# adresować
## adresować (Polnisch)
### Verb

Aspekt :
| imperfektiv | imperfektiv | perfektiv |
| adresować | adresować | zaadresować |
| Zeitform | Person | Wortform |
| Präsens | ja | adresuję |
| Präsens | ty | adresujesz |
| Präsens | on, ona, ono | adresuje |
| Imperativ | Singular | adresuj |
| Präteritum | on | adresował |
| Präteritum | ona | adresowała |
| Präteritum | oni | adresowali |
| Adverbialpartizip | Partizip Aktiv | Partizip Passiv |
| adresując | adresujący | adresowany |
| Alle weiteren Formen: Flexion:adresować |||
Worttrennung:
    a·dre·so·wać
Aussprache:
    IPA: [adrɛˈsɔvat͡ɕ]
    Hörbeispiele: adresować
Bedeutungen:
    [1] transitiv: etwas mit einer Adresse/Anschrift versehen; adressieren
    [2] transitiv: etwas an jemanden wenden; adressieren, richten
    [3] veraltet, transitiv: jemanden empfehlen, jemand empfehlend schicken
Herkunft:
    seit der 1. Hälfte des 19. Jahrhunderts bezeugte Entlehnung aus den deutschen adressieren oder dem französischen adresser $^{→fr}$
Synonyme:
    [2] kierować, odnosić, stosować, zwracać
    [3] rekomendować, polecać, wskazywać
Gegenwörter:
    [2] odbierać, otrzymywać
Oberbegriffe:
    [1] pisać
Beispiele:
    [1] „W ubiegłym roku na Polaka przypadały cztery przesyłki adresowane bezpośrednio do niego i osiem nieimiennych, trafiających do jego skrzynki pocztowej.“
    [2]
Charakteristische Wortkombinationen:
    [1] adresować list na czyjeś imię, adresować paczkę
    [2] adresować prośbę do kogoś, adresować pytanie do kogoś, adresować spojrzenie do kogoś

#### Übersetzungen

    [1, 2] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „adresować“
    [1, 2] Słownik Języka Polskiego – PWN: „adresować“
    [1] Bogusław Dunaj: Nowy słownik języka polskiego. 1. Auflage. Wilga, Warszawa 2005, ISBN 83-7375-343-5 , Seite 3.
    [1, 2] Mirosław Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych PWN. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-14455-5 , Seite 13.
    [1, 2] Stanisław Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–G, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13858-0 , Seite 16.
    [1, 2] Mirosław Bańko: Inny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–Ó, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-12826-7 , Seite 8.
    [1, 2] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5 , Seite 65–66.
    [1, 2] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1., integrierte Auflage. Band 1 A–K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11835-0 (Diese Auflage umfasst die ursprünglich 7. Auflage von 1992 mit dem nun integrierten Supplement von Zygmunt Saloni.) , Seite 10.
    [1, 2] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1. Auflage. Tom pierwszy A–K, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978 , Seite 10.
    [1, 2] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „adresować“
    [1, 2] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. 1. Auflage. Tom pierwszy A–Ć, Państwowe Wydawnictwo – Wiedza Powszechna, Warszawa 1958 , Seite 30.
    [1–3] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , Seite 9.
    [1, 3] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , Seite 7.
    [1, 3] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807 , „adresować“, Seite 5.
    [*] Słownik Ortograficzny – PWN: „adresować“
Quellen:
* ↑ Mirosław Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych PWN. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-14455-5 , Seite 13.
* ↑ Andrzej Bańkowski: Etymologiczny słownik języka polskiego. 1. Auflage. 1. Band A – K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13016-4 , Seite 5.
* ↑ Rafał Boruc: Śmierć komiwojażera. In: Wprost. Nummer 51, 20. Dezember 1998, ISSN 0209-1747 (URL, abgerufen am 19. Januar 2021) .

### Verb, refexiv

Aspekt :
| imperfektiv | imperfektiv | perfektiv |
| adresować się | adresować się | — |
| Zeitform | Person | Wortform |
| Präsens | ja | adresuję się |
| Präsens | ty | adresujesz się |
| Präsens | on, ona, ono | adresuje się |
| Imperativ | Singular | adresuj się |
| Präteritum | on | adresował się |
| Präteritum | ona | adresowała się |
| Präteritum | oni | adresowali się |
| Adverbialpartizip | Partizip Aktiv | Partizip Passiv |
| adresując się | adresujący się | — |
| Alle weiteren Formen: Flexion:adresować |||
Worttrennung:
    a·dre·so·wać się
Aussprache:
    IPA: [adrɛˈsɔvat͡ɕ‿ɕɛw̃], [adrɛˈsɔvat͡ɕ‿ɕɛ]
    Hörbeispiele: adresować
Bedeutungen:
    [1] veraltet, reflexiv: sich an jemanden adressieren, sich an jemanden wenden
    [2] veraltet, reflexiv: jemanden umwerben, jemandem den Hof machen
Sinnverwandte Wörter:
    [1] odwoływać się, udawać się, zwracać się
    [2] absztyfikować się, asystować, bałamucić, zalecać się
Beispiele:
    [1] Nie wiedział, do kogo ma się w tej sprawie adresować.
       Er wusste nicht, an wen er sich in dieser Angelegenheit adressieren sollte.
Charakteristische Wortkombinationen:
    [2] adresować się do dziewczyny

#### Übersetzungen

    [1, 2] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „adresować“
    [1, 2] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. 1. Auflage. Tom pierwszy A–Ć, Państwowe Wydawnictwo – Wiedza Powszechna, Warszawa 1958 , Seite 30.
    [1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , Seite 9.
    [1, 2] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , Seite 7.
    [1, 2] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807 , „adresować“, Seite 5.