# Leben und trauriges Ende des Pater Marianus Gordon, eines gewesenen Benedictiners im Schottenkloster zu Wirzburg (Teil 3)

Textdaten :
| Autor: | Anonym |
| Illustrator: | {{{ILLUSTRATOR}}} |
| Titel: | Leben und trauriges Ende des Pater Marianus Gordon, eines gewesenen Benedictiners im Schottenkloster zu Wirzburg |
| Untertitel: | |
| aus: | Journal von und für Franken, Band 2, S. 558–589 |
| Herausgeber: | Johann Caspar Bundschuh, Johann Christian Siebenkees |
| Auflage: | |
| Entstehungsdatum: | |
| Erscheinungsdatum: | 1791 |
| Verlag: | Raw |
| Drucker: | {{{DRUCKER}}} |
| Erscheinungsort: | Nürnberg |
| Übersetzer: | |
| Originaltitel: | |
| Originalsubtitel: | |
| Originalherkunft: | |
| Quelle: | UB Bielefeld, Commons |
| Kurzbeschreibung: | |
| s. a. Teil 1, Teil 2 ||
| Artikel in der Wikipedia ||
| Eintrag in der GND: {{{GND}}} ||
| Bild ||
| Leben und trauriges Ende des Pater Marianus Gordon, eines gewesenen Benedictiners im Schottenkloster zu Wirzburg (Teil 3).pdf ||
| Bearbeitungsstand ||
| fertig ||
| Fertig! Dieser Text wurde zweimal anhand der Quelle Korrektur gelesen. Die Schreibweise folgt dem Originaltext. ||
| Um eine Seite zu bearbeiten, brauchst du nur auf die entsprechende [Seitenzahl] zu klicken. Weitere Informationen findest du hier: Hilfe ||
| Indexseite ||
    Supplicatio ad Principem pro obtinenda veniâ redeundi in Patriam. Oblata 11. Iulii 1732.
Liceat mihi ad Rssimae Celsitudinis Tuae Conspectum Clementissimum summâ quâ possum demissione ac devotissimae mentis veneratione per has, quas celsissimis ac sacratissimis tuis offero manibus, humillimas litteras accedere; votorum illae meorum summam exponunt, quae in ardentissimo veram fidem promovendi studio, ac Patriam juvandi desiderio unice continentur. Vitam ita meam, ac litterarum studia hactenus institui, ut omnia ad Dei gloriam ac Patriae Catholicaeque fidei utilitatem dirigerem; nec quicquam facile praetermisi eorum, quibus opus mihi in Missione fore aliquando praevidebam: ad haec voluntas amicorum, ac avunculi praecipue mei, Scotorum Episcopi ac Vicarii apostolici hortatur, ut siquod talentum a Deo acceperim, usum et usuram illius patriae impendam.
Cum ad denuntiationem Rssimo Concilio Ecclesiastico factam, quatenus P. Marianus Gordon, Scotus, Ord. S. Bened. ad Divum Iacobum Herbipoli professus, ex multis capitibus de Haeresi vehementer suspectus esset, eum in finem et ad propugnandos suos errores plura hactenus conscripserit, et insuper ab aliquo tempore cum nonnullis haereticorum antesignanis Gothae et Norimbergae litterarum commercium habuerit, prout haec omnia facta scripturarum perquisitio luculenter comprobavit, sicque constito de corpore delicti, habitaque sufficienti informatione extrajudiciali de delicto per supra dictum P. Marianum commisso et periculo fugae seu digressus ad missiones, uti praetendebat hactenus, in Scotiam, idem custodiae causa die 1 Augusti carceri in huiate seminario ex Rssimae Celsitudinis suae clementissimo jussu mancipatus fuerit idemmet reus mense dieque supra dictis primo judicialiter constitutus fuit, et ad interrogatoria deposuit uti sequitur.
ad Interr. 16. An cum nullo alio Lutherano vel Calvinista?
R. aliquando fecit ex libro Anglico, qui praelegitur in choro, fatetur se in hoc fuisse negligentem.
ad Interr. 27. an non potius profanis quam theologiae et sacris studiis vacaverit?
R. fatetur ingenue sciens esse prohibitos, quia credidit in Germania non obligare, et saltem non esse peccatum grave; confessus est, et prohibuit Confessarius eique dixit: se relinquere ipsius conscientiae.
ad Interr. 36. An, et cui articulo positive discrediderit, et unde error ortus?
R. nullum habet complicem vel participem praeter supradictos.
R. se credere successive unum aureum post alium fuisse deperditum, quia saccus erat perforatus, et charta cui involuta erat adhuc in sacco reperta, ideoque se non curasse ut publicaretur, quia forte à pluribus fuerunt inventi, nec scivit, ubi perdiderit.
R. se iisdem scriptis impugnasse ea, de quibus dubitaverat, scilicet infallibilitatem Pontificis, et reliqua ut supra, cessasse autem statim post acceptas ultimas responsorias Cypriani.
ad Interr. 69. An et cui communicaverit sua scripta, à quo adjutus fuerit.
R. Authores haereticos se non occultasse, nec scire, utrum aliquis adverterit, se eosdem legere.
ad Interr. 80. à quo tempore mutaverit hoc propositum?
ad Interr. 85. An nihil unquam omiserit vel non recitaverit cum debita intentione, et quid?
R. subinde addidisse se conditionem hanc, si in rei veritate ita se habet, sicut probabiliter viri pii et docti docent, et aliquando etiam addidisse: „et tenet Ecclesia Romana.“
ad Interr. 94. An etiam fidelibus distribuerit Eucharistiam, nunc eam ipse confecerit et cum debita intentione?
R. se in administratione poenitentiae nunquam aliquid ejusmodi suggessisse, semper poenitentes excitasse ad veram poenitentiam, et amorem Dei super omnia ipsumque in testem vocat, se id unice quaesivisse, ut rite disponeret ejusmodi personas, quarum confessiones audivit.
ad Interr. 101. Quomodo potuerit sequi suum probabilismum in materia fidei, cum nec in quâvis morum, justitiae, sacramentorum etc. liceat?
ad Interr. 105. An non habuerit existimatam evidentiam haec omnia nihil esse?
R. Quia credebat propter relapsum frequentissimum poenitentes non esse bene dispositos, cumque sacerdos sit tantum Minister, sententiam ipsius esse ratificandam in Coelo, quod non fieret, si non esset poenitens dispositus, adeoque dubitasse, an hoc stante ita à Christo sit institutum, si propter indispositionem frequentissimam tam raro fortiatur effectum.
R. ab initio Maii et acceptis ultimis litteris Cypriani, à quo tempore collegit motiva fidei, et in se totus rediit, et firmissime absque dubio et scrupulo adhaeret Ecclesiae Rom. propter teporem istorum hominum, qui volunt esse et sunt antesignani sectariorum, sibi primos scrupulos factos et demum ab istis omnino aversum se fuisse, ita, ut detestatus fuerit hanc sectam, quae alat tam tepidos. Ex post se ulterius indagasse, et quia in omnibus Ecclesiis Protestantium nullum unquam factum fuit miraculum, uti nec ipsi praetendunt, et hoc consideratis tot miraculis Catholicorum, quorum aliqua saltem negari nullo modo possunt, motivum erroris sui detestandi concepisse.
Quia etiam doctrina Ecclesiae Rom. fecit jam multos sanctos, quos Reformatorum, et Protestantium nunquam produxit. Quia Rom. Ecclesia ejusque Alumni semper sedulo incubuerunt in conversionem Gentium, quod non videtur sapientiae et bonitati Dei conforme, talibus ad convertendas gentes uti, qui sunt errore infecti, si darentur vere credentes alii, idque inter caetera fortissimum fuisse motivum, cui bene perpenso resistere non potuerit.