# Ann Scott

Ann Scott (Boulogne-Billancourt, 1965eko azaroaren 3a) frantziar eleberrigilea da.
Superstars sakratua idatzi zuen, “Frantziako lehen pop eleberri sinesgarria”; ondorioz, kultuzko autore izendatu zuten, eta X belaunaldiari lotua eta postmodernismoko idazleen artean dago.
2023an, Renaudot saria eman zioten, Les Insolents liburuagatik.

## Biografia

Ama argazkilari errusiarra du, eta aita frantses arte garaikideko bildumagilea. Ann Scott Parisen hazi zen. Hemezortzi urterekin Londresera joan zen, eta han rock talde batzuetan bateria jo zuen, denbora batez modelo bihurtu eta gero literatura deskubritu aurretik. Hiru urte geroago Frantziara itzuli zenean, idazten hasi zen, eta hamar urte geroago argitaratu zuen lehen aldiz, hogeita hamaika urte zituela.
Scott izengoitia aukeratu zuen modelo bihurtu zenean, Francis Scott Fitzgeralden omenez, frantziar izena luzeegia eta ahoskagaitz baitzen ingelesentzat; gerora ere, izengoiti hori atxiki zuen idazle lanbidean.
1995ean, Virginie Despentes ezagutu zuen, hark Baise-moi kaleratu berri zuela, eta elkarrekin bizi izan ziren sei hilabetez. Hirugarren eleberriaren gainean lanean ari zela, Asphyxie, Virginie Despentesek Les Chiennes savantes, idatzi zuen, bere bigarrena. Hurrengo urtean, Florent Massot Despentesen editoreak (Ann Scott ere harekin bizi izan zen denboraldi batez) Asphyxie argitaratu zuen. Florent Massot Edizioek jarduera eten zutenean, Scottek bere bigarren eleberria Flammarion argitaletxearekin sinatu zuen, Superstars. Bere hurrengo bi eleberriak ere bertan argitaratu ziren. Hurrengo biak, berriz, Stock Edizioarekin argitaratu zituen, eta, 2020tik, Calmann-Lévyn argitaratzen du.
2023ko azaroan, Ann Scottek Renaudot saria jaso zuen Les Insolents (Calmann-Lévy edizioak) liburuagatik.

## Lanak

Asphyxie 1996an argitaratu zen. Europan zehar biran dabilen talde punk amerikar baten egunerokoa erakusten du, Nirvana eta Sex Pistolsen ibilbideetan inspiratuta.
Superstars lau urte geroago argitaratu zen, 2000n, eta 90eko hamarkadaren amaierako disk jockeyen egunerokoa kontatzen du, Parisen, musika elektronikoaren eztanda betean, baita haien ospe bilaketa ere, drogen, homosexualitatearen eta bisexualitatearen inguruan, guztia ere desagertu den rockak nostalgiaz tindatuta. Eleberri honek berehala lortu zuen techno belaunaldiaren "manifestu" estatusa.
Bi urte geroago kaleratu den Poussières d'anges ipuin-liburuak desagertutako hainbat artista edo pertsona ospetsu omendu zituen: River Phoenix, Hervé Guibert, Joey Ramone, Edie Sedgwick eta Johnny Thunders, besteak beste. Le Pire des mondes, hirugarren eleberria, paranoia urbanoari buruzkoa da. Héroïne, laugarren eleberria, maitasun obsesioari buruzkoa da, eta Superstars-en jarraipen gisa har daiteke gutxi gorabehera, nahiz eta batez ere hurrengo eleberria den, À la folle jeunesse Superstars-en urteei buruz itzultzen dena.
Cortex seigarren eleberriak aurreko gai gehienekin eten zuen, Oscar sarieen zeremonian Los Angelesen izandako barne atentatu terrorista bat deskribatzeko. Funtsean zinemari buruz diharduen liburu honek, atentatuetan zehar sorospen-katean parte hartzen duten ofizio-gorputz ezberdinei ere omenaldia egiten die. Testu horren lehen 100 orrialdeek zehatz-mehatz deskribatzen dute nola antolatzen den sorospen-kate hori. Hurrengo berrehun orrialdeek atentatuak eragindako zoratzea eta bakardadea irudikatzen dute. Liburu honekin, Ann Scottek "ospea den mitologia moderno honekin dugun harremanaz galdezka jarraitzen du".
Hurrengo eleberria, La Grâce et les Ténèbres, indarkeriari buruzkoa da berriro ere, baina oraingoan islamista, eta Ann Scottek bi urtez ikertu zuen Katiba des Narvalosek (fr) ziberpropaganda jihadistaren aurka egindako borroka agerian utzi zuen. "Orain arte nobela batean gutxitan egin izan den bezala, izugarri dokumentatutako" liburua da. Liburu horrek gerrari buruzko erreportajea, berotze globala eta heriotzarekiko harremana ere jorratzen ditu, eta, aldi berean, musikarekin lotzen da berriro. Aurrekoak bezala, Interneten aroa eta sare sozialen deribazioak ditu ardatz. Irten zenean, Le Journal du dimanche lanak "ziberterrorismoaren lehen eleberri handitzat" hartu zen, Elle "bere eleberririk onena" bezala, edo Lire "munduaren hondamendia nabarmen atzematen duen obra" bezala.
Eleberri horietako bakoitzak egungo garaia disekatzen du. Pertsonaia nagusiak beti artistak dira: musika talde bat (Asphyxie), deejay bat (Superstars), bideo-jokoen diseinatzaile grafiko bat (Le pire des mondes), nobelagile bat (À la folle jeunesse), zuzendari bat (Cortex), pianista bat (La Grâce et les Ténèbres).
Gehien errepikatzen diren gaiak, artisten egunerokoa, musika (punk rocka Asphyxie-n; rock eta teknoa Superstars-en; proto punk, rock garage eta new wave La Grâce et les Ténèbres-en, Johnny Thundersi omenaldi berri bat egiten dion kapitulu bat duena), ospea (Asphyxie, Superstars, Les chewing-gums ne sont pas biodégradables, À la folle jeunesse, Cortex) dira. Orain, Internet eta sare sozialak (Cortex, La Grâce et les Ténèbres) gehitzen dira. Lehenengo testuek ere hainbat gai jorratzen zituzten, hala nola droga (Asphyxie, Superstars, Poussières d'anges) eta sexualitatea (Superstars, Héroïne).
Superstars argitaratu zenean, Ann Scottek Parisko komunitate homosexualaren zati batez haserrearazi zuen, Nulle Part Ailleurs telebista-saioan adierazi baitzuen, haren ustez, homosexualitatea “infantila” dela. Eta bere pentsamendua zehaztu zuen: “Bai bisexualitatea oreka modu bat da niretzat, bai harreman homosexualak eta baita bizi ahal izan nuenak ere patologikoak izan dira”.
Bere eragin literario nagusiak Balzac, Joan Didion eta Don DeLillo dira.
Ann Scott, halaber, hainbat literatur aldizkaritan agertutako ipuinen egilea da, eta Nicola Sirkisekin batera Indochine rock taldearen izen bereko albumeko Paradize abestiaren egilea; 1,5 milioi aletan saldu zen album hori.

## Argitalpenak

* 1996: Asphyxie, eleberria, Florent Massot edizioak; 1998, Irakurri dut.
* 2000: Superstars, eleberria, Flammarion edizioak; 2002, Irakurri dut.
* 2002: Poussières d'anges, ipuinak, Librio edizioak.
* 2004: Le Pire des mondes, eleberria, Flammarion edizioak; 2005, J'ai lu.
* 2005: Heroïne, eleberria, Flammarion edizioak; 2007, J'ai lu.
* 2008: Les chewing-gums ne sont pas biodégradables, nobela grafikoa, Scali edizioak.
* 2010: À la folle jeunesse, eleberria, Stock edizioak: 2017, J'ai lu.
* 2017: Cortex, eleberria, Stock edizioak; 2019, Irakurri dut.
* 2020: La Grâce et les Ténèbres, eleberria, Calmann-Lévy edizioak, 317 orrialde
* 2023: Les Insolents, eleberria, Calmann-Lévy edizioak, 194 orrialde.

## Sariak eta aipamenak

* Renaudot 2023 saria Les Insolents lanarentzat.
* 2010eko Flora Sariaren finalista À la folle jeunesse lanarentzat.

## Erreferentziak

* 1 2 Jacques Braunstein, Technikart, 2001
* ↑ Frédéric Beigbeder, Rive Droite Rive Gauche, 2001
* ↑ Virginie Despentes. .
* ↑ Le prix Renaudot décerné à la romancière Ann Scott pour « Les insolents ». 2023-11-07.
* ↑ buzz.litteraire.free.fr De "Superstars" à "Héroïne". .
* ↑ Superstars et après. .
* ↑ L'apocalypse aux Oscars. .
* ↑ De retour de la djihadosphère. .
* ↑ «Présentation du livre "La Grâce et les Ténèbres" d'Ann Scott par son éditrice.» Chaîne Calmann-Levy sur Youtube juin 2020.
* ↑ L'armée des ombres virtuelles. .
* ↑ La Grâce et les Ténèbres. .
* ↑ Ann Scott. .
* ↑ Sandrine Mariette. (septembre 2020). «Le mal absolu» Elle, n°3901.
* ↑ Hubert Artus. (septembre 2020). «Les sentinelles de l'ombre» Lire Magazine Littéraire, n°489.
* ↑ Nova, février 2001
* ↑ Entretien avec Ann Scott. .
* ↑ livres.lexpress.fr Paroles d'écrivains. .
* ↑ Le Monde, Le prix Renaudot 2023 attribué à Ann Scott pour « Les Insolents »

## Kanpo estekak

* Datuak: Q294992