OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# L'Homme qui aimait les femmes

L'Homme qui aimait les femmes (euskaraz: «emakumeak maitatzen zituen gizona») 1977ko François Truffaut frantziar zinema zuzendariaren komedia dramatikoa da.

## Argumentua

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.
Protagonista adin ertaineko ezkongabea da, emakumeekin maiteminduta dagoena. Filma flashback bat bezala planteatzen du. Bere istorioa protagonistaren ehorzketan hasten du, eta hiletara bertaratutako hainbat emakumerekin izan zituen maitasun eta desamodioak errepasatzen ditu.

## Aktoreak

* Charles Denner : Bertrand Morane
** Michel Marti : Bertrand (nerabea)
* Brigitte Fossey : Geneviève Bigey
* Nelly Borgeaud : Delphine Grezel
* Geneviève Fontanel : Hélène
* Leslie Caron : Véra
* Nathalie Baye : Martine Desdoits (ahotsa)
* Valérie Bonnier : Fabienne
* Jean Dasté : Bicard doktorea
* Sabine Glaser : Bernadette
* Marie-Jeanne Montfajon : Christine Morane
* Chantal Balussou
* Nella Barbier : Liliane
* Anne Bataille : emakume gaztea
* Martine Chassaing : Denise
* Luce Stebenne : Midi Carreko langilea
* Ghylaine Dumas : Midi Carreko langilea
* Monique Dury : Monique Duteil
* Michele Gonsalvez
* Sabine Guilleminot
* Christian Lentretien : polizia-inspektorea
* Marcel Berbert : kirurgialaria
* Frédérique Jamet : neska
* Roger Leenhardt : M. Betany
* Henri Agel, Henry-Jean Servat : argitaletxeko langileak
* François Truffaut : gizona ehorzketan

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1195396
# L'Homme fidèle

L'Homme fidèle 2018ko Louis Garrel frantziar zinema zuzendariaren amodiozko film komikoa da.

## Sinopsia

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.
Mariannek Abel utziko du eta haren lagunik onenarekin joango da, Paulekin, espero duen haurraren aita baita. Zortzi urteren ondoren Paul hil egingo da.

## Aktoreak

* Louis Garrel : Abel
* Laetitia Casta : Marianne
* Lily-Rose Depp : Ève
* Joseph Engel : Joseph

## Erreferentziak

* ↑ www.sansebastianfestival.com

## Kanpo estekak

* Datuak: Q56152850
# L'Histoire du soldat

L'Histoire du soldat (Soldaduaren istorioa) antzerki-obra bat da, hiru aktorez, dantzari batez (edo gehiagoz) eta musika zazpikote batez "irakurria, joa eta dantzatua" (lue, jouée et dansée) izateko. Igor Stravinskik eta C. F. Ramuz suitzar idazleak kontzebitu zuten obra, Alexander Afanasyev etnografoak zuen kondaira errusiarren bildumako istorio batean oinarrituta.
Libretoak bere bibolina ongizate ekonomiko amaigabe baten truke deabruari saltzen dion soldadu baten parabola kontatzen du. Musika bibolinerako, kontrabaxurako, klarineterako, fagoterako, kornetarako (askotan tronpeta batez ordeztua), tronboirako eta perkusiorako dago idatzia, eta istorioa hiru aktorek kontatzen dute: bat soldadua da, beste bat deabrua eta hirugarrena narratzailea. Azken honek beste bigarren mailako pertsonaia batzuk ere interpretatzen ditu. Azkenik, dantzari batek printzesaren paper mutua betetzen du, beste dantzari batzuengandik lagunduta egon dezakelarik.
Ramuzen jatorrizko testua frantsesez dago idatzia, baina ingelerara itzulia izan zen Michael Flanders eta Kitty Blacken eskutik, baita alemanierara Hans Reinharten eskutik ere.
Obra osoaren interpretazio batek ordubete inguru iraun dezake.
Musika konpas irregularrez betea dago, beraz normalean zuzendari batekin interpretatu ohi da, nahiz eta musikari batzuek gabe jotzea erabakitzen duten. Obra Lausanan estreinatu zen 1918ko irailaren 28an, Ernest Ansermetek zuzenduta. Edward Clark zuzendari britainiarrak, Stravinskiren laguna eta Errusiar Balletetan Ansermeten zuzendari laguntzaile ohia izanik, L'Histoire du Soldaten estreinaldi britainiarra burutu zuen 1926an Newcastle upon Tynen, eta jarraian beste hiru emanaldi eman zituen Londresen 1927ko uztailean.

## Erreferentziak

* ↑ Taruskin 1996.
* ↑ Stravinsky & Ramuz 1987.
* ↑ Gareth James Thomas, The Impact of Russian Music in England 1893–1929

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1620751
# L'Homme qui marche

L'Homme qui marche 2007ko Aurélia Georges frantziar zinema zuzendariaren filma da.

## Sinopsia

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.
Paris, 1970eko hamarkadaren erdialdera. Argazkilari batek Viktor Atemian izeneko gizon zargal eta makurra ezagutu du. Elkarren adiskide egiten dira eta joko dadaistak asmatzen dituzte.

## Aktoreak

* Cesar Saratxu : Viktor Atemian
* John Arnold : Daniel
* Mireille Perrier : Lilianne
* Judith Henry : Irène
* Miglen Mirtchev : Micha
* Gilles David : editorea
* Florence Loiret-Caille : Edwige

## Erreferentziak

* ↑ www.sansebastianfestival.com

## Kanpo estekak

* Datuak: Q3203742
# La Fontaine (Indiana)

La Fontaine Indianako herri bat da. Wabash konderrian kokatua dago. 2010ean 875 biztanle zituen, 1,56 kilometro koadrotan banatuta.

## Ikus, gainera

* Wabash konderria

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1976205
* Multimedia: La Fontaine, Indiana / Q1976205
# La Fontelaye

La Fontelaye Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 33 biztanle zituen.

## Demografia
### Biztanleria

2007an La Fontelaye udalerrian erroldatutako biztanleak 33 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ikus jatorrizko Wikidatako eskaera eta iturriak.

### Etxebizitza

2007an 17 etxebizitza zeuden, 12 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 17etxeak ziren. 12 etxebizitza nagusietatik 6 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek hitu gela zituzten, 4 etxek lau zituzten eta 6 etxek bost zituzten. 11 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 6 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 6 etxetan bat baino gehiago zituzten.

### Biztanleria-piramidea

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
La Fontelaye udalerriko biztanleria-piramidea 2009an. :
| Gizonak | Adinak | Emakumeak |
| 0 | 95 + | 0 |
| 0 | 90-94 | 0 |
| 0 | 85-89 | 0 |
| 4 | 80-84 | 0 |
| 0 | 75-79 | 4 |
| 0 | 70-74 | 0 |
| 0 | 65-69 | 4 |
| 0 | 60-64 | 0 |
| 0 | 55-59 | 0 |
| 0 | 50-54 | 0 |
| 0 | 45-49 | 0 |
| 8 | 40-44 | 0 |
| 0 | 35-39 | 4 |
| 0 | 30-34 | 0 |
| 0 | 25-29 | 0 |
| 0 | 20-24 | 0 |
| 4 | 15-19 | 4 |
| 0 | 10-14 | 0 |
| 0 | 5-9 | 0 |
| 0 | 0tik 4ra | 0 |

## Ekonomia

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 24 ziren, horien artean 16 aktiboak ziren eta 8 inaktiboak ziren. 16 pertsona aktiboetatik 13 lanean zeuden (9 gizon eta 4 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 8 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

### Ekonomia jarduerak

2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 informazio eta komunikazio enpresa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra lore-denda bat zen.
2000. urtean La Fontelaye udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.

## Gertuen dauden herriak

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

## Erreferentziak

* ↑ Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999
* ↑ Logement, 1968-2007
* ↑ Population par sexe et âge quinquennal de 1968 à 1999. http://www.recensement-2007.insee.fr+(Noiz kontsultatua: 2010-07-13).
* ↑ Emploi et population active 1999 et 2007
* ↑ Créations et stock d'établissements par commune en 2009
* ↑ Nombre d'équipements et de services dans le domaine du commerce en 2009

## Kanpo estekak

* (Frantsesez)Résumé statistique INSEEren udalerriko estatistiken laburpena.
* (Frantsesez)Évolution et structure de la population INSEEren udalerriko datuen fitxa.
* (Frantsesez)France par comune Frantziako udalerri guztietako datu zehatzak mapa baten bitartez eskuragarri.
* Datuak: Q1167923
* Multimedia: La Fontelaye / Q1167923
# La Fontenelle (Ille eta Vilaine)

La Fontenelle (bretainieraz Ar Fantanig) Ille eta Vilaine departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q193501
* Multimedia: La Fontenelle (Ille-et-Vilaine) / Q193501
# La Fontaineren alegia berheziak

La Fontaineren alegia berheziak edo Fableac edo aleguiak (jatorrizko izenburua frantsesez: Fables choisies, mises en vers par M. de La Fontaine) Jean de La Fontaine frantziar idazleak 1668 eta 1694 artean idatzitako bildumak dira, Joan Batista Artxuk 1848an eta Leonce Goietxek 1852an euskaratuak. Frantziako literaturaren klasikoak dira. 12 liburutan banaturik, guztira 239 fabula daude. La Fontainek hainbat idazle klasikoren lanak berridatzi zituen: Esopo, Fedro, Bidpai eta abar.

## Kanpo estekak

* Klasikoen gordailua
* Datuak: Q2748292
* Multimedia: La Fontaine's Fables / Q2748292
# La Fontsantako geltokia

La Fontsanta Bartzelonako tranbiaren geltoki bat da, Sant Joan Despí udalerrian dago.
Geltokia 2004n inauguratu zen.
* Datuak: Q8779950
* Multimedia: Fontsanta Trambaix stop / Q8779950
# La Force (Aude)

La Force (Aude) ( frantsesez eta ofizialki: La Force) Okzitaniako udalerria da. Administratiboki Aude departamenduko Frantziako udalerria da, Languedoc-Rousillon eskualdean.

## Ikus, gainera

* Aude departamenduko udalerrien zerrenda

## Kanpo estekak

* Datuak: Q990119
* Multimedia: La Force (Aude) / Q990119
# La Fontaine (argipena)

La Fontaine izenak hainbat adiera du:
* Jean de La Fontaine, 17. mendeko idazle frantziarrak. Haren lanik ezagunenak direlarik:
** Ipuinak (hona 1928ko edizioa Gerda Wegenerrek ilustratu bat)
** Fabula edo alegiak.
* La Fontaine (Indiana), AEBetako herria.
* La Fontaine-Saint-Martin, Loirerriko herria, Frantzian.
Ikus, habaler:
* Lafontaine (argipena)
* Fontaine (argipena)
# Lepilemur tymerlachsoni

Lepilemur tymerlachsoni Lepilemur primate Strepsirrhini generoko espezieetako bat da. Lemuriformes guztiak bezala Madagaskarreko endemikoa da.

## Erreferentziak

* Datuak: Q1210741
* Multimedia: Lepilemur tymerlachsoni / Q1210741
* Espezieak: Lepilemur tymerlachsoni
# Lepiota felina

Lepiota erminea Agaricaceae familiako onddo espezie bat da.
Sinonimoak: Agaricus clypeolarius var. felinus, Agaricus felinus, Lepiota clypeolaria var. felina, Lepiota felina.

## Deskribapena

Kapela: 40 mm arteko diametrokoa, hasieran hemisferikoa, gero ganbila, azkenik lau-ganbiletik laura, marroi ilun koloreko titi kamuts bat mantenduz, honen inguruan, gainazala modu zentrokideetan banatzen da, titiaren edo zertxobait zurbilagoaren koloreko ezkata txiki eta finetan, hondo zurixka edo krema zurbil koloreko baten gainean, ertza inkurbatua, gero zuzena, soberakin pixka batekin eta gutxitan errezel orokorraren hondarrekin.
Orriak: Estu, lamelula ugarirekin, libreak, sabeldunak, zuritik kremara doan kolorekoak isla arrosekin, ertz irregularrekin edo flokulosarekin.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 60 mm arteko garaierakoa eta 5 mm arteko diametrokoa, zilindriko samarra, pixka bat loditua oinarrirantz, lehenengo betea, gero barnehutsa, fibrilosoa, zurixka edo okre kolorekoa eraztunetik gora, azpian okre-arrosa edo gris-marroi kolorekoa, arre-marroi koloreko ezkata txikiekin behealdean, mintzezko eraztun zurixka goian, besoko txiki bat osatuz.
Haragia: Urria kapelan, zurixka apur bat grisaxka, usain eta zapore nabarmenik gabea.
Etimologia: Lepiota terminoa grezierazko "lepis" "lepistos" hitzetatik dator eta "oús" eta "otós ear" hitzetatik, kapela esan nahi duena. Ezkatadun kapela duen onddoa.

## Jangarritasuna

Ez da jangarria.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Hostozabalen eta koniferoen basoetan, lurzoru karetsuetan. Ez da oso ohikoa.

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Kanada, Europa, Errusia, Thailandia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa.. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, ISBN:, 286 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Sociedad micológica Barakaldo. Investigación y divulgación de la micologia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Velazquez Vergara José Ignacio, Suarez Gil Angela. (2009). Banco de setas, catalogo micologico. .
* ↑ Lepiota felina: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q3511522
* Multimedia: Lepiota felina / Q3511522
# Lepiota forquignonii

Lepiota forquignonii Agaricaceae familiako onddo espezie bat da.

## Deskribapena

Kapela: 2,2 eta 4 cm bitarteko diametrokoa, konikoa, ganbila, titi pixka batekin. Kapelaren azala belusatu fin batekin, disko marroi-arre kolorekoarekin, banantzen eta argitzen joaten da, hondo zurixkaren gainean ondo kontrastatutako okre-fuliginoso-oliba antzeko koloreko ezkatetan, estu. Ertza pixka bat oxkarratua errezel zuri kotoitsuaren hondarrekin.
Orriak: Zurixka-krema-arrosa kolorekoak, zabalak, desberdinak, libreak. Espora-jalkina zuria edo zurixka.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 3 eta 5,5 cm bitarteko garaierakoa eta 0,4 eta 0,7 cm bitarteko diametrokoa, leuna eta zurixka, eraztun antzekoaren eremutik gora isla arrosa kolorekoekin, fibriloso-iletsua, eta azpitik fibrila kotoitsuz apaindua eta oinarrirantz ezkata okre antzekoekin.
Haragia: Zurixka edo erreflexu arrosa kolorekoekin oinaren goialdean. Usain gogorra du, desatsegina, errefau-lur usaina edo Lepiota Cristata delakoak duen bezalakoa.
Etimologia: Lepiota terminoa grezierazko "lepis" "lepidos" hitzetik dator eta "oús eta otós ear" hitzetatik, kapela esan nahi duena. Ezkatadun kapela duen onddoa.

## Toxikotasuna

Toxikoa.

## Sasoia eta lekua

Quercus-en basoetan.

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Europa, Kaukasia, Errusia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 286 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Velazquez Vergara José Ignacio, Suarez Gil Angela. (2009). Banco de setas, catalogo micologico.
* ↑ Lepiota forquignonii: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10609147
# Lepiota castanea

Lepiota castanea Agaricaceae familiako onddo espezie bat da. Sindrome parafaloidianoa eragiten du. Amanitina pozoia du.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 4 cm bitarteko diametrokoa. Hasieran kanpai itxurakoa gero zabaldu egiten da, lau samar geratu arte, titi zabal batekin. Gaztaina koloreko azala du, laster hondo okre-arrosa koloreko ezkata arrexka kolorekoetan banatzen da.
Orriak: Estu, meheak, libreak, zuriak, ukitzean arre-gorrixkaz zikintzen dira.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zilindrikoa, berdina, zuzena edo kurbatua. Eraztunetik gora, laua da eta zuria edo zuri-arrosa kolorekoa; azpitik, kapelaren kolore antzekoa du. Eraztun iheskorra du eta ez da mintzezkoa.
Haragia: Mehea, hauskorra, zurixka.
Etimologia: Lepiota hitza grezierazko "lepis" "lepidos" hitzetatik dator eta "oús" eta "otós ear" hitzetatik, kapela esan nahi duena. Ezkatadun kapela duen onddoa. Castanea epitetoa, kapelaren gaztaina koloreagatik du.

## Toxikotasuna

Toxikoa. Batzuek hilgarritzat jotzen dute, Lepiota helveola eta beste Lepiota txiki batzuen antzeko toxikotasuna duela uste dute.

### Nahasketa arriskua

Ez da erraza beste Lepiota txiki batzuekin nahastea. Kapela eta oina oso bereizgarriak dira.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean, koniferoen basoetan; baina hostozabalen basoetan ere aurki daiteke. Ohikoa da Iberiar Penintsulan.

### Banaketa eremua

Ipar Amerika, Europa, Errusia, japonia, Australia, Argentina.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 343 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 39 or. ISBN 84-282-0541-X (T. 3). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2006). Setas para todos. Jose Luis Añanos Echo Editorial Pirineo, 319 or. ISBN 84-87997-86-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 284 or. ISBN 84-282-0865-4..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q2640668
* Multimedia: Lepiota castanea / Q2640668
# Lepiota cortinarius

Lepiota cortinarius Agaricaceae familiako onddo espezie bat da eta basionimoa ere bai.

## Deskribapena

Kapela: 1,5 eta 3 cm bitarteko diametrokoa, ganbila, edo titi leun baxu batekin. Ertza errezelaren itxurako hondar zurixka koloreko soberakinekin. Kapelaren azala belusatu-fibroso latz batekin, hasieran ia uniformea, gero ezkata txiki zentrokideetan banatzen da, hori-lehoi kolorekoak, marroi-okre antzekok, horixkak edo oliba-horixka koloreko islekin, marroi-arrexka kolore ilunagokoak diskorantz eta argiagoak kanpoalderantz.
Orriak: Libreak, altuera txikikoak edo ertainekoak, (-4 mm), meheak eta nahiko trinkoak edo estu, ia berdinak edo orritxoekin, ez oso ezberdinak, bihurgunetsuak, zuriak edo krema zurbil kolorekoak. Espora-jalkina zuria.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 2 eta 3,5 cm bitarteko garaierakoa eta 0,4 eta 0,7 cm bitarteko diametrokoa, oinarria klabiforme-erraboildun samarra, mm 1erainoko lodierarekin, gortina kotoi-fibroso deigarri eta ugarirekin, garatzen denean eraztun eremu nabari samar bat uzten du, goialdetik zuria eta behealdean okre antzeko-haragi kolore arin batez apaindua.
Haragia: Zuria. Usain atseginekoa, frutarena.
Etimologia: Lepiota terminoa grezierazko “lepis” “lepidos” hitzetatik dator eta “oús eta otós ear” hitzetatik, kapela esan nahi duena. Cortinarius epitetoa, Cortinarius generoko espezieak bezala gortina duelako du.

## Jangarritasuna

Ezezaguna.

### Nahasketa arriskua

Limacella irrorata antzekoa da.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Koniferoen basoetan, batez ere Picea abies zuhaitzen azpian.

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Kanada, Alaska, Europa, Errusia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 35 or. ISBN 84-282-0541-X (T. 3). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)...
* ↑ (Gaztelaniaz) Velazquez Vergara José Ignacio, Suarez Gil Angela. (2009). Banco de setas. Catalogo micológico. .
* ↑ Lepiota cortinarius: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10671862
* Multimedia: Lepiota cortinarius / Q10671862
# Lepiota erminea

Lepiota erminea Agaricaceae familiako onddo espezie bat da. Pozoitsua izatera iritsi gabe, ez da gomendatzen biltzea, beste Lepiota txiki hilgarrietatik gertu dagoelako (castanea, brunneoincarnata, etab.) eta kalitate gastronomiko eskasa duelako.
Sinonimoa: Lepiota alba, Lepiota clypeolaria var. alba.

## Deskribapena

Kapela: 5 cm arteko diametrokoa, globo itxurakotik laura, titi apur batekin, ertz flokosoa. Kapelaren azala leuna edo ezkata kotoitsu txikiekin, zuria, erdiko diskoa horixka.
Orriak: Libreak, estuak, zuriak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zilindrikoa edo fusiformea, zurixka, eraztunaren azpitik ezkatatxo flokosoekin.
Haragia: Urria, usain eta zapore txarrekoa.
Etimologia: Lepiota terminoa grezierazko "lepis" "lepidos" hitzetatik dator eta "oús" eta "otós ear" hitzetatik, kapela esan nahi duena. Ezkatadun kapela duen onddoa. Alba epitetoa berriz latinetik dator, zuria esan nahi duen "albus" hitzetik. Bere koloreagatik.

## Jangarritasuna

Jangarria, baina arriskutsua.

### Nahasketa arriskua

Lepiota clypeolaria delakoarekin nahas daiteke, honek kapela ezkataduagoa du, oina lirainagoa eta flokosoa eta koniferoen azpian hazten da. Lepiota erminea espezieak habitat desberdina du.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Belardietan, basoetako soilguneetan, belar-guneetan.

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Kanada, Europa, Turkia, Israel, Errusia, Txina, Uzbekistan, Etiopia, Australia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 284 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Morales Pulido Juan, Carmona Perate José Julián. (1981). Sociedad Micologica Extremeña, Medalla de Extremadura 2019.
* ↑ (Gaztelaniaz) Ubillos Javier. (2020). Curso de iniciación a la micología, fichas micológicas. Asociacion cultural “Baxauri” Kultur Elkartea Mikologia, Bajauri, Cofradia Vasca de Gastronomia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 49 or. ISBN 84-282-0540-X (T. 2). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ Lepiota erminea: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10716221
* Multimedia: Lepiota erminea / Q10716221
# Lepilemuridae

Lepilemuridae Lemuriformes Strepsirrhini primateen barneko familia bat da. Bere barnean gaur egun Lepilemur generoa baino ez dago, antzinako Megaladapis generoa guztiz desagertu baita. 20 bat espezie ezagutzen dira. Madagaskarren baino ez dira bizi, beste lemureak bezala. Euren larrua gris-arrea da, batzuetan gorrixka goialdean eta zuri-horixka behealdean. Buru txikia dute eta belarri handi eta biribilduak. 30 eta 35 zentimetro arteko tamaina izan ohi dute eta tamaina bereko isatsa. 0,9 kilo baino gutxiago pisatzen dute normalki. Tapetum luciduma dute eta, beraz, euren begiek distira dute gauez.

## Generoak eta espezieak

* Megaladapis (desagertua)
** Megaladapis edwardsi
** Megaladapis madagascariensis
** Megaladapis grandidieri
* Lepilemur
** Lepilemur aeeclis
** Lepilemur ahmansoni
** Lepilemur ankaranensis
** Lepilemur betsileo
** Lepilemur dorsalis
** Lepilemur edwardsi
** Lepilemur fleuretae
** Lepilemur grewcocki
** Lepilemur hubbardi
** Lepilemur jamesi
** Lepilemur leucopus
** Lepilemur microdon
** Lepilemur milanoii
** Lepilemur mustelinus
** Lepilemur petteri
** Lepilemur randrianasoli
** Lepilemur ruficaudatus
** Lepilemur sahamalazensis
** Lepilemur seali
** Lepilemur septentrionalis
** Lepilemur tymerlachsoni
** Lepilemur wrighti
* Datuak: Q3830736
* Multimedia: Lepilemuridae / Q3830736
* Espezieak: Lepilemuridae
# Lepilemur seali

Lepilemur seali Lepilemur primate Strepsirrhini generoko espezieetako bat da. Lemuriformes guztiak bezala Madagaskarreko endemikoa da. Uhartearen ipar-mendebaldean bizi dira.

## Erreferentziak

* Datuak: Q1209794
* Multimedia: Lepilemur seali / Q1209794
* Espezieak: Lepilemur seali