OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sik (haargroei)

Een sik is een baard gevormd uit een pluk haar op de kin.
De sik kende een opleving in de jaren 1990, toen een kortgeknipte variant met geïntegreerde snor gepopulariseerd werd door honkbalspelers, atleten en andere sportidolen.
Zoals de baard wordt de sik het meest aangetroffen in combinatie met een snor. Sinds het begin van de 21e eeuw begonnen nieuwe stijlen aan te slaan.
In satirische fictie is de sik vaak het kenteken van de evil twin van een personage. Dit komt misschien door historische weergave van Satan met een sik, en wordt gebruikt in afleveringen zoals Mirror, Mirror van de televisieserie Star-trek. In deze aflevering heeft Spock een evil twin in een parallel universum die een sik draagt. Dit wordt vaak geparodieerd, bijvoorbeeld bij South Park, waarin Eric Cartmans evil twin uit een parallel universum precies op hem lijkt, behalve dat hij een sik en een snor draagt.

## Sikstijlen

* Musketier of vliegje - Een kleine, gepunte sik met een Engelse snor (smal, prominent), zoals gedragen door de Franse mousquetaires
* Vandyck - Een volle sik en snor met opgekrulde uiteinden, zoals gedragen door de 17e-eeuwse Vlaamse schilder Anthony van Dyck. Tegenwoordig is een Vandyck vaak elke snor-/sikcombinatie.

## Bekende sikdragers

* Buffalo Bill
* Chris Cornell
* Guy Fawkes
* Jesse James
* Anton Szandor LaVey
* Hồ Chí Minh
* Kardinaal de Richelieu
* Peter Paul Rubens
* Colonel Sanders
* Lev Trotski
* Walter Ulbricht
* Antoon van Dyck
* Frank Zappa

## Bekende fictieve sikdragers

* Flexo, de dubbelganger van Bender in Futurama
* Iznogoedh
* Jafar
* Krimson
* Pan
* Shaggy Rogers
* Satan
* Joachim Sickbock
* Professor Zonnebloem
# Seven Years in Tibet (1956)

Seven Years in Tibet is een Britse documentairefilm uit 1956, gebaseerd op de gelijknamige biografie van Heinrich Harrer.

## Verhaal

De documentaire toont de tijd die de Oostenrijkse bergbeklimmer en Heinrich Harrer doorbracht in Tibet. In 1939 werd hij gevangen door Brits-Indische soldaten en opgesloten in een krijgsgevangenenkamp. Hij en een vriend ontsnapten en bereikten Tibet. Daar belandden ze in de heilige stad Lhasa en ontmoetten ze de nog jonge 14e dalai lama, Tenzin Gyatso.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Harrer, Heinrich Heinrich Harrer | zichzelf |

## Prijzen en nominaties

In 1956 werd Seven Years in Tibet op het filmfestival van Cannes genomineerd voor een Gouden Palm, maar won deze niet.
* De Internet Movie Database
# Sil (rivier)

De Sil is een rivier met een lengte van 225 km in Galicië, Spanje. Ze is een tak van de Miño en stroomt door de provincies León en Ourense. De grootste stad waar de rivier doorheen stroomt is Ponferrada.
De bron ligt in de Cantabrische bergen.
* Virtual International Authority File: 315130764
* WorldCat (via VIAF): 315130764
# Sinophorus rufitergum

Sinophorus rufitergum is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Sanborne in 1984.
# Sibrand

Hochmeister Sibrand was de eerste grootmeester van de Duitse Orde.
De Duitse Orde werd opgericht in Akko in 1189 als een broederschap werkend als hospitaal. Sibrand werd vaak aangeduid als Meister Sibrand. Sibrand regeerde als Hochmeister van 1190 tot 1192 en werd daarna opgevolgd door Gerhard. Niet veel jaren later veranderde deze broederschap in een ridderorde. Er is heel weinig informatie beschikbaar over Sibrand, net als over andere vroege grootmeesters van de Duitse Orde.
# Sint-Annakapel (Beegden)

De Sint-Annakapel is een kapel in het dorp Beegden in de Nederlandse gemeente Maasgouw. De kapel staat op de hoek van de Heerstraat Noord met de Duinenberg.
Op ongeveer 350 meter naar het zuidwesten bevindt zich de Onze-Lieve-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstandkapel en op ongeveer 600 meter naar het zuidwesten staat de Sint-Servatiuskapel.
De kapel is gewijd aan de heilige Anna.

## Geschiedenis

Volgens de legende is de kapel gebouwd als moordkapel. Twee herders zouden ooit hier slaags geraakt zijn, waarbij een van de herders door de ander werd gedood. Een welgestelde familie uit Beegden trok zich de dood van de herder en diens familie aan. Om de gedode herder te herdenken lieten ze een herinneringskapel bouwen. De moeder van de herder zou net zo veel verdriet gehad hebben als Maria met de kruisdood en men wilde daarom een kapel aan haar wijden. Beegden had echter al een Mariakapel en de kapel werd daarom in de plaats gewijd aan de moeder van Maria.
In 1968 werd de oude kapel afgebroken vanwege wegverbreding van de Heerstraat Noord en werd tegenover de oorspronkelijke plek herbouwd.
In 2012-2013 werd er een nieuwe kapel gebouwd die op 21 juni 2013 ingezegend werd door de pastoor.

## Gebouw

De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met leien. De beide zijgevels hebben elk twee rondboogvensters met glas-in-lood. De frontgevel is een puntgevel met verbrede aanzet en schouderstukken en op de top staat een kruis van siersmeedwerk. In de frontgevel bevindt zich de korfboogvormige toegang die wordt afgesloten met een deur.
In de kapel staat op het altaar het Sint-Annabeeld.
# Sint-Folquinuskerk (Pitgam)

De Sint-Folquinuskerk (Frans: Église Saint-Folquin) is de parochiekerk van de gemeente Pitgam in het Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

In de 11e of 12e eeuw werd hier een romaanse kerk gebouwd, waarvan de vieringtoren behouden is. Deze bestaat onderaan uit blokken ijzerzandsteen, terwijl de bovenste geledingen uit op maat gezaagde kalksteen is gebouwd.
In de 16e eeuw werd de kerk herbouwd als driebeukige gotische bakstenen hallenkerk. In 1661 werd de kerk door de Engelsen in brand gestoken en in 1666 hersteld. In 1704 werd een ingrijpende restauratie doorgevoerd. In 1788 werden de spitsboogvensters vervangen door rondboogvensters. In 1847 werden de pilaren voorzien van Toscaanse kapitelen.

## Interieur

De drie beuken worden elke overwelfd door een houten tongewelf. De kerk heeft een rijk interieur, waaronder 18e-eeuwse beelden en houtsnijwerk. Er is een 18e-eeuws aan Sint-Nicolaas gewijd zijaltaar, lambrisering, biechtstoelen, koorsluiting en dergelijke. Uit 1714 is een preekstoel die eveneens van houtsnijwerk is voorzien.
* (fr) Mérimée
# Shuttarna II

Shuttarna II, Šuttarna of Sjuttarna II was een koning van het Hurritische koninkrijk van Mitanni vroeg in de 14e eeuw v.Chr.
Shuttarna was een afstammeling en waarschijnlijk zoon van koning Artatama I. Hij was een bondgenoot van de Egyptische farao Amenhotep III, waarvan de diplomatieke betrekkingen beschreven zijn in de Amarna-brieven. Shuttarna's dochter Kilu-Hepa werd uitgehuwelijkt aan Amenhotep III om de alliantie tussen de twee vorstenhuizen te bezegelen.
Tijdens het bewind van Shuttarna bereikte het koninkrijk van Mitanni zijn hoogtepunt in macht en voorspoed. Vanaf Alalakh in het westen grensde Mitanni aan Egypte in noordelijk Syrië ongeveer langs de Orontes rivier. Het hart van het koninkrijk was in het bassin van de Khabur rivier, waar de eigenlijk hoofdstad Washshukanni lag. Zowel Assyrië als Arrapha in het oosten waren vazallen van Mitanni. De Hettieten probeerden de noordelijke grensgebieden met Mitanni te bezetten, maar zij werden verslagen door Shuttarna.
# Silinda

Silinda kan verwijzen naar:
* Silinda (plaats), een plaats in Indonesië
* Silinda (onderdistrict), een onderdistrict in Indonesië
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Silinda en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Siliqua alta

Siliqua alta is een tweekleppigensoort uit de familie van de Pharidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1829 door Broderip & Sowerby.
# Sint-Pieters-Kapelle (West-Vlaanderen)

Sint-Pieters-Kapelle is een Belgisch dorpje in de Polders. Het is een deelgemeente van de kustgemeente Middelkerke. In 1971 werd de tot dan toe zelfstandige gemeente deel van de gemeente Spermalie, maar deze nieuwe fusiegemeente werd al opgeheven op 1 januari 1977 waarna Sint-Pieters-Kapelle bij Middelkerke werd gevoegd.

## Geschiedenis

In 1200 werd een klooster gesticht in wat toen Hunckevliet werd genoemd en zich ten westen van de huidige dorpskern bevond. Omstreeks 1245 verhuisde het klooster naar Sijsele, waar de Spermalieabdij werd gesticht. Het klooster te Sint-Pieters-Kapelle werd een abdijhoeve.
In 1272 werd Sint-Pieterskapelle voor het eerst vermeld als zelfstandige parochie, die zich had afgesplitst van die van Slijpe.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Slijpe vrijwel helemaal verwoest en daarna grotendeels in oude stijl herbouwd.
In 1971 werd Sint-Pieters-Kapelle deel van de gemeente Spermalie, maar deze werd op 1 januari 1977 opgeheven waarna Sint-Pieters-Kapelle bij Middelkerke werd gevoegd.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen

## Bezienswaardigheden

* Spermaliehof
* Sint-Pieterskerk
* Enkele historische boerderijen
* Duitse bunker uit de Eerste Wereldoorlog

## Natuur en landschap

Sint-Pieters-Kapelle ligt in het West-Vlaamse poldergebied op een hoogte van ongeveer 2 meter. Enkele waterlopen zijn het Spermaliegeleed en de Lekevaart.

## Nabijgelegen kernen

Schore, Mannekensvere, Slijpe, Zevekote, Leke
Deelgemeenten: Leffinge · Lombardsijde · Mannekensvere · Middelkerke · Schore · Sint-Pieters-Kapelle · Slijpe · Westende · Wilskerke Belgische gemeenten · Arrondissement Oostende · West-Vlaanderen · Vlaanderen
# Sindangmukti

Sindangmukti kan verwijzen naar:

## Plaats in Indonesië

* Sindangmukti (Kutawaluya), een plaats in het bestuurlijke gebied Karawang in de provincie West-Java
* Sindangmukti (Panumbangan), een plaats in het bestuurlijke gebied Ciamis in de provincie West-Java
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sindangmukti en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Amanduskerk (Erps)

De Sint-Amanduskerk is een neogotische kerk in de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenberg in het centrum van België.
Op dezelfde locatie werd reeds in de vroege middeleeuwen een kerk in Romaanse stijl gebouwd die evenwel na een blikseminslag op de toren in 1706 afbrandde.
De Sint-Amanduskerk ligt in de deelgemeente Erps-Kwerps aan het dorpsplein van Erps. Zij dateert uit het midden van de 19e eeuw en werd afgewerkt in 1864. De classicistische apsis dateert evenwel reeds uit het einde van de 18e eeuw. De zijbeuken werden reeds gebouwd in 1773 naar plannen van Laurent-Benoît Dewez.
De doopvont van de kerk dateert van 1724 en het orgel van 1752 De zijaltaren zijn barok en werden in 1785 overgekocht van de opgeheven priorij van Groenendaal. In de noordelijke zijbeuk van de kerk bevindt zich een altaar in Lodewijk XV-stijl, deze stijl werd eveneens gehanteerd voor de houten lambrisering van het koor. In het koor bevinden zich grote barokke doeken van Pieter-Jozef Verhaghen uit 1785, het ene gewijd aan Sint-Barbara, het andere aan Sint-Donatus.
Het geheel werd in 1981 erkend als monument van onroerend erfgoed en behoort tot het cultureel erfgoed in België.
# Sint-Amanduskerk (Gullegem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wevelgem behorende plaats Gullegem, gelegen aan Dorpsplein 1.

## Geschiedenis

In 1105 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk op deze plaats, waarvan het patronaatsrecht in handen kwam van de Sint-Maartensabdij van Doornik. In 1581 werd het koor door de beeldenstormers beschadigd. Een driebeukige laatgotische hallenkerk werd omstreeks 1618 gebouwd. Deze had een achtkante vieringtoren. In 1787 werd de kerk ingrijpend gewijzigd. Er kwam een halfronde apsis aan de westzijde, de ingang werd verplaatst naar de omgeving van de vieringtoren, en het oude koor werd verbouwd tot portaal. Zo werd de oriëntatie van de kerk omgedraaid.
In 1849 vond een ingrijpende wijziging plaats, waarbij de oude vieringtoren en het oude koor werden afgebroken, terwijl de drie beuken met 17 meter werden verlengd. Architect was Pierre Nicolas Croquison.

## Gebouw

Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw, naar het westen georiënteerd. De oostgevel bevat het portaal en een vrijwel ingebouwde vierkante toren, waarbij de bovenste geledingen afgeschuinde hoeken hebben. Het uiterlijk van de kerk is voornamelijk neogotisch, het interieur heeft zijn classicistische karakter behouden. De middenbeuk is overkluisd door een tongewelf.

## Interieur

De kerk heeft een viertal 18e-eeuwse schilderijen: Kruisafneming; Marteling van de Heilige Erasmus; Doopsel van Christus, en Aanbidding der herders. De preekstoel is van 1750. Er zijn een 17e-eeuwse en een 18e-eeuwse biechtstoel.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Isidoruskerk (Haler)

De Sint-Isidoruskerk is de parochiekerk van Haler, gelegen aan Pinxtenstraat 2, in de Nederlandse gemeente Leudal. De kerk is gewijd aan Isidorus van Madrid.

## Geschiedenis

In 1946 ontstond behoefte aan een rooms-katholieke lagere school, doch het bisdom eiste dat er dan ook een kerk kwam. In 1947 werd daartoe een rectoraat opgericht. Er kwam een noodkerk in de Paulahoeve. Pierre Weegels ontwierp de definitieve kerk, welke in 1952 werd ingewijd. De bedoeling was dat er zich om deze kerk een dorpskern zou kunnen ontwikkelen. Tot dan toe bestond Haler, samen met Uffelse, uit een aantal verspreide boerderijen. Overigens werd in Heibloem een vrijwel identieke kerk gebouwd, evenals die van Haler aan Sint-Isidorus gewijd.
Het betreft een eenvoudige bakstenen zaalkerk onder zadeldak. Ook de vooruitspringende ingangspartij heeft een zadeldak. Hierboven bevindt zich een Mariabeeld en een roosvenster.
In 1961 werd een hoge schoorsteen op de kerk, die echter niet meer als zodanig werd gebruikt, voorzien van een bescheiden klokkenstoel, waarin een klokje werd opgehangen.
In 1980 werd het rectoraat verheven tot parochie.
* Kerken in Limburg
# Sint-Franciscus van Assisiëkerk (Heerlen)

De Sint-Franciscus van Assisiëkerk is een kerkgebouw in Heerlen in de Nederlandse provincie Limburg. Het gebouw staat aan het kruispunt van de Looierstraat, Laanderstraat en Schakelweg aan de westkant van het stadscentrum.
Het kerkgebouw is een rijksmonument, de pastorie ernaast echter niet.
De kerk is opgedragen aan Franciscus van Assisi.

## Geschiedenis

In 1923 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van de Rotterdamse architect Piet Buskens. Naast de kerk werd er een klooster gebouwd dat later dienst is gaan doen als pastorie. De kerk en het klooster, verbonden via een kloostergang, stonden op grond die door de Lotharingse familie De Wendel geschonken werd. Zij waren de eigenaars van de Oranje-Nassaumijnen. François de Wendel schonk ook een monstrans, het familiewapen is vastgelegd in de nok van het oksaal van de kerk.
In 1948 werd er tegen de noordgevel van de kerk een Heilig Hartkapel gebouwd ter ere van het 25-jarig bestaan van de kerk.
Sinds 1965 is de ruimte aan de westzijde van de apsis in gebruik als dagkapel.
In 1982 werd de dagkapel gerestaureerd.
In 2023 zijn er plannen om de kerk aan de eredienst te onttrekken. Na verkoop wordt er mogelijk een zwembad in gebouwd.

## Opbouw

Het bakstenen niet-georiënteerde kerkgebouw is opgetrokken met invloeden van expressionisme en neogotiek. Het heeft een hoofdzakelijk rechthoekige plattegrond onder een zadeldak, met aan de noordzijde het portaal onder een zadeldak met verlaagde noklijn en drie toegangsdeuren onder drie spitsbogen, en een koor onder een zadeldak met verlaagde noklijn. Het driebeukige schip heeft zes traveeën in basilicale opstand met steunberen en spitsboogvensters. De kerk heeft geen kerktoren maar wel midden op het schip een dakruiter.
De kruiswegstaties zijn van de hand van Charles Eyck, het beeldhouwwerk van Charles Vos en de glas-in-loodramen van Henk Asperslagh.
De in 1924 gebouwde O.L.V ten Hemelopnemingskerk in Voorburg heeft een vrijwel identieke opbouw.
Bronnen
* Sint-Franciscus van Assisikerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl
* Informatie over rijksmonumentnummer 512786
Referenties
* ↑ Op historische verkenning in het Loan en op de Gier te Heerlen L. van Hommerich, Het Land van Herle 23 no 2 1973
* ↑ Kerk in Heerlen wordt mogelijk zwembad KRO-NCRV.nl d.d. 20 december 2023
# Siphunculina aenea

Siphunculina aenea is een vliegensoort uit de familie van de halmvliegen (Chloropidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1835 door Macquart.
# Sint-Ludgeruskerk

Sint-Ludgeruskerk of Sint-Liudgerkerk kan verwijzen naar:

## Nederland

* Sint-Ludgeruskerk (Balk)
* Sint-Ludgeruskerk (Bant); Nu de Bantsiliek
* Sint-Ludgeruskerk (Doornspijk)
* Sint-Ludgeruskerk (Dronten)
* Sint-Ludgeruskerk (Loenen aan de Vecht)
* Sint-Ludgeruskerk (Neerrepen)
* Ludgeruskerk (Oldehove)
* Sint-Ludgeruskerk (Utrecht)

## Duitsland

* Sint-Ludgeruskerk (Billerbeck)
* Sint-Ludgeruskerk (Elte)
* Sint-Ludgeruskerk (Essen)
* Sint-Liudgerkerk (Münster), een van de oudste rooms-katholieke kerkgebouwen in de Duitse stad Münster
* Sint-Ludgeruskerk (Münster-Albachten)
* Sint-Ludgeruskerk (Nordhorn)
* Sint-Liudgerkerk (Norden), een middeleeuwse kerk in Norden in Oost-Friesland in Duitsland
# Sint-Gerardus Majellakerk (Terhole)

De Sint-Gerardus Majellakerk is de voormalige parochiekerk van het tot de Zeeuwse gemeente Hulst behorende plaats Terhole, gelegen aan Notendijk 5.

## Geschiedenis

Het betreft een eenvoudige noodkerk, ontworpen door Jacques van Groenendael en in 1921 voltooid. Het is een bakstenen gebouw onder zadeldak met een lager ingangsgedeelte waarboven een sierlijk torentje is gemetseld.
Het kerkje is nooit vervangen door een definitief kerkgebouw. In 2016 werd het onttrokken aan de eredienst.
* ReliWiki
# Skjolds Plads

Skjolds Plads kan verwijzen naar:
* Skjolds Plads (plein), plein in het centrum van Kopenhagen
* Skjolds Plads (metrostation), metrostation, genoemd naar bovengenoemd plein
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Skjolds Plads en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sjaak Wolfs

Jacques (Sjaak, Sjakie) Wolfs (Amsterdam, 9 december 1931 – aldaar, 14 november 2008) was van 1975 tot 2003 materiaalman van AFC Ajax. Hij was nauw betrokken bij het eerste elftal van de club, was voor spelers een vertrouwensman en genoot onder supporters bekendheid als clubicoon.
Wolfs groeide op in Amsterdam-Oost, als jongste in een gezin met zeven kinderen. Zijn vader was stratenmaker. Wolfs was aanvankelijk werkzaam als fitter bij de gemeentewaterleidingen in Amsterdam. Hij speelde bij amateurclub ASV Rivalen waar Wolfs aanvoerder van het eerste team was. Via zijn neef, de voetballer Barry Hulshoff, kwam hij in contact met Ajax en werd hij in 1975 gevraagd om materiaalman te worden.
Doordat Wolfs dagelijks aanwezig was op het terrein van de voetbalclub werd hij belangrijk voor de spelers en trainers. Befaamd was zijn kennis van de noppen onder voetbalschoenen in relatie tot de conditie van het voetbalveld. Hij zat tijdens wedstrijden naast de technische staf op de spelersbank. Behalve bij de spelers was hij ook bij supporters, die hem toezongen als hij op de spelersbank zat, populair. Door toenmalig trainer Co Adriaanse werd hij in 2000 echter van de bank verbannen, hetgeen leidde tot (vergeefse) publieksacties tegen dit besluit. Zijn populariteit bij het publiek had Wolfs te danken aan zijn trouw aan Ajax. Spelers en trainers vertrokken nog weleens om bij andere clubs te gaan spelen. Maar Wolfs veranderde nooit van club en werd daardoor voor supporters een symbool van clubtrouw.
Halverwege de jaren negentig verwierf Wolfs bekendheid bij een groter publiek door een terugkerend item op AT5: Het minuutje van Sjaak. Tijdens het Europees kampioenschap voetbal van 2000 gaf Wolfs op Radio 10 FM driemaal daags zijn visie op de verrichtingen van het Nederlands elftal.
Sjaak Wolfs nam in augustus 2003 afscheid van de club na achtentwintig jaar dienstverband. Hij overleed op 76-jarige leeftijd in een verzorgingshuis in Amsterdam. Bij de eerste thuiswedstrijd van Ajax na zijn overlijden werd een minuut stilte in acht genomen, en gespeeld met rouwbanden. Wolfs werd bij deze gelegenheid met grote spandoeken uitvoerig geëerd door de supporters.
* ↑ "iemand anders Ik ken al die schoenen blindelings uit mekaar'". "Het Parool". Amsterdam, 1986/04/12 00:00:00, Geraadpleegd op Delpher op 14-07-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010832453:mpeg21:p037
* ↑ 'Ik houd de maatschappij buiten de kleedkamer', MUG (mugweb.nl), juli 2001
* ↑ Materiaalman Ajax niet langer op de bank, Nieuwsbank, augustus 2000
* ↑ Ajax rouwt om dood van oud materiaalman Sjaak Wolfs, FCupdate.nl
* ↑ "Van materiaalman tot clubicoon", Vak 410, Ajax-supportersgroep
* ↑ Sjaak Wolfs dood - Laatste Minuutje met Sjaak, AT5, 14 november 2008
* ↑ Ajax-materiaalman Sjaak op radio Amsterdam tijdens EK, Nieuwsbank, 7 juni 2000
* ↑ Sjaak Wolfs overleden, Ajax.nl, 14 november 2008
* ↑ Afscheid van Sjakie in de Arena, Ajaxlife.nl
# Skufia parva

Skufia parva is een hooiwagen uit de familie Pyramidopidae.
# Trapania scurra

Trapania scurra is een slakkensoort uit de familie van de Goniodorididae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Gosliner & Fahey.
# Amoria chaneyi

Amoria chaneyi is een slakkensoort uit de familie van de Volutidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2012 door Morrison.
# Venezillo lacustris

Venezillo lacustris is een pissebed uit de familie Armadillidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Stefano Taiti & Franco Ferrara.
# Solariella benthicola

Solariella benthicola is een slakkensoort uit de familie van de Solariellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Powell.
# Anagyrus siccus

Anagyrus siccus is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Prinsloo & Annecke.
# Sächsisches Ständehaus

Het Sächsisches Ständehaus is een gebouw in het centrum van de Duitse stad Dresden. Het huisvestte vroeger de twee kamers van de Saksische Landdag en tegenwoordig het gerechtshof van Dresden. De hoofdingang van het gebouw bevindt zich aan de Schlossplatz, vlak bij de Katholische Hofkirche, het Residenzschloss en naast de trappen van de Brühlsche Terrasse.

## Geschiedenis

Op de plaats van het Ständehaus stond sinds halverwege de achttiende eeuw het Palais Brühl - waarnaar de Brühlsche Terrasse is vernoemd. Eind negentiende eeuw werd dit gebouw net als het Palais Fürstenberg afgebroken om plaats te maken voor het gebouw van de Saksische Landdag, dat tussen 1901 en 1907, naar ontwerp van Paul Wallot, werd gebouwd. Voorheen werden de zittingen van de Landdag in het Landhaus, tegenwoordig het stedelijk museum, gehouden.
Op 14 oktober 1907 vond de eerste zitting van de Saksische Landdag plaats in het nieuwe Ständehaus. De laatste zitting was op 21 februari 1933, in de nazitijd.
Het Ständehaus raakte in 1945 zwaar beschadigd bij het bombardement op Dresden. In de jaren vijftig werd het herbouwd en vervolgens werden er enkele musea in ondergebracht. Na de Duitse hereniging in 1990 werd het Ständehaus verbouwd en zetel van het Oberlandesgericht Dresden.

## Architectuur

Het Ständehaus werd ontworpen door Paul Wallot in neorenaissancistische en neobarokke stijl. Het gebouw heeft een trapeziumvormig grondplan. Het door zuilen geflankeerde hoofdportaal in een middenrisaliet aan de westzijde van het gebouw is versierd met beeldhouwwerk en wordt bekroond met het koninklijke wapen van Saksen. Aan de noordzijde van het Ständehaus staat een toren die een opvallend element vormt in de skyline van Dresden. Boven op de toren staat het vergulde beeld van Saxonia, dat een zinnebeeld is van Saksen, vergelijkbaar met Germania.