# Jeanne Demessieux

Jeanne Marie-Madeleine Demessieux (Montpellier, Okzitania,1921eko otsailaren 13a - Paris, 1968ko azaroaren 11) organo-jolea, piano-jolea, konpositorea eta pedagogo frantsesa izan zen. Musika-memoria handia zuen, interpreteen organorako 2.500 lan inguru memorizatu baitzituen. Zazpiehun kontzertu eman zituen mundu osoan zehar, batez ere Europan eta Estatu Batuetan, eta kritikari liluratu egin zuen pedal-multzo miresgarria behar zuten konposizioak interpretatzeagatik, organorako beste obra batzuen antzik gabe, eta inprobisazioan trebezia handia izateagatik. Kritikarien ustez, organo-jole miresgarrienetako bat zen.
| « | Demessieuxek oinekin eskatzen zuen, Chopinek eskuekin eskatzen zuen bezala. | » |
| Olivier Messiaen. ||

## Biografia
### Gaztaroa

Jeanne Marie-Madeleine Demessieux 1921eko otsailaren 13an jaio zen Montpellierren, Okzitaniako eskualdean, Frantziako hegoaldean. Bere familia umila zen, baina artearekiko zaletasun handia zuen musikari familia zen. Marie-Madeleine Mézy eta Étienne Demessieuxen arteko ezkontzaren bigarren alaba izan zen. Hiru urte zituela, musika-talentu handia erakutsi zuen; egun batean, familia Christoph Willibald Glucken Orphée ed Eurydice operaren emanaldi batera gonbidatu zuten, eta ezin izan zuten umezainik lortu alaba gazteena zaintzeko. Hori zela eta, ekitaldira eramatea erabaki zuten. Etxera itzuli zenean, Jeannek entzun berri zuen aria bat abestu zuen berez. Hala, musikarekiko interesa oso goiz hasi zen biolina jotzen, eta hiru urte zituela hasi zen pianoa jotzen, Yolandarekin, bera baino hamalau urte zaharragoa baitzen. Bost urte zituela konposatu zituen lehen piezak.
Jeanne Montpellierreko Kontserbatorioan sartu zen 1928an, hamaika urte zituela. Baina gurasoak konturatu ziren han ez zuela musika-hezkuntza idealik izango, eta familiak 1932an Parisera joatea erabaki zuen, alabak Lazare Lévyrekin piano-ikasketak jarrai zitzan, eta hark Lélia Gousseau irakaslea gomendatu zien.
1932an solfeoko eta pianoko sariak irabazi zituen, Charles-Marie Widorren lanaren interpretazioagatik. Parisera 1933an iritsi eta hilabete batzuetara, Jeanne ikasle gisa matrikulatu zen Parisko Kontserbatorioan; pianoa ikasi zuen Simon Riera eta Magda Tagliaferrorekin, harmonia Jean Gallonekin, kontrapuntua eta fuga Noël Gallonekin eta konposizioa Henri Büsser-ekin. Bere ikaskide batzuk organo-jole famatuak izan ziren, hala nola Messiaen, Alain, Fleury, Duruflé, Langlais eta Litaize. Bere gurasoak, fededun katolikoak zirenez, berehala batu ziren Saint-Esprit eliza berriko kongregaziora, eta berehala eskatu zioten Jeanneri organista izateko, 1933an hartu zuen kargu hori. Eliza inauguratu berria zenez, artean ez zuen organorik, eta, beraz, une labur batez harmoniumean interpretatu behar izan zuen. 1934an, elizak organo bat jarri zuen, hamazazpi erregistrokoa. Hogeita bederatzi urtez aritu zen karguan, 1962. urtera arte —Parisko La Madeleine elizan sartu zenean, Camille Saint-Saëns eta Maurice Faure bere aurrekarietako batzuk ziren—. Han lan egin zuen eta gertaera anekdotiko bat da zortzi eguneko epe laburrean bikain ikasi zuela Franz Liszten Seigarren Rapsodia Hungariarra, Sonata re minorrean op. 108 Ludwig van Beethoven, Fantasia eta Ihesa re minorrean, BWV 903 Johann Sebastian Bachen kromatika eta Frédéric Chopinen zenbait estudio. Bere lehen piano lehian berrogeita hamabost piano-joleren artean irabazi zuen lehen saria, Liszten piano kontzertuetako bat bikain interpretatuz.

### Meudongo urteak

1936ko urriaren 8an inflexio-puntu bat markatu zuen bere ibilbidean. Montpellierreko Kontserbatorioko zuzendaria bilera bat antolatzen ari zen Meudonen. Bilera horretan Demessieuxek Marcel Dupré ezagutu zuen, eta Duprék berak honako hau adierazi zuen bere egunkarian: "niretzat topaketa ahaztezina izan zen".. Berak eta haren maisuek uste zuten lehen saria irabaziko zuela, eta behin baino gehiagotan saiatu arren, inoiz ez zuen lortu. Ziur aski, epaimahaia ez zegoelako ados saria emakume batek irabaztearekin, Nadia Boulangerri antzeko zerbait gertatu zitzaion hamarkada batzuk lehenago. Baliteke beste arrazoi bat izatea Duprérekin zuen lotura, lankide batzuek "kontserbadore eta itxaropenik gabeko" gisa ikustea. Hori izan zen Demessieuxen lehen ezustekoa, arrakasta pertsonal batzuen ondoren.1941ean, organoko lehen saria irabazi zuen, aho batez, Jean Gallon, Maurice Duruflé, André Fleury, André Marchal, Alexandre Eugène Cellier eta Gaston Litaizek osatutako epaimahai batekin. Besteak beste, Franz Liszten Ad nos interpretatu zuen, ad salutarem undam. Lehen aldiz aurkeztu zen lehiaketara eta irabaztea lortu zuen, aurretik, hau Olivier Messiaenek baino ez zuen lortu, aurkezten zen lehen aldian irabaztea. Bere talentua askoz haratago joan zitekeela ohartuta, Duprék akordio bat egin zuen Demessieux familiarekin, eta Meudongo etxean eskola pribatuak dohainik ematea eskaini zion. Horri dagokionez, Demessieux-ek bere egunkarian esan zuen Duprék berak esan ziola: "Widorrek nirekin egin zuena egiten ari naiz". Horrela, 1936 eta 1939 artean organoa modu pribatuan ikasi zuen Duprérekin, alemaniar okupazioan izan zuen denbora librea aprobetxatuz, garai hartan ez baitzegoen musika bizitza handirik, eta, beraz, bere interpretazio teknika hobetzeko prest agertu zen. Duprerekin batera, organorako interpretazioaren alderdi guztiak aztertu zituen, baita horien osaera eta eraikuntza ere. Demessieuxek Duprérekin batera eman zituen kontzertu batzuetan, eta, beraz, musika-tresna berriak probatu ahal izan zituen, errezitaldi pribatuak eman zituen, batez ere Meudongo etxean. Duprék Demessieuxen debuta zehatz-mehatz prestatu zuen.

### Pleyel aretoko kontzertuak

Azkenik, 1946an, emaitzak etorri ziren Marcel Duprék berak "Sei kontzertu historiko" deitu zituen kontzertu batzuk antolatu zituenean Parisko Pleyel Aretoan, non Demessisielek lehen aldiz jo baitzuen zaharberritutako organoan, 1725 entzuleren aurrean – ordura arte ikusi gabeko kopurua bakarlari baten debut emanaldi batean– zenbait nusikari gehituta, hla nola, Jean Langlais, Gaston Litaize, Olivier Messiaen eta Maurice Duruflé. Beste organo-jole batek inoiz ikusi ez zuen interpretazio-maila izan zuen. Frantzian, garai hartako Parisko kritikaren arabera, "arrakasta historiko arrakastatsua" izan zen, eta haren debuta Horowitz, Menuhin eta Gigakoenarekin alderatu zen. Han estreinatu zituen Six études op. 5, konplexutasun tekniko handiko piezak.
Maurice Duruflék esan zuen: "Zure ondoan pedalak elefante gisa jotzen ditugu. Zure jotzeko modua bikaina da, zoragarria, oso urruti gaudela sentitzen dut". Inprobisazioak ere oso goraipatuak izan ziren. Kontzertu horien arrakastari esker, Demessieux Europako hainbat hiritan jotzeko gonbita egin zioten, hainbat eliza eta katedraletan, eta, askotan, leku horietako batzuetan jotzen zuen lehen emakumea izan zen.
| « | Gaur arratsaldean erakutsi diguzu Bachen eta Mozarten antzeko fenomeno baten aurrean gaudela... | » |
| Marcel Dupré. ||
Memoria miragarria zuen, eta 2.500 lan baino gehiago memorizatu zituen; besteak beste, Johann Sebastian Bach, César Franck, Franz Liszt, Felix Mendelssohn eta Dupré beraren piezak. Hain zuzen, Dupré berehala konbentzitu zen neskatila horretan oinordeko posible bat aurkitu zuela, organo eskola frantsesaren eragina zabaltzeko gai zen norbait. Duprék berak zioenez, Demessieux "inoiz izan den organistarik handiena" zen.
Pleyel-en errezitaldien garaian, Demessieux-en potentziala ikusita, Duprék esan zion Estatu Batuetara joan eta debuta egin behar zuela, baina Duprék uko egin zion joateari, baldintzak behar bezain seguruak ez ziren bitartean. Dupré hurrengo urtean herrialde horretara egin zituen biretako baterako abiatu zen eta itzuli zenean, ez zuen inoiz Demessieux-ekin hitz egin, eta ez zuen berriro traturik izan. Aipatzekoa da Demessieuxek, Duprék bidaia egin zuen bitartean, onartu egin zuela organoko erreformisten talde baten gonbita (Duprérekin liskartuta zegoen taldea), eta Demessieuxek, debuta egin aurretik, beti baztertu zituen (Duprék eskatuta) inguru bereko antzeko gonbidapenak. Demessieuxek hainbat gutun bidali zizkion, bien arteko harremana hausteagatik azalpenak eskatuz, erantzunik jaso gabe. Bien arteko hausturaren gaia ez zen landu edo aipatu ez biografian, ez Dupreren memorietan, eta oraindik ere eztabaidagai da musikologoen artean.
1947ko udazkenean, beste kontzertu batzuk eman zituen Pleyel Aretoan, aurrekoen arrakasta berekoak, baina ordukoan Dupreren antolakuntzarik gabe. Urte horretan lehen aldiz argitaratu ziren Sept méditations sur le Saint-Esprit, op. 6. Hamabi kontzertu eman zituen 1948ra arte, eta bertan Bachen sei sonatak interpretatu zituen, obra koralak, eta bere tokata, preludio eta fuga delako asko, baita Dupré aholkulariak eta beste konpositore garaikide batzuek osatutako zenbait obra garrantzitsu ere, hala nola, Felix Mendelssohn, Liszt eta Francken piezak.

### Birak Europan eta Estatu Batuetan

1950eko hamarkadan hiru bira transkontinental egin zituen Amerikan zehar, bere garaian, neurri handi batean, harrigarria zen balentria. Laura Ellisek zioenez: "Zenbait emakume organista estatubatuar, besteak beste Nita Akin, Claire Coci eta Catherine Crozier, Estatu Batuetan errezitaldi transkontinentalak egin zituzten 1950eko hamarkadan, baina Europako emakume gutxi joan ziren Ozeano Atlantikoan zehar Ipar Amerikan organo errezitaldiak egitera".
Katedral eta kontzertu-areto askotan, hala nola Westminster Abadian eta Katedralean, errezitaldiak eman zituen lehen organista izan zen. Horixe izan zen bere nazioarteko kontzertista karreraren hasiera. Zazpiehun kontzertu baino gehiago eman zituen Europan eta Estatu Batuetan, eta arrakasta handia izan zuten guztiek. 1947ko otsailaren 26an egin zuen debuta Londresen, hain zuzen ere, Westminsterreko katedralean. Bost bisita egin zituen 1946 eta 1948 bitartean, Promsetan Malcolm Sargentekin kontzertu bat sartuz, Demessieuxek Royal Albert Hall-en instrumentu handia izugarri gustatzen zitzaion. Hala ere, merezi du esatea kritikari ingelesak, oro har, atzerriko musikarien aurkakoak zirela, are gehiago frantsesen aurkakoak. Londresen 1947an Organo Konbentziorako jo zuenean, lau mugimenduko sinfonia bat asmatu zuen.
Demessieuxek Estatu Batuetan egin zuen lehen bira 1953ra arte atzeratu zen: baina arrakasta handia izan zuen, bai entzuleria bai kritikaren aldetik, harrituta geratu baitziren esperientziarekin. Estatu Batuetara biran joan zen lehen organo-jolea izan zen. D'Arcy Trinkwonen arabera, agian Virgil Fox-ek baino ez zuen erakutsi antzeko birtuosismo-maila, nahiz eta haren estiloa askoz deigarriagoa eta errepertorio ezagunagoa izan. 1955ean eta 1958an itzuli zen berriro, eta kasu bakoitzean kostatik kostara ikusleek txalo zaparrada sutsuekin saritu zuten. Bere errepertorioa, neurri handi batean, Frantziako eskola erromantikoaren konposizioetan oinarritzen zen, Marcel Duprérekin egindako urteetan Johann Sebastian Bach-en lan gehienak ikasi zituen, preludio, tokata, fantasia, ihesa, sonata eta Orgelbüchlein, BWV 599-644, Dupré, Liszt, Franck eta Mendelssohnen lan asko ere ikasi zituen, Dupréren beraren preludio eta ihes multzoak Suite Bretonne eta Sept Pièces, guztiak Meudonen ikasitakoak 1946 baino lehen.
1953an Andante argitaratu zen, 64 Harmony Lessonsen parte gisa. Lana Jean Galloni eskainia zen, Kontserbatorioko irakaslea izan baitzen. Lau zatiko ihesa da, kontrasujeto batekin.
Demessieuxek bere Te Deum op. 11 estreinatu zuen Estatu Batuetara egin zuen hirugarren bidaian, 1958ko otsailaren 10ean, Washingtongo Unibertsitateko Graham Memorial Chapelen. Aeolian-Skinner organoak inspiratu zuen pieza San Juan el Divino katedralean, New Yorken, 1955eko otsailean egin zuen bigarren biran, eta, beharbada, inprobisazio gisa sortu zen. 1957aren amaieran edo 1958aren hasieran konposatu zen. Te Deum 1958ko otsailaren 10ean estreinatu zen San Luiseko Washingtongo Unibertsitateko Graham Memorial Kaperan. Bidaia-egunkariaren arabera, lehen proba lehenago egin zuen: "Urtarrilak 30: St. John the Divine, nire Te Deum probatu nuen, organo honetan inspiratua zegoena, eta nire lasaitasunerako, horixe zen nahi nuena ". Lana gogo biziz hartu zen, Ronald Arnattek The American Organist aldizkarirako kontzertuaren berrikuspenak erakusten duen bezala:
   Konpositore gisa, Jeanne Demessieux batez ere gai gregorianoei buruzko Hamabi Preludioengatik da ezaguna herrialde honetan: kontrapuntuaren nagusitasunaren eta berotasun lirikoaren konbinazioa erakusten duten pieza labur eta finak. Jeanne Demessieux batez ere gai gregorianoei buruzko Hamabi Preludioengatik da ezaguna herrialde honetan: kontrapuntuaren nagusitasunaren eta berotasun lirikoaren konbinazioa erakusten duten pieza labur eta finak.
   "Rorate coeli" preludioa da denetan politenetako bat, bere estilo bereizgarriarekin, bere herrikideetan gutxiago oinarritzen dena. Kantu gregorianoarekiko guztiz desberdina izan zen hemen [''Te Deum''], martziala aldartean, eraginen politonalari eta zirraragarri distiratsuari zegokienez. Lana hiru atal nagusitan banatzen da: irekiera, erakusketa gogorra, erdiko sekziorik isilena eta gogoetatsuena, eta azken ahaltsua, tocata motakoa, izugarri zaila eta desartikulatua. Jeanne Demessieux gogo biziz hartu zuten eta askotan itzuli behar izan zuen erreberentzia bat egiteko, zorionez, ez zuen errepikapenik jo, bere obrak anticlímax bat izan zitekeen...
   Arnatt, Ronald. Jeanne Demessieux, Graham Memorial Chapel, Washington University, St. Louis, MO, February 10, 1958 The American Organist (abril de 1958): 149 or.
Te Deum op. 11 frantziar generoaren gailurra da, eta gainerakoen gainetik nabarmentzen da konposizio-egitura moderatu eta distiratsua. Chamadezko tronpetteak, katedraleko organoaren funtsezko ezaugarria, cantus firmusaren bi sarrera garrantzitsuak nabarmentzeko erabiltzen dira. Ez da oso ezaguna, baina 1953an Demessieuxek Erresuma Batuko Elisabeth II.a erregina gaztearen gonbitez jo zuen Westminsterreko abadian koroatzean. Urte haietan Europan zehar ibili zen, batez ere Austrian, Alemanian, Erresuma Batuan, Herbehereetan eta Eskandinavian. Kontzertu gehienetan, gai jakin bati buruzko inprobisazio batekin bukatu zuen programa.
Bere karrerako lehen egunetan, bere kontzertu-programa etengabeak Europako eta Estatu Batuetako ia hiri handi guztiak hartzen zituen, eta hori are nabarmenagoa zen, garai hartako bidaiak lurrunezko trenen eta itsasontzien mende baitzeuden, moteltasun handiko bi garraioak. Birak ez ziren oso atseginak Demessieuxentzat, nekagarriak iruditzen baitzitzaizkion. Hiru bidaia baino ez zituen egin Estatu Batuetara, eta, seguru asko, gerora gonbitak baztertu behar izan zituen, guraso zaharrengandik hurbil egon nahi baitzuen. Musikari asko ez bezala, Demessieuxek ez zuen hegazkinez bidaiatu nahi, guztiz beharrezkoa ez bazen behintzat. Arrazoi bat zuen horrek: bere gaztaroko lagun bat galdu zuen hegazkin istripu batean. Horrek murriztu egin zituen bere jarduerak. Oro har, bidaiatzea ez zitzaion gustatzen, Duprék ez bezala, inoiz ez zen urrunago joatera ausartu, Australiara esaterako.
1957ko martxoaren 1ean Liejako Kontserbatorioan eskaini zuen errezitaldia Demessieuxek guztiz inprobisatu zuen. Kontzertu ugari egitera gonbidatu zuten, eta organo eta orkestrako emanaldi batzuk egin zituen Frantzian, Belgikan eta beste leku batzuetan. Berak bere kontzertua idatzi zuen organo eta orkestrarako, Poème izenekoa, 50eko hamarkadaren hasieran, 1952an estreinatuz. Urte horretan egindako grabazio batean, berak interpretatzen zuen Eugène Bigotek zuzendutako orkestradun organoa.
Londresko Decca zigilurako grabazio batzuk egin zituen Genevako Victoria Halleko organoan; besteak beste, LP bat, Bachen sei piezarekin. 1958an César Francken garai hartako lan guztiak grabatu zituen La Madeleine elizako organoan, Bachen beste pieza batzuez gain, eta beste konpositore batzuez gain, nahiz eta organoa baldintzarik onenetan ez egon eta setzer-ez hornitua ez egon, interpretazioak oso kalitate onekoak ziren, eta horregatik irabazi zuen 1960an Grand Prix du Disk grabazio horiekin. Kasu gehienetan, piezak hartune bakar batean grabatu ziren; batzuetan, beste hartune batera jo behar izan zen kanpoko zaratarengatik, edo berriz hasi behar zen organoak huts egiten zuenean. Frank-en lanak grabatu zituen denboraldian bero-bolada bat izan zen:
   Parisen, maiatzaren amaieratik ez da euri tanta bakar bat ere izan. Etengabeko lehortea eta 30 ° C-ko batez besteko tenperatura itzalean, nekagarria da. Labe horretan grabatu nituen Francken lan guztiak Madeleinen, gau osoan lan eginez eta egunez etxean praktikatuz. Bai organoan, bai entzuteko kabinan, zazpi pertsonako taldea ginen, hezetasuna, migrainak eta ondoez orokorra partekatzen zituena. Gero, egun batzuk geroago, estudioko edizioa gainbegiratu nuen. Jeanne Demessieux
Urte batzuk geroago, Parisko Notre-Dame Katedraleko organoan pieza batzuk grabatzeko proiektu bat sortu zen, baina ez zen inoiz egin bere atsekabe handirako. Hala ere, zenbait selekzio misto grabatu zituen La Madeleinen César Francken lanak grabatu baino urte batzuk lehenago. Bi urte geroago, elizako organo-jole titular izendatu zuten. Elizak oso ohore berezia zela uste zuen, eta "pozez negar" egin zuela onartu zuen. 60ko hamarkadaren hasieran, Olivier Messiaen ados egon zen Demessieux-ek haren obra osoa grabatu behar zuela. Nahiz eta oso motibatuta egon, hasiera batean uko egin zion kontratua sinatzeari, termino batzuk birnegoziatzen saiatzeko. Hil zenean, kontratua sinatu gabe zegoen. Hala ere, Messiaenen pieza bakarra erregistratu zuen. Azken grabazioa Liverpooleko Katedral Metropolitarrean egin zen, eraikinaren eta haren organo berriaren inaugurazio-ospakizunen barruan.

### La Madeleine eliza

1962an, Jeanne Demessieux organo-jole titular izendatu zuten La Madeleinen, Parisen, Edouard Mignanek uko egin ondoren. 1964an Caballero de la Orden de la Corona de Belgika saria jaso zuen.
Osasun-arazoak zirela eta, Demessieuxek mugatu egin behar izan zituen bere jarduerak 1960. urtearen erdialderako, garai hartan "musikaz gainezka" zegoela aitortu baitzuen, eta gogoz gogoratu zituen ikasketaz eta diziplinaz gainezka egindako gaztetasuna. Bizitza artistikoaren zati handi bat borrokan aritu zen, gizonak nagusi ziren ingurune batean bere lekua mantentzeko.

### Pedagogia

Pedagogian ere karrera luzea izan zuen, Nancyko Kontserbatorioan hasierako postua lortu ondoren, 1952an organo- eta inprobisazio-irakasle izendatu zuten Liejako Kontserbatorioan (Belgika). Haarlemeko Udako Akademian organo-eskolak ematera ere gonbidatu zuten, Pierre Labric eta Louis Thiry bere ikasle zirela. Organo-irakasle aritu zen Nancyko Kontserbatorioan (1950etik 1952ra) eta Liejako Errege Kontserbatorioan (Belgika).

## Heriotza

   Madeleineren flautak entzun ditzaket.
   (Demessieuxen azken hitzak).
20 urte zituenetik aurrera, Demessieux hainbat osasun-arazo izan zituen, eta, batzuetan, hainbat ebakuntza egin behar izan zituen. Aldi batez borrokatu ahal izan zuen pairatzen zuen minbizi batekin, baina 1968ko azaroaren 11n hil zen Parisen, ospitalean bi hilabetez ohean egon ondoren. Hileta Madeleine elizan egin zen, jendetza joan zen azken agurra ematera. Organoa isilik egon zen mantu beltz erraldoi batean bilduta. Hil ondoren, Pierre Cochereauk, Pierre Labric-ek eta Eugene Reuschel-ek, besteak beste, piezak idatzi zituzten bere oroimenean.

## Legatua eta aintzatespenak

* Konposizio-katalogo handia utzi zuen. Organorako dituen piezez gain, pianorako piezak, abesti eta koru-lan ugari idatzi zituen, "Chanson de Roland" oratorioa eta orkestra-lanak barne. Hogeita hamar konposizio baino gehiago dituen katalogoaren herena baino ez da argitaratu orain arte.
* Frantzian Jeanne Demessieuxeko Les Amis elkartea dago, Demessieuxeko ondarea mantentzeaz arduratzen dena.
* Camargues eskualdeko etorbide batek bere izena darama.
* Festivo disketxe holandarrak Jeanne Demessieux-en zenbait grabazio berrargitaratu ditu CDan, César Franck-en organorako 1958ko lanen grabazioak barne.
* Maurizio Ciampi organo-jole italiarra Six études, op. 5 eta Sept méditations sur le Saint-Esprit osorik, 1995ean grabatu zituen lehenetarikoa izan zen.
* Aeolus disketxeak Demessieuxen organo-kanon osoa grabatu zuen 2008an lehen aldiz, Stephen Tharp organo-jolearen interpretazioarekin.
* Susan Jane Matthews organo-joleak Jeanne Demessieuxen bizitzari eta musikari buruzko hitzaldiak eman ditu. D'Arcy Trinkwon organo-jole britainiarra Demessieuxi buruzko artikuluak idazten eta haren lana zabaltzen aritu da.

## Estiloa

Utzi zituen grabazioetan rubato libre baina oso naturala ikus daiteke, bulkada erritmiko oso indartsuarekin konbinatuta. Erregistroetan, nahaste altuetan argitasuna eta distira nahiago zituen. Frantziako organo-eskolan izan zuen tradizioagatik, staccato joko berezia garatu zuen, eta, interpretazioetan, azentu ikaragarri eraginkorrak lortu zituen, Widorreko Toccata delakoaren grabazioan entzun daitekeen bezala.
Demessieuxen teknika berria, musikaltasun eta birtuosismo elektrizatzailearena, Chopin, Kalkbrenner, Hummel eta Liszt pianisten XIX. mendeko fenomenoen antzekoa da.
Hainbat forma eta generotan inprobisatzeko gaitasun handia zuen. Inprobisatzeko orduan zuen garrantziaren erakusgarri, 1957ko martxoaren 1ean Liejako Kontserbatorioan emandako errezitaldia guztiz inprobisatu zuen Demessieuxek. Hainbat forma eta egituratan inprobisatu zituen, hala nola, koru-aldakuntzetan, hiruko sonata, preludioa eta fuga, parafrasiak eta koral-tratamenduak (polifonikoak, kontrapuntalak, kanonikoak, fuga eta ornamentatuak). 1953an egindako kontzertuetan, gai jakin bati buruzko inprobisazioarekin amaitzen zen beti. Gainera organoaren pedalak erabiltzeko gaitasuna nabarmena zen:
| « | Presbiterioan eseri nintzen haren atzean, oinak ikus zitezkeen leku bakarra zen, eta harrituta nengoen pedal-pasarteen abiaduragatik. Oso takoi altuak zituen, eta hankak oso gutxi mugitzen zituela zirudien. Haren orkatilek lana egiten zuten, eta badirudi takoi altuak jartzen zituela berak nahi zituen tokian, doitasun hutsarekin eta abiadura harrigarriarekin. . | » |
Twelve Choral-Preludes on Gregorian Chant Themes, op. 8 eta Réponds pour le Temps de Pâques, liturgia-lanetan oinarrituak; beste pieza batzuk, hala nola Six études, op. 5 kontzerturako dira, eta jatorrizko gaia, berriz, Te Deum op-ean. 11 entzulearentzat ez da oso nabarmena. Jehan Alainen musikarekin konparatzen da maiz, bi konpositore frantsesek ahalmen iradokitzaile eta irudimentsu handiko piezak idatzi baitzituzten. Sept méditations sur le Saint-Esprit, op. 6 Olivier Messiaenen antzekoa da. Twelve Choral-Preludes on Gregorian Chant Themes, op. 8 funtzio pedagogiko batekin konposatu ziren.

## Konposizioak
### Organo bakarlaria

* Six études, op. 5 (1946)
* Sept méditations sur le Saint-Esprit, op. 6 (1947)
* Triptyque, op. 7 (1949)
* Twelve Choral-Preludes on Gregorian Chant Themes, op. 8 (1950)
* Andante (Chant donné) (1953)
* Te Deum, op. 11 (1959)
* Prélude et fugue en ut, op. 13 (1965)
* Répons pour le temps de pâques: Victimae paschali laudes (1970)
* Nativité, op. 4 (2005)
* Répons pour les temps liturgiques (2006)

### Organoa eta orkestra

* Poème, op. 9 (1952)

### Ganbera musika

* Ballade, op. 12, tronpa eta pianorako (1962)
* Biolin eta pianorako sonata (1940 konposatua, 2014. urtean argitaratua)

### Mikelaneoak

* Franz Liszt: Funérailles, organo bakarlarirako moldatua (2010)

## Diskografia

* Organ errezitaldia 1950
* A recital of Bach organ music 1953
* Organ Concerto Op. 4 Guri. 1 & 2 1962
* Handel - Bach: Concerto pour orgue & Orchestre 1965
* Jeanne Demessieux – Mozart Fantaisie en fa mineur, BACH Fantaisie en sol majeur, FRANCK Deuxiieme choral en si mineur, Finala si bemol 1968
* La Decca Legacy 2021

## Erreferentziak

* ↑ Pendle, Karin. Women & music, a history Universidad de Indiana. Año 1991. Página 262. ISBN 0-253-33819-0.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Den Hertog, Bert. «Jeanne Demessieux» Academia.edu. (en inglés). Consultado el 10 de marzo de 2017.
* 1 2 3 4 Demessieux, Jeanne Aeolus.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 «Jeanne Demessieux (Organ, Composer)» Bach-cantatas Webside. Consultado el 4 de junio de 2019.
* 1 2 3 «Demessieux Te Deum Opus 11 (1958)» Gothic. Consultado el 4 de junio de 2019.
* 1 2 3 Brun, Frédéric (febrero de 2017). Lettre de la tribune de Saint-Barnard Sección: "Jeanne Demessieux vertige de la virtuosité". Páginas 3, 4, 5, 6 y 7. Número 17. ISSN 2258-7640.
* 1 2 3 4
* ↑ « Nadia Boulanger intento ganar el Gran Premio de Roma en dos ocasiones. En su primer intento quedó en la final con una obra de tintes impresionistas. La segunda presentó una fuga vocal a cuatro partes, quisieron eliminarla pero hubo presiones para que el jurado la haga pasar a la final, de allí la revista Femina público el 15 de junio de 1908: "Una mujer finalmente fuerza todas las puertas de la gloria", pero terminaron por arrancarle el premio de las manos, uno de los que le bajo el pulgar fue el mismísimo Camille Saint-Saëns.  » Fischerman y Gilbert, 2009, p. 112.
* 1 2 «Artículos sobre Jeanne Demessieux» Musimem. Consultado el 15 de agosto de 2016.
* ↑ Welzel, Martin. (2 de junio de 2003). «Doctoral Organ Recital (PDF)» Digital Washington. Consultado el 4 de junio de 2019.
* ↑ Brown Teel 2003, 92 orr. .
* ↑ ISSN https://repositories.lib.utexas.edu/server/api/core/bitstreams/7a3be628-6b37-4cea-8105-4896c2c69d0b/content..
* ↑ Lea Bausman, Christina (2008). The Organ Te Deum: Its History and Practice. Universidad de Arizona. Página 64.
* ↑ ISSN https://www.thediapason.com/sites/thediapason.com/files/webDiapNov08p30-33.pdf..
* ↑ Búsqueda Jeanne Demessieux Sitio sello Festivo
* ↑ Muñoz, Frédéric. (30 de octubre de 2010). «Hommage éblouissant á Jeanne Demessieux» Resmusica. Consultado el 14 de abril de 2017.
* ↑ Garbutt, Joy-Leilani (2016). «Te Deum - Demessieux» Joyleilani Sitio Oficial. Consultado el 8 de abril de 2017.
* ↑ Brown Teel 2003, 93 orr. .
* ↑ Ballesteros 2004, 114 orr. .

## Ikus gainera

* Emakumeak musikan

## Bibliografia

* Trieu-Colleney, Christiane (1977). Jeanne Demessieux: Une Vie de Luttes et de Gloire.
* Ballesteros, Domitila (2004). Jeanne Demessieux's Six Éudes and the Piano Technique. ISBN 9788590405818.
* Brown Teel, Christopher (2003). “Te Deum Laudamus”: Chant Fragments in Four Organ Works by Tournemire, Langlais, Dupré, and Demessieux. Austin: Universidad de Texas. ISBN 9788590405818.

## Kanpo estekak

* Demessieux Aeolus.
* Demessieux Musimem.
* Demessieux Orgues et vitrax.
* Datuak: Q292350
* Multimedia: Jeanne Demessieux / Q292350