# Sotiate

Egiten
Sotiateak (latinez: soziati) Antzinako Erroma baino lehen Akitanian bizi izan zen tribu edo herri bat zen, gaur egungo Condomois eskualdeko iparraldean eta Nérac inguruan bizi zirenak. Zalantzazkoa da akitaniarrak edo galiarrak ziren.
Elusate eta basate artean kokaturik, bere hiriburua Sosetik gertu zegoen oppidum bat izan zen, Oppidum Sotiatum izenekoa. Jean-Pierre Brèthes klasizistaren esanetan, sonoritateen herria, Sos eskualden guen harresitu batzuena, oppidum bat (Oppidum Sotiatum), bizi zen, borrokatzen zen, txanpona egiten zuen eta bern burua administratzen zuten herri galiar bat bezala.
Herri hau Publio Lizinio Krasoren aurka bakarrik borrokatu ziren bere errege Adiatuanoren agindupean (bere izenak "handinahia" esan nahi du galieraz), beste herri akitaniar guztiek koalizio bat osatu duten bitartean. Horrek pentsa arazten du Akitaniako ateetan kokaturiko galiarrak izan litezkeela. Akitaniarrek ziren zalantzak eragiten dituen beste datu bat da, III. mendean, administrazio inperialak Akitaniako hegoaldeko herriak katalogatu zituenetan, ez zituela sotiateak aipatu Akitaniako "Bederatzi Herrien" artean;; Izan ere, elusatarren lurraldeei atxikiak agertu ziren, Elusateen oppidum-aren hegoaldean. Elusa (Eauze) Novempopulaniako hiriburua izango zen.
Aldi berean,beste hizkuntzalari batzuek Theo Vennemann, José Ignacio Hualde ou Joseba Andoni Lakarra akitanieraren presentzia azpimarratzen dute Adiatuanosen goardiako geralrien izenenatan, "soldurii" izendatuak, bai eta Sos-en inperioaren garaian, aurkitutako inskripzioetako akitanierazko izenetan: "Adehio" eta "Harbelesteg", besteak beste. Gainera sotiateen gerla buruzagiaren latinezko izenena, Adiatuannus, -annus atzizki horren bidez, akitanierara egokitu dela ikusten da.
Joaquín Gorrochategui hizkuntzalariaren esanetan: «Akitaniak ere eragin galiarra izan zuen, nabarmenagoa Pirinioetatik iparralderantz eta ekialderantz urrundu ahala. Sartze horren lekukoak hauek dira: pertsona eta jainko galiarren izenak, -ates bukaera duten herrien izenak , eta geroago, "-ac" bukaera duten toponimo erromatarrak"»

## Konkista erromatarra

Les Sotiates apparaissent dans l'histoire lors de la guerre des Gaules. En effet, en Txantiloi:Date, sous la direction d'Adiatuanos (Adiatunnus), ils affrontent Publius Crassus qui possède douze cohortes de légionnaires, une cavalerie importante et de nombreux renforts auxiliaires venus de Toulouse, de Carcassonne et de Narbonne, pays dépendants de la province romaine. Dans un combat de cavalerie, les Sotiates attaquent mais l'engagement se solde par un échec. Contraints de se réfugier dans leur capitale (Sos), ils sont assiégés et finissent par capituler après une résistance que César décrit comme opiniâtre$^,$.
K.a. 78an lehendabizikoz erromatarrak borrokatu eta Luzio Valerio Prekonio legatua hil zuten. Publio Lizinio Krasok, Julio Zesarren ordezkaria zena, k. a. 56an menderatu zituen. Adiatuanos edo Adiatuanus izeneko erregeak gidaturik, hiriburuan babesa bilatu behar izan zuten eta, erresistentzia bortitz baten ondoren, garaituak izan ziren.
Ce peuple aquitain est mentionné entre les Elusates (Pays d'Eauze, Gers) et les Osquidates campestri (région de Houeillès, Lot-et-Garonne) par Pline. Leur territoire correspond certainement à l'actuelle région de Sos-en-Albret (Lot-et-Garonne), ville qui pourrait avoir été leur chef-lieu.
Vers Txantiloi:Date, les peuples de la moyenne Garonne engagent le combat pour la première fois avec les Romains. Ces derniers subissent une défaite, entrainant la mort d’un légat, Lucius Valérius Préconius. L'armée est taillée en pièces par les Aquitains, le proconsul Lucius Manlius doit prendre la fuite après avoir perdu ses bagages.

## Erreferentziak

* ↑ Euskaltzaindia. (2015-1-30). 174. araua: Antzinateko herriak. Ekialdeko eta Europako herriak. , 3 or..
* ↑ Fénié, Jean-Jacques eta Bénédicte. (2009). Dictionnaire des Landes. Sud Ouest, 349 or. ISBN 978-2-87901-958-1..
* ↑ (Frantsesez) Brèthes, Jean-Pierre. (2012-12-01). «Et l’Aquitaine devint romaine» Modèles linguistiques XXXIII (66): 29–45. doi:10.4000/ml.285. ISSN 2274-0511. (Noiz kontsultatua: 2025-03-15).
* ↑ (Frantsesez) Delamarre, Xavier. (2008). Dictionnaire de la langue gauloise : Une approche linguistique du vieux-celtique continental. Errance, 32 or. ISBN 978-2-87772-369-5..
* ↑ (Ingelesez) Matasović, Ranko. (2009). Etymological Dictionary of Proto-Celtic. Leiden: Brill, 24 eta 434 or. ISBN 978-90-04-17336-1..
* ↑ (Frantsesez) Boyrie-Fénié, Bénédicte; Fénié, Jean-Jacques. (2009). Jean-Jacques et Bénédicte Fénié, Dictionnaire Des Landes. Bordele: Éditions Sud Ouest, 349 or. ISBN 9782879019581..
* ↑ Txantiloi:Ouvrage
* ↑ Txantiloi:Ref-Hualde-Towards
* ↑ (Gaztelaniaz) Gorrotxategi, Joakin. (1989). «Indígenas y romanos en Aquitania a través de la epigrafía» RIEV 41 ISSN 0212-7016..
* ↑ Gorrochategui, Joaquín. (2013-01-01). «Linguistisque et peuplement en Aquitania» L’âge du Fer en Aquitaine et sur ses marges. Mobilité des hommes, diffusion des idées, circulation des biens dans l’espace européen à l’âge du Fer. Actes du 35e Colloque international de l’AFEAF (Bordeaux, 2-5 juin 2011) sous la direction de Anne Colin et Florence Verdin (Noiz kontsultatua: 2025-03-15).
* ↑ Salluste, Jules César, C. Velléius Paterculus et A. Florus par Firmin-Didot frères, fils et Txantiloi:Cie, 1874, 727 pages
* ↑ Jules César, Commentaires sur la guerre des Gaules, livre III, 20-22
* ↑ Txantiloi:Ref-Mussot-Gascogne
* ↑ C. Julii, Caesaris. Commentarii de bello gallico et civili. ..
* ↑ Vennemann, Theo; Aziz Hanna, Patrizia Noel. (2003). Europa Vasconica, Europa Semitica.. Berlin, New York: De Gruyter Mouton - Walter de Gruyter, 695 or. ISBN 9783110170542..
* ↑ (Frantsesez) Brèthes, Jean-Pierre. (2012-12-01). «Et l’Aquitaine devint romaine» Modèles linguistiques XXXIII (66): 29–45. doi:10.4000/ml.285. ISSN 2274-0511. (Noiz kontsultatua: 2025-03-15).
* ↑ Pline l'Ancien, Histoire naturelle, IV, 19, 108

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1165485