OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Carlos Gardel

Carlos Gardel (Tolosa Okzitania, 1890eko abenduaren 11 - Medellín, Kolonbia, 1935eko ekainaren 24a) musikagile, abeslari eta zinema aktorea izan zen, 1923an argentinar herritartasuna hartu zuena. Tangoa ezagutarazi zuen mundu guztian. El Zorzal Criollo, El Morocho del Abasto, El Mago, El Rey del Tango eta El Mudo ezizenak hartu zituen. Medellínen hil zen, hegazkin istripu batean. 2003an Unescok Munduaren Oroimena programan sartu zuen Gardelen ahotsa.
Berak elkarlanean konposatu eta abestutako tango abesti ospetsuenen artean Volver (1934), Mi Buenos Aires querido (1934), Por una cabeza (1935) eta El dia que me quieras (1935) daude.

## Diskografia

Carlos Gardelek 792 abesti grabatu zituen; tangoez gain, milongak, zambak, rancherak, tonadak..., eta baita fox-trotak eta pasodobleak ere irarri zituen.
* Sos mi tirador plateado (1912)
* Brisas de la tarde (1912).
* Pobre mi madre querida (1912).
* Mi noche triste (1917).
* Flor de fango (1917).
* Caminito (1926).
* Siga el corso (1926)
* Isla de Flores (1927)
* El taita del arrabal
* Tomo y obligo (1931).
* Silencio (1933).
* Melodía de arrabal (1933).
* Desdén (1933).
* Amores de estudiante (1934).
* Golondrinas (1934).
* Cuesta abajo (1934).
* Mi Buenos Aires querido (1934).
* Soledad (1934).
* Volver (1935).
* Guitarra guitarra mía (1935).
* Por una cabeza (1935).
* Sus ojos se cerraron (1935).
* Lejana tierra mía (1935).
* Volvió una noche (1935).
* Novia ausente
* "Por una cabeza"
* El día que me quieras (1935).
* Dejà, Folie, Je te dirai, Madame c´est vous eta Parlez, moi d´amour frantsesez.

## Filmak

* Flor de durazno (1917).
* Encuadre de canciones (1930).
* Las luces de Buenos Aires (1931).
* Esperáme (1932).
* La casa es seria (1932).
* Melodía de arrabal (1932).
* Cuesta abajo (1934).
* El Tango de Broadway (1934).
* Cazadores de estrellas (1935).
* El día en que me quieras (1935).
* Tango bar (1935).

## Erreferentziak

* ↑ Dema, Verónica. Fin del misterio: muestran la partida de nacimiento de Gardel. lanacion.com.ar (Noiz kontsultatua: 2016-12-29).
* ↑ Beste hipotesi baten arabera, Uruguain jaio zen, Tacuarembó herrian
* ↑ Carlos Gardel. radioclarin.com (Noiz kontsultatua: 2016-12-29).
* ↑ La voz de Carlos Gardel fue declarada memoria del mundo. lanacion.com.ar (Noiz kontsultatua: 2016-12-29).

## Kanpo loturak

* (Gaztelaniaz) Carlos Gardelen biografia, gardelbiografia.com.ar
* Datuak: Q229613
* Multimedia: Carlos Gardel / Q229613
# Carlos Gimeno

Carlos Gimeno Gurpegi (San Adrián, 1965) nafar hezkuntza orientatzaile eta politikaria da.
Psikologian lizentziaduna da Salamancako Unibertsitatean. Hezkuntza orientatzaile gisa lan egin du 1991tik, Nafarroako Gobernuaren Hezkuntza Departamentuan eginkizun hauek garatuz.
2019ko abuztuaren 7an Nafarroako Hezkuntza kontseilari izendatu zuten.

## Erreferentziak

* ↑ navarra.es
* Datuak: Q69900841
# Carlos Giménez

Carlos Giménez (Madril, 1941eko martxoaren 16a) gaztelaniaz argitaratzen duen komikigilea da, La Floresta taldeari atxikia. Belaunaldi bereko beste egile batzuekin batera, besteak beste Josep María Beá (1942), Luis García (1946), Felipe Hernández Cava (1953), Fernando Fernández (1940), Enric Sió (1942) edo Adolfo Usero (1941), Espainiako komikiaren berrikuntzan parte hartu zuen. Esan ohi da Espainian frankismo osteko komiki helduaren boom delakoaren komikigilerik garrantzitsuenetako bat dela.
Bizitza profesionalean zehar, besteak beste, militantzia politikoagatik (PSUCekin kolaboratu zuen) nabarmendu zen, baita gidoilari eta komikigileen eskubideen defentsagatik ere. Haren komikietan frankismo garaiko narratiba landu du Auxilio Social, Paracuellos, España Una, Grande y Libre albumetan.

## Argitaratutako lanak

Carlos Giménezen lanak (Gaztelaniaz) ikus daitezke; oraingoz ez dira euskarara itzuli.
* Gringo (1963).
* Delta 99 (1968).
* Dani Futuro (1969).
* Hom (1974).
* España Una, Grande y Libre (1976-77), con colaboraciones puntuales en el guion de Ivá.
* Paracuellos (1976-2017). 8 álbumes.
* Barrio (1977). 4 álbumes.
* La saga de los Menéndez (1978).
* Koolau el leproso (1978).
* Retales (1979).
* Las odiseas de Ulises (1980).
* Érase una vez en el futuro (1980).
* Carlos Giménez, un hombre mil imágenes (1982).
* Romances de andar por casa (1983-85).
* Rambla arriba, Rambla abajo (1986).
* Bandolero (1987).
* Historias de sexo y chapuza 6 álbumes (1989-2000).
* Una infancia eterna (coloreado por Marie-Paule Alluard y rotulación ajena) (1991), con guion de Christian Godard.
* Sabor a menta y otras historias (1994), recopilación de nueve historias dibujadas entre 1970 y 1992.
* Jonás, la isla que nunca existió (1992-2003).
* Cuentos del 2000 y pico (2001).
* Flash-Back homenaje a Calor Giménez (2003), tomo 215 páginas.
* El capitán Alatriste (2005), como guionista y Joan Mundet como dibujante.
* Los Profesionales. 5 álbumes.
* Los cuentos del tío Pablo recopilación de historietas publicadas entre 1997 y 2005 y editadas en álbum en 2007.
* 36-39. Malos tiempos (2007-2008). 4 álbumes.
* 'Pepe (biografía de Pepe González). (2012). Cinco álbumes.
* La peste escarlata (2015).
* Crisálida (2016).
* La máquina del tiempo (2017).
* El discriminador (2018).
* Canción de Navidad. Una historia de fantasmas (2018).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q722146
# Carlos González Echegaray

Carlos González Echegaray (Santander, 1921 - Madril, 2013ko abenduaren 1a) kantabriar bibliografoa izan zen. Etnologia eta linguistika arloan nabarmendu zen eta bantu herrien arte, tradizioak eta literatura eta euskal kultura ikertu zituen.
Karmelo Etxegarairen ondorengoa, Salamancako Unibertsitatean filosofia eta letrak ikasi zituen. Sei urte eman zituen Río Munin eta horri esker Estudios guineos liburua argitaratu zuen. 1955ean penintsulara itzultzean, Bizkaiko Foru Liburutegiaren zuzendari izendatu zuten. 1966ra arte Deustuko Unibertsitatean irakaslea izan zen. 1970eko hamarkadan euskara eta euskal mitologia ikertu zituen.

## Lan hautatuak

* Leyendas y cuentos bujebas de la Guinea Española. Madril: CSIC-Instituto de Estudios Africanos. Arcadio de Larrea Palacínekin batera (1955)
* Colección de documentos inéditos de la Guerra de la Independencia. Bilbo. (1959)
* Morfología y sintaxis de la lengua bujeba. Madril: CSIC-Instituto de Estudios Africanos. (1960)
* El África ecuatorial española a través de la novela y la poesía actuales". Madril: Archivos del Instituto de Estudios Africanos. (1963)
* Estudios Guineos. Madril: CSIC-Instituto de Estudios Africanos, I. lib, 1959; 2. lib, 1964.
* Evolución y clasificación de nominal en las lenguas bantúes de la zona norte-oeste. Paris: Centre National de Recherche Scientifique. (1967)
* Historia del África negra. Madril: Editora Nacional. (1974)
* Catálogo de los manuscritos lingüísticos de la colección Bonaparte que se conservan en las Bibliotecas de Bilbao, Pamplona y San Sebastián. Madril: Instituto Bibliográfico Hispánico (1979)
* En el país de los elefantes: un récord de caza en la Guinea Española. Madril: J. Chinarro. ISBN 84-605-4396-X Juan Chicharro Lamamié de Clairacekin batera (1995)
* Etnohistoria y culturas bantúes (Guinea Ecuatorial, Gabón y Camerún). Madril: Mundo Negro. ISBN 84-7295-157-X (1999)

## Erreferentziak

* ↑ Mbare Ngom, «Geografías postcoloniales de la memoria. Guinea y el discurso colonial en España», Rosa Mª Medina & Beatriz Molina, Memoria y reconstrucción de la paz. Madril: Los Libros de la Catarata, 2008, 84-87. orr.
* Datuak: Q21480673
# Casa de l'Aiguako geltokia

Casa de l'Aigua Bartzelonako metroaren geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Nou Barris barrutian dago.
Geltokia 2003n inauguratu zen.
* Datuak: Q2547371
* Multimedia: Casa de l'Aigua metrostation / Q2547371
# Casa en flames

Casa en flames (euskaraz: «etxea sutan») 2024ko Dani de la Orden kataluniar zinema zuzendariaren komedia dramatikoa da.

## Sinopsia

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.
Montse zirraraz gainezka dago familia osoarekin asteburu bat pasatzear dagoelako Costa Bravako bere etxean. Aspaldi dibortziatu zen, senar ohiak bikote berria du, seme-alabak hazi egin dira eta aspaldi egiten dute nahi dutena amari kasurik egin gabe, baina Montseri ezerk eta inork ez dio izorratuko aldarte ona; denbora gehiegi eman du une horren zain, luzaroegi amestu du une horrekin: asteburua ezin aproposagoa izango da, eta hori lortzeko dena erre behar badu, ez du zalantzarik izango.

## Aktoreak

* Emma Vilarasau: Montse Codina
* Enric Auquer: David Alvarado
* María Rodríguez Soto: Julia Alvarado
* Alberto San Juan: Carlos Alvarado
* Clara Segura: Blanca
* José Pérez-Ocaña: Toni
* Macarena García: Marta

## Erreferentziak

* ↑ sansebastianfestival.com

## Kanpo estekak

* Datuak: Q123339531
# Casabella

Casabella, arkitekturari buruzko aldizkari hilabetekari italiar bat da. 1928an sortu zuen Guido Marangonik. Urte honetatik aurrera, aldizkaria, Italian eta mundu osoan, arkitekturari buruzko argitalpenik garrantzitsuenetako bat izan da.
Jatorrizko izena La Casa Bella izan bazen ere, XX. mendeak aurrera egin ahala, bi bider aldatu zuten izena. Horrela, 1933an Giuseppe Pagano arkitektoa aldizkariaren zuzendari bihurtu zen eta argitalpenari Casa Bella izena ezarri zion. Beste izen batzuk ere eduki zituen, hala nola Casabella Continuità, Casabella Costruzioni edo Costruzioni Casabella. Ondoren, 1953tik 1964ra zuzendari izandako Ernesto Nathan Rogersek gaur egungo izena ezarri zion. 1954an Aldo Rossi arkitekto ezaguna aldizkariarentzat lan egiten hasi zen, eta 1964an Rogersi lekukoa hartu zion editore-lanetan.
Aldizkariaren gaur egungo zuzendaria Francesco Dal Co da. Mondadori taldeak argitaratzen du.

## Zuzendariak

* 1928 - 1930 Guido Marangoni, arte-kritikaria
* 1930 - 1943 Giuseppe Pagano eta Edoardo Persico
* 1955 - 1964 Ernesto Nathan Rogers
* 1970 - 1976 Alessandro Mendini
* 1977 - 1981 Tomás Maldonado
* 1981 - 1996 Vittorio Gregotti
* 1997 - Francesco Dal Co

## Kanpo estekak

* (Ingelesez) Aldizkariari buruzko informazioa Designdictionary.co.uk webgunean.
* (Ingelesez) Casabella Mondadoriren web gunean
* Datuak: Q1046628
* Multimedia: Casabella (magazine) / Q1046628
# Casa de Uceda

Casa de Uceda Guadalajarako udalerria da, Campiña del Henares eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 87 biztanle zituen.

## Ikus, gainera

* Guadalajarako udalerrien zerrenda

## Kanpo estekak

* (Gaztelaniaz) Herriko elizari buruzko webgunea.
* Datuak: Q1656506
* Multimedia: Casa de Uceda / Q1656506
# Casa de la Contratación de Indias

Casa de la Contratación de Indias (euskaraz: «Indietako Kontratazio Etxea») Errege Katolikoek 1503an sortu eta Sevillan Amerikako kolonietako eta metropoliaren arteko monopolio merkataritza kontrolatzeko ezarri zuten erakundea izan zen.
Kontratazio-etxe hark merkataritza-auzitegi moduan ere lan egin zuen. 1718. urtean Cádizera eta metropolira aldatu zuten, eta, 1778an merkataritza-askatasuna aldarrikatu zenean, lehendik zeukan ia garrantzi osoa galdu egin zuen.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1046537
* Multimedia: Casa de la Contratación / Q1046537
# Casa de la Vall

Casa de la Vall, Andorrako Andorra la Vella udalerrian dagoen eraikin historiko bat da, Andorrako Kontseilu Nagusiaren egoitza.
1580an Busquets familiaren oinetxe eta defentsa dorre bezala eraikia izan zen. 1702an Andorrako Kontseilu Nagusiak bereganatu zuen.

## Ikus gainera

* Andorrako Kontseilu Nagusia

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1046548
* Multimedia: Casa de la Vall / Q1046548
# Casa de Oro-Mount Helix (Kalifornia)

Casa de Oro-Mount Helix Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. San Diego konderrian dago, Kalifornia estatuan. 19.576 biztanle ditu, 17,741462 kilometro koadroko azaleran banatuta.

## Ikus, gainera

* San Diego konderria

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1046519
# Casa de Vidro

Casa de Vidro (Beirazko etxea, portugesez) Lina Bo Bardi arkitekto italiar-brasildarrrak diseinatutako etxea da. São Paulo hiriko Morumbi muinoan 1950 eta 1951 artean eraikitako etxe pribatu bat da. Casa de Vidro ondare gisa du izendatua Brasilgo Ondare Historiko, Arkeologiko, Artistiko eta Turistikoaren Defentsarako Kontseiluak, 1987tik.
Lina Bo Bardik bertan bere senarrarekin, Pietro Maria Bardirekin, bizitzeko eraiki zuen; bikotea berrogei urte baino gehiago egon zen bertan. Arkitektoa 1992an hil zen, bere senarra zazpi urte geroago, 1999an. Inor bizi ez denetik bertan, Lina Bo Bardi eta Pietro Maria Bardi Institutuaren egoitza izan da, bikotearen lanen eta bildumen zati bat biltzen duena. Hainbat jarduera sustatzen dira eraikinean, hala nola erakusketak, bideoak, hitzaldiak, ikerketa-argitalpenak, topaketak eta bisitak.

## Ezaugarriak

Lina Bo Bardi eta Pietro Maria Bardi Bigarren Mundu Gerraren ostean iritsi ziren Brasilera, 1946an iritsi ziren . Arkitektoak Brasilen egin zuen lehen lana eraikin hau izan zen, 1951n amaitua.
Casa de Vidro izena beirazko fatxada handitik dator. Etxeak 7.000 m² inguruko lorategi handi bat dauka inguruan, etxeko kristal handitik ikusgai parte handi bat hain zuzen Landarediaren zati handi bat Lina Bo Bardik berak landatu zuen.
Garrantzi arkitektonikoaz gain, denborarekin Casa de Vidro intelektualen topagune ere bilakatu zen, bertan bizi ziren senar-emazteen eskutik.
Hasierako proiektuan, ingurunearen ezaugarri naturalak errespetatzea zen Lina Bo Bardiren asmoa. Eraikinaren atzealdea hormigoizko hormek eusten dute eta etxearen perimetroa baso atlantikoko eremu zabal batek markatzen du. Lekuaren diseinuan Europako eraginetako bat Le Corbusier arkitekto frantziar-suitzarra izan zen, bereziki nabarmen eraikuntzako hainbat puntutan gardentasunaren eta opakutasunaren arteko erlazioan.

## Erreferentziak

* ↑ (Italieraz) «La Casa de Vidro» Living (Noiz kontsultatua: 2024-03-25).
* 1 2 (Portugesez) «Clássicos da Arquitetura: Casa de Vidro / Lina Bo Bardi» ArchDaily Brasil 2011-12-14 (Noiz kontsultatua: 2024-03-25).
* ↑ (Portugesez) Redação. (2015-01-21). «Residência e Instituto: Conheça a Casa de Vidro de Lina Bo Bardi» Catraca Livre (Noiz kontsultatua: 2024-03-25).
* ↑ «Instituto Bardi | Casa de Vidro» web.archive.org 2023-01-14 (Noiz kontsultatua: 2024-03-25).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q28105029
* Multimedia: Casa de Vidro / Q28105029
# Casa de las Rejas (Madril)

    Artikulu hau Madrilgo Errejen Etxeari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Las Rejas etxea (argipena)».
Casa de las Rejas edo Las Rejas etxea (Errejen Etxea) Madrilgo eraikin bat da, XVII. mendeko arkitektura barrokoaren adibidea. 1980tik Madrilgo ESCRBC eskolaren egoitza da.

## Historia

Ez da ezagutzen etxea nork eraiki zuen, ezta zehatz noiz edo zein jaberentzat, baina jada 1656ko Pedro Teixeiraren Madrligo planoan ageri da, eta garaiko Madrilgo adibide barroko bakanetakoa da 21. mendean gordetzen dena. XVII. mendean, eraikina zegoen kaleari Las Rejas kalea deitzen zioten, etxearen leihoetako errejengandik (gaur egun Guillermo Roland kalea da).
Etxeko maizterren artean Juan de Ciriza bizi izan zen han, FIlipe III.a Espainiakoaren idazkaria eta Estatu Kontseiluko lehendakaria, eta XIX. mendean han bizi eta hil zen Francisco Martínez de la Rosa, Espainiako Ministroen Kontseiluko lehendakaria.
1970eko hamarkadan hutsik geratu zen, suteren bat izan zuen eta erortzeko zorian egon zen, baina Hezkuntza eta Zientzia Ministerioak erosi zuen, eta Escuela Superior de Conservación y Restauración de Bienes Culturales (ESCRBC) delakoa bertan kokatzeko erabili zen, 1980an berrirekiera eginez.

## Erreferentziak

* 1 2 La Casa de las Rejas, ejemplo de la arquitectura barroca madrileña del siglo XVIII. .
* ↑ Valenzuela. Notas históricas sobre el edificio de la c/ Bola-Guillermo Roland. .

## Kanpo estekak

* Datuak: Q106513414
* Multimedia: Casa de las Rejas (Madrid) / Q106513414
# Carlos Kenig

Carlos Eduardo Kenig (Buenos Aires, 1953ko azaroaren 25a) argentinar-estatubatuar matematikaria da eta Louis Block zerbitzuko irakaslea Chicagoko Unibertsitateko Matematika Departamentuan. Analisi harmonikoan eta ekuazio diferentzial partzialetan egiten duen lanagatik da ezaguna. Nazioarteko Matematika Batasuneko lehendakaria zen 2021ean.

## Ibilbide profesionala

Kenigek 1978an lortu zuen doktoretza Chicagoko Unibertsitatean, Alberto Calderónen zuzendaritzapean. Ordutik, Princetongo Unibertsitatean eta Minnesotako Unibertsitatean aritu zen karguan 1985ean Chicagoko Unibertsitatera itzuli aurretik. Ekuazio diferentzial partzial eliptiko eta sakabanatuetan lan handia egin du. AEBetako Zientzien Akademiako kidea da 2014az geroztik. Ikasle hauek izan ditu: Zhongwei Shen, Kin Ming Hui, Gigliola Staffilani eta Panagiota Daskalopoulos.

## Sariak eta ohoreak

* Salem Saria, 1984.
* Matematikarien Nazioarteko Biltzarrera gonbidatutako hizlaria, 1986 eta 2002.
* AEBetako Arte eta Zientzien Akademia kide hautatua, 2002.
* Bôcher saria, 2008.
* 2010eko Matematikarien Nazioarteko Biltzarreko osoko hizlaria.
* AEBetako Zientzien Akademia Nazionaleko kide hautatua, 2014.
* Nazioarteko Matematika Batasuneko lehendakaria, 2018ko uztailean.

## Erreferentziak

* ↑ «Carlos Kenig» math.uchicago.edu.
* ↑ Kenig, Carlos E. "Carleman estimates, uniform Sobolev inequalities for second-order differential operators, and unique continuation theorems." In Proceedings of the International Congress of Mathematicians, vol. 1, p. 2. 1986.
* ↑ http://www.nasonline.org,+National Academy of Sciences -. «Carlos Kenig» www.nasonline.org.

## Kanpo estekak

* Datuak: Q1042994
# Carlos Kleiber

Carlos Kleiber (Berlin, 1930eko uztailaren 3a- Konjšica, 2004ko uztailaren 13a) austriar orkestra-zuzendaria, jatorriz alemaniarra. Erich Kleiber austriar orkestra-zuzendariaren semea da. 1935ean, Carlosen aitak Argentinara emigratu zuen. Hori dela medio, Carlosek Buenos Airesko Colón antzokian egin zituen musika-ikasketak. Europara itzuli zenean, kimika ikasi zuen, baina berehala utzi zuen bide hura, eta musikari ekin zion buru-belarri. 1952an, Municheko Gärtnerplatzeko errepikatzaile izan zen, eta, 1954an, orkestra-zuzendaria, Potsdamen. Horretaz gainera, musika-zuzendari izan zen Europako hainbat operatan: Rhineko Alemaniar Operan (Düsseldorf-Duisburg, 1956-1964), Zuricheko Operan (1964-1966), Stuttgartekoan (1966-1972). Stuttgarteko Operan, lan handia egin zuen, eta zorroztasun handiz zuzendu zituen egile germaniarrak (Weber, Wagner, Berg), frantsesak (Bizet) eta italiarrak (Verdi, Puccini). 1974tik 1976ra Bayreutheko Jaialdira gonbidatu zuten, eta baita Pragako Udaberriko Jaialdira ere, 1974az geroztik.

## Erreferentziak

* Artikulu honen edukiaren zati bat Lur hiztegi entziklopedikotik edo Lur entziklopedia tematikotik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.
* Datuak: Q160706
* Multimedia: Carlos Kleiber / Q160706
# Carlos Iturraspe

Carlos Iturraspe Cuevas (Donostia, 1910eko ekainaren 10a - Valentzia, 1981eko abuztuaren 10a) gipuzkoar futbolaria izan zen, erdilari moduan aritzen zena.

## Ibilbidea

| Kluba | Urtea |
| Unión Sporting Club | ?-? |
| C. D. Nacional de Madrid | ¿?-1933 |
| Valencia C. F. | 1933-1948 |
| Levante U. D. | 1946-1948 |
| C. D. Castellón | 1948 |
* Datuak: Q5042206
# Carlos Landi Sorondo

Carlos Silvestre Landi Sorondo (Tolosa, 1896ko maiatzaren 1a - Donostia, 1974ko urriaren 8a) paisaia-egilea, kartel-egilea, grabatzailea, dekoratzailea eta ilustratzailea izan zen.

## Biografia

San Fernandoko Arte Ederren Errege Akademian eta Pariseko Grande Chaumière akademia librean egin zituen ikasketak. Donostian Artista Hasiberrien Lehiaketan hainbat sari irabazi zituen 1920-25 urteetan. Kartel ugari egin zituen Tolosako Laborde y Labayen arte grafikoen lantegirako. Gu artista elkarteko kidea izan zen. Italia, Paris, Gante, Mallorca, Andaluzia, Madril eta beste hainbat tokitan bizitu zen, dekorazio lanak egiten askotan.

## Erreferentziak

* ↑ «Landi Sorondo, Carlos - Auñamendi Eusko Entziklopedia» aunamendi.eusko-ikaskuntza.eus (Noiz kontsultatua: 2021-02-04).
* ↑ «Carlos Landi margolari tolosarra -» Tolosaldeko ataria (Noiz kontsultatua: 2021-02-04).
* Datuak: Q105301997
# Carlos Labaien

Carlos Labaien (Iruñea, 1578 – 1632) nafar inprimatzailea izan zen. Zaragozan ikasi ondoren, Iruñeko Udalak deitu zuen Matias Maresi konpetentzia egiteko. Hogeita sei urtetan 50 liburu inguru argitaratu zituen.

## Liburuen ekoizpena

* Carlos Labaien inprimategiaren liburuen ekoizpena
* Datuak: Q60970494
* Multimedia: Carlos de Labayen / Q60970494
# Carlos Larrabure y Correa

Carlos Eugenio Larrabure y Correa (Lima, 1876ko uztailaren 8a - ibid., 1943ko irailaren 29a) Peruko jakintsua, jurista eta diplomazialaria izan zen. Amazoniako geografia eta historiaren ikertzaile sutsua izan zen.

## Biografia

Eugenio Larrabure y Unanue eta María Rosa Correa Veyánen semea. San Marcelo elizan bataiatu zuten.
1894an San Markos Unibertsitatean sartu zen, bigarren mailako ikasketak egin ondoren. 1899an Jurisprudentzian lizentziatu zen, eta 1900ean Politika eta Administrazio Zientzietan lizentziata eta doktorea. Abokatu titulua jaso zuen.
1902an, Limako Geografia Elkarteko kide egin zen. 1903an Kanpo Arazoetarako Ministerioko Mugen Fitxategiko buru izendatu zuten, 1907ra arte izan zuen kargua. Urte horretan Peruko Institutu Historikoko kide egin zen, bere aitak lehendakaritza zuen erakundean.
Ibai Bideen Kontseiluko idazkari eta Garapen Zuzendari Nagusia izan zen (1907-1909). Gero Austriara bidali zuten; Atzerri Arazoetarako Ministerioko kide aholkularia Kolonbiako muga-gatazkarako; Nekazaritza Eskola Nazionaleko Ekonomia Politiko eta Landa Legegintzako irakaslea; Limako Ongintzako lehendakaria; eta Historiaren Errege Akademiako kidea.

## Argitalpenak

* 1900: Colonización de la costa peruana por medio de la inmigración europea. (Lima, E. Moreno Ikastetxeko Liburudenda eta Inprimategia).
* 1905: Colección de Leyes, decretos, resoluciones y otros documentos oficiales referentes al departamento de Loreto (Lima, Imprenta de La Opinión Nacional, 7 liburuki.)
* 1907: Noticia histórico-geográfica de algunos ríos de nuestro oriente (Lima, Of. Tip. de La Opinion Nacional).
* 1907-1908: Memoria presentada al ministro de Fomento en su condición de director general de Fomento (bi liburukitan).
* 1913: Perú y Colombia en el Putumayo (Bartzelona, L. Tasso alarguna inprentan).
* 1933: Despojo inferido a la hacienda Unanue en la acequia de la Mojú del Valle de Cañete (Callao, Imprenta Americana).

## Kanpo estekak

* Datuak: Q5750702
# Carlos José Solórzano

Carlos José Solórzano Gutiérrez (1860ko urtarrilaren 17a - 1936ko apirilaren 30a) Nikaraguako presidentea izan zen 1925eko urtarrilaren 1etik 1926ko martxoaren 14ra arte.
1925eko urriaren 25ean Emiliano Chamorro Vargas generalak bere aurkako ekintzak hasi zituen eta bere burua presidente aldarrikatu zuen 1926ko urtarrilaren 17an, nahiz eta Estatu Batuen onespenik izan ez.