OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Cheilymenia stercorea

Cheilymenia stercorea Pyronemataceae familiako onddo espezie bat da. Kontsumorako erabilgaitza.
Sinonimoak: Peziza scutellata, Lachnea stercorea, Patella stercorea.

## Deskribapena

Karpoforoa: 1 eta 2 mm bitarteko diametrokoa, eserita, hasieran kopa itxurakoa, gero disko-formako lautua. Gainazal himenial leuna, hori-laranja kolorekoa, ertzean oso nabariak diren ile hialino tentez estalia. Kanpoko aldea kolore berekoa, sesila, ez du hankarik.
Haragia: Hutsala, usain eta zapore nabarmenik gabea.
Etimologia: Stercorea epitetoa bere habitatagatik du.

## Jangarritasuna

Interes gastronomikorik gabea.

### Nahasketa arriskua

Cheilymenia fimicola, zertxobait handiagoa da eta ileak ez ditu izar formakoak. Scutellinia crucipila handiagoa da, lurrekoagoa (ez simaurretan). Cheilymenia edo Coprobia granulata espezieak ez ditu ile nabaririk.

## Sasoia eta lekua

Urteko edozein urtarotan. Espezie koprofiloa, beti behi edo zaldi simaurretan sortzen da. Talde handietan, gregarioa.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Alaska, Mexiko, Argentina, Txile, Brasil, Islandia, Europa, Errusia, Svalbard, India, Australia, Zeelanda Berria.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 565 or. ISBN 84-282-0541-X (T. 3). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ (Gaztelaniaz) Morales Pulido Juan, Carmona Perate José Julián. (1981). Sociedad Micologica Extremeña, Medalla de Extremadura 2019.
* ↑ (Gaztelaniaz) Ubillos Javier. (2020). Curso de iniciación a la micología, fichas micológicas. Asociacion cultural “Baxauri” Kultur Elkartea Mikologia, Bajauri, Cofradia Vasca de Gastronomia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Calvo Pérez Javi. (2006). El mundo de las setas. Asociacion Micológica Fungipedia.
* ↑ Cheilymenia stercorea: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q5089692
* Multimedia: Cheilymenia stercorea / Q5089692
# Marcelo Vigil

Marcelo Vigil Pascual (Madril, Espainia, 1930 – Salamanca, Espainia, 1986) espainiar historialaria izan zen.

## Biografia

Filologia klasiko, arkeologia eta historiako ikasketak egin zituen, Madrilen. Filologia klasikoko lizentzia lortu ondoren, Antonio García y Bellido arkeologia katedradunaren esanetara jarri zen, doktoretza-tesia egiteko.
1958tik 1959ra bitartean, Londresen ikasteko diru-laguntza eskuratuta, erromatarren garaiko beirei buruzko lanak egin zituen, Harder doktore ospetsuaren zuzendaritzapean, eta Neolito, Brontze eta Burdin Aroei buruzko ikasketak, halaber. 1960tik 1961era bitartean, Erromako Unibertsitaterako diru-laguntza lortu zuen, eta Behe Inperioari buruzko ikasketak egin zituen.
1961ean Austrian izan zen, Magdalensbergeko indusketetan lan egiten. 1965. urtean Antzinako Historiako katedra lortu zuen Granadako Unibertsitatean, eta Salamancako Unibertsitatekoa gero. Handik aurrera, Salamancan egin zuen lan. 1963tik aurrera, Abilio Barbero de Aguilera irakaslearekin batera, erromatarren azkenaldiari eta Goiz Erdi Aroari buruzko lanak idatzi zituen, Marcelo Vigilek historiari egin dion ekarpenik handiena.

## Lanak

Lanik aipagarrienak: Sobre los orígenes sociales de la Reconquista (1965, Errekonkistaren jatorri sozialaz), Algunos problemas sociales del norte de la Península a fines del Imperio Romano (1968, Penintsulako iparraldeko zenbait gizarte-arazo Erromatar Inperioaren azken aldian), El vidrio en el mundo antiguo (1969, Beira antzinako munduan), Manual de Historia Antigua de España (1969, Espainiako Antzinako Historia Eskuliburua), La formación del feudalismo en la Península Ibérica (1970-1978, Feudalismoaren sorrera Iberiar penintsulan).

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/26 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q12263017
# Luis Rosales

Luis Rosales Camacho (Granada, 1910eko maiatzaren 31 – Madril, 1992ko urriaren 24a) 36ko belaunaldiko espainiar olerkaria izan zen. 1962an Real Academia Españolan sartu zen eta 1982an Miguel de Cervantes saria eman zioten.

## Bizitza eta lanak

Bere lehen olerki-bilduma 1935ean eman zuen argitara, Abril izenburupean, eta 36ko belaunaldia deritzon taldea osatu zuen, Miguel Hernández, Leopoldo eta Juan Panero, Luis Felipe Vivanco, Gabriel Celaya, Juan Gil Albert, Dionisio Ridruejo eta abarrekin batera. Garai hartan, abangoardien antzutasuna nabarmentzen zuten idazleek, eta horrela, Luis Rosalesek, beste olerkari batzuekin batera, molde klasikoetara eta, batez ere, Garcilaso de la Vegaren olerkigintzara itzultzeko ahalegina egin zuen, neogongorismoa alde batera utzirik. Garcilasozaleak izenez ezagunak dira horregatik egile horiek.
Rosalesen lanen artean, azpimarratzekoak dira Retablo sacro del nacimiento del Señor (1940, Jainkoaren jaiotzaren erretaula sakratua); La casa encendida (1949, Etxe piztua), familiaren, adiskidetasunaren, egunerokotasunaren adierazpen samur eta mina egin zuen lan horretan; Rimas (1951, Errimak, Espainiako Poesia Sari Nazionala); El contenido del corazón (1969, Bihotzaren edukia), prosaz idatzitako olerkia; Diario de la Resurrección (1979, Piztueraren egunkaria); Verso libre (1980, Bertso askea); La carta entera (1980, Gutun osoa); Un rostro en cada ola (1982, Aurpegi bana olatu bakoitzean).

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q537776
* Multimedia: Luis Rosales / Q537776
# Gil Carlos Rodríguez Iglesias

Gil Carlos Rodríguez Iglesias (Gijon, 1946ko maiatzaren 26a - Madril, 2019ko urtarrilaren 17a) espainiar abokatua izan zen.
1975ean eskuratu zuen Zuzenbideko doktore-titulua Madrilgo Unibertsitate Autonomoan, eta irakasle eta katedradun izan zen hainbat unibertsitatetan (Friburgo, Extremadura, Granada). Kanpo Arazoetako Ministerioarentzat lan egin zuen nazioarteko hitzarmenetarako aholkulari gisa. 1986az gero, Europako Justizia Epaitegiko epaile izan zen, eta epaitegi haren lehendakaria izan zen 1994tik 2003ra. Bera izan zen Europako Batasunean erakunderen baten lehendakaritza bere esku izan duen bigarren espainiarra. Epaitegi horretan, estatuen boterearen aurrean hiritarrak dituen eskubideen alde lan egin zuen, nagusiki. Espainiako zuzenbide komunitarioko aitzindarietako bat izan zen, eta nazioarteko zuzenbidean aditua, eta hainbat lan egin zituen alor horietan; besteak beste, Curso sobre Derecho Comunitario Europeo ikastaroa zuzendu zuen 1993an eta 1995ean; Cuadernos de Estudios Europeos argitalpenaren zuzendari izan zen, Eduardo García de Enterría katedradunarekin batera (1993); Revista de Instituciones Europeas aldizkariaren zuzendariordea izan zen; eta Asociación Española para el Estudio del Derecho Europeo erakundearen idazkari orokorra, 1982an erakunde hura sortu zenez gero. Honoris causa doktore izan zen zenbait unibertsitatetan. 2004tik 2005era del Instituto Universitario de Investigación Ortega y Gasset institutuko Europako Ikasketak Saileko zuzendaria izan zen, eta Real Instituto Elcano de Estudios Internacionales y Estratégicos institutuko zuzendaria 2005etik aurrera.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q330028
# Chlorophyllum brunneum

Chlorophyllum brunneum Agaricaceae familiako onddo espezie bat da. Espezie hau da Lepiota eta Macrolepiota generoan arau orokorraren salbuespen bakarra, 10 cm-ko diametroa gainditzen dutenak jangarriak direla.
Sinonimoak: Macrolepiota rhacodex var. venenata, Clorophyllum venenatum, Macrolepiota brunnea, Macrolepiota venenata.

## Deskribapena

Kapela: Handia, 18 cm arteko diametrokoa. Ez oso iletsua, simetria erradial (ez zentrokideak) formako ezkataz estalia, batez ere izar irregular formako erdiko ezkata handi bat du, zenbait erradiotan arrakalatzen dena. Kapela estaltzen duen kanpoko plaka iluna gurutze forma berezi batean hausten da.
Orriak: Estu, sabeldunak eta libreak, zurixkak edo horixka kolorekoak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Mehea eta zilindrikoa, barnehutsa, leuna, zuntzezkoa, oinarrian pixka bat loditua (erraboil marjinatua). Eraztun sinplea.
Haragia: Zuria, oina igurzten bada gorritu egiten da, ez oso trinkoa.
Etimologia: Macrolepiota grekotik dator, handia, Lepiota generoko perretxiko handia esan nahi du.

## Toxikotasuna

Toxikoa.

### Nahasketa arriskua

Ez nahastu Macrolepiota rhacodes eta Macrolepiota konradii espezieekin, hauek ezkatak zentrokide forman dituzte (ez erradialki, zabalak eta izar formakoak). Macrolepiota rhacodes delakoak ez du erraboil marjinaturik, eta ez da talde soropilduetan hazten.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean. Soropildua hazten da. Lorategietan, hondakindegietan, zabortegietan, areketan, heskaietan... normalean gizakia bizi den lekuetan. XX. mendearen amaieran iritsi zen iberiar penintsulara, Gabonetako izei eskandinaviarren sustrai-lurretan bildutako esporen bidez.

### Banaketa eremua

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Alaska, Mexiko, Honduras, Europa, Kanariak, Israel, Errusia, Australia, Zeelanda Berria, Hegoafrika.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Bon,Marcel. (1988). Guia de Campo de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 290 or. ISBN 84-282-0865-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Velazquez Vergara José Ignacio, Suarez Gil Angela. (2009). Catalogo micológico. Banco de setas.
* ↑ (Gaztelaniaz) Ubillos Javier. (2020). Curso de iniciación a la micología, fichas micológicas. Asociacion cultural “Baxauri” Kultur Elkartea Mikologia, Bajauri, Cofradia Vasca de Gastronomia.
* ↑ Chlorophyllum brunneum: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q4036155
* Multimedia: Chlorophyllum brunneum / Q4036155
* Espezieak: Chlorophyllum brunneum
# Chroogomphus helveticus

Chroogomphus helveticus Gomphidiaceae familiako onddo espezie bat da.
Sinonimoa: Gomphidius helveticus.

## Deskribapena

Kapela: 5 eta 8 cm bitarteko diametrokoa, lehenengo esferikoa, gero ganbila, unboi kamuts bat izan dezake, baina ez du izaten titiaren arrastorik. Hasieran euriaren ondorioz desagertzeko joera duen artile moduko batez estalita. Kapelaren azala likatsua da eguraldi euritsuan eta laranja kolorekoa ñabardura arrosakara kolorekoekin.
Orriak: Oso zabal eta nabarmen dekurrenteak, kapelaren antzeko kolorekoak, baina denborarekin ilunduz joaten dira beltz bihurtu arte.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak,
Hanka: Gainerakoak duen kolorekoa, orokorrean nahiko lehorra, oinarrian mehetua, kasu batzuetan sustrai antzekoekin, Bere eremu kortiniformea ia nabari ezina da. Ukitzean horitu egiten da.
Haragia: Laranja kolorekoa, naiz eta oinaren oinarrian horixka bada ere, ez oso trinkoa edo lodia, fruta usain arinekoa eta zapore gozokoa, ez desatsegina.
Etimologia: Helveticus epitetoa latinetik dator, suitzarra esan nahi du.

## Jangarritasuna

Interes gastronomikorik gabea.

### Nahasketa arriskua

Chroogomphus rutilus delakoarekin nahas daiteke, honegatik bereizten da: biskositate gutxiago duelako, titirik ezagatik eta karpoforo osoaren kolore arrosa-laranja uniformeagatik. Chroogomphus fulmineus perretxikoak kolore biziagoak ditu eta klima mediterraneoko espezie termofiloa da.

## Sasoia eta lekua

Udazkenean. Koniferoetan bakarrik agertzen da, Ez da oso espezie arrunta, baina agertzen den tokietan nahiko kantitate handitan egiten du.

### Banaketa eremua

Europa, Errusia, batez Alpeak ere.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 368 or. ISBN 84-505-1806-7..
* ↑ (Gaztelaniaz) Calvo Pérez Javi. (2006). El mundo de las setas. Asociacion Micológica Fungipedia.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 461 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ Chroogomphus helveticus: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q111697
* Multimedia: Chroogomphus helveticus / Q111697
# Luis Sánchez Agesta

Luis Sánchez Agesta (Granada, 1914ko ekainaren 24a - Madril, 1997ko apirilaren 3a) espainiar legelaria, historialaria eta politikaria izan zen.

## Biografia

Zuzenbidea ikasi zuen Granadako Unibertsitatean. 1941ean doktore egin zen Madrilen. Zuzenbide politikoko katedradun izan zen Oviedo eta Granadako unibertsitateetan, eta 1951-1960 urteen bitartean errektore izan zen azken horretan. Franco jeneralaren erregimenaren hurbilekoa zenez, hainbat kargu izan zituen haren agintaldian: Valle de los Caídosko Ikerketa Sozialen Zentroko zuzendari eta Asociación Católica Nacional de Propagandistas elkarteko kide izan zen, besteak beste. 1967ko Estatuko Lege Organikoa prestatu zuen. Madrilgo Unibertsitate Autonomoko errektore izan zen eta 1974an Hezkuntzako Kontseilu Nazionaleko presidente.
Joan Karlos I.a errege zela, trantsizio aldian senatari izan zen (1977-1979). 1988an Gizarte Zientzien Asturiasko Printzearen saria eman zioten.
Idatzi dituen lanen artetik aipagarriak dira: Historia del constitucionalismo español (1955, "Espainiar konstituzionalismoaren historia"), Sistema político de la Constitución española de 1978 (1982, "1978ko Espainiako Konstituzioaren sistema politikoa") eta La democracia en Hispanoamérica (1987, "Demokrazia Hispanoamerikan").

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q3753355
# Pedro Antonio de Alarcón

Pedro Antonio de Alarcón (Guadix, Espainia, 1833ko martxoaren 10a - Valdemoro, Espainia, 1891ko uztailaren 19a) gaztelania idazlea izan zen.

## Bizitza

Eliz eta Zuzenbide-ikasketak hasi eta amaitu gabe utzi ondoren literatura eta politikari ekin zion. Madrilen El látigo egunkari antimonarkiko liberalaren zuzendaria izan zen. 1860an bizi izandako barne krisiaren ondorioz aldaketa sakona eragin zuen bere pentsamoldean. Afrikako gerran esku hartu zuen, lekukotasun baliotsua utziz: Diario de un testigo de la guerra de Africa (1859); bi urte geroago bidaia liburu bat eman zuen argitara: De Madrid a Nápoles. Bere gisako ikasketak, kultura heterogeneoa eta etsipena nabarmentzen dira katolizismo esturako itzulera markatzen duen eleberri horietan. Kontalari handiaren dohainak agertu zituen El sombrero de tres picos (1874) kontakizun laburrean eta El escándalo (1875) eleberrian. Tesi obraren ezaugarriak areagotzen dira El niño de la bola (1878) izeneko eleberrian. Halaber, teatroa eta poesia landu zituen. Pikareskaren tradizioaren barne koka daitekeen El sombrero de tres picos haren obrarik ezagunena da eta Alarcoseko errotaria izeneko erromantze andaluziarrean oinarriturik dago.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q313553
* Multimedia: Pedro Antonio de Alarcón / Q313553
# Francisco Martínez de la Rosa

Francisco de Paula Martínez de la Rosa Berdejo Gómez y Arroyo (Granada, 1787ko martxoaren 10a - Madril, 1862ko otsailaren 7a) espainiar politikari eta idazlea izan zen. Liberala zenez gero, Errestaurazioaren garaian Frantziara egin behar izan zuen ihes, eta han Europako literaturako mugimendu berriak ezagutu zituen. Espainiara itzuli zen amnistia bati eske Fernando VII.aren erregealdiaren amaieran.
Espainiako enbaxadore izan zen Erroman eta Parisen, eta Estatuko Kontseiluko ministro eta lehendakari eta gobernuburu. Literaturari dagokionez, olerkiak eta antzerki-lanak idatzi zituen, estilo neoklasikokoak gaztetan. Parisen izan zen garaian berriz (1823-1834) erromantizismoaren bidea hartu zuen. Hauek dira lan nagusiak: Poética (1827), Poesías, Elegía a la muerte de la duquesa de Frías, La conjuración de Venecia (1834), Abén Humeya.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q27357
* Multimedia: Francisco Martínez de la Rosa / Q27357
# Ángel Ganivet

Ángel Ganivet García (Granada, Espainia, 1865eko abenduaren 13a - Riga, Letonia, 1898ko azaroaren 29a) espainiar idazlea izan zen.

## Biografia

Kontsul egon zen Anberes, Helsingfors (gaurko Helsinki) eta Rigan. Dvina ibaira bota zuen bere burua, Rigan. "98ko Belaunaldia" deritzon taldearen aitzindaria izan zen. Espainiaren etorkizuna zuen ardura nagusia.
Bizi izan zen lekuetatik lan ugari bidali zituen, Granadara batez ere: Granada la bella (1895), Cartas finlandesas (1896), Hombres del Norte (1906). Bere aberriarekiko miresmena azaldu zuen Idearium español liburuan (1897).
Eleberrietan zorroztasuna eta umorea erabili zituen: La conquista del reino de Maya por el último conquistador español Pío Cid (1897); antzerti-lan bat ere idatzi zuen bertsotan: El escultor de su alma (1916).

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q706889
* Multimedia: Ángel Ganivet / Q706889
# Nicolás Salmerón

Nicolás Salmerón Alonso (Alhama la Seca, Almería, 1838ko apirilaren 10a - Paue, 1908ko irailaren 20a/21a) espainiar politikaria, irakaslea eta filosofoa izan zen. Grazia eta Justiziako ministroa eta Pi i Margallen ondorengoa Lehen Errepublikako lehendakaritzan (1873). Gorteetako lehendakari zen Pavía jeneralak estatu-kolpea eman zuenean, eta Frantziara erbesteratu behar izan zuen. 1884an itzuli zen Espainiara, eta Unión Republicana alderdia osatzen lagundu zuen. 1907an, ordea, erregionalistekin batu zen eta Solidaritat Catalana alderdia sortu zuen; alderdi hartako lehendakaria izan zen. Sanz del Río filosofoaren ikaslea izan zen, eta krausismoaren jarraitzailea.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q742660
* Multimedia: Nicolás Salmerón / Q742660
# Ramón Tamames

Ramón Tamames Gómez (Madril, Espainia, 1933ko azaroaren 1a -) espainiar ekonomialaria eta politikaria da.

## Biografia

Ekonomiako katedratikoa izan zen Malagako Unibertsitatean (1968) eta Madrilgo Unibertsitate Autonomoan (1975. urteaz geroztik). 1976an Espainiako Alderdi Komunista Batzordeko kide izan zen, 1977tik 1979ra bitartean Alderdi Komunistako diputatu, eta 1979tik 1981era Madrilgo alkateorde. 1984ko abenduan Federazio Progresista alderdia sortu zuen, eta 1986an alderdi horretako diputatu hautatu zuten, Izquierda Unida koalizioaren barnean. 1989. urtean Federazio Progresista alderdia utzi, eta Zentro Demokratiko eta Soziala alderdian sartu zen. Espainiako ekonomia eta nazioarteko ekonomia-harremanak landu zituen, bereziki.
Obra nagusiak: Formación y desarrollo del Mercado Común Europeo (1964, Europako Merkatu Batuaren osatzea eta garapena), Ecología y desarrollo (1977, Ekologia eta garapena), Diccionario de enonomía (1988, Ekonomiako hiztegia), Estructura económica de España (1990, Espainiako ekonomia-egitura).
2023ko martxoan, Vox alderdiak Espainiako Gobernuaren aurkako zentsura-mozioa aurkeztu zuenean, bera izan zen Pedro Sanchezen presidente alternatiboa izan nahi zuena. Haren helburua ez zuen lortu.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* ↑ https://elpais.com/espana/2023-03-22/tamames-se-funde-con-vox-ante-la-oleada-feminista.html

## Kanpo estekak

* (Gaztelaniaz) Junta de Andalucía
* Datuak: Q3753161
* Multimedia: Ramón Tamames / Q3753161
# Manuel Altolaguirre

Manuel Altolaguirre (Málaga, 1905eko ekainaren 29a - Burgos, 1959ko uztailaren 26a) espainiar poeta izan zen. 27ko Belaunaldiko olerkari-taldekoa. Orduko poesiarako funtsezkoa izan zen Litoral aldizkariaren argitaratzailea, beste zenbait aldizkari- eta poesia-bildumarekin batera. Gerra ostea Kuban eta Mexikon igaro zuen. Haren poesian nabaria da Juan Ramón Jiménez eta Pedro Salinasen eragina. Altolaguirreren idazlanen artean nabarmentzekoak dira: Las islas invitadas (1926), Ejemplo (1927), Poesía (1931), Soledades juntas (1931). Erbestean beste zenbait poema-liburu argitaratu zituen: Fin de un amor (1949), Poemas de América (1955). Abangoardismo arrastorik aurkitzen ez den poeta honen olerkigintzaren ezaugarri nagusia musikaltasuna da.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/30 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q921933
* Multimedia: Manuel Altolaguirre / Q921933