# A 'Mbertu Primu

Bruno Pelaggi 1880 poesie letteratura A 'Mbertu Primu Intestazione 20 maggio 2008 50% poesie
A 'Mbertu Primu Bruno Pelaggi 1880 poesie CC BY-SA 3.0 GFDL //it.wikisource.org/w/index.php?title=A_%27Mbertu_Primu&oldid=- 20200402150014 //it.wikisource.org/w/index.php?title=A_%27Mbertu_Primu&oldid=- 20200402150014
Di sup’a ’sta muntagna ti jiettu ’na gridata: siéntila ’sta chjamata 4ed eja priestu.
Non mi fari ’mu riestu futtutu di lu tuttu, ca non sai quant’è bruttu 8l’aspittari.
Né arrobba né dinari truovi a la casa mia; pirciò ricurru a ttia, 12si bbue ’mu sienti.
’Sti chjanti e ’sti lamienti, ’sti vuci e ’sti suspiri tòccali, si non cridi, 16cu’ li mani.
Vidi cuom’è la fami, ca pue mi cridi a mmia, e vidi s’è bugia 20quantu ti dicu.
Si tu si’ vieru amicu di li sudditi tue, opira giustu e pue... 24dorma squitatu.
Si bbue ’mu si’ aduratu di tutti li ’Taliani, spartandi lu pani 28e sienti a mmia;
ch’è truoppu tirannia pi’ nnui, povar’aggenti: a cu tuttu a cu nenti 32non è giustu.
Duna a cu vue l’arrustu, lu miegghju e lu cchiù gruossu, a nnui dunandi n’uossu 36cuomu cani!
Sempi lavuru e pani circàu lu calabrisi, ma tu sciali di risi 40e cugghjunìji.
Apira l’uòcchji e bbidi, jetta ’nu sguardu ’ntuornu, bbidi ca mai fa juornu 44e sempi è scuru.
Menta, carchi lavuru ’mu ’nd’abbuscamu pani, ca la morti di fami 48è truoppu cruda!
’Taliani cu’ la cuda ’ndi carculasti a nnui, ma tu si’ duru cchiùi 52di ’nu macignu!
Mo’ chi cazzu mi ’mpignu ’mu pagu la fundaria, si la casa mia para 56’nu spitali?
’Nu liettu e ’nu rinali, ’na seggia e ’nu vrascieri: quandu vena l’ascieri 60pigghja cazzi!
E’ miegghju ’mu ’nd’ammazzi, ch’è miegghju ’mu murimu! Chi cazzu lu vulimu 64’stu campari?
Quandu pi’ fatigari bussamu ad ogni porta e non ’ndi duna scorta 68nudhu cani?
Basta! - «Simu ’Taliani!», gridamma lu Sissanta, e mmo’ avogghja ’mu canta 72la cicala!
La fami cu’ la pala si pigghja e cu’ la zzappa; cu pota si la scappa 76a Novajorca.
A nu’ atri ’ndi tocca suffriri a mussu chjusu, cu’ caci a lu pirtusu 80di lu culu!
Vidi ca non su’ sulu chi cantu ’sta canzuni, ma parecchji miliuni 84di ’Taliani.
Gridamu pi’ la fami, miseria e povirtà, diciendu: - «Maistà, 88pani e lavuru!»
Si parru cu ’nu muru fuorzi rispundirìa, ma ca parru cu’ ttia 92pierdu lu tiempu!
Du’ vuoti ’stu lamientu a ttia ti lu mandai, non ti dignasti mai 96’mu mi rispundi!
Pecchì ha’ mu nascundi li gridi calabrisi? Non pagamu li spisi 100’guali a tutti?
Ma tu ti ’ndi strafutti; li deputati cchiùi: duvi ’ncappamma nui, 104povar’aggenti!
Non spirari cchiù nenti, Calabria sbinturata! Tu si’ dimìenticata 108pi’ nu tiernu
di Dio, di lu Guviernu e di lu Ministeru; pi’ ’na cruci e ’nu zeru 112si stimata
e sulu si’ chjamata a li suoliti passi: ’mu paghi ’mpuosti e tassi 116e nnenti cchiùi.
Jio mo’ parru cu’ bbui, ministri e deputati: chi cazzu priedicati 120«Pro Calabria?»
E mmai si vida l’arva, sempi simu a lu scuru, non truvamu lavuru 124pi’ ’nu juornu!
Ggià non aviti scuornu sempi ’mu pruòmintiti e mmai nenti faciti 128’mu campamu.
E tu, nuostru Suvranu, mancu ’nci dici nenti? Non bbidi ca ’st’aggenti 132’ndi castìja?
Sempi ’ndi cugghjunìja a tutti ’sti paisi, ca sgràvanu li spisi 136e fannu strati;
e ’mbeci cchiù gravàti li spisi e strati nenti; e nnui, povar’aggenti 140li cridimu...
E ppue quandu bidìmu smurzata la lanterna, cu ’na recummaterna 144addio Calabria!