OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joseba Lertxundi

Joseba Lertxundi Jiménez (Trapagaran, Bizkaia, 1981 -) euskal futbol entrenatzailea, kirol-aditua eta irakaslea da. Athletic Clubeko entrenatzaile ohia da.
2022. urtean Trapagareneko Kirolaz Bizi 2022 Saria jaso zuen.

## Bizitza

Trapagaraneko Itxaropena Ikastolan ikasi zuen. IVEF Lizentziatura ikasi zuen Euskal Herriko Unibertsitatean (1999-2004). Ondoren irakasle masterra egin zuen Euskal Herriko Unibertsitatean. Gainera big data kirolari aplikatuan aditu-graduondokoa Valladolideko Unibertsitatean eta analisi taktikoan eta scoutingen masterra Juan Carlos Erregea Unibertsitatean.
Trapagaraneko Itxaropena Ikastolan irakaslea izan zen lau urtez (2003-2008). Gero Asti Leku Ikastolan lan egin zuen irakasle bezala hamaika urtez (2010-2021). Entrenatzaile bezala, Barakaldo CF taldearen entrenatzailea izan zen hiru urtez (2013-2016). Ondoren Athletic Club taldean egon zen zortzi urtez (2016-2024). Bilboko taldean futbol baseko lehen entrenatzaile izan zen (2018-2021) eta gero Athletic Club Femeninoaren bigarren entrenatzaileea izan zen (2021-2024).

## Erreferentziak

* ↑ Entregados los premios “Kirolaz Bizi” en Trapagaran. .
* ↑ (Gaztelaniaz) EFE. (2019-06-22). «El Athletic confirma el organigrama técnico de sus 14 equipos de formación» Deia (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ (Gaztelaniaz) SL, TAI GABE DIGITALA. (2020-05-27). «Lezama, se mantiene el organigrama técnico con algunas incorporaciones de jugadores» naiz: (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ (Gaztelaniaz) «Lezama cambia la mitad del organigrama» Marca.com 2019-06-22 (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ (Gaztelaniaz) «Decidido el organigrama para los principales equipos de Lezama» Mundo Deportivo 2023-06-24 (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ (Gaztelaniaz) BILBAO, DEIA EUS /. (2021-01-08). «Cambios en el Athletic femenino con la llegada de Iraia Iturregi» Deia (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ (Gaztelaniaz) Mallo, Juanma. (2023-06-24). «El Athletic cierra el organigrama de los tres primeros equipos de Lezama» El Correo (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ (Gaztelaniaz) «Cuerpos técnicos de Bilbao Athletic, Basconia y Juvenil División de Honor | Athletic Club Website Oficial» www.athletic-club.eus (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).

## Ikus, gainera

* Asti Leku Ikastola
# El Eco de Tetuan

El Eco de Tetuan gaztelaniazko egunkaria izan zen, Marokoko Tetuan hirian argitaratua. Lehen alea 1860ko maiatzaren 1ean argitaratu zen, Wad-Raseko ituna sinatu eta Espainia-Maroko Gerra amaitu eta gutxira. 1820 inguruan Ceutan sortu zen El Liberal Africano izan ezik, El Eco de Tetuan izan zen Marokoko lehen egunkaria. Pedro Antonio de Alarcónek zuzendu zuen.

## Erreferentziak

* 1 2 3 4 (Ingelesez) Tayebi, Hamza. «Print Journalism in Morocco: From the Pre-colonial Period to the Present Day» Mediterranean Journal of Social Sciences 2013-07-01 ISSN 2039-9340..
* ↑ (Ingelesez) Babas, Latifa. «1860, when Spain introduced journalism to Morocco through El Eco de Tetuan» Yabiladi 2018-05-03 (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* 1 2 (Arabieraz) «مجلات مغربية توقفت عن الصدور» Maghress.com 2015-09-04 (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
# Celio (Erroma)

Celio Erroma hiriko alde historikoa (I municipioa) osatzen duten hogeita bi rionietan hemeretzigarrena da. Koliseoa eta Konstantinoren arkua daude bertan.

## Geografia

Zelio muinoaren magaletan kokatzen da eta berak ematen dio izena rioneari.

## Historia

Erromako zazpi muinoetako bat da Zelio. Antzinaroan etruriarrak bizi ziren bertan. I mendean Koliseoa eraiki zen eta ondoan Ludus Magnus, gladiadoreen eskola.
Historian zehar populazio txikia izan zuen. Hainbat eliza zeuden mahasti eta baratzeen artean. 1870 urtean Italia bateratu eta Erroma hiriburu izendatzean eremua urbanizatzeko planak diseinatu ziren. 1885 eta 1891 artean ospitale militarra eraiki zen eta hauen esku gelditu zen rionearen zati handi bat.
Aurretik Monti eta Campitelli rionietan zeuden hainbat lursail 1921 urtean bateratu eta hirugarren rione bat eratu zen, Celio izenekoa.

## Ondasun nabarmenak

* Koliseoa
* Konstantinoren arkua
* San Joan eta San Pauloren basilika
* San Giovanni a Porta Latina basilika
* Porta San Sebastiano

## Iruditegia

* Koliseoa.
* Konstantinoren arkua.
* Zelio muinoa.
* San Joan eta San Pauloren basilika.
* San Giovanni a Porta Latina basilika.
* Santa Maria in Domnica.
* Porta San Sebastiano
* Porta Metronia
* Villa Celimontana.
* Clivus Scauri.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1052943
* Multimedia: Rione XIX - Celio / Q1052943
# El Horria - La Liberté

El Horria⁩ (judeo-marokeraz: אלחוררייא‎) edo La Liberté (euskaraz: «Askatasuna») Marokoko juduei zuzendutako egunkaria izan zen. Salomon Benaiounek argitaratu zuen Tangerren bi hizkuntzako bertsioetan, judeo-marokeraz eta frantsesez.

## Historia

Arabierazko bertsioa, El Horria izenburua zuena, 1914an argitaratu zen lehen aldiz. Frantsesezko bertsioaren lehen alea, La Liberté, 1915eko ekainaren 18an kaleratu zen, El Horria egunkariaren 51. zenbakiarekin batera.

## Finantzaketa

Egunkariak finantza-zailtasunak izan zituen, eta Benaiounen inbertsio pertsonalei, harpidetza kuotei, publizitate diru-sarrerei eta Frantziako Gobernuaren laguntza klandestinoari esker aktibo jarraitu zuen. Azken horrek egunkariaren Frantziaren aldeko ildo editoriala propagandarako tresna baliagarri gisa ikusi zuen. Gobernu kolonialak 1.600 libera ordaindu zituen urtero 1918ra arte, eta ondoren 2.000 libera 1924ra arte. 1924an, Tangerko Estatutua zela eta, propaganda jada ez zen beharrezkoa izan.

## Digitalizazioa

Historical Jewish Press proiektuaren baitan, egunkaria eskaneatu eta digitalizatu zen.

## Erreferentziak

* 1 2 (Ingelesez) «El Horria⁩ - ⁨אלחוררייא⁩⁩; גאזיטה אדאבייא, תזארייא, סייאסייא» The National Library of Israel (Noiz kontsultatua: 2025-02-21).
* ↑ (Frantsesez) Bensoussan, David. (2012). Il était Une Fois Le Maroc: Témoignages Du Passé Judéo-marocain. iUniverse, 185 or. ISBN 978-1-4759-2608-8. (Noiz kontsultatua: 2025-02-21).
* ↑ (Ingelesez) Moreno, Aviad. «Benaioun (Ben Ayoun), Salomon» Encyclopedia of Jews in the Islamic World 2010-10-01 (Noiz kontsultatua: 2025-02-21).
* ↑ (Frantsesez) Cohen, Pierre. (2007). La presse juive éditée au Maroc : 1870-1963. Rabat: Editions & Impressions Bouregreg ISBN 978-9954-470-45-9. OCLC .494271917 (Noiz kontsultatua: 2025-02-21).
* ↑ (Frantsesez) Miège, Jean-Louis. (1954). Journaux et journalistes a Tanger au XIXe siècle. OCLC .433729977 (Noiz kontsultatua: 2025-02-21).
* 1 2 3 4 (Ingelesez) Tam, Alon. (2022). «Between El-Horria and La Liberté: The Jewish Worldview of a Judeo-Arabic and French Newspaper from Twentieth Century Tangier, Morocco» Jewish Social Studies 27 (3): 123-157. (Noiz kontsultatua: 2025-02-21).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q16128711
# Judeo-marokera

Judeo-marokera arabieraren aldaera bat da, Marokon bizi diren edo bizi izan ziren juduek hitz egindakoa.

## Ezaugarriak

Judu komunitatean erabili ohi zen, eta hizkuntza askoren eraginak biltzen zituen, baina funtsean Marokoko arabieraren aldaera zen. Hortaz bere osagarri edo eragin nagusia arabierarena zen, baina beste eragin batzuk ziren: amazigera, Marokoko judeo-gaztelania edo haketia (1492ko kanporatzearen ondoren Espainiatik etorritako errefuxiatu sefardien etorreraren ondorioz) eta hebreera. 19. mendetik gaztelania (Espainiaren hurbiltasunaren ondorioz) eta frantses hizkuntzen eragin handia du halaber.
Funtsean Marokoko arabieraren dialekto bat da, antzekotasun batzuk dituelarik judeo-tunisierarekin, Libiako Tripoliko juduen dialektoarekin; baina urrunago dago beste judeo-arabiera forma batzuekin, judeo-irakierarekiko nahiko ezberdina da adibidez. Arameratik iritsitako hitz eta esamolde ugari biltzen ditu. Aldaera garrantzitsuak izan ditu ahoskeran, baita hiztegian ere, eskualdearen arabera.

## Hizkuntzaren gainbehera

XX. mendearen bigarren erdian Marokoko 265.000 judu gehien-gehienek Israelera, Europara eta Ipar Amerikara emigratu zuten, 1948tik aurrera bereziki. XXI. mendearen lehen laurdenean Marokon 3.000 judu bizi badira ere, belaunaldi honetako gehienek frantsesa hartu dute lehen hizkuntza gisa arabieraren ordez; eta arabieraz mintzo badira ere, forma hori Marokoko arabieratik gertuago dago judeo-marokoera berezkotik baino. XXI. mendean nonbait hiztunak geratzen badira, Israelen da, milaka batzuk iturri batzuen arabera, eta gehienak adinekoak. Israelgo irratiak judeo-marokoerazko irratsaioa eskaintzen du.

## Idazkera

Forma idatziari dagokionez, erabiltzen zen hebrear alfabetoari puntuazio zeinuak gehitu zitzaien, falta ziren soinu bakanak irudikatzeko. Dokumentu asko aurkitu dira (erlijiozkoak, ezkontza-kontratuak, merkataritza agiriak, fakturak, etab.) judeo-arabieraz idatzita eta hebreeraz transkribatuta.

## Erreferentziak

* ↑ (Ingelesez) «Moroccan Jewish Language» Visiting Jewish Morocco 2020-09-27 (Noiz kontsultatua: 2025-02-15).

## Kanpo estekak

* Artikulu hau, osorik edo zatiren batean, frantsesezko Wikipediako «Judéo-marocain» artikulutik itzuli da; zehazki, 2024-05-31ko bertsio honetatik. Izan ere, artikulu horretan aritu diren wikilariek GFDL edo CC-BY-SA 3.0 lizentziekin argitaratu dute beren lana.
* Datuak: Q56595
# Iker Galartza

Iker Galartza (Amezketa, Gipuzkoa, 1977ko maiatzaren 17a) pailazoa, aktorea eta gidoigilea da. Telebistan egindako lanengatik da batez ere ezaguna; baina pailazo moduan edo antzerkian ere jardun du, Poxpolo ta Mokolo pailazoekin besteak beste. 2008ko abenduaren 3an, Euskararen Nazioarteko Egunean, Begoña Bilbaok zuzendutako Ate joka antzezlana jokatu zuen Gasteiz Printzipal Antzokian. 2017an Gure Zirkua martxan jarri zuen Joseba Usabiaga eta beste kide batzuekin batera eta 2017ko irailean Tolosan estreinaldiko emankizuna eman ondoren Euskal Herriko herriz herri ibili ziren.

## Lanak
### Telebista

* Goenkale (2001-2005)
* Vaya semanita (2006-2015)
* Euskolegas (2009)
* Nekane Amaya: la película (2012)
* Irrikitown (2013-2014)
* Kontrako eztarria (2013-2014)
* Zuek hor eta gu hemen!! (2014)
* Zuek hor!! (2015)
* Allí abajo (2015)
* Nekane Amaya (2016)
* 3txulo (2016)
* Euskalduna naiz eta zu? (2017)
* Historias de Alcafrán (2020)
* Etxekoak (2020)
* Beti mugan (2021)
* Irabazi arte (2022-gaur egun)

### Gidoiak

* Goenkale (1994)

### Antzerkia

* Ate joka (2008)
* Erdibana (2015)
* Poxpolo ta Mokolo (1995-2016)

### Zinema

* Tres 60 (2013)
* El silencio de la ciudad blanca (2019)

### Zirkua

* Gure Zirkua (2017-)

## Kanpo estekak

* Datuak: Q2834728
# Bregenzerwald

Bregenzerwald (alemanez: Bregenzerwald, ˈbʁeːɡɛnt͡sɐˌvalt ahoskatua; euskaraz: «Bregenzeko basoa») Austriako Vorarlberg estatuko eskualde nagusietako bat da. Geologiari dagokionez, Bregenzerwaldeko mendiak iparraldeko kareharrizko Alpeetako mendikatea da, bereziki flyschezko iparraldeko eremua. Bregenzer Ach ibaiaren arro hidrografikoan dago.
Biztanleek sarritan bi eremu nagusitan banatzen dute Bregenzerwald: Vorderwald (Bregenzerwald Beherea) eta Hinterwald (Bregenzerwald Garaia). Vorderwald, bere muino eta mendi baxuekin, Rhin ibaiaren haranetik hurbilen dagoen zatia da. Hinterwaldek ditu mendirik altuenak, 2.000 metrorainoko altitudeekin. Eskualde bakoitzak bere aldaera dialektalak ditu. Vorarlbergeko haranetako dialektoek sustrai alemanikerazkoak dituzte. Hitz egindako dialektoak suabiar eta suitzar alemanaren antzekoak dira. Vorarlbergeko jendeak ere zailtasunak ditu Bregenzerwaldeko jendea ulertzeko. Ia leku guztiek dute beren dialektoa. Bregenzerwald iparraldean, adibidez, "Stui" esaten diote harriari, hegoaldean "Stua" esaten dute.

## Udalerriak

Bregenzerwald Beherea (Vorderer Bregenzerwald)
* Alberschwende
* Doren
* Sulzberg
* Langenegg
* Krumbach
* Riefensberg
* Lingenau
* Hittisau
* Sibratsgfäll
Bregenzerwald Garaia (Hinterer Bregenzerwald)
* Egg
* Andelsbuch
* Schwarzenberg
* Bezau
* Reuthe
* Bizau
* Mellau
* Schnepfau
* Au
* Damüls
* Schoppernau
* Schröcken
* Warth
# Sulzberg (Vorarlberg)

    Artikulu hau Austriako udalerriari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Sulzberg».
Sulzberg Austriako udalerri bat da, Bregenz barrutian. Azken zentsuaren arabera 1.818 biztanle zituen, 23,05 kilometro karratuko azaleran.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q644855
* Multimedia: Sulzberg (Vorarlberg) / Q644855
# Sulzberg

Sulzberg edo Sulzburg izan daiteke:
* Sulzberg (Vorarlberg), Vorarlbergeko udalerria, Austrian
* Sulzberg (Oberallgäu), Oberallgäuko udalerria, Alemanian
* Sulzberg (Bavaria), Bavariar Alpeetako mendia, Alemanian
* Sulzberg (Bavaria Beherea), Bavariako mendia, Alemanian
* Sulzberg, Vorarlbergeko mendia, Austrian
* Sulzburg, Baden-Württembergeko hiria, Alemanian
# Sulzberg (Oberallgäu)

    Artikulu hau Alemaniako udalerriari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Sulzberg».
Sulzberg Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, [[Oberallgäu (barrutia)|Oberallgäu]] barrutian. 2014an 4.756 biztanle zituen 41 kilometro koadrotan banatuta.

## Demografia

Ikus jatorrizko Wikidatako eskaera eta iturriak.

## Kanpo estekak

* Webgune ofiziala
* Datuak: Q552104
* Multimedia: Sulzberg (Oberallgäu) / Q552104
# Sulzburg

    Artikulu hau Alemaniako hiri-udalerriari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Sulzberg».
Sulzburg Alemaniako hiri-udalerri bat da, Baden-Württemberg estatuan. Azken zentsuaren arabera 2.769 biztanle zituen, 22,74 kilometro koadroko azaleran.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q505849
* Multimedia: Sulzburg / Q505849
# 1,3-dimetilurea

1,3-dimetilurea konposatu organikoa da C$_3$H$_8$N$_2$O formula duena, urearen deribatua. Solido kristalino zuria da. Isomero bat du, 1,1-dimetilurea. Uretan eta etanoletan disolbagarria da.

## Erabilera

1,3-dimetilurea erreaktibo gisa baliatzen da kafeinaren eta teofilinaren sintesian eta baita hainbat produktu farmazeutikoen eta herbiziden sintesian. Pinturen eta garbiketa-produktuen ekoizpenean ere usatzen da.
1,1-dimetilurea disolbatzaile polar eta erreaktibo gisa baliatzen da sintesi kimikoan.

## Erreferntziak

* ↑ (Ingelesez) PubChem. «1,3-Dimethylurea» pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* ↑ «1,3-Dimethylurea - Hazardous Agents | Haz-Map» haz-map.com (Noiz kontsultatua: 2025-02-22).
* Datuak: Q419740
* Multimedia: 1,3-Dimethylurea / Q419740
# Kortijo

Kortijo (gaztelaniaz: cortijo) hegoaldeko Espainiako landetxe tipikoa da, etxebizitza eta inguruko nekazaritza-ustiategi barnean hartzen dituena. Mendebaldeko Andaluzian (Guadalquivirreko ibarrean) XVIII. mendean bere urrezko aroa bizi zenez, ohikoa da "andaluziar kortijo" esatea nahiz eta, hedaduraz, Mantxa eta Extremadurako antzeko eraikinei ere horrela esaten diete.

## Erreferentziak

* ↑ Elhuyar Hiztegia
* ↑ López Ontiveros, Antonio. (2003). Geografía de Andalucía. Bartzelona: Ariel ISBN 84-344-3476-8..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q12161100
* Multimedia: Cortijos / Q12161100
# Blackhouse

Blackhouse (irlanderaz: teach dubh ˌtʲax ˈd̪ˠʊw ahoskatua; Eskoziako gaeleraz: t(a)igh-dubh t̪ʰə ˈt̪uh ahoskatua; euskaraz: «etxe beltz»), Eskoziako Lur Garaietako, Hebridak eta Irlandako eraikin tradizionalak izendatzeko erabiltzen den terminoa da, hezegunearen ondorioz bertako hormek hartzen zuten kolore ilunari erreferentzia egiten diona.
XVIII. mendearen erdialdera arte ohikoak ziren eraikin horiek harrizko eta lur trinkoko horma zabaleko laukizuzenak dira, eta egurrezko eta lastozko habez osatutako sabai batez estalita daude. Bi gelatan banatzen ziren: alde batetik, aletegi eta eskorta funtzioa betetzen zuen gela bat, eta, bestetik, etxebizitza bera zegoen gela bat, non sua egoten baitzen.
Gaur egun, horietako asko udarako etxe gisa edo museo etnologiko gisa aurki daitezke, Arnolekoa, Lewis uhartean, adibidez.

## Erreferentziak

* ↑ Look at the Blackhouse at Arnol Museum nan Eilean/Historic Scotland ISBN 0-86384-282-8
* ↑ Coimhead air an Taigh-Dubh ann an Àrnol Museum nan Eilean/Historic Scotland ISBN 0-86384-282-8

## Kanpo estekak

* Datuak: Q880313
* Multimedia: Black houses / Q880313
# Bearnotar etxe

Bearnotar etxea Bearnoko etxebizitza tipiko mota bat da. Harresi lauak ditu bereizgarri, edo, batzuetan, isurki handiko arbelezko teilatuak eta errekarrizko hormak.
Antzinako Erregimenaren garaian, familiaren identitatearen giltzarria zen. Hierarkia soziala «casa»ren oinarrian ezartzen zen, lur guztiekin batera seme nagusiari transmititzen zitzaiona.

## Deskribapena

Gaur egunera ailegatu diren bearnotar landetxe mota gehienak XVIII. eta XIX. mendeetakoak dira. Lehen, Bearno Behere aldeko etxe gehienak egurrez edo lurrez eraikitzen zituzten, lastoz edo egurrezko teilaz estalirik, eta XVIII. mendetik aurrera bakarrik eraiki zituzten etxeak material gogorrekin, arbelez edo teila lauz estalirik.
Ipar Euskal Herriko eta hegoaldeko Landetako eskualde ez probeetan izan zen estilotik hurbil zeuden, errekarrizko fatxada batekin.
Lurralde anitzak dituen Biarnon, Vic-Bilheko lautadetatik Pirinioetako haran garaietaraino, etxebizitza motek ezberdintasun handiak izan dituzte. Eraikuntza metodoek, material erabilgarriek, kokalekuaren mugek, baina baita biztanleen estatus sozial edo ekonomikoak ere arkitektura mota aipagarri batzuk zehaztu dituzte.

## Erreferentziak

* ↑ (Frantsesez) Lassure, Christian. l'architecture vernaculaire du Béarn et de la Bigorre au s- XIX. .
* ↑ (Frantsesez) Loubergé, Jean. (1980). «Réflexions sur l’évolution des maisons rurales en Béarn depuis le s- XVII» Actes du Colloque tenu à Bazas les 19 - 22 octobre 1979 in: Géographie historique du village et de la maison rurale. (Paris: C.N.R.S.): 169-178..

## Kanpo estekak

* Datuak: Q3279106
* Multimedia: Houses in Béarn / Q3279106
# Kuku erloju

Kuku erlojua erloju mota bat da, gong eta dindilduna, ordu erdiro zulo batetik txori automata bat ateratzeagatik bereizten dena. Kukuaren kantua sortzeko mekanismoa XVIII. mendean kuku erloju gehienetan ezarri zen eta gaur egun arte ia aldaketarik gabe jarraitu du.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q155518
* Multimedia: Cuckoo clocks / Q155518
# Saint-Jean ospitalea (Angers)

Saint-Jean ospitalea (frantsesez: l'hôpital Saint-Jean) Frantziako Erdi Aroko antzinako ospitalea da. Angersen dago (Maine eta Loira). Monumentuaren estiloa gotikoa da, Plantagenet gotikoaren motatakoa. 1870ean bertan Hôtel-Dieu de Angers egokitu zen, Frantziako ospitale zaharrenetariko bat une hartan. San Juan ospitalea 1840tik Frantziako monumentu historiko bezala dago sailkatuta.

## Historia

1175an, Étienne de Marsayk, Anjouko seneskala, Angersen ospitalea sortu zuen. Horrekin Henrike II.a Ingalaterrakoaren agindua bete zuen; agindu horrekin, antza, Ingalaterrako erregeak Thomas Becketen hilketa zuritu nahi zuen.
Hasiera-hasieratik ospitalea klerigoen menpe egon zen. XVII. mendean, ordea, haren egoera asko okertu zen eta, ondorioz, Angerseko herriak haren menpe hartzea erabaki zuen. XIX. mende arte 500 gaixo jasotzeko aukera zuen baina gertu Sainte-Margueriteren ospitalea ireki zenean, haren funtzioa ospitale bezala galdu zen. Ondoren biltegi moduan erabili zen. 1874tik museo arkeologiko bezala ireki zen. Urte batzuetan eraikinaren erabilera bertan-behera gelditu zen. 1967an, ordea, Chant du monde tapiza egokitu zen bertan eta Jean-Lurçat museoa bihurtu zen.

## Eraikinak

Oraindik Erdi Aroko eraikin batzuk gordetzen dira:
* Antzinako ospitalaren gaixoen gela handia. 60m x 22,5 metro ditu. Hiru habeartetan antolatuta dago. Galgal eusten dituzten ogibak gotikoaren gustukoak dira.
* Botika, XVII. mendekoa.
* Klaustroa.
* Kapera.
* Sotoak
* Bihitegiak.

## Iruditegia

* Saint-Jean ospitalea
* Aldameneko lorategia.
* Botika zaharra.
* Klaustroa.
* Saint-Jeanen bihitegia. Gaur egun erakusketak eta espektakuluak erakusteko erabiltzen da.

## Jean Lurçat museoa

Jean Lurçat Tapizeria Garaikidearen museoa 1967an sortu zen. 1966an Jean Lurçat (1892 -1966) hil zen eta Angers herriak Simone Lurçat emazteari haren tapiz nagusia erosi zion, Chant du monde izenburukoa. Lana ospitalean egokitu zuten eta museoaren ibilbideari hasiera eman zion.

## Erreferentziak

* ↑ Eugène Viollet-le-Duc, [[Dictionnaire raisonné de l’architecture française du XIe au XVIe siècle - 6. liburuki, Hôtel-Dieu|]].

## Kanpo loturak

(Frantsesez)(Gaztelaniaz):Jean Lurçat Museoa Angerseko udalaren webgune ofizialean.
* Datuak: Q3145210
* Multimedia: Hôpital Saint-Jean d'Angers / Q3145210
# Angersko gaztelua

Angersko gaztelua (frantsesez: Château de Angers) edo Anjouko dukeen gaztelua (château des ducs d'Anjou) Frantziako Maine eta Loira departamentuko Angers hirian dagoen gaztelu bat da. Antzinako erromatar hondakinen gainean eraikia, IX. mendetik aurrera Anjouko kondeen agindupean izan zen. XII. mendean, plantageneten Angevinar Inperioaren zati bat izan zen. 1204an Filipe II.a Frantziakoak eskualdea konkistatu zuen eta bere iloba zen Luis IX.ak gaztelua berreraiki zuen.
Guztira 600 metroko harresiak eta 25.000 m² azalera ditu. 1875ean Frantziako monumentu historikoen zerrendaren barnean kokatu zuten.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1048155
* Multimedia: Château d'Angers / Q1048155
# Brissaceko gaztelua

Brissaceko gaztelua, frantsesez: Château de Brissac, Frantzialo Brissac-Quincé udalerrian dagoen gaztelu bat da, Maine eta Loira departamentuan.
Jatorrizko gaztelua XI. mendean eraikia izan zen eta 1435-1455 artean Pierre de Brézék berreraikia. Brissaceko dukearen egoitza da.1611 aldera gaztelua kaltetua zegoenez, Jacques Corbineau arkitektoak zaharberritu zuen.
* Datuak: Q786075
* Multimedia: Château de Brissac / Q786075
# Fontevraulteko abadia

Fontevraulteko Gure Andrearen errege abadia, frantsesez: Abbaye royale Notre-Dame de Fontevraud, Frantziako Fontevraud-l'Abbaye udalerrian dagoen beneditar abadia bat da, Saumur eta Chinon hirien artean eta Maine eta Loira departamenduan. Historikoki, Anjou eskualdean zegoen.
Eraikinaren lehen egitura 1110-1119 artean eraiki zen, garai hartako Angevinar Inperioaren lurraldean.

## Errege-erregin hilobiak

Abadia honetan Plantagenet leinuko hainbat errege-erreginen hilobiak daude, Ingalaterrako Erresumako errege-erreginak eta Akitaniako jaun-andreak.
* Henrike II.a Ingalaterrakoa eta Leonor Akitaniakoa senar-emazteak eta haien semeak:
* Rikardo I.a Ingalaterrakoa edo Rikardo Lehoi Bihotz, bere bihotza Rouen hirian dago.
* Joana Ingalaterrakoa, Gillen II.a Siziliakoaren emaztea
* Raimundo VII.a Tolosakoa, Henrike II.aren hilobia
* Elisabet Angulemakoa, Joan Lurgabea, Ingalaterrako erregearen emaztea

## Kanpo estekak

* Webgunea (Ingelesez)
* Datuak: Q283254
* Multimedia: Abbaye de Fontevraud / Q283254
# Montsoreauko jauregia

Montsoreauko jauregia (frantsesez: Château de Montsoreau) Loira ibarreko eta Maine eta Loira departamenduko Montsoreau udalerrian dagoen pizkunde garaiko jauregia da. Montsoreauko jauregia Frantziako lehenengo errenazimenduko gaztelua da, eta Loirako gazteluen artean ibaiaren gainean eraikitako bakarra da.
1862an Monumentu historiko izendatu zuten.
Jauregiak arte garaikideko bilduma garrantzitsu bat du eta Monstoreauko jauregia - Arte Garaikideko Museoa izena jarri diote.

## Iruditegia

* Montsoreauko jauregia - Arte Garaikideko Museoa

## Erreferentziak

* ↑ (Frantsesez) mondial, UNESCO Centre du patrimoine. «Val de Loire entre Sully-sur-Loire et Chalonnes» UNESCO Centre du patrimoine mondial (Noiz kontsultatua: 2019-09-23).
* ↑ «Château de Montsoreau - Musée d'Art Contemporain - Maine-et-Loire (49)» www.maine-et-loire.fr (Noiz kontsultatua: 2019-09-23).
* ↑ www2.culture.gouv.fr (Noiz kontsultatua: 2019-09-23).
* ↑ (Ingelesez) «Largest Art & Language Collection Finds Home» artnet News 2015-06-23 (Noiz kontsultatua: 2019-09-23).
* ↑ (Ingelesez) «French Collector Pulls Loans from MACBA After Catalonia Referendum» www.artforum.com (Noiz kontsultatua: 2019-09-23).
* ↑ (Ingelesez) Chernick, Karen. (2019-09-20). «The Collector Who Turned a 15th-Century French Castle into a Contemporary Art Destination» Artsy (Noiz kontsultatua: 2019-10-23).
* ↑ (Ingelesez) «Philippe Méaille: “It is time we take responsibility and repair the climate and the planet. This is what I call prospective ecology” - Thrive Global» thriveglobal.com (Noiz kontsultatua: 2019-10-23).
* ↑ (Ingelesez) «A Historic Conceptual Art Group Has Taken Over a French Château» Hyperallergic 2019-10-14 (Noiz kontsultatua: 2019-10-23).

## Kanpo estekak

* Webgune ofiziala
* Datuak: Q1143049
* Multimedia: Château de Montsoreau / Q1143049