# Pausanias, Attique-1, chapitre IX

Lysimaque étoit Macédonien et l’un des gardes du corps d’Alexandre le Grand, qui, dans un accès de colère, l’ayant fait enfermer daris une loge avec un lion, fut tout étonné de voir qu’il avoit dompté cet animal. Il conçut dès lors pour lui beaucoup d’admiration et le distingua comme l’un des plus braves Macédoniens. Après sa mort Lysimaque devint roi des Thraces voisins de la Macédoine, c’est-à-dire, de ceux qui étoient déjà soumis à Philippe et à Alexandre, et qui ne forment qu’une portion peu considérable de la nation Thrace. En effet, excepté les Celtes, aucun peuple ne peut se prétendre aussi nombreux que les Thraces : jamais, avant que les Romains les eussent vaincus ; ils n’avoient été complétement soumis. Aujourd’hui toute la Thrace obéit à Rome, ainsi que tout le pays des Celtes, du moins ce qui valoit la peine d’être conquis ; car les Romains ont
importance. Les Odryses furent le premier des peuples voisins contre qui Lysimaque tourna ses armes. Il attaqua ensuite les Gètes et Dromichætes leur roi : mais ayant affaire à un peuple qui n’était pas novice dans le métier de la guerre et qui pouvait mettre sur pied des armées bien plus nombreuses que les siennes, il se vit dans un péril extrême auquel pourtant il vint à bout d’échapper en laissant prisonnier Agathoclès son fils, qui le suivit à la guerre pour la première fois. Ayant encore essuyé dans la suite plusieurs défaites, et la captivité de son fils lui tenant au cœur, il fit la paix avec Dromichætes en lui cédant la partie de ses états située au-delà du Danube, et en lui donnant , bien malgré lui, sa fille en mariage. Selon quelques auteurs, ce fut Lysimaque lui-même que les Gètes firent prisonnier, et ce fut Agathoclès qui traita pour le délivrer avec Dromichætes. Lysimaque, de retour dans ses états, maria Agathoclès avec Lysandra fille de Ptolémée fils de Lagus, et de Bérénice. Ensuite il passa par mer en Asie , où il concourut à la subversion de l’empire d’Antigone. Il transféra Ephèse sur les bords de la mer, où elle est encore maintenant, et y transporta les Colophoniens et les Lébédiens dont il détruisit les villes; évènement que Phœnix, poète ïambique de Colo ΑΤΤΙΚ Α. Θ’. . 61 1 διά τε υπερβάλλον ψύχος και γής φαυλότητα , εκουσίως παρώνται σφισι τα δε αξιόκτητα έχουσι και τούτων. Τότε δε ο Λυσίμαχος πρώτους των περιοίκων επολέμησεν Οδρύσαις , δεύτερα δε επι Δρομιχαίτης και Γέτας έςράτευσεν. Ολα δε ανδράσι συμβαλων ουκ απείρους πολέμων , αριθμώ δε και πολυ υπερβεβληκόσιν , αυτός μεν ες το έσχατον έλθων κινδύνου διέφυγεν , ο δε οι παίς ’Αγαθο κλής συστρατευόμενος τότε πρώτον υπό των Γετών εάλω. Λυσίμαχος δε και ύσερον προσπταίσας μά χαις και την άλωσιν του παιδος ουκ εν παρέργω ποιούμενος , συνέθετο προς Δρομιχαίτην ειρήνην , της τε αρχής της αυτού τα πέραν Ισρoυ παρείς τω Γέτη , και θυγατέρα συνοικίσας ανάγκη το πλέον. Οι δε ουκ ’Αγαθοκλέα , Λυσίμαχον δε αυτον αλώναι λέγουσιν , ανασωθήναι δε , ’Αγα θοκλέους τα προς τον Γέτην υπερ αυτού πρά ξαντος. Ως δε επανήλθεν, ’Αγαθοκλεϊ Λυσάνδρας γυναίκα ηγάγετο , Πτολεμαίου τε του Λάγου και Ευρυδίκης ούσαν. Διέβη δε και ναυσιν επί την Ασίαν, και την αρχήν την Αντιγόνου συγκαθεϊλε. Συνώκισε δε και Εφεσίων άχρι θαλάσσης την νύν πόλιν,έπα γόμενος ες αυτήν Λεβεδίους τε οικήτορας και Κο λοφωνίους , τας δε εκείνων ανελων πόλεις : ως Φοί νικα ιάμβων, ποιητήν Κολοφώνιον θρηνήσαι την62 ΑΤΤΙΚΑ . Θ’. άλωσιν. Ερμησιάναξ δε και τα ελεγεία γράψας ουκ έτι (εμοι δοκεϊν ) περιήν πάντως και γάρ που και αυτός αν έπί αλούση Κολοφώνι ώσύρατο. Λυσί μαχος δε και ες πόλεμον προς Πύρρον κατέση τον Αιακίδου. Φυλάξας δε εξ Ηπείρου απιόντα ( οία δή τα πολλά εκείνος έπλανάτο ) , την τε άλλην ελεηλάτησεν "Ήπειρον , και επί τας θήκας ήλθε των βασιλέων. Τα δε εντεύθεν εμοί έσιν ου πισα. Ιερώνυμος δε έγραψε Καρδιανός, Λυσίμαχον τας θήκας των νεκρών ανελόντα τα όσα εκρίψαι. ο δε Ιερώνυμος ούτος έχει μεν και άλλως δόξαν προς απέχθειαν γράψαι των βασι λέων , πλην Αντιγόνου , τούτω δε ου δικαίως χαρίζεσθαι : τα δε επί τούς τάφους των Ηπειρωτών , παντάπασίν έσι φανερός [προς ] επήρειαν συνθείς, άνδρα Μακεδόνα Θήκας νεκρών ανελεϊν. Χωρίς δε , ήπίσατο δή που και Λυσίμαχος , ου Πύρρου σφάς προγόνους μόνον , αλλα και Αλεξάνδρου τους αυτούς τούτους όντας και γαρ Αλέξανδρος Ήπει ρώτης τε ήν και των Αιακιδών τα προς μητρός : ή τε ύσερον. Πύρρου προς Λυσίμαχον συμμαχία δηλοί , και πολεμήσασιν αδιάλλακτόν γε ουδέν προς αλλήλους γενέσθαι σφίσι. Τώ δε Ιερωνύμων τάχα μέν που και άλλα ήν ές Λυσίμαχον έγκλήματα, 5 Ηπειρώτης ήν.