# Anne Akrich

Anne Akrich (Paris, 1986ko apirilaren 17a) frantziar eleberrigile eta saiakeragilea da.

## Biografia

Parisen jaio zen, ama Polinesiakoa eta aita Tunisiako judua, zeinak soldaduska Polinesian egin zuen. 1998an, Tahitira itzuli ziren gurasoak eta hiru ahizpak. Batxilergoa egin ondoren, 17 urterekin, Parisera itzuli zen, Fénelon Lizeora, literaturako eskolan sartzeko prestakuntza-klaseetara. Ondoren, Normal Sup konkurtsoa huts egin zuen. Sorbonan egin zituen literatura ikasketak.
Gero, bizitza aktiboan sartu zen, New Yorken denboraldi batez gidoilari gisa lan egin zuen, eta idazten jardun zuen. Frantziara itzulita, Le 1 astekarian kontratatu zuten, eta argitaletxeetara eskuizkribuak bidaltzen hasi zen, tartean Grasset argitaletxera. Grasset argitaletxean, Olivier Norak, bertako ugazabak, jasotako lehen eskuizkribua atzera bota zuen, irakurketa-batzordean hau esanda: «Ez gara modeloen agentzia bat».
2014an ezagutu zuten elkar, eta urte batzuk geroago ezkondu zen, 2018an. Urte hartan argitaratutako Traité de savoir-rire à l'usage des embryons eta Frantziako 2018ko literatur urteko arrakastetako bat zuzentzen zaion haurraren aita da. «Olivier mendekatu nuen haur bat eginez; lau urte daramatza lorik egiten ez duela», azaldu zuen. Bitartean, hainbat lan argitaratu zituen, nahiko harrera ona izan zutenak, Julliard argitaletxean, eta, gero, Gallimarden. 2016an, beka bat ere lortu zuen Polinesiaren zale amorratua zen Marlon Brandoren figuraren inguruko nobela proiektu baterako, bi urte geroago argitaratutako lana, Il faut se méfier des hommes nus izenburupean.
Bere fikzioetan eta saiakeretan, tonua librea da. 2022an, saiakera bat argitaratu zuen ageriko umorez sexua, feminitatea, eta, zenbaitetan, emakumeen desioaren gainean gizonek egiten duten ukoa jorratzen duena. Saiakera honek Le Sexe des femmes, du izenburu, Fragments d'un discours belliqueux azpitituluarekin. Bertan, honelako gogoetak eta elkarrizketak tartekatzen ditu: «Atx, barkatu, ez nintzen ohartua zure uzkia zela, itxaron, ez da sartzen, pixka bat behartuko dut, uf, zer, ai? Ez, batere, erlaxatu zaitez, ez kezkatu, ez du minik ematen».

## Argitalpenak
### Eleberriak edo saiakerak

* 2015: Un mot sur Irène, Julliard
* 2018: Il faut se méfier des hommes nus, Julliard, (Marlon Brandori aipamena)
* 2018: Traité de savoir-rire à l'usage des embryons, Julliard
* 2019: Un monde nouveau, Julliard
* 2022: Le Sexe des femmes. Fragments d'un discours belliqueux, Gallimard

## Erreferentziak

* 1 2 3 4 5 6 7 Virginie Bloch-Lainé. (2022). «Anne Akrich, désir est maître» Libération.
* 1 2 3 4 5 «Anne Akrich publie son troisième livre : ((Traité de savoir-rire à l'usage des embryons» Polynésie La Première.
* ↑ Guillemette Faure. (2018). «Vous prendrez bien une part de millefeuille ?» Le Monde.
* ↑ Clarisse Normand. (2016). «La Fondation Jean-Luc Lagardère attribue ses bourses libraire et écrivain» Livres Hebdo.
* 1 2 Olivia de Lamberterie. (2022). «Le sexe des femmes : le livre barré et puissant d'Anne Akrich» Elle.
* ↑ «Littérature: L’écrivaine polynésienne Anne Akrich séduit avec son roman consacré à Marlon Brando» Outremers 360.
* ↑ François Busnel. (2017). «Anne Akrich sur les traces de Marlon Brando dans "Il faut se méfier des hommes nus" (vidéo)» La Grande Librairie.
* ↑ Raphaëlle Leyris. (2019). «Catherine Clément, Anne Akrich, Menis Koumandareas…» Le Monde.
* ↑ Antoine de Caunes; Charline Roux. (2022). «Anne Akrich» France Inter.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q112659530