# διστακτικός
## Greek
### Etymology

From Ancient Greek διστακτικός (distaktikós), from διστάζω (distázō).

### Adjective

διστακτικός • (distaktikós) m (feminine διστακτική, neuter διστακτικό)
* hesitant, timid

#### Declension

| number case \ gender | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| number case \ gender | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | διστακτικός • | διστακτική • | διστακτικό • | διστακτικοί • | διστακτικές • | διστακτικά • |
| genitive | διστακτικού • | διστακτικής • | διστακτικού • | διστακτικών • | διστακτικών • | διστακτικών • |
| accusative | διστακτικό • | διστακτική • | διστακτικό • | διστακτικούς • | διστακτικές • | διστακτικά • |
| vocative | διστακτικέ • | διστακτική • | διστακτικό • | διστακτικοί • | διστακτικές • | διστακτικά • |
| derivations | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο διστακτικός, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο διστακτικός, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο διστακτικός, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο διστακτικός, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο διστακτικός, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο διστακτικός, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο διστακτικός, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο διστακτικός, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο διστακτικός, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο διστακτικός, etc.) | Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο διστακτικός, etc.) Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο διστακτικός, etc.) |
| comparative | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| comparative | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | διστακτικότερος • | διστακτικότερη • | διστακτικότερο • | διστακτικότεροι • | διστακτικότερες • | διστακτικότερα • |
| genitive | διστακτικότερου • | διστακτικότερης • | διστακτικότερου • | διστακτικότερων • | διστακτικότερων • | διστακτικότερων • |
| accusative | διστακτικότερο • | διστακτικότερη • | διστακτικότερο • | διστακτικότερους • | διστακτικότερες • | διστακτικότερα • |
| vocative | διστακτικότερε • | διστακτικότερη • | διστακτικότερο • | διστακτικότεροι • | διστακτικότερες • | διστακτικότερα • |
| derivations | relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο διστακτικότερος", etc) | relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο διστακτικότερος", etc) | relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο διστακτικότερος", etc) | relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο διστακτικότερος", etc) | relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο διστακτικότερος", etc) | relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο διστακτικότερος", etc) |
| Absolute superlative | singular | singular | singular | plural | plural | plural |
| Absolute superlative | masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter |
| nominative | διστακτικότατος • | διστακτικότατη • | διστακτικότατο • | διστακτικότατοι • | διστακτικότατες • | διστακτικότατα • |
| genitive | διστακτικότατου • | διστακτικότατης • | διστακτικότατου • | διστακτικότατων • | διστακτικότατων • | διστακτικότατων • |
| accusative | διστακτικότατο • | διστακτικότατη • | διστακτικότατο • | διστακτικότατους • | διστακτικότατες • | διστακτικότατα • |
| vocative | διστακτικότατε • | διστακτικότατη • | διστακτικότατο • | διστακτικότατοι • | διστακτικότατες • | διστακτικότατα • |

#### Derived terms

* διστακτικότητα f (distaktikótita, “hesitation, diffidence”)

#### Related terms

* δισταγμός m (distagmós, “hesitation, pause, unwillingness”)
* διστάζω (distázo, “to hesitate”)

### Further reading

* διστακτικός, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language