# abecadlarz
## abecadlarz (Polnisch)
### Substantiv, m

| | Singular | Plural |
| Nominativ | abecadlarz | abecadlarze |
| Genitiv | abecadlarza | abecadlarzy abecadlarzów |
| Dativ | abecadlarzowi | abecadlarzom |
| Akkusativ | abecadlarza | abecadlarzy abecadlarzów |
| Instrumental | abecadlarzem | abecadlarzami |
| Lokativ | abecadlarzu | abecadlarzach |
| Vokativ | abecadlarzu | abecadlarze |
Nebenformen:
    abiecadlarz, abecedariusz
Worttrennung:
    a·be·ca·dlarz, Plural: a·be·ca·dla·rze
Aussprache:
    IPA: [abɛˈt͡sadlaʃ], Plural: [abɛt͡saˈdlaʒɛ]
    Hörbeispiele: abecadlarz, Plural: —
Bedeutungen:
    [1] veraltet: Abecedarier, Abcdarier, Abecedarius, Abcdarius, Abc-Schütze
    [2] veraltet, übertragen: Neuling, Novize, Anfänger
    [3] veraltet, abwertend: Lehrer
Synonyme:
    [3] nauczyciel
Weibliche Wortformen:
    [1, 2] abecadlarka
Beispiele:
    [1]
    [3] „— Jak Boga kocham, tak wyzwę abecadlarza na pojedynek! — krzyknął.  — Dobrze! — pochwycił nauczyciel — przypomnę sobie fechtunek na burmistrzowskiej skórze…“
Wortbildungen:
    [1] abecedlarski

#### Übersetzungen

    [3] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „abecadlarz“
    [3] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „abecadlarz“
    [1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , Seite 2.
    [2] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , „abecedarjusz“ Seite 4.
    [1] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807 , „abecadlarz“, Seite 2.
Quellen:
* ↑ Bolesław Prus: Omyłka. Gebethner i Wolff, Warszawa 1927 (Wikisource) , Seite 41.

### Substantiv, m

| | Singular | Plural |
| Nominativ | abecadlarz | abecadlarze |
| Genitiv | abecadlarza | abecadlarzy abecadlarzów |
| Dativ | abecadlarzowi | abecadlarzom |
| Akkusativ | abecadlarz | abecadlarzy |
| Instrumental | abecadlarzem | abecadlarze |
| Lokativ | abecadlarzu | abecadlarzach |
| Vokativ | abecadlarzu | abecadlarze |
Worttrennung:
    a·be·ca·dlarz, Plural: a·be·ca·dla·rze
Aussprache:
    IPA: [abɛˈt͡sadlaʃ], Plural: [abɛt͡saˈdlaʒɛ]
    Hörbeispiele: —, Plural: —
Bedeutungen:
    [1] veraltet: alphabetisches Verzeichnis, Register, Index
Synonyme:
    [1] indeks, skorowidz
Beispiele:
    [1]

#### Übersetzungen

    [1] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , Seite 2.
    [1] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , „abecedarjusz“ Seite 4.
    abecedariusz, abecadlnik