OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ipui onac, ceintzuetan arquituco dituzten euscaldun necazari ta gazte gueiac eracaste ederrac beren vicitza zucentzeco/Aizeria ta Matsak

Ekusi zituenean mordo ederki elduak, etorri zitzaion jateko gogo bizia. Abiatu zan alde guzietatik aztertzen, nondikan igo al zezakean mordoak zeuden tokiraño. Ez zuen igobide onik arkitu. Dio:
—Igoko det landaratik.
Ordea, nola matsaren adartxo, ta aienak ziran argal, indar, edo sendotasun gabeak, zerbait igo zuenean, erori zan lurrera. Ernegatu bear zuen mordo ederrak ekusi, ta ezin arrapatuaz. Aitortu nai ez zuen bere ezin artua ta dio estalgarritzat:
—Mordo oek ez dira oraindikan ondo eldu, gaitz egingo liket jango banitu, ta ala obe det ez jatea.
Ipui onek adierazoten du, zurtasun, ta asko jakiña izatea dala, noizbait ez dakigulakoa egitea. Orregatikan,
Ondo da noizbait nai eza erakustea,
Ta jakinda, ez jakiñarena egitea.
# Erregue Dn. Amadeori

Erregue Dn Amadeo-ri
Zortzicoa
Hispano erregue berri italianoa, gu icustera dator benedicatoa, erresibitu sagun euskara erricoac, ematzayogun danac Ondo etorria
Iru provinciaco sar era gasteac saludatzen saitugu Amadeo bata; Ondo dijuaquizula sere viagean, Eus caldunen artera Ec esagutzera
Gare biyotz oneco emengo gendeac, Laneraco azcarrac Guerran temibleac: Ez bildurrican izan Guipuzcoanoac Beren leyaltazuna Autzico dutela.
Emengo legue zarrac Dirade Fueroac, Oc ematen digute Ondazun gustia; Zure Errenaiduban Guardatu gaizquitza, Ta guc fideltazuna Juratzen disugu.
# Erruki alkar guri esanda...

* Erruki alkar guri esanda... »
* 1/
* «Erruki alkar» guri esanda
* Jesus gurutzian ill zan,
* dudarik gabe konseju ori
* duan Jaunari eleizan
* obe genduke guztiok entzun
* ta ill arte goguan izan,
* zitalkerian ibilli gabe
* deabruaren laiñezan.
* 2/
* Mundu onetan probatzen dira
* gizonaren talentuak,
* badira onak, baita ere txarrak
* alkar iltzeko inbentuak;
* obeaguak dira Jaunaren
* legeko mandamentuak,
* pakea zagun, izanik argi
* gure entendimentuak.
* 3/
* Fedea ustez, baña da gure
* bizi-modu marrajua:
* ezertan ere saiatu gabe
* izugarrizko lujua,
* indi-ollarra bezin dotore,
* arrokeriyan ujua;
* garisti jantzirik, erdi gosiak
* langille gizarajua.
* 4/
* Sabel aundiya ase artian
* jan obenetik nai. aiña,
* bestek illia orraztu eta
* soñekua txit apaiña;
* izanik, opa ez diozula
* zure bularren iraiña,
* besteren emaztia iñude
* azteko aur zuk egiña.
* 5/
* Zori oneko bizi-modua
* guziok onak bagiña,
* baña geienok nola bait-degun
* gaiztokerirako griña;
* opa zaiozu zure aurrari
* bulartxuaren iraiña,
* ta erakutsi dudarik gabe
* Jesukristoren dotriña.
* 6/
* Seta gaiztuan sinistu nai ez
* guzion buru iñor danik,
* konseju onari gaizki erantzun
* eta nai ez egin lanik;
* munduan zerbait ibillia naiz
* eta nago antzernanik
* oker ibilli nai degunontzat
* ez dala bide zuzenik.
* 7/
* Lañeza txarra bere garaian (1)
* ez bada egiten ezi,
* jan eta eran obenetikan,
* beti lanaren igesi;
* jator saiatu nai dutenari
* borondatia galazi,
* orrelakuak gose danian
* lastua ere ez du merezi.
* 8/
* Alperkeriya dala meriyo
* da zabarkeri guztia,
* fedea izanik, saia zaitezte,
* senarra eta ernaztia;
* korneniko da txikitandikan
* lanian erakustia,
* nai badezute serne-alabak
* ondo gero ikustia.
* (1) Bertso-paperak: Lañeza txarrak.
* 9/
* Alkar ikusi nai ez degula
* gure begi biyen gaitza,
* egiya bakan, sarri gezurra
* mingañian degun itza;
* guztiyok berdiñ bizi nairikan
* alper-alperrik gabiltza,
* danok leialak ez geralako
* atiak daukate giltza.
* 10/
* Ez da pekatu ibillitzia
* jantzirik moda berrian,
* neska-mutillak, josta zaitezte
* gustora erromerian;
* tentaziyuan erori gabe
* etxera illunabarrian,
* ez dezazuten tatxarik izan
* esposatzeko garaian.
* 11/
* Danok leialak gerala ustez
* ez gerala bizi garbi,
* bat bakarrikan ere merezi
* ez duanak nai di tu bi;
* auxen da gauza sekulan ere
* ezingo dana erabaki,
* «Arrazoi dezu!» erantzuten dit
* enteratu danak ongi.
* Bertso-papera: «Imp. Macazaga. - Rentería-.
* Alzo'ko Kaitano Lizarribar.
# Errusiako herritarrei!

Behin-behineko gorbenua uzkaldua izan da. Estatuaren boterea Batzorde Iraultzaile Militarrera igarona, zein Petrogradoko ordezkari soldadu eta langileen Sobietaren erakunde bat den eta langileriaren eta kapitaleko tropen aginduan dagoen.
Herriak borrokatu dituen eskubideak – bake demokratiko baterako berehalako proposamena, lurjabeen jabetzaren deuseztatzea, ekoizpenaren langile kontrola eta Sobietar Gobernu baten eraketa – bermatuak daude.
Gora langile, soldadu eta nekazarien iraultza!
Petrogradoko soldadu eta langile ordezkarien Batzorde Militar Iraultzailea
1917ko urriaren 25ean, goizeko 10etan.
_______
Lan hau webgunetik atera da. Bertan cc-by-2.0 lizentziapean eskaintzen da itzulpena. Jatorrizko lana domeinu publikoan dago.
# Travels into Poland, Russia, Sweden, and Denmark

Lituaniako nekazariek ez dute zinez ezer behar. Haien gurdietan ez dago burdinazkorik; bridak eta zaldien lokarriak zuhaitz-azalaz edo adar espartzatuz eginak dira. Txabolak, altzariak eta gurdiak egin ahal izateko lanabesen artean aizkora besterik ez dute. Janzteko aski dira alkandora eta oihal zarpailezko galtzak, artile kaxkarrezko jipoi-barnekoa edo ahari larruzko berokia, artilezko estalkidun feltrozko kapela biribila eta zuhaitz-azalaz egindako oinetakoak. Haien txabolak bata bestearen gainean jarritako zuhaitz enborrez eginak dira, oholez estalirik. Zinez desberdinak dira txabola hauek eta Suitzako nekazarien etxeak, nahiz eta material berberaz eginak izan. Eta ohiturak are desberdinagoak: den-denak azaleratzen ditu jarrera desberdinak. Suitzako nekazaria irekia, egiatia, trauskila baina jatorra da; aurkitzen duen jendea buruaren mugimendu batez edo kapelara eskua axolagabeki eramanez agurtzen du; baina gizabidearen ikurraz jantzita dago, harrokeria orok mintzen du eta ez du inolaz ere irainik onartzen. Aitzitik Poloniako nekazariak bere begirunea era doilorrez eta morronkeriaz adierazten du; lurreraino makurtzen da, kapela kentzen du eta begi bistatik desagertu arte ez du berriz jantziko: guk aurkitu genituenek gurdia geldiarazten zuten gure karroza ikusi bezain laster; hitz bitan beren portaera morrontza doilorraren froga da, eta honek negar eragiten die.
Errusiako nekazariek gizaki handien arrazakoak dirudite, nekagaitzak eta oso indartsuak. Ondokoa jantzi ohi dute: txano biribila edo kapela oso garaia, oihal txarreko jantzia, edo neguan belaunperaino luzatzen den ahari larruzko beroki gerrikoz lotua, zaku-oihal sendoz egindako bota garaiak, hankak inguratzen dituzten oihalezko edo franelazko zati luze edo azpantarrak, zuhaitz-azal espartzatutako sokaz egindako sandaliak, eta gai berbereko lokarriz lotuta hankaren inguruan zangar modukoak. Udan janzkera ohikoenak oihalezko alkandora eta prakak dira.
Hauen etxolak Lituaniakoak bezala eginak dira, baina askoz handiagoak eta altzari eta lanabes gehiagoz hornituak. Eite karratua dute eta zuhaitz enbor osoak erabiltzen dituzte bata bestearen gainean ezarri eta ertzetan koskaz lotuta... Teilatua bi isurikoa izan ohi da, zuhaitz-azalez eta oholez egina, buztinez eta soropilez estalirik.
William Coxe, 1784
Lehen iturria: ZZEE (1998): Historia testu bidez, Arabako Foru Aldundia - EHU, Gasteiz. (Itzulpenaren arduradun den Joseba Zuazoren baimenaz).
Bigarren iturria: kondaira.eus
* Testu hau Euskal Wikilarien Kultura Elkarteak UEUrekin egindako akordioari esker igo da, eta Creative Commons Aitortu PartekatuBerdin 3.0 Lizentziapean argitaratu da.
* This text has been uploaded within the agreement between Basque Wikimedians User Group and UEU and is licensed under a Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0 License.
# Tropismoak

Itzulpena: L. Alfonso López
Aurkibidea :
* atarikoa · I · II · III · IV · V · VI · VII · VIII · IX · X · XI · XII · XIII · XIV · XV · XVI · XVII · XVIII · XIX · XX · XXI · XXII · XXIII · XXIV · amaiera
# Tropismoak 12

XII
Arrakasta handiko haren Frantziako Ikastetxeko ikastaroetan, honekin guztiarekin jostatzen zen gizona.
Keinu profesionalen duintasunez, ezin saihestuzko esku adituaz, Proust edo Rimbaud-en barrukoetan xehetasunez arakatzea zuen gustuko eta erakusten zituen guztiz erne zegoen haren entzuleriaren begien aurrean haien ustezko mirariak, haien misterioak, «haien kasua» azaltzen zuen.
Haren begi txiki sarkor eta maltzurraz, haren gorbata huts gabekoa eta haren bizar karratuaz, antz handia zeukan iragarkietan margoturiko Jaunarekin, hatza altxaturik, irribarrez gomendatzen zuena: Saponite —lixiba ona, edo Arrabio eredugarria: ekonomia, seguritatea, erosotasuna.
«Ez dago ezer», zioen hark, «ikustazue, ni neu joan naiz begiratzera, ez baitut laket nahas nazaten, ez dago ezer ere neuk klinikoki makina bat aldiz aztertu, sailkatu eta azaldu egin ez dudanik.
«Ez zaituztete nahaspilatu behar. Kontura zaitezte, nire eskuen artean haur dardarti eta biluzi bezalakoak dira, eta nire eskuaren sakonunean eusten diet zuen aurrean haien egilea, haien aita izango banintz bezala, botere eta misteriorik gabe utzi ditut zuentzat, hesi eta erasotu egin dut haiengan mirakulutsua zena.
«Egun, haien estimatzeko eta lasaitzeko, haietaz ardura nadin, beraien istorio amaigabeen kontatzerat etortzen zaizkidan burutsu horiengandik, zorakilo bitxi eta dibertigarri horiengandik ia ez dira desberdintzen.
«Haien amaren egongelan adiskideei harrera egin, adeitasunez solastatu eta aldameneko gelan nik nire gaixoei esaten diedanaz kezkatu gabe barre egiten duten nire alabek baino gehiago ezin duzue hunkitu.»
Horrela irakasten zuen Frantziako Ikastetxean. Eta inguru guztietan, aldameneko Fakultateetan, literatura ikastaroetan, zuzenbidekoetan, historia edo filosofiakoetan, Institutuan eta Palais-ean, autobusetan, metroetan, administrazio guztietan, gizon zentzudun, gizon normal, gizon erne, gizon prestu eta osasuntsu, gizon sendoak arrakasta zuen.
Gauzaki politez beteriko dendak saihestuz, bai eta trostan erne zebiltzan emaztekiak nola kafe etxetako zerbitzariak, medikuntzako ikasleak, agenteak eta notario idazkariak, Rimbaud edo Proust, bizitzatik erauziak, bizitzatik at egotziak eta sostengurik gabe utziak, kaleetan zehar noraezean ibili behar ziren, edo logaleak egon, burua bular gainean eroria, hautsez estaliriko edozein plazatxotan.
# Tropismoak 1

I
Bazirudien leku guztietatik sortzen zirela, airearen epeltasun erdibustian jaioak, geldiro isurtzen ziren hormetatik bertatik izerdituak izango bailiran, burdin hesiriko zuhaitzetatik, bankuetatik, espaloi zikinetatik, plazatxoetatik.
Etxaurre hildakoetan zehar luzatzen ziren mordoxka. Noizbait, denda handietako erakusleihoen aurrean, gune bilduagoak osatzen zituzten, geldiak, korapilo txiki gisako zurrunbiloak eginez.
Gelditasun arraroa, poztasun desesperatu antzekoa bazerien. Trebetasunez elur mendiak ematen zuten Erakusketa Zuriko arropa piloei erne begiratzen zieten, edo panpina bati, panpinaren hortzak eta begiak, tarte erregularretan piztu, itzali, piztu, itzali, piztu, itzali, beti tarte berdinetan, berriro piztu eta berriro itzali egiten zirenak.
Denbora luzean begiratzen zuten mugitu gabe, han bertan gelditzen ziren, emanda, erakusleihoen aurrean, alde egiteko unea hurrengo tartea arte atzeratzen zuten beti. Eta eskuz heltzen zieten haur ttiki lasaiek, begiratzeak nekatuta, adia galduta, egonarriz, haien ondoan, zain egoten ziren.
# Tropismoak 11

XI
Andrazkoak sekretua ulertua zuen. Denentzat benetako altxorra izan behar zuena non ezkutatzen zen usain egina zen. «Balio eskala» ezagutzen zuen.
Harekin, Rémond etxeko kapelei eta ehunei buruzko solasaldirik ez. Mutur karratuko oinetakoak mesprezatzen zituen barru-barrutik.
Kukurutx bat bezala, herrestan ibilia zen haiengana maltzurki, eta maleziaz «egiazko egia»-ri igarri zion, aurkitutako krema ontziaren aurrean begiak itxi eta ezpainak milikatzen dituen katemeak bezala.
Orain bazekien. Horri lotuko zion bere burua. Ez zuten berriro botako. Entzun, zurrupa egiten zuen, sabelkoi, gozakor eta gogotsu. Haien ezerk ez zion alde egin behar: margolan aretoak, agertzen ziren liburu guztiak... Hori dena ezagutzen zuen. «Urtekari»-ekin zen hasia, orain Gide-runtz lerratzen zen, berehala oharren hartzerat joango zen, begi biziz eta gutiziatsuz, «Egiaren aldeko Batasun»-era.
Horretan guztian zehar paseatzen zen, leku guztietan usnatzen zuen, atzazal karratuko atzamarrez dena altxatzen zuen; axaletik horretaz hitz egiten zen momentutik, haren begirada argitzen zen, lepoa irrikaz luzatzen zuen.
Haiek esanezinezko nazka sentitzen zuten. Ezkutatu hori —bizkor— hark usnatu baino lehen, zokoratu, haren ukitze zitalgarritik kendu... Baina berak huts egin arazten zien, dena ezagutzen zuen eta. Ezin zitzaion Chartres-ko katedrala ezkutarazi. Hartaz dena zekien. Péguy-k zer pentsatzen zuen irakurria zuen.
Zoko sekretuenetan, hoberen gainzurituriko altxorretan, haren hatz gogotsuz miaka aritzen zen. «Intelektualtasun» guztia. Hura behar zuen. Harentzat. Harentzat, orain gauzen benetako prezioa bazekien eta. Behar zuen intelektualtasuna.
Bera bezalako jende anitz bazegoen, bizkarroi egartsuak eta urrikigabeak, agertzen ziren artikuluei lotutako izainak, leku guztiei atxekitako bareak eta Rimbaud-en izkinetan haien zukua isurtzen zutenak, Mallarmé xurgatzen zutenak, Ulysse edo Malte Laurids Brigge-ren Kaierak, elkarren artean trukatuz, haien ulermen doilorrez likaz estaltzen zituztenak.
«Hain den ederra», zioen hark, eite garbi eta inspiratuaz begiak irekiz non «dibinotasun txinpart» bat pizten baitzuen.
# Tropismoak 14

XIV
Nahiz eta beti isilik eta bereiz egon, apalki makurtua, ahopeka puntu berri bat zenbatzen, bi puntu eskuinetara, orain hiru alderantziz eta gero lerro osoa eskuinetara, horren femeninoa, horren ezabatua (ez egin kasurik, oso ondo nago horrela, ez dut niretako ezer ere eskatzen), haiek sentitzen zuten etengabe, haien mamiaren gune sentibera batean bezala, haren presentzia.
Beti harengan fermuki begi emanda, liluraturik bailiran, ikaraz jagoten zuten hitz bakoitza, intonaziorik leunena, ñabardurarik sotilena, keinu bakoitza, begirada bakoitza; oin punttaz egiten zuten aurrera, hotsik txikienarekin buelta ematen zutela, bai baitzekiten alde guztietan leku misteriosak bazeudela, leku arriskutsuak non ez zen behaztopatu behar, ezta arrasetik pasatu ere, bestelaz, ukitze arinenaz, kanpai -loreak, Hoffmann-en ipuin batean bezala, milaka kanpai-lorek haren birjin ahots bezalako nota garbiz — branda joko baitzuten.
Batzuetan baina, aurrez neurri eta ahaleginak gorabehera, ikusten zutelarik lanpara azpian isil egoten, urpeko landare bigun eta hauskorraren pareko bentosa higikorrez zeharo tapizatua, irristatu egiten zirela sentitzen zuten, haien pisuz erori egiten zirela beraien azpian zegoen guztia zapalduz: hauxe irteten zen haiengandik, txantxa memeloak, isekak, gizajaleei gaineko istorio itzelak, horrexek irten eta eztanda egiten zuen haiek geldiarazterik izan barik. Eta andrea emeki biltzen zen — oi! sobera lazgarria zen! — haren gelatxoarekin, berehala joango zen babesleku maitagarriarekin amets egiten zuen, non oheko zerriaren gainean belaunikatuko baitzen, lepo inguruan ehun izurtua zuen atorrarekin, horren haurrena, horren garbia, Lisieux-ko Teresa ttikia, dona Katalina, Blandine... eta, haren eskuan lepoko urrezko katetxoaren estutuz, haien bekatuengatik otoitz egingo zuen.
Batzuetan ere, dena ongi zihoanean, uzkurtu egiten zenean jadanik zeharo erakarria, sentituz horrenbeste gustatzen zitzaizkion gai horietako bati heltzen zitzaiola, eztabaidatzen zelarik zintzotasunez, serioski, haiek izkina egiten zuten pailazo itzulipurdi batez, laxatua aurpegia irribarre tentel, lazgarri batean.
# Trapu zaharrak

* Trapu zaharrak
* 1
* Egunez trapu biltzen
* gabean dantzan lehertzen
* beti umore onean
* degu pasatzen,
* eta goizean goiz
* kalera irtenda
* lo goxuan daudenak
* esnatzen ditut.
* Trapero! Trapu zaharrak!
* 2
* Atera, atera, trapuak saltzera
* nik erosten ditut
* modu onean
* arditean prakak kuartuan albarkak
* ta burni zaharrak txanponean
* 3
* Erosten ditut trapuak
* praka zahar urratuak
* gona gorri zaharrak eta
* atorratxuak.
* Jo zak zurrumuzki
* atabal soinu
* dantzan egiteko
* beti erana.
* Trapero! Trapu zaharrak!
* 4
* Atera, atera, trapuak saltzera
* nik erosten ditut
* modu onean
* arditean prakak kuartuan albarkak
* ta burni zaharrak txanponean
* 5
* Eltze elbarrituak
* pertza zulorik badu
* arranparrillik edo
* trebera zaharrik.
* Inork saltzeko badauzka
* librako txanponean
* Ramon Batistak
* erosten ditu.
* Trapero!
* Treberiak, eltziak...
* Trapu zaharrak!
* Atera, atera, trapuak saltzera
* nik erosten ditut
* modu onean
* arditean prakak kuartuan albarkak
* ta burni zaharrak txanponean
# Tropismoak 10

X
Arratsaldetan elkarrekin irteten ziren emaztekiak, izan ere emaztekien bizimodua zeramaten. A! Bizimodu hura apartekoa zen! Te etxetara joaten ziren, delikatuki —eite apur bat gozozalez— aukeratu pastelak jaten zituzten: txokolatezko makilatxoak, bixkotxak eta tartak.
Inguru osoa txoritegi txiokagarria zen, epela eta alaiki argiztatu eta apaindua. Hor egoten ziren, eseriak, euren mahai txikien inguruan estu jarriak eta solasean.
Bazen haien inguruan asaldura, bizitasun giroa, poztasunez beteriko kezka txikia, hautatze zail baten oroimena, oraindik ere zalantzan zegoena (ongi konbinatuko al du janzki urdin eta grisarekin? Bai noski, mirestekoa izango zen), metamorfosi haren, nortasunaren bat-bateko goraldiaren, distira horren gertagarritasuna.
Haiek, haiek, haiek, haiek, haiek beti, aseezinak, txorrotxiolariak eta delikatuak.
Haien aurpegiak zurrun antzean zeuden barne tentsio antzeko zerbaitek eraginda, haien begi ezaxolatiak gauzen itxuran, maskaran zehar lerratzen ziren, une soil batez haztatzen zuten (polita ala itsusia zen?), gero berriro erortzen uzten zuten. Eta makillajeek distira gogor bat ematen zieten, bizitzarik gabeko freskotasuna.
Te etxetara joaten ziren. Hor egoten ziren, ordu luzeak eserita, arratsaldeak osorik igarotzen ziren bitartean. Solas egiten zuten: «Badira haien artean eszena negargarriak, eztabaidak edozerengatik. Esan behar dut, dena dela, mutilaren erruki naizela kontu honetan guztian. Zenbat? Bada, miloi bi gutxienez. Eta hori izeba Joséphineren ondarea baizik ez da... Ez... nola nahi duzu? Mutila ez da berarekin ezkonduko. Emazte barnekoia da behar duena, ez da batere jabetzen. Ez baina, neuk esaten dizut. Emazte barnekoia da behar duena... Barnekoia... Barnekoia...» Beti esan egin zitzaiona. Horren erratea izan zuten beti aditua, haiek bazekiten: sentimenduak, maitasuna, bizitza, hori zen haien esparrua. Beraiena zen.
Eta solastatu egiten ziren, solas behin eta berriro, gauza berberak errepikatzen, bueltak eta bueltak emanez, alde batetik eta bestetik gero, haien oratuz, oratuz, etengabeki atzamarren artean euren bizitzatik ateratako materia esker txarreko eta hutsalari birarazten («bizitza» deitzen zutena, haien esparrua) horren oratuz, luza araziz, bira araziz haien atzamarren artean mordotxo bat ez beste, bolatxo gris txiki bat osatu arte.
# Tropismoak 13

XIII
Erakusleihoen luzera osoan ibiltzen ikusten zitzaien, gorputza tente zertxobait aurreratua, haien hankak zurrun, pixka bat aldebanaturik, eta oin ttiki kakotuak sobera altuak ziren orpoetan zeintzuek espaloiaren kontra gogorki jotzen baitzuten.
Euren eskuko poltsarekin besopean, euren eskuzorroak, euren ohiko «txanotxo»-a behar den bezala buruan alderatua, euren betile luze eta zurrunak betazal handituetan josiak, euren begi gogorrak, trostan ibiltzen ziren denden luzera osoan, gelditu egiten ziren bat-batean, ikusmiratu egiten zuten begi gose eta adituaz.
Kementsu, arras iraunekoak baitziren, bazen dagoeneko zenbait egun dendetan zehar bazebiltzana «sport jaka ttiki» baten bila, tweed lodikoa eta irudiduna, «honen bezalako iruditxoa, hain ongi ikusten dut, laukitxo gris eta urdinekoak... Ea! Ez duzue horrelakorik? Non aurki nezake?» eta ibilbideari lotuak ziren berriro ere.
Sport jaka ttiki urdina... jaka ttiki grisa... Haien begi tinkoek horren xerka ikusmiratzen zuten...
Pixkanaka aipatu jakatxoak gero eta indar gehiagoz heltzen zien, nahitaez haietaz jabetzen zen, premiazko bihurtzen zen, jomuga bihurtzen zen, ez zekiten zergatik, baina derrigorrez lortu behar zuten.
Bazihoazen, trostan zebiltzan, ausarki igotzen ziren (ezerk ez zituen geldiaraziko) eskailera ilunetatik, laugarren edo bosgarren solairura, «tweed ingelesa egiten duten etxe espezializatuetara non berau aurkitzea gauza ziurra baita», eta zertxobait nardaturik (nekatzen hasiak ziren, adorea galtzeko zorian), erregutu egiten zuten: «Ez baina, ez, zuk badakizu zer esan nahi dudan, horrelako laukitxotakoa, diagonaletan egindako marrekin... ez baina, ez da hori, inondik ere ez... A! Ez al duzue? Non aurki dezaket baina? Leku guztietan begiratu dut... Ea! Agian hor? Uste al duzu? Beno, joan egingo naiz... Gero arte... Bai, asko sentitzen dut, bai, beste baterako...» eta irribarre egiten zuten dena dela, begikotasunez, ongi heziak, ongi jantziak hainbeste urteren ondoren, euren amarekin joaten zirenetik, konbinatzeko, «hutsetik janzteko», «ezen, egun, neska gazte batek horrenbeste gauza behar duen, eta norberak moldatzen jakin behar baitu».
# Alderdi Komunistaren Manifestua/Sarrera

Sarrera
Mamu bat dabil Europan zehar: komunismoaren mamua. Europa zaharreko botere guztiak gurutzada santuan elkartu dira mamu horren aurka, Aita Santua eta Tsarra, Metternich eta Guizot, erradikal frantsesak eta polizonte alemaniarrak.
Zein oposizioko alderdi ez da komunistatzat izendatuz gaitzetsia izan agintaritzan dauden bere etsaien eskutik? Zein oposizioko alderdik ez die, era berean, bai oposizioko ordezkari aurreratuenei, edota bai etsai erreakzionarioenei ere, komunistaren epiteto iraingarria ipini?
Gertakari honetatik irakaspen bikoitza dator:
Europako potentzia guztiek komunismoa indar bat bezala onartzen dutela.
Komunistek mundu guztiari euren ideiak, helburuak eta tendentziak azaltzeko ordua dela; komunismoaren mamuaren leiendari alderdiaren beraren manifestuarekin aurre egin diezaiotela.
Helburu honekin nazionalitate ezberdinetako komunistak bildu dira Londresen, eta honako Manifestu hau erredaktatu dute, ingelesez, frantsesez, alemanieraz, italieraz, flandrieraz eta danieraz argitaratuko dena.