OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Meatzerreka

Meatzerreka Arrasateko (Gipuzkoa) auzoa da. Bizkaia kalean gora Kanpazarrerunzko bidean dago kokatuta, Udalatxen magalean.
Izena datorkio bertan egondako meatzeetatik, bereziki altzairua ekoizteko erabilitakoak XV. eta XVI. mendeetan.

## Demografia

* Meatzerrekako biztanleria

## Kanpo estekak

* Datuak: Q12263313
# Joaquín Jovellar

Joaquín Jovellar Soler (Palma Mallorcakoa, 1819ko abenduaren 28a - Madril, 1892ko apirilaren 16a) espainiar militar eta politikaria izan zen, gobernuko presidente (1875), Kubako kapitain jenerala (1872-1874; 1876) eta Filipinetako kapitain jenerala (1883-1885) izandakoa.

## Biografia

Bere karrera militarra Lehen Karlistaldian hasi zuen, eta ia 1840ko hamarkada osoa Kuban eman zuen. 1859an Leopoldo O'Donnell jeneralaren kanpaina-idazkaria izan zen Marokoko Gerran. Operazio militar batzuetan ere parte hartu zuen, horien artean Wad-Raseko guduan, non 1860ko martxoaren 23an zauritu zuten. 1863an brigadier mailara igo zuten eta hurrengo urtean Gerra Ministerioko idazkariorde izendatu zuten. 1866ko ekainean berriz zauritu zuten Joan Prim jeneralak sustatutako Madrilgo San Gil kuarteleko sarjentuen altxamendu aurrerakoiaren aurka borrokatzean. Hala ere, gobernuak ondoren baztertu izanak nabarmen eragin zion bere gogoari, Elisabet II.a tronutik kendu zuen 1868ko Iraultzari atxikiz.
1871n, Huescako probintziak senatari izendatu zuen, eta, geroago, biziarteko senatari bihurtu zen (1878-1891).
Hiru urte beranduago teniente-jeneral izendatu zuten eta 1873an I. Errepublikako presidenteak, Emilio Castelarrek, Kubako kapitain jeneral izendatu zuen. Postu horretatik aurre egin behar izan zion Virginius izeneko auziaren krisi delikatuari. Espainiara itzuli zenean, 1874ko irailaren 28an, Zentroko Armadako jeneral-buru izendatu zuten, Manuel Pavia ordezkatuz, eta harekin bat egin zuen, Arsenio Martínez Campos jenerala buru zuela, Saguntoko jazarraldiari buruzko prestakizunetan, Borboiko Etxea tronuan berrezartzeko.
1874ko abendutik 1875eko irailera bitartean, Antonio Canovas del Castillo kontserbadorea buru zuen lehen gobernuan bete zuen lehen aldiz Gerrako ministro kargua, eta, gainera, kapitain jeneral mailara igo zen. Ondoren, 1875eko irailetik abendura arte, Berrezarkuntzako Gorte Konstituziogileak osatzeko hauteskundeen ospakizuna kudeatu behar zuen gobernuko presidente izendatu zuten, eta, bertan, berriz ere, Gerrako ministro kargua bete zuen. Canovasek arlo bereko ministro izaten jarraitu zuen hurrengo gobernuan, eta handik egun gutxira Kubako kapitain jeneral izendatu zuten berriro, 1876ko urtarrila eta urria bitartean. Urte batzuk geroago Filipinetako kapitain jeneral izendatu zuten 1883an. 1885ean penintsulara itzuli zenean, berriz ere Gerra-Ministeritza hartu zuen (1885-1886), Maria Kristinaren erregeordetzaren lehen gobernupean, Práxedes Mateo Sagasta liberala buru zuela.

## Erreferentziak

* ↑ (Gaztelaniaz) Miranda García, Soledad; Cuenca Toribio, José Manuel. (1992). «Sociología ministerial de la Restauración (1875-1902)» Revista de Estudios Políticos (Centro de Estudios Políticos y Constitucionales) (78): 71-104. ISSN 0048-7694..
* ↑ (Gaztelaniaz) Senado de España. Jovellar Soler, Joaquín. .
* ↑ (Gaztelaniaz) «Poder Ejecutivo de la República. Ministerio de la Guerra» Boletín Oficial de la Provincia (Kordoba): 1. 1874/10/1.
# Cristóbal Colón de Carvajal Maroto

Cristóbal Colón de Carvajal Maroto (Madril, 1925eko urtarrilaren 29a - ib., 1986ko otsailaren 6a) espainiar militar eta aristokrata izan zen. Kristobal Kolonen ondorengo zuzena, bitan Espainiako handikia izan zen, Veraguako XVII. Dukea, Vegako XVI. Dukea, Aguilafuenteko markesa, Jamaikako markesa, Ozeano Itsasoko XIX. Almirantea eta Indietatik aurreratua izanda.

## Biografia

1943an sartu zen hautagai Itsas Eskola Militarrean, Itsas-Armadako Gorputz Orokorraren 348. Promozioko kide gisa. 1945ean guardiamarina izendatu zuten, 1948ko abenduaren 15ean Maringo Itsas Eskolan prestakuntza amaitzeko. Orduan, ontzi-alferez izendatu zuten. Ontziratzeko lehen helmuga itsas-armadaren ontzi nagusiaa izan zen, Canarias gurutzaontzia hain zuzen ere. Cíclope atoiontziaren bigarren komandantea izan ondoren, Lanzón (V-18) patruila-ontziaren agintea jaso zuen. Ontzi-teniente izatera igo zenean, Pegaso kostazainaren agintea jaso zuen, eta itsaspeko armetan espezialista izateko ikastaroa egin ondoren, atoiontziaren agintea eman zioten, RR-20 patruila-ontziaren funtzioetan.
1964an korbeta-kapitain izendatu zuten, eta Miranda destruktorearen bigarren komandante. Ondoren, Itsas Ministerioan sartu zen.
1975ean fragata-kapitain mailara igo zuten, eta 1977ko abenduaren 17ko Lege Dekretuaren bidez, Almirante Valdés (D-23) Fletcher klaseko destruktorearen agintea eman zioten. 1977ko abenduaren 17tik 1979ko ekainaren 18ra bitartean izan zuen.
1980an ontzi-kapitain izatera igo zenean, Juan Sebastián Elcano bergantin-goleta Espainiako Itsas-Armadaren eskola-ontziaren agintea eman zioten.
Kontralmirante mailara igo zuten 1983an, eta bere zereginetan jarraitu zuen Defentsa Ministeriotik gertu eta, batez ere, Itsas Historia eta Kultura Institutuan. 1984an, almiranteorde egin zuten, eta Armadako Estatu Nagusian jarri zuten, bere bulegoa zuen lekuan.
1985aren hasieran, ohiko mediku-azterketa batean biriketako minbizia detektatu eta diagnostikatu zitzaion, eta, beraz, bere jarduera profesionala murriztu zuen aldizka mediku-azterketetara joateko. ETAk 1986ko otsailaren 6an hil zuen: Jose Luis Arakamak eta Jose Luis Urrusolok osatutako komando batek bere ibilgailu ofiziala metrailatu zuen. Ibilgailu horretan zihoan gidaria ere hil zen, Manuel Trigo Muñoz, eta Rodríguez Toube komandante laguntzailea zaurituta suertatu zen; metrailaketaren ondoren, esku-granada bat bota zioten barrura.

## Erreferentziak

* ↑ (Gaztelaniaz) «Berria» La Vanguardia 1968/07/16.
* ↑ (Gaztelaniaz) «Cristóbal Colón de Carvajal y Maroto» El País 1981-01-06.
* ↑ Rogelio Alonso, Florencio Domínguez Iribarren, Marcos García Rey. (2010). Vidas rotas: historia de los hombres, mujeres y niños víctimas de ETA. Espasa, 556 or. ISBN 8467032782..
* ↑ (Gaztelaniaz) «Asesinados en Madrid el vicealmirante Colón de Carvajal y su conductor en un atentado en el que fue herido el Comandante de Infantería de Marina Rodríguez-Toubes» El País 1986-02-07.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q5791786
* Multimedia: Cristóbal Colón de Carvajal y Maroto / Q5791786
# Teresa Azpiazu Paul

Teresa Azpiazu Paul (Cádiz, 1862 - Málaga, 1949) cádiztar irakaslea, idazlea, hizlaria, artikuluen egilea, kulturaren sustatzailea eta politikaria izan zen, 1924an Malagako Udaleko lehen emakume zinegotzia.

## Biografia

Cadizen jaio zen eta Frantzian ikasi zuen. 18 urterekin, ikastetxe pribatu bat ireki zuen, eta 24 urtetik aurrera irakaskuntza publikoan jardun zuen. 1901ean Malagara joan zen Donostiako Maistren Goi Eskola Normalean Letren Irakasle Numerario plaza bat lortu ostean, 1914 eta 1926 artean zuzendu zuena, osasun arrazoiengatik kargua utzi behar izan baitzuen. Ospe handia izan zuen irakasle gisa, betiere klase apalenen formakuntzaren eta emakumearen rolaren defentsan. Klaseak eman zizkion Victoria Kenti, zeinarengan emakume borrokan eragilea izan zen.
Irakasle lanaz gain, idazle, hizlari, artikuluen egile eta kulturaren sustatzailea ere izan zen. 1916an Malagako Zientzia Elkartean sartu zen, eta horixe egin zuen hirugarren emakumea izan zen.
Teresak 62 urte zituenean politikan sartzeko eskatu zion Jose Galvez Ginacherok —alkate izan zenak—, eta hiriaren errespetua zuen profesionalki. Berak onartu egin zuen, eta itsu, gor-mutu eta anormalentzako Malagako Institutuaren sustatzaile nagusia izan zen; batez ere, ezintasunak zituzten haurrei laguntzen zien. Beti borrokatu zen emakumeen boto eskubidearen eta emakumeak gizartean zuen rolaren alde.

## Sariak eta aintzatespenak

* 1930ean Laneko Merituaren Zilarrezko Domina lortu zuen.
* Bere omenez, Malagako Irakasle Eskolak Teresa Azpiazu Paul Irakasle Eskola izena hartu zuen.

## Erreferentziak

* ↑ (Gaztelaniaz) «Azpiazu y Paul, Teresa (1862-1949)» datos.bne.es (Noiz kontsultatua: 2024-10-17).
* ↑ (Gaztelaniaz) Lara, María Pepa. (2024-08-06). «El doctor y alcalde José Gálvez Ginachero y la mujer» Diario Sur (Noiz kontsultatua: 2024-10-17).
* ↑ (Gaztelaniaz) Rodríguez, Laura Plaza. (2024-03-07). «Mujeres de Málaga que hicieron historia» Málaga Hoy (Noiz kontsultatua: 2024-10-17).
* ↑ Redacción. (lunes, 19 de octubre de 2020). «Málaga y sus historias: Teresa de Azpiazu» Málaga y sus historias (Noiz kontsultatua: 2024-10-17).
* ↑ Málaga., CEMI (Centro Municipal de Informática) - Ayuntamiento de. «Azpiazu y Paul, Teresa (1862 - 1949)» cementeriosanmiguel.malaga.eu.
* ↑ (Gaztelaniaz) Pérez-Bryan, Ana. (2017-04-02). «Teresa Aspiazu: la primera concejala de Málaga» Diario Sur (Noiz kontsultatua: 2024-10-17).
* ↑ (Gaztelaniaz) Sol, Costa del. «Día de la Mujer: 5 mujeres malagueñas que hicieron historia» blog.visitacostadelsol.com (Noiz kontsultatua: 2024-10-17).
* ↑ Teresa Aspiazu: la primera concejala de Málaga. 1 de abril de 2017.
* ↑ Málaga, La Opinión de. El último homenaje a la primera mujer concejal. .

## Bibliografia

* Gonzalez Rodriguez, Araceli (2010). Área de Nuevas Tecnologías del Ayuntamiento de Málaga (Malagako Udaleko Teknologia Berrien Saila), argitaletxea TERESA AZPIAZU Politikan aitzindaria Malaga. Malaga. International Standard Book NumberISBN 978-84-92633-27-2. Noiz kontsultatua: 2017ko ekainaren 11.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q30226733
# Elena Aub

Elena Aub Barjau (Valentzia, 1931 – Madril, 2020ko maiatzaren 14a) espainiar-mexikar idazle eta elkarrizketatzailea izan zen, Perpetua Barjau Martín jostunaren eta Max Aub idazlearen alaba. Espainiako gerra zibilaren ondoren, familiarekin erbestera abiatu zen Ameriketara, Mexikora.

## Biografia

1931n jaio zen Valentzian, Max Aub Mohrenwitzen eta Perpetua Barjau Martinen alaba. Espainian gerra zibila amaituta, 1946ko irailean iritsi zen Mexikoko hiriburura, hamabost urte zituela, Habanatiko hegaldi batean.
Elena Aubek, editore gisa lan egin zuenak, Max Aub Fundazioaren sorrera bultzatu zuen, aitaren ondarea zabaltzeko. Federico Álvarez Arreguirekin ezkonduta egon zen, bera bezala erbesteratuta zegoena. Antropologia eta Historiaren Institutu Nazionalerako ahozko testigantzak bildu zituen, Espainiako erbestealdi errepublikanoko beste kide batzuei elkarrizketak eginez.
2020ko maiatzaren 14an hil zen Madrilen, iktus baten ondorioz.

## Erreferentziak

* 1 2 Bono, Ferran. (2020-05-15). «Muere Elena Aub, la hija de Max Aub que dedicó su vida a recuperar la memoria del exilio y la obra de su padre» El País.
* ↑ «Fallece Elena Aub, hija de Max Aub» lasprovincias.es 2020-05-15.
* ↑ «Ficha de Aub Barjau, Elena» Movimientos migratorios iberoamericanos.
* ↑ Cruz, Juan. (2020-05-18). «Elena Aub: Una mujer equipada para ser feliz» El País.
* 1 2 «Elena Aub y su labor como recolectora de las voces del exilio español en México» www.elsaltodiario.com.
* ↑ Montesinos, Toni. (2020-05-15). «Fallece la hija del novelista Max Aub» larazon.es.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q113006174
# Marguerite Audoux

Marguerite Audoux, jaiotzez Marguerite Donquichote, (Sancoins, 1863ko uztailaren 7 – Saint-Raphaël, 1937ko urtarrilaren 31) eleberrigile frantziarra, XX. mendearen hasieran ospe handia lortu zuen. Haren liburu ezagunena L’Atelier de Marie-Claire (1920) izan zen; horrekin, 1910ean, Femina saria eskuratu zuen eta liburuak Marie Claire aldizkariari izena eman zion 1937an.

## Biografia

Marguerite Audouxen bizitza ez zen erraza izan. Aita arotza zen. Neskak hiru urte zituenean, ama hil zen. Marguerite Audoux eta bere ahizpa nagusia Madeleine izeba baten esku gelditu ziren. Ondoren, Bourges umezurztegian eraman zituzten. 1877an, 14 urte zituela, Marguerite Audoux artzaina eta baserriko neskame gisa kokatu zen Solognean, Sainte-Montaine-n, Aubigny-sur-Nère parean. Gauez gaztea irakurketan errefuxiatu egiten zen. 18 urterekin Parisera joan zen bizitzera. Han jostun lana egin zuen eta Cartoucherie de Vincennes edo Laennec Ospitaleko garbitegian lan egiten zuen. Gauez idazten zuen. Begiak gaizki zituela eta sendagileek jostea uzteko gomendatu zion, itsu geldituko baitzen.
Bere arreba Madeleinek bere alaba Yvonneren esku uzten du. Bere izeba jakin gabe, Parisko Les Halles barrutian prostituitu egiten zen hiloba. Jules Iehl-ek, Michel Yell izenarekin ezaguna, André Gideren laguna, gaztea ezagutu zuen eta harremana izan zuen berarekin. Michel Yell-ek Marguerite Audoux-ek aurkeztu zuen intelektual, idazle eta artista talde batean, besteak beste, Charles-Louis Philippe, Léon-Paul Fargue, Léon Werth eta Francis Jourdain. 1895ean tailerra ireki zuen eta behin betiko bere amaren abizena, Audoux, hartu zuen.
Michel Yell-ek deskubritu zuen Marguerite Audoux-ek bere oroitzapenak idazten zituela. Frantz Jourdainnen, Francis Jourdain-en aitaren bidez, Michel Yell-ek Marguerite Audoux-en eskuizkribua Octave Mirbeauri aurkeztu zion. Mirbeau garai gogorrean ari zen, depresio batekin jota, baina hala ere testua hartu eta irakurri zuen. Bukatu bezain pronto argitaratzea proposatu zuen.
Eleberrigilea, 1937ko urtarrilaren 31an hil zen. Saint-Raphaëlen lurperatuta dago.

## Obra

Bere obra nagusia lau eleberri dira:
* Marie-Claire, Octave Mirbeau idazlearen hitzaurrearekin. Eugène Fasquelle éditeur, 1910.
* L’Atelier de Marie-Claire. Bibliothèque Charpentier, 1920; Grasset, Les Cahiers Rouges, 1987.
* De la ville au moulin. Fasquelle, 1926.
* Douce Lumière. Grasset, 1937 (hil ondoren argitaratuta).

## Erreferentziak

* ↑ https://books.google.es/books?id=Eabz5Q4Xc6UC&pg=PA412&lpg=PA412&dq=escritora+Marguerite+Audoux&source=bl&ots=T60q3x5ouv&sig=ACfU3U3Srso9NP0KDhRvlCBnS6RIg0SbIw&hl=fr&sa=X&ved=2ahUKEwjQ2vzpnLXlAhWz8uAKHcKLDPwQ6AEwBXoECAoQAQ#v=onepage&q=escritora%20Marguerite%20Audoux&f=false
* ↑ https://www.franceculture.fr/litterature/renee-vivien-judith-gautier-marguerite-audoux-3-autrices-oubliees-par-lhistoire

## Kanpo estekak

* (Frantsesez):Biografia.
* Datuak: Q466650
* Multimedia: Marguerite Audoux / Q466650
# Camille Aumont Carnel

Camille Aumont-Carnel (Niger, 1996ko abenduaren 6a) aktibista feminista, ekintzailea, Interneteko ospetsua eta idazlea da. Nigerren jaioa, hango nazionalitatea du, baina Frantzian bizi da, eta kronikagilea da Frantziako France 5 telebistako Allô Docteurs osasunari buruzko saiorako.

## Bizitza

Camille Aumont Carnel Nigerren jaio zen 1996ko abenduaren 6an. Umezurztegi batean egon zen Niameyn, familia batek adoptatu zuen arte. Haurtzaroa Nigerren, Espainian eta Madagaskarren igaro zuen. Madagaskarko Antananarivoko frantses lizeoan Literaturako batxilergoa egin ondoren, 17 urte zituela iritsi zen Frantziara. Sukaldaritzarekin liluratuta, 2014tik 2018ra Parisko Ferrandi gastronomia-eskolan ikasi zuen, eta sukaldaritza-diploma lortu zuen.
Diploma eskuratu ondoren, lau urtez aritu zen hainbat jatetxetan lanean. Lantoki izan zituen, besteak beste, Alain Passard sukaldariaren Arpège (Paris), Guy Savoyren Chiberta (Paris), Sébastien Gravé eta Louise Jacoben Pottoka bistrota (Baiona), bai eta Chagnyko (Borgoina) Lameloise ere.

## Instagrameko lana

Elkarrizketa batean sexualitateari buruz entzun zituen hitzen ondoren, Camille Aumont Carnelek 2018ko urrian erabaki zuen Instagramen @jemenbatsleclitoren kontua sortzea. Haren xedea da sexualitateari buruz batzuetan "tabu" gisa hartzen diren gaiak jorratzea, baina baita norbere gorputza onartzera gonbidatzea ere. Oso azkar, eta bere espontaneotasunari esker, 700.000 harpidedun inguru bildu zituen. Lanean jarraitzen du @lafaqdecamille kontuarekin, 14 eta 18 urte bitarteko nerabeentzako sexu-heziketari buruzkoa.
Haren konpromisoa ez da hor amaitzen, eta Instagramen beste kontu batean ere jarraitzen du, @jedisnonchef-en, alegia, sukaldaritzan gertatzen diren portaera sexistei eta sexu-indarkeriari buruzkoa.
Gai horiei buruzko lanak argitaratu ditu: Ado sexo eta Je m'en bats le clito!,.
2021eko urrian, Camille Aumont Carnel Etam markako hileroko kuleroen bildumarako enbaxadore bihurtu zen.

## Argitalpenak

* #ADOSEXO, Paris, éditions Albin Michel, 2022, 303 p.
* Je m'en bats le clito ! (préf. Noémie de Lattre), Paris, éditions Kiwi, coll. « Les conquérantes », 2019, 255 p. (ISBN 978-2-3788-3061-8)
* Les mots du Q. Manifeste joyeux des sexualités, Paris, éditions Le Robert, coll. « Dire c'est agir », 2023, 400 p. (ISBN 978-2-32101-735-6)

## Erreferentziak

* ↑ Camille Aumont Carnel. .
* 1 2 3 «Camille Aumont Carnel, 24 ans, l’influenceuse qui « s’en bat le clito »» Le Monde.
* ↑ Kim Hullot-Guiot; Émilie Laystary. (2020). «Violences sexistes et sexuelles en cuisine : contre les codes mysogines du métier, les formations s’organisent» Libération.
* ↑ Ezéchiel Zérah. (2020). «"Je dis non chef !": le compte Instagram qui dénonce les comportements sexistes en cuisine» L’Express.
* ↑ Charlotte Murat. (2020). «" Je fais en sorte que les femmes prennent leur pied", se félicite Camille, créatrice du compte Instagram Jemenbatsleclito» 20 minutes.
* ↑ Tout ce qu'il faut savoir sur Camille Aumont Carnel. 2022-02-05.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q105045673
# Lila Azam Zanganeh

Lila Azam Zanganeh (Paris, 1976) frantziar idazlea da. New Yorken bizi eta lan egiten du gaur egun. Besteak beste, 2011n argitaratutako L'Enchanteur: Nabokov et le bonheur lanaren egilea da.

## Bizitza

Lila Azam Zanganeh, lizeotik ateratzean, Henri-IV lizeoan prestatze-eskola batean sartu zen, eta literatura eta filosofia ikasketak egin zituen Fontenay-Saint-Cloud-eko Goi Eskola Normalean. Ondoren, zinema, hizkuntza erromanikoak eta letra modernoak irakatsi zituen Harvardeko Unibertsitatean, New Yorkera bizitzera joan aurretik. Politika Zientzietako Masterra lortu zuen Columbiako Unibertsitatean, eta Irango kultura garaikideari buruzko proben antologia bat argitaratu zuen: My Sister, Guard Your Veil, My Brother, Guard Your Eyes: Uncensored Iran Voices. Irango hainbat pertsona ezagunek idatzitako testuak biltzen ditu antologia horrek: Azar Nafisi, Marjane Satrapi, Abbas Kiarostami, Shirin Neshat, Shohreh Aghdashloo eta Reza Aslan, besteak beste.
2002an, literatur artikuluak, elkarrizketak eta saiakerak idazten hasi zen hainbat egunkaritan: The New York Times, The Paris Review, Le Monde eta La Repubblica egunkarietan, besteak beste. Lila Azam Zanganehek zazpi hizkuntza hitz egiten ditu: frantsesa, italiera, persiera, ingelesa, espainiera, portugesa eta errusiera. 2011n, Roger Shattuck Prize for Criticism saria lortu zuen, Center for Fiction GKEk urtero ematen duena.

## Gizarte-ekimenak

Lila Azam Zanganeh Nazioarteko Erreskate Batzordeko Board of Overseers-eko kidea da, eta mundu osoko errefuxiatuen auzia defendatzen du. 2015etik, Narrative4k ezarritako programak zuzentzen ditu. Narrative4 12 herrialdetan dagoen elkarte bat da, eta idazketa sustatzen du, estereotipoak hausteko eta enpatia sortzeko bitarteko gisa. The Lunchbow Fund gobernuz kanpoko erakundearen Aholku Batzordeko kide izan zen; Soweton (Hegoafrika) ikasleak elikatzeko jardun zuen erakunde horrek, 2011ra arte.
2007an Patrick Weilen ekimenez sortutako Mugarik Gabeko Liburutegiak elkarte frantziarraren administrazio kontseiluko kide ere bada.

## Erreferentziak

* 1 2 3 LEVY, Léon-Marc. Lila Azam Zanganeh. .
* ↑ Beacon Press: My Sister, Guard Your Veil; My Brother, Guard Your Eyes. .
* 1 2 Lila Azam Zanganeh, Author of The Enchanter: Nabokov and Happiness. .
* 1 2 Punch, The. (30 septembre 2017). «A novel summarises consciousness: Man Booker Prize juror Lila Azam Zanganeh» http://thepunchmagazine.com/.
* ↑ Roger Shattuck Prizes for Criticism: Lila Azam Zanaganeh and Marco Roth. .

## Bibliografia

* 2011: L'Enchanteur: Nabokov et le bonheur

## Kanpo estekak

* Datuak: Q13613187
* Multimedia: Lila Azam Zanganeh / Q13613187
# Lierni Azkargorta

Lierni Azkargorta Ruiz de Egino (Lazkao, Gipuzkoa, 1979ko abuztuaren 21a) gipuzkoar erizaina eta idazlea da.

## Biografia

Erizaintza ikasketak egin zituen Donostiako EHUn, eta ondoren Fisioterapia ikasketak Zaragozako Unibertsitatean.
Lehiaketa desberdinetan saritua izan da: ipuin alorrean, Laudioko Udala eta Bizenta Mogel Ipuin Lehiaketan (1999an), Eibarko Hiria Gazteen Ipuin Lehiaketan (1998, 2001 eta 2002 urtean) eta Lizarrako Maria de Maeztu Literatur Lehiaketan (2001, 2002, 2019 eta 2020an). Argi-itzalak izenburupeko ipuina, Emakume begiradak (Montejurra, 2002) izeneko liburuan argitaratua izan zen beste ipuin saridun batzuekin batera.
Poesia alorrean, 2020an Lasarte-Oriako Literaturako XXXIV. Lehiaketan saritua izan zen.
2021ean Iruñea Hiria Nazioarteko Poesia Lehiaketa irabazi zuen. Urte berean ere, lehen liburua argitaratu zuen, Eripoemia izenburuko poesia-bilduma.
2022an Iruntzian lanarekin "Nafar Ateneo» IV Nazioarteko Poesia Sariketan garaile gertatu zen.

## Lanak
### Poesia

* Eripoemia (2021, Denonartean)

## Erreferentziak

* 1 2 Garaialde, Olaia. (2021-07-27). «Atzekoz aurrera. Lierni Azkargorta, erizaina eta idazlea» Berria (Noiz kontsultatua: 2021-12-20).
* ↑ «Lierni Azkargorta: "Osasungintzako gaiak eta poesia elkartu nahi izan ditut" - Iruñerria» euskalerriairratia.eus (Noiz kontsultatua: 2022-03-14).
* ↑ Atenea. (2022-03-09). “Iruntzian” de Lierni Azkargorta ganadora del IV Premio Ateneo Navarro en euskera. (Noiz kontsultatua: 2022-03-14).

## Kanpo estekak

* Lierni Azkargortari elkarrizketa: Poesia eritasunean sendabide Euskadi Irratia, 2022.02.14
* Datuak: Q110209275
# Rufina Azkue

Rufina Azkue Lizaso (Aizarna, Zestoa (Gipuzkoa), 1898 – Azkoitia (Gipuzkoa), 1972ko otsailaren 11) euskal idazle eta kazetaria izan zen. Azkoitiartzat hartzen zuen bere burua bertan bizi izan baitzen eta bertan egin baitzituen bere lanak.
Euskal-Esnalea aldizkarian kolaboratu zuen, 1928 eta 1930 urte bitartean. Donostiako Sari bat irabazi zuen 1928an, bai emakumea eta bere ongizate, eta bai emakume eta euskarari buruz egin zituen lanengatik.

## Kanpo estekak

* Euskonews
* Datuak: Q12266699
# Júlia Bacardit

Júlia Bacardit Cruells (Bartzelona, Katalunia, 1991ko irailaren 2a) kataluniar kazetaria, idazlea eta ekoizlea da.

## Biografia

Júlia Bacardit Cruells bartzelonarra Humanitateetan graduatu zen Pompeu Fabra Unibertsitatean.

### Lan ibilbidea

Hainbat komunikabiderekin lankidetzan jardun du, eta bi proiektu bateratu ditu: Revista Ram, literatura-sorkuntzakoa eta grafikoa, eta Las Buhardillas katalanezko pòdcast-a, Anna Pazosekin batera.
2020an El precio de ser madre argitaratu zuen, obuluen salerosketaren merkatuari buruzko kazetaritza-saiakera. Hiru urte geroago, 2023an, bigarren lana argitaratu zuen: Un dietario sentimental, lehen pertsonan bere barne-bizipen batzuk azaltzen eta hausnartzen zituen liburua, baina, aldi berean, Bartzelonako literatura, kazetaritza eta bizitzari buruzkoa.

## Argitalpenak

* Bacardit, Júlia. El preu de ser mare. Apostroph, 2020. ISBN 9788412200584.
* Bacardit, Júlia. Un dietari sentimental. Medusa, 2023 (Col·lecció Borm). ISBN 978-84-19202-09-3.

## Erreferentziak

* ↑ Ardévol Mallol, Clara; Salamé, Albert. (13 juny 2020). «Júlia Bacardit: ‘Som una destinació de turisme reproductiu’» Vilaweb.
* 1 2 Júlia Bacardit. Kosmopolis. Centre de Cultura Contemporània de Barcelona.
* ↑ Puig i Sedano, Xavier. (23 octubre 2020). «Les Golfes: “És avorrit parlar de la vida i no parlar de llibres“» El Temps.
* ↑ Girona, Joana; Galmés, Maia. (22 febrer 2022). «El sistema actual és un OnlyFans dels òvuls» Diari de Barcelona.
* ↑ Fet a mida, capítol 146. La Xarxa de Comunicació Local 18 gener 2022.
* 1 2 Bacardit, Júlia. (16 febrer 2023). «Un dietari sentimental» Núvol.
* ↑ Márquez, Teresa. (16 juliol 2021). «La donació d’òvuls no és fàcil ni innòcua» La República.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q116823159