OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# ανθρωπεύω
## Greek
### Etymology

Active voice of Hellenistic Koine Greek ἀνθρωπεύομαι (anthrōpeúomai).

### Pronunciation

* IPA: /an.θɾoˈpe.vo/
* Hyphenation: αν‧θρω‧πεύ‧ω

### Verb

ανθρωπεύω • (anthropévo) (past ανθρώπεψα, passive ανθρωπεύομαι) usually in the active voice
* (intransitive)
** to become human, humanise (UK), humanize (US)
    Synonym: εξανθρωπίζομαι (exanthropízomai)
** to smarten
    Synonym: ευπρεπίζομαι (efprepízomai)
* (transitive)
** to civilise (UK), civilize (US)
    Synonyms: εξευγενίζω (exevgenízo), εξανθρωπίζω (exanthropízo)
** to beautify, tidy up
    Synonyms: ευπρεπίζω (efprepízo), συγυρίζω (sygyrízo)

#### Related terms

* see: άνθρωπος m (ánthropos, “human”)

### References

* ↑ ανθρωπεύω - Georgakas, Demetrius, 1908-1990 (1960-2009) A Modern Greek-English Dictionary [MGED online, 2009. letter α only (abbreviations)], Centre for the Greek language
# αντερί
## Greek
### Etymology

From Ottoman Turkish انتاری (entari).

### Noun

αντερί • (anterí) n (plural αντεριά)
* soutane (clerical dress)

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | αντερί • | αντεριά • |
| genitive | αντεριού • | αντεριών • |
| accusative | αντερί • | αντεριά • |
| vocative | αντερί • | αντεριά • |
# απαράτσικ
## Greek
### Etymology

From Russian аппара́тчик (apparátčik, “operator”).

### Noun

απαράτσικ • (aparátsik) m or f (indeclinable)
* apparatchik
# ανθισμένος
## Greek
### Etymology

Passive perfect participle of ανθίζω (anthízo, “blossom”) -and of ανθώ (anthó, “in its literal sense”), verbs without a passive voice.

### Pronunciation

* IPA: /an.θiˈzme.nos/
* Hyphenation: αν‧θι‧σμέ‧νος

### Participle

ανθισμένος • (anthisménos) m (feminine ανθισμένη, neuter ανθισμένο)
* flowering; in blossom, in bloom (bearing flowers)
    Η αμυγδαλιά στον κήπο μας είναι ανθισμένη.I amygdaliá ston kípo mas eínai anthisméni.The almond tree in our garden is in bloom.

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | ανθισμένος • | ανθισμένη • | ανθισμένο • | ανθισμένοι • | ανθισμένες • | ανθισμένα • |
| genitive | ανθισμένου • | ανθισμένης • | ανθισμένου • | ανθισμένων • | ανθισμένων • | ανθισμένων • |
| accusative | ανθισμένο • | ανθισμένη • | ανθισμένο • | ανθισμένους • | ανθισμένες • | ανθισμένα • |
| vocative | ανθισμένε • | ανθισμένη • | ανθισμένο • | ανθισμένοι • | ανθισμένες • | ανθισμένα • |
| derivations | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο ανθισμένος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανθισμένος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο ανθισμένος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανθισμένος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο ανθισμένος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανθισμένος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο ανθισμένος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανθισμένος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο ανθισμένος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανθισμένος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο ανθισμένος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανθισμένος, etc.) |

#### Related terms

* ανθών (anthón, “thriving, flourishing”, active present participle), ανθούσα f (anthoúsa), ανθούν n (anthoún)
compounds:
* απανθισμένος (apanthisménos, “included in an anthology, collection”)
* διανθισμένος (dianthisménos, “interlarded”)
* ολανθισμένος (olanthisménos, “totally blossomed”)

### Further reading

* ανθισμένος - Georgakas, Demetrius, 1908-1990 (1960-2009) A Modern Greek-English Dictionary [MGED online, 2009. letter α only (abbreviations)], Centre for the Greek language
# αραιοϋφασμένος
## Greek
### Adjective

αραιοϋφασμένος • (araioÿfasménos) m (feminine αραιοϋφασμένη, neuter αραιοϋφασμένο)
* loosely woven

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | αραιοϋφασμένος • | αραιοϋφασμένη • | αραιοϋφασμένο • | αραιοϋφασμένοι • | αραιοϋφασμένες • | αραιοϋφασμένα • |
| genitive | αραιοϋφασμένου • | αραιοϋφασμένης • | αραιοϋφασμένου • | αραιοϋφασμένων • | αραιοϋφασμένων • | αραιοϋφασμένων • |
| accusative | αραιοϋφασμένο • | αραιοϋφασμένη • | αραιοϋφασμένο • | αραιοϋφασμένους • | αραιοϋφασμένες • | αραιοϋφασμένα • |
| vocative | αραιοϋφασμένε • | αραιοϋφασμένη • | αραιοϋφασμένο • | αραιοϋφασμένοι • | αραιοϋφασμένες • | αραιοϋφασμένα • |

#### Related terms

* see: αραιός (araiós, “dilute, rare”)

#### Further reading

* αραιοϋφασμένος, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
# αναφροδισιακός
## Greek
### Adjective

αναφροδισιακός • (anafrodisiakós) m (feminine αναφροδισιακή, neuter αναφροδισιακό)
* anaphrodisiac, antaphrodisiac, anaphrodisiacal (reducing the sex drive)
* frigid

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | αναφροδισιακός • | αναφροδισιακή • | αναφροδισιακό • | αναφροδισιακοί • | αναφροδισιακές • | αναφροδισιακά • |
| genitive | αναφροδισιακού • | αναφροδισιακής • | αναφροδισιακού • | αναφροδισιακών • | αναφροδισιακών • | αναφροδισιακών • |
| accusative | αναφροδισιακό • | αναφροδισιακή • | αναφροδισιακό • | αναφροδισιακούς • | αναφροδισιακές • | αναφροδισιακά • |
| vocative | αναφροδισιακέ • | αναφροδισιακή • | αναφροδισιακό • | αναφροδισιακοί • | αναφροδισιακές • | αναφροδισιακά • |

#### Related terms

* see: αφροδισία f (afrodisía, “sexual desire, libido”)
# αρτοπώλης
## Greek
### Etymology

From Ancient Greek ἄρτος (ártos, “bread”).

### Noun

αρτοπώλης • (artopólis) m (plural αρτοπώλες, feminine αρτοπώλισσα)
* baker

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | αρτοπώλης • | αρτοπώλες • |
| genitive | αρτοπώλη • | αρτοπωλών • |
| accusative | αρτοπώλη • | αρτοπώλες • |
| vocative | αρτοπώλη • | αρτοπώλες • |

#### Synonyms

* φούρναρης m (foúrnaris)
* αρτοποιός m or f (artopoiós)
* ψωμάς m (psomás)

#### Related terms

* see: άρτος m (ártos, “bread”)
# βίαν
## Ancient Greek
### Pronunciation

* IPA: /bí.aːn/ → /ˈβi.an/ → /ˈvi.an/
* (5th BCE Attic) IPA: /bí.aːn/
* (1st CE Egyptian) IPA: /ˈbi.an/
* (4th CE Koine) IPA: /ˈβi.an/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ˈvi.an/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ˈvi.an/

### Noun

βῐ́ᾱν • (bíān)
* accusative singular of βῐ́ᾱ (bíā)
# αστοργία
## Greek
### Noun

αστοργία • (astorgía) f (usually uncountable, plural αστοργίες)
* heartlessness, lack of affection

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | αστοργία • | αστοργίες • |
| genitive | αστοργίας • | αστοργιών • |
| accusative | αστοργία • | αστοργίες • |
| vocative | αστοργία • | αστοργίες • |

#### Related terms

* άστοργος (ástorgos, “heartless”, adjective)

#### Further reading

* αστοργία, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
# απατεώνας
## Greek
### Etymology

From Ancient Greek ἀπατεών (apateṓn).

### Pronunciation

* IPA: [a.pa.tɛ.ˈɔ.nas]
* Hyphenation: α‧πα‧τε‧ώ‧νας

### Noun

απατεώνας • (apateónas) m (plural απατεώνες, feminine απατεώνισσα)
* crook, swindler, fraudster

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | απατεώνας • | απατεώνες • |
| genitive | απατεώνα • | απατεώνων • |
| accusative | απατεώνα • | απατεώνες • |
| vocative | απατεώνα • | απατεώνες • |

#### Related terms

    see: απάτη f (apáti, “deception, swindle”)
# βαίνουσαν
## Ancient Greek
### Pronunciation

* IPA: /bǎi̯.nuː.san/ → /ˈβɛ.nu.san/ → /ˈve.nu.san/
* (5th BCE Attic) IPA: /bǎi̯.nuː.san/
* (1st CE Egyptian) IPA: /ˈbɛ.nu.san/
* (4th CE Koine) IPA: /ˈβɛ.nu.san/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ˈve.nu.san/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ˈve.nu.san/

### Participle

βαίνουσᾰν • (baínousan)
* feminine accusative singular of βαίνων (baínōn)
# αποφλοιωτήρας
## Greek
### Noun

αποφλοιωτήρας • (apofloiotíras) m (plural αποφλοιωτήρες)
* peeler, debarker (equipment for doing this task)

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | αποφλοιωτήρας • | αποφλοιωτήρες • |
| genitive | αποφλοιωτήρα • | αποφλοιωτήρων • |
| accusative | αποφλοιωτήρα • | αποφλοιωτήρες • |
| vocative | αποφλοιωτήρα • | αποφλοιωτήρες • |

#### Related terms

* see: αποφλοιώνω (apofloióno, “to peel, to debark”)

#### Further reading

* αποφλοιωτήρας, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
# απείθαρχος
## Greek
### Adjective

απείθαρχος • (apeítharchos) m (feminine απείθαρχη, neuter απείθαρχο)
* undisciplined, disobedient, insubordinate
    Synonym: απειθάρχητος (apeithárchitos)

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | απείθαρχος • | απείθαρχη • | απείθαρχο • | απείθαρχοι • | απείθαρχες • | απείθαρχα • |
| genitive | απείθαρχου • | απείθαρχης • | απείθαρχου • | απείθαρχων • | απείθαρχων • | απείθαρχων • |
| accusative | απείθαρχο • | απείθαρχη • | απείθαρχο • | απείθαρχους • | απείθαρχες • | απείθαρχα • |
| vocative | απείθαρχε • | απείθαρχη • | απείθαρχο • | απείθαρχοι • | απείθαρχες • | απείθαρχα • |
| derivations | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο απείθαρχος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο απείθαρχος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο απείθαρχος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο απείθαρχος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο απείθαρχος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο απείθαρχος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο απείθαρχος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο απείθαρχος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο απείθαρχος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο απείθαρχος, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο απείθαρχος, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο απείθαρχος, etc.) |

#### Related terms

* see: απειθαρχώ (apeitharchó, “I disobey, I am disobedient”) and απειθώ (apeithó, “I disobey, I am disobedient”)
# αὐθεντικός
## Ancient Greek
### Etymology

From αὐθέντης (authéntēs) +‎ -ικός (-ikós).

### Pronunciation

* IPA: /au̯.tʰen.ti.kós/ → /aɸ.θen.tiˈkos/ → /af.θen.diˈkos/
* (5th BCE Attic) IPA: /au̯.tʰen.ti.kós/
* (1st CE Egyptian) IPA: /aʍ.tʰen.tiˈkos/
* (4th CE Koine) IPA: /aɸ.θen.tiˈkos/
* (10th CE Byzantine) IPA: /af.θen.tiˈkos/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /af.θen.diˈkos/

### Adjective

αὐθεντῐκός • (authentikós) m (feminine αὐθεντῐκή, neuter αὐθεντῐκόν); first/second declension
* warranted, authentic, authoritative

#### Descendants

* Greek: αυθεντικός (afthentikós)
* → Latin: authenticus (see there for further descendants)

### Further reading

* αὐθεντικός in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2024)
* “αὐθεντικός”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “αὐθεντικός”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* αὐθεντικός in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* Woodhouse, S. C. (1910) English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎, London: Routledge & Kegan Paul Limited.
# αὐλητής
## Ancient Greek
### Etymology

From αὐλέω (auléō, “to play the flute”) +‎ -τής (-tḗs, masculine agentive suffix).

### Pronunciation

* IPA: /au̯.lɛː.tɛ̌ːs/ → /a.βliˈtis/ → /a.vliˈtis/
* (5th BCE Attic) IPA: /au̯.lɛː.tɛ̌ːs/
* (1st CE Egyptian) IPA: /aw.le̝ˈte̝s/
* (4th CE Koine) IPA: /a.βliˈtis/
* (10th CE Byzantine) IPA: /a.vliˈtis/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /a.vliˈtis/

### Noun

αὐλητής • (aulētḗs) m (genitive αὐλητοῦ); first declension
* (music) a flute-player, flautist.
** 6th century BC, Theognis of Megara, Elegies 941
** 460 BCE – 420 BCE, Herodotus, Histories 1.141
** 460 BCE – 420 BCE, Herodotus, Histories 6.60
** 422 BCE, Aristophanes, The Wasps 581
** 440 BCE – 390 BCE, Andocides, Collected Works 2.43

#### Synonyms

* αὐλητρίς (aulētrís) (feminine)

#### Descendants

* English: aulete
* Greek: αυλητής (avlitís)

### Further reading

* “αὐλητής”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “αὐλητής”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* αὐλητής in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* αὐλητής in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2024)
* G834 in Strong, James (1979) Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
* Woodhouse, S. C. (1910) English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎, London: Routledge & Kegan Paul Limited. flute-player idem, page 330.piper idem, page 614.
# αποτέλειωμα
## Greek
### Etymology

αποτελειώ(νω) (apoteleió(no), “finish”) + -μα (-ma). Compare to the learned αποτελείωμα (apoteleíoma).

### Pronunciation

* IPA: /a.poˈte.ʎo.ma/ with synizesis of [lio]; compare to αποτελείωμα (apoteleíoma)
* Hyphenation: α‧πο‧τέ‧λειω‧μα

### Noun

αποτέλειωμα • (apotéleioma) n (plural αποτελειώματα)
* a less formal variant of αποτελείωμα (apoteleíoma)

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | αποτέλειωμα • | αποτελειώματα • |
| genitive | αποτελειώματος • | αποτελειωμάτων • |
| accusative | αποτέλειωμα • | αποτελειώματα • |
| vocative | αποτέλειωμα • | αποτελειώματα • |

#### Further reading

* αποτέλειωμα, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
# γενναιότητα
## Greek
### Etymology

Learned borrowing from Koine Greek γενναιότης (gennaiótēs, “nobility of mind”). By surface analysis, γενναί(ος) (gennaí(os)) +‎ -ότητα (-ótita).

### Pronunciation

* IPA: /ʝe.neˈo.ti.ta/
* Hyphenation: γεν‧ναι‧ό‧τη‧τα

### Noun

γενναιότητα • (gennaiótita) f
* bravery, courage, fortitude
    Synonyms: αντρειοσύνη f (antreiosýni), κουράγιο n (kourágio), παλικαριά f (palikariá), θάρρος n (thárros), τόλμη f (tólmi)

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | γενναιότητα • | γενναιότητες • |
| genitive | γενναιότητας • | γενναιοτήτων • |
| accusative | γενναιότητα • | γενναιότητες • |
| vocative | γενναιότητα • | γενναιότητες • |

### References

* ↑ γενναιότητα, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
# γενναῖος
## Ancient Greek
### Etymology

From γέννα (génna, “descent, birth, origin”) +‎ -ιος (-ios). Compare ἀγενής (agenḗs).

### Pronunciation

* IPA: /ɡen.nâi̯.os/ → /ʝenˈnɛ.os/ → /ʝeˈne.os/
* (5th BCE Attic) IPA: /ɡen.nâi̯.os/
* (1st CE Egyptian) IPA: /ɡenˈnɛ.os/
* (4th CE Koine) IPA: /ʝenˈnɛ.os/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ʝenˈne.os/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ʝeˈne.os/

### Adjective

γενναῖος • (gennaîos) m (feminine γενναίᾱ, neuter γενναῖον); first/second declension
* noble, high-born
* honourable

#### Derived terms

* γενναιότης (gennaiótēs)

#### Descendants

* Greek: γενναίος (gennaíos)

### Further reading

* “γενναῖος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “γενναῖος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* γενναῖος in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* γενναῖος in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2024)
* Woodhouse, S. C. (1910) English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎, London: Routledge & Kegan Paul Limited. bred idem, page 97.chivalrous idem, page 130.degree idem, page 206.gallant idem, page 352.geatleman idem, page 355.generous idem, page 356.gentle idem, page 357.good idem, page 366.great idem, page 372.great-hearted idem, page 372.great-minded idem, page 372.great-souled idem, page 372.hero idem, page 397.heroic idem, page 397.heroically idem, page 398.high-born idem, page 400.high-minded idem, page 400.honourable idem, page 405.ingenuous idem, page 440.large-hearted idem, page 476.large-minded idem, page 476.liberal idem, page 488.magnanimous idem, page 507.noble idem, page 559.patrician idem, page 599.thoroughbred idem, page 868.well-born idem, page 974.
# γενναιότης
## Ancient Greek
### Etymology

γενναῖος (gennaîos) +‎ -της (-tēs)

### Pronunciation

* IPA: /ɡen.nai̯.ó.tɛːs/ → /ʝen.nɛˈo.tis/ → /ʝe.neˈo.tis/
* (5th BCE Attic) IPA: /ɡen.nai̯.ó.tɛːs/
* (1st CE Egyptian) IPA: /ɡen.nɛˈo.te̝s/
* (4th CE Koine) IPA: /ʝen.nɛˈo.tis/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ʝen.neˈo.tis/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ʝe.neˈo.tis/

### Noun

γενναιότης • (gennaiótēs) f (genitive γενναιότητος); third declension
* nobility (of mind)

#### Descendants

* → Greek: γενναιότητα (gennaiótita) (learned)

### Further reading

* “γενναιότης”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “γενναιότης”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* γενναιότης in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* Woodhouse, S. C. (1910) English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎, London: Routledge & Kegan Paul Limited. birth idem, page 79.breeding idem, page 97.chivalry idem, page 131.degree idem, page 206.gallantry idem, page 352.generosity idem, page 356.gentility idem, page 357.great-heartedness idem, page 372.great-mindedness idem, page 372.greatness idem, page 372.heroism idem, page 398.high birth idem, page 399.high mindedness idem, page 399.large-mindedness idem, page 476.liberality idem, page 488.magnanimity idem, page 507.nobility idem, page 559.rank idem, page 671.
# δέρνω
## Greek
### Etymology

From Ancient Greek δέρω (dérō, “to tear, to flog”).

### Pronunciation

* IPA: /ˈðeɾno/
* Hyphenation: δέρ‧νω

### Verb

δέρνω • (dérno) (past έδειρα, passive δέρνομαι)
* (transitive) to beat, hit, smack, batter (to strike a person or animal with the hand or other implement)
    Θα σε δείρω αν δεν σταματήσεις τις αταξίες.Tha se deíro an den stamatíseis tis ataxíes.I'll smack you if you don't stop misbehaving.
    Μην δέρνεις το σκυλί, τι σου έφταιξε το καημένο;Min dérneis to skylí, ti sou éftaixe to kaïméno?Stop beating the dog, what did the poor thing ever do to you?
* (transitive, figuratively) to batter, hit (to fall on something with might and power)
    Το σπίτι μας το δέρνει συνεχώς ο άνεμος.To spíti mas to dérnei synechós o ánemos.Our house is constantly being battered by the wind.
    Τα κύματα έδερναν το καράβι όλο το βράδυ.Ta kýmata édernan to karávi ólo to vrády.The waves battered the boat all night long.
* (transitive, figuratively) to be suffering from, be being killed by.
    Με δέρνει η πείνα απόψε.Me dérnei i peína apópse.The hunger is killing me tonight.
    Την ψυχή μου την δέρνει η θλίψη.Tin psychí mou tin dérnei i thlípsi.My soul is suffering from the grief.
* (transitive, figuratively, derogatory) to be suffering from, be afflicted by, be characterised by (as a quality)
    Τι βλακεία τον δέρνει πρόσφατα;Ti vlakeía ton dérnei prósfata?What kind of stupidity is he suffering from recently?

#### Synonyms

* (beat, hit): χτυπώ (chtypó), βαρώ (varó), ξυλοκοπώ (xylokopó), καταχερίζω (katacherízo), ξυλοφορτώνω (xylofortóno), χειροτονώ (cheirotonó) (euphemism)
* (batter, hit): ριπίζω (ripízo)
* (make suffer): ταλαιπωρώ (talaiporó), βασανίζω (vasanízo), τυραννώ (tyrannó), παιδεύω (paidévo), κατατρύχω (katatrýcho)

#### Derived terms

* γαμώ και δέρνω (gamó kai dérno, “to be unbeatable, to be invincible”) (literally: "to fuck and beat")
# δέρνομαι
## Greek
### Pronunciation

* IPA: /ˈðeɾ.no.me/
* Hyphenation: δέρ‧νο‧μαι

### Verb

δέρνομαι • (dérnomai) passive (past δάρθηκα, active δέρνω)
* to be beaten

#### Conjugation

    for this verb's full conjugation see the active form
# ελεύθερος χρόνος
## Greek
### Noun

ελεύθερος χρόνος • (eléftheros chrónos) m
* free time, time off

#### Related terms

* see: ελευθερία f (elefthería, “freedom”)
# γκριζομάλλης
## Greek
### Etymology

γκριζο- (gkrizo-) +‎ -μάλλης (-mállis)

### Adjective

γκριζομάλλης • (gkrizomállis) m (feminine γκριζομάλλα or γκριζομαλλούσα, neuter γκριζομάλλικο)
* grey-haired (UK), gray-haired (US)

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | γκριζομάλλης • | γκριζομάλλα • / γκριζομαλλούσα • | γκριζομάλλικο • | γκριζομάλληδες • | γκριζομάλλες • / γκριζομαλλούσες • | γκριζομάλλικα • |
| genitive | γκριζομάλλη • | γκριζομάλλας • / γκριζομαλλούσας • | γκριζομάλλικου • | γκριζομάλληδων • | — | γκριζομάλλικων • |
| accusative | γκριζομάλλη • | γκριζομάλλα • / γκριζομαλλούσα • | γκριζομάλλικο • | γκριζομάλληδες • | γκριζομάλλες • / γκριζομαλλούσες • | γκριζομάλλικα • |
| vocative | γκριζομάλλη • | γκριζομάλλα • / γκριζομαλλούσα • | γκριζομάλλικο • | γκριζομάλληδες • | γκριζομάλλες • / γκριζομαλλούσες • | γκριζομάλλικα • |
# ηλίανθος
## Greek
### Noun

ηλίανθος • (ilíanthos) m (plural ηλίανθοι)
* sunflower

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | ηλίανθος • | ηλίανθοι • |
| genitive | ηλίανθου • | ηλίανθων • |
| accusative | ηλίανθο • | ηλίανθους • |
| vocative | ηλίανθε • | ηλίανθοι • |

#### Synonyms

* ήλιος m (ílios)
* ηλιοτρόπιο n (iliotrópio, “heliotrope”) (not to be confused with the Heliotropium genus)
* ηλιολούλουδο n (ilioloúloudo, “heliotrope”)

#### Derived terms

* ηλίανθος ο κονδυλώδης m (ilíanthos o kondylódis, “Jerusalem artichoke”)

### Further reading

* ηλίανθος on the Greek Wikipedia.Wikipedia $^{el}$
# διαιθυλαιθέρας
## Greek
### Noun

διαιθυλαιθέρας • (diaithylaithéras) m (uncountable)
* (organic chemistry) diethyl ether

#### Declension

| case  \  number | singular |
| nominative | διαιθυλαιθέρας • |
| genitive | διαιθυλαιθέρα • |
| accusative | διαιθυλαιθέρα • |
| vocative | διαιθυλαιθέρα • |

#### Related terms

* αιθέρας m (aithéras, “ether”)

### Further reading

* διαιθυλαιθέρας on the Greek Wikipedia.Wikipedia $^{el}$
# ημερονύχτιο
## Greek
### Noun

ημερονύχτιο • (imeronýchtio) n (plural ημερονύχτια)
* Alternative form of ημερονύκτιο (imeronýktio)

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | ημερονύχτιο • | ημερονύχτια • |
| genitive | ημερονυχτίου •, ημερονύχτιου • | ημερονυχτίων • |
| accusative | ημερονύχτιο • | ημερονύχτια • |
| vocative | ημερονύχτιο • | ημερονύχτια • |
# δοξολογία
## Ancient Greek
### Etymology

Compound of δοξολόγος (doxológos, “telling the glory of”) +‎ -ῐ́ᾱ (-íā), from δόξα (dóxa, “appearance”) +‎ -λογία (-logía).

### Pronunciation

* IPA: /dok.so.lo.ɡí.aː/ → /ðok.so.loˈʝi.a/ → /ðok.so.loˈʝi.a/
* (5th BCE Attic) IPA: /dok.so.lo.ɡí.aː/
* (1st CE Egyptian) IPA: /dok.so.loˈɡi.a/
* (4th CE Koine) IPA: /ðok.so.loˈʝi.a/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ðok.so.loˈʝi.a/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ðok.so.loˈʝi.a/

### Noun

δοξολογῐ́ᾱ • (doxologíā) f (genitive δοξολογῐ́ᾱς); first declension
* laudation, paean

#### Inflection
### References

* “δοξολογία”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* δοξολογία in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* Bauer, Walter et al. (2001) A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
* δοξολογία in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2024)