OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Latindar Kopa

Latindar Kopa :
| Antolatzailea | Frantzia, Italia, Espainia eta Portugalgo federazioak. |
| Garaia | 1949 - 1957 |
| Eremua | Frantzia, Italia, Espainia eta Portugal |
| Parte hartzaileak | 4 (ligetako txapeldunak) |
| Garaipen gehien | FC Barcelona (2) AC Milan (2) Real Madrid (2) |
Latindar Kopa (frantsesez Coupe Latine; italieraz Coppa Latina; portugesez Taça Latina edo Copa Latina; gaztelaniaz Copa Latina) 1949tik 1957 arte antolatu zen futbol txapelketa izan zen, Frantzia, Italia, Espainia eta Portugalgo liga txapelketatako txapeldunek beren artean jokatzen zutena.
Europa Erdialdeko herriadetako taldeek 1927tik aurrera jokatzen zuten Mitropa Koparen ondoren Latindar Kopa Europako txapelketarik garrantzitsuena kontsideratua izan zen, harik eta UEFA Europa osorako txapelketak antolatzen hasi zen arte. FC Barcelona, AC Milan eta Real Madrid taldeek bina garaipen lortu zituzten. Bilboko Athletic Kluba finalista izan zen 1956an.

## Podiuma

* Bartzelona 2 Kopa ||
* AC Milan 2 Kopa ||
* Real Madril 2 Kopa ||

## Palmaresa

| Urtea | Egoitza | Irabazlea | Emaitza | Finalista | Hirugarrena | Emaitza | Laugarrena |
| 1949 | Madril | FC Barcelona | 2-1 | Sporting C. Portugal | FC Torino | 5-3 | Stade de Reims |
| 1950 | Lisboa | SL Benfica | 3-3, 2-1 (luz) | Girondins de Bordeaux | Atlético de Madrid | 2-1 | SS Lazio |
| 1951 | Milan | AC Milan | 5-0 | Lille OSC | Atlético de Madrid | 3-1 | Sporting C. Portugal |
| 1952 | Paris | FC Barcelona | 1-0 | OGC Nice | Juventus FC | 3-2 | Sporting C. Portugal |
| 1953 | Lisboa | Stade de Reims | 3-0 | AC Milan | Sporting C. Portugal | 4-1 | Valencia CF |
| 1954 | ez jokatua |
| 1955 | Paris | Real Madrid | 2-0 | Stade de Reims | AC Milan | 3-1 | CF Os Belenenses |
| 1956 | Milan | AC Milan | 2-1 | Athletic Club | SL Benfica | 2-1 | OGC Nice |
| 1957 | Madril | Real Madrid | 1-0 | SL Benfica | AC Milan | 4-3 | AS Saint-Étienne |

## Garaipenak
### Taldeka

| Taldea | Irabazi | Finalista | Garaipenak |
| AC Milan | 2 | 1 | 1951, 1956 |
| FC Barcelona | 2 | 0 | 1949, 1952 |
| Real Madrid | 2 | 0 | 1955, 1957 |
| SL Benfica | 1 | 1 | 1950 |
| Stade de Reims | 1 | 1 | 1953 |
| Sporting C. Portugal | 0 | 1 | |
| Girondins de Bordeaux | 0 | 1 | |
| Lille OSC | 0 | 1 | |
| OGC Nice | 0 | 1 | |
| Athletic Club | 0 | 1 | |

### Federazioka

| Federazioa | Irabazi | Bigarren | Talde txapeldunak |
| Espainia | 4 | 1 | FC Barcelona (2), Real Madrid (2) |
| Italia | 2 | 1 | AC Milan (2) |
| Frantzia | 1 | 4 | Stade de Reims (1) |
| Portugal | 1 | 2 | SL Benfica (1) |

## Kanpo estekak

* Datuak: Q4216
# Kristoren Ordenako gurutzea

Kristoren Ordenako gurutzea Portugalgo Kristoren Ordena historikoaren ikurra da (Kristoren Zaldunen Ordena ere deitua). Herrialde honetako ikurretako bat ere bada, bertako itsasontziek erabilia Esplorazioen Aroan, Portugalgo Aire Armadak eta Madeirako banderan agertuz.
Jada XIX. mendean Portugalen Kristoren Ordena Militarra ordezkatzera pasa zen, eta Kristoren Ordena Inperiala Brasilen. 1930eko hamarkadako talde faxista bat izan zen Mugimendu Nazional-Sindikalistaren ikurra ere izan zen.
Ohikoa da Maltako gurutzearekin nahastea, edo baita Burdinazko gurutzearekin ere (Gurutze patatua ere deitzen dena).

## Gurutzearen erabilera

* Portugalgo Aire Armadaren eskarapela.
* Madeirako bandera.
* Portugalgo errege bandera (1500–1521).
* Joan V.a Portugalgoaren bandera, Kristoren Ordenaren lepokoarekin inguratua (XVIII. mendea)
* São Paulo hiriko bandera (Brasil).
* São Paulo hiriko armarria (Brasil).
* Cananéiako bandera, (Brasil).
* Cisplatina probintziaren bandera (1811-1828).
* Kristoren Ordena Militarrak ematen duen domina (Portugal).
* Brasilgo Erresumaren bandera, (1822).
* Brasilgo Inperioaren lehen bandera, (1822 - 1870).
* Brasilgo Inperioaren bigarren bandera, (1870 - 1889).
* Brasilgo Erresumaren armarria, (1822).
* Brasilgo Inperioaren lehen armarria, (1822 - 1840).
* Brasilgo Inperioaren bigarren armarria, (1840 - 1889).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q528186
* Multimedia: Order of Christ cross / Q528186
# Tunisko gudua (K.a. 309)

Tunisko gudua (ez da K.a. 310. urtekoarekin nahastu behar) K.a. 309. urtean gertatu zen, eta, kartagotarrak eta sirakusarrak aurrez aurre jarri zituen. Azken armada Agatoklesek eta bere seme Arkagatok gidadurik.

## Aurrekariak

K.a. 310ean Tunisko guduan irabazi ondoren, Agatoklesek Libian zuen boterea zabaltzea lortu zuen; kartagotarren aliatuek, bere mehatxuak beldurtuta, haren alde egin zuten konkistetan laguntzeko. Baina Agatokles Libian ausartu zenean hango herri nomadak menperatzeko, batez ere numidiarrak, aliatu batzuk haren aurka jarri eta Kartagorekin bat egin zuten, aurretiaz Tunis hiria (seguruenik, gaur egungo Tunisisekin bat datorren hiria) berreskuratzen saiatu zena.
Bitartean, Hamilkar jeneral kartagotarra Sirakusan harrapatu zuten, eta horrek beldurra eta nahasmena sortu zituen 120.000 infanteriaz eta 5.000 zaldiz osatutako kartagotar armadan, eta denak greziar armapean hil ziren. Sirakusan, Hamilkar kateatu, torturatu, eta azkenean, burua moztu zioten eta Afrikara bidali zuen.

## Aurrekariak

Greziarrek Tunisisetik gertu jarri zuten beren armada hura defendatzeko, baina Agatoklesen agintea zalantzan jarri zuten, Arkagatok eta Agatoklesen armadako Lisziko jeneralak eztabaida bat izan zutelako, eta horren erdian, Arkagatok Lisziko hil zuen. Orduan, Sirakusako armadak, bere buruzagiaren gorpua ikustean, Arkagato hiltzeaz akusatu zuen, eta hura entregatzea eskatu zuen, exekutaturik izateko. Kartagotarren gaineko garaipen berri bati esker, Agatoklesek bere gizonen artean autoritatea eta lasaitasuna berrezartzea lortu zuen.

## Garapena

Kartagotarrak, numidiarren soldaduak errekrutatu zituztenak, greziarren desadostasun eta nahasmen uneaz baliatu ziren Tunisian kokatutako Sirakusako armadari erasotzeko. Muino baten ondoan kokatu ziren eta numidiar zalditeria Sirakusako armada jazartzeko agindua eman zioten, eta Agatoklesek erantzun zuen zenbait habailari-unitate kontraerasoarekin.
Laster, bi armadak lerrokatu ziren borrokarako, eta hiria zeharkatzen zuen ibaiaren ondoan talka egin zuten. Kartagotarrek, greziar soldaduen erasoari eutsi ezin ziotenez, atzera egin zuten baita numidiar soldaduek ere. Greziako soldaduek bakarrik, Klinone buru, Kartagorekin batera borrokan ari zirenak, erresistentzia eskaini zuten denbora laburrean. Kartagotarrak gotorleku batean errefuxiatu ziren, Agatokles garaile izan zen bitartean.
Sirakusako armadak zailtasun handiak jarri zizkion kartagotar armadari, aliatu eta soldadu asko galdu zituena.

## Ondorioak

Hamilkarrek beren hiriaren setioaren ondoren sirakusarrek izan zituzten zailtasunen aurrean, Agatoklesek Siziliara itzultzea aukeratu zuen, bere seme Arkagato Libian utziz armadaren zati batekin.

## Erreferentziak

* ↑ Diodoro Sikulo, 20.38.1
* ↑ E. di Blasi, Storia del regno di Sicilia, p. 293.
* 1 2 Diodoro Sikulo, 20.30.1
* ↑ Diodoro Sikulo, 20.34.7
* ↑ Diodoro Sikulo, 20.38.3
* ↑ Diodoro Sikulo, 20.39.1
* ↑ Diodoro Sikulo, 20.55.4
* ↑ Diodoro Sikulo, 20.55.5

## Ikus, gainera

* Diodoro Sikulo
* Biblioteka Historikoa

## Kanpo estekak

* Datuak: Q20009522
# Giovanni Pisano

Giovanni Pisano (Pisa, 1248 - Siena?, 1314) italiar eskultorea eta arkitektoa izan zen, Nicola Pisanoren semea.

## Biografia

Garai hartako Italiako eskultorerik handiena izan zen. Aitarekin batera eginiko lanez gainera, Sienako katedraleko obren zuzendaria izan zen 1289. urtetik aurrera eta Pisako bataiategiko lanak egin zituen gero (1299).
Eskultura obra nagusiak: Pistoiako San Andresen pulpitua (1297-1301), Pisako katedralekoa (1301-1310) eta Margarita Luxenburgoko enperadorearen hilobia, Genoan (1312-1313). Obra hauetan guztietan Erromako eskultura klasikoaren arauak eta Frantziako estilo gotikoaren ekarpenak nahastu zituen.
* Pisako bataiategiko pulpitua
* Perugiako iturria

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q314932
* Multimedia: Giovanni Pisano / Q314932
# Josep Maria Subirachs

Josep Maria Subirachs i Sitjar (Bartzelona, 1927ko martxoaren 11 - ibidem, 2014ko apirilaren 7a) Kataluniako eskultore eta margolaria izan zen. Irudi-, fundizio- eta mekanika-lantegietan hasi zen ofizioa ikasten. 1942 eta 1947 bitartean Enric Monjo eskultorearekin ikasi zuen, eta gero Enric Casanovasen lantegian hasi zen lanean; Casanovas azken mediterraneismoaren berritzaileen taldeko kidea zen, eta Subirachsek haren ikasletzat eduki du beti bere burua. 1951n Kataluniako berrikuntzaren eskultoreen taldeko kide gisa agertu zen, Giacometti eta Ángel Ferranten eraginpean egin zituen lan batzuei esker, Leongo Virgen del Camino santutegiko fatxada eta ateko eskulturei esker, besteak beste. Hurrengo urteetan, 1956. urtea arte, Parisen, Belgikan eta Alemanian izan zen, ikasketak sakontzen. Urte horietan, figurazioa alde batera utzita, arte abstraktuan murgildu zen, eta terrakota, burdina eta hormigoia bezalako materialak lantzen hasi zen. Garai hartakoak ditu, adibidez, Forma 212 (1957) edo Tekel (1958). 1957. urtetik aurrera forma geometrikoagoak erabili ditu, "ziriak" eta "tenkadurak" sailetan, besteak beste. Material mota desberdinak erabiltzen dituenez, bere obretako asko eskultura collagetzat har daitezke, eta klasikoen aipuez, giza aztarnez edo irudi geometrikoez hornituak izaten dira. Giza gorputzaren oso ideia berezia du, gainera. Monumentu publiko asko egin ditu, horietako asko Bartzelonan. Askotan, gainera, bere abertzaletasunaren erakusgarri dira: Montserrateko Kaperarako erliebeak; Francesc Maciàren eskultura Vilanova i la Geltrún; Gaudíren Familia Santuaren Nekaldiaren fatxadarako eskultura eztabaidagarriak. Bere obra museo ospetsuenetan aurki daiteke, Bilboko Arte Ederretako Museoan, besteak beste.
2005ean topaturiko 134124 Subirachs asteroideak bere izena dakar.
* Montserrateko Monumentua Ramon Llulli, Bartzelona.
* Kristoren pasioa, Familia Santuaren tenplua, Bartzelona.
* San Jorge-Teseoren erliebea, Palau de la Generalitat de Catalunya, Bartzelona.
* La Verónica, Familia Santuaren tenplua, Barcelona.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/26 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.

## Kanpo estekak

* Webgune ofiziala (Katalanez) (Gaztelaniaz) (Ingelesez)
* (Katalanez) «Mirades, reflexions sobre la vida i obra de l'artista, Josep Maria Subirachs i Sitjar» (audio). l'Arxiu de la Paraula. Ateneu Barcelonès, 2014.
* Datuak: Q182136
* Multimedia: Josep Maria Subirachs / Q182136
# Aubrey Beardsley

Aubrey Vincent Beardsley (Brighton, 1872ko abuztuaren 21a - Menton, 1898ko martxoaren 16a) marrazkilari ingelesa izan zen. Hasieran Rafaelen aurrekoen eragina izan bazuen ere, gero Dürer eta Botticelli hartu zituen eredu. Gaztea zela ospe handia eskuratu zuen giro dekadenteetan. Liburu zenbait irudiztatu zuen: Maloryren Arturoren heriotza (1892), Oscar Wilderen Salome (1894), Poeren Ipuinak etab. Art Nouveau delakoari eskainitako Yellow Book aldizkariaren zuzendaria izan zen. Marrazki erotikoak egin zituen (Lysistrata) eta Venusen Historia eta Tannhäuser idatzi zituen. Eragin handia izan zuen XX. mende hasierako marrazkigileengan. Gazterik hil zen tuberkulosiak jota.
* The Peacock Skirt (1893)
* Isolde (1899)
* The Dancer's Reward (1894)

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q272566
* Multimedia: Aubrey Beardsley / Q272566
# Johan Jongkind

Johann Jongkind (Lattrop, Overijssel, 1819ko ekainaren 3a - Saint-Égrève, 1891ko otsailaren 9a) Herbehereetako margolaria eta grabatzailea izan zen. Haren paisaia txiki informalek holandar paisaia-pintoreen tradizioari jarraitzen diote. Inpresionismoaren aitzindari izan zen Herbehereetan. Berak hedatu zuen Holandako margolariek bereizgarri duten argiaren trataera bitxia.

## Biografia

Hagan hasi zen paisaia-margolaritza lantzen. 1846an Parisa joan zen, eta generoko margolariekin jardun zen han lanean. Parte hartu zuen 1848ko Erakusketan, eta baita 1852koan ere. Azken horretan domina bat eman zioten. Jongkinden lanak Camille Corot eta Charles-François Daubignyren koadroekin batera jarri zituzten ikusgai, baina Jongkind hurbilago dago giroa bereziki zaintzen zuten XVII. mendeko holandar paisaia-pintoreengandik, bere garai bereko frantses margolariengandik baino. Sena ibaiaren ertzeko eszenak margotzen zituen, Parisko auzo zaharrak, Normandiako itsasertza, eta Holandako ubideak.
1863an, Erakusketa Ofizialean atzera bota zutelarik, Salon des Refusesera (Ukatuen Erakusketara) jo zuen, eta han Claude Monet ezagutu zuen, inpresionismoaren aitzindaria. Monetek asko ikasi zuen Jongkingden eguratsa margotzeko modutik, eta haren argien eta islen efektuen azterketatik. Pissarro eta Sisley margolarien maisua ere izan zen.
1878an Isèren hartu zuen Jongkindek bizilekua, eta hantxe margotu zituen ospea eman dioten paisaiak. Ilargi izpiak agertzen direnak ditu bere lanen artean onenak. Lanik aipagarrienetako batzuk Ilargiaren argia Parisen, Holandako ubidea ilargitan, Harfleurgo kaia eta Havreko oroitza dira.
Grenoble ondoko Saint-Égrèveko eroetxean hil zen, 1891ko otsailaren 9an, alkoholak gaixotuta. La Côte-Saint-Andrén dago lurperaturik.

## Iruditegia

* Parisko ikuspegia, Sena, zuresia, 1853, Musée des Beaux-Arts, Angers.
* Sainte-Adresse hondartza, 1863, Louvre, Paris.
* Neverseko kale bat, 1874, Stedelijk Museum, Amsterdam.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q704585
* Multimedia: Johan Barthold Jongkind / Q704585
# Coregonus

Coregonus Salmonidae familiako arrain generoa da. 70 espezie inguru ditu.

## Espezieak

* Coregonus albellus (Fatio, 1890)
* Coregonus albula (Linnaeus, 1758)
* † Coregonus alpenae (Koelz, 1924)
* Coregonus alpinus (Fatio, 1885)
* Coregonus anaulorum (Chereshnev, 1996)
* Coregonus arenicolus (Kottelat, 1997)
* Coregonus artedi (Lesueur, 1818)
* Coregonus atterensis (Kottelat, 1997)
* Coregonus autumnalis (Pallas, 1776)
* Coregonus baicalensis (Dybowski, 1874)
* Coregonus baunti (Mukhomediyarov, 1948)
* Coregonus bavaricus (Hofer, 1909)
* † Coregonus bezola (Fatio, 1888)
* Coregonus candidus (Goll, 1883)
* Coregonus chadary (Dybowski, 1869)
* Coregonus clupeaformis (Mitchill, 1818)
* Coregonus clupeoides (Lacepède, 1803)
* Coregonus confusus (Fatio, 1885)
* Coregonus danneri (Vogt, 1908)
* Coregonus fatioi (Kottelat, 1997)
* † Coregonus fera (Jurine, 1825)
* Coregonus fontanae (Schulz & Freyhof, 2003)
* †] Coregonus gutturosus (Gmelin, 1818)
* Coregonus heglingus (Schinz, 1822)
* † Coregonus hiemalis (Jurine, 1825)
* Coregonus hoferi (Berg, 1932)
* Coregonus hoyi (Milner, 1874)
* Coregonus huntsmani (Scott, 1987)
* † Coregonus johannae (Wagner, 1910)
* Coregonus kiyi (Koelz, 1921)
* Coregonus ladogae (Pravdin, Golubev & Belyaeva, 1938)
* Coregonus laurettae (Bean, 1881)
* Coregonus lavaretus (Linnaeus, 1758)
* Coregonus lucidus (Richardson, 1836)
* Coregonus lucinensis (Thienemann, 1933)
* Coregonus lutokka (Kottelat, Bogutskaya y Freyhof, 2005)
* Coregonus macrophthalmus (Nüsslin, 1882)
* Coregonus maraena (Bloch, 1779)
* Coregonus maxillaris (Günther, 1866)
* Coregonus megalops (Widegren, 1863)
* Coregonus migratorius (Georgi, 1775)
* Coregonus muksun (Pallas, 1814)
* Coregonus nasus (Pallas, 1776)
* Coregonus nelsonii (Bean, 1884)
* † Coregonus nigripinnis (Milner, 1874)
* Coregonus nilssoni (Valenciennes, 1848)
* Coregonus nobilis (Haack, 1882)
* † Coregonus oxyrinchus (Linnaeus, 1758)
* Coregonus palaea (Cuvier, 1829)
* Coregonus pallasii (Valenciennes, 1848)
* Coregonus peled (Gmelin, 1789) - Corégono
* Coregonus pennantii (Valenciennes, 1848)
* Coregonus pidschian (Gmelin, 1789)
* Coregonus pollan (Thompson, 1835)
* Coregonus pravdinellus (Delkeit, 1949)
* Coregonus reighardi (Koelz, 1924)
* Coregonus renke (Schrank, 1783)
* † Coregonus restrictus (Fatio, 1885) — (extinto)
* Coregonus sardinella (Valenciennes, 1848)
* Coregonus stigmaticus (Regan, 1908)
* Coregonus subautumnalis (Kaganowsky, 1932)
* Coregonus suidteri (Fatio, 1885)
* Coregonus trybomi (Svärdson, 1979)
* Coregonus tugun lenensis (Berg, 1932)
* Coregonus tugun tugun (Pallas, 1814)
* Coregonus ussuriensis (Berg, 1906)
* Coregonus vandesius (Richardson, 1836)
* Coregonus wartmanni (Bloch, 1784)
* Coregonus widegreni (Malmgren, 1863)
* Coregonus zenithicus (Jordan y Evermann, 1909)
* Coregonus zuerichensis (Nüsslin, 1882)
* Coregonus zugensis (Nüsslin, 1882)

## Kanpo estekak

* Datuak: Q311392
* Multimedia: Coregonus / Q311392
* Espezieak: Coregonus
# Valladolideko aireportua

Valladolideko aireportua, Villanubla izenaz ere ezaguna, Gaztela eta Leongo Valladolidko hiria zerbitzatzen duen aireportu zibil-militarra da. Valladolideko probintziako Villanubla udalerriko eremuetan kokatzen da. Hiriburutik 10 kilometroko distantziara dago eta Espainia iparraldeko aireporturik garrantzitsuenetarikoa da.
2012an 378.419 pertsonek erabili zuten.

## Estatistikak

| Urtea | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010urt-api |
| Bidaiariak | 206.687 | 195.172 | 204.732 | 232.254 | 442.219 | 444.520 | 457.793 | 512.929 | 479.716 | 365.683 | 104.048 |
| Operazioak | 8.692 | 8.510 | 8.169 | 8.912 | 11.386 | 12.056 | 11.582 | 14.093 | 13.002 | 9.233 | 2.511 |
| Bidaiari bariazioa | - | -5,57% | +4,90% | +13,44% | +90,40% | +0,52% | +2,99% | +12,04% | -6,47% | -23,77% | +5,56% |
| Operazio bariazioa | - | -2,09% | -4,01% | +9,10% | +27,76% | +5,88% | -3,93% | +21,68% | -7,74% | -28,99% | -14,07% |

## Erreferentziak

* ↑ (Gaztelaniaz) (pdf) AENA. (Noiz kontsultatua: 2013-01-12).

## Kanpo estekak

* Aireportuaren webgunea AENAren atarian
* Datuak: Q1433170
* Multimedia: Valladolid Airport / Q1433170
# Ribera Navarra FS

Ribera Navarra Fútbol Sala Tuterako areto-futbol taldea da. 2001ean sortua, 2011-12 denboralditik aurrera Espainiako Areto Futboleko Lehen Mailan dabil.

## Sponsorrak

* OPDE - (2009–2010)
* Ríos Renovables - (2010–2014)
* Aspil - (2014–egun)

## Datuak

2017-18 barne:
* Denboraldiak 1. mailan: 7
* Denboraldiak 2. mailan: 2
* Denboraldiak 3. mailan: 3
* Ligako posturik onena: 6.a Lehen mailan (2015-16)

## Kirol ibilbidea

| Urtea | Maila | Postua |
| 2001-02 | 1. Nazional B (4. maila) | ? |
| 2002-03 | 1. Nazional B (4. maila) | ? |
| 2003-04 | 1. Nazional B (4. maila) | ? |
| 2004-05 | 1. Nazional A (3.maila) | ? |
| 2005-06 | 1. Nazional B (4. maila) | ? |
| 2006-07 | 1. Nazional B (4. maila) | ? |
| 2007-08 | 1. Nazional A (3.maila) | 10.a |
| 2008-09 | 1. Nazional A (3.maila) | 2.a |
| 2009-10 | Zilarrezko maila | 13.a |
| 2010-11 | Zilarrezko maila | 2.a |
| 2011-12 | Lehen Maila | 12.a |
| 2012-13 | Lehen Maila | 8.a (final 1/4) |
| 2013-14 | Lehen Maila | 8.a (final 1/4) |
| 2014-15 | Lehen Maila | 7.a (final 1/4) |
| 2015-16 | Lehen Maila | 6.a (final 1/4) |
| 2016-17 | Lehen Maila | 9.a |
| 2017-18 | Lehen Maila | 8.a (final 1/4) |
| 2018-19 | Lehen Maila | 7.a (final 1/4) |
| 2019-20 | Lehen Maila | 13.a |
| 2020-21 | Lehen Maila | 11.a |
| 2021-22 | Lehen Maila | 6.a (final 1/4) |

## 2014/15 denboraldiko jokalariak

| Zbk | Izena | Ezizena | Postua |
| 1 | Álvaro Pérez Matías | ÁLVARO | Atezaina |
| 15 | Juan Bosco Molina Salinero | MOLINA | Atezaina |
| 17 | Juan Zardoya Cisneros | ZARDOYA | Atezaina |
| 2 | David García Beltrán | DAVID | Cierre |
| 3 | Hamza Maimón Amessaud | HAMZA | Hegalekoa |
| 4 | Roger Serrano Bernat | ROGER | Hegalekoa |
| 5 | David Palmas Mato | PALMAS | Giltza |
| 6 | Luis Martínez Somalo | LUISMA | Hegalekoa |
| 7 | Rubén Lemos Mariño | RUBI | Hegalekoa |
| 8 | Andrés Alcántara Prieto | ANDRESITO | Hegalekoa |
| 10 | José Antonio Fernández Castellano | JOSELITO | Pibota |
| 11 | Daniel Mesa Darias | LUCAS | Hegalekoa |
| 14 | Jesús Izquierdo Carrillo | JESÚS | Giltza |
| 24 | David Escribano Durana | ESCRIBANO | Hegalekoa |

## Kanpo estekak

* Webgune ofiziala
* Datuak: Q5551459
# Elantxobeko Bandera

Elantxobeko Bandera Elantxoben egiten den estropada da, egun KAE-1 Ligarako estropada puntuagarria dena. Antolatzailea Elantxobeko Elantxobe Arraun Elkartea da eta irabazleak 2.160 € lortzen ditu.
Lehenengo edizioa 1988an egin zuten eta Zumaia zen irabazlea. Estropadaren denborarik onena Oriok egin zuen 2006an: 19'42"31.

## Palmaresa

* ¹ 2020an ez zen jokatu COVID-19 pandemiaren erruz.

## Garaipenak

| Taldea | Garaipenak | Urteak |
| San Juan (Yola eta Donibaneko) | 6 | 1991, 1992, 1993, 1995, 1997, 2017 |
| Orio | 6 | 1998, 2003, 2005, 2006, 2012, 2019 |
| Zumaia | 4 | 1988, 1989, 2014, 2015 |
| Urdaibai | 3 | 2001, 2002, 2004 |
| Ondarroa | 2 | 1994, 2011 |
| Kaiku | 2 | 1999, 2008 |
| Zierbena | 2 | 1990, 2013 |
| Busturialdea | 2 | 2007, 2021 |
| Astillero | 2 | 2009, 2024 |
| San Pedro | 1 | 1996 |
| Isuntza | 1 | 2000 |
| Valle de Camargo | 1 | 2010 |
| Oiartzun | 1 | 2016 |
| Getxo | 1 | 2018 |
| Zarautz | 1 | 2022 |
| Lapurdi | 1 | 2023 |

## Kanpo estekak

* (Gaztelaniaz) Banderaren emaitzak
* Datuak: Q3038993
# Tupaia

Tupaiak ( Scandentia) Asiako hego-ekialdeko baso tropikaletan bizi diren ugaztun txikiak dira. Tupaiidae eta Ptilocercidae familiek osatzen dute kladoa. 20 espezie ezagutzen dira, 5 generotan. Gorputzez txikiak izan arren euren burmuinak erlatiboki pisutsuak dira.
Primate eta kolugoen taldeen ahaiderik gertukoenak dira. Eurekin batera Euarchonta sortzen dute eta hauek Gliresekin batera Euarchontoglires. Askotan intsektibororekin batera sailkatuak izan dira. Ez dago erregistro fosil nabarmenik.
Gorputzez katagorriaren antzekoak dira; aurreko hankak ordea hark baino luzeagoak eta sendoagoak dituzte. Buru-muturretan berriz satitsuaren antza dute. Isatsa luzea eta ile labur sarrikoa izaten dute. Egunaren parterik handiena zuhaitz gainean ematen dute. Arrautzak, intsektuak, fruituak eta hostoak jaten dituzte.

## Erreferentziak

* ↑ Lur entziklopedietatik hartua.
* Datuak: Q231550
* Multimedia: Scandentia / Q231550
* Espezieak: Scandentia