# adiutant
## adiutant (Polnisch)
### Substantiv, m

| | Singular | Plural |
| Nominativ | adiutant | adiutanci |
| Genitiv | adiutanta | adiutantów |
| Dativ | adiutantowi | adiutantom |
| Akkusativ | adiutanta | adiutantów |
| Instrumental | adiutantem | adiutantami |
| Lokativ | adiutancie | adiutantach |
| Vokativ | adiutancie | adiutanci |
Worttrennung:
    ad·iu·tant, Plural: ad·iu·tan·ci
Aussprache:
    IPA: [adˈjutant], Plural: [adjuˈtant͡ɕi]
    Hörbeispiele: adiutant, Plural: —
Bedeutungen:
    [1] Militär: Adjutant
    [2] veraltet, übertragen, scherzhaft: ständiger Begleiter, Gefährte
    [3] Jargon, Kriminalität: Gehilfe, Mittäter, Komplize
Herkunft:
    seit der 2. Hälfte des 18. Jahrhunderts bezeugte Entlehnung aus dem deutschen Adjutant
Synonyme:
    [1] adiutant ordynansowy
Sinnverwandte Wörter:
    [2] asystent, galant, towarzysz
    [3] pomocnik, wspólnik
Weibliche Wortformen:
    [2] adiutantka
Verkleinerungsformen:
    [1] adiutancik
Oberbegriffe:
    [1] oficer, żołnierz
Unterbegriffe:
    [1] adiutant przyboczny, fligeladiutant
Beispiele:
    [1] „Gładź drużkę jak po duszy, a bij jak po szubie, / Ja mówię, będzie wojna u nas. Do Majora / Płuta Adjutant Sztabu przyjechał zawczora:“
    [2]
Charakteristische Wortkombinationen:
    [1] adiutant batalionu, adiutant dywizji, adiutant pułku, adiutant generała
Wortbildungen:
    [1] adiutancki, adiutantowa, adiutantować, adiutantura

#### Übersetzungen

    [1] Polnischer Wikipedia-Artikel „adiutant“
    [1] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „adiutant“
    [1] Słownik Języka Polskiego – PWN: „adiutant“
    [1] Marek Łaziński: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9 , Seite 24.
    [1] Mirosław Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych PWN. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-14455-5 , Seite 11.
    [1] Stanisław Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–G, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13858-0 , Seite 14.
    [1] Mirosław Bańko: Inny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–Ó, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-12826-7 , Seite 6.
    [1–3] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5 , Seite 52.
    [1] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1., integrierte Auflage. Band 1 A–K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11835-0 (Diese Auflage umfasst die ursprünglich 7. Auflage von 1992 mit dem nun integrierten Supplement von Zygmunt Saloni.) , Seite 8.
    [1, 2] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „adiutant“
    [1, 2] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „adiutant“
    [1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , „adjutant“ Seite 8.
    [1] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , „adjutant“ Seite 6.
    [1] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807 , „adjutant“, Seite 5.
    [*] Słownik Ortograficzny – PWN: „adiutant“
Quellen:
* ↑ Andrzej Bańkowski: Etymologiczny słownik języka polskiego. 1. Auflage. 1. Band A – K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13016-4 , Seite 4.
* ↑ Mirosław Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych PWN. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-14455-5 , Seite 11.
* ↑ Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz. Czyli ostatni zajazd na Litwie. Historja szlachecka z r. 1811 i 1812, we dwunastu księgach, wierszem. Alexander Jełowicki, Paris 1834 (Wikisource) , Seite 32.