OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Filmtheater Cinescope

Filmtheater Cinescope was een bioscoop in de Nederlandse stad Almere, behorend tot de Stichting Filmhuis Die Blechtrommel. Het filmtheater opende zijn deuren in de voormalige bioscoop Cinemare.
De bezoekersaantallen vallen tegen. De prognose was dat er in 2005 60.000 bezoekers zouden komen. Het werkelijk aantal bezoekers bedroeg in 2005 slechts 13.300 bezoekers. Op 7 mei 2009 is er faillissement aangevraagd en is het filmtheater definitief gesloten.

## Externe link

* Officiële website
# Frans van Montmorency (1530-1579)

Frans van Montmorency (?, 17 juni 1530 - Écouen, 6 mei 1579) was een Frans militair.

## Biografie

Frans van Montmorency was de oudste zoon van Anne van Montmorency en van Magdalena van Savoye. Evenals zijn vader was hij militair. Hij streed in Piëmont en verdedigde Terwaan tegen de keizerlijke troepen. In 1556 werd Frans stadhouder van Île-de-France.
Door zijn gematigde houding ten opzichte van de protestanten haalde hij zich de vijandschap van de Guises op de hals en ontsnapte hij ternauwernood aan de slachting tijdens de Bartholomeusnacht. In 1574 werd hij opgesloten in de Bastille Saint-Antoine, maar kwam het jaar nadien vrij, aangezien Catharina de' Medici zijn hulp nodig had in haar strijd tegen Frans van Anjou.

## Huwelijk

Frans was gehuwd met Diana van Valois, een onechte dochter van Hendrik II bij Diane de Poitiers, maar hij stierf kinderloos.
# Frans van Longueville

Frans van Longueville ook bekend als Frans III van Saint-Pol (1570 - 7 oktober 1631) was van 1601 tot aan zijn dood graaf van Saint-Pol. Hij behoorde tot het huis Orléans-Longueville.

## Levensloop

Frans was de tweede zoon van hertog Eleonor van Longueville en diens echtgenote Maria van Bourbon-Vendôme, gravin van Saint-Pol.
In 1601 volgde hij zijn moeder als graaf van Saint-Pol. Ook werd Frans benoemd tot gouverneur van Orléans, Blois en Tours. In die hoedanigheid commandeerde hij in 1621 tijdens de Hugenotenopstanden het leger van Orléans en Blois, waarbij hij de hugenoten in Jargeau bestreed.
Op 5 februari 1595 huwde hij met Anne de Caumont (1574-1642), dochter van Geoffroy de Caumont, markgraaf van Fronsac. Ze kregen een zoon Eleonor (1605-1622), die vanaf 1608 hertog van Fronsac was. Na de dood van Leonor in 1622 erfde Frans de titel van hertog van Fronsac.
In oktober 1631 overleed Frans op 61-jarige leeftijd. Omdat hij zonder mannelijke nakomelingen stierf, ging het graafschap Saint-Pol naar zijn neef Hendrik II, terwijl het hertogdom Fronsac onder de controle van de Franse kroon kwam.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel François d'Orléans-Longueville (1570-1631) op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibliothèque nationale de France: cb134966603 (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 0186 0767
* Système universitaire de documentation: 172674735
* Virtual International Authority File: 32153383
* WorldCat (via VIAF): 32153383
# Frans de Nerée tot Babberich

Frans de Nerée tot Babberich kan verwijzen naar:
* Frans de Nerée tot Babberich (1882-1929), Nederlands kunstenaar
* Frans de Nerée tot Babberich (1943), Nederlands politicus
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Frans de Nerée tot Babberich en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Decapterus

Decapterus is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van horsmakrelen (Carangidae). Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1850 door Bleeker.

## Soorten

* Decapterus akaadsi (Abe, 1958)
* Decapterus koheru (Hector, 1875)
* Decapterus kurroides (Bleeker, 1855)
* Decapterus macarellus (Cuvier, 1833) – Steenmarsbanker
* Decapterus macrosoma (Bleeker, 1851)
* Decapterus maruadsi (Temminck & Schlegel, 1843)
* Decapterus muroadsi (Temminck & Schlegel, 1844)
* Decapterus punctatus (Cuvier, 1829)
* Decapterus russelli (Rüppell, 1830) – Russels horsmakreel
* Decapterus scombrinus (Valenciennes, 1846)
* Decapterus tabl (Berry, 1968)
* ↑ (en) Decapterus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Fazla

Fazla was een Bosnische popgroep uit de jaren 90 van de twintigste eeuw.
De band vertegenwoordigde Bosnië en Herzegovina op het Eurovisiesongfestival 1993 met het lied Sva bol svijeta dat op de 16e plaats eindigde. Het lied werd geschreven door Dino Merlin. Het was de eerste deelname voor het land en ze moesten eerst door de Oost-Europese voorselectie.
De groepsleden waren Muhamed Fazlagić, Erliha Hadzović, Edina Salkanović, Edina Salkanović, Izo Kolević en Enver Milisić.
# Dweilorkest De Menaemer Feintsjes

Dweilorkest de Menaemer Feintsjes is een dweilorkest uit het Friese dorp Menaldum.
Het orkest werd opgericht in november 2005. Het dweilorkest is viermaal Nederlands Kampioen geworden op de Bemmelse Dweildag (in 2009, 2013, 2018 en 2019) en vijfmaal Nationaal Kampioen op het Nationaal Kampioenschap Dweilorkesten in Voorthuizen. Net als andere dweilorkesten treedt het orkest op bij diverse evenementen en tijdens het carnaval. Op Koningsdag werd in verschillende jaren in de binnenstad van Groningen opgetreden.

## Externe link

* Officiële site
* ↑ Bemmelse Dweildag, Uitslagen dweildag.nl, laatst geraadpleegd 10 juni 2019. Gearchiveerd op 7 juni 2019.
* ↑ De Menaemer Feintsjes alweer beste van Nederland, Omrop Fryslân, 11 juni 2018. Gearchiveerd op 4 april 2019.
* ↑ En dat is drie: Menaemer Feintsjes opnieuw beste dweilorkest, Leeuwarder Courant, 11 juni 2018. Gearchiveerd op 4 april 2019.
* ↑ 'Dweilorkest De Menaemer Feintsjes is Nederlands kampioen Dweilorkesten', Omrop Fryslân, 10 juni 2019.
* ↑ Nationaal Kampioenschap Dweilorkesten nationaalkampioenschapdweilorkesten.com. Gearchiveerd op 9 februari 2023.
* ↑ Dweilorkest weggestuurd van Grote Markt op Koningsdag, Sebastiaan Scheffer voor OOG, 28 april 2017. Gearchiveerd op 26 mei 2019.
# Gertrude Ederle

Gertrude Caroline Ederle (New York, 23 oktober 1905 – Wyckoff (New Jersey), 30 november 2003) was een Amerikaanse zwemster. In 1926 was ze de eerste vrouw die het Kanaal overzwom.
Tijdens de Olympische Spelen in 1924 won ze goud op de 4 x 100 meter vrije slag. Ze behaalde ook de bronzen medaille op de 100 meter en de 400 meter vrije slag.
Gertrude, of Trudy, was de dochter van een Duitse immigrant. Haar moeder spoorde haar aan om te gaan zwemmen.
In 1925 deed ze haar eerste poging om het Kanaal over te zwemmen, maar ze werd gediskwalificeerd, doordat haar coach haar vastpakte toen ze begon te hoesten. Wel lukte het haar op 6 augustus 1926. Om 7.05 u begon ze in Frankrijk vanaf Cap Gris-Nez. Veertien en een half uur later kwam ze aan land in Kingsdown. Ze was daarmee sneller dan de vijf mannen die vóór haar de oversteek hadden gedaan, onder wie haar Engelse coach Bill Burgess. Het oude record van 16 uur 33 minuten was in 1923 gevestigd door de Argentijn Enrique Tirabocchi. Haar tijd bleef als record staan, totdat Florence Chadwick in 1950 zeventig minuten sneller was.
Ederle was al slechthorend sinds haar jeugd, vanwege de mazelen. In de jaren 1940 werd ze compleet doof. Ze werd 98 jaar.
Ederle werd in 1965 opgenomen in de International Swimming Hall of Fame. Over haar oversteek werd in 2024 de speelfilm Young Woman and the Sea gemaakt.
# Floresdikstaartspitsmuis

De floresdikstaartspitsmuis (Suncus mertensi) is een zoogdier uit de familie van de spitsmuizen (Soricidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Kock in 1974. De wetenschappelijke naam is een eerbetoon aan de Duitse bioloog Robert Friedrich Wilhelm Mertens (1894-1975).

## Voorkomen

De soort komt voor in Indonesië.
* ↑ (en) Floresdikstaartspitsmuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Experimental Physiology

Experimental Physiology is een internationaal, aan collegiale toetsing onderworpen wetenschappelijk tijdschrift op het gebied van de fysiologie. De naam wordt in literatuurverwijzingen meestal afgekort tot Exp. Physiol. Het wordt uitgegeven door Wiley-Blackwell namens de Britse Physiological Society en verschijnt maandelijks. Het eerste nummer verscheen in 1908.
* Experimental Physiology op NCBI
* Experimental Physiology op Genamics JournalSeek
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Experimental Physiology op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Frans de Vries

François (Frans) de Vries (Groningen, 2 mei 1884 - Amsterdam, 15 juni 1958) was een Nederlands econoom, hoogleraar aan de Nederlandsche Handelshoogeschool te Rotterdam, en aan de Gemeentelijke Universiteit te Amsterdam, en de eerste voorzitter van de Sociaal-Economische Raad.

## Levensloop

François de Vries werd geboren in 1884 te Groningen als een van de negen kinderen van Lambertus de Vries en Anna Maria Cornelia Daubanton. Zijn vader was handelaar in de kledingindustrie, die in Groningen een groothandel voor herenmode runde. Na het gereformeerde gymnasium in Kampen, studeerde hij rechtswetenschap aan de Vrije Universiteit en aan de Gemeentelijke Universiteit in Amsterdam vanaf 1903, waarbij hij woonde bij zijn tante en zijn oom, de jonggestorven hoogleraar M.A. van Melle. In 1910 promoveerde hij aan de Rijksuniversiteit Groningen.
In 1912 startte De Vries zijn carrière als advocaat in een advocatenkantoor, en werd na een half jaar secretaris bij de Staatscommissie voor de Middenstandsenquête. Op voordracht van diens voorzitter, Dr. D. Bos, werd hij in 1913 aangesteld als lector economie aan de nieuw opgerichte Nederlandsche Handels-Hoogeschool te Rotterdam. In 1918 volgde een promotie tot hoogleraar in economie, ondernemings- en bedrijfswezen. Hij diende in Rotterdam tot 1945, waarna hij werd aangesteld hoogleraar economie aan de Gemeentelijke Universiteit te Amsterdam. In 1954 ging hij hier met emeritaat.
De Vries was verder rector magnificus in Rotterdam in de studiejaren 1921-1922, 1928-1929, en 1935-1936. Hij bekleedde vanaf de jaren 30 verschillende functies in de sociaal-economische politiek en was onder andere lid van de Hoge Raad van Arbeid en werd in 1931 lid van de Economische Raad, de voorloper van de SER, en in 1948 voorzitter. Op 10 mei 1950 werd hij benoemd tot voorzitter van de Sociaal-Economische Raad, een functie die hij tot zijn dood in 1958 vervulde. In 1953 werd hem een eredoctoraat verleend door de Katholieke Economische Hogeschool, de huidige Tilburg University.

## Publicaties, een selectie

* François de Vries. De ontwikkeling der theoretische economie, Haarlem : De Erven F. Bohn, 1918.
* François de Vries. Eenige opmerkingen over de wettelijke regeling der ondernemingscombinaties : inleiding voor den negentienden accountantsdag van het Nederlandsch Instituut van Accountants, op 6 october 1928. 1928.
* François de Vries. De taak der theoretische economie. Haarlem : De Erven F. Bohn, 1946. Inaugurele rede Amsterdam, 1945
# Institute of Management and Information Technology

Institute of Management and Information Technology kan verwijzen naar:
* Institute of Management and Information Technology (Suriname), een onderwijsinstelling in Paramaribo, Suriname
* Institute of Management and Information Technology (Cuttack), een onderwijsinstelling in Cuttack, Odisha, India
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Institute of Management and Information Technology en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Dyscolus chaudoiri

Dyscolus chaudoiri is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1866 door Coquerel.
# Gertrude Falkenstein

Gertrude Falkenstein (Bonn, 18 mei 1803 - Praag, 9 juli 1882) was de morganatische echtgenote van keurvorst Frederik Willem I van Hessen-Kassel.
Gertrude was de dochter van de rooms-katholieke apotheker Gottfried Falkenstein en Marie Magdalene Schulz. Ze trouwde in 1822 met de Pruisische luitenant Karl Michael Lehmann. Met hem kreeg ze twee zonen. Zij maakte - tijdens diens studie in Bonn - kennis met Frederik Willem. Hij werd verliefd op haar en zette vervolgens haar echtgenoot onder druk zich van haar te laten scheiden. Lehmann heeft mogelijk ook geld gekregen voor zijn toestemming van Gertrude te scheiden en trouwde vervolgens nog drie keer.
Omdat Gertrude katholiek was, gold zij evenwel voor haar Kerk niet als gescheiden. In 1831 bekeerde zij zich tot het calvinisme, en in de zomer van dat jaar trouwde ze met Frederik Willem. Deze verhief haar in 1831 tot gravin van Schaumburg en in 1853 tot vorstin van Hanau. Haar zonen uit haar eerste huwelijk werden eveneens in de adelstand verheven, aanvankelijk onder de naam von Hertingshausen, en later onder de naam von Scholley, waarbij zij de titel van freiherr mochten voeren.
De keurvorst en zijn vrouw kregen de volgende kinderen:
* Augusta Marie Gertrude (1829-1887), gehuwd met Ferdinand Max zu Isenburg und Büdingen
* Alexandrine (1830-1871), gehuwd met Felix Eugen Wilhelm Ludwig Albrecht Karl zu Hohenlohe-Öhringen
* Frederik Willem (1832-1889), gehuwd met Auguste Birnbaum (1856), daarna met Ludowika Gloede (1875)
* Maurits (1834-1889), gehuwd met Anne von Lossberg
* Willem (1836-1902), gehuwd met Elisabeth, dochter van George Willem van Schaumburg-Lippe
* Marie (1839-1917), gehuwd met Willem van Hessen-Philippsthal-Barchfeld
* Karel (1840-1905), gehuwd met Hermine Grote
* Hendrik (1842-1917), gehuwd met Martha Riegel
* Filips (1844-1914), gehuwd met Albertine Hubatschek-Stauber
# Floresbergbrilvogel

De floresbergbrilvogel (Heleia superciliaris synoniem: Lophozosterops superciliaris) is een zangvogel uit de familie Zosteropidae (brilvogels).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op de Kleine Soenda-eilanden en telt 2 ondersoorten:
* H. s. hartertianus: Soembawa.
* H. s. superciliaris: Flores.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Floresbergbrilvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Experiment van Hershey en Chase

Het experiment van Hershey en Chase was een serie genetische experimenten die in 1952 werden uitgevoerd door Alfred Hershey en Martha Chase. Met deze experimenten bewezen ze dat DNA het molecuul was waarmee erfelijke eigenschappen worden doorgegeven, iets dat in 1944 al deels was aangetoond door het experiment van Avery, MacLeod en McCarty. Tot die tijd dachten veel biologen dat proteïnen deze rol vervullen.

## Achtergrond

Hershey en Chase voerden hun experiment uit op de T2-faag, een virus waarvan de structuur kort daarvoor was aangetoond met behulp van elektronenmicroscopie. De faag bestaat uit een proteïne-omhulsel met daarin genetisch materiaal. De faag infecteert bacteriën door zich vast te hechten aan het buitenste membraan, en dan zijn genetische materiaal in de bacterie te injecteren. Daardoor gaat de bacterie meer van dit virus produceren.

## Experiment

In een van de eerste experimenten labelden Hershey en Chase het DNA van de fagen met radioactief fosfor-32, een element dat aanwezig is in DNA, maar niet in een van de 20 aminozuren waarvan proteïnes zijn gemaakt. Daarna lieten ze de faag E. coli infecteren. Vervolgens verwijderden ze de proteïneomhulsels van de geïnfecteerde cellen met behulp van een blender en een centrifuge. Naderhand bleek het radioactieve label alleen zichtbaar te zijn in de bacteriën, en niet in de proteïne-omhulsels.
Bij een tweede experiment labelden ze de faag met radioactief zwavel-35, een element dat voorkomt in de aminozuren cysteïne en methionine, maar niet in DNA. Ook nu lieten ze de faag E. coli infecteren, waarna de proteïne-omhulsels van de bacteriën werden gescheiden. Nu bleek bij het nameten dat het radioactieve label wel aanwezig was in de proteïne-omhulsels, maar niet in de geïnfecteerde bacteriën. Dit bewees dat het genetische materiaal dat door de faag werd geïnjecteerd bij de bacterie uit DNA bestond, en niet uit proteïnes.

## Geciteerde literatuur

* Hershey, A.D. and Chase, M. (1952) Independent functions of viral protein and nucleic acid in growth of bacteriophage. J Gen Physiol. 36:39-56.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hershey–Chase experiment op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Frans de Rycke

Frans de Rycke (ca. 1465 - Gent, 22 augustus 1525) was een rechtsgeleerde in de Zuidelijke Nederlanden.

## Levensloop

Hij was een zoon van advocaat Pieter de Rycke en trouwde met Livina Goethals (†1512). Hun zoon Frans de Rycke (†1560) werd kanunnik van de Sint-Faraïldekerk in Gent.
Na rechtenstudies, legde Frans in 1490 de eed af als advocaat bij de Raad van Vlaanderen en doorliep een succesvolle loopbaan. Onder zijn cliënten telde hij het Brugse Vrije, de stadsbesturen van Ieper, Gent, Kortrijk en Poperinge, de Sint-Baafsabdij en de Sint-Pietersabdij in Gent.
Rond 1521 beëindigde hij zijn advocatenpraktijk en zette zich aan het bestuderen van het Vlaamse recht zoals het in zijn tijd door de Raad van Vlaanderen werd toegepast. In het werk dat hij als vrucht van zijn studie schreef, behandelde hij zowel de burgerlijke als de criminele rechtsprocedures. Steunende op zijn jarenlange praktijk, haalde hij tal van vonnissen aan waarvan hij kennis had. Hij maakte ook gebruik van zijn verworven kennis aangaande het Romeins recht, het kerkelijk recht en de geleerde rechtsliteratuur.
De Rycke was niet blind voor de gebreken binnen het gewoonterecht en aarzelde niet voorstellen tot verbetering ervan te formuleren. Hij werkte hierbij in dezelfde richting als Filips Wielant en duidde aan hoe het Vlaamse recht diende te evolueren: gewoonterechtelijk blijven, maar beïnvloed worden door de wetenschappelijke methodes van het geleerde recht.

## Publicatie

* Style ende maniere van procederen in de Camere van den Rade in Vlaenderen, bewaard in verschillende handschriften en in 1562 gedrukt in Antwerpen door Hans De Laet, in een gebrekkige uitgave.

## Literatuur

* Jos MONBALLYU, Frans de Rycke, in: Nationaal Biografisch Woordenboek, T. IX, Brussel, 1981.
# Fiducia (motorfiets)

Fiducia is een historisch merk van motorfietsen.
De bedrijfsnaam was Gießerei J. Weber & Co., Zürich-Uster.
Fiducia was een Zwitsers merk dat van 1902 tot 1905 450cc-motorfietsen met eigen motorblok bouwde.
* Erwin Tragatsch: Alle Motorräder 1894-1981: Eine Typengeschichte. 2500 Marken aus 30 Ländern' Stuttgart 1997, ISBN 3-87943-410-7
* Erwin Tragatsch: The Illustrated Encyclopedia of Motorcycles', Secaucus 1985. ISBN 0890098689
* S. Ewald/G. Murrer: Enzyklopädie des Motorrads, Marken - Modelle - Technik, Bechtermünz Verlag 1999, ISBN 3-8289-5364-6
# Institute of International Finance

Het Institute of International Finance, Inc. (IIF) is een wereldwijde organisatie van financiële organisaties. Het IIF werd in 1983 opgericht door 38 banken uit de toenmalige toonaangevende industrielanden als antwoord op de Latijns-Amerikaanse schuldencrisis begin jaren '80. Het IIF is sindsdien uitgebreid tot meer dan 450 financiële bedrijven uit meer dan 70 landen: naast commerciële banken en beleggingsfondsen ook vermogensbeheerders, verzekeringsmaatschappijen, staatsinvesteringsfondsen, hedgefondsen, centrale banken en ontwikkelingsbanken.

## Global Debt Monitor

Het IIF publiceert ook de Global Debt Monitor, een kwartaalrapport over de schuldenlast per sector in de belangrijkste ontwikkelde en opkomende markten. De belangrijkste trends worden in de verf gezet, met behulp van een hele reeks internationale en nationale gegevensbronnen.
In februari 2021 stelde de Monitor vast dat de schuldenberg in 2020 wereldwijd was gestegen, als gevolg van de coronamaatregelen, met $24 biljoen tot een record van $281 biljoen, voor het grootste deel in ontwikkelde economieën. Dit bedrag vertegenwoordigde 335% van het wereldwijd BBP. De stijging was groter dan de toename tijdens de kredietcrisis van 2008 en 2009.
Het hoofdkantoor is gevestigd in Washington D.C., met regiokantoren in Dubai, Beijing, Singapore en Brussel.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ (en) Economic and Social Survey of Asia and the Pacific, 2000 (27 april 2000). Gearchiveerd op 3 augustus 2013. Geraadpleegd op 19 februari 2021.
* ↑ (en) Promoting international financial stability: the role of the BIS (17 maart 1998). Gearchiveerd op 7 oktober 2021. Geraadpleegd op 19 februari 2021.
* ↑ WERELDWIJDE SCHULDENBERG STIJGT NAAR $281 BILJOEN (18 februari 2021). Gearchiveerd op 19 februari 2021. Geraadpleegd op 19 februari 2021.
# ERT

ERT kan verwijzen naar:
* Ellinikí Radiofonía Tileórasi, Nationale Griekse omroep.
* European Round Table of Industrialists, een lobby-organisatie bij de Europese Unie
* European Retail Round Table, groepering van de Europese retail sector (al is de correcte afkorting ERRT)
* Ente Radio Trieste - Omroep van de Vrije Zone Triëst
* Exclusieve rijtijd (exclusive ride time) - een attractie wordt afgesloten voor het grote publiek, waardoor een kleine groep de attractie voor zichzelf heeft.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van ERT en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Floresboszanger

De floresboszanger (Phylloscopus floresianus synoniem: Phylloscopus presbytes floris) is een endemische vogelsoort op Flores uit de familie van de Phylloscopidae. De vogel werd in 2014 door Dickinson & Christidis als ondersoort Seicercus presbytes floresianus geldig beschreven.

## Verspreiding en leefgebied

Het is een vogel van tropische bergbossen op Flores. De soort is onderdeel van een complex van nauw verwante soorten in vergelijkbaar habitat waartoe ook de Timorese boszanger (P. presbytes), bergboszanger (P. trivirgatus), luzonboszanger (P. nigrorum), sulawesiboszanger (P. sarasinorum), papoeaboszanger (P. poliocephalus) en de San-Cristobalboszanger (P. makirensis) behoren. Het zijn vogels die voorkomen in dicht struikgewas in rotskloven.
* ↑ Dickinson EC & L Christidis (Eds), 2014. "The Howard & Moore Complete Checklist of the Birds of the World". 4th Edition, Volume 2 Passerines. Aves Press, Eastbourne, U.K.
* ↑ Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.1). DOI:10.14344/IOC.ML.12.1
# Experimental Cell Research

Experimental Cell Research is een internationaal, aan collegiale toetsing onderworpen wetenschappelijk tijdschrift op het gebied van de celbiologie en de oncologie. De naam wordt in literatuurverwijzingen meestal afgekort tot Exp. Cell Res. Het wordt uitgegeven door Academic Press namens de International Society for Cell Biology en verschijnt 20 keer per jaar. Het eerste nummer verscheen in 1950.
* Experimental Cell Research op NCBI
* Experimental Cell Research op Genamics JournalSeek
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Experimental Cell Research op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Frans de Nijs

François Julianus (Frans) de Nijs (Hontenisse, 1 februari 1919 – Obdam, 20 december 1999) was een Nederlands politicus van de KVP en later het CDA.
Hij werd geboren in Zeeuws-Vlaanderen in een boerengezin met 18 kinderen. In 1957 werd hij gemeentesecretaris van Graauw en Langendam nadat zijn voorganger A.Th.H. Dalmijn betrapt was op fraude. Vanaf oktober 1960 was De Nijs daar burgemeester tot de opheffing van die gemeente in 1970. Kort daarop volgde zijn benoeming tot burgemeester van de toenmalige Noord-Hollandse gemeente Obdam wat hij tot zijn vervroegde pensionering in 1982 zou blijven. Hij overleed eind 1999 op 80-jarige leeftijd.