# Poesie friulane/Timps di guère/Guère!

../../Timps di guère ../La gnòt di Nadàl IncludiIntestazione 12 dicembre 2018 75% Da definire
Poesie friulane Ercole Carletti 1920 CC BY-SA 3.0 GFDL Indice:Carletti - Poesie friulane.djvu //it.wikisource.org/w/index.php?title=Poesie_friulane/Timps_di_gu%C3%A8re/Gu%C3%A8re!&oldid=- 20181212174553 //it.wikisource.org/w/index.php?title=Poesie_friulane/Timps_di_gu%C3%A8re/Gu%C3%A8re!&oldid=- 20181212174553
Guère!
’E jé rivade l’òre che nus sègne il destìn. Signór salvàinus! Èco, èco, s’inzenoglìn par tiàre, sòt la ’uéstre spade tremènde, ròsse di tant sang, di tant sang, inmatunîds di angòsse!
Cussì zà mil e mil agn, o piardûds ad ór dai flums, opur in fóns dai bòschs, o tal lusór des marinis, i prims ùmign, se sflamijave il cil aviàrt, sbatèvin di spavènt su la grave il çernéli o fra i stèrps, e slargiavin i braz par tiàre, sconzurànd che il çhastìg al bonàs.
Signór, salváid i néstris fîs, pe néstre veçhàe, che ur rimetìn la vóre di finì! a la canàe no ’i mançhi il pari! fàid, fàid che si salvi il spì ch’al sverdèe pe campagne! fàid, oh fàid che il nimì nol mèti pîd in çhase néstre! fàid che la guère no nus puàrti il desìo in chèste primevère floride fra i çhasài e lis vilis, lusìnt de basse fin sui cuéi! salvàid la néstre jint, salvàid l’Italie, mari glorióse, antighe e gnòve, di dolórs, di virtûd, che nus clame a la pròve!
E pròve sèi, di sang e di amór, se pur val di vivi chèste vite afanóse fra il mal e il bèn: un sól respìr: un fil di sbrume blançhe sul mar des infinidis generazións, che sfante tal zir di un’ònde. Oh triste conclusiòn dal progrès! Chèsçh cuàtri dȋs di lung, speculà d’interès, e bramà dòme e simpri di gióldi, e roseàssi se un altri al gióld, o al pâr... Ma nò. Baste che passi l’Idèe de stirpe, e il pòpul al jès, çhantànd a fuàrt, des sós çhasis, i curs avodâds a la muàrt.
’E sòn chéi stès, chéi stès che àn batûd a Marghère e a San Martìn; chéi stès che un’altre primevère sòn partîds pe fortune da l’Italie sul mar.... Ché istèsse flame, chèl valór istès s’impâr tal vóli. Garibaldi, sul çhavàl blanc, di còrse, ur à vosâd: Fantàts, displantarìn la fórçhe da la Casarme grande di Trièst! e sçhassànd la gabane çelèste al galòpe indenànt.
Lu à vidûd, lu à sintûd ognun. Ad alt la bièle bandière 'e slûs: Italie — Vitòrio Emanuèle!
Il grîs imperadór dai mil pichâds, la gnòt, dòpo il prim pisulà, dismovinsi di bòt, fòrsi ch’al si domandi, déntri il palàz ch’al trème, ce orènde sòrte mai lu lèj, fin l’òre estrème, a la fòrche, a la strage, al sang, fin l’ùltim flâd.... Ebèn, simpri di sang si à nudrîd libertâd, umanitâd, justizie! La prepotènze infame, sènze misericòrdie e sènze féde, ’e clame un svindìc; e svindìc si farà d’ógni ingiàn, d’ògni supiàrbie, d’ògni barbaritàd. Domàn,
doman.... Oh l'albe sante, oh l’albe dólçe e pure de pâs, dòpo la pròve! Sul sclarì, la frescure fâs come sgrisulà la campagne; un sussùr di frasche, un çisicà di nìds, fra lûs e scur;
un trimulà sui prâds; il vit-vit des çisilis tal cil sblançhiâd; i giai che çhantin; e pes vilis cuàlchi bò ch’ai mugule.... Oh l'albe ’e sujarà tançh vói che vie pe gnòt varàn vajûd cui sa ce làgrimis. E l’òm, tal splendór de matine, par semenà di gnûv, al tacarà la pline....
23 mai 1915.