# Melillako setioa (1774-1775)

Melillako setioa 1774ko abenduaren 9tik 1775eko martxoaren 19ra bitartean Marokoko Sultanerriaren armadak, Mohammed ben Abdalah sultana buru zuela eta britainiar eta mertzenario aljeriarrek babestuta, Melillako gotorleku espainiarraren aurka egindako blokeo armatua izan zen, Shammed ben Abdalah gobernadorearen agindupean dagoen goarnizio txiki batek defendatua. Espainiarrak garaile atera ziren.

## Setioa

Mohammed III.a sultan marokoarrak eta aljeriarrek Afrika iparraldeko plaza espainiarrak konkistatzea erabaki zuten. 1773an sultanak Sidi Tahar Fenis artilleriako komandantea bidali zuen enbaxadore gisa Britainia Handira, gerrarako materiala eskuratzeko.
1774ko irailaren 19an gutun bat bidali zion Karlos III.ari kontu horrekin, esanez haien arteko bakea itsasoz bakarrik izan zitekeela. Horregatik, Karlos III.ak gerra deklaratu zion sultanerriari 1774ko urriaren 23an.
Garai hartan Melillako gobernadorea Jose Carrion de Andrade zen. Hirian goarnizio gutxi zegoen, Melillako Errejimendu Finkoa, Antonio Manso eta Vicente de Alva kapitainek agindutako konpainiekin, eta burdinazko artilleriako pieza zaharrak maneiatzeko destakamenduekin.
1774ko iraila eta urria bitartean Luis Urbina Caneja landa-mariskalak, Luis Caballero ingeniariak (gero setioan egon zena) eta Luis Ailmen komandante ingeniariak osatutako batzorde bat egon zen Melillan, plazaren defentsarako hobekuntzei buruzko txosten bat egiteko.
Karlos III.ak Ceutaren eta Oranen defentsa indartzea agindu zuen, Aljeriako balizko eraso batengatik. Azaro amaieran jakin zuten espainiarrek sultanak Melilla konkistatzeko asmoa zuela.
Defentsa indartzeko, Carlos III.ak Melilla Juan Sherlock mariskalari agindu zion komandante nagusi gisa, eta goarnizioa indartu zuen. Abenduaren 9an, 30 000 eta 40 000 musulman bitarteko armada batek hiria setiatu zuen. [2] Britainiar artilleriarekin eta herrialde hartako artilleroekin zihoazen erabiltzeko.
Juan Sherlockek Juan Trinquini itsasgizona bidali zuen Malagara, Andaluziatik errefortzuak eskatzeko. Abenduaren 11n Frantziako itsasontzi bat iritsi zen Melillara, penintsulako errefortzuekin. Ontzi hori abenduaren 16an abiatu zen hiritik, biztanleria zibilaren zati batekin.
Defentsarako, 117 kanoi eta mortero berri jarri zituzten. Tomas de Encontrek, Carlos III.aren artillari nagusiak, artilleriaren mantenuaren ardura hartu zuen.
Melillako Errejimendu Finkoaz gain, Zamora, Kataluniako Boluntarioak, Printzesa, Napoli, Brabante eta Brusela errejimentuek parte hartu zuten defentsan, Goi Agintaritzarekin. Ingeniaritza eta Artilleria errege-taldeak ere bertan izan ziren. Guztira 3251 militar egin zituen horrek.
Antonio Barcelo eta Jose Hidalgo de Cisneros buru zituzten bi espainiar eskuadrak Gibraltarko itsasartea blokeatu zuten, Britainia Handiak tropa musulmanak armaz eta munizioz hornitzea eragozteko.
Florencio Morenoren agindupeko goarnizio txiki batek berdin eutsi zion sultanaren armadari Velez de la Gomerako Haitzean.
Defentsen artean Francisco de Miranda kapitaina egon zen, Venezuelan jaioa. Ondoren, teniente koronel gradua lortu zuen. Frantziara joan zen, eta han landa-mariskala izatera pasatu zen. Horren ostean, Venezuelara itzuli zen, eta Hispanoamerikako independentzian parte hartu zuen.
1775ean, Melillarako bidean zihoan konboi britainiar bat geldiarazi eta harrapatu zuen Espainiako Armadak, eta Espainiako kandelak setiatutako hiritik gertu agertu ziren; aldi berean, turkiarrak Marokoko ekialdeko mugak presionatzen hasi ziren. Setioan zehar, aljeriarrek desertatu egin zuten.
Espainiako tropek 100 egunez eutsi zioten erasoari, eta, denbora horretan, 12000 bat jaurtigai erori ziren hirira.
Setioak iraun zuen bitartean, herritarrak Komentuko Kobazuloetan eta Florentinako Kobazuloetan babestu ziren. Konbentuko Kobetara eraman zuten Garaipenaren Ama ere.
Setioa martxoaren 19an amaitu zen, 1775eko San Jose egunean. Juan Sherlock Hamed El Gazel diplomatikoarekin bildu zen, eta sultanak adiskidetasun harremanak izan eta merkataritzari aurreko itunean baino baldintza hobeetan berrekin nahi ziola esan zion.
1780an Adiskidetasun eta Merkataritza Hitzarmena sinatu zuten Muhammad Utman enbaxadoreak eta Floridablancako kondeak Aranjuezen.

## Erreferentziak

* 1 2 3 4 5 6 Fernández 2017.
* ↑ The Ambassador. Ambassade du Maroc à Londres.
* ↑ Rabih Saied. Trabajo de investigación dirigido por Jean-Pierre Duteil. (1999-2000). «Le regard français sur les envoyés marocains du XVII et XVIII siècles» Mémoire de Diplome d'Etudes Approfondies. Université Paris VIII Vincennes à Saint-Denis: 110..
* 1 2 3 4 Domínguez & 1993 140-144.
* ↑ Domínguez & 1993 144-145.
* 1 2 3 Hernández 2014.
* ↑ Domínguez & 1993 144-148.
* ↑ Domínguez 1993, 148 orr. .
* 1 2 Rézette y Ewalt 1976, 42 orr. .
* ↑ Blasco 1993.

## Bibliografia

* Rézette, Robert; Ewalt, Mary (1976). The Spanish enclaves in Morocco. París: Nouvelles éditions latines.
* Manuela Fernández Rodríguez. (2016-2017). «La guerra justa y la declaración de guerra a Marruecos de 1774» Norba Historia (29-30). ISSN 0213-375X
* Ángel Manuel Hernández Cardona. (2014). «Médicos y cirujanos presentes en el Sitio de Melilla (1774-1775)» Aldaba: revista del Centro Asociado a la UNED de Melilla (39). ISSN 0213-7925
* Constantino Domínguez Sánchez (1993). Melillerías: paseos por la historia de Melilla (siglos XV a XX). Ayuntamiento de Melilla. ISBN 84-87291-35-X.
* José Luis Blasco López. (1993). Estudio y documentación de los Capuchinos en Melilla y Vélez de la Gomera. . ISSN 0213-7925
* Lora Pastor, Andrés. (2011). «Investigación y metodología aplicada. El Sitio de Melilla de 1774-1775» Revista Akros (10): 36-42. ISSN 1579-0959..
* Datuak: Q4337399