# Buccolicum carmen (Boccacius)/1

../ ../2 IncludiIntestazione 12 febbraio 2021 75% Da definire
Buccolicum carmen (Boccacius) Giovanni Boccaccio CC BY-SA 3.0 GFDL Indice:Boccaccio, Giovanni – Opere latine minori, 1924 – BEIC 1767789.djvu //it.wikisource.org/w/index.php?title=Buccolicum_carmen_(Boccacius)/1&oldid=- 20210315090449 //it.wikisource.org/w/index.php?title=Buccolicum_carmen_(Boccacius)/1&oldid=- 20210315090449
[p. 3
I. — GALLA
TindareDamon., non satius fuerat nunc arva Vesevi
et Gauri silvas tenera iam fronde virentes
incolere, ac gratos gregibus deducere rivos,
quam steriles Arni frustra discurrere campos?
5Quid stolidus moneo? Prudens es. Die tamen, oro, que te cura gravis iussit superare nivosas
alpes et fluvidas valles transire coegit?
OTindarus. Damon Damon, quantum sibi quisque beavit
qui potuit mentis rabidos sedare tumores
10et parvas habitare casas, nemora atque remota! Quod nequeam, dure de me voluere sorores.
Hinc igitur tauros curo deducere silvis
Alcesti: sic atra iubet voluitque cupido.
Sed quid tristis ades? Fervet nunc limpidus aer
15et fugiunt virides inter spineta lacerti. Quid tu solus agis? quid pascua torrida queris? NeDamon. rogites: stat corde mori; mors ipsa quietem
sola dabit fesso. Mors est inimica laborum.
Tuque tuus facito sis, fac quoque semper amores
20effugias volucres, et diras speme pharetras. Quo fortuna trahet miserum, moriturus abibo.
EsneTindarus. tui compos? Paulum requiesce sub antro; est equidem veteris michi grandis copia bachi. Perge, precor, Phorba, crateras fronde corona; 25en pendant ansis patulam, si cernis, ad alnum. Interea que dira lues michi pandito, Damon, te cruciet: leviat mentes recitasse dolores. QuisDamon. neget? Audieram solitum cantare Menalcam. Ast ego si dicam, mecum lacrimaberis ipse. Sic Tindarus. volo. Quem letis tantum dicemus amicum? NymphaDamon. fuit silvis totis pulcherrima nostris; et quantum lauro cedit funesta cupressus, cupresso mirtus bicolor, mirtove mirice, Tindare, huic tantum cedit Galathea Miconis. 35Hec facilem placidis quondam me cepit in annis has inter fagos, pulchris comitata napeis. Heu! quibus hec oculis, roseo suffusa rubore, impulit in pectus flammas quibus uror, et auxit blanda nimis! Nobis volucres nunc terre sagictas, 40nunc solita et catulos, nunc retia tendere cervis, dissuadere truces ursos ac dentibus apros ne sequerer sevos, lata et venabula furtim surripere, ut vacuo lenes apponeret arcus. Indignor memorans: quercus michi testis amorum est. 45Amplexus centum cui iunximus, oscula centum, nunc alios, oblita mei, sic temperat ignes, ut moriar: permitte mori; moriemur amando! Sed videant silve montes arbusta fluenta, et memores nymphe reddant pro munere munus. AbsitTindarus., mi Damon! Nimium falluntur amantes. Quid nosti cur ista feras? Stat sepe sub umbra ignis. Dum pallet iuvenis, tum fervet Adonis. ErrasDamon., non sic est: fraus hec notissima nobis. Antrum grande manet silvis sub colle virentis 55Montis Ugi, quo forte greges contraxerat Egon, et pastos gracili solus refovebat avena. Huc ego dum, Phytia pecori custode relicto,
errans advenio; sic me malus ardor agebat; presensi timuique dolos. Nam mixta puellis 60Galla choros antro festos lasciva trahebat; nec secum Egoni quicquam cur luderet antro. Pamphylus interea dum cogeret inde capellas ad salices, tacitus meditans sub rupe sedebam invisus. Petiit verum ille secreta salicti, 65et stipula doctus pariter fidibusque canoris carmen inauditum cepit. Tunc sistere silvas cantu et stare capros et ludere saltibus edos vidisses. Quid multa feram? Iam certus amorum in longum tenuit, donec lasciva per umbras 70venisset iuvenis. Timidos quis fallet amantes? Venit et illa quidem catulis sociata duobus, illis illudens manibus succinctaque ramis, voce ciens comites, ne forsan longius iret Pamphylus. At postquam coram lenique sub umbra 75ylicis argute consedit, et ylice teste pastorem flagrans cepit spedare canentem, o! sibi quos oculos, actus quos quosque reflexus auricomi capitis, quos risus quosque rubenti obtulit amplexus facie! Vix illa profecto 80abstinuit, quin visa prius se conderet altis in silvis. Nec plura loquar. Mors, eripe flammas. NequicquamTindarus. lacrimas fundis. Narrare solebat Tytirus, heu! nobis quondam, dum dulcior etas: — Non lacrimis satiatur amor, non rore cicade, 85non cythiso pecudes eque nec prata fluento. —
Quid facies igitur? flebis? Quas sordidus ulmis abstulit autumnus cernis ver reddere frondes; et zephyrus placat quas undas turbidus auster miscuit; et pandos delphynes ludere sepe 90vidimus in pelago quod sorbserat ante carinas. Sic peragit fortuna vices: nunc livida vultu prosternit miseros, relevat nunc fronte serena. Est reditura dies qua dicas, non tibi primus
pastorum silvis sit: fletus hos pone, precamur. 95Nam si non redeat, sunt et medicamina mille: carmine sevus amor sacro revocatur et herbis; carmina sunt nobis, et gratas novimus herbas. Iamdudum veterem Phorbas iam portat hyacum. CumDamon. capreis pascetur ovis, lupus acer ybisco, 100gurgite cum vultur vivet, cumque ethera piscis, cum freta sulcabit vomer, cum pascua navis, tunc servare fidem incipiet lasciva puella; carmine tunc Gallam revocabimus, arte vel herbis. Ydalium petii culmen sanctumque Cytheron 105et Paphi mirteta dolens, oscillaque ramis suspendi, pia thura dedi, precibusque potentes tentavi nymphas, votis superosque vocavi; postque preces supplex ingentia munera misi in cassum: crudescit amor, crudescit et ipsa. HeuTindarus. michi! nequicquam defers Amarillidis olim castaneas, Phorba, nobis, bromiumque vetustum. Frons cecidit viresque animi; precordia dirus urit amor misero: saxis, heu! verba movemus. Attamen expecta si cesserit impius ignis. ODamon. quantum natura parens tibi, Pamphyle, rerum posse dedit nemori! Tu sertis nectere flores, tu cantu recreare greges fluviisque quietem ponere, tu validas ornos cautesque movere novisti, et mulcere deos et flectere montes: 120o quantum! Neque sevus amor sua iura negavit ipse tibi; nam velle tuo, ni fallor, habenas nunc manibus, nunc mente regis, quod forte Tonanti non licuit quondam, silvis dum captus amaret. Quis, nisi tu, placidam fusca sub veste per arva 125Egonis Gallam nuper traxisset in antrum? quisve inter salices et densa vepreta volentem? Te, Silvane pater, precor hec: fac cernere possim quos pectit croceos crines per tempora canos, et rugis roseas plenas pallescere malas,
130et tacitis nemorum iaceat neglecta sub umbris, ut ludam tremulos gressus oculosque gementes. Hoc si forte neges, patiaris ut ultima saltem me rapiat mors atra, meo positura quietem fervori, corpusque tegant sub cespite sicco 135pastores miseri, signent et carmine bustum. TruxTindarus. amor, et iuvenum semper certissima pestis. Heu! cecidit. Lymphas manibus portate recentes, o pueri, si forte queam revocare dolentem.