# Odalriko

Odalriko I.a (floruit 846-860) Bartzelonako, Gironako, Rosellóko, Empúriesko eta Narbonako kondea izan zen, baita Gotiako markesgoko markes ere, 850eko hamarkadan zehar.

## Jatorria eta leinua

Zenbait historialariek bere jatorria hainbat modu ezberdinetan azaltzen saiatu dute. Jatorri frankoko noblea zen ziurrenik, baina bere gurasoak eta oro har bere leinua zehaztea saia da, eta zenbat teoria eman dira:
* Batzuen arabera Unrochtarren leinukoa zen, Unroch II.a Friulikoa (853an hila) izeneko noble baten eta Engeltrude Pariskoaren semea, azkena Karlomagnoren biloba izandakoa, alaba ilegitimo baten bitartez. Unroch II.a, Westfaliako saxoi nobleetako bat bezala aipatzen da, 802an, Karlomagnori leialtasuna zin egin ziona. 806an bere missi dominici zen. Karlomagnoren 811ko testamentuaren lekukoen artean zegoen, eta, urte berean, bikingoekin bakea sinatu zuenetako bat izan zen. 839an Ternoiseko kondea zen (egungo Pas-de-Calais departamenduan). Adalardo (810-864), bere hirugarren semea, San Bertinoko abadea zen eta 853ko azaroan han erretiraturik hil zen. Unrochen anaiak Eberhardo Friuliko markesa (853-864), Berengario I.a enperadorearen aita, eta Berengario "azkarra", Tolosako eta Bartzelonako kondea izan ziren.
* Beste hipotesi batek dio bere aita Hunfrido Istriako margravea, baita Argengau eta Linzgauko kondea zela, Hunfridtarren leinukoa (808tik aurrera hila). Hunfrido aurretik aipatutako Engeltrude Pariskoaren lehen senarra izan zen, Unroch II.arekin berrezkondu baino lehen. Bi teoriek, ondorioz, Engeltrude Odalrikoren ama izan zela onartzen dute.

## Bizitza

Pepin II.a Akitaniako errege, Antso II.a Baskoniako dukeak 852an traizionatua, erresuma Karlos Burusoilaren esku utzi eta tronua behin betiko galdu ondoren, bakea itun baten bidez berretsi zen azkenean. Honetan Odalriko agertzen da lehen aldiz, Bartzelonako konde eta Gotiako markes tituluarekin, Alerano ordezkatuz. Are gehiago, Languedoc-eko Historia Generaleko LXXVI. dokumentuak, 852an idatzitakoa, hala deskribatzen du: Udulricus commis in villa Crispiano in territorio Narbonense.
Luis II.a Germaniarra 853. urtearen amaieran ala 854. urtearen hasieran, bere seme Luis Gaztearen bitartez Akitanian boterea bereganatzen saiatu ondoren, negoziazio diplomatiko konplexu batzuk egin ziren gerra gelditzeko, baina ez zuten arrakastarik izan. 854ko abuztuan Karlos Burusoilak indarrez lurrak hartzea erabaki zuen eta Odalrikori laguntza eskatu zion. Gutxira biak Akitanian sartu ziren. Aldi berean, Akitaniako Pepin II .a errege kargugabetuak ihes egin zuen San Medardo monasteriotik, non preso baitzegoen, bere herrialdera agertuz; nobleek Luis Gaztea abandonatu zuten orduan, printze errebeldearen alde jarriz. Luisek Germaniara ihes egin behar izan zuen, Pepinek Akitaniako boterea bereganatzen zuen bitartean, baina ez zen espero zen mailan egon, eta nobleek berehala abandonatu zuten Karlos Burusoilaren alde, baldin eta Akitania erreinu gisa onartua izan zedin, haren seme bat errege izendatuz. Karlosek baldintzak onartu zituen eta 855eko urrian bere seme Karlos "umea" koroatu zuen Limogesen. Ziurrenik, Odalrikok esku hartuko zuen puntu honetara iristeko egin ziren negoziazioetan.
856an, Kordobako emir berriak, Muhammad I.ak, Banukasitarren Musa ibn Musarekin adiskidetu zenak, Bartzelonaren aurkako espedizio bat antolatzea agindu zion. Musak agindua bete zuen Bartzelonako gaztelu batzuk suntsitu eta lurraldea arpilatuz. Gaztelu bat, agian Terrasakoa (Ibn Idharik Tarrega izan zela dio, baina beste historialari musulman gehienek Tarrasa izan zela diote) konkistatua izan zen. Odalrikok gertakari honetan izan zuen gaitasunik ezak eragina izan zuen bere kargugabetzean.
Akitanian, 856an, nobleek Pepin II.a berriz errege errekonozitu zuten, eta Luis Germaniarrak berriro konspiratzen ari zen; Frantziako erresumako nobleziaren zati handi batek herrialdea inbaditzera eta Karlos Burusoila boteretik kentzera bultzatzen ari zuen Luis. Luis erabaki ezin zenez, Karlos Burusoilaren negoziatzeko trebetasuna agerian geratu zen eta akitaniako arazoa konpondu zuen, bere seme Karlos Haurraren errekonozimendua lortuz berriz ere. Hala ere, 857an nobleziak berriz ere Pepin II.aren alde egin zuen, honek nnormandiarrekin aliantza bilatu zuelarik. Handik gutxira, Bernardo Auverniakoa kondeaeta San Bertingo Alard abadeak errege errekonozitu zuten Pepin II.a, bi noble garrantzitsu. Beste noble batzuek ere bat egin zuten aitormen horrekin. Neustriako gobernadore handiak, Herve, Rorgon, Gosfrid eta Robert "Boteretsua", Anjouko kondea, matxinatu egin ziren akitaniarrekin eta bretoiekin aliatuz. Odalrikoren partaidetza ziurtezina da, baina bere anaia bultzatzaileetako bat izateak hala sinestarazten du, eta, beraz, 857ko amaieran edo 858ko hasieran kargutik kendu behar izan zuten. 858ko martxoaren 21ean, Karlos Burusoilaren aurrean agertu zen leialtasuna zin egiteko, baina 859an Luis Germanikoaren bandoan agertzen da berriro, Argengau eta Linzgau konderrien jabetzan. Bartzelonako konde izateko Hunifredo oinordeko izendatzea arraroa da anaiordea zela kontuan hartzen bada.

## Erreferentziak

* ↑ Kirn, Paul. (1963-08-01). «Monumenta Germaniae Histórica. Diplomata regum Germaniae ex stirpe Karolinorum tomus IV : Zwentiboldi et Ludowici infantis diplomata.» Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte. Germanistische Abteilung 80 (1): 385–387. doi:10.7767/zrgga.1963.80.1.385. ISSN 2304-4861. (Noiz kontsultatua: 2025-02-07).
* ↑ Bonin, Hubert. (2019-03-28). Histoire de la Société générale. Librairie Droz ISBN 978-2-600-05872-8. (Noiz kontsultatua: 2025-02-07).
* ↑ «Paolo Golinelli, ed., Storia di San Benedetto Polirone: Le origini (961-1125). (II Mondo Medievale.) Bologna: Pàtron, for the Università degli Studi di Verona, 1998. Paper. Pp. xviii, 202; black-and-white figures and tables. L 34,000.» Speculum 74 (04): 1145. 1999-10 doi:10.1017/s0038713400203771. ISSN 0038-7134. (Noiz kontsultatua: 2025-02-07).
* ↑ «The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050. By <italic>Archibald R. Lewis</italic>. (Austin: University of Texas Press. 1965. Pp. xviii, 471. $8.00.)» The American Historical Review 1966-07 doi:10.1086/ahr/71.4.1306. ISSN 1937-5239. (Noiz kontsultatua: 2025-02-07).