# The Life of Sir Thomas More/Appendix 14

No. XIV.
Amicorum amicissime et merito mihi charissime, salve. Quoniam mihi presagit animus, (fortasse falso, sed presagit tamen) haud diu mihi superfuturam ad te scribendi facultatem, decrevi dum licet, hoc saltem epistolio significare, quantum in hoc fortunæ meæ diliquio, amicitiæ tuæ jucunditate reficiar. Nam ante quidem, vir ornatissime, tametsi, mirifice certe semper amore isto in me tuo delectatus sum, tamen recordanti mihi annos jam prope quadraginta perpetuum Bonvisæ domus non hospitem, sed alumnum fuisse me, nec amicum interim ulla rependenda, gratia, sed sterilem tantum amatorem prestitisse, verecundia mea profecto fecerat, ut sincera illa suavitas, quam alioqui ex amicitiæ vestræ cogitatione, deglutiebam, paululum quiddam pudore quodam rustico, tanquam neglectæ vicissitudinis subacesseret. Verum enimvero nunc hac me cogitatione consolor, quod bene vicissim mihi merendi de te, nunquam se præhebat occasio. Ea siquidem amplitudo fortunæ tuæ fuit, ut commodandi tibi nullus mihi relinqueretur locus. Conscius igitur mihi non officii neglectu vicem non rependisse me, sed quia deficiebat occasio, quum jam te conspiciam, etiam sublata rependendi spe, sic in me amando et demerendo persistere, immo adeo progredi potius, et cursu quodam indefesso procurrere, ut pauci sic amicos fortunatos ambiant, quomodo tu prostratum, abjectum, afflictum et adductum carceri, Morum tuum diligis, amas, foves et observas, cum pristini pudoris mei quali quali me amaricie abluo, tum in hujus admirabilis amicitiæ tuæ suavitate conquiesco. Et nescio quo pacto tam fidelis amicitiæ prosperitas, videtur mihi cum hoc improspero et classis meæ naufragio propemodum paria facere certe tollatur indignatio non amati mihi ​minus quam metuendi principis, quod ad reliqua pertinet propemodum plus quam paria, quippe quum illa sint inter fortunæ mala numeranda omnia. At amicitiæ tam constantis possessionem, quam tam adversus fortunæ casus non eripuit, sed ferruminavit fortius, amens profecto fuerim, inter caduca fortunæ bona si numerem. Sublimius haud dubie bonum est atque angustius peculiari quadam dei benignitate proveniens, amicitiæ tam fidelis et reflante fortuna constantis, raro concessa felicitas. Ego certe non aliter accipio atque interpretor quam eximia dei miseratione curatum, ut inter tenues amiculos meos, tu vir talis, amicus tantus, jam longo ante tempore parareris, qui magnam istius molestiæ partem, quam mihi ruentis in me fortunæ moles invexit, tua consolatione lenires ac releuares. Ego igitur mi Antoni mortalium mihi omnium charissime (quod solum possum) Deum op. max. qui te mihi providit, obnixe deprecor, ut quando tibi talem debitorem dedit qui nunquam solvendo sit futurus, beneficentiam istam quam mihi quotidie tam effusus impendis ipse tibi dignetur pro sua benignitate rependere, tum ut nos ab hoc ærumnoso et procelloso seculo in suam requiem, pro sua miseratione perducat, ubi non erit opus epistolis, ubi non destinebit nos paries, ubi non arcebit a colloquio janitor, sed cum Deo patre ingenito et unigenito ejus filio, domino et redemptore nostro Jesu Christo, atque utriusque spiritu ab utroque procedente paracleto, gaudio perfruamur eterno. Cujus interea gaudii desiderio faxit omnipotens deus, tu tibi, mi Antoni, mihique atque utinam mortalibus undecunque omnibus, omnes hujus orbis opes, universa mundi gloria, necnon istius quoque dulcedo vitæ vilescat. Amicorum omnium fidissime mihique dilectissime (et quod predicare jam olim soleo) oculi mei pupilla, vale. Familiam tuam totum, herili in me affectui simillimam, Christus servet incolumem.
T. MORUS frustra fecero si adjiciam tuus. Nam hoc jam nescire non potes, quum tot beneficiis emeris. Nec ego nunc talis sum ut referat cujus sim.