OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gouvernement Jelizavetpol

Het gouvernement Jelizavetpol (Russisch: Елизаветпольская губерния; Jelizavetpolskaja goebernija, voor-revolutionaire spelling: Елисаветпольская губернія) was van 1868 tot 1917 een gouvernement (goebernija) van het keizerrijk Rusland in het centrale deel van de Zuidelijke Kaukasus. Het gouvernement grensde aan het gouvernement Tiflis, de okroeg Zakatali, het gouvernement Bakoe, het gouvernement Jerevan en het Perzische Kadjarenrijk. Het omvatte het westelijke deel van het huidige Azerbeidzjan en de oostelijke en zuidoostelijke delen van het huidige Armenië. De hoofdstad was Jelizavetpol. Andere grote steden waren Sjoesja en Şəki.

## Geschiedenis

Voor 1868 was het gebied van het gouvernement Jelizavetpol deel van de gouvernementen Tiflis en Bakoe. Het omvatte de voormalige kanaten Gandzja, Sjaki en Karabach.
In 1905 wilden de Armeniërs om de gebieden in de bergen (Bergland Karabagh) af te scheiden van de rest van het gouvernement. Van deze gebieden was 70 procent van Armeense afkomst. De Russische kroonprins keurde het plan goed, maar het werd nooit uitgevoerd. In 1921 kregen de Armeniërs toch hun eigen republiek de Republiek Bergachtig Armenië.
In 1918 werd het gouvernement hernoemd tot gouvernement Gandzja tijdens de oprichting van het. Het gebied ten zuiden van de Murovdag ging op in het gouvernement-generaal Karabach. In 1920 werd het gouvernement afgeschaft.

## Bevolking

Volgens de statistieken van de Russische volkstelling van 1897 woonden er in dat jaar 878.415 mensen in het gouvernement, waaronder:
* 534.086 Azerbeidzjanen ("Tataren") (60.8%)
* 292.188 Armeniërs (33,33%, de overgrote deel van de Armeniërs woonde in de hogergelegen gebieden, met name Nagorno-Karabach)
* 14.503 Lezgiërs (1,7%)
* 14.146 Russen (1,6%)
* 7.040 Oedi's (0,8%)
* 3.194 Duitsers (0,4%)
* 3.042 Koerden (0.3%)

## Bestuurlijke indeling

Het gouvernement was opgedeeld in acht districten (oejezden):
* Oejezd Jelizavetpol
* Aresj
* Noecha
* Kazach
* Dzjevanshir
* Dzjebrail
* Zangezoer
* Sjoesja
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Elisabethpol Governorate op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Hylaeus angustulus

Hylaeus angustulus is een vliesvleugelig insect uit de familie Colletidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Perkins.
# Itajaí (microregio)

Itajaí is een van de 20 microregio's van de Braziliaanse deelstaat Santa Catarina. Zij ligt in de mesoregio Vale do Itajaí en grenst aan de microregio's Joinville, Blumenau en Tijucas. De microregio heeft een oppervlakte van ca. 1.452 km². In 2006 werd het inwoneraantal geschat op 486.247.
Twaalf gemeenten behoren tot deze microregio:
* Balneário Camboriú
* Balneário Piçarras
* Barra Velha
* Bombinhas
* Camboriú
* Ilhota
* Itajaí
* Itapema
* Navegantes
* Penha
* Porto Belo
* São João do Itaperiú
Mesoregio's: Grande Florianópolis · Norte Catarinense · Oeste Catarinense · Serrana · Sul Catarinense · Vale do Itajaí Microregio's: Araranguá · Blumenau · Campos de Lages · Canoinhas · Chapecó · Concórdia · Criciúma · Curitibanos · Florianópolis · Itajaí · Ituporanga · Joaçaba · Joinville · Rio do Sul · São Bento do Sul · São Miguel do Oeste · Tabuleiro · Tijucas · Tubarão · Xanxerê
# Jef Peeters

Jef Peeters kan verwijzen naar:
* Jef Peeters (manager), Belgisch bestuurder
* Jef Peeters (filosoof), Belgisch sociaal filosoof
* Jef Peeters (verzetsstrijder), Belgisch verzetsstrijder
* Sjef Peeters, Nederlands politicus
* Jeff Peeters, Belgisch wielrenner
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jef Peeters en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Hypsiboas liliae

Hypsiboas liliae is een kikker uit de familie van de boomkikkers (Hylidae). Deze soort werd in 2006 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Philippe Kok, een wetenschapper verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel en het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen. Hij noemde de soort naar zijn dochter Lili.
Deze kleine groene kikkers (het holotype is 36 mm lang) komen voor aan de rand van het Amazonegebied van Guyana. Ze zijn enkel aangetroffen in het natuurreservaat Kaieteur National Park van Guyana. De mannetjes roepen 's nachts van hoog (15 m en meer) in de bomen en vanuit de phytotelma van grote bromelia's (Brocchinia micrantha) die op de bodem groeien; de soort broedt wellicht in zulke grote bromelia's maar leeft voornamelijk hoog in de bomen.
* ↑ (en) Hypsiboas liliae op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Philippe J.R. Kok "A new species of Hypsiboas (Amphibia: Anura: Hylidae) from Kaieteur National Park, eastern edge of the Pakaraima mountains, Guyana." Bulletin van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen. Biologie, vol. 76 (2006) blz. 191-200.
# Hatschekia gracilis

Hatschekia gracilis is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Hatschekiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Yamaguti.
# Leptochiton algesirensis

Leptochiton algesirensis is een keverslakkensoort uit de familie van de pissebedkeverslakken (Leptochitonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd als Chiton algesirensis in 1859 voor het eerst geldig gepubliceerd door Capellini.
Leptochiton algesirensis is een kleine soort keverslak die afkomstig is uit Zuid-Europa. Ze komen voor vanaf de Algarve in Portugal tot het westen van het mediterrane gebied. De meeste exemplaren zijn licht beige gekleurd maar ze kunnen ook gelig tot bruinachtig zijn.
* ↑ Gofas, S. (2012). Leptochiton algesirensis (Capellini, 1859). Geraadpleegd via: World Register of Marine Species
* ↑ Capellini J. (1859). Catalogue des oscabrions de la Méditerranée, suivi de la description de quelques espèces nouvelles. Journal de Conchyliologie 7: 321-328
# Finale Europacup I 1984

De finale van de Europacup I van het seizoen 1983/84 werd gehouden op 30 mei 1984 in het Stadio Olimpico in Rome. Het Italiaanse AS Roma mocht in eigen stadion de strijd aangaan met Liverpool FC. Ondanks het thuisvoordeel wonnen de Engelsen na strafschoppen de finale.
Tijdens de strafschoppenreeks ontpopte de Zimbabwaanse doelman Bruce Grobbelaar zich tot de held van de avond. Hij leidde zijn tegenstanders tijdens de strafschoppenreeks af met zijn zogenaamde "spaghetti legs" (i.e. spaghettibenen). Grobbelaar wiegelde en zakte door zijn benen alsof hij dronken was. Twee Italianen misten een strafschop, waardoor Liverpool uiteindelijk met 4-2 won.
Precies 10 jaar na de finale, op 30 mei 1994, maakte Roma-aanvoerder Agostino Di Bartolomei een einde aan zijn leven.

## Wedstrijd

Stadio Olimpico, Rome Toeschouwers: 69.693 Scheidsrechter: Erik Fredriksson (Zweden) :
| 30 mei 1984 20:15 | Neal 13' | | 42' Pruzzo | Stadio Olimpico, Rome Toeschouwers: 69.693 Scheidsrechter: Erik Fredriksson (Zweden) |
| 30 mei 1984 20:15 | | Strafschoppen | | Stadio Olimpico, Rome Toeschouwers: 69.693 Scheidsrechter: Erik Fredriksson (Zweden) |
| 30 mei 1984 20:15 | Nicol Neal Souness Rush Kennedy | 4 – 2 | Di Bartolomei Conti Righetti Graziani | Stadio Olimpico, Rome Toeschouwers: 69.693 Scheidsrechter: Erik Fredriksson (Zweden) |
| Liverpool | Roma |
Liverpool FC: :
| GK | 1 | Bruce Grobbelaar |
| RB | 2 | Phil Neal | 32' |
| CB | 4 | Mark Lawrenson |
| CB | 6 | Alan Hansen |
| LB | 3 | Alan Kennedy |
| RM | 8 | Sammy Lee |
| CM | 10 | Craig Johnston | 72' |
| CM | 11 | Graeme Souness |
| LM | 5 | Ronnie Whelan |
| CF | 7 | Kenny Dalglish | 94' |
| CF | 9 | Ian Rush |
| Invallers: |||
| FW | 12 | Michael Robinson | 94' |
| GK | 13 | Bob Bolder |
| DF | 14 | Steve Nicol | 72' |
| FW | 15 | David Hodgson |
| DF | 16 | Gary Gillespie |
| Coach: |||
| Joe Fagan ||||
Roma: :
| GK | 1 | Franco Tancredi |
| RB | 2 | Michele Nappi |
| CB | 4 | Ubaldo Righetti |
| CB | 6 | Dario Bonetti |
| LB | 3 | Sebastiano Nela |
| DM | 5 | Paulo Roberto Falcão |
| CM | 10 | Agostino Di Bartolomei |
| CM | 8 | Toninho Cerezo | 115' |
| RW | 11 | Francesco Graziani |
| CF | 9 | Roberto Pruzzo | 64' |
| LW | 7 | Bruno Conti | 15' |
| Invallers: |||
| GK | 12 | Astutillo Malgioglio |
| DF | 13 | Emidio Oddi |
| MF | 14 | Mark Tullio Strukelj | 115' |
| FW | 15 | Odoacre Chierico | 64' |
| FW | 16 | Francesco Vincenzi |
| Coach: |||
| Nils Liedholm ||||
# Gouvernement Kalisz

Het gouvernement Kalisz (Russisch: Калишская губерния, Pools: gubernia kaliska) was een gouvernement (goebernija) binnen Congres-Polen.

## Geschiedenis

Het gouvernement Kalisz ontstond in 1837 uit het woiwodschap Kalisz. Het gouvernement had dezelfde grenzen en dezelfde hoofdstad als het woiwodschap, te weten Kalisz. Bij de hervormingen van 1844 werden het gouvernement Kalisz en het gouvernement Warschau samengevoegd. In 1867 werden deze territoriale veranderingen ongedaan gemaakt en werd het gouvernement Kalisz in ere hersteld.
In 1918 werd het gebied van het gouvernement Kalisz ingedeeld bij het woiwodschap Łódź.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Kalisz Governorate op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Itabuna

Itabuna is een Braziliaanse stad in de staat Bahia. Itabuna ontstond als stad door een afsplitsing van Ilhéus in 1910. In 1978 werd de stad de zetel van een rooms-katholiek bisdom.
Itabuna was een van de hoofdsteden van de cacao, totdat omstreeks 1989 een ziekte (heksenbezem) de teelt vernietigde en is thans een belangrijk industrieel en commercieel centrum in ontwikkeling.
Het is tevens de geboortestad van de Braziliaanse schrijver Jorge Amado.

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Barro Preto, Buerarema, Ibicaraí, Ilhéus, Itajuípe, Itapé, Jussari en São José da Vitória.

## Verkeer en vervoer

De plaats ligt aan de noord-zuidlopende weg BR-101 tussen Touros en São José do Norte. Daarnaast ligt ze aan de weg BR-415.

## Geboren

* Jorge Amado (1912-2001), schrijver

## Externe link

* (pt) Website van de gemeente Itabuna
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Itabuna op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (pt) Estimativas de população 2017, Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística. Geraadpleegd op 1 april 2018.
* ↑ http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=91479835
# Hypsiboas roraima

Hypsiboas roraima is een kikker uit de familie van de boomkikkers (Hylidae). Deze soort werd in 1992 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door William E. Duellman van de Universiteit van Kansas, en Marinus Steven Hoogmoed van het Nationaal Natuurhistorisch Museum van Leiden.
De soort werd ontdekt in bergwoud op de noordelijke flank van de tafelberg Roraima, op een hoogte van ongeveer 1400 meter in het westen van Guyana, dicht bij het drielandenpunt met Venezuela en Brazilië. Behalve op Roraima is de soort ook aangetroffen op de flanken van de berg Ayanganna die ook deel uitmaakt van de Roraima-formatie; wellicht komt ze nog op andere plaatsen voor.
De kikkers zijn 38 tot 45 mm lang, hebben een slank lichaam met een bruingekleurde rug met onregelmatige donkerbruine vlekken. Het hoofd is duidelijk te onderscheiden van het lichaam.
* ↑ (en) Hypsiboas roraima op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Wiliam E. Duellman & Marinus S. Hoogmoed. "Some Hylid Frogs from the Guiana Highlands, Northeastern South America: New Species, Distributional Records, and a Generic Reallocation." Occasional Papers of the Museum of Natural History, The University of Kansas nr. 147 (1992)
# Heldringkerk

De Heldringkerk is een witgepleisterde zaalkerk in de Gelderse plaats Hoenderloo.

## Geschiedenis

De kerk werd in de jaren 1857/1858 gebouwd op initiatief van de predikant Otto Gerhard Heldring. Deze predikant bekommerde zich over het lot van de arme bewoners van dit deel van de Veluwe. Eerder liet hij al een waterput slaan en een school bouwen. Ook nam hij het initiatief voor het doorgangshuis voor verwaarloosde jongens, de voorloper van de latere Hoenderloo Groep. Heldring verkreeg in 1853 toestemming van de hervormde synode voor de stichting van de kerk. Een provinciale inzamelingsactie ten behoeve van de bouw bracht 2500 gulden op. Met dit bedrag en de daarna ontvangen giften kon de bouw gerealiseerd worden. De eerste steen voor de kerk werd op 29 augustus 1857 gelegd door de dochter van Heldring, Louise Henriëtte. Het jaar daarop kwam de door de Arnhemsche architect W. de Waal ontworpen kerk gereed.
De witgepleisterde zaalkerk heeft een zadeldak. De geveltoren aan de zuidwestzijde wordt bekroond met een met koper bedekte spits. Op de spits staat een kruis met een windvaan. In de voorgevel boven de entree bevindt zich een lantaarn met daarboven een smalle lichtspleet en daar weer boven een rond venster met bloemmotief. Ter weerszijde van de ingang bevinden zich twee blinde nissen met spitsbogen. Aan de zuidoostzijde van de kerk is een consistoriekamer aangebouwd.
De kerk werd in 2000 aangewezen als rijksmonument vanwege de architectuurhistorische, stedenbouwkundige en cultuurhistorische waarde. Historisch gezien is de kerk een van de onderdelen van het charitatieve werk van Heldring in Hoenderloo.
* Stenvert, Ronald [et al.] Monumenten in Nederland. Grelderland - Hoenderloo (gemeente Apeldoorn)
* Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed: Heldringkerk
* Een wandeling langs 160 jaar DHG historie
# Legioen van Verdienste

Legioen van Verdienste kan verwijzen naar:
* Legioen van Verdienste (Verenigde Staten), een Amerikaanse onderscheiding
* Legioen van Verdienste (Rhodesië), een Rhodesische onderscheiding
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Legioen van Verdienste en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Hugh Walter McElroy

Hugh Walter McElroy (Liverpool, 28 oktober 1874 – Noordelijke Atlantische Oceaan, 15 april 1912) was de purser van de RMS Titanic, die omkwam toen dat schip verging in 1912.

## Levensloop

Hugh Walter McElroy was de zoon van Richard en Jessie McElroy. Zijn ouders hadden nog drie andere kinderen. Zijn familie was katholiek. In 1890 ging hij op 16-jarige leeftijd een opleiding volgen bij de katholieke orde "Canons Regular of the Lateran". Hier studeerde hij voor priester. Hij kwam er echter in de volgende twee jaar achter dat hij toch niet geschikt was voor het priesterschap. Daarom verliet hij de opleiding in 1892.
Daarna ging hij dezelfde opleiding volgen die zijn vader ook gevolgd had; hij ging werken bij koopvaardij. Bij de koopvaardij volgde hij een opleiding voor purser. Zodra hij was afgestudeerd, trad McElroy in dienst bij de White Star Line. Het eerste schip waarop hij werkte was de "Cymric". Hij voer met deze schepen tijdens de Tweede Boerenoorlog. Voor zijn verrichtingen tijdens deze oorlog werd hij onderscheidden met de "Transport Medal". Na de Boerenoorlog was McElroy werkzaam op de Majestic en de Adriatic, onder leiding van kapitein Smith.
In 1910 trouwde McElroy met Barbara Mary Ennis.
In 1911 werd hij overgeplaatst naar de Olympic, samen met een zekere O'Loughlin. Na een half jaar werd hij overgeplaatst naar de RMS Titanic. Toen de Titanic verging, kwam McElroy om het leven.
# Israëlslaan (Utrecht)

De Israëlslaan is een straat in de Nederlandse stad Utrecht, die loopt van de Rubenslaan tot de Tamboersdijk.
Zijstraten van de Israëlslaan zijn de Marislaan en de Breitnerlaan. De straat is vernoemd naar de schilder Jozef Israëls (1824-1911).
Aan de Israëlslaan zat vanaf 1973 de voormalige Opleidingsinstituut voor de verpleegkunde van het voormalige Academisch Ziekenhuis Utrecht (AZU) aan de Catharijnesingel 101 en het voormalige Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) aan de Nieuwegracht 137. Deze kwamen hier te zitten na fusie van het (S)AZU. Voordat men naar de Israëlslaan verhuisde werd er eerst lesgegeven op het oude AZU-terrein.
Daarna, na de fusie van (S)AZU en later het samengaan met het WKZ kreeg het de naam "Opleidingscentrum UMC Utrecht" en heeft het nog een tijd op de Israëlslaan gezeten alvorens te verhuizen naar De Uithof, waar het nu nog zit.
Externe link
Noten
* ↑ In 1973 ging de opleiding naar de school aan de Israëlslaan te Utrecht - home.hccnet.nl/w.udo
* ↑ Opleiding AZU en WKZ aan de Israëlslaan 118 te Utrecht - schoolbank.nl
* ↑ Opleidingscentrum UMC Utrecht aan de Israëlslaan 118 - leveranciers.zorgvisie.nl
# Gooseberry Cove (Cape Shore)

Gooseberry Cove is een plaats (locality) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador, in het zuidoosten van het eiland Newfoundland. Het plaatsje telt slechts een handvol huizen en heeft geen permanente inwoners. Desalniettemin geniet het een zekere bekendheid vanwege het aldaar gelegen Provinciaal Park Gooseberry Cove.

## Geschiedenis

De plaats werd, net zoals de andere nederzettingen aan de Cape Shore, in de eerste helft van de 19e eeuw gesticht door Ierse immigranten. Gooseberry Cove bleef doorheen heel haar geschiedenis erg klein, met slechts een handvol huizen en een bevolkingsomvang die in 1911 piekte op 21 inwoners. In 1951 woonden er maar 9 mensen meer en eind de jaren 50 had de laatste inwoner de plaats verlaten. De kleine nederzetting verdween echter niet, daar de bestaande huizen in gebruik werden genomen als tweede verblijf of als vakantiewoning.

## Geografie

Gooseberry Cove bevindt zich aan de westkust van Avalon, het zuidoostelijke schiereiland van Newfoundland. De plaats is gelegen aan de oevers van de Placentia Bay, meer bepaald aan een cove met dezelfde naam. De kleine nederzetting is gebouwd in het dal van de beek Big Brook, dat ter hoogte van het dorp in zee uitmondt.
De gemeentevrije plaats bevindt zich in de kustregio Cape Shore en is bereikbaar via provinciale route 100. Ze ligt 3 km ten zuiden van Ship Cove en 4 km ten noorden van Patrick's Cove. De grote plaats Placentia ligt iets minder dan 30 km verder noordwaarts.

## Provinciaal park

Gooseberry Cove is een goed beschermde inham met aan haar oevers een zandstrand, hetgeen in de provincie een zeldzaamheid is. Het is daarenboven gelegen te midden van een groene omgeving bestaande uit grasland en bos. Het strand en het daar achter gelegen grasland zijn daarom door Newfoundland en Labrador erkend als een provinciaal park.

## Galerij

* Toegangsbord van het Provinciaal Park Gooseberry Cove, met in de achtergrond een van de weinige huizen
* Noordelijke uiteinde van het strand
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Division No. 1, Subdivision C, Newfoundland and Labrador op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

### Voetnoten

* ↑ (en) Canadian Geographical Names Database, 'Gooseberry Cove', 2021. Geraadpleegd op 11 oktober 2023.
* ↑ (en) Mannion, J., "Point Lance: A Newfoundland Outport", Atlas of the Irish Rural Landscape, 2e uitgave, Cork, 2010, p. 7.
* ↑ (en) Canadian Geographical Names Database, 'Big Brook', 2021. Geraadpleegd op 11 oktober 2023.
* 1 2 (en) Parks Newfoundland and Labrador, 'Gooseberry Cove Provincial Park', 2023. Geraadpleegd op 11 oktober 2023.
# Jegvard

Jegvard (Armeens: Եղվարդ) is een stad in Armenië. Deze stad ligt in de marzer (provincie) Kotajk.
Jegvard is een van een van de oudste nederzettingen van Armenië. Dat is goed te zien, want er zijn in Jegvard veel verschillende stijlen architectuur.
Abovjan · Agarak · Achtala · Alaverdi · Aparan · Ararat · Armavir · Artasjat · Artik · Artsvasjen · Asjtarak · Berd · Bjoeregavan · Dastakert · Darakert · Dilidzjan · Dzjermoek · Etsjmiadzin · Gavar · Goris · Gjoemri · Hrazdan · Idzjevan · Jechegnadzor · Jegvard · Kadzjaran · Kapan · Maralik · Martoeni · Masis · Megri · Metsamor · Nojemberjan · Nor Hatsjen · Odzoen · Sevan · Sisian · Sjamloeg · Spitak · Stepanavan · Talin · Tasjir · Toemanjan · Tsachkadzor · Tsjambarak · Tsjarentsavan · Vajk · Vanadzor · Vardenis · Vedi · Jerevan
# Hypnoidus rufescens

Hypnoidus rufescens is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1847 door Gebler.
# Helius (Helius) micracanthus

Helius (Helius) micracanthus is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Neotropisch gebied.
# Legioen van Béon

Het Legioen van Béon, de huzaren van Béon (Frans; "Hussards de la Légion de Béon"), was een legertje van zogenaamde émigrés, aristocratische vluchtelingen uit het door de Franse Revolutie bevrijde Frankrijk. Zij hoopten met buitenlandse steun hun oude voorrechten te kunnen herwinnen.
Onder aanvoering van Generaal Louis Joseph Nompar de Caumont, 8e Hertog van La Force, Markies van Caumont en Pair van Frankrijk, vochten zij sinds maart 1793 onder Nederlandse vlag. Na de Franse inval in Nederland in 1795 weken zij uit naar Engeland waar zij in 1796 als de "Hussards de Béon" deel van de cavalerie werden. De overlevenden van het Legioen keerden in 1814 met Lodewijk XVIII terug naar Frankrijk.
Hun uniform was blauw met oranje collet en parement. De tressen op de dolman waren wit.
In 1818 werden veteranen van het Legioen op advies van Jhr. Jan Willem Janssens door de Nederlandse regering gedecoreerd. De Kanselier van de Militaire Willems-Orde aarzelde over de te kiezen onderscheiding. In zijn overweging werd hij gestoord door een brief van de Hertog van La Force die om een onderscheiding vroeg. Koning Willem I koos voor een Ridderkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw als passende decoratie voor de Franse veteranen van 1793. Hij gelastte op 26 maart 1818 dat de men de ambassade in Parijs zes kruisen toe zou zenden. Ambassadeur Fagel zou ze dan verdelen en de koning zou de benoemingen achteraf officieel bekrachtigen.
Generaal Fagel decoreerde in dat voorjaar Generaal-majoor De Crossard en de kolonels Graaf Macnemara en Graaf C.H. du Tertre. De Hertog van La Force kreeg geen onderscheiding. Het is mogelijk dat Fagel het toekennen van een ridderkruis in een nieuwe en niet bijzonder aanzienlijke orde aan een man van het gewicht van de Hertog van La Force niet aandurfde uit angst voor een affront.
Op 19 mei 1818 liet Kanselier Janssens de koning weten dat de drie nieuwbakken ridders ontevreden waren. Na hun benoeming was hun aandacht op de Militaire Willems-Orde gevallen en nu begeerden zij deze onderscheiding. De koning gaf vrijwel ogenblikkelijk toe en liet op 24 mei zes officierskruisen naar Parijs sturen. De ambassadeur bleef daarentegen aarzelen wat de Hertog de La Force betrof.
De hertog werd pas op 20 augustus 1828 in de Militaire Willems-Orde opgenomen. Hij had wederom op een decoratie aangedrongen, deze keer sprak hij onomwonden van een Commandeurskruis. De koning die het internationale gebruik dat men een vreemdeling die in eigen land Commandeur is ten minste een onderscheiding in dezelfde graad verleent bij de Militaire Willems-Orde niet wilde toepassen, gelastte dat men de hertog een van de drie, al sinds tien jaar in de ambassade bewaarde, officierskruisen moest overreiken.

## Literatuur

* François Antoine Joseph Nicolas Macors », dans Charles Mullié, Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850, 1852.
* J.A. van Zelm van Eldik, Moed en Deugd, 2003.
* "Les Hussards français", Tome 1, De l'Ancien régime à l'Empire édition Histoire et collection.