# διάδοχος
## Ancient Greek
### Etymology

From διαδέχομαι (diadékhomai, “to succeed”) +‎ -ος (-os).

### Pronunciation

* IPA: /di.á.do.kʰos/ → /ðiˈa.ðo.xos/ → /ðiˈa.ðo.xos/
* (5th BCE Attic) IPA: /di.á.do.kʰos/
* (1st CE Egyptian) IPA: /diˈa.do.kʰos/
* (4th CE Koine) IPA: /ðiˈa.ðo.xos/
* (10th CE Byzantine) IPA: /ðiˈa.ðo.xos/
* (15th CE Constantinopolitan) IPA: /ðiˈa.ðo.xos/

### Adjective

δῐᾰ́δοχος • (diádokhos) m or f (neuter δῐᾰ́δοχον); second declension
* succeeding a person in a thing, aftercoming

#### Declension
### Noun

δῐᾰ́δοχος • (diádokhos) m (genitive δῐᾰδόχου); second declension
* (in the plural) Diadochi, the generals of Alexander the Great
* (at Alexandria) lowest grade of court officials
* substitute, deputy
* head of a school of philosophers
* kind of gem mentioned by Pliny

#### Derived terms

* δῐᾰδοχῐκός (diadokhikós)

#### Descendants

* Greek: διάδοχος (diádochos)
* → Latin: diadochos

### References

* “διάδοχος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
* “διάδοχος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
* διάδοχος in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
* διάδοχος in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2024)

## Greek
### Etymology

Learned borrowing from Ancient Greek διάδοχος (diádokhos), from Ancient Greek διαδέχομαι (diadékhomai, “to succeed”). Also substantivised.

### Pronunciation

* IPA: /ˈði̯a.ðo.xos/, /ˈðʝa.ðo.xos/
* Hyphenation: διά‧δο‧χος
* Old Hyphenation: δι‧ά‧δο‧χος

### Adjective

διάδοχος • (diádochos) m (feminine διάδοχος or διάδοχη, neuter διάδοχο)
* successor (coming after the other in a series)
    το διάδοχο πολιτικό σχήμα στην εξουσία της χώραςto diádocho politikó schíma stin exousía tis chórasthe successor political shape in the country's power

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | διάδοχος • | διάδοχος • / διάδοχη • | διάδοχο • | διάδοχοι • | διάδοχοι • / διάδοχες • | διάδοχα • |
| genitive | διάδοχου • | διάδοχου • / διάδοχης • | διάδοχου • | διάδοχων • | διάδοχων • | διάδοχων • |
| accusative | διάδοχο • | διάδοχο • / διάδοχη • | διάδοχο • | διάδοχους • | διάδοχους • / διάδοχες • | διάδοχα • |
| vocative | διάδοχε • | διάδοχε • / διάδοχη • | διάδοχο • | διάδοχοι • | διάδοχοι • / διάδοχες • | διάδοχα • |

#### Synonyms

* (successive): διαδοχικός (diadochikós)

### Noun

διάδοχος • (diádochos) m or f (plural διάδοχοι)
* successor (person or thing that immediately follows another in holding an office)
    Ο Τραμπ ήταν ο διάδοχος του Ομπάμα.O Tramp ítan o diádochos tou Ompáma.Trump was Obama's successor.
* heir, heiress (someone who is designated to inherit the throne in monarchies)
    Ο Πρίγκιπας της Ουαλίας είναι ο διάδοχος του αγγλικού θρόνου.O Prígkipas tis Oualías eínai o diádochos tou anglikoú thrónou.The Prince of Wales is the heir to the English throne.
* (colloquial) firstborn son, eldest boy (in a family unit)
    Να σας ζήσει ο διάδοχος! ― Na sas zísei o diádochos! ― Long live your eldest!

#### Declension

| | singular | plural |
| nominative | διάδοχος • | διάδοχοι • |
| genitive | διαδόχου • | διαδόχων • |
| accusative | διάδοχο • | διαδόχους • |
| vocative | διάδοχε • | διάδοχοι • |

#### Synonyms

* (heir): κληρονόμος m or f (klironómos)

#### Related terms

* διαδοχή f (diadochí, “succession, series”)

### Further reading

* διάδοχος, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language