OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Tetrametilsilano

Tetrametilsilanoa edo TMS Si(CH$_3$)$_4$ formulako konposatua da, konposatu organosilizikoen familiakoa. Tetraorganosilanoetan sinpleena da. Silano guztietan kasuan legez, egitura tetrahedrikoa dan non silizio-atomoa tetrahedroaren erdian dagoen. Kimika organometalikoan oinarrizko erreaktiboetako bat da eta hainbat alorretan nitxo erabilera du, erresonantzia magnetiko nuklearrean kasu.

## Prestakuntza

TMSa metilklorosilanoen [SiCl$_x$(CH$_3$)$_{4−x}$,] sintesiaren albo-produktua da silizioa zuzenean metil kloruroz tratatzen denean.

## Erabilera

TMSa butillitioarekin tratatzen denean desprotonatu egiten da (H$_3$C)$_3$SiCH$_2$Li emanez agente alkilatzaile nahikoa ohikoa dena.
Erresonantzia magnetiko nuklearrean (EMN) tetrametilsilanoa barne-erreferentzia estandar gisa usatzen da lerrakuntza kimikoa neurtzeko $^1$H, $^{13}$C and $^{29}$Si atomoen kasuan laginaren disolbatzailea organikoa denean.TMSa lurrunkorra denez errazki berreskura daiteke lagina.
TMSaren l2 hidrogeno-atomoak baliokideak dira eta beren EMN espektroa singletea da. Horren lerrakuntzari 0 balioa esleitzen zaio eta beste protoien lerrakuntza horrekiko neurtzen da. $^{13}$C EMN espektroskopiaren kasuan ere TMSaren karbonoaren espektroa singletea da 0 balioa esleitzen zaiona eta gainerakoak horrekiko zehazten dira.

## Erreferentziak

* ↑ (Ingelesez) PubChem. «Tetramethylsilane» pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (Noiz kontsultatua: 2022-04-06).
* ↑ Elschenbroich, Christoph. (2006). Organometallics.. (3rd, completely rev. and extended ed.. argitaraldia) Wiley-VCH ISBN 3-527-29390-6. PMC 64305455. (Noiz kontsultatua: 2022-04-06).
* ↑ Irazabalbeitia, Iñaki. (D.L. 1983). Erresonantzia magnetiko nuklearra : onarri teorikoa eta ariketak. Elhuyar ISBN 84-86158-20-6. PMC 434843063. (Noiz kontsultatua: 2022-04-06).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q415329
* Multimedia: Tetramethylsilane / Q415329
# Tetramero

Tetramero terminoak zerbait lau zatitan banatuta dagoela adierazten du.
Botanikan, lau petalo eta lau sepalo dituen lore bati aplikatzen zaio.
Zoologian, koleopteroen ordenako intsektu-talde bati esaten zaio lau segmentu dituztealo tartso bakoitzean.
Kimikan tetrameroa deitzen zaio lau monomeroz osatutaako oligomeroari.
Biokimikan, lau azpiunitatez osatutako proteinak dira tetrameroak, hala nola hemoglobina eta transtiretina. Lau azpiunitateak berdinak badira, multzoari homotetramero deritzo eta ez badira, heterotetramero.

## Erreferentziak

* ↑ «ZT Hiztegi Berria» zthiztegia.elhuyar.eus (Noiz kontsultatua: 2020-11-29).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q53832
* Multimedia: Tetramers / Q53832
# Tetramoera

Tetramoera Tortricidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa Grapholitha schistaceana da.

## Espezieak

| Espeziea | Egoera |
| Tetramoera bifurcvalva | daturik gabe |
| Tetramoera bongwaensis | daturik gabe |
| Tetramoera calligrapha | daturik gabe |
| Tetramoera flavescens | daturik gabe |
| Tetramoera gracilistria | daturik gabe |
| Tetramoera isogramma | daturik gabe |
| Tetramoera langmaidi | daturik gabe |
| Tetramoera leptalea | daturik gabe |
| Tetramoera paragramma | daturik gabe |
| Tetramoera schistaceana | daturik gabe |

## Kanpo estekak

* Datuak: Q7706597
* Espezieak: Tetramoera
# Tetrakloroetileno

Tetrakloroetileno (Cl$_2$C=CCl$_2$), perkloroetileno edo PERC, pisu handiko hidrokarburo kloratua da. Likido koloregabea da, ez sukoia, astuna eta eterraren antzeko usaina duena. Normalean, disolbatzaile gisa erabiltzen da ehunak eta metalak garbitzeko.

## Sintesia

Konposatu organikoen zuzeneko klorazioaren bidez, 600 - 800 ° C eta 0,2 - 1 MPa-ko karbono-atomoekin eta lortutako produktuen destilazio zatikatuarekin.

## Erreaktibitatea

150 ° C-tik aurrera, airearen oxigenoarekin erreakzionatu dezake, fosgenoa sortuz gero.
Cl$_2$C=CCl$_2$ + O$_2$ -> 2 Cl$_2$C=O
Hezetasunarekin kontaktuan, poliki-poliki deskonposatzen da, lurrun toxiko eta korrosiboak sortuz (HCl, azido triklorazetikoa, etab.).
Metal batzuekin (metal alkalinoak, lurralkalinoak, aluminioa) bortizki erreakzionatu dezake.

## Toxikologia

Tetrakloroetilenoak larruazaletik koipe-geruza ezabatzen du. 100 ppm-ko kontzentraziotik aurrera, begien, arnasbideen, azalaren eta mukositateen narritadura gertatzen da. Arnasteak birikako edema eragin dezake. Gainera, zefalea, goragalea, bertigoa eta egoera narkotikoak eragin ditzake. Nerbio-sistema zentralean, gibelean eta giltzurrunetan kalte itzulezinak eragin daitezke.
Tetrakloroetilenoa kantzerigenoa den susmoa dago. Tetrakloretilenoa arriskutsua da ingurumenerako, akuiferoetarako eta ur-bizitzarako bereziki. Isuria izanez gero, substantzia xurgatzaile batekin jaso daiteke.

## Erreferentziak

* ↑ Tetrachloroethylene. in: IARC monograph. 63, 159 or..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q410772
* Multimedia: Tetrachloroethylene / Q410772
# Tetraloniella albata

Tetraloniella albata erle espezie bat da, Tetraloniella generoan eta Apidae familian.

## Erreferentziak

* ↑ «Tetraloniella albata» Encylopedia of Life.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q599712
# Suge jainkosa

Suge jainkosa esku banatan suge bat eusten duen emakume baten estatuatxo mota bat da, Kretako Minoako aztarnategi arkeologikoetan aurkitua.

## Erreferentziak

* ↑ Ogden, Daniel (2013). Drakon: Dragon Myth and Serpent Cult in the Greek and Roman Worlds. Oxford University Press. pp. 7–9.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1125985
* Multimedia: Snake Goddess / Q1125985
# Suge pozoitsu

Suge pozoitsua bere letaginetan pozoia duen sugea da, bere harrapakina immobilizatzeko edo autodefentsarako erabiltzen dutena. Aitzitik, espezie ez pozoitsuek konstrikzio bidez hiltzen dute. Existitzen diren 3.460 suge espezieetatik 600 inguru bakarrik dira arriskutsuak gizakiarentzat.
Suge gehienek pozoia dute, baina munduan % 20 bakarrik izan daitezke kaltegarriak, toxikoak direlako. Suge pozoitsuek familia bat baino gehiago dituzte eta ez dute talde taxonomiko bakarra osatzen. Boak edo pitoiak bezalako suge mota asko ez dira pozoitsuak izango, baina haien hozkadak klinikoki artatu behar dira.
Euskal Herrian suge pozoitsu gutxi ditugu. Arriskutsuena aspis sugegorria da. Pirinioetan aurki daiteke, nahiz eta Euskal Herrian ez izan hain ohikoa.

## Familia

Sugeen 25 familietatik 5 baino ez dituzte gizakiontzat arriskutsuak diren espezie posoitsuak:
| Familia | Genero | Espezie | Arriskutsuak |
| Colubridae | | 1.800 | 15 |
| Atractaspidinae | Atractaspis / Atractaspis | 68 | 4 |
| Viperidae | Sugegorri / Crotalus / | 329 | |
| Elapidae | Naja / Koral suge / Bungarus / Dendroaspis | 347 | |
| Hydrophiidae | Hydrophiinae | 69 | |

## Erreferentziak

* ↑ «Euskal Herrian dauden 11 espezietatik hamar atzeman dituzte Aranzadiren 'Sugebizi' proiektuko 'sugezainek'» Berria 2021-07-16 CC BY-SA 4.0 lizentziapean.
* 1 2 3 Principios de medicina interna. Mc Graw Hill, 204,205,206 or. ISBN 84-486-0215-3..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q847312
* Multimedia: Venomous snakes / Q847312
# Suge-ziza mingots

Suge-ziza mingotsa (Hypholoma fasciculare) Strophariaceae familiako onddo espezie bat da. Espezie toxikoa, pozoitze hilgarriak eragin dituena.

## Deskribapena

Kapela: 3 eta 7 cm. arteko diametrokoa. Leuna, globo itxurakoa, gero ganbil-laua; hori-sufre kolorekoa, arre-horia erdialdera; askotan gortina-hondarrak dituzte ertzari itsatsita.
Orriak: Oso estu, estuak, meheak eta itsatsiak; hasieran hori-sufre kolorekoak, gero oliba-berdeak eta azkenean arre-purpurak.
Hanka: Liraina, zilindrikoa, malgua eta horia, gortinaren zuri-horixka koloreko hondarrekin, arre-zikina esporak heltzen direnean.
Haragia: Horia, elastikoa, oso zapore mingotsa eta usain desatsegina ditu.
Etimologia: Fasciculare epitetoa, latinetik dator, sorta, esan nahi du, aurkezteko duen moduagatik, soropilaren antzera hasten dena.

## Toxikotasuna

Toxikoa. Pozoitze hilgarriak eragin dituena. Okerren baten ondorioz jaten badugu, berehala ohartuko gara akatsaz, zeren haragiaren mingostasunak hor jarraitzen du egosi ondoren ere.

### Nahasketa arriskua

Kolore argiagoko Hypholoma capnoides-arekin, honek orri gris-urdinxkak ditu, ez berdexkak eta haragi zuria eta ez mingotsa. Tamaina handiagoko eta kapela adreilu bizi koloreko Hypholoma sublateritium-arekin. Hypholoma epixanthum-arekin, honen hankak sustrai bat bezalakoa du, kapelaren ertza errezel zurixkaz estalita dago eta usain handia du.

## Sasoia eta lekua

Espezie ugaria ia urte osoan. Ale ugariko taldetan ateratzen da, zuhaitz ezberdinetako motzondoen gainean.

### Banaketa eremua

Ipar Amerika, Europa, Erdialdeko Amerika, Afrikako iparraldea, Asiako iparraldea, Australia, Zeelanda berria.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 404 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 253 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 344 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 187 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q752507
* Multimedia: Hypholoma fasciculare / Q752507
* Espezieak: Hypholoma fasciculare
# Suge berde-hori

Suge berde-horia (Hierophis viridiflavus) Espainia ipar-ekialdeko muturra, Frantzia (iparraldean izan ezik), ekialdetik Luxenburgo, Suitza hegoalde eta Jugoslavia ohiko ipar-mendebalderaino hedatzen den sugea da. Hegoaldetik Sizilia eta Maltaraino iristen da. Mediterraneoko Korsika, Sardinia eta zenbait irla txikietan badago. Euskal Herrian ere aurki daiteke.

## Itxura

Suge hauek tamaina 150 cm izatera irits daitekeen arren, ale batzuk 200 cm-tara iristen dira. Gorpuzkera lerdeneko suge handi honek buru txikia eta ondo definitua, ezkata leunak, begi irtena eta begi-nini bertikalak ditu.
Koloreari dagokionez, atzealdea hori-berdexka da, pigmentu beltza edo berde ilunaz goibelduta aurreko atalean zeharkako barrak eginez. Gainerako gorputzean orban horiz egindako marra edo ilarak besterik ez dira gelditzen. Isatsaren marka hauek ikusgai dira sugea ezkutatzera joaten denean. Sabelaldea horixka edo berdexka, batzuetan puntu ilun txikiekin. Zonaldeko ipar-ekialdeko aleak (Italia hegoaldean, Sizilia eta zenbait uhartetan)zeharo beltzak dira. Gazteak gris argia edo oliba kolorekoak dira eta buruan nabarmena den marrazki bat dute.

## Ohiturak

Oso suge azkar eta bizkor hau egunekoa da gehienbat.Lurrekoa da batik bat baina zuhaitzetan eta harkaitzen artean gora egiteko abilezia du. 1500m-raino aurkitzen dugun sugea da. Normalean habitat idorretan egoten da hala nola, baso idorrak eta eguzkitsuak, sastrakadi ,baso irekiak, hegal menditsu, zuhaixka-erako zonalde eta harrizko horma zaharretan; batzuetan ere, zelai hezeetan dago. Sarritan oso ugaria da zonalde mugatu batzuetan. Oso ehiztari trebea da eta agerian ehizatzen du. Bere ehizakiak mikrougaztun (arratoi, sagu, satitsu, muxar, hegazti (habian harrapatzen dituzte), eta bestelako narrastiak ( sugegorri,sugandila eta muskerrak bereziki) dira. Euren ehizakiak ahoaz eutsi, eta konstrikzioz akabatzen dituzte irentsi aurretik. Ale gazteek, batez ere sugandilak eta matxinsalto handiak harrapatzen dituzte.

## Ugalketa

Suge berde-horiak obiparoak dira eta maiatzaren azkenetan, edota ekainaren hasieran araldia izaten dute. Emeak 5-15 arrautza erruten ditu.

## Erreferentziak

* ↑ «Euskal Herrian dauden 11 espezietatik hamar atzeman dituzte Aranzadiren 'Sugebizi' proiektuko 'sugezainek'» Berria 2021-07-16 CC BY-SA 4.0 lizentziapean.

## Ikus, gainera

* Coluber gemonensis
* Coluber jugularis
* Malpolon monspessulanus

## Kanpo estekak

* Datuak: Q844254
* Multimedia: Hierophis viridiflavus / Q844254
* Espezieak: Hierophis viridiflavus
# Suge (argipena)

Suge terminoak hainbat artikulutara zuzen gaitzake Wikipedia honetan:
Eta sugeekin erlazionatuta, beste honako artikuluak:
* Suge jainkosa, mitologia minoikokoa.
* Suge lumaduna edo Quetzalcoatl, mitologia ertamerikarrekoa.
* Suge belarra edo Arum landare loredunen generoa.
* Suge uhartea, Itsaso Beltzean, Ukrainako subirautza polemikoa duena.
* Suge-ilar edo artobeltza, landare jangarria.
* Suge zuhaitza (Radermachera sinica), Txinako landarediakoa.
* Suge-orratza (Entelurus aequoreus) ez da sugea baizik eta arrain espezie bat.
* Suge Facula, euskal izena duen Merkurioko forma geologikoa.
* Suge edo Serpens (konstelazioa), izar multzoa.
* Sugeak txoriari begiratzen dionean, Bernardo Atxagaren liburua.
Sugearekin erlazio etimologikorik gabe:
# Suge Facula

Suge Facula Merkurioren gainazaleko egitura geologiko bat da, fakula edo forma distiratsu bat, euskal izena duena (sugeagatik).
2018. urtean eman zitzaion izena egitura honi, beste hizkuntza batzuetako sugearen izenekin beste fakula batzuk ere izendatu zituztelarik planeten nomenklatura erabakitzen dutenek, Nazioarteko Astronomia Batasuneko izendapen batzordekoek.

## Erreferentziak

* ↑ «Planetary Names: Facula, faculae: Suge Facula on Mercury» planetarynames.wr.usgs.gov (Noiz kontsultatua: 2021-11-05).
* ↑ «Merkurio planetako krater batek euskarazko izena jaso du» sustatu.eus (Noiz kontsultatua: 2021-11-05).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q52063683
* Multimedia: Suge Facula / Q52063683
# Suge-ziza teilakolore

Suge-ziza teilakolorea (Hypholoma sublateritium) Strophariaceae familiako onddo espezie bat da. Toxikoa eta arriskutsua da, baina oso ondo eginda toxinak desaktiba daitezke.

## Deskribapena

Kapela: 3 eta 8 cm bitarteko diametrokoa, erdian gorri-adreilu kolorea izaten du eta hori-gorrixka ertzerantz. mamitsua, globo itxurakoa, ganbila, gero hemisferikoa. Azala leuna, lehorra, felpaduna, ertza ildaskatu gabea eta soberakinarekin.
Orriak: Oso estu, Itsatsiak, hasieran buztin kolore zurbilekoak, ondoren beltz-purpurakoak.
Hanka: Sendoa, haritsu samarra eta lehorra, horia goian eta arre-gorrixka gainerakoan, goialdean gortina horixka iheskor bat du, eta, esporak heltzen direnean, ia beltz bihur daiteke.
Haragia: Buztin zurbil kolorekoa, usain berezirik gabea eta zapore mikatzekoa.
Etimologia: Hypholoma terminoa grekozko, harizpia esan nahi duen "ùpos" hitzetik dator eta ertza esan nahi duen "loma" hitzetik. Ertzari dagokio, batzuetan gortinaren hondarrak izaten dituelako. Sublateritium epitetoa berriz latinetik dator, adreilu kolorekoa esan nahi duen "sublateritium" hitzetik. Kapelaren koloreagatik.

## Toxikotasuna

Pozoitze hilgarriak eragin ditu.

### Nahasketa arriskua

Hypholoma fasciculare, Hypholoma capnoides eta Hypholoma epixanthum delakoekin
Oharra: Hypholoma sublateritium espeziaren permagna aldaerak, dimentsio handiak har ditzake.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean, ale askoko taldetan, hostozabalen motzondoetan eta baso mistoetan.

## Banaketa eremua

Ipar Amerika, Costa Rica, Txile, Argentina, Australia, Zeelanda Berria, Japonia, Europa, Errusia, Georgia eta Turkia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 403 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 344 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 189 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 252 or. ISBN 84-282-0865-4..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q198709
* Multimedia: Hypholoma lateritium / Q198709
# Suge-ziza zuriska

Suge-ziza zuriska edo drosofila zuriska (Psathyrella candolleana) Coprinaceae familiako onddo espezie bat da. Ez da kontsumitzen, haragi urria du eta kalitate txikikoa.
Sinonimoa: Drosophila candolleana.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 5 cm bitarteko diametrokoa, kolore zurixkakoa, eguraldi lehorrean, erdigunean okre samarra, ez oso mamitsua, kanpai itxurakoa, ia laua, heltzean titi pixka batekin, gainazala pruinaduna hasieran, ondoren leuna. Ale gazteetan errezelaren hondarrak ditu ertzean.
Orriak: Estu, meheak, eskotatuak, ertz esteril batekin; hasieran lila kolorekoak, ondoren arrosa-moreak eta bukaeran arre-purpurak.
Hanka: Hauskorra, barnehutsa, 3 - 6 x 0,2 - 0,4 cm-koa, zuria, errezel hondarrekin, zilindrikoa, oinarrirantz pixka bat lodituta, fibrilosoa, goialdean ildaskatua.
Haragia: Zuria, mehea, ahula, hauskorra, usain eta zaporerik gabea.
Etimologia: Candolleana epitetoak Agustin Pyramus de Candolle botanikari suitzarra aipatzen du.

## Jangarritasuna

Jateko ona, baina ez da mamitsua eta zapore gutxikoa da sukaldean estimua izateko.

### Nahasketa arriskua

Psathyrella hydrophila delakoarekin, baina hau arrexka da. Drosophila proxima oso antzeko espezie txiki bat da.

## Sasoia eta lekua

Udaberrian eta udazkenean, parke, lorategi eta zelaietan, hainbat zuhaitzen motzondoetan, basoko bideen ondoan, gehienetan ale askoko taldeetan.

### Banaketa eremua

Mundu osoan barreiatzen da, kontinente guztietan zehar, eta habitat ugaritan garatzen da.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 385 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 185. or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2006). Setas para todos. JoseLuis Añanos Echo Editorial Pirineo, 382 or. ISBN 84-87997-86-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 268 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Psathyrella candolleana: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q772657
* Multimedia: Psathyrella candolleana / Q772657
# Takaharu Nishino

Takaharu Nishino (japonieraz: 西野 貴治, 1993ko irailaren 14a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Gamba Osaka.

## Kanpo loturak

* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q7677027
# Takafumi Sudo

Takafumi Sudo (japonieraz: 須藤 貴郁, Sudo Takafumi, 1991ko azaroaren 21a -) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Vanraure Hachinohe.

## Kanpo estekak

* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q24868982
# Takafumi Suzuki

Takafumi Suzuki (japonieraz: 鈴木 崇文, 1987ko azaroaren 17a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Machida Zelvia eta Fagiano Okayama.

## Kanpo loturak

* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q3514127
# Takahashi (Okayama)

Takahashi (japonieraz: 高梁市, Takahashi-shi) Okayamako prefekturako hiria da. 2014ko erroldaren arabera 33.571 biztanle ditu. Bitchū Matsuyama gazteluarengatik da ezaguna.

## Geografia

Okayama prefeturaren mendebaldean kokaturik dago Yakata mendiaren oinean.

## Historia

Hiria bera 1954ko maiatzaren 1ean eratu zen. 2004 urtean inguruko lau herri hartu zituen.

## Ondasun nabarmenak

* Bitchū Matsuyama gaztelua
* Fukiya auzo tradizionala
* Raikyū-ji tenplua
* Yakata mendia

## Iruditegia

* Bitchū Matsuyama gaztelua.
* Fukiya auzoa.
* Raikyū-ji tenpluko lorategia.
* Yakata mendiaren gailurra.

## Kanpo estekak

* (Japonieraz) Takahashiko webgune ofiziala
* Datuak: Q851675
* Multimedia: Takahashi, Okayama / Q851675
# Takafumi Ogura

Takafumi Ogura (japonieraz: 小倉 隆史, 1973ko uztailaren 6a - ) Japoniako futbolari ohia da.

## Selekzio nazionala

Japoniako selekzioarekin :
| Urtea | Partida | Gol |
| 1994 | 5 | 1 |
| Guztira | 5 | 1 |

## Kanpo loturak

* National Football Teams
* Japan National Football Team Database
* (Japonieraz) J.League Data Site
* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q1975330
# Takafumi Yamada

Takafumi Yamada (japonieraz: 山田 貴文, Yamada Takafumi, 1992ko apirilaren 19a -) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Imabari.

## Kanpo estekak

* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q24871102
# Takafumi Yoshimoto

Takafumi Yoshimoto (japonieraz: 吉本 岳史, 1978ko maiatzaren 13a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama FC eta Mito HollyHock.

## Kanpo loturak

* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q3302672
# Takafumi Shimizu

Takafumi Shimizu (japonieraz: 清水 貴文, 1992ko ekainaren 30a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Júbilo Iwata.

## Kanpo loturak

* (Japonieraz) J.League Data Site
* Datuak: Q20040573
# Takaharu Furukawa

Takaharu Furukawa (japonieraz: 古川高晴, Furukawa Takaharu, Aomori, Japonia, 1984ko abuztuaren 9a) Japoniako arku tiratzailea da. 2012ko Udako Olinpiar Jokoetan gizonezkoen banakako proban zilarrezko domina irabazi zuen.
Furukawa 2004ko Udako Olinpiar Jokoetan gizonezkoen arku tiraketan lehiatu zuen. Bere lehen partida irabazi zuen, 32. kanporaketara pasatuz. Bigarren kanporaketan, ordea, garaitu egin zuten. Azken sailkapenean 22. izan zen, orokorrean. Furukawa 2004ko Udako Olinpiar Jokoetan Japoniako gizonezkoen arku tirozko taldeko kide ere izan zen. 2006ko azaroan, Yamaguchin, Japoniako arku tiroak irabazi zituen, Furukawa 2006ko Japonia osoko txapelduna da.
2008an, Pekinen jokatu ziren Olinpiar Jokoetan, Furukawak 663 punturekin amaitu zuen sailkapen proba, eta horrek lehiaketako 17. itzulia eman zion; lehen itzulian Maksim Kundari aurre egin zion. Txanda gehigarrian, Furukawak 18 puntu lortu zituen, baina Kunda hurrengo kanporaketara pasa zen 19 puntu lortu baitzituen.
2012ko Udako Olinpiar Jokoetan Londresen, Furukawak bere sailkapeneko txanda 679arekin amaitu zuen, lehiaketako parentesiko 5. sailkatuarentzat ona. Urrezko dominaren txandara pasa zen, eta han Hego Koreako Oh Jin-Hyek izan zuen aurrez aurre. Oh Jin-Hyek Furukawa-ri zazpi puntu lortu ondoren, Oh-Jin Hyek-i urrezko domina eman zitzaion eta Furukawari zilarra.
Furukawak, Tokyo 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, gizonezkoen arku-tiroan, brontzezko bigarren domina irabazi zuen.

## Nazioarteko emaitzak

Udako Olinpiar Jokoak :
| Urtea | Lekua | Domina | Kategoria |
| 2012 | Londres Erresuma Batua | 02 ! | Bakarka |
| 2020 | Tokio Japonia | 03 ! | Taldeka |
| 2020 | Tokio Japonia | 03 ! | Bakarka |
| Munduko Txapelketa ||||
| Urtea | Lekua | Domina | Kategoria |
| 2015 | Kopenhage Danimarka | 03 ! | Bakarka |
| Asiar Jokoak ||||
| Urtea | Lekua | Domina | Kategoria |
| 2018 | Jakarta Indonesia | 01 ! | Talde mistoa |
| Munduko Kopa ||||
| Urtea | Lekua | Domina | Kategoria |
| 2012 | Tokio Japonia | 02 ! | Talde mistoa |

## Erreferentziak

* ↑ "Athlete Biografhy: Takaharu Furukawa Artxibatua 2008-09-07 Wayback_Machine-z bejing2008.cn, (Ingelesez)2008-08-18an begiratua.
* ↑ Kopia artxibatua Originaletik artxibatua 2013-01-28. 2012-08-03an begiratua
* ↑ "Tokio 2020: Schedule Tokio 2020 2021-06-21ean begiratua

## Kanpo estekak

* Takaharu Furukawa Worls Archery Federation-etik
* Takaharu Furukawa Olympics at Sports-Reference.com-etik Artxibatua
* Datuak: Q276094
* Multimedia: Takaharu Furukawa / Q276094