OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Arrhenia rickenii

Arrhenia rickenii Tricholomataceae familiako onddo espezie bat da. Ez da jangarria.
Sinonimoak: Agaricus helvelloides, Cantharellus cupulatus, Cantharellus helvelloides, Omphalia rustica, Omphalina muralis, Omphalina cupulata, Phaeotellus rickenii, Leptoglossum rickenii.

## Deskribapena

Kapela: 2 cm arteko diametrokoa, laster zabaldu eta inbutu forma hartzen du, gris-arre kolorekoa eta gris-horixka lehor dagoenean. Askotan ildo zentrokideekin eta ertzean gutxi ildaskatuta.
Orriak: Sarritan adarkatuak, urkilatuak edo adartsuak, dekurrenteak, zainen bidez elkartuta, oso estuak, lodiak, zabal. Gris-arre kolorekoak, kapelaren kolore antzekoa dute.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak.
Hanka: Mehea, zilindrikoa, batzuetan pixka bat kurbatua, kapelaren eta orrien antzeko kolorekoa.
Haragia: Hutsala.
Etimologia: Omphalina terminoa grekotik dator, zilborra, zilbor txikia esan nahi duen "Omphalina" hitzetik. Kapelaren erdian duen zilbor itxurako depresioagatik.

## Jangarritasuna

Ez da jangarria

### Nahasketa arriskua

Leptoglossum griseopallidum delakoarekin, 2,5 cm arteko diametroarekin, gehienetan opakua, grisaxka kolorekoa, zuntzexka zuriz estalia, eta honek tomentu baten itxura ematen dio. Orri estuak eta okertuak ditu, oso dekurrenteak.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean, lurrean, eremu goroldiotsuetan garatzen da.

### Banaketa eremua

Alaska, Ameriketako Estatu Batuak, Europa.

## Erreferentzia

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 142 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 128 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Arrhenia rickenii: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10549596
* Multimedia: Arrhenia rickenii / Q10549596
# Arrhenia spathulata

Arrhenia spathulata Tricholomataceae familiako onddo espezie bat da.
Sinonimoak: Agaricus foliolum, Agaricus muscigenus, Helvella dimidiata, Merulius dimidiatus, Merulius muscigenus, Helvella verticalis, Peziza inaequilatera, Merulius retirugus, Cantharellus muscigenus, Corniola muscigena, Cyphella muscicola var. ß inaequilatera, Merulius serotinus, Leptoglossum muscigenum, Dictyolus muscigenus, Dictyolus spathulatus, Merulius spathulatus, Leptoglossum spathulatum, Leptotus muscigenus, Leptotus queletii, Leptoglossum queletii, Arrhenia muscigena.

## Deskribapena

Kapela: 0,5 eta 2 cm bitartekoa, espatula, maskor edo haizemailearen forman, inbutu itxuran, ertza lobulatua edo izurtua. Azala belus fin batekin, arre kolorekoa hezetasunarekin eta argiagoa lehorrarekin.
Orriak: Oso zaintsuak, zimur errudimentarioekin, dekurrenteak eta kapelaren kolore berekoak.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak.
Hanka: Oso laburra, alboan edo eszentriko, konikoa, tomentuduna, sustrai antzekoekin, zurbil kolorekoa.
Haragia: Hutsala, usain eta zapore gabea.
Etimologia: Arrhemia terminoa, Johan Peter Arrhnius-i eskainia dago.

## Jangarritasuna

Ez du sukaldaritzarako balio.

### Nahasketa arriskua

Arrhenia lobata delakoarekin nahas daiteke, honek kapela gelatinakara du, eta hezeguneetan edo goi-mendiko zohikaztegietan hazten da.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean. Txikia denez, ez da ikusten, baina nahiko arrunta da penintsula osoan (artadi mediterraneoa). Goroldioaren freskotasunean, leku hezeetan (parkeak, lorategiak, bide ertzak sastrakadien soilguneetan). Batzuetan egur hondarretan.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Islandia, Europa, Errusia, Uzbekistan.

## Erreferentzia

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 124 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Calvo Pérez Javi. (2006). El mundo de las setas. Asociacion Micológica Fungipedia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Ubillos Javier. (2020). Curso de iniciación a la micología, fichas micológicas. Asociacion cultural “Baxauri” Kultur Elkartea Mikologia, Bajauri, Cofradia Vasca de Gastronomia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Morales Pulido Juan, Carmona Perate José Julián. (1981). Sociedad Micologica Extremeña, Medalla de Extremadura 2019.
* ↑ Arrhenia spathulata: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q10589572
* Multimedia: Arrhenia spathulata / Q10589572
# Arrhenia sphagnicola

Arrhenia sphagnicola Tricholomataceae familiako onddo espezie bat da. Autoreen arabera, Arrhenia sphagnicola eta Lichenomphalia umbellifera sinomimak dira, baina bi genero ezberdinak dituzte. Arrhenia sphagnicola, enborrak dituen onddo bat da, eta inola ere ez dagoen umezurtzaren lorez estaltzen da. Hau da, sphagnum eremuetan aurkitzen da, eta hau da Arrhenia sphagnicola izenaren jatorria. Bestalde, Lichenomphalia umbellifera, baita, enborrak dituen onddo bat da, baina ez da sphagnum eremuetan bakarrik aurkitzen. Lichenomphalia umbellifera, zuhaitz-parteetan, landare-zuloetan eta beste toki batzuetan ere aurki daiteke.
Sinonimoak: Omphalia sphagnicola, Agaricus peculiaris, Omphalia peculiaris, Omphalina sphagnicola, Clitocybe sphagnicola.

## Deskribapena

Kapela: 3 eta 5 cm bitarteko diametrokoa, hondo zurbilago baten gainean ezkata beltz-gris kolorekoekin.
Orriak: Grisaxkak, erabat dekurrenteak.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak.
Hanka: 5 cm inguruko luzerakoa eta 0,4 cm inguruko lodierakoa, kapelaren kolore berekoa,
Haragia: Zurbila, ia usaingabea.
Etimologia: Omphalina terminoa grekotik dator, zilbor txiki, esan nahi duen "omphalos" hitzetik.

## Jangarritasuna

Ez da jangarria

### Nahasketa arriskua

Sphagnum-etan hazten diren beste espezie antzekoekin nahas daiteke.

## Sasoia eta lekua

Uztailetik urrira. Sphagnum eta zohikaztegietako beste goroldio batzuetan hazten da.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Alaska, Europa, Errusia.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 128 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ Arrhenia sphagnicola: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q14422008
* Multimedia: Arrhenia sphagnicola / Q14422008
# Arte-ardagai

Arte-ardagaia (Daedaleopsis nitida) Polyporaceae familiako onddo espezie bat da. Ezin da jan. Kolore marroi-grisaxka du, eta, batez ere, poro oso handiak, angelutsuak eta hexagonalak.
Sinonimoak: Hexagonia marcucciana, Scenidium nitidum, Trametes marcucciana, Trametes nitida, Apoxona nitida, Fomes nitidus.

## Deskribapena

Karpoforoa: 12 cm-ra arteko diametrokoa; dimidiatua, gainaldea laua, eremu zentrokideekin. Kolorea: arrea eta arre-beltzaxkaren artean. Ertza biribildua.
Tutuak: Geruza bat da, poro zabalekin eta hexagonalekin, hasieran kolore argikoak, gero arrexkak.
Trama edo bilbea: Suberosoa, potasarekin belztu egiten da.
Etimologia: Nitida epitetoa latinetik dator, garbi esan nahi duen “nitidus” hitzetik.

## Jangarritasuna

Ez da jangarria.

### Nahasketa arriskua

Kapela arrea, poro zabalak eta habitata arteetan dira espezie honen ezaugarriak.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean. Euriteen ondoren agertzen da arteen enborretan edo adar lodietan. Ez da oso ohikoa. Himenioagatik erraz identifikatzen den espeziea da.

### Banaketa eremua

Portugal, Espainia, Frantzia, Italia, Eslovenia, Turkia, Aljeria.

## Erreferentzia

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 634 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 468 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2006). Setas para todos. Jose Luis Añanos Echo Editorial Pirineo, 119 or. ISBN 84-87997-86-4..
* ↑ Daedaleopsis nitida: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q107615420
# Arte-enborretako ardagai

Arte-enborretako ardagaia (Fuscoporia torulosa) Hymenochaetaceae familiako onddo espezie bat da. Sukaldaritzarako interesik gabea. Antzina ardagai gisa erabiltzen zen.
Sinonimoak: Pyrenium igniarium, Polyporus torulosus, Polyporus fuscopurpureus, Polyporus rubriporus, Fomes fuscopurpureus var. rubriporus, Fomes fuscopurpureus, Phellinus rubriporus, Scindalma fuscopurpureum, Fomes rubriporus, Fomes torulosus, Pseudofomes ceratoniae, Boudiera rubripora, Polyporus assimilis, Phellinus torulosus, Fomes ceratoniae, Fomes castaneae.

## Deskribapena

Kapela: 30 x 40 cm-koa, oso handia, 10 cm-rainoko lodierarekin, dimidiatu-lautua edo hondoratua, ildaskatua, tomentosoa, lehoi kolorekoa edo arre-lehoi kolorekoa, ertz argiagoarekin, horia edo hori-herdoil kolorekoa.
Tutuak: 3 eta 11 mm bitartekoak, estratifikatuta, kapelaren kolore berekoak.
Poroak: 0,10 mm-tik 0,24 mm-ra, obalak, biribilduak, zurixka-lehoi kolorekoak ondoren arre kolorekoak, hezetasunean gorri ilunak.
Haragia: Suberosoa, nahiko arina, herdoil edo arre-lehoi kolorekoa.
Etimologia: Phellinus terminoa grekotik dator, kortxozkoa esan nahi duen “phellinos” hitzetik. Torulosus epitetoa berriz latinetik dator, sorki esan nahi duen "torus" hitzaren txikigarritik. Bere ertzarengatik.

## Jangarritasuna

Ez da jangarria.

### Nahasketa arriskua

Fomitopsis eta Phellinus generoko espeziekin nahas daiteke.

## Sasoia eta lekua

Udan. Koniferoen enbor edo motzondoetan, eremu mediterraneoan, batez ere Quercus ilex zuhaitzen azpian.

### Banaketa eremua

Ameriketako Estatu Batuak, Mexiko, Puerto Rico, Panama, Brasil, Txile, Argentina, Azoreak, Kanariak, Europa, Errusia, Japonia, Kaukasia, Himalaiako eremua, Israel, Iran, Uzbekistan, Turkia, India, Txina, Taiwan, Australia, Mozambike, Ruanda, Burundi, Hegoafrika, Kongoko Errepublika Demokratikoa.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 491 or. ISBN 84-282-0541-X (T. 3). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 466 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2006). Setas para todos. Jose Luis Añanos Echo Editorial Pirineo, 117 or. ISBN 84-87997-86-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya,, 122 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ Fuscoporia torulosa: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q48115782
* Multimedia: Fuscoporia torulosa / Q48115782
# Nukleotido

Nukleotidoa molekula organikoa da, pentosaz, base nitrogenatuz eta azido fosforikoz osatua.
Nukleotidoak azido nukleikoen (DNA eta RNA) oinarrizko osagaiak dira. Nukleotidoen polimerizazioak, hain zuzen, azido nukleikoak eratzen ditu.
Horretaz gain, zenbait nukleotidok funtsezko zeregina betetzen dute, molekula libre moduan, prozesu metaboliko askotan (AMP, ATP...)

## Egitura

Hiru dira nukleotidoen osagaiak:
* base nitrogenatuak: bi motakoak izan daitezke:
** purikoak: purinaren deribatuak. Adenina eta guanina dira
** pirimidinikoak: pirimidinaren deribatuak. Timina, zitosina eta uraziloa dira
Purina zein pirimidina benzenoaren deribatuak dira.
Adenina, guanina, zitosina eta timina DNAn daude. RNAn ez dago timinarik, uraziloa baizik.
* pentosa bat. Bost karbono duen azukrea. Bi motakoak izan daitezke: erribosa (RNAn) eta desoxirribosa (DNAn).
* azido fosforikoa, H$_3$PO$_4$formula duena.
Pentosa eta base nitrogenatuak osatzen duten unitatea nukleosidoa da; honi azido fosforikozko molekula bat elkartzen bazaio nukleotidoa agertzen da.
Pentosa eta base nitrogenatuaren arteko lotura pentosaren lehenengo karbonotik (C-1) gertatzen da. Azido fosforikoa, berriz, pentosari lotzen zaio azukrearen bostgarren karbonotik (C-5).

## Zenbait nukleotido

| Adenosina monofosfatoa AMP | Adenosina difosfatoa ADP | Adenosina trifosfatoa ATP |
| a Guanosina monofosfatoa GMP | a Guanosina difosfatoa GDP | a Guanosina trifosfatoa GTP |
| a Timidina monofosfatoa TMP | a Timidina difosfatoa TDP | a Timidina trifosfatoa TTP |
| a Uridina monofosfatoa UMP | a Uridina difosfatoa UDP | a Uridina trifosfatoa UTP |
| a Zitidina monofosfatoa CMP | a Zitidina difosfatoa CDP | a Zitidina trifosfatoa CTP |
| a Desoxiadenosina monofosfatoa dAMP | a Desoxiadenosina difosfatoa dADP | a Desoxiadenosina trifosfatoa dATP |
| a Desoxiguanosina monofosfatoa dGMP | a Desoxiguanosina difosfatoa dGDP | a Desoxiguanosina trifosfatoa dGTP |
| a Desoxitimidina monofosfatoa dTMP | a Desoxitimidina difosfatoa dTDP | a Desoxitimidina trifosfatoa dTTP |
| a Desoxiuridina monofosfatoa dUMP | a Desoxiuridina difosfatoa dUDP | a Desoxiuridina trifosfatoa dUTP |
| a Desoxizitidina monofosfatoa dCMP | a Desoxizitidina difosfatoa dCDP | a Desoxizitidina trifosfatoa dCTP |

## Kanpo estekak

* Datuak: Q28745
* Multimedia: Nucleotides / Q28745
# Fado

Fado Portugalen egindako musika mota bat da, XIX. mendearen lehen laurdenean sortutakoa. Tradizionalki, abeslariak gitarra klasikoaren joleek laguntzen dituzte. "Fadistak" izena hartzen dute estilo honen musikariek.
Portugesez, fado hitzak "patua" esan nahi du, eta saudade sentimendu malenkoniatsuarekin oso lotuta dago.

## Azpikorronteak

Bi mota nagusi ditugu, alde batetik Lisboan egindakoa (Alfama eta Bairro Altoko auzoetan tartean) eta bestetik Coimbrakoa.

## Fadista ezagunak

Ospea lortu zuen lehen fado abeslaria Maria Severa Onofriana izan omen zen. Klasikoen artean, Amalia Rodrigues abeslaria dugu ezagunenetarikoa. Bestela, abeslari gazte ditugu Mariza eta Cristina Branco, besteak beste, eta taldeei dagokienez "Madredeus" nabarmentzekoa da.
Geurean, María Berasarte aipatzekoa da.

## Ikus, gainera

* Portugalgo musika

## Kanpo estekak

* (Portugesez) Portal do Fado
* Datuak: Q185676
* Multimedia: Fado / Q185676
# Maria Severa Onofriana

Maria Severa Onofriana (Lisboa, 1820ko uztailaren 26a – ibidem, 1846ko azaroaren 30a), A Severa ezizenez ere ezaguna, portugaldar fado abeslari eta gitarra-jotzailea izan zen. Ospea lortu zuen lehen fado abeslaria izan omen zen, eta hil ondoren ia pertsonaia mitiko bihurtu zen Portugalen.

## Bizitza

Severo Manuel de Sousa eta Ana Gertrudesen alaba, Maria Severa Onofriana 1820ko uztailaren 26an jaio zen Lisboako Madragoa auzoan, eta irailaren 12an bataiatu zuten. Bere ama taberna baten jabea zen eta A Barbuda («emakume bizarduna») ezizena zuen. Tradiziozko bertsioaren, aita erromani jatorrikoa zen eta Santarémen jaio zen, beina Paulo Lima antropologoak 2023an egindako ikerketak dio Maria Severa ez zela erromani jatorrikoa, esklabo beltzen ondorengoa baizik.
10 urte inguru zituela hasi zen abesten eta 12 urte zituela prostituta bihurtu zen. Gitarra portugaldarra ere jo zuen. Manozinho eta Mesquita fado abeslariekin batera abestu zuen. Batez ere Bairro Alto eta Mouraria auzoetan aritu zen.
Maria Severaren maitaleetako bat (edo esplotatzailea, Paulo Limaren esanetan) Francisco de Paula de Portugal e Castro Vimiosoko kondea izan zen.
Tuberkulosiak jota hil zen Capelão kaleko putetxe batean, sakramentuak jaso gabe, 1846ko azaroaren 30ean, eta Alto de São João hilerriko hobi komun batean lurperatu zuten hilkutxarik gabe.

## Herri kulturan

1867an, Sousa do Casacãok Fado da Severa abestia jaso zuen, eta 1867an Teófilo Braga idazleak Cancioneiro Popular bilduman sartu zuen.
Maria Severaren ospea hazi egin zen Júlio Dantasen A Severa eleberriari eta antzezlanari esker. 1931n, Leitão de Barros zuzendariak soinua duen lehen film portugaldarra grabatu zuen, izenburu berekoa.
2011ko uztailaren 19an, Maria Severa Onofriana musikal erromantikoa estreinatu zen Shaw Festivalen (Niagara-On-The-Lake, Ontario). Jay Turveyk and Paul Sportellik musika eta letrak idatzi zituzten, Jackie Maxwellek musikala zuzendu zuen, eta Julie Martellek paper nagusia bete zuen.

## Erreferentziak

* ↑ (Portugesez) «A lenda de Maria Severa Onofriana e a origem do fado» Mitologia em Português 2022-10-09 (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).
* 1 2 (Portugesez) «História da Mítica Figura de Maria Severa» A Severa 2022-12-19 (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).
* 1 2 3 (Ingelesez) «Happy birthday, Severa!» LX Walk 2014-07-29 (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).
* 1 2 3 (Portugesez) «Maria Severa Onofriana: a primeira fadista» Lisbon... A Love Affair 2020-10-20 (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).
* 1 2 (Ingelesez) «Remembering Severa: Portugal’s Lady of The Night» Tomorrow 2024-11-01 (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).
* 1 2 3 (Portugesez) Azevedo, Miguel. «Descoberta a verdade sobre maior mito do fado: Severa descendia de escravos negros e foi explorada por um conde até morrer» Flash 2023-01-05 (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).
* 1 2 3 4 5 (Ingelesez) «Severa» Museu do Fado (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q433222
* Multimedia: Maria Severa Onofriana / Q433222
# Enrique Zuleta

Enrique Manuel Zuleta (La Rioja, ca. 1879 - 1953) politikari eta ingeniari hidrauliko argentinarra izan zen, Alderdi Justizialistakoa, 1949tik 1952ra La Rioja probintziako Gobernadore karguan egon zena.

## Karrera

La Riojako probintzian jaioa bazen ere, gobernadore hautatu baino lehen gutxi bizi izan zen bertan, Mendozako probintzian bizi baitzen.
1944ko lurrikararen ondoren San Juan hiria berreraikitzeko taldean parte hartu zuen, baita hainbat probintziatako Estatuko hainbat proiektutan ere, hala nola Buenos Airesko Patagones partidorako ureztatze-proiektu batean.
Gobernadore izan zen bitartean, obra hidraulikoak egiteaz gain, hala nola ura lortzeko lautadetan zulaketak egitea; Oscar Vera Barros eta Mario De la Fuente legelariei ere eskatu zitzaien probintziako prozesu-kodeak eta kode zibila idazteko, hurrenez hurren, eta olibondo-haztegi bat sortu zen. Oso zaharra zenez, 1950ean lizentziapean egon behar izan zuen, baina beranduago errekuperatu zen.
Gobernadore kargua utzi eta hilabete gutxira hil zen, 1952an. Enrique Zuleta Alvarez historialariaren aita eta Enrique Zuleta Puceiro inkestagilearen aitona izan zen.

## Erreferentziak

* ↑ Enrique Zuleta Álvarez: historiador, escritor y académico. La Nación 2015eko apirilaren 2a.
* ↑ Proyecto Wauters. .
* 1 2 La partida del historiador y académico Zuleta Alvarez. Nueva Rioja 2013ko apirilaren 8a.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q23942819
# Iñigo Azkona

Iñigo Azkona euskal argazkilaria da. Besteak beste Argia eta Berton aldizkarietako argazkilaria da.
Argazki argitaratu ditu Argia aldizkarian. Argazki horiek CC-BY-SA lizentziarekin argitaratzen zirenez, 30 baino gehiago dira 2024an Wikipedian erabiltzen ziren Azkonaren argazkiak.
* Argia eta Berton aldizkarietako zenbait argazki

## Erreferentziak

* ↑ «ARGIA egileak: Dani Blanco» Argia (Noiz kontsultatua: 2023-07-08).
* ↑ (Ingelesez) «Category:Iñigo Azkona - Wikimedia Commons» commons.wikimedia.org (Noiz kontsultatua: 2024-12-27).

## Ikus, gainera

* Edurne Koch
* Dani Blanco
* Miel Anjel Elustondo
# Alaitz Aizpuru

Alaitz Aizpuru Joaristi (Azpeitia, 1983 - ) euskal filosofoa da. Euskal Herriko Unibertsitatean lizentziatu zen, eta Joxe Azurmendiren eta Txillardegiren ekarpena eta gerraosteko euskal abertzaletasuna ikertu ditu batez ere. Hainbat ikastaro eman ditu UEUn eta, beste egile batzuekin batera, Euskal Herriko pentsamenduaren gida (2012, UEU) eta Diskurtsoak, eraikuntzak, gorputzak (2014, UEU) liburuak argitaratu ditu.

## Erreferentziak

* ↑ «Alaitz Aizpuru eta Haritz Garmendia, Joxe Azurmendiren pentsamenduari buruzko kongresuan -» uztarria.eus (Noiz kontsultatua: 2023-11-09).
* ↑ «Txillardegi gogoan - Jakin.eus» www.jakin.eus (Noiz kontsultatua: 2023-11-09).
* ↑ «Txillardegi, postmodernitatea eta postkolonialismoa - Jakin.eus» www.jakin.eus (Noiz kontsultatua: 2023-11-09).
* ↑ «Alaitz Aizpuru Joaristi - Jakin.eus» www.jakin.eus (Noiz kontsultatua: 2023-11-09).
* ↑ «Alaitz Aizpuru Joaristi» www.ueu.eus (Noiz kontsultatua: 2023-11-09).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q123376493
* Multimedia: Alaitz Aizpuru / Q123376493