OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hennessy Cup

De Hennessy Cup was een jaarlijks golftoernooi voor vrouwen in Frankrijk en Duitsland, dat deel uitmaakte van de Ladies European Tour. Het toernooi werd opgericht in 1985 en ontbonden in 1997. Van 1985 tot 1990 vond het plaats op verschillende golfbanen in Frankrijk. Van 1991 tot 1997 vond het plaats op de Golf und Land Club Köln in de Duitse stad Keulen.

## Winnaressen

| Jaar | Golfbaan | Stad | Winnares |
| Hennessy Cognac Ladies' Cup ||||
| 1985 | Golf de Saint-Cloud | Garches | Jan Stephenson |
| 1986 | Golf de Chantilly | Vineuil-Saint-Firmin | Kelly Leadbetter |
| 1987 | Golf de Saint Germain | Parijs | Kitrina Douglas |
| Hennessy Ladies' Cup ||||
| 1988 | Golf de Saint Germain | Parijs | Marie-Laure de Lorenzi |
| 1989 | Golf de Saint Germain | Parijs | Marie-Laure de Lorenzi |
| 1990 | Golf de Saint Germain | Parijs | Trish Johnson |
| 1991 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Helen Alfredsson |
| 1992 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Helen Alfredsson |
| 1993 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Liselotte Neumann |
| 1994 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Liselotte Neumann |
| Hennessy Cup ||||
| 1995 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Annika Sörenstam |
| 1996 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Helen Alfredsson |
| 1997 | Golf und Land Club Köln | Keulen | Laura Davies |
* (en) Overzicht van winnaressen
# Katholieke Kerk in Soedan

De Katholieke Kerk in Soedan is een onderdeel van de wereldwijde Rooms-Katholieke Kerk, onder het geestelijk leiderschap van de paus en de curie in Rome.
In 2005, voor de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan, waren ongeveer 4.181.000 (13%) inwoners van Soedan lid van de Katholieke Kerk. Sinds de onafhankelijk van Zuid-Soedan in 2011 bestaat het land uit een enkele kerkprovincie, Khartoum, met twee bisdommen, waaronder een aartsbisdom. De bisschoppen zijn lid van de bisschoppenconferentie van Soedan. President van de bisschoppenconferentie is Paulino Lukudu Loro, aartsbisschop van Juba (Zuid-Soedan). Verder is men lid van de Association of Member Episcopal Conferences in Eastern Africa en de Symposium des Conférences Episcoaples d’Afrique et de Madagascar.
Er is één Soedanese kardinaal, Gabriel Zubeir Wako, aartsbisschop van Khartoum.
Het apostolisch nuntiusschap voor Soedan is sinds 23 januari 2024 vacant.

## Bisdommen

* Aartsbisdom Khartoum (2)
** Bisdom El Obeid (1)

## Nuntius

* Apostolisch nuntius
** Aartsbisschop Ubaldo Calabresi (29 april 1972 – 5 januari 1978) (pro-nuntius)
** Aartsbisschop Giovanni Moretti (13 maart 1978 – 10 juli 1984) (pro-nuntius)
** Aartsbisschop Luis Robles Díaz (16 februari 1985 – 13 maart 1990)
** Aartsbisschop Erwin Josef Ender (15 maart 1990 – 9 juli 1997) (pro-nuntius)
** Aartsbisschop Marco Dino Brogi (13 december 1997 – 5 februari 2002)
** Aartsbisschop Dominique Mamberti (18 mei 2002 – 15 september 2006)
** Aartsbisschop Leo Boccardi (16 januari 2007 - 11 juli 2013)
** Aartsbisschop Bert van Megen (8 maart 2014 - 16 februari 2019)
** Aartsbisschop Luís Miguel Muñoz Cárdaba (31 maart 2020 - 23 januari 2024)
** vacant (23 januari 2024 - heden)
# Habronestes driscolli

Habronestes driscolli is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de mierenjagers (Zodariidae).
Het dier behoort tot het geslacht Habronestes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Barbara C. Baehr.
# Grêmio Catanduvense de Futebol

Grêmio Catanduvense de Futebol is een Braziliaanse voetbalclub uit Catanduva, in de deelstaat São Paulo.

## Geschiedenis

De club werd opgericht in 1999, enkele jaren na het verdwijnen van Grêmio Esportivo Catanduvense als CA Catanduvense. De club ging van start in de Série B2, de vijfde klasse van het Campeonato Paulista. Na twee middelmatige seizoenen kreeg de club de financiën niet rond en kon niet meer deelnemen aan de profcompetitie. In 2004 keerde de club onder de huidige naam terug naar de Série B2. De club slaagde er in de laatste groepsfase net niet in om te promoveren naar de Série B1, maar na dit seizoen werd de competitie hervormd. De Série B1 en B2 werden samen gevoegd tot de nieuwe Segunda Divisão, de vierde klasse waardoor de club in principe toch promoveerde. Het volgende seizoen werd de club derde. In 2006 bereikte de club de finale tegen União, die ze verloren maar waardoor ze wel promoveerden naar de Série A3.
Na één seizoen promoveerde de club al naar de Série A2. De club werd tiende in het eerste seizoen en bereikte dat jaar in de Copa Paulista de derde fase, waar ze verloren van Atlético Sorocaba. Na enkele seizoenen in de middenmoot werd de club vierde in 2011 en promoveerde zo voor het eerst naar de hoogste klasse van het Campeonato Paulista. De club werd voorlaatste en degradeerde meteen terug naar de tweede klasse.
In 2013 bereikte de club de eindronde en was tot op de laatste speeldag in de running voor promotie, maar werd uiteindelijk laatste in zijn groep. Na een plaats in de middenmoot degradeerde de club in 2015 terug naar de Série A3. In 2016 bereikte de club de tweede ronde, maar in 2017 werden ze laatste en degradeerden terug naar de Segunda Divisão.

## Bekende ex-spelers

* Dininho
* Marcelinho
# Exasticolus thirionae

Exasticolus thirionae is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Braet & van Achterberg in 2001.
# Hardinghen

Hardinghen (Nederlands: Hardingen; minder gebruikelijk) is een gemeente in het Franse departement Pas-de-Calais (regio Hauts-de-France). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Calais. Hardinghen telde op 1 januari 2021 1.219 inwoners.

## Naam

De plaatsnaam heeft een Oudnederlandse herkomst. De oudste vermelding is uit het jaar 1138 als Hervedingehem. Het betreft een samenstelling, waarbij het eerste element een afleiding is van een persoonsnaam + het afstammingsuffix -ing + -heem (woonplaats, woongebied, dorp, buurtschap). De betekenis van de plaatsnaam is dan: 'woning, woonplaats van de lieden van X'. De huidige Franstalige plaatsnaam is hiervan een fonetische nabootsing.
De spelling van de naam van het dorp heeft door de eeuwen heen gevarieerd. Chronologisch heette het achtereenvolgens: * Hervadingahem en Hervedigehem (1084 en 1116), Hervedingehem (1138), Hervedinguehem (1164), Ervedinghem (v. 1179), Hervinghen (1220), Hervinghem (1286), Hervedinghehem (einde XIII eeuw), Hervedinghen (1556), Hardingan (1658), Hardinguen (1707), Hardinghen (1793). Hierna kreeg en behield het zijn huidige naam en spellingswijze.
De naam van de plaats luidt in het Frans-Vlaams: Hardingen.

## Geografie

De oppervlakte van Hardinghen bedroeg op 1 januari 2021 8,24 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 147,9 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* 1 2 Populations légales 2021.
* ↑ (nl) -heem - Oudnederlands Woordenboek Instituut voor de Nederlandse taal.
* ↑ (fr) De Loisne, Auguste (1907). Dictionnaire topographique du département du Pas-de-Calais, Parijs, pp. 185.
* ↑ (fr) Centre de Recherche généalogique Flandre-Artois. Gearchiveerd op 1 juli 2023.
# Hendrik Wilhelm Schummelketel (1765-1849)

Hendrik Wilhelm Schummelketel (Beek, 20 januari 1765 - Gieten, 18 april 1849) was een Nederlandse militair en burgemeester.

## Leven en werk

De gepensioneerde kapitein Schummelketel, zoon van de officier Jan Schummelketel en Johanna Wilhelmina Maria Routert (ook Johanna Wilhelmina Raüten), vestigde zich rond in 1809 vanuit Bentheim in het Drentse Gieten.
Hij werd in 1811 aangesteld als griffier van de toenmalige gemeenten Gasselte, Gieten en Anloo, waarschijnlijk vanwege zijn beheersing van de Franse taal. In 1814 keerde hij terug in de militaire dienst en vervulde hij een actieve rol bij de bestrijding van het leger van Napoleon. In 1816 keerde hij als gepensioneerd luitenant-kolonel terug naar Gieten. Na aldaar kerkvoogd te zijn geweest werd hij in 1825 benoemd tot burgemeester van Gieten. Hij zou deze functie tot op hoge leeftijd blijven vervullen. Aanvankelijk werd hij geassisteerd door zijn zoon Hendrik Wilhelm, die burgemeester van Anloo was. Vanaf 1834 kreeg hij hulp van de zoon van zijn voorganger Jan Braams. Deze zoon Hinderikus was in dat jaar raadslid van Gieten geworden en zou in 1835 tot burgemeester van Odoorn worden benoemd.
Schummelketel was op 6 december 1810 te Gieten getrouwd met Sophia Lijdia Maria Riccius. Hij was eerder gehuwd geweest met Alida Goverdina van Hoorn. Zijn zoon uit zijn eerste huwelijk Hendrik Wilhelm was maire, schulte en burgemeester van Anloo. Zijn zoon uit zijn tweede huwelijk Jan werd eveneens burgemeester van Gieten.
* 1 2 3 Maas, J.A. Gieter Heeren in: Ons Erfdeel, tijdschrift van de Historische Vereniging Gemeente Gieten
# Kerk van Oldetrijne

De kerk van Oldetrijne is een kerkgebouw in Oldetrijne, gemeente Weststellingwerf, in de Nederlandse provincie Friesland.

## Beschrijving

De hervormde kerk uit 1870 werd gebouwd ter vervanging van een kerk uit 1794. De driezijdig gesloten zaalkerk met geveltoren heeft sinds 1979 geen kerkfunctie meer, maar is in gebruik als dorpscentrum.
* Interieur
* Interieur met preekstoel
# Griekse lyriek

De Griekse lyriek is een poëtisch genre van de literatuur van de oude Grieken.

## Ontstaan van de lyriek

De lyriek is een exponent van een veranderende tijd: door de afzwakking van de feodale macht van de Myceense vorsten, en de ontwikkeling van een democratiseringsproces in de steden ontstond een duidelijker besef van individualiteit (hetgeen de voedingsbodem voor alle lyriek is).
De epiek was de burcht- en paleisliteratuur voor het vermaak van de oude landadel, die meer dan eens in de ene of andere epische figuur een (bijna) goddelijke stamvader meende te mogen vereren. Waarschijnlijk viel het epos minder in de smaak van de 'gewone mens', toen die stilaan in verzet kwam tegen de almacht en de misbruiken van de topklasse. Nog minder in de smaak viel het van de nieuwe rijken, de rechtstreekse concurrenten van de oude aristocratische geslachten. De kritiek op de waarden en de (krijgers-) idealen van de oude landadel vindt zijn neerslag onder meer in allerlei parodieën op de epiek, als bijvoorbeeld de Batrachomyomachia.
De plaats, die dus open lag voor iets nieuws, werd ingenomen door de 'kunstlyriek'. Gedurende iets meer dan twee eeuwen (ca. 700 tot begin 5e eeuw v.Chr.) is die de literatuur geweest van het vrijgevochten individu, van de nieuw opgekomen standen in de klassieke Griekse polis in wording.
Nieuw was het genre helemaal niet. Als 'volksliteratuur' heeft de lyriek zeker al een lang bestaan dat verder reikt dan dat van het epos zelf: drink- en dansdeuntjes, treurzangen, wiegeliedjes, oorlogs- en arbeidsversjes, liefdes- en bruiloftsliederen, religieuze hymnen bestonden zeker al in de Minoïsche en de Myceense tijd. Uit deze volkslyriek is de kunstlyriek geboren.
Toch betreedt de kunstlyriek een vrij nieuw domein: de dichters worden zich bewust van hun medebetrokkenheid tot de algemene realiteit en dit proberen zij te verwoorden (dit is het begin van subjectiviteit). Dit onderwerp is duidelijk anders dan dat van de epiek (vergelijk ook de Driehoek van Petersen); zo wordt de dichter ertoe gebracht te zoeken naar meer soepelheid in de bouw van het vers, het ritme, het vocabularium.

## Indeling van de lyriek

Elke vorm van poëzie werd bij de oude Grieken voorgedragen met begeleiding van een muziekinstrument ("lyra" < "lyriek"; polyfonische muziek bestond niet). De archaïsche lyriek wordt, naar de vorm van uitvoering, ingedeeld in:
* Gezongen lyriek (dat is lyriek in de enge zin van het woord). Tekst en melodie vullen elkaar wederzijds aan: zij kunnen niet zonder elkaar; helaas is de bijhorende muziek niet bewaard gebleven.
** de monodische lyriek (het lied)
** de koorlyriek
* Gereciteerde lyriek. De muziek speelde slechts een bescheiden rol als achtergrondbegeleiding (waarschijnlijk beperkt tot discrete akkoorden)
** de jambische poëzie
** de elegie
Aangezien dit louter een vormelijke kwestie is, doet deze indeling weinig ter zake voor wie de Griekse dichtkunst bestudeert.
# Ellisville (Illinois)

Ellisville is een plaats (village) in de Amerikaanse staat Illinois, en valt bestuurlijk gezien onder Fulton County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 87. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 84, een daling van 3 (-3,4%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 0,7 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Ellisville.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Ellisville op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Gustav Nebel

Gustav Nebel is de uitvinder van het snoepje Werther's Original.
Nebel woonde in Werther (vlak bij Bielefeld) in Duitsland. Daar werkte hij in de door August Storck in 1903 opgerichte Wertherse stoom-snoepfabriek. Naar verluidt bedacht Nebel het snoepje in 1909. Hij wordt daarom gezien als de "vader van de Werther's Original".
# Heliacus jeffreysianus

Heliacus jeffreysianus is een slakkensoort uit de familie van de Architectonicidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1867 door Tiberi.
# Henri Vandenberghe

Henri Vanden Berghe (Werken, 31 oktober 1848 – Brugge, 17 april 1932) was een Belgische geestelijke. President van het grootseminarie in Brugge, vicaris-generaal en kanunnik van het Sint-Salvatorskapittel.

## Levensloop

Henri Vanden Berghe werd op 31 oktober 1848 geboren in Werken in West-Vlaanderen. Zijn ouders waren Bruno Vandenberghe en Victoria Van Coillie, landbouwers met een aanzienlijk grote boerderij in het oostelijke deel van Werken. Bruno Vandenberghe was voorzitter van de kerkraad van de Sint-Martinuskerk (Werken).
Vanden Berghe werd priester gewijd op 21 december 1872. In oktober van dat jaar trok hij naar de Leuvense Universiteit. Op 25 januari 1875 werd hij hoogleraar kerkelijk recht aan het Grootseminarie van Brugge. Op 28 juli 1885 werd hij benoemd tot hoogleraar en voorzitter van het Pauscollege te Leuven.
Op 29 april 1889 werd hij president van het grootseminarie van Brugge en kanunnik-theologaal. Drie weken later werd hij lid van de bisschoppelijke raad, en diezelfde zomer werd hij benoemd tot professor honorarius te Leuven. In 1907 werd Henri Vanden Berghe vicaris-generaal van het bisdom Brugge, aartsdiaken van het kapittel op 26 februari 1910.
In juni 1914 werd hij bestuurder van de Zusters Predikheeressen (klooster Engelendale).
Henri Vanden Berghe overleed te Brugge op 17 april 1932.

## Publicaties

* Luris ecclesiastici publici, 1889.
* L'Église et l'État: principes qui régissent leurs rapports mutuels, 1889.
* M. le chanoine Henri Vanden Berghe, professeur honoraire de la Faculté de théologie, 1895.
# Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Maria Saal

De Kerk van Onze Lieve Vrouwe van Maria Saal is een gotische kapittelkerk en oud bedevaartsoord in Maria Saal, Karinthië. De dom ligt in Maria Saal (Sloveens: Gospa Sveta) op het Zollfeld (Gosposvetsko polje) en nabij Karnburg (Krnski grad). In de Romeinse tijd lag in de nabijheid het antieke Virunum, bestuurscentrum van Noricum.
Na de volksverhuizingen werd het antieke christendom tijdelijk verdrongen. Nadat het Slavische Karantanië, ontstaan op het oude grondgebied van Noricum, onderworpen werd door de Karolingers, volgde een tweede kerstening in de 8e eeuw. De heilige Modestus bouwde tijdens zijn missionering onder de Slaven de aan Maria gewijde kerk in Maria Saal. Modestus († ca. 763-773) ligt er begraven en wordt er sindsdien tezamen met Onze Lieve Vrouwe van Maria Saal vereerd. Bedevaartgangers komen voornamelijk uit Karinthië en Slovenië.
Tussen 976 en (ten minste) 1335 bestond het inhuldigingsritueel van de vorsten van Karinthië (naast de zetelinname op de nabijgelegen vorstensteen) uit o.a. een wijding in de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Maria Saal.
# Hana Hou!

Hana Hou! (Hawaïaans voor toegift!) is een Amerikaans tijdschrift. Het is het in-flight magazine van Hawaiian Airlines maar is ook per abonnement verkrijgbaar en in krantenkiosks in Hawaï. Het tijdschrift verschijnt zes keer per jaar.
Naast de Engelstalige variant (oplage 135.000 exemplaren of meer) is er ook een versie voor Japanse reizigers (50.000 exemplaren) en eentje voor de Koreaanse en Chinese reizigers (15.000 exemplaren). Het blad wordt voor Hawaiian Airlines door het in Honolulu gevestigde bedrijf Pacific Travelogue Inc. uitgegeven. De eerste editie verscheen in 1998.

## Externe link

* Officiële website
* 1 2 (en) Hana Hou! 2015 rate card (PDF). Gearchiveerd op 4 maart 2016. Geraadpleegd op 12 mei 2015.
# Griekse magische papyri

De Griekse magische papyri (Latijn: Papyri Graecae Magicae) zijn een corpus papyri uit het hellenistische Egypte met religieus-magische inhoud. Ze dateren van de 2e eeuw v.Chr. tot en met de 4e eeuw n.Chr. De papyri zijn van verschillende lengte en kwaliteit, en bevatten toverspreuken, hymnen en rituelen. Ze zijn een belangrijke bron van informatie over de godsdienstgeschiedenis in de late oudheid. Vermoedelijk is een behoorlijk deel van de papyri door één Thebaan geschreven, die niet alleen magiër was, maar ook bibliofiel en geleerde met filosofische interesses.
Ze vormen slechts een klein deel van de magische teksten, waaronder handboeken, die in de oudheid circuleerden. Magie maakte deel uit van het religieuze leven en werd bijvoorbeeld toegepast door gnostici, hermetici, neopythagoreeërs en neoplatonisten. Het merendeel van magische teksten is verloren gegaan door vervolging en onderdrukking van magische praktijken en magiërs, zowel door Romeinse autoriteiten als door christenen (bijvoorbeeld Handelingen 19:10). Daardoor werd geheimhouding belangrijk, wat sommige Griekse magische papyri benadrukken.
Een groot deel van het corpus is in Egypte verworven en op de Europese markt gebracht door Giovanni d'Anastasi. Waarschijnlijk verkreeg hij de papyri in Thebe en komen ze uit een tombe of tempelbibliotheek. Hij verscheepte ze naar Europa en liet ze veilen, waarna ze terechtkwamen in voornamelijk het British Museum in Londen, de Bibliothèque Nationale en het Louvre in Parijs, de Staatliche Museen in Berlijn, en het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden waar de Leiden Papyrus X wordt bewaard.
Onderzoek naar de Griekse magische papyri begon met de Nederlandse onderzoeker Caspar Jacob Christiaan Reuvens (1793-1835), maar pas een kleine eeuw later kreeg het corpus pas echt belangstelling van onderzoekers. De laatste grote papyrus werd in 1925 vertaald door de Noor Samson Eitrem (1872-1966).
# Ellisville (Mississippi)

Ellisville is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Mississippi, en valt bestuurlijk gezien onder Jones County.

## Geschiedenis

Ellisville is genoemd naar Powhatan Ellis, die onder meer rechter was en in 1825-26 in de Amerikaanse Senaat zat. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog was Jones County een centrum van pro-Unie verzet.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 3465. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 3794, een stijging van 329 (9.5%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 14,5 km², waarvan 14,3 km² land en 0,2 km² water. Ellisville ligt op ongeveer 103 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 32 km rond Ellisville.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Ellisville op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# HLE 25

De HLE 25 was een type elektrische locomotief van de NMBS, gebouwd in 1960. Er waren in totaal 22 exemplaren gebouwd. Acht locomotieven zijn in 1974 omgebouwd tot een tweespannings-locomotief, zodat de reeks 25 ook in Nederland (bovenleidingsspanning 1500 volt) kan rijden. Deze acht locomotieven werden hernummerd naar 2551-2558, deze sub-reeks wordt aangeduid als HLE 25.5. Ze reden in de Beneluxdienst, tot deze dienst in 1986 werd overgenomen door de reeks 11.8. Daarna werden deze locomotieven nog ingezet voor de internationale treinen tussen Amsterdam en Parijs. Deze locomotieven mogen maximaal 130 km/h rijden. Ze werden de laatste jaren meestal voor goederentreinen gebruikt, vooral treinen naar Kijfhoek. Ook werden ze soms gebruikt om andere locomotieven in de goederendienst te vervangen.
De gewone reeks 25 deed ook vooral goederenverkeer alhoewel hij vrij vaak in piekuurtreinen te zien was. In 2009 werden de resterende locomotieven van reeks 25 en 25.5 buiten dienst gesteld. De 2551 werd als enige locomotief van deze reeks bewaard door TSP, alle andere exemplaren werden gesloopt.
Een aantal van deze locs is enkele jaren in dienst geweest bij de Nederlandse vervoerder Lovers Rail en reed tussen Amsterdam, Haarlem en Leiden als de Optio en de Keukenhof Expres.
* De 2506 nog in groene kleurstelling
* Locomotief met een goederentrein door Antwerpen Dam
* Loc 2503 met een P-trein
* Een locomotief Reeks 25.5
# Extractieve metallurgie

Extractieve metallurgie is het winnen van metaal uit erts, naast het zuiveren en recycleren van metalen uit afval. De meeste metalen worden echter in de aardkorst gevonden als oxiden en sulfiden. Deze mineralen worden eerst tot een bruikbaar concentraat verwerkt via ertsveredeling. Vervolgens kunnen de metalen worden gewonnen op verschillende manieren. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen:
* pyrometallurgie: de reactie wordt gestimuleerd door warmte waardoor het metaal smelt. Enkele veelgebruikte installaties zijn de hoogoven, het wervelbed en de elektrische boogoven. Sulfiden worden meestal eerst omgezet tot oxiden door roosten. Oxiden worden meestal gereduceerd met behulp van koolstof. Er kan ook een ander metaal gebruikt worden (metallothermische reductie). Typisch zullen de onzuiverheden in een slak worden gegroepeerd. Nadelen van deze werkwijze is de vorming van grote hoeveelheden stof en afgas.
* hydrometallurgie: de reacties verlopen in een waterig milieu. Voorbeelden van technieken zijn logen en precipitatie. Dit vereist vaak grote installaties en grote volumes water.
* elektrowinning: elektrische stroom zorgt voor de reductie van het metaalion naar het metaal. Dit kan in waterig milieu gebeuren als einde van de hydrometallurgische weg (bijvoorbeeld voor zink), maar ook in gesmolten zouten, zoals voor aluminiumproductie.
# Heliacus mazatlanicus

Heliacus mazatlanicus is een slakkensoort uit de familie van de Architectonicidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Pilsbry & Lowe.