# The Life of Sir Thomas More/Appendix 16

No. XVI.
Thomas Morus urbe Londinensi, familia non celebri sed honesta natus, in literis utcunque versatus quum et causas aliquot annos juvenis egisset in foro, et in urbe sua pro Shyrevo jus dixisset, ab invictissimo rege Henrico octavo (cui uni Regum omnium gloria prius inaudita contigit, ut Fidei defensor, qualem et gladio se et calamo vere prestitit, merito vocaretur) adscitus, in Aulam est, delectusque in consilium, et creatus eques proquæstor primum, post Cancellarius Lancastria, tandem Angliæ miro Principis favore ​factus est. Sed interim in publico Regni Senatu lectus est orator Populi; præterea legatus Regis nonnunquam fuit alias alibi: postremo vero Cameraci comes et collega junctus principi legationis Cuthberto Tunstallo tum Londinensi mox Dunelmensi Episcopo, quo viro vix habet orbis hodie quicquam eruditius, prudentius, melius. Ibi inter summos orbis christiani monarchas rursus refecta fœdera redditamque mundo diu desideratum pacem, et lætissimus vidit, et legatus interfuit.
Quam superi pacem firment faxintque perennem. In hoc officiorum vel honorum cursu quum ita versaretur ut neque princeps optimus operam ejus improbaret, neque nobilibus esset invisus, nec injucundus populo, furibus autem, homicidis, hæreticisque molestus, pater ejustandem Joannes Morus eques et in eum Judicum Ordinem a principe cooptatus, qui regius consessus vocatur, homo civilis, suavis, innocens, mitis, misericors, æquus et integer, annis quidem gravis, sed corpore plusquam pro ætate vivido, postquam eo productam sibi Vitam vidit ut filium videret Angliæ Cancellarium, satis in terra jam se moratum ratus, libens emigravit in Cœlum. At filius, defuncto patre, cui quamdiu supererat comparatus et juvenis vocari consueverat, et ipse quoque sibi videbatur, amissum jam patrem requirens, et æditos ex se liberos quotuor ac nepotes undecim respiciens apud animum suum cœpit persenescere. Auxit hunc affectum animi subsecuta statim, velut adpetentis senij signum, pectoris valetudo deterior. Itaque mortalium harum rerum satur, quam rem a puero pene semper optaverat, ut ultimos aliquot vitæ suæ annos obtineret liberos, quibus hujus vitæ negotijs paulatim se subducens futuræ posset immortalitatem meditari, eam rem tandem (si cœptis annuat DEUS) indulgentissimi Principis incomparabili beneficio resignatis honoribus impetravit: atque hoc sepulchrum sibi, quod mortis eum nunquam cessantis abrepere quotidie commonefaceret, translatis huc prioris uxoris ossibus, extruendum curavit. Quod ne superstes frustra sibi fecerit, neve ingruentem trepidus mortem horreat, sed desiderio Christi libens oppetat, mortemque ut sibi non omnino mortem, sed januam Vitæ fælicioris inveniat precibus eum piis, lector optime, spirantem precor defunctumque prosequere.
But of this place of rest Sir Thomas had like to have been disappointed, by his falling under the King's displeasure and having an untimely death, had it not been for the piety and interest of his daughter Mrs. Roper. For after his execution his headless body being buried by order in St. Peter's chapel within the Tower, Mrs. Roper got leave, not long after to remove her father's corps to Chelsey to be laid where he himself had designed it should rest.
No. XVII.
Ut ab ea parte exordiar qua tibi Morus est ignotissimus, statura modoque corporis est infra proceritatem, supra tamen notabilem humilitatem. Verum omnium membrorum tanta est symmetria, ut nihil hic omnino desideres: cute corporis candida, facies magis ad candorem vergit quam ad pallorem, quanquam a rubore procul abest, nisi quod tenuis
* ↑ Quam rem ad hunc usque diem a puero pene semper optavi, Desideri dulcissime, nt quod tibi perpetuo contigisse gaudeo, idem aliquando gauderem contigisse mihi, nempe ut, publicarum rerum negotijs liberatus aliquid olim temporis vivere Deo duntaxat ac mihimet ipsi possem: id nunc tanden, Erasme, Dei opt. max. benignitate ac Principis indulgentissimi beneficio consequutus sum.—Mori Epist. ad Erasmum.
* ↑ A. D. 1518.
* ↑ 1513.
* ↑ Weever's Funeral Mon. p. 505-6.