OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# PY02 errepide nazionala

PY02 errepide nazionala, PY02 José Félix Estigarribia Mariskala errepide nazionala edo 2. errepide nazionala Paraguaiko Errepublikako 22 errepide nazionaletako bat da. Errepideak 343 kilometroko luzera du eta Asunción eta Ciudad del Este hiriak lotzen ditu. Errepidearen zerogarren kilometroa Asunciongo Heroien Panteoi Nazionala da Paraguaiko Gobernuaren 1962ko martxoaren 30eko 320 zenbakidun lege dekretuaren arabera. Handik abiatuz zenbatzen baitira kilometroak Ciudad del Esteko Adiskidetasunaren nazioarteko zubiraino, Brasil eta Paraguai arteko mugaraino.

## Ibilbidea

Errepidea ondorengo biztanleguneetatik igarotzen da, mendebaldetik ekialdera:

## Erreferentziak

* ↑ (Gaztelaniaz) Paraguaiko Obra Publiko eta Komunikazioen Ministerioa. (pdf) Mapa Red Vial de Paraguay, Corte de Inventario a Diciembre/2023. (Noiz kontsultatua: 2024-06-23).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q5805453
* Multimedia: Route PY02, Paraguay / Q5805453
# Uribarri Ganboa

Uribarri Ganboa Zuia-Gorbeialdea eskualdean dagoen Arratzua-Ubarrundia udalerriko herrietako bat da. Ubarrundiako ermandade zaharraren barruan legoke. 2001ean 60 biztanle zituen.

## Geografia

Izen bereko urtegiaren mendebaldeko ertzean dago kokatuta, Zuhatza eta Orenin uharteak aurrean dituela.

## Demografia

* Uribarri Ganboako biztanleria

## Ondasun nabarmenak

* San Andres eliza

## Herritar ezagunak

* Bartolome de Letona, fraide frantziskotarra.
* Tomas Ruiz de Azua (1659-1731), Txilean aritu zen militarra.
* Francisco Ruiz de Azua, beneditar eta XIX. mendeko misiolaria.
* Constantino Martínez Uriarte (1911-1991), praile domingarra.
* Federico Martínez Uriarte, aurrekoaren anaia, santu izateko bidean dago.

## Bibliografia

* Alava, pueblo a pueblo. Jose Luis Sáenz de Ugarte (1983). Caja Provincial de Álava - Arabako Kutxa

## Argazki galeria

* San Andres eliza
* Hilerria
* Zentro soziala
* Iturria

## Kanpo estekak

* Datuak: Q2743005
* Multimedia: Ullíbarri-Gamboa / Q2743005
# Gliophorus psittacinus

Gliophorus psittacinus Hygrophoraceae familiako onddo espezie bat da. Haragi mehea, hauskorra, ez da oso egokia janaria prestatzeko.
Sinonimoak: Agaricus lividus, Agaricus cameleon, Gymnopus psittacinus, Hygrophorus psittacinus, Hygrocybe psittacina, Hygrophorus subvirens, Hydrocybe psittacina.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 4 cm bitarteko diametrokoa, hasieran irregularki ganbila, ondoren zabaldu egiten da titi batekin. Higrofanoa, kolore aldakorrekoa: marroi arrea, ilunagoa erdian ura xurgatuta dagoenean eta marroi-horixka tinduekin lehor dagoenean. Ertz mehea eta irregularra du, ildaskatua.
Orriak: Itsatsiak, zabal, orritxoekin nahasiak, gaztetan hori-berdexka kolorekoak eta gero arrosa koloreko tinduak hartzen dituzte.
Hanka: 5 eta 7 cm bitarteko luzerakoa, zuri-arrosakara kolorekoa tonu berdexkekin goialdean eta horixkekin oinarrian.
Haragia: Mehea, hauskorra, zuri-horixka kolorekoa. Usain eta zapore hautemanezinak.
Etimologia: Hygrocybe terminoa grekotik dator eta kapela hezearekin, esan nahi du.

## Jangarritasuna

Ez du sukaldaritzarako balio.

### Nahasketa arriskua

Hygrocybe psittacina espeziearekin nahas daiteke, baina hau likatsua da eta berde kolorekoa.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean eta neguan, larreetan eta zelaietan.

### Banaketa eremua

Kanada, Alaska, Ameriketako Estatu Batuak, Mexiko, Honduras, El Salvador, Brasil, Txile, Argentina, Islandia, Kanariak, Europa, Errusia, Kaukasia, Thailandia, Himalaiako eremua, Japonia, Taiwan, Australia, Zeelanda Berria.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo, .. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 127 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto, .. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 349 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 112 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Gliophorus psittacinus: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q54366473
* Multimedia: Hygrocybe psittacina / Q54366473
# Ezko berdeska

Ezko berdeska (Hygrocybe psittacina) Hygrophoraceae familiako onddo espezie bat da. Ez da kontsumitzen, likatsuegia eta txikiegia da.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 4 cm arteko diametrokoa, ganbila, lepomakurra, kanpai itxurakoa, amaieran laua eta titi apur batekin. Kolorazio oso aldakorrekoa, orokorrean hori-argizari koloreko, geruza likatsu lodi batez estalita, berdexka gaztetan, itxura berdexka ematen dio, geroago, koloregabetu eta zurbildu egiten da. Ertz ildaskatua.
Orriak: Itsatsiak, lodiak, zabal, zabalak eta sabeldunak. Horiak erreflexu berdeekin. Orritxoekin, motzagoak eta luzeagoak.
Hanka: Berdea goian, gainerakoa horia eta gaztetan lirdinga berde batez estalia. Hauskorra, barnehutsa eta liraina.
Haragia: Zuria, horiz eta berdez tindatua, hauskorra.
Etimologia: Hygrocybe terminoa grekotik dator eta kapela hezearekin esan nahi du. Psittacina epitetoa berriz latinetik dator, "psittacus" hitzetik, loro esan nahi duena. Bere kolore biziengatik.

## Jangarritasuna

Ez du sukaldaritzarako baliorik, lirdinga eta tamaina txikia baititu.

### Nahasketa arriskua

Hygrocybe laeta delakoarekin, honek orri dekurrenteak ditu eta ez du kolorazio berderik. Izeietan Hygrocybe psittacina var. abietina ateratzen da.

## Sasoia eta lekua

Udaren amaieran, batez ere udazkenean, belardietan eta larreetan. Batez ere pinudietatik gertu dauden larreetan.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Europa, Errusia, Taiwan, Japonia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 123 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 198 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 437 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2006). Setas para todos. JoseLuis Añanos Echo Editorial Pirineo, 203 or. ISBN 84-87997-86-4..
* ↑ Hygrocybe psittacina: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q177209
* Multimedia: Hygrocybe psittacina / Q177209
* Espezieak: Hygrocybe psittacina
# Ezko gibelgorri

    Artikulu hau onddoari buruzkoa da; Hygrophorus generokoa gaitzat duena beste hau da: «Ezko gibel-gorri»
Ezko gibelgorria (Hygrocybe intermedia) Hygrophoraceae familiako onddo espezie bat da. Jangarria, baina kalitate gutxikoa.
Sinonimoak: Godfrinia intermedia, Pseudohygrocybe intermedia.

## Deskribapena

Kapela: 4 eta 12 cm arteko diametrokoa, koniko-ganbila, gero koniko-kanpai itxurakoa, azkenik ia laua eta titi kamuts edo pixka bat zorrotzarekin. Ertza soberakinekin, ia laua, irregularra, uhindu-pitzatua. Azal lehorra, matea, erradialki fibrilosoa eta bilotsu-eskuamulosoa; kolore hori-laranjatik gorri-laranjara doana, eta askotan esfumatura horixkak izateko joerarekin
Orriak: Argizari itxurakoak, lodiak, estu samar, goranzkoak, zabalak, sabeldunak, subadnatetatik sublibreetara, tarteka orritxoekin eta ertz irregularrekin.
Hanka: 6 eta 10 (12) cm arteko garaierakoa, lehorra, fusiforme-zilindrikoa, mehetu egiten da goian eta oinarrian, luzetara fibrilosoa eta batzuetan zapaldua eta ildaskatua; hori-laranja kolorekoa, baina zuntz gorrixkekin eta oinarri zuria edo zurixka-horixkarekin.
Haragia: Hauskorra, zurixka-horixka eta laranja azalaren azpian eta oineko kortexaren azpian. Usain ahulekoa eta zapore gozokoa.
Etimologia: Hygrocybe terminoa grekotik dator eta kapela hezearekin esan nahi du. Intermedia epitetoa latinetik dator, "intermedius" hitzetik, hau da, tartekotik. Espezie arruntenen artean dituzten ezaugarriengatik.

## Jangarritasuna

Jangarri erdipurdikoa.

### Nahasketa arriskua

Hygrocybe obrussea delakoarekin nahastu daiteke, honek zuntz horixkak ditu. Hygrocybe punicea espeziearekin ere bai.

## Sasoia eta lekua

Belardietako belarretan edo mendiko larreetan ateratzen da.

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Europa.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 202 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 441 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 104 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Hygrocybe intermedia: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1409682
* Multimedia: Hygrocybe intermedia / Q1409682
# Ezko almendrausain

Ezko almendrausaina (Hygrophorus agathosmus) Hygrophoraceae familiako onddo espezie bat da. Jangarria da, baina ez da gomendatzen kontsumitzea, bere ezaugarri organoleptikoengatik.
Sinonimoak: Agaricus cerasinus, Agaricus pustulatus var. b agathosmus, Hygrophorus cerasinus, Limacium pustulatum var. agathosma, Limacium agathosmum, Limacium cerasinum.

## Deskribapena

Kapela: 4 eta 8 cm bitarteko diametrokoa, lehenengo koniko-kanpai formakoa eta gero lau-ganbila. Gris argitik gris-sagu kolorerakoa; sarritan, likatsua izaten da, batez ere erdian; eguraldi euritsuan, ia muzilagoduna erdian.
Orriak: Zuriak, argizari-itxurakoak, dekurrenteak, tartekatutako orritxo batzuekin, batzuetan urkilatuak.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain beherantz jarraitzen duten orriak.
Hanka: Zilindrikoa, zurixka, nahiko sendoa, 5 - 10 x 1 - 1'5 cm-koa. Zurixka eta kapelaren muzilagoz zikinduta. Irin antzeko pikorrak ditu goialdean.
Haragia: Zuria, lodia, irmoa. Almendra mikatzen usain handia du.
Etimologia: Hygrophorus hitza grekotik dator, heze eta ekarri beharreko, "phoréo"-tik, hau da, hezetasuna bildu eta kontserbatzen duenetik. Agathosmus epitetoa ere grekotik dator, ona esan nahi duen "agathos" hitzetik eta usaina esan nahi duen "osmos" hitzetik. Bere usain onagatik.

## Jangarritasuna

Jangarria. Hala ere, usain handia duenez, kantitate txikitan beste espezie batzuekin nahastea gomendatzen da.

### Nahasketa arriskua

Hygrophorus pustulatus delakoarekin, kapela ilunagokoa, oinaren goialdean eta orrietan pikor beltzak ditu, batzuetan erreflexu berdexkekin.

## Sasoia eta lekua

Urrian eta azaroan, koniferoen azpian, espezie arrunta.

### Banaketa eremua

Kanada, Alaska, Ameriketako Estatu Batuak, Europa, Errusia, Japonia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 313 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 118 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 192 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 437 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ Hygrophorus agathosmus: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1897213
* Multimedia: Hygrophorus agathosmus / Q1897213
# Paraguairen banaketa administratiboa

Paraguai deszentralizaziorako joera duen estatu unitarioa da. Herrialdea departamendutan, barrutitan eta udalerritan banatuta dago.
1993tik Paraguai 17 departamendutan eta izaera bereziko Asunción hiriburu barrutian banatzen da. Asunción estatuko botereen egoitza da eta departamenduen eskumenetatik at dago, udalerri bereizia osatuz. Departamenduak barrutitan banatuta daude eta departamendu bakoitzak bere hiriburua dauka.

## Herrialdeko departamenduak

| ISO 3166-2:PY | Departamentua | Hiriburua | Biztanleria (2012) | Azalera | Dentsitatea | Barrutiak |
| ASU | Asunción | Asunción | 529.433 | 117 km² | 4395,4 biz/km² | 1 |
| 1 | Concepción | Concepción | 226.585 | 18.051 km² | 10,5 biz/km² | 12 |
| 2 | San Pedro | San Pedro de Ycuamandiyú | 394.169 | 20.002 km² | 18,1 biz/km² | 21 |
| 3 | Cordillera | Caacupé | 279.860 | 4.948 km² | 57,8 biz/km² | 20 |
| 4 | Guairá | Villarrica | 209.900 | 3.846 km² | 51,6 biz/km² | 18 |
| 5 | Caaguazú | Coronel Oviedo | 518.218 | 11.474 km² | 42,2 biz/km² | 22 |
| 6 | Caazapá | Caazapá | 172.345 | 9.496 km² | 16 biz/km² | 11 |
| 7 | Itapúa | Encarnación | 554.653 | 16.525 km² | 33,4 biz/km² | 30 |
| 8 | Misiones | San Juan Bautista | 116.672 | 9.556 km² | 12,5 biz/km² | 10 |
| 9 | Paraguarí | Paraguarí | 248.461 | 8.705 km² | 27,5 biz/km² | 18 |
| 10 | Paraná Garaia | Ciudad del Este | 737.092 | 14.895 km² | 53,8 biz/km² | 22 |
| 11 | Erdialdea | Areguá | 1.855.241 | 2.465 km² | 932,2 biz/km² | 19 |
| 12 | Ñeembucú | Pilar | 86.180 | 12.147 km² | 6,9 biz/km² | 16 |
| 13 | Amambay | Pedro Juan Caballero | 151.395 | 12.933 km² | 9,7 biz/km² | 5 |
| 14 | Canindeyú | Salto del Guairá | 198.899 | 14.667 km² | 13,3 biz/km² | 14 |
| 15 | Hayes presidentea | Villa Hayes | 109.818 | 72.907 km² | 1,5 biz/km² | 8 |
| 16 | Boquerón | Filadelfia | 56.440 | 91.669 km² | 0,7 biz/km² | 3 |
| 17 | Paraguai Garaia | Fuerte Olimpo | 15.682 | 82.349 km² | 0,1 biz/km² | 4 |
| PRY | Paraguai | Asunción | 6.461.041 | 406.752 km² | 16,7 biz/km² | 254 |

## Erreferentziak

* ↑ STP/DGEEC. Proyección Densidad Tasa 2012. (Noiz kontsultatua: 2017ko urriaren 9an).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10374547
* Multimedia: Subdivisions of Paraguay / Q10374547
# 1. Errepidea (Paraguai)

PY01 errepide nazionala, 1. errepidea edo 1. ibilbideak, izen ofizial bezala PY01 Francisco Solano López Mariskala errepidea duena, Paraguaiko hiriburu den Asunción hegoaldeko Encarnación hiriarekin lotzen du. 382 kilometroko luzera du. Alde bakoitzeko bat edo bi errei ditu bere ibilbidearen toki ezberdinetan.
224. kilometroan, San Ignacio Guasú hirian 4. Errepidearekin lotura dago, Pilar hiriarekin lotzen duena.

## Bidesarien kokapena

* 42. kilometroa: Itáko bidesaria
* 157. kilometroa: Caapucúko bidesaria
* 325. kilometroa: Coronel José Félix Bogadoko bidesaria

## Ibilbidea

Errepide honek zeharkatzen dituen 1.000 biztanle baino gehiagoko herri eta hirien zerrenda honako hau da, iparraldetik hegoaldera:

## Erreferentziak

* ↑ (Gaztelaniaz) Paraguaiko Obra Publiko eta Komunikazioen Ministerioa. (pdf) Mapa Red Vial de Paraguay, Corte de Inventario a Diciembre/2023. (Noiz kontsultatua: 2024-06-23).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q3752134
* Multimedia: Route PY01, Paraguay / Q3752134
# Juan Felipe Ibarra

Juan Felipe Ibarra militar eta politikari hispano-amerikarra izan zen, 1787ko maiatzaren 1ean jaioa Villa Matará herrian, Santiago del Estero probintzian, Río de la Platako Erregeorderrian, garai hartan espainiar inperioaren parte zena, 1851ko uztailaren 15ean Santiago del Esteron hila, Argentinako Konfederazioaren hiri bihurtua. Independentzia gerra hispano-amerikarren ondoren, Argentinako gerra zibiletan aurrez aurre dauden buruzagietako bat da. Santiago del Estero probintziako gobernadorea da 1820tik 1830era eta 1832tik hil zen arte. Federalisten aliatua, Juan Manuel de Rosas diktadoreari men egiten dio. 1840an, bere boterearen aurkako altxamendu bat bortizki zapaltzen du. Politika protekzionista egiten du, eta gutxi egiten du bere probintziako ekonomia edo kultura garatzeko.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q4180986
* Multimedia: Juan Felipe Ibarra / Q4180986
# Hiru Hiriburuak txapelketa

Hiru Hiriburuak txapelketa edo "3H" emakumezkoen esku-huskako pilotako txapelketa da, bikoteka jokatzen dena. 2022an abiatu zen eta Bilboko, Donostiako eta Gasteizko udalek antolatzen dute.

## Egitura

Izena ematen duten pilotarien artean ligaxkak osatzen dira eta bikote onenek finala jokatzen dute. Finala urtero hiriburu desberdin batean izaten da eta sailkatzeko partidak gainerako bi hirietan.
Elite mailaz gain bestelakoak ere jokatzen dira, hala adinari dagozkionak nola pilota motari dagozkionak. 2024an esate baterako 68 pilotarik hartu zuten parte bost mailatan banatuta.

## Palmaresa

| Urtea | Egoitza | Txapeldunak | Emaitza | Finalistak |
| 2022 | Atano III.a (Donostia) | Arrizabalaga-Capellán | 22-15 | Aldai-Mendizabal |
| 2023 | Bizkaia (Bilbo) | Aldai-Bergara | 22-19 | Garai-Zabala |
| 2024 | Ogeta (Gasteiz) | Zabaleta-Mendizabal | 22-16 | Arraiza-Gaminde |

## Erreferentziak

* ↑ «Arrizabalaga-Capellanek estreinatu dute Hiru Hiriburuak torneoko palmaresa | EKFB» euskalkirola.eus (Noiz kontsultatua: 2024-10-13).
* ↑ (Gaztelaniaz) Fonseca, Joseba. (2023-10-15). «Aldai-Bergara, campeonas del Hiru Hiriburuak en un frontón Bizkaia a rebosar» Deia (Noiz kontsultatua: 2024-10-13).
* ↑ «Goiuri Zabaleta leitzarrak Hiru Hiriburuak txapelketa ere irabazi du - Leitzaldea» Erran.eus (Noiz kontsultatua: 2024-12-22).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q130519727
# Pedostrangalia revestita

Pedostrangalia revestita Cerambycidae familiako kakalardoa da, zientziarako Lineok 1767an deskribatu zuena. Europa guztian aurkitzen da, baita Euskal Herrian ere.

## Deskribapena

Kakalardo txikia da, 8 eta 15 mm artean neurtzen baitu. Kolore aldetik aniztasun handia azaltzen du, badira erabat laranja-gorrixka kolorekoak direnak eta badira elitro beltz edo urdin ilunak dituztenak. Burua, pronotoa eta hankak gorriak izaten dira ia beti, eta sabelaldea ere bai.
Beldarrek 20-30 mm luzera hartzen dute.

## Habitata

Baso hostozabaletan aurkitzen da, normalean isolatu samar dauden zuhaitzetan. Zuhaitzetako loreetan ikusten dira, Cornus eta Crataegus generoko landaretan normalean, eta haietan aurki daitezkeen zaurietako zukuaz elikatzen dira.

## Bizi zikloa

Helduak apirila eta uztaila artean ikusten dira, batzuk abuztuan ere bai. Emeak zuhaitzen enborretan jartzen ditu arrautzak eta handik jaiotzen diren beldarrek bi edo hiru urte egiten dute erabat garatu arte. Zuhaitzetan usteltzen ari den zuraz elikatzen dira, egur osasuntsutik gertu. Pupazioa udaberrian gertatzen da.

## Erreferentziak

* ↑ «EHAEko Coleoptera Catalogoa|Heteropterus» www.heteropterus.org (Noiz kontsultatua: 2023-09-09).
* ↑ «Guía Visual de la Biodiversidad de Navarra» www.guiavisual-gorosti.org (Noiz kontsultatua: 2024-12-22).
* 1 2 3 Rotgelber Buchen-Halsbock.“ In: Bernhard Klausnitzer, Ulrich Klausnitzer, Ekkehard Wachmann, Zdeněk Hromádko. (2018). Die Bockkäfer Mitteleuropas. Die Neue Brehm-Bücherei 499, Band 2, 4. Auflage. VerlagsKG Wolf, Magdeburg ISBN 978-389432-864-1..
* ↑ «Pedostrangalia revestita» www.cerambyx.uochb.cz (Noiz kontsultatua: 2024-12-22).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1767297
* Multimedia: Pedostrangalia revestita / Q1767297
* Espezieak: Pedostrangalia revestita
# Dionisia Nazarre

Dionisia Nazarre (1765-±1860) argentinar abertzalea izan zen, Martin Grandoliren emaztea. Argentinako Patrizioetako bat da.

## Biografia

Dionisia Nazarre Buenos Airesen jaio zen, Rio de la Platako gobernazioan, 1765eko urriaren 9an, Antonio Nazarreren eta Teresa Perez de Asiainen alaba.
1803ko apirilaren 14an ezkondu zen Rosarioko (Argentina) Martin Grandolirekin, Buenos Airesen bizi zen belar- eta ale-merkataria, Juana de la Cruz Pando alargundu zuena eta 1785eko abuztuaren 2an ezkondu zena.
Berak, bere familiak eta senarrarenak bezala, 1810eko Maiatzeko Iraultzarekin bat egin zuen. Grandoli 1810ean izan zen auzo-alkate, kabildo abertzaleko 2. botoko alkate, 1811n sindiko prokuradore, 1812an asanbleista konstituziogile, 2. botoko alkate eta 1813an eta 1815ean erregidore eta exekutatzaile leial.
Espedizio Laguntzailearen lehen helburua Kordobako probintzia izango zen, non Santiago de Liniers errekonkistako heroiaren inguruan erresistentzia antolatzen zen.
Maiatzaren 25eko kabildoak armada berria antolatzeko baliabideak esleituak zituen: Baltasar Hidalgo de Cisneros erregeordearen eta haren administrazioko beste goi langile batzuen soldatak. Hala ere, nahikoa ez zelako edo bizilagunak mobilizatzeko eta auziarekin konprometitzeko bitarteko gisa, harpidetza publiko bat hasi zen.
Ekainaren 7an, Buenos Airesko Gazetak ebazpen bat argitaratu zuen honako terminoetan: «Herritarrek barneko probintzietarako eskatutako espedizioan proposatutako helburu laudagarriak ezin dira axolagabe ikusi, eta Kontseiluaren betebeharra da hori betetzea. izendapeneko aktan aurkeztutako agindua, abertzale onei jakinarazten die bertaratu daitezkeela Miguel de Azcuénaga batzordekide jaunari, zeinak borondatez egiten diren eskaintzak jasoko baititu. «Batzordeak eskubidea du destinoak arautzeko, gaien kalitateari dagokionez eta espedizioaren buru izan behar duten indar eraginkorra eta buruzagiak izendatzeko».
"Barneko Probintzien Batasunaren espedizioa" ere deitutakoaren harpidetza egiten hasi ondoren, La Gacetak argitaratutako dohaintzen zerrendan agertu zen Dionisia Nazarre, urrezko bi ontza emanez, bere arreba Benita Nazarreren antzera, zeinak 25 peso indartsu eman baitzituen.
Dohaintza horiekin eta hainbat probintziatan egindakoekin, hilabete geroago Batzordeak mila gizon baino gehiago ikuskatu zituen Monte Castron.
Jaioterrian hil zen, 1860ko urriaren 26an.

## Bibliografia

   * Vicente Osvaldo Cutolo, Argentinako hiztegi biografiko berria (1750-1930), Elche argitaletxea, 1968.
   * Adolfo Pedro Carranza, Patricias Argentinas, Buenos Aires, 1910
   * Sebastián Alonso, María Margarita Guspí Terán, Rosarioko lehen familia italiarren historia genealogikoa, Consolato Generale d'Italia, 2005.

## Kanpo estekak

   * Dionisia Nazarre Perez de Asiain.
   * Argentinako kanpo-harremanen historia. artxibatu zen .
   * Emakumeak eta kultura XIX. mendeko Argentinan.
* Datuak: Q5807531
# Ricardo Bochini

Ricardo Enrique Bochini (Zárate, 1954ko urtarrilaren 25a) argentinar futbolari ohia da.
1971n hasi zuen bere kirol ibilbidea eta 1992an amaitu. Argentinako Club Atlético Independiente taldean jokatu zuen 19 denboraldietan. Taldearen historiako jokalaririk ironikoena da.
1973 eta 1986 artean 28 partida jokatu zituen Argentinako futbol selekzio nazionalarekin. 1986ko Munduko Futbol Txapelketan txapeldun izan zen, non minutu gutxi batzuk besterik ez zituen jokatu Belgikaren aurkako finalaurreko partidan.
Athleticek One Club Man Saria eman zion 2022an.

## Palmaresa
### Independiente

* Argentinako futbol liga: 1977, 1978, 1983, 1988–89
* Libertadores Kopa: 1973, 1974, 1975, 1984
* Copa Interamericana: 1972, 1974, 1975
* Kontinente arteko Futbol Kopa: 1973, 1984
* Supercopa Libertadores: 1989

### Argentina

* Munduko Futbol Txapelketa: 1986

## Ikus, gainera

* Futbol talde bakarreko jokalariak

## Kanpo estekak

* Datuak: Q318304
* Multimedia: Ricardo Bochini / Q318304