# δίκαιος
## Ancient Greek
### Etymology

From δῐ́κη (dĭ́kē, “custom, right”) +‎ -ῐος (-ĭos, adjective suffix).

### Pronunciation

* IPA: /dí.kai̯.os/ → /ˈði.cɛ.os/ → /ˈði.ce.os/
* (5th BCE Attic) IPA: /dí.kai̯.os/
* (1st CE Egyptian) IPA: /ˈdi.kɛ.os/
* (4th CE Koine) IPA: /ˈði.cɛ.os/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ˈði.ce.os/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ˈði.ce.os/

### Adjective

δῐ́καιος • (dĭ́kaios) m (feminine δῐκαίᾱ, neuter δῐ́καιον); first/second declension
* observant of custom, orderly, civilized
* righteous
* equal, even, balanced
* exact, specific
* lawful, just, right
* fitting, normal
* real, genuine

#### Antonyms

* ἄδικος (ádikos)

#### Derived terms

* Δῐ́καιος m (Dĭ́kaios)
* δῐκαιοσῠ́νη f (dĭkaiosŭ́nē)
* ὀρθοδῐ́καιος (orthodĭ́kaios, adjective)

#### Descendants

* → Coptic: ⲇⲓⲕⲁⲓⲟⲥ (dikaios)
* Greek: δίκαιος (díkaios, “fair, just”)
** → Romanian: dichiu

### References

* ↑ Beekes, Robert S. P. (2010) “δίκη (> DER > δίκαιος)”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, pages 334-5

### Further reading

* “δίκαιος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “δίκαιος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* “δίκαιος”, in Autenrieth, Georg (1891) A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
* δίκαιος in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* Bauer, Walter et al. (2001) A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
* δίκαιος in Cunliffe, Richard J. (1924) A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
* δίκαιος in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2025)
* “δίκαιος”, in Slater, William J. (1969) Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
* G1342 in Strong, James (1979) Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
* Woodhouse, S. C. (1910) English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎, London: Routledge & Kegan Paul Limited. commendable idem, page 147.deserved idem, page 215.due idem, page 255.entitle idem, page 278.equitable idem, page 280.fair idem, page 302.honest idem, page 404.impartial idem, page 419.just idem, page 466.laudable idem, page 478.lawful idem, page 480.merited idem, page 526.moral idem, page 540.right idem, page 714.righteous idem, page 715.unbiassed idem, page 908.unprejudiced idem, page 927.worthy idem, page 991.

## Greek
### Etymology

From Ancient Greek δίκαιος (díkaios, “right, just, honest”).

### Adjective

δίκαιος • (díkaios) m (feminine δίκαιη, neuter δίκαιο)
* just (of a legal process or judgement)
* equitable, fair

#### Declension

Derivations: Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο δίκαιος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο δίκαιος, etc.)
comparative (?)
singular
plural
masculine
feminine
neuter
masculine
feminine
neuter
nominative
δικαιότερος (dikaióteros)
δικαιότερη (dikaióteri)
δικαιότερο (dikaiótero)
δικαιότεροι (dikaióteroi)
δικαιότερες (dikaióteres)
δικαιότερα (dikaiótera)
genitive
δικαιότερου (dikaióterou)
δικαιότερης (dikaióteris)
δικαιότερου (dikaióterou)
δικαιότερων (dikaióteron)
δικαιότερων (dikaióteron)
δικαιότερων (dikaióteron)
accusative
δικαιότερο (dikaiótero)
δικαιότερη (dikaióteri)
δικαιότερο (dikaiótero)
δικαιότερους (dikaióterous)
δικαιότερες (dikaióteres)
δικαιότερα (dikaiótera)
vocative
δικαιότερε (dikaiótere)
δικαιότερη (dikaióteri)
δικαιότερο (dikaiótero)
δικαιότεροι (dikaióteroi)
δικαιότερες (dikaióteres)
δικαιότερα (dikaiótera)
Derivations: relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο δικαιότερος", etc)
absolute superlative (?)
singular
plural
masculine
feminine
neuter
masculine
feminine
neuter
nominative
δικαιότατος (dikaiótatos)
δικαιότατη (dikaiótati)
δικαιότατο (dikaiótato)
δικαιότατοι (dikaiótatoi)
δικαιότατες (dikaiótates)
δικαιότατα (dikaiótata)
genitive
δικαιότατου (dikaiótatou)
δικαιότατης (dikaiótatis)
δικαιότατου (dikaiótatou)
δικαιότατων (dikaiótaton)
δικαιότατων (dikaiótaton)
δικαιότατων (dikaiótaton)
accusative
δικαιότατο (dikaiótato)
δικαιότατη (dikaiótati)
δικαιότατο (dikaiótato)
δικαιότατους (dikaiótatous)
δικαιότατες (dikaiótates)
δικαιότατα (dikaiótata)
vocative
δικαιότατε (dikaiótate)
δικαιότατη (dikaiótati)
δικαιότατο (dikaiótato)
δικαιότατοι (dikaiótatoi)
δικαιότατες (dikaiótates)
δικαιότατα (dikaiótata) :

#### Related terms

* see: δίκη f (díki, “trial”)

#### Descendants

* → Romanian: dichiu