# παρακείμενος
## Ancient Greek
### Etymology

Perfect participle of πᾰρᾰ́κειμαι (parákeimai, “lie beside or before”), from πᾰρᾰ- (para-) +‎ κεῖμαι (keîmai). The noun is a substantivization in Hellenistic Koine with ellipsis of χρόνος (khrónos, “tense”).

### Pronunciation

* IPA: /pa.ra.kěː.me.nos/ → /pa.raˈci.me.nos/ → /pa.raˈci.me.nos/
* (5th BCE Attic) IPA: /pa.ra.kěː.me.nos/
* (1st CE Egyptian) IPA: /pa.raˈki.me.nos/
* (4th CE Koine) IPA: /pa.raˈci.me.nos/
* (10th CE Byzantine) IPA: /pa.raˈci.me.nos/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /pa.raˈci.me.nos/

### Noun

πᾰρᾰκείμενος • (parakeímenos) m (genitive πᾰρᾰκειμένου); second declension
* (grammar) present perfect tense

#### Inflection
### Participle

πᾰρᾰκείμενος • (parakeímenos) m (feminine πᾰρᾰκειμένη, neuter πᾰρᾰκείμενον); first/second declension
* perfect mediopassive participle of πᾰρᾰ́κειμαι (parákeimai)

#### Descendants

* Greek: παρακείμενος (parakeímenos)

### Further reading

* “παρακείμενος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “παρακείμενος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* “παρακείμενος”, in Autenrieth, Georg (1891) A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers

## Greek
### Etymology

Learnedly, from Ancient Greek πᾰρᾰκείμενος. Present participle of παράκειμαι (parákeimai), an ancient middle voice verb. The noun is a substantivization in Hellenistic Koine with ellipsis of χρόνος (khrónos, “tense”).

### Pronunciation

* IPA: /pa.ɾaˈci.me.nos/
* Hyphenation: πα‧ρα‧κεί‧με‧νος

### Noun

παρακείμενος • (parakeímenos) m
* (grammar) perfect, present perfect

#### Usage notes

In Greek there are two formations of perfect tense, both periphrastic:
* παρακείμενος (auxiliary verb έχω (écho) + infinitive)
* παρακείμενος β' (auxiliary verb είμαι (eímai) + passive perfect participle

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | παρακείμενος • | παρακείμενοι • |
| genitive | παρακειμένου • | παρακειμένων • |
| accusative | παρακείμενο • | παρακειμένους • |
| vocative | παρακείμενε • | παρακείμενοι • |

### Participle

παρακείμενος • (parakeímenos) m (feminine παρακείμενη, neuter παρακείμενο)
* (formal) lie beside or before, left or right
    Χορήγηση οικοδομικής άδειας για την αποθήκη και τον παρακείμενο χώρο.Chorígisi oikodomikís ádeias gia tin apothíki kai ton parakeímeno chóro.Planning permission for the storeroom and the neighbouring area.

#### Declension

* Compare to the noun declension after the ancient inflection.
| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | παρακείμενος • | παρακείμενη • | παρακείμενο • | παρακείμενοι • | παρακείμενες • | παρακείμενα • |
| genitive | παρακείμενου • | παρακείμενης • | παρακείμενου • | παρακείμενων • | παρακείμενων • | παρακείμενων • |
| accusative | παρακείμενο • | παρακείμενη • | παρακείμενο • | παρακείμενους • | παρακείμενες • | παρακείμενα • |
| vocative | παρακείμενε • | παρακείμενη • | παρακείμενο • | παρακείμενοι • | παρακείμενες • | παρακείμενα • |

### References

* ↑ παρακείμενος, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
* ↑ παρακείμενος - Babiniotis, Georgios (2002) Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας: […] [Dictionary of Modern Greek (language)] (in Greek), 2nd edition, Athens: Kentro Lexikologias [Lexicology Centre], 1st edition 1998, →ISBN.