# craiceáil
## Irish
### Etymology

From craic +‎ -áil.

### Noun

craiceáil m (genitive singular craiceála)
* verbal noun of craiceáil

### Verb

craiceáil (present analytic craiceálann, future analytic craiceálfaidh, verbal noun craiceáil, past participle craiceáilte)
* (ambitransitive) to crack
* (transitive, figurative) to drive crazy

#### Conjugation

| verbal noun | craiceáil | craiceáil | craiceáil | craiceáil | craiceáil | craiceáil | craiceáil | craiceáil |
| past participle | craiceáilte | craiceáilte | craiceáilte | craiceáilte | craiceáilte | craiceáilte | craiceáilte | craiceáilte |
| tense | singular | singular | singular | plural | plural | plural | relative | autonomous |
| tense | first | second | third | first | second | third | relative | autonomous |
| indicative |||||||||
| present | craiceálaim | craiceálann tú; craiceálair$^†$ | craiceálann sé, sí | craiceálaimid | craiceálann sibh | craiceálann siad; craiceálaid$^†$ | a chraiceálann; a chraiceálas / a gcraiceálann* | craiceáiltear |
| past | chraiceáil mé; chraiceálas | chraiceáil tú; chraiceálais | chraiceáil sé, sí | chraiceálamar; chraiceáil muid | chraiceáil sibh; chraiceálabhair | chraiceáil siad; chraiceáladar | a chraiceáil / ar chraiceáil* | craiceáladh |
| past habitual | chraiceálainn / gcraiceálainn‡‡ | chraiceáilteá / gcraiceáilteá‡‡ | chraiceáladh sé, sí / gcraiceáladh sé, sí‡‡ | chraiceálaimis; chraiceáladh muid / gcraiceálaimis‡‡; gcraiceáladh muid‡‡ | chraiceáladh sibh / gcraiceáladh sibh‡‡ | chraiceálaidís; chraiceáladh siad / gcraiceálaidís‡‡; gcraiceáladh siad‡‡ | a chraiceáladh / a gcraiceáladh* | chraiceáiltí / gcraiceáiltí‡‡ |
| future | craiceálfaidh mé; craiceálfad | craiceálfaidh tú; craiceálfair$^†$ | craiceálfaidh sé, sí | craiceálfaimid; craiceálfaidh muid | craiceálfaidh sibh | craiceálfaidh siad; craiceálfaid$^†$ | a chraiceálfaidh; a chraiceálfas / a gcraiceálfaidh* | craiceálfar |
| conditional | chraiceálfainn / gcraiceálfainn‡‡ | chraiceálfá / gcraiceálfá‡‡ | chraiceálfadh sé, sí / gcraiceálfadh sé, sí‡‡ | chraiceálfaimis; chraiceálfadh muid / gcraiceálfaimis‡‡; gcraiceálfadh muid‡‡ | chraiceálfadh sibh / gcraiceálfadh sibh‡‡ | chraiceálfaidís; chraiceálfadh siad / gcraiceálfaidís‡‡; gcraiceálfadh siad‡‡ | a chraiceálfadh / a gcraiceálfadh* | chraiceálfaí / gcraiceálfaí‡‡ |
| subjunctive |||||||||
| present | go gcraiceála mé; go gcraiceálad$^†$ | go gcraiceála tú; go gcraiceálair$^†$ | go gcraiceála sé, sí | go gcraiceálaimid; go gcraiceála muid | go gcraiceála sibh | go gcraiceála siad; go gcraiceálaid$^†$ | — | go gcraiceáiltear |
| past | dá gcraiceálainn | dá gcraiceáilteá | dá gcraiceáladh sé, sí | dá gcraiceálaimis; dá gcraiceáladh muid | dá gcraiceáladh sibh | dá gcraiceálaidís; dá gcraiceáladh siad | — | dá gcraiceáiltí |
| imperative |||||||||
| – | craiceálaim | craiceáil | craiceáladh sé, sí | craiceálaimis | craiceálaigí; craiceálaidh$^†$ | craiceálaidís | — | craiceáiltear |
*indirect relative † archaic or dialect form ‡‡ dependent form used with particles that trigger eclipsis

#### Derived terms

* craiceálaí m (“crazy person”)

### Further reading

* Ó Dónaill, Niall (1977) “craiceáil”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN