OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Finale FA Cup 1997

De finale van de FA Cup van het seizoen 1996/97 werd gehouden op 17 mei 1997. Chelsea, dat onder leiding stond van de Nederlandse coach Ruud Gullit, nam het op tegen het Middlesbrough van coach Bryan Robson. De Londenaars wonnen met 2-0 en veroverden zo, 27 jaar na hun laatste beker, voor de tweede keer de FA Cup.

## Finale
### Wedstrijd

Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 79.160 Scheidsrechter: Stephen Lodge (Engeland) :
| 17 mei 1997 15:00 UTC+1 | Di Matteo 1' Newton 83' | Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 79.160 Scheidsrechter: Stephen Lodge (Engeland) |
| Chelsea | Middlesbrough |
Chelsea: :
| GK | 1 | Frode Grodås |
| RWB | 2 | Dan Petrescu |
| CB | 6 | Steve Clarke |
| CB | 5 | Frank Lebœuf |
| CB | 20 | Frank Sinclair |
| LWB | 17 | Scott Minto |
| CM | 11 | Dennis Wise |
| CM | 16 | Roberto Di Matteo |
| CM | 24 | Eddie Newton |
| CF | 10 | Mark Hughes |
| CF | 25 | Gianfranco Zola | 89' |
| Wisselspelers: |||
| FW | 9 | Gianluca Vialli | 89' |
| Speler-coach: |||
| Ruud Gullit ||||
Middlesbrough: :
| GK | 13 | Ben Roberts |
| RB | 38 | Curtis Fleming |
| CB | 16 | Nigel Pearson |
| CB | 34 | Gianluca Festa | |
| LB | 4 | Clayton Blackmore |
| RM | 7 | Juninho |
| CM | 12 | Robbie Mustoe | 29' |
| CM | 14 | Emerson |
| LM | 11 | Phil Stamp |
| CF | 24 | Fabrizio Ravanelli | 24' |
| CF | 9 | Craig Hignett | 74' |
| Wisselspelers: |||
| DF | 4 | Steve Vickers | 29' |
| DF | 7 | Vladimír Kinder | 74' |
| FW | 9 | Mikkel Beck | 24' |
| Coach: |||
| Bryan Robson ||||
# Finland op het Eurovisiesongfestival 1984

Finland nam in 1984 deel aan het Eurovisiesongfestival in Luxemburg, Luxemburg. Het was de drieëntwintigste deelname van het land op het festival. Het land werd vertegenwoordigd door Kirka met het lied Hengaillaan.

## Selectieprocedure

De finale werd gehouden in de studio's van YLE in Helsinki en het werd gepresenteerd door Maria Valkama. In een eerste ronde werden 21 liedjes beoordeeld door een expertjury. Deze kozen de acts die doorgingen naar de finale. In totaal deden er elf liedjes mee aan deze finale. De winnaar werd gekozen door postcard voting.
Finse nationale finale - 18 februari 1984 :
| Volgorde | Artiest | Lied | Punten | Plaats |
| 1 | Sonja Lumme | "Sut vain" | 5136 | 5 |
| 2 | Kirka | "Laulu maailmalle" | 3640 | 7 |
| 3 | Tomas Ek | "Machoman" | 1976 | 9 |
| 4 | Leena Nilsson | "Sun silmät on satava salaisuus" | 1556 | 10 |
| 5 | Kirka | "Oo-Marie" | 5291 | 4 |
| 6 | Anneli Saaristo | "Sä liian paljon vaadit" | 10961 | 3 |
| 7 | Sonja Lumme | "Muistojen taulut" | 3970 | 6 |
| 8 | Leena Nilsson & Tomas Ek | "Kevään saan" | 2823 | 8 |
| 9 | Kirka | "Hengaillaan" | 22040 | 1 |
| 10 | Paula Koivuniemi | "Tuultako tavoitan" | 11793 | 2 |
| 11 | Sonja Lumme | "Laulajan tie" | 863 | 11 |

## In Luxemburg

Op het Eurovisiesongfestival zelf trad Finland als zestiende van negentien deelnemers aan, na Turkije en voor Zwitserland. Aan het einde van de puntentelling stond Finland op een 9de plaats te zijn geëindigd met 46 punten. België en Nederland hadden geen punten over voor deze inzending.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| | | | Zweden | Denemarken  Turkije |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| Frankrijk Noorwegen Oostenrijk | Cyprus | Joegoslavië Portugal | | Duitsland  Spanje |

### Punten gegeven door Finland
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Italië |
| 10 punten | België |
| 8 punten | Zweden |
| 7 punten | Ierland |
| 6 punten | Noorwegen |
| 5 punten | Denemarken |
| 4 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 3 punten | Turkije |
| 2 punten | Joegoslavië |
| 1 punt | Zwitserland |
* ↑ https://www.eurovision-spain.com/iphp/pais_historia.php?numero=377. Gearchiveerd op 23 september 2020.
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=300
1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Finland op het Eurovisiesongfestival 1989

Finland nam in 1989 deel aan het Eurovisiesongfestival in Lausanne, Zwitserland. Het was de achtentwintigste deelname van het land op het festival. Het land werd vertegenwoordigd door Anneli Saaristo met het lied La dolce vita.

## Selectieprocedure

De finale werd gehouden in de Kultturitalo in Helsinki en het werd gepresenteerd door Tarja Koskela. In totaal deden 10 artiesten mee aan deze nationale finale. De winnaar werd aangeduid door een expertjury.
Finse nationale finale - 4 februari 1989 :
| Volgorde | Artiest | Lied | Punten | Plaats |
| 1 | Anneli Saaristo | "Oi äiti maa" | 74 | 3 |
| 2 | Mervi Hiltunen | "Kan det vara kärlek" | 72 | 4 |
| 3 | Kirka | "Hiljaissuuta" | 62 | 5= |
| 4 | Meiju Sivas | "Rauhaton sydän" | 24 | 10 |
| 5 | Tanjalotta Räikkä | "Huominen Eurooppa" | 39 | 8 |
| 6 | Anneli Saaristo | "La dolce vita" | 110 | 1 |
| 7 | Kim Lönnholm | "Minä olen muistanut" | 52 | 7 |
| 8 | Sonja Lumme | "Rakkauden laulut" | 62 | 5= |
| 9 | Chris Owen | "Vad finns kvar" | 103 | 2 |
| 10 | Marjorie | "Kahden juhla" | 31 | 9 |

## In Lausanne

Op het Eurovisiesongfestival zelf trad Finland als 14de van 22 deelnemers aan, na Oostenrijk en voor Frankrijk. Aan het einde van de puntentelling stond Finland op een 7de plaats met 76 punten. België gaf geen punten aan deze inzending en Nederland 6 punten.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| | Frankrijk Israël Joegoslavië  Turkije | Ierland | Spanje | Nederland |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| | Luxemburg  Zweden | Cyprus Oostenrijk | | Portugal |

### Punten gegeven door Finland
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Denemarken |
| 10 punten | Italië |
| 8 punten | Spanje |
| 7 punten | Joegoslavië |
| 6 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 5 punten | Israël |
| 4 punten | Nederland |
| 3 punten | Frankrijk |
| 2 punten | Portugal |
| 1 punt | Oostenrijk |
* ↑ https://www.eurovision-spain.com/iphp/pais_historia.php?numero=271
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=305
1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Fontenay-de-Bossery

Fontenay-de-Bossery is een gemeente in het Franse departement Aube in de regio Grand Est. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Nogent-sur-Seine.

## Geografie

De oppervlakte van Fontenay-de-Bossery bedraagt 8,1 km², de bevolkingsdichtheid is 9,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Fontenay-de-Bossery met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Franc-Lyonnais

De Franc-Lyonnais was een provincie van Frankrijk, in de omgeving van Lyon. In een latere fase van het ancien régime werd de Franc-Lyonnais beschouwd als een onderprovincie van de Lyonnais zelf.
Het gebied omvatte een smalle strook land op de linkeroever van de Saône en bestond uit dertien parochies:
* Cuire-la-Croix-Rousse, nu stad Lyon
* Caluire
* Fontaines-sur-Saône
* Rochetaillée-sur-Saône
* Fleurieu-sur-Saône
* Vimy, vanaf 1665 hoofdstad en omgedoopt in Neuville
* Genay, de tweede hoofdstad
* Bernoud, de eerste hoofdstad
* Saint-Jean-de-Thurigneux
Verder was er nog een enclave midden in het vorstendom Dombes, met:
* Saint-Bernard-d'Anse
* Saint-Didier-de-Formans
* Riottier
Wellicht ging het om een zelfstandig geworden gebied dat eigendom was van de aartsbisschop van Lyon. In 1398 kwamen de dorpen onder bescherming van Savoye en in 1475 onder Frankrijk, dat nochtans het gezag van het Heilige Roomse Rijk bleef erkennen. Net zoals in Dombes kregen de inwoners vrijstelling van koninklijke belastingen. In 1525 erkende het Parlement van Parijs de privilegies van de Franc-Lyonnais.
In 1789 werd het gebied verdeeld tussen de departementen Rhône-et-Loire en Ain.
# Fluitconcert (Penderecki)

Krzysztof Penderecki voltooide zijn Concert voor dwarsfluit en kamerorkest in 1992.
Penderecki schreef het werk voor het jaarlijkse kamermuziekfestival in Lausanne. Hij kon zo rekenen op een fameuze solist en begeleiding. Het orkest dat de optredens in Lausanne verzorgt wordt samengesteld uit de beste musici ter wereld op dat moment. Op 11 januari 1993 was het dan ook Jean-Pierre Rampal die als solist optrad met dat orkest onder leiding van de componist. De componist moest zich bij het componeren enigszins inhouden, want bij concerto’s geschreven voor blazers moet rekening gehouden worden met de duur en begeleiding. De vermoeidheid optredende binnen het embouchure van de blazer zorgt voor een beperkte duur, de geringe mate van krachtige dynamiek beperkt de mogelijkheid van begeleiding.
De muziek doet voor Penderecki traditioneel aan, hij maakt een ommezwaai van modern klassieke muziek naar behoudender repertoire. Het fluitconcert van in de laatste categorie; De fluitpartij is niet gezet tegenover het orkest, maar de fluitist maakt deel uit van het geheel. Opvallend aan het werk is, dat niet de solist begint, doch de klarinettist. Het werk kreeg vijf delen:
* Andante
* Piu animato
* Andante
* Allegro con brio
* Vivo
Orkestratie: De componist noteerde toch voor een vrij uitgebreid orkest, maar hield de orkestratie dun:
* 2 dwarsfluiten (2 ook piccolo, 2 hobo’s (2 ook althobo), 2 klarinetten (2 ook basklarinet), 2 fagotten (2 ook contrafagot)
* 2 hoorns, 2 trompetten
* 2 man/vrouw percussie, celesta
* violen, altviolen, celli, contrabassen
In 1995 schreef de componist een versie als zijnde een klarinetconcert, die op 7 maart 1996 in première ging in Praag ter gelegenheid van de 100-jarige Tsjechische Filharmonie.
* Schott Music, Muziekuitgeverij
* Uitgave Naxos: Łukasz Długosz, begeleid door het Filharmonisch Orkest van Warschau onder leiding van Antoni Wit in een opname uit oktober 2010, uitgegeven in 2013;
* in 2015 zijn er vijf verschillende opnamen van dit werk beschikbaar; de uitgave van Sony BMG met Jean-Pierre Rampal met het Sinfonia Varsovia onder leiding van de componist is dan uit de handel
# Fluitconcert (Aho)

Kalevi Aho schreef aan zijn Fluitconcert van mei tot en mei augustus 2002. De opdracht van het werk kwam van Robert von Bahr, baas van BIS Records.
Het werk begin in eerste instantie als een liederencyclus van toonzettingen van gedichten van Tomas Tranströmer. Gaandeweg schoof het werk steeds meer op richting een concert voor dwarsfluit en orkest. De inspiratie van dit werk was naast de dichterbundels ook het overlijden van zijn vader begin 2002 en de ziekte van zijn hond. Op 27 november 2003 werd het fluitconcert voor het eerst uitgevoerd door Sharon Bezaly, een protegé van Von Bahr, en het Symfonieorkest van Lahti (toen onder de hoede van BIS) onder leiding van Osmo Vänskä. Plaats van handeling was de Sibeliuszaal in Lahti.
Het concert heeft de klassieke driedelige opzet:
* Misterioso, adagio
* Presto, leggiero (attaca)
* Epilogue
De delen 1 en 3 zijn daarbij geschreven in een langzaam tempo, het middendeel is snel. Het werk begint mysterieus in een zeer zachte dynamiek.
Aho schreef het werk voor:
* 1 solodwarsfluit, ook altfluit
* 3 dwarsfluiten, 3 hobo’s, 2 klarinetten, 2 fagotten
* 3 hoorns, 2 trompetten, 1 eufonium, 2 trombones, 1 tuba
* geen pauken, 2 man/vrouw percussie, 1 harp
* violen, altviolen, celli, contrabassen
* Uitgave Bis Records met Bezaly, SO Lahti, Vänskä (28/29 november 2003)
* FIMIC (Finse muziekcentrale)
# François Caron

François Caron kan verwijzen naar:
* François Caron, Nederlands koloniaal bewindsman en gouverneur
* François Caron, Nederlands predikant
* François Marie Joseph Caron, Nederlands architect
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van François Caron en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Fort Jaco

Fort Jaco kan verwijzen naar:
* Fort Jaco (gebouw), een voormalig fort in Ukkel
* Fort Jaco (wijk), een wijk in Ukkel
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Fort Jaco en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Fort Jaisalmer

Fort Jaisalmer (Hindi/Rajasthani: जैसलमेर दुर्ग) is een van de grootste volledig bewaarde versterkte steden ter wereld. Het is gelegen aan de zuidelijke stadsrand van het huidige Jaisalmer. Jaisalmer was de voormalige hoofdstad van het gelijknamige koninkrijk dat in oppervlakte overeen komt met de hedendaagse Indiase deelstaat Rajasthan waarin het fort en de rest van de stad Jaisalmer gelegen is. Jaisalmer ligt 575 km ten westen van de huidige hoofdstad van Rajasthan, Jaipur in het zandig westelijk deel van de Tharwoestijn. Jaisalmer is de hoofdstad van het district Jaisalmer, in het noorden, westen en zuidwesten grenzend aan de landsgrenzen met Pakistan.
Het fort Jaisalmer is gebouwd op een plateau van gelige zandsteen dat tot 76 m boven de omgeving uittorent en omvat op een ommuurde driehoekige oppervlakte van 460 m op 230 m de Raj Mahal, het koninklijk paleis, zeven versierde jaïnistische tempels, de Laxminath-tempel, vier monumentale toegangspoorten en meer dan honderd Haveli's of stadskastelen voor de handelaars. Een deel van de Haveli's is te bezichtigen en omgebouwd tot musea, een aantal werden eethuizen en hotels, maar het grootste deel is nog steeds bewoond, soms door afstammelingen van de oorspronkelijke bewoners. De gele zandsteen die ook voor de gebouwen werd gebruikt, geven de stad op bepaalde momenten een gouden glans, wat maakt dat de stad gekend is als de "Gouden Stad van India".
Het fort werd gebouwd door de Rajputheerser Rawal Jaisal in 1156. De versterkte stad werd een etappeplaats van een van de transcontinentale zijderoutes en groeide hierdoor ook uit tot een handelscentrum.
De versterkte stad Fort Jaisalmer werd in 2013 tijdens de 37e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed als een van de zes Heuvelforten van Rajasthan erkend als UNESCO-werelderfgoed en onder die naam ingeschreven op de werelderfgoedlijst.
* Fort Jaisalmer
* Jain Dharma-tempel in het Fort van Jaisalmer
# Flénu

Flénu is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen en een deelgemeente van de Waalse stad Bergen.

## Geschiedenis

Flénu was een gehucht in de gemeente Jemappes. In 1868 kreeg de plaats een eigen parochie, afgesplitst van die van Jemappes. Ook op bestuurlijk vlak kreeg Flénu zelfstandigheid en werd in 1870 als nieuwe gemeente afgesplitst van Jemappes.
In 1971 werd de gemeente Flénu weer opgeheven en aangehecht bij Jemappes, maar in 1977 werd Flénu, net als Jemappes, al een deelgemeente van Bergen.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen

## Bezienswaardigheden

* De Église Sainte-Barbe
* op de begraafplaats liggen 17 Britse militaire graven uit de Eerste Wereldoorlog. Deze staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Flenu Communal Cemetery.

## Externe link

* Website van de gemeente
Deelgemeenten: Bergen · Ciply · Cuesmes · Ghlin · Flénu · Harmignies · Harveng · Havré · Hyon · Jemappes · Maisières · Mesvin · Nimy · Nouvelles · Obourg · Saint-Denis · Saint-Symphorien · Spiennes · Villers-Saint-Ghislain Overige kern: Ghislage Belgische gemeenten · Arrondissement Bergen · Henegouwen · Wallonië
# Frank Kroeze

Frank M. Kroeze (20 augustus 1973) is een Nederlandse schaker. In 2009 werd hem door de FIDE de titel Internationaal Meester (IM) toegekend. Hij speelt in de meesterklasse van de KNSB voor schaakvereniging ESGOO.
In 1993 won Kroeze het Open Nederlands Jeugdschaak Kampioenschap, waarvan hij in 1988 al de B-groep (t/m 16 jaar) had gewonnen. In 1996 werd hij vijfde in het Utrecht open, net voor Harmen Jonkman en in datzelfde jaar bezette hij in het AKN toernooi in Haarlem de achtste plaats. Kroeze speelde simultaanwedstrijden: in Almelo tegen 14 tegenstanders verloor hij van Marc Schippers en Jan-Willem Brinks, terwijl hij tegen Peter Siebers remise speelde. In 2003 bij het Stamppottoernooi speelde hij tegen 33 schakers en verloor hij van Klaas Winters; hij remiseerde tegen Mak Wigmans en Jan Dijkstra.
Op 25 en 26 maart 2005 werd in Almelo de Cogas energie tweekamp gespeeld door Kroeze en Wouter Spoelman. Kroeze won het duel met 3 - 1.

## Titel

Tijdens het FIDE 2nd quarter Presidential Board 2009, van 15 tot 18 juni 2009 in Krakau, kreeg Kroeze de titel Internationaal Meester (IM).
Zijn eerste IM-norm scoorde hij in de Meesterklasse van de KNSB-competitie 2003-2004. De benodigde 6 punten haalde hij tegen Sebastiaan van Esch (0,5), IM Marinus Kuijf (1,0), Martin Roobol (1,0), FM Sybolt Strating (0,5), IM Jeroen Bosch (1,0), Freddie van der Elburg (1,0) en Kees Nieuwelink (1,0). Ook de tweede IM-norm werd in de Meesterklasse van de KNSB-competitie behaald, ditmaal in de jaren 2005-2006 met een overscore van 1 punt. Puntenleveranciers waren GM Jan Gustafsson (0,5), GM Ian Rogers (1,0), GM Dimitri Reinderman (0,5) FM Michiel Bosman (0,5), FM Petra Schuurman (1,0), GM Daniel Fridman (0,5), GM Harmen Jonkman (0,5) en IM Gert Ligterink (1.0). Zijn derde IM-norm stamt uit de clubcompetitie van de Duitse Oberliga Nord, Staffel West 2008 – 2009. Ditmaal bedroeg de overscore 1,5 punt. De volgende spelers droegen bij aan dit resultaat: Thorsten Doescher (1,0), IM Michael Luch (1,0), Matthias Horn (1,0), IM Martin Breutigamm (1,0), GM Lev Gutmann (1,0), IM Otto Borik (0,5), IM Alexander Bangiev (1,0), FM Wilfried Bode (0,5) en IM Gerlef Meins (0,5).
# Francis Lieber

Francis Lieber, geboren al Franz Lieber (Berlijn, 18 maart 1798 - New York, 2 oktober 1872) was een Duits-Amerikaans jurist en politiek filosoof. Hij is vooral bekend van de Lieber Code, een gedragscode voor de strijdende partijen tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.
Lieber verhuisde in 1827 via Engeland naar de Verenigde Staten, alwaar hij in 1829 de Encyclopedia Americana - de eerste echte Amerikaanse encyclopedie - oprichtte en tot 1833 redigeerde. Van 1835 tot 1856 was hij hoogleraar in de geschiedenis en de politieke economie aan het South Carolina College (de huidige Universiteit van South Carolina). Van 1856 tot 1865 gaf hij college aan de Columbia-universiteit.
# Francis Ledwidge

Francis Ledwidge (Slane, 19 augustus 1887 - Boezinge, 31 juli 1917) was een Iers nationalist en Engelstalig dichter. Als autodidact had hij het, in zijn dichtkunst, over de natuur en het Ierse landschap.
Ledwidge werd geboren in een arm gezin en werkte als boerenknecht, mijnwerker en als stratenmaker. Alhoewel aangetrokken tot het Ierse zelfbewustzijn verkoos hij toch om dienst te nemen in het Engelse leger. Hij werd eerst uitgestuurd naar Turkije om daar uitgeput in de hospitalen van Saloniki en Caïro te belanden. Nadien kwam zijn eerste bundel Songs of the Fields uit.

## Boezinge

Eind 1916 werd Ledwidge naar het Vlaamse front gestuurd om er te werken als stratenmaker. De eerste dag van De Slag om Passendale kwam hij bij een beschieting in Boezinge op 31 juli 1917 om het leven.
Op de plaats van zijn overlijden kwam er in 1998 een monument. Onderaan staat het gedicht van hem, Soliloquy, dat hij kort voor zijn dood schreef. Daarbij staat de vertaling Alleen door Benno Barnard.
Nu ligt Ledwidge begraven op het zeer nabije Artillery Wood Cemetery in Boezinge.

## Externe link

* http://www.francisledwidge.com/ Engelstalige website over Ledwidge
* Bibsys: 90917052
* Gemeinsame Normdatei: 124401686
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6323 899X
* Library of Congress Control Number: n93066444
* MusicBrainz: 95db97f4-de15-4e5e-95b4-fb3c39ecbc47
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007281682605171
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: PALV056539
* SNAC: w6qv3vjm
* Système universitaire de documentation: 075940221
* Trove: 901881
* Virtual International Authority File: 60015605
* WorldCat (via VIAF): 60015605
# Francis Lickerish

John Francis Lickerish (Cambridge, 11 april 1954) is een Brits gitarist en luitspeler.
Lickerich begon met gitaarspelen toen hij ongeveer veertien jaar oud was. Zijn voorbeelden binnen de popmuziek waren Captain Beefheart, Little Feat (rock) en Martin Carthy (folk). Dit bracht tegenwicht tegen de klassieke invloed van onder meer Gustav Mahler, Ralph Vaughan Williams en Benjamin Britten. Zijn belangstelling voor de luit kreeg hij van Julian Bream en later van Ritchie Blackmore en Jan Akkerman. In 1974 stichtte hij samen met Robert John Godfrey The Enid, eigenlijk ter gelegenheid van de sluiting van hun school Finchden Manor, een school voor moeilijk opvoedbare kinderen. De muziekgroep kreeg op kleine schaal succes, voornamelijk als cultband binnen de progressieve rock. Lickerish maakte van 1974 tot 1980 deel uit van The Enid, de band staat/stond bekend vanwege de bombastische orkestraties, die dus terug te voeren zijn op de klassieke muziek. Samen met Godfrey richtte hij hun eigenlijk geluidsstudio op en zo is Lickerish onder ander te horen als basgitarist op Kids in America van Kim Wilde.
In 1980 probeerde hij een nieuw band op te zetten Rutterkin, hij speelde daarin van 1980 tot 1985. Toen trok hij zich terug uit de muziek. Hij ging psychologie studeren om meer over zichzelf te weten te komen (zie de school waaraan hij leerde). Dit leidde niet tot het verwachte succes, in plaats van te “genezen” raakte Lickerish verslaafd aan alcohol en cocaïne. In 1987 werd het hem duidelijk dat het zo niet langer kon en probeerde hij af te kicken onder meer door reizen te ondernemen naar India. Zijn eerste huwelijk strandde in dat jaar. Door zijn studie kon hij wel werken als therapeut, de muziekwereld zag hij niet zo zitten. In 2006 kreeg hij van zijn tweede vrouw een luit cadeau en dat zette hem weer in de muziek. Met Hilary Palmer uit Rutterkin en zijn oude maatje William Gilmour uit The Enid begon hij de muziek weer op te pakken en dat leverde de muziekgroep Secret Green op met in 2009 de uitgave van To wake the king.
Zijn voorliefde voor enige bombast en historische verhaallijnen (liedteksten) zijn terug te vinden in zowel zijn werk met The Enid als Secret Green.

## Discografie
### Studio-albums

* 1976: The Enid - In the region of the summer stars
* 1977: The Enid - Aerie faerie nonsense
* 1979: The Enid – Touch me
* 1979: The Enid – Six pieces
* 1979: The Enid – Live at Hammersmith Volume 1
* 1983: The Enid – Something wicked this way comes (2 tracks)
* 2009: Secret Green – To wake the king
* 2012: solo – Far and forgot
* IO Pages nr 93
* MusicBrainz: 43031121-9ee2-48d1-83b3-210956139b1a
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: pag2016925726
* Virtual International Authority File: 2381147553261453800005
* WorldCat (via VIAF): 2381147553261453800005