OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Franklin Gothic

Franklin Gothic is een schreefloze lettertypefamilie ontworpen door Morris Fuller Benton in 1902 en uitgegeven door lettergieterij American Type Founders.
Ondanks een afname in populariteit door de komst van modernere lettertypes als Kabel en Futura werd dit lettertype herontdekt door Amerikaanse letterontwerpers in de jaren rond 1940 en is sindsdien weer zeer gewild. Het lettertype wordt nog steeds veel gebruikt in advertenties en krantenkoppen.
Lettertype Franklin is vernoemd naar de Amerikaanse drukker Benjamin Franklin. "Gothic" is een niet meer in gebruik zijnde term voor schreefloos of "sans-serif", en heeft niets te maken met gotische letters.

## Eigenschappen

Franklin Gothic is een extra vette letter dat ten opzichte van andere vette schreefloze letters een aantal bijzondere kenmerken heeft:
* de a met ophaal naar boven en de g met onderlus zijn eigenlijk typisch voor schreefletters
* de staart van de Q en het oor van de g zijn lichter en ronder
Franklin Gothic toont invloeden van de beroemde tijdgenoot Akzidenz Grotesk uitgegeven door Berthold. Er was in die tijd een ware strijd om het perfecte "gothic" lettertype te ontwerpen.
De lettertypefamilie kent de volgende sets:
* Franklin Gothic (1903)
* Franklin Gothic Condensed + Extra Condensed (1906)
* Franklin Gothic Italic (1910)
* Franklin Gothic Condensed Shaded (1912)
en jaren later werd die uitgebreid met de sets:
* Franklin Gothic Wide (1952)
* Franklin Gothic Condensed Italic (1967)
Het lettertype werd in metalen vorm ook uitgegeven door Barnhart Brother & Spindler onder de naam Gothic #1. Linotype en Intertype deden dat onder de naam Gothic #16. Monotype bracht hem uit onder zijn originele naam. Ludlow noemde hem Square Gothic Heavy.
In digitale vorm werd het lettertype uitgegeven door Adobe, International Typeface Corporation (ITC), Monotype Imaging en URW. Victor Caruso tekende een meerdere gewichten kennende Franklin Gothic voor ITC in 1980 en 1991, en ITC gaf de ontwerpstudio Font Bureau opdracht om een 'condensed', 'compressed' en 'extra compressed' te tekenen. Bitstream brengt het lettertype op de markt onder Gothic 744. Microsoft Windows heeft Franklin Gothic Medium geleverd bij alle versies vanaf Windows 95.
* Baines, Phil · Hastam, Andrew. Type and Typography. Watson-Guptill Publications: 2005. ISBN 0-8230-5528-0.
* Lawson, Alexander S. Anatomy of a Typeface. Godine: 1990. ISBN 978-0-87923-333-4.
* Meggs, Phillip B. Revival of the fittest. RC Publications, Inc: 2002. ISBN 1-883915-08-2.
* Meggs, Phillip B. Typographic Specimens: The Great Typefaces. Van Nostrand Reinhold: 1993. ISBN 0-442-00758-2.
# Isidro Fabela

Isidro Fabela Alfaro (Atlacomulco, 29 juni 1882 - Cuernavaca, 12 augustus 1964) was een Mexicaans politicus, schrijver, jurist en diplomaat.
Fabela was afkomstig uit de deelstaat Mexico en studeerde af in de rechten in 1909. In 1912 werd hij voor de Vooruitstrevende Constitutionalistische Partij (PCP) in de Kamer van Afgevaardigden gekozen en toonde zich na de staatsgreep van Victoriano Huerta een van de felste tegenstanders van de dictator in het Mexicaanse Congres. Na de moord op Abraham González door aanhangers van Huerta ontvluchtte Fabela Mexico naar Cuba. Na de val van Huerta keerde hij terug naar Mexico om minister van Buitenlandse Zaken te worden onder de nieuwe president Venustiano Carranza, en diende tussen 1915 en 1920 als ambassadeur in Argentinië, Brazilië, Duitsland. Frankrijk, Spanje, Uruguay en het Verenigd Koninkrijk.
In de jaren '20 was Fabela opnieuw afgevaardigde, en in 1936 werd hij benoemd als Mexicaans afgevaardigde bij de Volkenbond, waarin hij het opnam voor de door de Nationalisten van Francisco Franco bedreigde Tweede Spaanse Republiek en Abessinië dat door Italië was aangevallen. Op 19 maart 1938 liet Fabela namens Mexico een protest uitvaardigen tegen de Anschluss van Oostenrijk door nazi-Duitsland, maar werd daarin door geen enkel land gesteund. Na de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog keerde hij terug naar Mexico. Fabela werd in 1942 gouverneur van zijn thuisstaat Mexico, en zou in die tijd de stichter zijn geweest van de Atlacomulcogroep. Fabela trad in 1945 voortijdig af om terug te keren naar Europa om rechter te worden bij het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.
Fabela ontving verschillende onderscheidingen, waaronder een eredoctoraat aan de Nationale Autonome Universiteit van Mexico (UNAM) en de Eremedaille Belisario Domínguez, Mexico's hoogste onderscheiding, en in Wenen is er een straat naar hem genoemd. Hij overleed in 1964.
* Biblioteca Nacional de España: XX1240657
* Bibliothèque nationale de France: cb12756017v (data)
* Gemeinsame Normdatei: 124680143
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1478 6030
* Library of Congress Control Number: n81003465
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007271026605171
* SNAC: w6b70kw1
* Système universitaire de documentation: 081867751
* Trove: 1052169
* Virtual International Authority File: 100240980
* WorldCat (via VIAF): 100240980
# Franse parlementsverkiezingen 1852

De Franse parlementsverkiezingen van 1852 voor het Wetgevend Lichaam vonden plaats in twee rondes op 29 februari en 14 maart 1852. De regeringsgezinde bonapartisten) verkregen een zeer ruime meerderheid.
De verkiezingen vonden plaats op basis van algemeen enkelvoudig kiesrecht voor mannen. Er waren 6.222.983 kiezers. De officiële kandidaten waar de kiesgerechtigden hun stem aan konden geven waren door de overheid goedgekeurd.
| Politieke groepering | Politieke groepering | Zetels | Percentage |
| | Bonapartisten | 253 | 86,55% |
| | Oppositie (royalisten en republikeinen) | 8 (5 royalisten, 3 republikeinen) | 13,45% |
| Totaal | Totaal | 261 | 100% |
De drie republikeinse verkozenen, Hippolyte Carnot, Eugène Cavaignac en Jacques-Louis Hénon weigerden de eed van trouw aan de keizer en de grondwet te zweren en konden derhalve geen zitting nemen in het Wetgevend Lichaam.
# Eurytoma longicornis

Eurytoma longicornis is een vliesvleugelig insect uit de familie Eurytomidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1874 door Walker.
# Galaxias truttaceus

Galaxias truttaceus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de snoekforellen (Galaxiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1846 door Valenciennes.
* ↑ (en) Galaxias truttaceus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Galaxias truttaceus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Franz Johann von Reischach

Franz Josef Johann Nepomuk Fidel Freiherr von Reischach (Waldshut, 13 mei 1730 - Hietzing, 12 september 1807) was een generaal-majoor en keizerlijk gezant in het aartshertogdom Oostenrijk.
Dankzij de goede familiale contacten met het keizerlijk hof te Wenen was Reischach voorbestemd voor een loopbaan binnen de Duitse Orde. Hij behaalde met name in 1771 de hoogste graad van generaal-majoor in het keizerlijk leger. Vanaf zijn ridderwijding in 1753 werd hij commandeur van een aantal nederzettingen van de Duitse Orde in de provincie Biesen. In 1782 volgde hij zijn vader op als keizerlijk gezant in Den Haag. Vanwege zijn zwakke gezondheid had hij zijn militaire loopbaan moeten beëindigen.
Reischach werd in 1784 landcommandeur van Alden Biesen, de hoofdzetel van de balije Biesen. Reischach probeerde zijn nieuwe functie te combineren met zijn gezantschap in Den Haag, maar door zijn zwakke gezondheid werd hij uit de functie van gezant ontslagen. Hij richtte zich in Alden Biesen vooral op de aanleg van een nieuwe tuin: in 1786-1787 liet hij de Engelse Tuin aanleggen door Ghislain-Joseph Henry. Met de financiële en administratieve problemen die hij geërfd had van zijn voorganger, hield hij zich nauwelijks bezig. Toen in juni 1794 de Franse legers naderden, vluchtte Reischach naar zijn broer Sigismund in Augsburg. Reischach was ziek en bijna geheel blind, en ging eerst naar een kuuroord in Karlsbad. Daarna reisde hij verder naar zijn broer Simon Thaddeüs Adam, die een ministerspost bekleedde in het keizerrijk. Reischach vestigde zich in Wenen en overleed in 1807 in Hietzing.
* Geschiedenis, Alden Biesen Kasteel
* E. de Bruin, Renger (2012). Bedreigd door Napoleon: De Ridderlijke Duitsche Orde, Balije van Utrecht 1753 - 1838. Uitgeverij Verloren, Hilversum, pp. 214-215. Geraadpleegd op 14 april 2020.
# Invaliditeit

Invaliditeit, in België, is een vorm van arbeidsongeschiktheid die begint na een jaar van primaire arbeidsongeschiktheid.

## Begin en einde

De invaliditeit begint nadat deze is vastgesteld op basis van een verslag van de adviserend arts van de mutualiteit door de Geneeskundige raad voor invaliditeit van het RIZIV. Het einde kan vastgesteld worden door de adviserend arts, arts-inspecteur of de Geneeskundige raad voor invaliditeit.

## Uitkering

Afhankelijk van de gezinssituatie en het loon dat de arbeidsongeschikte werknemer verdiende voor hij invalide werd, zal de invalide maximum 65% van zijn loon (indien gezinslast) en minimum 45% en 40% (alleenstaande vs. samenwonende) uitgekeerd krijgen.

## Arbeid

Wie het werk hervat voor minder dan drie maanden, of het moederschap begint, behoudt de invaliditeit. Tijdens de invaliditeit is werken niet toegestaan, tenzij de adviserend arts akkoord gaat met een gedeeltelijke werkhervatting (ook progressieve tewerkstelling of medisch deeltijds genoemd).
# Franz Ignaz Kaa

Franz Ignaz Kaa (gedoopt Offenburg, Baden-Württemberg, 27 oktober 1739 – Keulen, 8 mei 1818) was een Duits componist.
Hij kreeg zijn muziekopleiding van Johann Adolph Hasse, alvorens naar Italië te vertrekken voor een vervolgopleiding. In 1772 werd hij aangesteld als muzikant dan wel kapelmeester/koordirigent in Den Haag, maar verhuisde in 1777 om de functie van kapelmeester te bekleden bij de Dom van Keulen, een functie die hij aanhield tot 1794 toen hij werd ontslagen als gevolg van de Franse invasie. Hij zou de rest van zijn leven docent contrapunt en handelaar in muziekinstrumenten geweest zijn.
Volgens Viotta en Fétis schreef hij
* twaalf symfonieën verdeeld over bundel 1 en 2 voor twee violen, altviool, cello, dwarsfluit, twee hobo’s en twee hoorns
* zes trio’s voor klavecimbel, viool en cello
* twaalf strijkkwartetten verdeeld over twee bundels (circa 1780-1783).
Er zijn ook missen van het bekend. Werken van hem werden uitgegeven in Den Haag en Parijs (Cornouaille); ze passen binnen de stijl van de Mannheimschool.
Voorts schreef hij muziek voor het zangspel Augustus und Louise (H.L. Ibbeken).
* Henri Viotta, Lexicon der Toonkunst, deel II, 1883, pagina 238
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 322 (Franciscus Ignatius Kaa)
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 5, pagina 116
* François-Joseph Fétis: Biographie universelle des musiciens : et bibliographie generale de la musique (1875-1883) noemt hem François Ignace Kaa
* Klaus Wolfgang Niemöller: Kirchenmusik und Reichsstädtische Musikpflege im Köln des 18. Jahrhunderts (1960) noemt bij de kapel in Keulen “Die Domkapelle unter Franz Ignaz Kaa.
* Oxford Music Online: kaa, Franz Ignaz door diezelfde Niemöller
* Edouard Gregoir; Biographie des artistes-musiciens néerlandais des 18e et 19e siecles (1864), overgenomen door het Biografisch woordenboek der Nederlanden van A.J. van der Aa.
* Bertil H. Van Boer: Historical dictionary of Music of the classical period
* Musicsack
* Repertoire International des sources musicales
# Invalidovna (metrostation)

Invalidovna is een metrostation in de Tsjechische hoofdstad Praag aan lijn B. Het station werd geopend in 1990.
Černý Most · Rajská zahrada · Hloubětín · Kolbenova · Vysočanská · Českomoravská · Palmovka · Invalidovna · Křižíkova · Florenc · Náměstí Republiky · Můstek · Národní třída · Karlovo náměstí · Anděl · Smíchovské nádraží · Radlická · Jinonice · Nové Butovice · Hůrka · Lužiny · Luka · Stodůlky · Zličín
# Faiões

Faiões is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Chaves en telt 880 inwoners (2001).
# Franz Jonas

Franz Jonas (Floridsdorf 4 oktober 1899 - Wenen 24 april 1974) was een Oostenrijks politicus (SPÖ). Hij was van 1965 tot 1974 als opvolger van Adolf Schärf bondspresident van Oostenrijk.

## Biografie

Jonas die van Tsjechische afkomst was, volgde een opleiding tot schriftzetter. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog diende hij als soldaat aan het Italiaanse front. Na de oorlog was hij vrijkorpssoldaat actief tijdens de zogenaamde Kärntner Abwehrkampf (1919) waarbij de Oostenrijkers er in slaagde pogingen van Sloveense revolutionairen om het gebied rond Klagenfurt te bezetten en bij het nieuwe gevormde Koninkrijk van de Zuid-Slaven in te lijven af te slaan. Nadien was hij tot 1932 werkzaam als corrector bij een drukkerij. Vervolgens was hij partijsecretaris van de SDAPÖ in Floridsdorf, een arbeidersdistrict van Wenen dat volledig werd gedomineerd door de sociaaldemocraten.
Na het neerslaan van de socialistische Februari-opstand, de gevangenneming van vele sociaaldemocratische kopstukken en het verbod op de SDAPÖ was Jonas een van de weinige prominente socialisten die niet werd gevangengezet. Samen met nog vier andere maakte Jonas deel uit van het "comité van vijf" dat leiding gaf aan de illegale SDAPÖ. In 1935 werd hij alsnog gearresteerd maar tijdens een hoogverraadproces in 1936 vrijgesproken. Na de Anschluss (1938) en de daaropvolgende oorlogsjaren was Jonas werkzaam bij een locomotievenfabriek in Floridsdorf. Hij nam geen deel aan het verzet.
In april 1945 was hij betrokken bij de oprichting van de Sozialistische Partei Österreichs (SPÖ) en maakte vervolgens deel uit van het gemeentebestuur van Wenen. In 1951 volgde hij Theodor Körner, een partijgenoot die bondspresident van Oostenrijk was geworden, op als burgemeester van Wenen. Daarmee was hij ook Landeshauptmann, gouverneur, van de deelstaat Wenen. Hij bekleedde deze functie tot 1965. Daarnaast was hij ook plaatsvervangend voorzitter van de SPÖ.
Op 23 mei 1965 werd Franz Jonas gekozen tot bondspresident van Oostenrijk. Hij volgde hiermee de in het ambt overleden Adolf Schärf op. Als staatshoofd bezocht hij diverse landen en ontving verschillende buitenlandse staatshoofden. In 1971 werd hij als bondspresident herkozen.
Jonas, bij wie in 1973 kanker werd gediagnosticeerd, overleed op 24 april 1974 tijdens zijn tweede ambtsperiode. Hij was hiermee de twee Oostenrijkse president op rij die tijdens zijn tweede ambtsperiode als staatshoofd overleed. Hij werd als president opgevolgd door de partijloze Rudolf Kirchschläger.
# Jacobus Gerardus de Bruijn

Jacobus Gerardus de Bruijn (Rotterdam, 11 februari 1825 - Nijmegen, 26 juli 1908) was een Nederlands politicus.
De Bruijn was een Rotterdamse katholieke handelsman, die zitting had in beide Kamers. Hij was een telg uit een familie van wijnkopers. Hij was tevens veertien jaar wethouder van financiën in Rotterdam. In 1879 werd hij door het district 's-Hertogenbosch afgevaardigd naar de Tweede Kamer, waar hij vooral over handelsaangelegenheden sprak. In 1883 stapte hij over naar de Eerste Kamer.
* Biografisch Portaal: 18635805
* Parlement.com: vg09lkyvybv8
# Fabriciola minuta

Fabriciola minuta is een borstelworm uit de familie Sabellidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Fabriciola minuta werd in 1996 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Rouse.
# Franz Jackson

Franz Jackson (Rock Island, 1 november 1912 – Niles, 6 mei 2008) was een Amerikaanse jazzsaxofonist, -klarinettist en -fluitist.

## Biografie

Franz Jackson was een veteraan van het jazzcircuit van het Chicago van de jaren 1930 en 1940 en werkte tijdens deze periode met Jelly Roll Morton, François Moseley en Ruben Reeves. In 1938 kreeg hij in de band van Fletcher Henderson de plaats van Ben Webster. Later behoorde hij tot de bands van Fats Waller (met J.C. Higginbotham en Red Allen) en speelde hij met Roy Eldridge, Earl Hines, Billy Eckstine en Louis Armstrong. In 1957 formeerde hij zijn Original Jass All-Stars. In 1961 ontstonden opnamen voor Riverside Records in de reeks Chicago Living Legends met Bob Shoffner (trompet), John Thomas (trombone), Rozelle Claxton (piano), Lawrence Dixon (banjo), Bill Oldham (tuba) Bill Curry (drums).
Als een van de laatste overlevenden van dit tijdperk was hij actief tot de jaren 1990. Hij formeerde in 1980 de Jazz Entertainers, ging in 1981 op een Europese tournee en speelde in verschillende jazzclubs in Chicago, waaronder Joe's Bebop Café en het Andy's. In 1996 kreeg hij de Jazz Master Award van Arts Midwest.

## Overlijden

Franz Jackson overleed in mei 2008 op 95-jarige leeftijd.

## Discografie

* 1961: Franz Jackson's Original Jass All-Stars (Riverside/OJC)

## Literatuur

* Bielefelder Katalog Jazz. 2001.
* Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz on CD. 6. Auflage. Penguin, London 2002, ISBN 0-14-051521-6.
* ↑ (en) Franz Jackson. Discogs. Gearchiveerd op 23 november 2021. Geraadpleegd op 23-11-2021.
* ↑ Franz Jackson Bio. www.franzjackson.com. Geraadpleegd op 23-11-2021.
* ↑ (en) Franz Jackson Biography, Songs, & Albums. AllMusic. Gearchiveerd op 11 juli 2023. Geraadpleegd op 23-11-2021.
* ↑ (en) Franz Jackson And His Original Jass All-Stars. Discogs. Gearchiveerd op 23 november 2021. Geraadpleegd op 23-11-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Franz Jackson op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibliothèque nationale de France: cb140530683 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1023609649
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 1010 3610
* Library of Congress Control Number: n95013472
* MusicBrainz: db2979e6-c15c-4ed5-9a94-7dabb147b9be
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007317413605171
* SNAC: w6q04108
* Virtual International Authority File: 46963700
* WorldCat (via VIAF): 46963700
# Golfclub Ooghduyne

Golfclub Ooghduyne is een Nederlandse golfclub in Julianadorp aan Zee, in de provincie Noord-Holland.
De golfclub werd in 1992 opgericht. In 1993 kon de baan, die door golfbaanarchitect Gerard Jol werd aangelegd, bespeeld worden. De club kreeg in 1993 de B-status en in 1997 de A-status. In 2007 kreeg de club het certificaat van Committed to Green. Aanpassingen aan de baan zijn gedaan door Frank Pont.
De golfbaan Ooghduyne heeft 9-holes, door de lage begroeiing heeft de wind vrij spel. Door de gunstige ligging is de baan het gehele jaar bespeelbaar. Er is ook een familiegolfbaan met par 3 holes. De club beschikt over een driving range aan een vijver, hier kan worden geoefend met drijvende golfballen. De rough wordt onderhouden ("gemaaid") door Engelse Suffolk schapen.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ De GOLF.NL Top-40 van beste 9-holes banen in Nederland Golf.nl, december 2016.
* ↑ Schapen als ‘groene grasmaaiers’ op golfbaan Julianadorp Golfers van Nederland, 28 mei 2009.
# Diabrotica atriceps

Diabrotica atriceps is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1890 gepubliceerd door Joseph Sugar Baly.
# Echinophoria wyvillei

Echinophoria wyvillei is een slakkensoort uit de familie van de Cassidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Watson.
# Finale Copa del Rey 1993

De finale van de Copa del Rey van het seizoen 1992/93 werd gehouden op 26 juni 1993 in het Estadio Mestalla in Valencia. Real Madrid nam het op tegen Real Zaragoza. De Koninklijken wonnen met 2-0.

## Wedstrijd

Estadio Mestalla, Valencia Toeschouwers: 42.000 Scheidsrechter: Joaquín Urío Velázquez (Spanje) :
| 26 juni 1993 21:00 MET | Butragueño 29' Lasa 78' | Estadio Mestalla, Valencia Toeschouwers: 42.000 Scheidsrechter: Joaquín Urío Velázquez (Spanje) |
| Real Madrid | Real Zaragoza |
Real Madrid: :
| GK | 1 | Francisco Buyo |
| RB | 2 | Chendo | 75' |
| CB | 4 | Nando | 8' |
| CB | 5 | Manuel Sanchís |
| LB | 3 | Mikel Lasa | 84' |
| CM | 8 | Míchel |
| CM | 10 | Luis Milla |
| CM | 6 | Fernando Hierro |
| LM | 11 | Francisco Villarroya |
| CF | 7 | Emilio Butragueño |
| CF | 9 | Alfonso | 64' |
| Wisselspelers: |||
| DF | 14 | Luis Miguel Ramis | 75' |
| FW | 16 | Juan Esnáider | 64' |
| Coach: |||
| Benito Floro ||||
Real Zaragoza: :
| GK | 1 | Andoni Cedrún |
| RB | 2 | Jesús Ángel Solana | 74' |
| CB | 4 | Narcís Julià | 62' |
| CB | 6 | Xavier Aguado | 5' |
| LB | 3 | Esteban |
| RM | 5 | Alberto Belsué | 44' |
| CM | 8 | Jesús García Sanjuán |
| LM | 10 | José Aurelio Gay | 88' |
| AM | 11 | Gustavo Poyet | 32' |
| CF | 7 | Moisés | 72' |
| CF | 9 | Francisco Higuera |
| Wisselspelers: |||
| MF | 12 | Lizarralde | 62' |
| FW | 15 | Jesús Seba | 72' |
| Coach: |||
| Víctor Fernández ||||
# Finale FA Cup 1990

De finale van de FA Cup van het seizoen 1989/90 werd gehouden over twee wedstrijden, op 12 mei 1990 en op 17 mei 1990. Beide wedstrijden vonden plaats in het oude Wembley Stadium in Londen. Crystal Palace nam het op tegen Manchester United. Na 120 minuten leverde de finale geen winnaar op, echter zagen de fans wel zes doelpunten (3-3). Ian Wright scoorde twee keer als invaller voor Crystal Palace. Een replay besliste uiteindelijk over de winst. Manchester United won de tweede wedstrijd met 0-1 via linksback Lee Martin, slechts een van twee doelpunten die Martin zou scoren voor Manchester United. De eerste wedstrijd bezegelde het lot van Manchester United-doelman Jim Leighton. In de replaywedstrijd stond zijn doublure Les Sealey onder de lat en deze keepte een zodanig sterke wedstrijd dat hij daarna bleef staan. Tussen Leighton en trainer Sir Alex Ferguson zou het nadien ook niet meer goedkomen.

## Finale
### Wedstrijd

Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 80.000 Scheidsrechter: Allan Gunn (Sussex) :
| 12 mei 1990 15:00 UTC+1 | O'Reilly 18' Wright 72', 92' | Verslag | Robson 35' Hughes 62', 113' | Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 80.000 Scheidsrechter: Allan Gunn (Sussex) |
| Crystal Palace | Manchester United |
Nigel Martyn :
| RB | 2 | John Pemberton |
| LB | 3 | Richard Shaw |
| CM | 4 | Andy Gray | 117' |
| CB | 5 | Gary O'Reilly |
| CB | 6 | Andy Thorn |
| RM | 7 | Phil Barber | 69' |
| CM | 8 | Geoff Thomas |
| CF | 9 | Mark Bright |
| LM | 10 | John Salako |
| CM | 11 | Alan Pardew |
| Wisselspelers: ||||
| FW | 12 | Ian Wright | 69' |
| DF | 14 | David Madden | 117' |
| Coach: ||||
| Steve Coppell ||||
Jim Leighton :
| CM | 2 | Paul Ince |
| LB | 3 | Lee Martin | 88' |
| CB | 4 | Steve Bruce |
| RB | 5 | Mike Phelan |
| CB | 6 | Gary Pallister | 93' |
| CM | 7 | Bryan Robson |
| RM | 8 | Neil Webb |
| CF | 9 | Brian McClair |
| CF | 10 | Mark Hughes |
| LM | 11 | Danny Wallace |
| Wisselspelers: ||||
| FW | 12 | Mark Robins | 93' |
| DF | 14 | Clayton Blackmore | 88' |
| Coach: ||||
| Alex Ferguson ||||

### Replay

Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 80.000 Scheidsrechter: Allan Gunn (Sussex) :
| 17 mei 1990 15:00 UTC+1 | Verslag | Martin 59' | Wembley Stadium, Londen Toeschouwers: 80.000 Scheidsrechter: Allan Gunn (Sussex) |
| Crystal Palace | Manchester United |
Nigel Martyn :
| RB | 2 | John Pemberton |
| LB | 3 | Richard Shaw |
| CM | 4 | Andy Gray |
| CB | 5 | Gary O'Reilly |
| CB | 6 | Andy Thorn |
| RM | 7 | Phil Barber | 64' |
| CM | 8 | Geoff Thomas |
| CF | 9 | Mark Bright |
| LM | 10 | John Salako | 79' |
| CM | 11 | Alan Pardew |
| Wisselspelers: ||||
| FW | 12 | Ian Wright | 64' |
| DF | 14 | David Madden | 79' |
| Coach: ||||
| Steve Coppell ||||
Les Sealey :
| CM | 2 | Paul Ince |
| LB | 3 | Lee Martin |
| CB | 4 | Steve Bruce |
| RB | 5 | Mike Phelan |
| CB | 6 | Gary Pallister |
| CM | 7 | Bryan Robson |
| RM | 8 | Neil Webb |
| CF | 9 | Brian McClair |
| CF | 10 | Mark Hughes |
| LM | 11 | Danny Wallace |
| Wisselspelers: ||||
| FW | 12 | Mark Robins |
| DF | 14 | Clayton Blackmore |
| Coach: ||||
| Alex Ferguson ||||