# sladaigh
## Irish
### Etymology 1

From slad +‎ -igh (verbal suffix).

#### Verb

sladaigh (present analytic sladaíonn, future analytic sladóidh, verbal noun sladú, past participle sladaithe)
* (transitive, intransitive) Alternative form of slad (“plunder, pillage, loot; devastate, destroy”)

##### Conjugation

| | | singular | singular | singular | plural | plural | plural | relative | autonomous |
| | | first | second | third | first | second | third | relative | autonomous |
| indicative | present | sladaím | sladaíonn tú; sladaír$^†$ | sladaíonn sé, sí | sladaímid; sladaíonn muid | sladaíonn sibh | sladaíonn siad; sladaíd$^†$ | a shladaíonn; a shladaíos / a sladaíonn* | sladaítear |
| indicative | past | shladaigh mé; shladaíos | shladaigh tú; shladaís | shladaigh sé, sí | shladaíomar; shladaigh muid | shladaigh sibh; shladaíobhair | shladaigh siad; shladaíodar | a shladaigh / ar shladaigh* | sladaíodh |
| indicative | past habitual | shladaínn / sladaínn‡‡ | shladaíteá / sladaíteá‡‡ | shladaíodh sé, sí / sladaíodh sé, sí‡‡ | shladaímis; shladaíodh muid / sladaímis‡‡; sladaíodh muid‡‡ | shladaíodh sibh / sladaíodh sibh‡‡ | shladaídís; shladaíodh siad / sladaídís‡‡; sladaíodh siad‡‡ | a shladaíodh / a sladaíodh* | shladaítí / sladaítí‡‡ |
| future | future | sladóidh mé; sladód; sladóchaidh mé$^†$ | sladóidh tú; sladóir$^†$; sladóchaidh tú$^†$ | sladóidh sé, sí; sladóchaidh sé, sí$^†$ | sladóimid; sladóidh muid; sladóchaimid$^†$; sladóchaidh muid$^†$ | sladóidh sibh; sladóchaidh sibh$^†$ | sladóidh siad; sladóid$^†$; sladóchaidh siad$^†$ | a shladóidh; a shladós; a shladóchaidh$^†$; a shladóchas$^†$ / a sladóidh*; a sladóchaidh*$^†$ | sladófar; sladóchar$^†$ |
| conditional | conditional | shladóinn; shladóchainn$^†$ / sladóinn‡‡; sladóchainn$^†$‡‡ | shladófá; shladóchthá$^†$ / sladófá‡‡; sladóchthá$^†$‡‡ | shladódh sé, sí; shladóchadh sé, sí$^†$ / sladódh sé, sí‡‡; sladóchadh sé, sí$^†$‡‡ | shladóimis; shladódh muid; shladóchaimis$^†$; shladóchadh muid$^†$ / sladóimis‡‡; sladódh muid‡‡; sladóchaimis$^†$‡‡; sladóchadh muid$^†$‡‡ | shladódh sibh; shladóchadh sibh$^†$ / sladódh sibh‡‡; sladóchadh sibh$^†$‡‡ | shladóidís; shladódh siad; shladóchadh siad$^†$ / sladóidís‡‡; sladódh siad‡‡; sladóchadh siad$^†$‡‡ | a shladódh; a shladóchadh$^†$ / a sladódh*; a sladóchadh*$^†$ | shladófaí; shladóchthaí$^†$ / sladófaí‡‡; sladóchthaí$^†$‡‡ |
| subjunctive | present | go sladaí mé; go sladaíod$^†$ | go sladaí tú; go sladaír$^†$ | go sladaí sé, sí | go sladaímid; go sladaí muid | go sladaí sibh | go sladaí siad; go sladaíd$^†$ | — | go sladaítear |
| subjunctive | past | dá sladaínn | dá sladaíteá | dá sladaíodh sé, sí | dá sladaímis; dá sladaíodh muid | dá sladaíodh sibh | dá sladaídís; dá sladaíodh siad | — | dá sladaítí |
| imperative | imperative | sladaím | sladaigh | sladaíodh sé, sí | sladaímis | sladaígí; sladaídh$^†$ | sladaídís | — | sladaítear |
| verbal noun | verbal noun | sladú | sladú | sladú | sladú | sladú | sladú | sladú | sladú |
| past participle | past participle | sladaithe | sladaithe | sladaithe | sladaithe | sladaithe | sladaithe | sladaithe | sladaithe |
* indirect relative † archaic or dialect form ‡‡ dependent form used with particles that trigger eclipsis

### Etymology 2
#### Adjective

sladaigh
* genitive/vocative singular masculine of sladach (“plundering, pillaging, looting; devastating, destructive”)

### Further reading

* Ó Dónaill, Niall (1977) “sladaigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN