# Herri-arkitektura

Herri-arkitektura edozein tradizio akademikotik kanpo eta orientazio profesionalik gabe egindako arkitektura da. Ez da arkitektura-mugimendu edo estilo jakin bat, kategoria zabal bat baizik, eta eraikin mota askotariko barne hartzen ditu, mundu osoko eraikuntza-metodo desberdinak dituztenak, historikoak eta egungoak, klasikoak eta modernoak. Herri-arkitekturak eraikitako ingurunearen %95 osatzen du mundu osoan.
Herri-arkitekturak tokiko eta uneko beharrak asetzen ditu, bere eskualdean eskuragarri dauden materialek erabiltzen ditu eta tokiko tradizio eta praktika kulturalak islatzen. Herri-arkitekturaren ikasketan ez dira arkitektoak aztertzen, baizik eta tokiko eraikitzaileen trebetasuna eta tradizioa, egiletza gutxitan ezagutzen baita. Horregatik, askotan "Arkitekto gabeko arkitektura" esaten zaio. Azken urteotan, arkitektoek eta eraikuntza-industriak herri-arkitektura aztertzen hasi dira, eraikuntza garaikidean diseinu iraunkorra txertatzeko ahaleginean.

## Ezaugarriak

Herri-arkitekturako eraikuntzak eta eraikinak, helburu jakin batera eta bertan eskuragarri dauden materialetara egokitzen dira beti. Baliabideen, bolumenaren eta obraren ekonomia dute ezaugarri; izan ere, eraikitzaileek lana eta materialak aurreztea bilatzen dute, eta ahozko tradizioaren bidez belaunaldi batetik bestera transmititu diren teknika sinpleekin erabiltzen dira.
Arkitekturaren azterketa, oro har, monumentuez arduratu izan da, baina baita ere arkitektoez, goi-ikasketak eta «arkitektura jasoaren» korronte eta estiloak dituzten pertsona gisa ulertuta, eta alde batera utzita «arkitektorik gabeko arkitektura», gizateria bizi eta lan egiten duen espazioen gehiengoa dena. Arkeologiak, bestalde, monumentuak (tenpluak, jauregiak edo hilobiak esaterako) eta beraien testuinguru soziohistorikoak ikertzeko duen interesa erakutsi digu, elementu horiek baitira zibilizazioaren lekukotasunik adierazgarrienak.
Gutxienez Arts and Crafts mugimenduaz geroztik, arkitekto moderno askok herri-arkitekturako eraikinak aztertu dituzte, eta haiengandik inspirazioa atera nahi izan dute, baita bertako ezaugarriak erabili ere. Adibidez, 1946an Hassan Fathy arkitekto egiptoarra izendatu zuten Luxor ondoko New Gourna herria berria antolatzeko. Nubiako finkapen eta teknologia tradizionalak ikasi ondoren, nubiar adobezko ganga tradizionalak txertatu zituen bere diseinuetan. Hala ere, esperimentuak porrot egin zuen hein batean, hainbat arrazoi sozial eta ekonomikoengatik.
Aldo van Eyck arkitekto holandarra ere herri-arkitekturaren sustatzailea izan zen, Samuel Mockbee, Christopher Alexander eta Paolo Soleri bezala.

## Eragina herri-arkitekturan

Herri-arkitekturan eragina izan dezakete giza portaeraren eta inguruaren alderdi ugarik, eta horrek ia testuinguru guztietan eraikuntza-forma desberdinak sorrarazten ditu. Hurbileko herriek ere erantzun sotilki ezberdinak izan ditzakete beren bizilekuen eraikuntza eta erabileran, nahiz eta hasieran berberak izan. Aldakuntza hauek gorabehera, eraikin bakoitza fisikaren lege berberen menpe dago, eta, horregatik, antzekotasun esanguratsuak ditu egituraetan.

### Klima

Herri-arkitekturan eragin esanguratsuenetakoa eskualdeko klima da. Klima hotzetako eraikinek masa termiko handia edo isolamendu-maila handia dute beti. Guztiz itxita egon ohi dira, berorik ez galtzeko, eta baoak, hala nola leihoak, txikiak izaten dira edo ez dira existitzen. Aldiz, klima beroetako eraikinak material arinagoekin eraiki ohi dira, eta aireztapen gurutzatua ahalbidetzen dute, eraikinaren egituran dauden irekiduren bidez.

## Erreferentziak

* ↑ (Ingelesez) Caves, R. W.. (2004). Encyclopedia of the City. Routledge, 750 or. ISBN 978-0415862875..

## Kapo estekak

* Datuak: Q930314
* Multimedia: Vernacular architecture / Q930314