OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Amanita muscaria var. aureola

Amanita muscaria var. aureola Amanitaceae familiako onddo espezie bat da. Sindrome panterinikoa, oso toxikoa.
Sinonimoa: Agaricus pseudoaurantiacus

## Deskribapena

Kapela: Zertxobait txikiagoa (gutxitan gainditzen du 10 cm), globo itxurakotik, ganbilera eta laura. Kapelaren azala laranja kolorekoa (erdiko gorrixka izan ezik), errezelaren garatxo edo arrastorik gabe, leuna, ertza pixka bat ildaskatua, baina bolbaren hondarrik gabe.
Orriak: Guztiz zuriak, libreak estu samar, eta zabalak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zuria (tonu horixka pixka bat izan dezake, baina inoiz ez da horira iristen), zilindrikoa, taxoi nominala baino meheagoa eta luzeagoa. Eraztun zuria goian, zintzilikarioa, mintzezkoa. Taxoi nominala baino agerikoagoa, mintzezkoagoa eta ez hain irintsua.
Haragia: Irmoa, ez hain lodia, errefau usain pixka batekin eta zapore leunarekin.
Etimologia: Amanita terminoa grekotik dator eta Zilizia eta Siria arteko mendiari egiten dio erreferentzia, han oso ugariak ziren eta. Grezieraz beste esanahi bat ere badu, perretxikoa kontzeptu orokor gisa. Aureola epitetoa berriz latinetik dator, urre kolorekoa esan nahi duen “aureolus” hitzetik. Bere kolore laranjagatik, urre koloreagatik, distiratsuagatik.

## Toxikotasuna

Toxikoa.

### Nahasketa arriskua

Taxoi nominalak (Amanita muscaria) tamaina handiagoa du, kapela gorria (ez laranja kolorekoa), errezel hondarrak edo garatxoak izaten ditu, hanka lodiagoa eta laburragoa, bolba irintsuagoa, ez hain mintzezkoa eta agerikoagoa; ugariagoa da, Arriskutsua, Amanita caesarea bikainak ere laranja koloreko kapela duelako, baina honek orriak eta hanka horiak ditu (ez zuriak) eta bolba zabalagoa eta inguratzaileagoa.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Amanita muscaria baino urriagoa. Hostozabalen eta koniferoen basoetan.

### Banaketa eremua

Alaska, Europa, Errusia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 161 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 107 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Ubillos Javier. (2020). Curso de iniciación a la micología, fichas micológicas. Asociacion cultural “Baxauri” Kultur Elkartea Mikologia, Bajauri, Cofradia Vasca de Gastronomia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Calvo Pérez Javi. (2006). El mundo de las setas. Asociacion Micológica Fungipedia.
* ↑ Amanita muscaria var. aureola: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q3613605
# Amanita nivalis

Amanita nivalis Amanitaceae familiako onddo espezie bat da.
Sinonimoak: Agaricus gemmatus var. lapponicus, Agaricus vaginatus var. albida, Agaricus hyperboreus, Amanita hyperborea, Amanitopsis nivalis, Amanitopsis hyperborea, Pseudofarinaceus hyperboreus, Pseudofarinaceus nivalis, Agaricus vaginatus var. nivalis, Vaginata nivalis, Vaginata hyperborea, Amanita vaginata var. nivalis, Amanita vaginata f. nivalis, Amanitina nivalis, Amanita oreina, Amanita vaginata var. hyperborea.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 5 cm bitarteko diametrokoa, konikoa, kanpai itxurakoa, gero zabaldua, ertzean ildaska oso nabarmenekin, baina ez luzeak. Ez oso mamitsua, arrexka kolorekoa gaztetan baina oso koloregabetua helduaroan, ia zuria, gris-arre koloreko orban bakarrarekin erdian.
Orriak: Estu, zuriak, oinera mehetuak.
Hanka: 6 eta 12 cm bitarteko garaierakoa eta 0,6 eta cm 1 bitarteko diametroarekin, lirain samarra, goian mehetua, zuria, ia leuna, inoiz jaspeztatua, barnehutsa. Bolba zuria, mintzezkoa, oso garaia, bilduaz.
Haragia: Zuria, usaingabea eta zaporegabea.
Etimologia: Nivalis epitetoa latinetik dator, zuria esan nahi duen, “nivalis” hitzetik. Kolore zurirako joera duelako

## Jangarritasuna

Amanitopsis denak bezala jangarria, baina kontuz

### Nahasketa arriskua

Sarri alba aldaeraren sinonimoa bezala ikusten da.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Zelaien ertzetan.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Alaska, Mexiko, Groenlandia, Islandia, Europa, Errusia Japonia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 29 or. ISBN 84-282-0541-X (T. 3). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)...
* ↑ Amanita nivalis: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q2059582
* Multimedia: Amanita nivalis / Q2059582
# Amanita ponderosa

Amanita ponderosa Amanitaceae familiako onddo espezie bat da. Oso bilatua Huelva eta Badajozen, baita oraindik lurpean dagoenean ere. Andaluzian eta Extremaduran urtarriletik aurrera aurki daitezke.
Sinonimoak: Amanita curtipes var. ponderosa.

## Deskribapena

Kapela: 8 eta 11 cm bitarteko diametrokoa. Hasieran, bolba hausten denean, zuria, gero okre-arrosakara kolorekoa, ondoren arre-gorrixka kolorekoa; hemisferikoa, ganbila eta azkenean zabaldu eta lautu egiten da.
Orriak: Zuriak, gero krema kolorekoak, estu, libreak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 6 eta 10 cm bitarteko garaierakoa eta 2 eta 4 cm bitarteko lodierakoa; zuria edo pixka bat arrosakara, kapela baino argiagoa, betea, lodia, erraboilduna. Eraztun zuria, mehea eta ez oso trinkoa. Bolba handia, lodia, iraunkorra, zuria, baina beti lurrean zikinduta.
Haragia: Trinkoa, zuria, arrosa airearekin kontaktuan, lurkara samarreko usaina du eta zapore ahula.
Etimologia: Amanita terminoa grekotik dator, eta Zilizia eta Siria arteko mendiari egiten dio erreferentzia, han oso ugariak ziren eta. Grezieraz beste esanahi bat ere badu, perretxikoa, kontzeptu orokor gisa. Ponderosa epitetoa berriz latinetik dator, astuna, trinkoa, esan nahi duen "ponderosa" hitzetik. Bere pisuagatik

## Jangarritasuna

Jangarria, ez bikaina, nahiz eta merkatuetan saltzen den eta ateratzen den lekuetan bikaina bezala daukaten. Perretxikoa ireki gabe dagoenean biltzen dituzte, bolbatik atera gabe dagoenean, patatak balira bezala. "Arrautza" hauek ebakitzean, perretxikoaren enbrioi bat ikusten da eta bolba oso lodi bat.

### Nahasketa arriskua

Bere ezaugarriak eta habitata kontuan hartuta, zaila da beste Amanita hilgarri edo pozoitsu batzuekin nahastea.

## Sasoia eta lekua

Hegoaldeko espeziea da. Andaluzian eta Extremaduran hazten da. Udaberrian ugari ateratzen da, landare gutxi dagoen lurretan, artelatz eta abarren zoruetan.

### Banaketa eremua

Andaluziako erdialdeko eta mendebaldeko endemikoa, Mexiko, Frantzia, Portugal.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 316 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Ubillos Javier. (2020). Curso de iniciación a la micología, fichas micológicas. Asociacion cultural “Baxauri” Kultur Elkartea Mikologia, Bajauri, Cofradia Vasca de Gastronomia..
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 174 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ Amanita ponderosa: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q8197035
* Multimedia: Amanita ponderosa / Q8197035
# Amanita proxima

Amanita proxima Amanitaceae familiako onddoa da. Perretxiko pozoitsua da.
Sinonimoak: Volvaria corticelli, Amanita ovoidea f. proxima, Amanita corticelli, Amanita ovoidea var. proxima, Amanita aminoaliphatica.

## Deskribapena

Kapela: Hasieran arrautza itxurakoa, gero bolba apurtu egiten zaio eta 5-22 (30) cm-ko diametroa duen kapela agertzen da, hasieran globo itxurakoa gero ganbil-lautua. Ertza ildaskatu gabea, errezel orokorraren hondarrek eragindako flokoso-irintsua eta heltzen denean makurretik laura. Azala leuna eta distiratsua, oro ar, errezel orokorraren hondarrik gabe eta kolore zuritik zuri-kremara eta batzuetan herdoil koloreko orbanekin.
Orriak: Libreak, estu, sabeldunak, zuriak eta erreflexu arrosaren bat dutenak.
Orri libreak: Kirtenera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zilindrikoa, 8-15 x 1-2,5 cm-ko kolore zurikoa, eraztunaren ondarrekin eta oinarria erraboil samarrekoa, mintzezko bolba batez inguratua eta okre-lur kolorekoa.
Eraztuna goian eta apur bat mintzezkoa, baina iheskorra eta beti hondarrak uzten dituena.
Haragia: Zuria, usain ahulekoa eta zapore gozoegia duena, baina ez atsegina.
Etimologia: Amanita grekotik dator eta Zilizia eta Siria arteko mendiari egiten dio erreferentzia, han oso ugariak ziren eta. Grezieraz beste esanahi bat ere badu, perretxikoa, kontzeptu orokor gisa.

## Toxikotasuna

Toxikoa

### Nahasketa arriskua

Tamaina handiagoko Amanita ovoidea-rekin nahas daiteke, ukipen txikienarekin eskuak zikintzen dituzten eraztun eta oin irintsuekin.
Frogatuta dirudi Amanita proxima toxikoa dela eta Amanita ovoidea berriz ez.

## Sasoia eta lekua

Lur kareduneko artadi eta pinudietan hazten den espezie berozalea.

### Banaketa eremua

Frantzia, Espainia, Portugal, Italia, Grezia, Israel, Krimeako penintsula eta Ontario.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2001). Setas para todos. Jose Luis Añanos Echo EDITORIAL PIRINEO, 355 or. ISBN 84-87977-86-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 298 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ Amanita proxima: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* (Frantsesez) Amanita proxima Amanite proche de ovoide ou Amanite à volve rousse
* (Ingelesez) Amanita proxima Mycobank-en
* Datuak: Q3613611
* Multimedia: Amanita proxima / Q3613611
# Amanita regalis

Amanita regalis Amanitaceae familiako onddo espezie bat da.
Sinonimoak: Agaricus muscarius var. ß regalis, Amanita muscaria var. regalis, Amanita muscaria subsp. regalis, Amanita muscaria f. regalis, Amanitaria muscaria var. regalis.

## Deskribapena

Kapela: Handia, 15 cm-ko diametrora iritsi daiteke, hemisferikotik globo formakora pasatzen da, azkenean lautu egiten da. Gorri ilun kolorekoa edo marroi kolorekoa, eta gainazala errezeletik datozen garatxoz estalita egoten da, zurixkak edo horixkak. Ertza pixka bat ildaskatua eta kapelaren azala bereizgarria du.
Orriak: Zuriak, nahiko zabalak eta libreak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zuria eta betea, zahartzaroan barnehutsa, lodia edo luzanga eta zilindrikoa. Oinarrian loditua gorantz hedatzen den erraboil kotoitsuko zerrenda zentrokideen itxuran, batzuetan horiz tindatuta, Eraztun zintzilikari iraunkor zuri bat du, irin-malutez zikinduta.
Haragia: Lodia, zuria, nahiko trinkoa, batez ere kapelan. Zapore gozoa eta leuna du, eta errefauaren usaina.
Etimologia: Amanita terminoa grekotik dator eta Zilizia eta Siria arteko mendiari egiten dio erreferentzia, han oso ugariak ziren eta, grezieraz beste esanahi bat ere badu, perretxikoa kontzeptu orokor gisa. Regalis epitetoa berriz latinetik dator, erreal, erregearen esan nahi duen “regalis” hitzetik. Dimentsio handiak dituelako.

## Toxikotasuna

Amanita muscaria bezala, toxikoa da.

### Nahasketa arriskua

Marroi kolorea duelako eta batzuetan ezkata horixkak, Amanita franchetii delakoarekin nahas daiteke, hau ez da hain erraboilduna eta ez ditu oineko tonu horixkak.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Hostozabalen eta koniferoen azpian.

### Banaketa eremua

Kanada, Alaska, Ameriketako Estatu Batuak, Mexiko, Europa, Errusia, Kaukasia, Japonia, Taiwan, Kongoko Errepublika Demokratikoa.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, orria, 161 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 11 or. ISBN 84-282-0540-X (T. 2). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)...
* ↑ (Gaztelaniaz) Calvo Pérez Javi. (2006). El mundo de las setas. Asociacion Micológica Fungipedia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Velazquez Vergara José Ignacio, Suarez Gil Angela. (2009). Banco de setas. Catalogo micológico.
* ↑ Amanita regalis: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q742673
* Multimedia: Amanita regalis / Q742673
# Galanperna arre-lilazeo

Galanperna arre-lilazeoa (Lepiota brunneolilacea) Agaricaceae familiako onddo espezie bat da. Pozoitsua. Hilgarria izan daiteke ugaztunentzat

## Deskribapena

Kapela: 3 eta 7 cm bitarteko diametrokoa, kanpai itxurakoa, ganbila, titi zabal eta baxuarekin, azala okre-arre kolorekotik arrera doana, tindu arrosa koloreko arinekin, ezkata gorrixka-lila kolorekoekin, ertzerantz banatu egiten dira ezkata zentrokide eta trinkoetan, hondo zurixkaren gainean.
Orriak: Zuriak, zabalak, libreak eta desberdinak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 4 eta 6 cm bitarteko luzerakoa eta 0,6 eta 1 cm bitarteko lodierakoa, zurixkatik arrosa-lilara doan kolorekoa, eraztunetik gora leuna eta behera arre koloreko sigi-sagan dauden marrekin apaindua, eraztun sinplea, mintzezkoa, zurixka, ertza arre kolorekoa, oinean marka bat utzita desagertu daiteke.
Haragia: Zurixka, arrosa samarrekoa edo ardo kolore samarrekoa oinean. Usain ahulekoa edo usain gabea.
Etimologia: Lepiota hitza grezierazko "lepis" "lepistós" hitzetatik eta "oús" eta "otós ear" hitzetatik dator, kapela esan nahi duena. Ezkatadun kapela duen onddoa.

## Toxikotasuna

Pozoitsua. Hilgarria izan daiteke.

### Nahasketa arriskua

Lepiota lilacea delakoarekin nahas daiteke batzuetan, kontuz ibili ezean.

## Sasoia eta lekua

Hareazko dunetan eta lurzoru alubialetan, barnealdean.

### Banaketa eremua

Itsas kostaldetik gertu, Galiziatik Herbehereetara. Espainia, Frantzia, Erresuma Batua, Belgika, Herbehereak, Hungaria.

## Erreferentzia

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 286 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Lepiota brunneolilacea: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10557687
* Multimedia: Lepiota brunneolilacea / Q10557687
# Galanperna hiltzaile

Galanperna hiltzailea (Lepiota pseudolilacea) Agaricaceae familiako onddo espezie bat da. Oso arriskutsua eta hilgarria.
Sinonimoa: Lepiota pseudohelveola.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 5 cm bitarteko diametrokoa, lehenengo ganbila, gero zabaldu egiten da, arre-grisaxka edo arre-arrosa kolorekoa, ilunagoa erdian, zahartzean argituz joaten da, ezkata zentrokide samarrekin apaindua, eta eraztun hondarrek apendikulatutako ertzarekin.
Orriak: Zurixkak, nahiko estu,
Hanka: 3 - 7 x 0,2 - 0,6 cm-koa, eraztuna nahikoa osoa, lerro arrexka batez apaindua.
Haragia: Usain leunekoa.
Etimologia: Lepiota hitza grezierazko "lepis" "lepistós" hitzetatik eta "oús" eta "otós ear" hitzetatik dator, kapela esan nahi duena. Ezkatadun kapela duen onddoa.

## Toxikotasuna

Pozoitsua eta hilgarria.

### Nahasketa arriskua

Lepiota brunneolilacea delakoarekin, mamitsuagoa eta dunetan hazten dena, eraztun arre-gorrixka du, ertz gris-berdexkarekin.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean hostozabalen azpian garatzen den espezie urria,

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Brasil, Kanariak, Maroko, Europa, Errusia, Kaukasia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 349 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 286 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Lepiota pseudolilacea: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10656967
* Multimedia: Lepiota pseudolilacea / Q10656967
# Galanperna faltsu

Galanperna faltsua (Leucoagaricus badhamii) Agaricaceae familiako onddo espezie bat da. Jangarritasuna zalantzazkoa da. Toxikoa den susmoa dago.
Sinonimoak: Lepiota badhamii, Mastocephalus badhamii, Lepiota rufovelutina, Lepiotophyllum badhamii, Lepiota meleagroides, Leucocoprinus badhamii, Lepiota rufovelutina var. sanguinascens.

## Deskribapena

Kapela: 7 eta 10 (20) cm bitarteko diametrokoa, sendoa, arre-purpura kolorekoa ezkatekin. Titidun kamutsa eta zanpatua. Hasieran zurixka da, baina, ukitzean, kolore horixka hartzen du, ondoren, kolore gorri-arrexkara edo more-purpurara pasatzen da.
Orriak: Zuriak edo krema kolorekoak, estu samar eta zabalak. Zahartzean arre-oliba kolorera pasatzen dira.
Hanka: Hasieran zuria, gero kapelaren tonu berak hartzen ditu. 10 cm inguruko luzerakoa, barnehutsa, erraboilduna, askotan beste ale batzuen oinekin bat eginda. Karpoforoaren gainerakoan gertatzen den bezala, igurtziz gero kolorez aldatzen da. Eraztuna du.
Haragia: Zuria; moztutakoan, kolore hori-azafraira pasatzen da, eta, ondoren, gorri-ardo kolorera. Amoniakoarekin kolore berdexka hartzen du.
Etimologia: Leucoagaricus terminoa grekotik dator, zuria, argia esan nahi duen "leukós" hitzetik eta "agaricus" hitzetik. Perretxiko zuri bat. Badhamii epitetoa, Charles Badhan (1806-1857) mikologo eta botaniko ingelesaren omenez da.

## Jangarritasuna

Zalantzazkoa, toxikoa izan daiteke.

### Nahasketa arriskua

Lepiota meleagroides oso gertu dago, honek hostozabalen basoetan irteten du, meheagoa eta urriagoa da eta gorri ilunez koloreztatzen da ebakitzean. Ez nahastu galanperna jangarriarekin (Macrolepiota procera)

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean hazten da, humus asko duten lurretan, lasto edo belar lehorraren hondarretan, baita zerrautsetan ere. Basoan enbor zaharretan.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Mexiko, Europa, Errusia, Zeelanda Berria, Benin, Hegoafrika, Kongoko Errepublika Demokratikoa.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 360 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 139 or. ISBN ISBN:84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 288 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 187 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ Leucoagaricus badhamii: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q49607817
* Multimedia: Leucoagaricus badhamii / Q49607817
# Albourne

Albourne, Ingalaterrako hegoaldean dagoen herri bat da, Mendebaldeko Sussex konderrian.
2021ean 644 biztanle zituen.
# Handcross

Handcross, Ingalaterrako hegoaldean dagoen herri bat da, Mendebaldeko Sussex konderrian.
# Hassocks

Hassocks, Ingalaterrako hegoaldean dagoen herri bat da, Mendebaldeko Sussex konderrian.
2011n 7.667 biztanle zituen.
# Linfield (Mendebaldeko Sussex)

Linfield, Ingalaterrako hegoaldean dagoen udalerri bat da, Mendebaldeko Sussex konderrian.
2011n 5.836 biztanle zituen.
# Pease Pottage

Pease Pottage, Ingalaterrako hegoaldean dagoen udalerri bat da, Mendebaldeko Sussex konderrian.
2012n 1.691 biztanle zituen.
# Poynings

Poynings, Ingalaterrako hegoaldean dagoen herri bat da, Mendebaldeko Sussex konderrian.
2011n 432 biztanle zituen.
* Datuak: Q2670050
* Multimedia: Poynings / Q2670050