OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hondarribiko portua

Hondarribiko portua Gipuzkoako arrantza kairik garrantzitsuena da eta Hondarribia udalerrian dago. 1999an 54 itsasontzi zeukan baxurarako eta 543 marinel guztira.

## Historia

Erromatarrak Hondarribiko portua erabiltzen lehenak izan ziren, zehatzago esanda, Asturiagako ainguratoki bukolikoa erabiltzen zuten, gaur egun fraideen hondartza esaten diotena. Higer lurmuturraren eta Amuitz uhartetxoaren babesean dago. Asturiagatik itsasoratzen ziren erromatarren ontziak, Oiartzungo Arditurriko meatzetatik ateratako mineralak (burdina, blenda eta galena) garraiatzeko.
Bidasoa ibaiaren bokalean bertan sortu dira Hendaiako eta Hondarribiko portu naturalak. Bokaleak bi estatu bereiztenditu, herri bat (Euskal Herria) banandu gabe, Bidasoaren bi ertzak baititu bizileku. 1914an erabaki zuten egungo babes‑portua egitea, San Telmo gazteluaren oinetan.
Gaztelako errege‑erreginek portuari abantailak eta pribilegioak eman ziz­kioten: arraina erostera joaten ziren merkatariei babesa ematen zieten, belaontzi handiei hornidurak lapurtzea debekatzen zuten, hiriko ontziei kargatzeko eta deskargatzeko lehentasuna ematen zieten eta zenbait zerga ez zituzten ordaindu behar (ainguratze‑eskubidea, almirantegoa, itsasotik ateratakoaren hamarrena eta abar). Bide batez aipatu behar dugu itsasotik ateratakoaren hamarrenek lagundu zutela Hondarribiko babes‑harresiak eraikitzen.
Mendeetako arrantzale‑bizimoduari merkataritza‑itsasketaren garapena gehitu zitzaionean, itsasturien San Pedro Kofradia sortu zuten 1361ean. Erakunde hori sendotu egin zen Aitasantu Klemente VIII.ak 1595eko maiatzaren 12an emandako buldarekin.
Kofradiako estatutuek gizarte‑aurrerapen handia eragin zuten; izan ere, marinelen lehorreko hainbat jarduera arautzen zituzten, eta elbarrituei eta jubilatuei laguntzeko kutxa zeukaten. Jakin badakigu hondarribiarrek baleak harrapatzen zituztela, udal‑armarriaren behealdean ageri den baleak ere hala adierazten digu, baita harresiz kanpoko arrantzale‑etxerik zaharrenean ageri denak ere. Etxe hori XVI. mendekoa da eta Zeria (balekumea) izena du.

## Ikus, gainera

* Euskal Herriko portuak

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Euskal Herri Enblematikoa entziklopediako Itsasoko Historia. Euskal Kostaldeko Gida. liburutik txertatu zen 2014-12-18 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, liburu hori eta entziklopedia horretako beste zenbait Creative Commons Aitortu 3.0 Espainia lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.

## Kanpo estekak

* Eusko Jaurlaritzaren informazioa
* Datuak: Q12259235
# Su festak

Su festak: euskal musika jaialdiak XXI. mendean Jon Urzelai Urbieta (1990, Zumarraga) kultur kazetari eta antolatzaile gipuzkoarraren saiakera da. Liburua 2023ko maiatzean argitaratu zen Susa argitaletxean eta egilearen lehena da.
Musika jaialdiez hausnartzeko tresna da liburua, fenomenoaren baitan dauden elementuei erreparatzeko testua, baita hiri eta nazio markez, turistifikazioaz eta folklorizazioaz hitz egiteko ere.
2024ko udazkenean lanak Euskadi Saria jaso zuen Euskarazko Saiakera kategorian.

## Edukia

Musika jaialdiek Euskal Herrian izan duten egitekoa aztertzen da saiakera honetan, mende erdian, eremu globalean zein lokalean jazotakoak harilkatuz: Mairuelegorretako kobetatik hasi, Woodstocken errepliketatik igaro, eta Kobetamendiko zein Irisarriko zelaietara heldu.
Gerraosteko kontsumo gizartearen garapena, transgresioaren lilura, gaztetasunaren asmakizuna, folklorizazioa, gentrifikazioa, urbanoa irentsi nahi duen urbanismoa, eta beste arakatzen dira.
Walden, Martxa eta Borroka, Guggenheim. Be basque eta normaltasun simulakroak. “Marka bat eraiki nahi da, ez herri bat”, ohartarazten da liburuan.
Horrez gain, gogo kolektibo garaikidea taupaka non den ere bistaratzen da, non ari den tradizioa berritzen, non komunitatea bere burua berrimajinatzen.
| « | Geroz eta eztabaidaezinagoa da norberaren behar eta desioak ase ahal izatea era zilegian aldarrikatu zuen kontrakulturari neoliberalismoak emandako erantzun hipertrofikoa, egokia ez izateaz gain, ekozida ere badela, eta, beraz, erantzun berriak emateko garaia da, horrek ardura eta desaztea eskatzen duela onartuz. | » |
| Jon Urzelai Urbieta. ||

## Hezurdura

Liburua bost ataletan dago banatuta:
* Koba.
* Basoa.
* Herria.
* Hiria.
* Koba (berriro).

## Saria

2024ko urriaren 18an lanak Euskadi Saria jasoko zuela argitaratu zen Saiakera Euskaraz kategorian. Epaimahaiaren ustez "bai forma, bai edukiaren aldetik ere musika kantaldi motak aro sozialekin, gizarte eredu desberdinekin eta hainbat prozesu sozialekin lotu ditu modu arrazoituan".

## Erreferentziak

* ↑ Imaz, Andoni. «Musika jaialdiak auzitan, Jon Urzelairen 'Su festak' saiakeran» Berria (Noiz kontsultatua: 2023-05-03).
* ↑ «Julia Otxoak, Aiora Jakak eta Jon Urzelaik Euskadi Literatura saria irabazi dute» EITB 2024-10-18 (Noiz kontsultatua: 2024-10-18).
* ↑ Susa. «Susa literatura - Su festak» susa-literatura.eus (Noiz kontsultatua: 2023-05-03).
* ↑ «Susa literatura - Su festak» susa-literatura.eus (Noiz kontsultatua: 2023-05-03).
* ↑ «Julia Otxoak, Aiora Jakak eta Jon Urzelaik Euskadi Literatura saria irabazi dute» EITB 2024-10-18 (Noiz kontsultatua: 2024-10-18).

## Ikus, gainera

* Jon Urzelai Urbieta
* Mairuelegorreta
* Bilbao BBK live

## Kanpo estekak

* Liburua Susaren webgunean
* Datuak: Q117833027
# Cortinarius epipoleus

Cortinarius epipoleus Cortinariaceae familiako onddo espezie bat da.
Sinonimoak: Cortinarius stillatitius var. epipolius, Gomphos epipoleus, Myxarium epipoleum.

## Deskribapena

Kapela: 4 eta 7 cm bitarteko diametrokoa, ganbil borobildua edo erdian titi handi batekin. Hori-grisaxka edo tonu oliba antzekoekin edo baita moreekin ere, kolore hauetatik zurbilduaz gris-horixkara edo gris-arrexkara.
Orriak: Zurbilak, batere tindu morerik gabe hasietatik, zabal, koska batez mehetu-itsatsiak.
Hanka: 1,5 cm arteko zabalerakoa, zilindrikoa ez, loditua oinarrian edo fusiformea. Zurixka, dena edo zati batzuetan morez lausotua.
Haragia: Zuria, horixka kapelaren azalaren azpitan. Usain eta zapore berezirik gabe.
Etimologia: Cortinarius hitza, gortinatik dator, gortina eta guzti, errezelaren hondakin bereizgarriak direla eta. Epipoleus epitetoa grekotik dator, kaska zuritzen, esan nahi duen “epi-polios” hitzetik. Kapelaren kolore zurbilagatik.

## Jangarritasuna

Ez da jangarria.

### Nahasketa arriskua

Bere taldeko beste Mucosus batzuen antza izan dezake. Esporak ditu ezberdinak.

## Sasoia eta lekua

Urri samarra. Izei gorrien basoetan.

### Banaketa eremua

Kanada, Euskal Herria, Alpeak, Austria‎, Eslovenia‎, Norvegia‎, Suedia‎‎, Espainia‎, Frantzia, Italia‎, Erresuma Batua‎, Pirinioak.

## Erreferentziak

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 133 or. ISBN 84-282-0887-5 (T. 4). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ Cortinarius epipoleus: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q21159165
* Multimedia: Cortinarius epipoleus / Q21159165
# FC Augsburg

FC Augsburg (izen osoa Fußball-Club Augsburg 1907 e. V.) Alemaniako futbol taldea da, Augsburg hirikoa.

## Historia

1907an fundatu zen taldea baina historia luzea duen arren bigarren eta hirugarren mailan aritu izan da. 2010 urtean Kopako finalerdiak jokatu zituen, Werder Bremenek kanporatu zuen, eta 2011 urtean lortu zuen lehen aldiz Busndesligara igotzea. 2014-15 denboraldian bosgarren postuan amaitu zuen eta hurrengo urtean Europan arituko zen, UEFA Europa League txapelketan, tartean Bilboko Athletic Klubaren aurka jokatzea egokitu zitzaion. 2016-17 denboraldian larri ibili zen ligan baina azkenean mantentzea lortu zuen.

## Uniformea

Kolore zuria nagusitzen da ekipamenduan, gorria eta berdea ere baditu.
* 2017-2018 ||
* 2018-2019 ||
* 2019-2020 ||
* 2020-2021 ||
* 2021-2022 ||

## Palmaresa

* Bundesliga (0): bosgarrena 2014-15 urtean
* Alemaniako Kopa (0): Final erdiak 2009-10 urtean.

## Euskal taldeen aurkako partidak

Augsburgek partidaa bakarra jokatu du euskal taldeen aurka:
| Denboraldia | Txapelketa | Fasea | Etxekoa | Emaitza | Kanpokoa |
| 2015-16 | UEFA Europa League | Liga fasea | Athletic Augsburg | 3-1 2-3 | Augsburg Athletic |

## Kanpo estekak

* (Alemanez) webgunea
* Datuak: Q15755
* Multimedia: FC Augsburg / Q15755
# Lakaria ubel

Lakaria ubela (Laccaria amethystina) Hydnangiaceae familiako onddo espezie bat da. Oina bota egin behar da eta kapela bakarrik prestatu. Kalitate txikikoa denez beste perretxiko batzuekin nahastu behar da edo hornigai gisa erabili.
Sinonimoak: Agaricus amethystinus (Basionimoa), Agaricus amethysteus, Agaricus yoides, Omphalia amethystea, Laccaria amethystina, Collybia amethystina, Clitocybe amethystina, Laccaria laccata var. amethystina, Entoloma amethysteum, Laccaria amethystea, Clitocybe amethystea, Rhodopaxillus amethysteus, Laccaria hudsonii.

## Deskribapena

Kapela: 2 eta 4 cm arteko diametrokoa, apur bat higrofanoa, ganbila, laua, ondoren gingilduna eta hondoratua, ertz irregularrekin, kolorea bioleta garbia da, baina denbora lehorrean eta zahartzean koloregabetu egiten da.
Orriak: Itsatsita edo pixka bat dekurrenteak, lodiak, zabal, irregularrak eta sabeldunak. Kapelaren antzeko kolorea dute, baina zurixka eta irintsua, esporen koloreagatik.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak.
Hanka: Haritsua, lerdena, zaila, kapelaren kolore berekoa, mizelio urdin morearekin oinarrian.
Haragia: Haritsua, mehea, kapelaren kolore berekoa, usain eta zapore gutxikoa.

## Jangarritasuna

Jateko ona, oina izan ezik, larrukara da, baina ez da oso mamitsua.

### Nahasketa arriskua

Antzeko beste espezie batzuekin, hala nola: Laccaria laccata, Laccaria bicolor eta Laccaria proxima. kapela ezkatatsu hori-laranja kolorekoa duenarekin, eta Laccaria tortilis delakoa, 0,5 eta 2,5 cm bitarteko kapela duen perretxiko txikiak ere badu antza.

## Sasoia eta lekua

Udan eta udazkenean, nahiko ohikoa koniferoen eta hostogalkorren basoetan.

### Banaketa eremua

Kanada, Alaska, Ameriketako Estatu Batuak, Mexiko, Erdialdeko Amerika, Kolonbia, Groenlandia, Islandia, Kanariak, Europa, Errusia, Kaukasia, Turkia, Himalaiako eremua, Kirgizistan, Mongolia, Hego Korea, Japonia, Txina, Malaysia, Australia, Zeelanda Berria, Hegoafrika, Kongoko Errepublika Demokratikoa.

## Erreferentzia

* ↑ Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza • Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, A.D.E.V.E., 2012 • Euskalnatura • Euskal Herriko Onddoak. 5 tomos, Luis García Bona, Kriselv, 1987 • Catálogo micológico del País Vasco, Aeranzadi, 1973 • Mendizalearen Hiztegia [mikologia], Ostadar Mendi Taldea.
* ↑ (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 145 or. ISBN 84-404-0530-8..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas.. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 206 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Palazon Lozano Fernando. (2006). Setas para todos. JoseLuis Añanos Echo Editorial Pirineo, 224 or. ISBN 84-87997-86-4..
* ↑ (Gaztelaniaz) Cetto, Bruno.. (1987). Guia de los hongos de Europa. Ediciones Omega, S. A. Barcelona, 261 or. ISBN 84-282-0253-6 (T.I). ISBN: 84-282-0538-8 (O.C.)..
* ↑ Laccaria amethystina: GBIF—the Global Biodiversity Information Facility.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q28492278
* Multimedia: Laccaria amethystina / Q28492278
# Higer

Higer Gipuzkoako lurmutur bat da, Hondarribian kokatua, herrigunetik 4 kilometro iparraldera. Itsasargi garrantzitsua du. Lurmuturretik gertu dago Amuitz uhartea.

## Historia

Gizakiaren historiaren aztarnategi garrantzitsua da:
* Goi Paleolitoko aztarnak aurkitu dira lurmuturrean.
* Inguruetan, Jaizkibel mendiaren itsasertzeko hegalean 2003an egindako indusketetan, M. J. Iriartek eta A. Arrizabalagak giza hilobi bat aurkitu zuten, duela 8.300 urtekoa, Mesolitoko maskortegi batean.
* Badian, erromatarren aztarnak aurkitu dira (Higerko brontzeak izenez ezagunak)

## Ibilbideak
### GR 11 ibilbidea

GR 11 ibilbidearen abiapuntua da. Ibilbide horrek Pirinioak zeharkatzen ditu mendebaldetik ekialdera —edo alderantziz, norberak egindako bidearen arabera—, betiere mendilerroaren hegoaldeko isurialdetik.

### GR 121 ibilbidea

Lurmutur honetatik Gipuzkoa osoari itzulingurua egiten dion GR 121 ibilbidea ere igarotzen da. Hain zuzen ere, ibilbide horretako zatia den eta Gipuzkoako kostaldea zeharkatzen duen Talaia ibilbidearen Hondarribia eta Pasai Donibane arteko etaparen abiapuntua edo helmuga da (norberak egindako bidearen arabera).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q285854
* Multimedia: Cape Higer / Q285854
# Joaquima Santamaria i Ventura

Joaquima Santamaria i Ventura, Agna de Valldaura izengoitiaz ezaguna (Bartzelona, 1853ko apirilaren 5a – Bartzelona, 1930eko maiatzaren 29a), Kataluniako idazle, folklorista eta itzultzailea izan zen.

## Biografia

Joaquima Santamariaren familia Bartzelonako Boqueria kaleko 31. zenbakian kokatutako denda baten jabea zen. Joaquima oso gazte murgildu zen letren munduan eta poema, ipuin eta tradizio ugari argitaratu zituen, beti izengoitiaz sinatuak. Hirurogeita hamarreko eta laurogeiko hamarkadetan, Calendari Català (euskaraz: «Egutegi Katalana») eta Lo Gay Saber (euskaraz: «Zientzia Alaia, Poesia») literatura aldizkarietan zenbait poeta erromantikoren eta felibreren (okzitanierazko poetak) lanen bertsioak argitaratu zituen bertsotan. 1875. urtean poema bat argitaratu zuen La Llumanera de Nova York-en, New Yorken argitaratzen zen katalanezko hilabetekarian.Bi urte geroago, 24 urte zituela, Bartzelonako Gazteria Katolikoaren Lehiaketako saria irabazi zuen. 1882tik 1891ra bitartean, La Ilustració Catalanaren Feminal gehigarrian parte hartu zuen. Feminal emakumeei zuzendutako aldizkaria zen eta klase ertaineko emakumeen kulturizazio programak bultzatzen zituen. Idatzi horietako asko garai hartako hemeroteketan aurki daitezke.
Santamaria Francesca de Bonnemaison-en garaikidea zen, eta, haren moduan, itzultzailea. 70 eta 80 urteen artean, Frederic Mistral, Victor Hugo, Rosalía de Castro eta Josèp Romanilha okzitanierazko idazlearen hainbat poema itzuli zituen Calendario Catalán eta Lo Gay Saber aldizkarietarako. Ospe handiko folklorista ere izan zen, Agna de Valldaurak tradizio ugari jaso zituen bere Tradicions religioses de Catalunya (Kataluniako ohitura erlijiosoak - 1877) ikerketa lanean. Bertan, San Jorgeren kondaira Montblanc-en gertatu zela defendatzen zuen. Joan Amadesek bere Costumari català (1952) lanean iritzi bera jaso zuen. Joaquima Antoni Maria Fàbregas Rosal idazle eta itzultzailearekin egon zen ezkonduta, eta biziraun zioten 2 seme-alaba eta 5 alaba utzi zituen.

## Obrak

* Tradicions religiosas de Catalunya (1877)
* Fullaraca: prosa y vers (1879)
* Ridolta: aplech de poesias (1882)
* Breus consideracions sobre la dona (1886)

## Erreferentziak

* ↑ (Katalanez) «Joaquima Santamaria i Ventura» L'Enciclopèdia.cat. Bartzelona: Grup Enciclopèdia Catalana http://www.enciclopedia.cat/EC-GEC-0059173.xml.
* ↑ «Joaquima Santamaria Ventura» dbd.vives.org (Diccionari Biogràfic de Dones) (Noiz kontsultatua: 2021-11-30).
* ↑ La Setmana Medieval de Montblanc fa esment a aquestes referències en el seu programa de festes.

## Bibliografia

* Bacardí, Montserrat eta Godayol, Pilar. Traductores: de les disculpes a les afirmacions. Literatures aldizkaria, 6. zk., 2. garaia. ISSN 2013-6862 ( Sarean)

## Kanpo estekak

* Agna de Valldaurari buruzko erreferentziak Espainiako Liburutegi Nazionalaren hemeroteka digitalean 1880-1914. (Sarean)
* Datuak: Q11928143
* Multimedia: Joaquima Santamaria i Ventura / Q11928143
# María del Pilar Maspons y Labrós

María del Pilar Maspons y Labrós, María de Bell-Iloc izengoitiarekin idazten zuena (Bartzelona, Katalunia, 1841eko abenduaren 4a – 1907ko urtarrilaren 31), Kataluniako herri-kulturaren idazle, poeta eta nobelagilea izan zen, Francisco Maspons eta Labrósen arreba eta Francesc Pelagi Brizen koinata. Prosan eta bertsotan, Lo Gai Saber, La Renaixença, La Veu del Montserrat, Calendari Català, La Llumanera de Nova York eta beste aldizkari batzuekin lankidetzan aritu zen.

## Biografia

Bartzelonan jaioa, María del Pilar Maspons y Labrós Renaixença katalanaren idazlea izan zen, eta jarduera handia izan zuen 1865 eta 1882 artean.Erdi Aroko Erromantizismo, abertzale eta tradizionalista mugimendu horren joerek eraginda, Maria de Bell-Iloch izengoitia aukeratu zuen bere obra batzuk sinatzeko. Poeta gisa ezagutarazi zen eta garaiko aldizkari askotan argitaratu zuen. Lehen emakume folkloristetako bat ere izan zen, kondairak eta narrazio etnografikoak bildu eta transkribatzeko landa-lana eginez. Ezaguna da Kataluniako literatura garaikidean (Vigatans eta botiflers) nobela bat argitaratu zuen lehen idazlea delako (1878-1879 bitartean argitaratu zen faszikuluen bidez), Ondorengotza-Gerran girotua (1705-1714).

## Lanak

* Salabrugas, poesías catalanas (1874)
* Narracions y llegendas (1875)
* Vigatans y botiflers, novela histórica (1878)
* Llegendas catalanas (1881)
* Costums y tradicions del Vallès (1882)
* Elisabeth de Mur (1924)

## Sariak

* Zilarrezko jasminaren lehen akzesita Lleidan, 1869an.
* Bartzelonako Lore Jokoen saria, 1875ean, Narracions y llegendes lanagatik.
* Bartzelonako Lore Jokoen saria, 1880an, Montseny lanagatik.
* Granollerseko Lore Jokoen Saria, 1882an, Costums eta tradizioncions del Vallès lanagatik.

## Erreferentziak

* ↑ Carrer de Maria de Bell-lloc
* ↑ Maria del Pilar Maspons Labrós

## Bibliografia

* Elías de Molins, Antonio (1889-1895). «Maspons y Labrós (D.ª María del Pilar)». Diccionario biográfico y bibliográfico de escritores y artistas catalanes del siglo XIX: (apuntes y datos) II. Barcelona: Imp. de Fidel Giró. Wikidata Q21686127.

## Kanpo estekak

* Artikulu hau, osorik edo zatiren batean, {{{hizkuntza}}} Wikipediako «Maria del Pilar Maspons i Labrós» artikulutik itzuli da. Izan ere, artikulu horretan aritu diren wikilariek GFDL edo CC-BY-SA 3.0 lizentziekin argitaratu dute beren lana.
* Datuak: Q11935506
* Multimedia: Maria del Pilar Maspons i Labrós / Q11935506
# 1991ko Euskal Herriko Itzulia

1991ko Euskal Herriko Itzulia :
| Datu orokorrak ||
| Lasterketa | 31. Euskal Herriko Itzulia |
| Datak | apirilak 8 – 1991.eko apirilak 12 |
| Luzera | 787 km |
| Herrialdea | Espainia |
| Irteera-lekua | Andoain |
| Helduera-lekua | Elgeta |
| Bataz besteko abiadura | 39,476 km/o |
| Emaitzak ||
| Txapelduna | Claudio Chiappucci (Carrera Jeans-Vagabond) |
| Txapeldunordea | Johan Bruyneel (Lotto-Super Club) |
| Hirugarrena | Piotr Ugrumov (Seur-Otero) |
| Puntukako sailkapena | Ad Wijnands (Telekom-Mercedes-Merckx) |
| Eskalatzailerik onena | José Luis Laguía (Paternina-Don Zoilo) |
| ◀1990 | 1992▶ |
| Dokumentazioa ||
1991ko Euskal Herriko Itzulia txirrindularitza lasterketa honen 31. edizioa izan zen. 1991ko apirilak 8 eta 12 artean egin zuten eta 830 kilometroko ibilbidea egin zen 5 etapatan banatuta.
Edizio honetan 11 espainiar talde profesionalek (Banesto, ONCE, CLAS-Cajastur, Amaya Seguros, Seur, Lotus, Paternina Don Zolio, Puertas Mavisa, Artiach, Wigarma eta Kelme Ibexpress) eta beste 11 talde atzerritarrek (Gatorade Chateau D'Ax, Buckler, PDM, Motorola, Panasonic, Carrera, Toshiba, Lotto, Weinmann-Eddy Merckx, Telekom eta Tonton Tapis) parte hartu zuten.
Garailea Claudio Chiapucci italiarra izan zen, bere garaipena Ibardin gainean amaitzen zen etapa erreginan oinarrituz eta bere distantzia mantenduz azken erlojupekoan.

## Etapak

| Etapa | Data | Ibilbidea | Kilometroak | Etapa garailea | Sailkapen nagusiko liderra |
| 1. etapa | 1991ko apirilak 8 | Andoain - Andoain | 123,6 | Ad Wijnands | Ad Wijnands |
| 2. etapa | 1991ko apirilak 9 | Andoain - Gasteiz | 198,9 | Andreas Kappes | Malcolm Elliott |
| 3. etapa | 1991ko apirilak 10 | Gasteiz - Ibardin | 188,3 | Claudio Chiappucci | Claudio Chiappucci |
| 4. etapa | 1991ko apirilak 11 | Bera - Ataun | 175,7 | Rolf Järmann | Claudio Chiappucci |
| 5. etapa (1. Sek.) | 1991ko apirilak 12 | Ataun - Elorrio | 98,3 | Raúl Alcalá | Claudio Chiappucci |
| 5. etapa (2. Sek.) | 1991ko apirilak 12 | Elorrio - Elgeta | 7,2 (erlojupekoa) | Johan Bruyneel | Claudio Chiappucci |

## Sailkapenak
### Mendiko sailkapena

Tarteko helmugak :
| 1. | Fernando Carvalho | LOT | 15 puntu |
| 2. | Tony Rominger | CAR | 9 puntu |
| 3. | Miguel Ángel Iglesias | MAV | 7 puntu |
Taldekako sailkapena :
| 1. | SEUR | 59h 57' 29s |
| 2. | CLAS-Cajastur | a 1' 32s |
| 3. | ONCE | a 2' 45s |

## Kanpo estekak

* 1991ko Euskal Herriko Itzuliko sailkapenak
* 1991ko Euskal Herriko Itzulia
* Datuak: Q9095011
# Simone Cantarini

Simone Cantarini edo Simone da Pesaro, Il Pesarese deitua (Pesaro, 1612ko apirilaren 12a – Verona, 1648ko urriaren 15a) italiar margolari eta grabatzailea izan zen.
Merkatari aberatsen familia batean jaio zen. Bere lehen maisua Giovanni Giacomo Pandolfi izan zitekeen, eta Veneziara egindako bidaia batean Sante Perandaren eragina jaso zuen. Pesarora itzulita, Agustindarren Ordenako lehen enkarguak jaso zituen. Claudio Ridolfiren ikasle gisa veneziar estiloa ikasi zuen. Guido Reniren eragina ere jaso zuen, eta litekeena da 1634 inguruan Bolognako haren estudioan sartu izana. Grabatuaren teknika ere han ikasi zuen. 1639an Pesaron itzuli zen eta 1640 edo 1641ean Erromara joan zen.
Bere estudio propioa ireki zuen Bolognan, 1642an Reni hil ondoren, eta bertako margolarien maisu izan zen. 1647an, Mantuako dukeak erretratatzera gonbidatu zuen, baina agur esan zioten erretratua amaitzen berandutu zelako. Gaixotasun larria zuen Veronara joan eta han hil zen. Biografo batzuek diote aurkari batek pozoitu zuela.
Estilo originaleko historiako margolanak eta erretratuak egin zituen, Boloniako klasizismoaren ezaugarriak naturalismo ausartarekin nahastuz.
Kontrarreformaren margolaria ere izan zen, Itun Berriko gai erlijiosoen margolaria, bereziki Familia Santua eta Ama Birjina.

## Iruditegia

* Berpiztutako Kristoa
* San Petri gizon elurtua sendatzen
* Noli me tangere
* Atsedena Egiptora egindako ihesaldian
* Santa Zezilia
* Gabriel goiaingerua Hagar eta Ismaelekin basamortuan
* Eserita dagoen zaldunaren eta arrosarioa duen andrearen erretratua
* Marte, Venus eta Kupido

## Kanpo estekak

* Datuak: Q573430
* Multimedia: Simone Cantarini / Q573430
# Doshisha Unibertsitatea

Doshisha Unibertsitatea (japonieraz: 同志社大学, Dōshisha Daigaku) 1875ean sortu zuen Joseph Hardy Neesimak mendebaldeko ikasketen eskola pribatu bezala, eta unibertsitate bihurtu zen berrogeita bost urte beranduago, 1920an.
Kanpus nagusia, Kamigyōn dago, Kyotoko barrutietako bat dena. Beste campus batzuk, Muromachin, Kyōtanaben eta Karasuman daude.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q921088
* Multimedia: Doshisha University / Q921088