# Melillako zentral elektrikoa

Melillako zentral elektrikoa modu mistoan funtzionatzen duen azpiegitura da, fuel-olioz eta dieselez, eta 6 sorgailu ditu. Espainiako Melilla hiriko Zabalgune Modernistan kokatuta dago.

## Historia

1920 eta 1925 urteen artean eraiki zen, Alfontso Gomez Jordana y Sousa meatze-ingeniariaren proiektuari jarraiki, Melillako mea-kargalekua elektrizitatez hornitzeko Rifeko Meategien Espainiako Konpainiak (CEMR). Hala ere, egunez martxan zegoen bitartean, Gaseleci saltzen zion elektrizitatea. 1963ko uztailean itxi zen, eta Endesak erosi zuen. Endesak talde mugikor bat zuen San Lorenzoko zelaigunean (elektrizitatearen suhiltzaileak) 1944tik, hiriko potentzia elektrikoa handitzeko, eta hari esleitu zion elektrizitatea ekoizteko, 1962an, Industriako Zuzendaritza Nagusiak, 1970ean.
1980an, Endesak bi diesel motor jarri zituen, bakoitza 5 750 kW-ekoa. 1980ko abenduaren 6an inauguratu zuen Adolfo Suarez gobernuburuak. 1986an bi Sulzer motor erosi ziren, bakoitza 3.000 kW-ekoa. 1991n, 14 500 kW-eko gas-turbina batekin handitu zen zentrala; gaur egun zentralak duen potentziarik handieneko motorra da hori. 1995ean, 9 300 kW-eko Bazán motor berri bat erosi zen, eta 1997an hasi zen funtzionatzen. 2000ko martxoan zortzi Aggreko ekipo elektrogeno alokatu ziren, bakoitza 1 000 kW-ekoa, eta 2003an konpainiaren jabetzara pasatu ziren.
2002ko abenduan, 12 600 kW-eko potentzia duen MAN motor bat, teknologiarik aurreratuena duena, erosi zen, eta horrekin osatu da zentralaren egungo hornidura. 2005eko amaieran, bi Sulzer taldeak desegin zituzten, eta potentzia handiagoko MAN motorrek ordezkatu zituzten; aldi berean, beste lau talde elektrogeno gehitu zituzten.
Melillako zentralak ISO 14001 arauaren araberako ingurumen-kudeaketako sistema du 2002tik, AENORek ziurtatua.
Zentralean erabiltzen den erregaia fuel-olioa da, eta gasolioa erabiltzen da diesel taldeen abiarazte eta gelditzeetan erregai osagarri gisa eta gas-turbinaren eta ekipo elektrogenoen erregai bakar gisa. Zentralak hainbat prozesutarako behar den ura hartzen du, batez ere itsasokoa eta Melillako hornidura-sarekoa, eta hondakin-urak tratatzeko sistema du.
2020an, ibilgailu elektrikoen bateriak energia biltegiratzeko sistema gisa berrerabiltzean oinarritutako ekonomia zirkularreko proiektu berri baten gune bihurtuko da zentrala. "Second Life Battery Energy Storage System" proiektuak Espainiako ekonomia zirkularreko praktika onenaren BASF saria irabazi zuen. Proiektu berritzaile horri esker, energia hiriko zentral termikoan gorde daiteke, eta, huts eginez gero, hiri osoa elektrizitatez hornitzea bermatzen du.

## Erreferentziak

* 1 2 3 4 «Ficha del Ministerio de la central» http://www.prtr-es.
* ↑ Sanmartín Solano, Ginés. (2006). «Historia del cargadero de mineral de Melilla» Akros: Revista de Patrimonio (5): 33-42. ISSN 1579-0959..
* ↑ Sanmartín Solano, Ginés. (1985). «La Compañía Española de Minas del Rif (1907-1984)» Aldaba (5): 55-74. ISSN 0213-7925..
* ↑ «El último embarque de CEMR-ETSA» Revista Akros 10: 60-65. ISSN 1579-0959..
* ↑ Press, Europa. (2020-11-10). «La central de Endesa en Melilla recibe el premio Basf por su sistema con baterías de coches eléctricos» www.europapress.es.
* ↑ «Endesa, a la vanguardia de la economía circular en España» El Independiente 2020-11-19.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q5760777
* Multimedia: Central eléctrica de Melilla / Q5760777