé alvorens hij in 1963 de overstap maakte naar het grote Palmeiras, de enige club die het oppermachtige Santos op dat moment van antwoord kon dienen. Met de club won hij in 1963 en 1966 het Campeonato Paulista, in 1965 het Torneio Rio-São Paulo en in 1967 de Taça Brasil en het Torneio Roberto Gomes Pedrosa. Beide laatste titels staan gelijk aan de landstitel. In 1968 werd hij topschutter in de Copa Libertadores. De club speelde er de finale tegen Estudiantes en had de heenwedstrijd verloren. Dankzij twee goals van Tupãzinho in de terugwedstrijd kon Palmeiras nog een derde wedstrijd afdwingen, maar verloor deze. In 1969 speelde hij een jaar voor Grêmio en sloot dan zijn carrière af bij Nacional.
Hij speelde één interland, op 7 september 1965. Brazilië won de vriendschappelijke wedstrijd tegen Uruguay met 3-0 en Tupãzinho kon één keer scoren in de 35ste minuut.
# Josh Freese

Joshua Ryan Freese (Orlando (Florida), 25 december 1972) is een Amerikaanse sessiedrummer, multi-instrumentalist, songwriter en componist. Freese is lid van Foo Fighters (sinds 2023), The Vandals (sinds 1989), Devo (sinds 1996).

## Vroege leven

Josh Freese werd geboren op 25 december 1972 in Orlando, Florida. Zijn vader, Stan Freese, dirigeerde de Disney World (Florida) en Disneyland (Californië) band, en zijn moeder was een klassieke pianiste. Freese begon met drummen toen hij 8 jaar oud was. Hij begon professioneel te spelen op 12-jarige leeftijd (in een voornamelijk Top 40-band in Disneyland). Hij speelde elektronische drums in de tiener-en-tween-rockband genaamd Polo, een winnaar van Junior Star Search. Polo had al een drummer voordat hij bij het Magic Kingdom kwam, bandoprichter Jimmy Keegan, maar ze vonden ruimte op het podium voor de zoon van Disneyland's Director of Bands, Stan Freese. Andere bands op hetzelfde podium waren beperkt tot het uitvoeren van Top 40-hits, maar dergelijke beperkingen waren niet van toepassing op Polo. De band nam een gelijknamige EP op en bracht deze uit die werd uitgezonden op KROQ, het belangrijkste alternatieve muziekstation in de omgeving van Los Angeles.
De familiebanden van de jonge Freese en de bijbehorende bekendheid leidden tot een goedkeuringsdeal met het elektronische drumbedrijf Simmons. Er is een oude reclamespot van Simmons (geregisseerd door Mitch Brisker), met Freese op de aanvullende inhoud van de Vandals' Live at the House of Blues dvd. Op 16-jarige leeftijd verliet hij de middelbare school en begon te touren en platen te maken, eerst met Dweezil Zappa en daarna met de Vandals. Hij heeft de afgelopen 25 jaar met veel gerespecteerde artiesten gewerkt, als first call-sessiedrummer, bandlid en soms als tijdelijke vervanger. Freese's jongere broer, Jason Freese, speelt keyboards in Green Day en heeft ook opgenomen en toerde met de Goo Goo Dolls, Dr. Dre, Jewel, Lenny Kravitz, Liz Phair, Foxboro Hot Tubs, Joe Walsh en Weezer.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Josh Freese op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 135000785
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4766 6222
* Library of Congress Control Number: no2007140671
* MusicBrainz: 1ba97964-8d70-4b33-a361-d1a4ed222672
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0073503
* Virtual International Authority File: 78571912
* WorldCat (via VIAF): 78571912
# Joke Jorritsma-van Oosten

Johanna Anthoinetta (Joke) Jorritsma-van Oosten (Enschede, 9 oktober 1941) is een voormalig Nederlands politicus van Democraten 66 (D66). Ze studeerde scheikunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Later werd ze lerares scheikunde en schooldecaan aan de v.w.o. Stedelijke Scholengemeenschap te Middelburg. Ze was van 1985 tot 1987 en van 1991 tot 1994 lid van de Provinciale Staten van Zeeland. Daarna was ze tot 1998 Tweede Kamerlid. Als parlementariër voerde ze het woord over de mogelijke sluiting van de kerncentrale in Borsele. Ook hield ze zich bezig met heffingen en belastingen op milieugebied.
# Joke Janssen

Joke Janssen (Sittard, 1974) is een Nederlands schrijfster.

## Biografie

Nadat Janssen in 1993 haar vwo-B voltooid had, studeerde zij sociologie in Tilburg. Vier jaar later studeerde zij cum laude af, met een specialisatie in methoden en technieken van onderzoek.
Janssen was tien jaar lang werkzaam als sociaal-wetenschappelijk onderzoeker. Om gezondheidsredenen moest zĳ in 2007 stoppen met haar baan als onderzoekster. Tijdens haar herstel begon ze te schrijven.
In eerste instantie schreef ze korte verhalen en columns. In 2011 verscheen haar eerste roman, Lang leve saai!, haar eerste jeugdboek (12+), verscheen augustus 2013 bij de Vlaams/Nederlandse uitgeverij Clavis. Lang leve familie! (2015), Lang leve chocola! (2017) en Lang leve lef! (2018) volgden. In 2019 verscheen Vette crisis, Janssens eerste jeugdboek.

## Privéleven

Janssen is getrouwd en heeft een dochter.
* 1 2 Schelvis, Conny; Feller, Pieter, "Mijn werkwijze is misschien lichtelijk krankzinnig" - boekenbijlageboekenbijlage (interview). Boekenbijlage.nl (8 april 2017). Gearchiveerd op 12 augustus 2023. Geraadpleegd op 12 augustus 2023.
* ↑ Joke Janssen. Hebban. Gearchiveerd op 12 augustus 2023. Geraadpleegd op 12 augustus 2023.
* ↑ Loon, Jessie van, Joke Janssen - 'Tieners veranderen niet opeens in engeltjes als hun ouders ziek worden.' (interview). Hebban (26 oktober 2014). Gearchiveerd op 12 augustus 2023. Geraadpleegd op 12 augustus 2023.
* ↑ IJzendoorn, Aafje van, Schrijfster Joke Janssen brengt boek ‘Vette Crisis’ uit. AD (26 juni 2019). Geraadpleegd op 8 mei 2024.
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 35525137X
* Virtual International Authority File: 305805767
* WorldCat (via VIAF): 305805767
# Johan Kuiper

Johan Kuiper (Arnhem, 27 september 1987) is een Nederlandse schrijver en programmamaker.
Hij studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Kuiper schreef o.a. voor Tirade en De Revisor, en is voorzitter van het Harry Mulisch Huis. Hij is een kenner van het werk van Harry Mulisch en stelde in 2020 met Kitty Saal de bundel Ik kan niet dood zijn samen, met werk van Mulisch. Met Daan Doesborgh en Stefanie Liebreks maakte hij de podcast De Mulisch-tapes.
In 2023 verscheen De kleine Napoleon, biografie van een mythe bij Uitgeverij Atlas Contact over Napoleon. De kleine Napoleon verscheen ook als e-book en luisterboek.
# Johannes Christian Eugen Lehmann

Johannes Christian Eugen Lehmann (Hamburg, 9 september 1826 - Hamburg, 21 februari 1901), was een Duits politicus die tot driemaal toe eerste burgemeester (Erste Bürgemeister) van Hamburg is geweest.

## Biografie

Johannes Lehmann volgde middelbaar onderwijs in Hamburg en studeerde daarna rechten. Na zijn rechtenstudie vestigde hij zich als advocaat in Hamburg. In 1858 werd hij handelsrechter. In 1861 werd hij vicepresident, in 1876 president van het handelsgerecht van Hamburg.
Johannes Lehmann was van 1859 tot 1862 en van 1864 tot 1868 lid van de Hamburger Bürgerschaft (parlement). Op 7 juli 1879 werd hij in de Senaat (regering) van de stadstaat Hamburg gekozen. In 1894, 1897 en in 1899 was hij tweede burgemeester (Zweite Bürgermeister). Ook was hij meerdere malen eerste burgemeester (Erste Bürgermeister) van Hamburg:
* 1 januari - 31 december 1895
* 1 januari - 31 december 1898
* 1 januari - 15 september 1900
Zijn laatste ambtstermijn als eerste burgemeester moest hij wegens ziekte voortijdig afbreken. Georg Hachmann volgde hem op. Johannes Lehmann overleed uiteindelijk op 74-jarige leeftijd, op 21 februari 1901 te Hamburg.
Johannes Christian Eugen Lehmann was getrouwd met een dochter van de invloedrijke Hamburger burgemeester Heinrich Kellinghusen.

## Literatuur

* Bürgermeister Dr. Johs. Chr. Eugen Lehmann in Hamburg, door: Rudolf Lehmann (1916)
# Johannes de Doperkerk (Grotegaste)

De Johannes de Doperkerk (Kirche St. Johannes Baptist) is een hervormde kerk in Grotegaste in de Oost-Friese gemeente Westoverledingen (Nedersaksen). Het kerkgebouw werd in 1819 in classicistische stijl op een warft gebouwd.

## Geschiedenis

Aan de huidige kerk ging een middeleeuws kerkgebouw vooraf. De beide klokken uit de 14e eeuw, die nog altijd worden geluid, stammen uit deze kerk. De oudste Mariaklok werd door Harmannus in 1352 gegoten. Op de klok bevindt zich een inschrift en het ingekerfde afgeslagen hoofd van Johannes de Doper, aan wie de kerk het patrocinium heeft te danken. De andere klok dateert uit 1364 en werd vernoemd naar de heilige Catharina.
Tijdens de reformatie sloot de gemeente in het begin van de 16e eeuw zich bij de gereformeerde leer aan. Uit de bibliotheek van de predikant Alarich Sibelius bleef het schrift Adversus Anabaptistas (tegen de wederdopers) van de hervormer Heinrich Bullinger uit het jaar 1565 bewaard. Het bevindt zich tegenwoordig in de Johannes a Lasco Bibliotheek, die gehuisvest is de Grote Kerk te Emden.
In het jaar 1800 moest de westelijk aangebouwde klokkentoren worden vernieuwd. Het huidige kerkgebouw werd in 1819 op dezelfde plaats gebouwd. Beide lengtezijden van het kerkschip bezitten vier door pilasters gescheiden muurvelden, waarin zich grote rondboogramen bevinden.
Tot 1965 bezat de gemeente, waartoe ook Hilkenborg, Coldemüntje en Dorenberg behoorden, een eigen predikant. Sinds 1987 zijn de hervormde gemeenten van Ihrhove, Esklum, Driever en Grotegaste samengevoegd en delen ze twee predikanten.

## Interieur

Het interieur bezit een houten tongewelf, dat op gedecoreerde consoles rust. Ongewoon voor een calvinistisch kerkgebouw zijn de twee treden die naar het koor voeren. De kansel uit de 18e eeuw stamt uit de voorgangerkerk. De preekstoel is in grijze en vergulde kleuren geschilderd en wordt omgeven door het muurschrift Dein Wort ist meines Fußes Leuchte und ein Licht auf meinem Wege (Psalm 119:105: Uw Woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad). Voor de kansel liggen twee grafzerken uit 1632 en 1698.
Onbekend is hoe oud de kroonluchter is.
Tot het liturgisch vaatwerk behoren een zilveren kelk uit 1690 en een zilveren kan uit 1890 (tegenwoordig in de Johannes-a-Lasco-Bibliotheek), een broodschaal (na 1888) en een doopschaal (1910).

## Orgel

Het orgel werd in 1854 door Gerd Sieben Janssen met twaalf registers verdeeld over twee manualen gebouwd. Van dit orgel bleef de orgelkas bewaard. Het binnenwerk werd in 1919 door P. Furtwängler & Hammer vervangen. Bartelt Immer restaureerde het orgel in 2005, dat elf klinkende registers op twee manualen en pedaal en een transmissie bezit. De tracturen zijn pneumatisch.

## Externe link

* (de) Website Hervormde gemeente van Grotegaste
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel St. Johannes Baptist (Grotegaste) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Johannes de Doperkerk (Keijenborg)

De Johannes de Doperkerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Keijenborg. De kerk is in 1932 gebouwd, waarbij Johannes de Doper als patroonheilige werd aangenomen. Voordat deze kerk werd gebouwd, beleden de rooms-katholieken hun geloof vanaf 1710 in een schuurkerk, die in 1784 door de architect van het Kwartier van Zutphen, Teunis Wittenberg, werd herbouwd. Aangezien de kerk veelal te klein bleek, werd deze in 1843 vervangen door een waterstaatskerk. Bij deze kerk werd in hetzelfde jaar een pastorie gebouwd. Dankzij de kerk kwamen diverse instellingen in het dorp, zoals een basisschool en het Maria Magdalena Postelgesticht die voor diverse zorg- en onderwijstaken stond. De waterstaatskerk bleek na verloop van tijd ook te klein en werd in 1932 vervangen door de huidige kerk, de Johannes de Doperkerk. De kerk was ontworpen door Jan Stuyt en in de kerk werden interieurelementen van de waterstaatskerk overgenomen.
De kerk is een pseudobasiliek en heeft glas-in-loodramen aan de zijkanten waarin religieuze verhalen zijn afgebeeld en wandschilderingen van Jos ten Horn. De brede toren is achter in de kerk en vormt de grootste ingang, waar echter de kleinere zijingangen als voornaamste ingang worden gebruikt. Boven de hoofdingang is door Antoon Molkenboer in een mozaïek de patroon St.-Jan de Doper aangebracht. De kerk is een gemeentelijk monument.
* Keijenborg.info (2014): Geschiedenis
* Graaf, J.A.Chr. de, e.a. (2009) Erfenis voor vandaag en morgen. R.-K. Kerken in Oost-Gelderalnd (Uitgeverij Fagus, IJzerlo)
* Dunk, Th. van der (1988) 'Rijkswaterstaat en de katholieke kerkbouw in Gelderland', in: Stichting Oude Gelderse kerken III, afl. 27, p. 186-200
# Julische glanserebia

De Julische glanserebia (Erebia calcaria) is een vlinder uit de onderfamilie Satyrinae van de familie Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders.
De Julische glanserebia heeft een spanwijdte van 35 tot 40 millimeter.
De Julische glanserebia komt voor in het grensgebied van Oostenrijk, Slovenië en Italië, in de Julische en Venetiaanse Alpen en de Karawanken. De vlinder vliegt op hoogtes van 1350 tot 2000 meter boven zeeniveau. De soort leeft op rotshellingen met stukjes gras.
De soort vliegt in een jaarlijkse generatie in juli en augustus. De Julische glanserebia gebruikt diverse grassen, met name borstelgras (Nardus stricta) en soorten Festuca als waardplanten.
De soort is opgenomen in bijlagen II en IV van de Habitatrichtlijn en bijlage 2 van de Conventie van Bern.
* 1 2 (en) Julische glanserebia op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ lepidoptera.pl
# Julius Avitus

Julius Avitus, ook bekend onder zijn volledige naam Gaius Julius Avitus Alexianus (overleden in 217), was een Syrische edelman, met een indrukwekkende Romeinse militaire en politieke carrière.
Door zijn huwelijk had hij een nauwe band met de koninklijke familie van Emesa en de regerende Severische dynastie van het Romeinse Rijk. Hij was comes van keizer Septimius Severus en zijn zoon Caracalla.

## Huwelijk en kinderen

Avitus trouwde met de Syrische edelvrouw Julia Maesa, de oudste dochter van Julius Bassianus, een hogepriester van de Tempel van de Zon. De tempel was gewijd aan de Syrisch-Aramees zonnegod El Gebal (tegenhanger van de Fenicische God Baäl) in Emesa. De jongere zus van Maesa was de Romeinse keizerin Julia Domna, de vrouw van de Romeinse keizer Septimius Severus, moeder van de Romeinse keizers Caracalla en Publius Septimius Geta.
Zelf had hij twee dochters: Julia Soaemias Bassiana (c. 180-222) en Julia Mamaea (na 180-235). Twee van zijn kleinkinderen waren de Romeinse keizers Elagabalus (geboren als Sextus Varius Avitus Bassianus) en Severus Alexander (geboren als Marcus Julius Gessius Bassianus Alexianus).