# Knútsdrápa (Óttarr svarti)

The Knútsdrápa by the skald Óttarr svarti (Óttar the Black) is one of the Old Norse poems composed for King Cnut. Knútsdrápur (plural of Knútsdrápa) are Old Norse skaldic compositions in the form of drápur which were recited for the praise of Cnut. Most of Óttarr's poem is cited in the Knýtlinga saga, while one stanza is known only from other sources such as the Heimskringla. It has been debated whether strophe 9 truly belongs to Óttarr's Knútsdrápa or to a poem which Óttarr composed for Cnut's father Svein Haraldsson.
The focus is on the deeds of its subject as a prince, and as a king, with the climax of his conquest of England, at the Battle of Assandun, in 1016, and with the Battle of the Helgeå, in 1026, when he was victorious over the Norwegian and Swedish kings who were in alliance against him, amongst its events. This skaldic verse's style and metre have been cause for some controversy, on the point of Canute's age. It is often difficult to understand, let alone translate Old Norse poems.

## The poem

       Hratt lítt gamall, lýtir
       lögreiðar, framm skeiðum;
       fórat fylkir œri
       folksveimuðr þér heiman;
       hilmir bjótt ok hættir
       harðbrynjuð skip kynjum;
       reiðr hafðir þú rauðar
       randir Knútr fyr landi.
       Út fylgðu þér Jótar,
       auðmildr, flugar trauðir,
       skauthreina bjótt skreytir
       Skánunga lið Vánar;
       váð blés of þér vísi,
       vestr settir þú flesta
       (kunt gerðir þú þannig
       þitt nafn) í haf stafna.
       Herskjöld bart ok helduð
       hilmir ríkr af slíku;
       hykkat þengill þekðusk
       þik kyrrsetu mikla;
       ætt drapt, Jóta dróttinn,
       Játgeirs í för þeiri;
       þveit rakt (þrár est heitinn)
       þeim stillis konr illan.
       Brunnu byggðir manna
       buðlungr fyr þér ungum,
       opt lézt, hús ok, heiptar
       herkall búendr gerva.
       Gunni lézt í grœnni
       gramr Lindisey framða,
       beldu viðr þeir 's vildu
       víkingar því ríki;
       bíða lézt í breiðri
       borg Helminga sorgir
       œstr fyr Úsu vestan
       engst folk, Svía þrengvir.
       Ungr fylkir lézt Engla
       allnær Tesu falla,
       flóði djúpt of, dauða,
       dík Norðimbra líkum;
       svefn brauzt svörtum hrafni
       sunnarr, hvötuðr Gunnar,
       ollir sókn hinn snjalli
       Sveins mögr at Skorsteini.
       Fjörlausa hykk Frísi
       friðskerðir þar gerðu,
       brauzt með byggðu setri
       Brandfurðu, þik randa;
       Játmundar hlaut undir
       ættniðr göfugr hættar,
       danskr herr skaut þá dörrum
       drótt, en þú rakt flótta.
       Skjöldungr, vant und skildi
       skœru verk, hinn sterki,
       (fekk blóðtrani bráðir
       brúnar) Assatúnum;
       vátt, en valfall þótti
       verðung, jöfurr sverði
       nær fyr norðan stóru
       nafn gnógt Danaskóga.
       Bjóðr, vant brynjur rauðar,
       blíðr stórgjafa, síðan
       (lætr önd áðr þrek þrjóti
       þinn) fyr Norðvík innan.
       Framm gekt enn þars unnuð
       (almr gall hátt) við malma,
       [knáttut] slæ [þars sóttuð]
       sverð [kastala verja];
       unnuð eigi minni
       (ulfs gómr veit þat) rómu,
       hnekkir hleypiblakka
       hlunns, á Tempsar grunni.
       Svíum hnekðir þú, sóknar
       siklingr örr, en mikla
       ylgr, þars á hin helga,
       ulfs beitu fekk, heitir;
       helt, þars hrafn né svaltat,
       (hvatráðr est þú) láði,
       ógnar stafr, fyr jöfrum,
       ýgr, tveimr (við kyn beima).