OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jean Noté

Jean-Baptiste Noté (Doornik, 6 mei 1858 – Brussel, 1 april 1922) was een Belgisch bariton.
Hij was zoon van dagloner (journalière) Christine Noté (vader onbekend).
Het zag er in eerste instantie niet naar uit dat hij zanger werd. Hij was van huis uit spoorwegbeambte; tijdens zijn militaire dienst viel hij voor de zang. Hij ging aan het Gents conservatorium studeren, waar hij in 1884 een eerste prijs haalde in zangkunst en declamatie. Zijn debuut vond plaats in Rijsel (Opéra de Lille), waar hij in 1885 de rol van Lord Enrico Ashton vertolkte in de opera Lucia di Lammermoor van Gaetano Donizetti. Hij sloot zich aan bij de Gentse Opera (1886), de Antwerpse Opera (1887-1889) en Opéra de Lyon (1888-1891 om ten slotte te eindigen in Marseille. Na Marseille volgde in 1893 de Opéra national de Paris als solozanger, alwaar hij tot zijn dood zou zingen. Zijn eerste rol daar was de titelrol in Rigoletto van Giuseppe Verdi. In al die jaren zong hij ook in de Koninklijke Muntschouwburg in Brussel. Hij vertolkte gedurende zijn zangersleven een veelvoud aan rollen, waarbij hij af en toe ook een première meepakte, zoals op 19 februari 1897 Messidor van Alfred Bruneau. Hij zong daarbij ook in het buitenland: Berliner Hofoper, Royal Opera House en één seizoen bij de Metropolitan Opera (1908-1909). In het zomerseizoen van 1921 trad hij nog op in de Kursaal Oostende, waar hij vaker in de zomer optrad.
Hij trad ook wel eens op als concertzanger en ook dat hield hij tot het eind vol. Zijn stem is middels enkele grammofoonplaatopnamen voor Pathé bewaard gebleven. In zijn geboortestad Doornik, aan de boulevard Léopold, staat een monument met bronzen buste voor Noté de l'Opéra, Edegem heeft een Jean Notéstraat.
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 506 (geboortedatum 6 mei 1859)
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 7, pagina 215 (geboortedatum 6 mei 1859)
* Operissimo, site gewijd aan operazangers (geraadpleegd 2 mei 2021), Duitse pagina vemeldt geen geboorte- en overlijdensdatum; Italiaanse versie met 6 mei 1859 respectievelijk 1 april 1921.
* Forgotten operasingers vermeldt geboortejaar 1859 (geraadpleegd 2 mei 2021)
* Discografie Jean Noté op Discogs (geraadpleegd 2 mei 2021)
* meerdere Nederlandse kranten meldden in april 1922 zijn overlijden, waaronder Algemeen Handelsblad, 2 april 1922, In memoriam Jean Noté en Nieuwe Rotterdamsche Courant, 5 april 1922, In memoriam Jean Noté meldde begrafenis In Doornik
* ↑ Geboorteakte 323 van 1858, datum 7 mei vermeldt “hier” (gisteren). Meeste bronnen vermelden 1859 als geboortejaar
* ↑ Arnhemsche Courant, 4 juli 1921 meldde concertreeks Oostende
# Koepel

Koepel kan verwijzen naar:
* Koepel (bouwkunst) - een onderdeel van een gebouw
* Theekoepel - bepaald gebouwtje
* Koepel (ruimtelijke figuur) - een wiskundige figuur
* Koepel (organisatie) - een gemeenschappelijke samenwerkingsvorm
* Geschutskoepel - een behuizing met meestal een vast machinegeweer of kanon, die de schutter beschermt tegen de omgeving
# Kanaalbrug

Een kanaalbrug is een kunstwerk ontworpen om een kanaal te dragen en ongelijkvloers bovenlangs te kruisen met bijvoorbeeld een andere waterweg, een vallei of verkeersweg.
De term aquaduct kan ook voor deze kunstwerken worden gebruikt, maar vanwege de associatie met de oorspronkelijke functie van aquaducten als (drink)watertoevoer, wordt in verschillende talen hiervan afgeweken (Frans: pont-canal, Engels: navigable aqueduct).
# Icius abnormis

Icius abnormis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Icius. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door J. Denis.
# K'inich K'an B'alam II

K'inich K'an B'alam II of Chan Bahlum II (23 mei 635 - 20 februari 702) was ahau van de Maya stadstaat Palenque.
Hij kwam aan de macht op 19 januari 684, enkele maanden na de dood van zijn vader Pacal de Grote. Hij zette de politiek van zijn vader voort, en ondernam tal van bouwprojecten. Hij werd opgevolgd door zijn jongere broer K'inich K'an Joy Chitam II.
# Laccophilus villiersi

Laccophilus villiersi is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Bertrand & Legros.
# Jean Servais (acteur)

Jean Servais (Antwerpen, 24 september 1910 - Parijs, 17 februari 1976) was een Belgisch film- en toneelacteur.
Hij volgde een acteursopleiding aan het Brusselse Conservatorium en was een tijd lang lid van Jean-Louis Barraults theatergezelschap. Zijn bekendste rol is die van Tony le Stéphanois in Jules Dassins heistfilm Du rififi chez les hommes uit 1955. Ook speelde hij naast Gérard Philipe in het Luis Buñueldrama La fièvre monte à El Pao en in de Amerikaanse oorlogsfilm The Longest Day met onder anderen John Wayne, Robert Mitchum, Henry Fonda en Sean Connery.

## Filmografie (selectie)

* 1934 : Les Misérables (Raymond Bernard)
* 1934 : Angèle (Marcel Pagnol)
* 1934 : La Chanson de l'adieu (Géza von Bolváry en Albert Valentin)
* 1934 : Jeunesse (Georges Lacombe)
* 1934 : Amok (Fédor Ozep)
* 1936 : Rose (Raymond Rouleau)
* 1938 : La vie est magnifique (Maurice Cloche)
* 1938 : Terre de feu (Marcel L'Herbier)
* 1943 : Tornavara (Jean Dréville)
* 1943 : La Vie de plaisir (Albert Valentin)
* 1948 : Une si jolie petite plage (Yves Allégret)
* 1950 : Le Château de verre (René Clément)
* 1952 : Le Plaisir (Max Ophüls) (in het derde deel Le Modèle)
* 1953 : Rue de l'Estrapade (Jacques Becker)
* 1955 : Du rififi chez les hommes (Jules Dassin)
* 1955 : Les héros sont fatigués (Yves Ciampi)
* 1957 : Celui qui doit mourir (Jules Dassin)
* 1957 : Quand la femme s'en mêle (Yves Allégret)
* 1958 : Tamango (John Berry)
* 1958 : Les Jeux dangereux (Pierre Chenal)
* 1960 : La fièvre monte à El Pao (Luis Buñuel)
* 1960 : Meurtre en 45 tours (Étienne Périer)
* 1961 : Les Menteurs (Edmond T. Gréville)
* 1961 : Le Jeu de la vérité (Robert Hossein)
* 1962 : Le crime ne paie pas (Gérard Oury), (sketchenfilm, episode L'Affaire Hughes)
* 1962 : The Longest Day (Ken Annakin)
* 1963 : Soupe aux poulets (Philippe Agostini)
* 1963 : Rififí en la ciudad (Jesús Franco)
* 1964 : L'Homme de Rio (Philippe de Broca)
* 1965 : Thomas l'imposteur (Georges Franju)
* 1966 : Lost Command (Mark Robson)
* 1966 : Avec la peau des autres (Jacques Deray)
* 1968 : Coplan sauve sa peau (Yves Boisset)
* 1968 : Meglio vedova (Duccio Tessari)
* 1968 : Seduto alla sua destra (Valerio Zurlini)
* 1973 : L'Affaire crazy capo (Patrick Jamain)
* 1974 : Le Seuil du vide (Jean-François Davy)
* 1974 : La Couleur de la mer (Gilles Béhat)
* 1974 : Le Protecteur (Roger Hanin)
* 1974 : La Balançoire à minouches (Jean-Louis van Belle)
* Biblioteca Nacional de España: XX1561090
* Bibliothèque nationale de France: cb13899678k (data)
* Gemeinsame Normdatei: 140250476
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2138 2528
* Library of Congress Control Number: no2001045628
* MusicBrainz: c794c747-7a78-4699-a5f0-7b741cf28005
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 261646818
* SNAC: w65b1dhw
* Système universitaire de documentation: 077685458
* Virtual International Authority File: 36924558
* WorldCat (via VIAF): 36924558
# Koenraadkerk

De Koenraadkerk was een rooms-katholiek kerkgebouw aan Koenraadlaan 59 in het Eindhovense stadsdeel Strijp. Ze lag op de hoek van de Beukenlaan.
Deze kerk maakte deel uit van het kloostercomplex van de Kapucijnen en was gelegen aan de Bezemstraat, die later in Koenraadlaan werd omgedoopt. Het was tevens een parochiekerk.

## Geschiedenis

Ze werd gebouwd van 1937-1939 en werd toegewijd aan Koenraad van Parzham, die enkele jaren voordien heilig was verklaard. Reeds bestond er een parochiekerk in Strijp. Dit was de Sint-Trudokerk. Strijp breidde zich echter sterk in westelijke richting uit, onder meer met Drents Dorp, zodat een tweede kerk noodzakelijk werd. Het was een rectoraatskerk.
Reeds in 1970 was er sprake van ontkerkelijking en werd er een aanbeveling gedaan om de kerk te sluiten. Dit kon echter niet, omdat het gebouw eigendom was van de Kapucijnen. Pas op 25 november 1979 werd de kerk gesloten. Men zocht er een bestemming voor, maar die werd niet gevonden. Eind 1989 volgde de sloop. Kerk en klooster werden vervangen door een appartementencomplex. Slechts een deel van de kloostermuur is nog aanwezig.
De paters Kapucijnen betrokken het in 1955-1956 gebouwde klooster van de zusters Franciscanessen aan de Poeijersstraat. Omstreeks 2002 kwam ook daar een eind aan.

## Gebouw

Het bakstenen gebouw had een imposante ingang met een ronde boog, waarboven zich een roosvenster bevond. Ook het interieur was door zware, ronde, bakstenen bogen gekenmerkt. Een toren ontbrak, slechts een bescheiden klokkenruitertje sierde het dak. Rechts van de kerk bevond zich een typerend rond gebouwtje met puntdak.
# Kaliña en Lokono Inheemsen Beneden Marowijne

De Kaliña en Lokono Inheemsen Beneden Marowijne (KLIM) is een Surinaamse pressiegroep die inheems-Surinaamse belangen nastreeft van de Kaliña (ook wel Karaïben) en Lokono (ook wel Arowakken). De KLIM streeft onder meer naar de erkenning van de grondenrechten van de inheemsen.
Een prominent vertegenwoordiger van de KLIM is Louis Biswane. Voor de erkenning van de biodiversiteit in de leefgebieden bezocht hij meermaals internationale conferenties. In 2013 stelde hij zich tot doel om in de volgende vijftien jaar te willen streven naar meer inheems kader. Ramses Kajoeramari, toenmalig lid in De Nationale Assemblée, had al aangegeven dat de gewenste bijdrage van inheemsen aan de nationale ontwikkeling alleen mogelijk zou zijn wanneer inheemse Surinamers vertegenwoordigd zouden zijn in de besluitvorming van Suriname.
# Hamer en Bouwershofje

Het Hamer en Bouwershofje is een gebouw aan de Marnixstraat 281 te Amsterdam-Centrum. Aangezien voor- en achterzijde gelijk zijn, kan men het gebouw ook benaderen vanuit Westerkade 21 aan de Lijnbaansgracht.

## Geschiedenis

De naam verwijst naar
* Hamer: vernoemd naar De Hamer; een zeepziederij van heer Willem Beijnsdorp/Bynsdorp, die een aantal huisjes in bezit had aan de Herengracht (huisnummer s 373-387 ter hoogte van de Wijde Heisteeg); de kade van de Herengracht werd eind 19e verhoogd waardoor de huisjes een soort souterrainachtig uiterlijk hadden; ze werden de verdriethuisjes genoemd;
* Bouwer(s): vernoemd naar Marretje Arend Bouwers-dochter, vrouw van Syvert P. Sem, die in 1634 vier gebouwtjes aan de Wijdesteeg na liet voor het onderbrengen van behoeftige vrouwspersonen; het behoorde tot de Roomsch-Catholieke Oude Armenkantoor (in 2017 Stichting R.C.O.A.K.).
In 1877 was er dus het Hamer en Bouwershofje, waarbij beide hofjes werden samengevoegd. Er hoefde echter in de oudbouw weinig tot geen huur betaald te worden, dus een wil tot verhuizen naar de nieuwbouw was er niet. Omdat de gemeente geen nieuwe bewoning op de oude adressen toestond, werden de levensomstandigheden van de resterende bewoners steeds minder zodat er uiteindelijk van een min of meer gedwongen verhuizing sprake was. Het ontwerp voor het Hamer en Bouwershofje was afkomstig van architect J.H. Coelewij. Hij liet een gebouw neerzetten in de eclectische stijl met neptrapgevels.
Het gebouw dat vrijwel geheel symmetrisch is heeft twee gevelstenen. Een bevat de naam van het hofje. De ander, afkomstig uit het Bouwershofje en in 1885 hier geplaatst (toen de laatste bewoners van de oudbouw naar hier verhuisden), is een soort schild met zwanen (staande voor Syvert P. Sem; SPS) en bladeren (staande voor Maria Bouwers, MAB). Het gebouw was ingericht voor een conciërge en 24 dames (weduwen of ongetrouwde vrouwen van 50 jaar of ouder); 24 eenkamerwoningen met kleine kookgelegenheid, alle te bereiken middels een centraal gelegen gang. Hier waren vanaf 1925 voor langere tijd leden van de rooms-katholieke congregatie de Vrouwen van Bethanië gehuisvest. Rond 1974 was er gebrek aan belangstelling voor dit soort woninkjes en werd een nieuwe bestemming gezocht. Het deed enige tijd dienst als huisvesting van jongeren. Later nam het Okura Hotel het gebouw over om hun personeel in onder te brengen.

## Afbeeldingen

* Het hofje (1979)
* Het hofje (2017)
* Naamplaat (2017)
* Het schild (2017)
* Inventaris R.C.O.A.K.
* De Tijd, 4 juni 1940
* Amstelodanum 1940
* Hofjes in Amsterdam
* Bijzondere gebouwen in Amsterdam
* Hedendaagsche historie of tegenwoordige staat van alle volkeren (15e deel, 1744) pagina 128
* ↑ Johannes Henricus Coelewij (1848-1920) was een Amsterdamse makelaar en aannemer; een groot deel van zijn familie zat in de bouwwereld; het was destijds gebruikelijk dat makelaars en/of timmerlieden het ontwerp leverden voor gebouwen.
# Icimauna ciliaris

Icimauna ciliaris is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1825 door Klug.
# Laccophilus venezuelensis

Laccophilus venezuelensis is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Régimbart.
# Jean Scheyven

Jean Godefroid Hubert Scheyven (Heythuysen, 19 maart 1804 – Elsene, 24 oktober 1862) was een Belgisch advocaat, magistraat en katholiek politicus.

## Biografie
### Familie

Jean Scheyven was een zoon van Pierre Scheyven, burgemeester van Heythuysen, en Marie-Elisabeth Houben. Hij trouwde met Marie-Anne Roersch (1807-1890). Ze kregen vier kinderen, waaronder Camille Scheyven (1838-1913), eerste voorzitter van het Hof van Cassatie. Diens kleindochter Danièle Scheyven (1938) trouwde met ambassadeur Patrick Nothomb. Zij zijn de ouders van de romanschrijfster Amélie Nothomb. Advocaat, bankier, volksvertegenwoordiger, senator, minister en minister van Staat Raymond Scheyven was een achterkleinzoon van Jean Scheyven.

### Loopbaan

Scheyven promoveerde tot doctor in de rechten (1826) aan de Université de Liège en vestigde zich als advocaat in Roermond. Vanaf 1831 begon hij aan een carrière in de magistratuur. Hij was achtereenvolgens rechter in de rechtbank van eerste aanleg in Roermond (1831-1839), procureur des Konings in Mechelen (1839-1854) en hoofdgriffier bij het Hof van Cassatie (1854-1862).
In 1835 werd hij katholiek Volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Roermond. Hij behoorde tot de hartstochtelijke verdedigers van het behoud van Noord-Brabant bij België en toen de scheiding in 1839 een feit was, verhuisde hij naar België. Hij was volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Maaseik van 1839 tot 1841 en van het arrondissement Mechelen van 1841 tot 1848. De wet op de onverenigbaarheden stelde een einde aan zijn parlementaire loopbaan.

## Literatuur

* Alexander Franciscus VAN BEURDEN, 'La famille Scheyven de Heythuysen', in Limburgs Jaarboek 7, nr. 3, Limburg. Provinciaal Genootschap voor Geschiedkundige Wetenschappen, Taal en Kunst, 1901.
* Alphonse ROERSCH, 'Jean-Godefroid-Hubert Scheyven', in Biographie nationale de Belgique, vol. 21, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1913, 711-712.
* Jean-Pierre NANDRIN, 'Hommes, normes et politique. Le pouvoir judiciaire en Belgique aux premiers temps de l'indépendance (1832-1848)', onuitgegeven doctoraatsthesis, Université catholique de Louvain, 1995.
* Jean-Luc DE PAEPE en Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge, 1831-1894, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1996.

## Externe link

* Jean Scheyven in de ODIS
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 1867 7116
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 159819873
* Virtual International Authority File: 305239664
* WorldCat (via VIAF): 305239664
# Koentsevo 1

Koentsevo 1 is een halte aan de spoorlijn Moskou-Smolensk. De halte is in de negentiende eeuw gebouwd als station voor het dorp Koentsevo. Gezien de reizigersaantallen is het ingedeeld in de vierde klasse en wordt beheerd door de afdeling Moskou-Smolensk van de verkeersdirectie van Moskou.

## Geschiedenis

Het station ligt aan de oostrand van Koentsevo en het werkgebied van het station strekt zich uit vanaf het station tot de splitsing van de lijn ongeveer 2 km westelijker. Dit werkgebied wordt in spoorwegkringen aangeduid als station Koentsevo 1, terwijl het opstelterrein ten westen van de splitsing als Koentsevo 2 wordt aangeduid. Door de bouw van de halte Rabotsji Posjolok in 1951 zijn er twee haltes Koentsevskaja en Rabotsji Posjolok die formeel deel uitmaken van hetzelfde station. Het stationsgebouw van Koentsevskaja is in 1899-1900 opgetrokken in gotische stijl naar een ontwerp van architect I.I. Stroekov. Aan het begin van de twintigste eeuw verwierf het station bekendheid door de stationsrestauratie en er werd gezegd: "Je kunt Koentsevo niet hongerig verlaten". Sinds 21 november 2019 wordt de halte onder de naam Koentsevskaja bediend door lijn D1 van het stadsgewestelijk net van Moskou.

## Ligging en inrichting

Het stationsgebouw staat aan de zuidkant van de spoorlijn en heeft een perron voor de treinen richting de stad. Daarnaast is er een eilandperron, dat via een loopbrug bereikbaar is, waar de treinen in de andere richting vertrekken. De lichtgebogen perrons zijn voor de reizigers toegankelijk via poortjes. Het westelijke deel van het eilandperron ligt op het viaduct over de Roebljevskoje Sjosse. Het stationsgebouw ligt aan de Aleksej Sviridov Oelitsa en de Oelitsa Krasnych Zor en Oelitsa Klotsjkov komen uit op het stationsplein. Daarnaast is het station toegankelijk vanaf de Roebljevskoje Sjosse en via de loopbrug ook van de Oelitsa Ivan Franko en de Zjitomirskaja Oelitsa aan de noordzijde van de spoorlijn.

## Reizigersverkeer

Voor de opening van het stadsgewestelijk net waren er rechtstreekse treinen naar de Koerskspoorlijn, lijn D1 buigt echter bij Savjolovskaja af naar het noorden. Reizigers voor de Koerskspoorlijn kunnen vanaf 2021 daar overstappen op lijn D4. De stoptreinen rijden in westelijke richting tot Borodino, Zvenigorod en Oesovo, D1 rijdt niet verder dan Odintsovo. In oostelijke richting rijden de treinen via Beloroesskaja tot Doebna in het noorden. De reistijd tot Beloroesskaja bedraagt 18 minuten. Reizigers kunnen tussen de D1 en de metro overstappen via de gelijknamige metrostations. Formeel ligt de splitsing tussen de lijnen naar het westen in hetzelfde station, maar ervaren reizigers weten dat op de westelijke halte van Koentsevo 1, Rabotsji Posjolok, overgestapt moet worden.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Кунцево I op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ De netkaart op de site van het Moskouse openbaar vervoer. Gearchiveerd op 21 juli 2020. Geraadpleegd op 21 juli 2020.
# Kanton Châteaubourg

Châteaubourg is een voormalig kanton van het Franse departement Ille-et-Vilaine. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Fougères-Vitré totdat het op 22 maart werd opgeheven en de gemeenten werden opgenomen in het aangrenzende kanton Châteaugiron.

## Gemeenten

Het kanton Châteaubourg omvatte de volgende gemeenten:
* Châteaubourg (hoofdplaats)
* Domagné
* Louvigné-de-Bais
* Ossé
* Saint-Didier
* Saint-Jean-sur-Vilaine
# Maria Edgeworth

Maria Edgeworth (Black Bourton, Oxfordshire, 1 januari 1767 - Edgeworthstown (Ierland), 22 mei 1849) was een Engelse schrijver en dochter van Richard Lovell Edgeworth.
Haar bekendste werk is Castle Rackrent over de afwezigheid van de Engelse landeigenaars in Ierland. Veel van die landeigenaars lieten hun land in Ierland verloederen en zorgden helemaal niet voor hun huurders. Maria Edgeworth was zelf een landeigenares, maar zij was een "goede" landeigenares die zorgde voor haar huurders.
Tijdens de Grote hongersnood zorgde ze zelfs voor de armere Ieren.

## Trivia

* In 1985 werd een inslagkrater op de planeet Venus naar haar vernoemd.
* In 2019 werd in Genève door de actie 100Elles* een alternatief straatnaambord opgericht ter ere van Maria Edgeworth.
* Bibsys: 90067609
* Biblioteca Nacional de España: XX1256649
* Bibliothèque nationale de France: cb12401653m (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058511758206706
* CiNii: DA00919553
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: edge001
* Gemeinsame Normdatei: 118681648
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2102 2469
* Library of Congress Control Number: n79061006
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000080391
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00696052
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jn19981000947
* Nationale bibliotheek van Australië: 35056414
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007260634505171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001137557
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068438362
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: RAVV076057
* LIBRIS: 184466
* SNAC: w68k7dmv
* Système universitaire de documentation: 027359840
* Trove: 813925
* Union List of Artist Names: 500215240
* Virtual International Authority File: 71477273
* WorldCat (via VIAF): 71477273
# Idaea ziczacata

Idaea ziczacata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Warren.
# K'inich K'an Joy Chitam II

K'inich K'an Joy Chitam II of K'an Xul II (5 november 644 - 722) was ahau van de Maya stadstaat Palenque.
Hij was een zoon van Pacal de Grote en broer van K'inich K'an B'alam II, die hij na diens dood op 57-jarige leeftijd opvolgde. Onder K'inich K'an Joy Chitam II bereikte Palenque het hoogtepunt van haar macht. Op 30 augustus 711 eindigde zijn regering vrij abrupt, zijn naam verdween gewoon uit de kronieken zonder dat er vermeld werd wat er met hem gebeurde.
Gedurende lange tijd hebben historici en archeologen zich afgevraagd wat er met hem gebeurd is. Uiteindelijk is uit een kroniek van de rivaliserende stadstaat Toniná zijn lot duidelijk geworden. Tijdens een oorlog met die stad werd K'inich K'an Joy Chitam gevangengenomen. Op afbeeldingen in Toniná wordt de koning halfnaakt afgebeeld met op zijn dij een tekst die aangeeft dat het K’an Joy Chitam is. De afbeelding is niet in de stijl van Toniná zelf, maar in de typerende Palenque-stijl. Waarschijnlijk moest Palenque de kunstenaars leveren die hun eigen vernederde koning moesten vereeuwigen. Na zijn gevangenneming heeft Kan Joy Chitam nog een aantal jaren in gevangenschap geleefd. Volgens de teksten in Palenque werd de heerschappij pas in 720 overgedragen aan een nieuwe heerser; men vermoedt dat de oude koning toen pas werd geofferd.
Na het einde van K'inich K'an Joy Chitams regering zette het verval van Palenque in.
# Laccophilus vietnamensis

Laccophilus vietnamensis is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1997 door Balke & Hendrich.