NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castillo de Cairo

El Castillo de Cairo o Castillo Al-Qahira (en árabe: قلعة القاهرة‎) es un castillo, en la antigua ciudad de Taiz, Yemen. Está localizado en la encosta norte del Monte Sabr, con base en las montañas rocosas con vista a la ciudad. Se dice que el área fue originalmente referida como el viejo Taiz, y, más tarde renombrada como Al-Qahira (Cairo). El castillo es considerado como el núcleo de la ciudad de Taiz.​ El sultán de Sulayhids 'Abd Allah ibn Muhammad al-Sulayhi encargó el castillo, en la primera mitad del siglo XII, y fue ampliado durante el gobierno de su hermano Ali ibn Muhammad al-Sulayhi.​ Arquitectura El Castillo de Cairo se compone de dos secciones. La primera sección es llamada "Al-Adina", e incluye jardines construidos en forma de terraza en la ladera de la montaña. Las piscinas fueron diseñadas y construidas en una de las fachadas de la montaña, así como las mansiones repartidas en torno a él, rodeado por torres y parques. En esta sección hay cuatro palacios: Dar al-Adab, Dar al-Shajarah, Dar al-Adil, y Dar al-'Amara. Dar al-'Amara fue especialmente designado para el sultán y como casa de huéspedes para los invitados ilustres, y fueron anexados túneles y pasadizos secretos para conectarse a los otros palacios. La segunda parte del castillo es conocida como "la zona del Magreb", y consta de una serie de palacios, torres de vigilancia, instalaciones de almacenamiento de granos y depósitos de agua. La pared del castillo es uno de los más importantes artefactos históricos de la ciudad de Taiz, fue construida en tiempos antiguos, con el fin de contener todos los barrios de la ciudad vieja. También se cree que fue fundada en la época de la dinastía Sulayhid y fue construida con compleja tecnología de ingeniería. Su altura alcanza los 120 metros, un espesor de cuatro metros, y contenía habitaciones para los sirvientes y guarniciones, algunos de los cuales todavía permanecen hasta la actualidad. La pared del castillo se conecta con el viejo muro de Taiz, que tenía cuatro puertas principales: Bab al-Kabir, Bab Musa, Bab al-Madjar y Bab al-Nasr. Encima de la puerta, había una torre de vigía que guardaba la ciudad. La entrada principal al castillo está situada en el lado sur de la zona de Al-Moayad. Consiste en una madrasa construida por el Sultán al-Muayyad en 1281, una pequeña cúpula, un lago y los restos del Parque Sultán Al-Muayyed. La madrasa tiene un pequeño sahn, y el parque ha sido conservado hasta día de hoy. Destrucción En 2015, durante el curso de la Guerra Civil de Yemeni, el castillo fue tomado por los rebeldes hutíes, y fue alcanzado por un ataque aéreo de la coalición lideradas por Arabia Saudí. Se dice que el castillo fue "destruido", aunque el nivel de destrucción sigue siendo incierto.​ De acuerdo con un informe de la UNESCO, el Castillo de Cairo fue dañado en dos ataques: el del día 10 de mayo y 21 de mayo de 2015. El 30% del castillo fue dañado en el segundo ataque.​ Referencias
Castelo do Cairo

Castelo do Cairo ou Castelo Al-Qahira (em árabe: قلعة القاهرة) é um castelo, na antiga cidade de Taiz, no Iêmen. Ele está localizado na encosta norte do Monte Sabr, com base nas montanhas rochosas com vista para a cidade. Diz-se que a área foi originalmente referido como o velho Taiz, e, mais tarde renomeado como Al-Qahira (Cairo). O castelo é considerado como o núcleo da cidade de Taiz. O sultão do Sulayhids 'Abd Allah ibn Muhammad al-Sulayhi encomendou o castelo, na primeira metade do século XII, e foi ampliado durante o governo de seu irmão Ali ibn Muhammad al-Sulayhi. Arquitetura O Castelo do Cairo é composto de duas seções. A primeira seção é chamada de "Al-Adina" e inclui jardins construídos em forma de terraço na encosta da montanha. Piscinas foram esculpidos e construídos em uma das fachadas da montanha, bem como as mansões espalhadas em torno dele, cercado por torres e parques. Nesta seção há quatro palácios: Dar al-Adab, Dar al-Shajarah, o Dar al-Adil, e Dar al-'Amara. Dar al-'Amara foi especialmente designado para o sultão e como a casa de hóspedes para convidados ilustres, e foram anexado túneis e passagens secretas para se conectar a outros palácios. A segunda parte do castelo é conhecida como "a área do Magrebe", e consiste de uma série de palácios, torres de guarda, armazenamento de grãos instalações e reservatórios de água. A parede do castelo é um dos mais importantes artefatos históricos da cidade de Taiz, que foi construído nos tempos antigos, a fim de conter todos os bairros da cidade velha. Também acredita-se ter sido fundada na época da dinastia Sulayhid e foi construída com complexa tecnologia de engenharia. Sua altura atinge 120 metros e espessura de quatro metros, e continha quartos para serviçais e guarnição, alguns dos quais ainda permanecem até hoje. A parede do castelo liga-se com o velho muro de Taiz, que tinha quatro portões principais: Bab al-Kabir, Bab Musa, Bab al-Madjar e Bab al-Nasr. Acima do portão, existia uma torre de vigia que guardando a cidade. A entrada principal para o castelo está localizado no lado sul da área Al-Moayad. Ele consiste em uma madrassa construída pelo Sultão al-Muayyad em 1281, uma pequena cúpula, um lago e os restos do Parque Sultão Al-Muayyed. A madrasa tem um pequeno sahn, e o parque ainda está até hoje. Destruição Em 2015, durante o curso da Guerra Civil do Iémen, o castelo foi tomado pelos rebeldes Houthi, e atingido por um ataque aéreo da coligações lideradas pela Arábia Saudita. Afirma-se que o castelo foi "destruído", embora o nível de destruição permanece incerto. De acordo com um relatório da UNESCO, o Castelo do Cairo foi danificado em dois ataques: em 10 de maio e 21 de maio de 2015. 30% do castelo foi danificado no segundo ataque. Referências
Sirwah

Ṣirwāḥ (en arabe : صرواح) est un site archéologique dans le gouvernorat de Ma'rib, au nord du Yémen, vestige d'une ancienne cité qui fut un important centre administratif et politique du royaume de Saba durant l'Antiquité. Les ruines de la ville sont situées au centre d'une petite plaine entourée par les montagnes, à 90 km à l'est de la capitale moderne du pays, Sanaa, et à 35 km à l'ouest de Ma'rib. Histoire Ṣirwāḥ perd sa fonction politique, au profit de Ma'rib, mieux placée, sur la route de l'encens. Néanmoins, la ville est restée un important centre des Sabéens, ce qu'indique le nombre de temples. Un temple majeur, le temple au dieu-soleil sabéen Almaqah, y a été construit par le roi Yada'il Dharih I, vers 700 av. J.-C.. Époque contemporaine Le site de Ṣirwāḥ est découvert le 15 juillet 1843 par l'explorateur français Joseph-Pons d'Arnaud, qui recopie et rapporte de son voyage une série d'inscriptions antiques. En 1870, un autre français, l'orientaliste Joseph Halévy, parcourt la région à la recherche d'inscriptions. Il raconte sa découverte des ruines du temple principal, parmi d'autres endroits, dans un ouvrage paru en 1872. Fouilles archéologiques Une mission de l'Institut archéologique allemand (DAI) mène une première campagne de fouilles entre 1991 et 1993, sous la direction de Jürgen Schmidt. De 2003 à 2009, le DAI réalise une seconde campagne de fouilles et d'études archéologiques, supervisée par Iris Gerlach. En 2005, dans le temple d'Almaqah, une inscription sabéenne monumentale est découverte sur un mégalithe de 7 m de long. Ce bloc de pierre pèse sept tonnes et il était une caractéristique permanente du sanctuaire de Almaqah et était tombée de son socle pendant un tremblement de terre. L’épigraphiste Norbert Nabes de l'université d'Iéna décrit l'inscription comme le plus important jusqu’à ce jour; l'inscription date du Ier siècle av. J.-C. L'inscription donne un compte rendu des batailles de Saba’, menées contre ses voisins immédiats dans le Sud-Est et le Nord du Yémen. Maintenant le temple Almaqah est en cours de restauration. Pendant ces travaux, un autre temple a été découvert datant du VIIe siècle av. J.-C. Ce sanctuaire possède une entrée monumentale, ornée de piliers. Il contient plusieurs chambres, construites en bois et en pierre ; le plan de niveau est unique pour le Yémen dans cette période. Inscription au patrimoine mondial en péril En janvier 2023, le site de Sirwah, menacé par les affrontements de la guerre civile yéménite, est inscrit au patrimoine mondial en péril par l'Organisation des Nations unies pour l'éducation, la science et la culture (UNESCO). Galerie Notes et références Annexes Articles connexes Hauts lieux de l'ancien royaume de Saba Histoire du Yémen Liens externes Ressource relative à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Portail du Yémen Portail du Proche-Orient ancien Portail de l’archéologie
Sirwah

Ṣirwāḥ (in arabo صرواح‎?) è stato un grande centro economico e politico del Regno di Saba (Penisola araba) all'inizio del I millennio a.C. Ṣirwāḥ sorgeva all'interno di una vasta oasi e vantava un muro di cinta e diverse grandi strutture abitative e devozionali. Le rovine di Ṣirwāḥ si trovano a 40 km a ovest di Ma'rib. Le montagne circostanti garantiscono una buona protezione ma nocquero al suo sviluppo economico. Ṣirwāḥ infatti perse il suo ruolo politico di primo piano a vantaggio di Ma'rib, meglio collocata e lungo la Via dell'incenso. Nondimeno, la città rimase un importante centro sabeo, come mostrato dai suoi vari templi. Il santuario principale, il tempio al dio lunare Almaqah, fu fatto edificare per disposizione del re Yada'il Dharih I, verso il 700 a.C. Dal gennaio 2023 la città antica di Sirwah fa parte del sito seriale dei luoghi salienti dell'antico regno di Saba riconosciuto dall'UNESCO come patrimonio dell'umanità. Archeologia Dal 2005 gli archeologi dell'Istituto archeologico germanico hanno scoperto e recuperato un'iscrizione in lingua sabea lunga più di sette metri. Il blocco di pietra su cui essa è stata scritta pesa sette tonnellate ed era una caratteristica permanente del santuario di Almaqah, caduta dal suo zoccolo di sostegno a causa di un terremoto. L'epigrafista Norbert Nabes dell'Università di Jena descrive l'iscrizione come la più importante finora scoperta. Essa risale al I secolo a.C. e indica le battaglie sostenute dal Regno di Saba contro i suoi vicini, nel Sud-Est e nel Nord dello Yemen. Attualmente il tempio di Almaqah è in corso di restauro. Nel corso dei suoi lavori, è stato scoperto un altro tempio. risalente al VII secolo a.C.. Esso vanta un'entrata monumentale, adornata da colonne. Contiene numerose stanze, costruite in legno e pietra, su un solo piano, come è caratteristica delle strutture palaziali yemenite in quel secolo. Un certo numero di prospezioni archeologiche tedesche hanno attualmente luogo a Ṣirwaḥ ed è fondata la speranza che le conoscenze sui primi tempi del Regno di Saba possano quindi accrescersi. Voci correlate Storia dell'antico Yemen Sabei Arabia meridionale Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sirwah Collegamenti esterni (EN) Ṣirwāh, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Аден

А̀ден (на арабски: عدن) е град в Йемен, негова бивша столица. Важно транзитно пристанище на Арабско море. Има летище от международно значение на 9,7 km от града. Развити са нефтената, кораборемонтната и цигарената промишленост. Градът е основан пр.н.е. Източници
Aden

Aden (z arabského slova adan, což znamená ráj) je největší jemenský přístav, který v letech 1967 až 1990 sloužil jako hlavní město bývalého Jižního Jemenu. Nachází se na jihu země u břehů Adenského zálivu a jeho populace je odhadována na 1 116 193 obyvatel (k roku 2024), což z něj činí jedno z největších měst v Jemenu. Historie Město Aden disponuje ideálním přírodním přístavem, který vznikl v kráteru vyhaslé sopky a je spojen umělou šíjí s pevninou, kde se rozkládá moderní část města. Díky svému strategickému významu byl Aden důležitým obydleným místem již ve starověku; podle jedné legendy byl dokonce místem, kde Kain zabil Ábela. V roce 1839 byl přístav obsazen Brity, kteří zde založili kolonii, aby mohli kontrolovat námořní cesty do Indie a zároveň rozšiřovat svou nadvládu na jižní část Arabského poloostrova. V listopadu 1967 byla v Adenu vyhlášena nezávislost, a v květnu 1990 se spojila s Severním Jemenem. V letech 1994 a 2007 proběhla v Adenu povstání jihojemenských separatistů, kteří mimo jiné protestovali proti nesplnění slibu ze strany Severního Jemenu, že přenesou hlavní město ze Saná. Současnost V Adenu se nachází mezinárodní letiště, univerzita, ropná rafinérie a dva tisíce let starý zavlažovací systém. Kromě toho se zde nachází pevnost Sira, která dominuje na ostrově a kontroluje vstup do přístavu. Součástí aglomerace je také rezidenční čtvrť Madínat aš-Šáb (dříve Madínat al-Ittihád), která byla budována v padesátých letech jako budoucí metropole podle vzoru Brasília. Ve městě často pobýval francouzský básník a dobrodruh Arthur Rimbaud. Přestože Aden hostí mnoho architektonických památek, turisté sem příliš nesměřují kvůli nevyhovující bezpečnostní situaci. Ekonomika V průběhu dějin byl Aden významným obchodním centrem, dovážejícím zboží z různých částí světa, včetně afrického pobřeží, Evropy, Spojených států a Indie. V roce 1920 britský popis označil Aden jako hlavní místo obchodu s arabskými produkty. Město poskytovalo uhlí pro lodě a jediným produktem byla sůl. Na začátku 20. století byl Aden centrem produkce kávy a dalších plodin, jako byla pšenice a ječmen. V Adenu se také vyráběly veselé lodě a dřevěné uhlí. Místní obyvatelé, včetně židovského a řeckého obyvatelstva, vyráběli cigarety s dovezeným tabákem z Egypta. V souvislosti s vypuknutím jemenské občanské války v roce 2015 Aden čelí neustálým protestům, zejména kvůli otázkám týkajícím se výroby elektřiny. Elektrická síť v Adenu, závislá na dováženém palivu, má od roku 2021 problémy s výrobou elektřiny. Externí odkazy Galerie Aden na Wikimedia Commons Encyklopedické heslo Aden v Ottově slovníku naučném ve Wikizdrojích Obrázky, zvuky či videa k tématu Aden na Wikimedia Commons http://www.portofaden.net https://web.archive.org/web/20111014073343/http://yementourism.com/services/touristguide/detail.php?ID=2040 Reference
Aden

Aden je grad u Jemenu i bivši glavni grad nekadašnjeg Južnog Jemena. Najznačajnija je jemenska luka u Adenskom zaljevu, u blizini strateški važnog tjesnaca Bab el Mandeb, koji povezuje Crveno more s Indijskim oceanom. Povijest Prostor Adena je strateški važan na morskom prometnom putu između Europe i Azije te su na tom prostoru još u starom vijeku postojala trgovačka uporišta. Smatra se da je u 1. stoljeće pr. Kr. postojao trgovački grad Eudaemon. U predislamskom razdoblju su ovdje postojala kraljevstva Saba i Himyar. U to su doba na prostoru grada izgrađene tvrđave, dok su u islamskom razdoblju postojali lokalni kraljevi koji su vladali gradom i okolicom. U 19. stoljeću postojao je Sultanat Lahij, njezin sultan je 1838. ustupio teritorij grada Adena Britanskom Carstvu, koje je tražilo uporište na strateški važnom Bab el Mandebu. Tim je činom utemeljena britanska Kolonija Aden, kojom je upravljala Britanska Istočnoindijska kompanija. Grad je bio trgovačko uporište i dio Britanske Indije. Aden je 1937. izdvojen iz Indije i stvorena je Krunska kolonija Aden. Britanci su cijeli prostor južnog arapskog poluotoka (Hadramaut) organizirali kao Protektorat Aden. Sam grad Aden nije bio dio Protektorata Aden, nego posebna kolonija. Tijekom 1960-ih godina jača pokret za oslobođenje od britanske vlasti. Godine 1962. stvorena je Federacija Južne Arabije pod britanskom upravom, ali s više samostalnosti, a 1967. je završila britanska uprava i stvorena je Narodna Demokratska Republika Jemen (poznata kao Južni Jemen), s Adenom kao glavnim gradom. Nakon ujedinjenja Jemena 1990. godine, glavni je grad nove države postala Sana'a, a Aden gubi dotadašnji status. Tijekom građanskog rata 1994. Aden je bio centar pobunjenika. Poznat je kao mjesto prvog napada Al Qaide na američke ratne brodove USS The Sullivans i USS Cole, 2000. godine. Zemljopis Aden se nalazi na jugu Arapskog poluotoka u Adenskom zaljevu. Sam grad je smješten u krateru ugaslog vulkana, na poluotoku uskom prevlakom povezanim s kopnom. Zbog toga se stari Aden često naziva Krater. Između poluotoka i kopna je zaljev koji je idealna luka. Klima je pustinjska s malo padalina. Znamenitosti Od turističkih znamenitosti najzanimljiviji su ostaci spremišta za vodu Tawila, sagrađenog u vulkanskim stijenama još u pretpovijesti. Poznata je i tvrđava Seerah. Grad ima mnoge građevine tradicionalne islamske arhitekture, ali i europske građevine iz kolonijalnog razdoblja (tradicionalne britanske crkve). Zanimljive su plaže s vulkanskim stijenama u okolici grada. Vanjske poveznice Adenska luka (engl.)
Aden

Aden (in arabo عدن‎?, ʿAdin/ʿAdan) è una delle principali città dello Yemen, capoluogo del governatorato di 'Adan. Eretta sul cratere di un vulcano spento, la città è costituita dall'assembramento di antichi villaggi e si affaccia sul porto naturale che si apre sull'omonimo golfo. La sede è de facto capitale governativa del paese, riconosciuta dalla comunità internazionale. La capitale amministrativa de jure è Sana'a, controllata dagli Huthi. Storia Marco Polo la descrisse ne Il Milione: Durante l'età moderna fu presa di mira dai portoghesi che però non riuscirono su terra a sconfiggere le forze ottomane (essi erano superiori nell'artiglieria navale), venendo respinti. Occupata dal Regno Unito a partire dal 1839 e amministrata come Colonia di Aden, tra il 1963 e il 1967 la città è teatro del lungo conflitto di guerriglia tra britannici e nazionalisti locali, conclusasi nel novembre del 1967 con il ritiro dei britannici e la nascita dello Yemen del Sud indipendente; e in seguito diventata capitale dello stato della Repubblica Democratica Popolare dello Yemen nel 1970, rimanendo tale fino all'unificazione avvenuta nel 1990, nell'attuale Yemen, della Repubblica Democratica Popolare dello Yemen e della Repubblica Araba dello Yemen. Monumenti e luoghi d'interesse Ad Aden è possibile visitare il Museo Nazionale dello Yemen e le cisterne di al-Tawila. Infrastrutture e trasporti La città è servita dall'Aeroporto internazionale di Aden che la mette in collegamento con la capitale San'a con un volo di circa 45 minuti. Economia Il suo porto ha una grossa importanza strategica, affacciandosi sul golfo di Aden, punto obbligato di passaggio per l'ingresso nel Mar Rosso, lungo la rotta per il canale di Suez. Galleria d'immagini Altri progetti Wikiquote contiene citazioni di o su Aden Wikizionario contiene il lemma di dizionario «Aden» Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aden Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Aden Collegamenti esterni (EN) Aden, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Aden, in Jewish Encyclopedia, Funk and Wagnalls. (EN) Aden, in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company.
Aden

Aden (arab. عدن, Adan) – miasto w południowo-zachodnim Jemenie, nad Zatoką Adeńską (Morze Arabskie), ok. 170 km na wschód od cieśniny Bab al-Mandab. Jest głównym ośrodkiem administracyjnym muhafazy Adenu. Liczba ludności Adenu w 2026 roku szacowana była na 1 194 160 osób. W 2004 miasto liczyło 588 938 mieszkańców (drugie pod względem liczby ludności miasto Jemenu, po Sanie). W przeciągu 17 lat (od 1987 do 2004 roku) w Adenie odnotowano intensywny ponad 71% wzrost liczby mieszkańców. Główny port morski (przystanek tankowania statków) i lotniczy kraju. Jeden z największych ośrodków handlowych Jemenu. Ośrodek naukowy (Uniwersytet w Adenie) i przemysłowy: rafineria ropy naftowej, szkutnictwo, odparowywanie wody morskiej w celu pozyskania soli morskiej. Historia Aden był wspominany w Księdze Ezechiela jako miejsce, które miało powiązania handlowe ze starożytnym miastem Tyr. Miasto stanowiło centrum handlowe pod kontrolą jemeńską, etiopską i arabską. W XVI wieku Turcy ustanowili się władcami Adenu. Podbój Egiptu przez Napoleona Bonaparte sprawił, że miastem zainteresowała się Wielka Brytania jako strategiczną bazą w komunikacji z Indiami. Na początku XIX wieku Brytyjczycy założyli tu garnizon, a w 1802 podpisali traktakt z sułtanem (władcą portu). W latach 1839–1962 kolonia brytyjska. Po kilku latach walk, Aden stał się niepodległy 30 listopada 1967 jako część Ludowej Republiki Jemenu Południowego (od 1968 do 1990 stolica Jemenu Południowego). W trakcie trwającej od 2015 roku wojny domowej Aden kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. Na początku 2015 roku został ogłoszony „tymczasową stolicą” dla uznanego międzynarodowego rządu Jemenu po zajęciu Sany przez ruch Huti we wrześniu 2014 roku. W marcu 2015 roku wybuchła bitwa o Aden pomiędzy Huti a Radą Przywództwa Prezydenckiego. Pomimo ucieczki prezydenta Abd Rabbuha Mansura Hadiego z Adenu, siły rządowe z powodzeniem odbiły miasto i wyparły Huti z okolicznych terenów. W styczniu 2018 roku kontrolę nad Adenem przejęła Południowa Rada Tymczasowa. W grudniu 2025 roku rozpoczęła się ofensywa wspieranej przez Zjednoczone Emiraty Arabskie Południowej Rady Tymczasowej, która objęła rozległe obszary w południowym i wschodnim Jemenie. W pierwszych dniach 2026 roku wspierana przez Arabię ​​Saudyjską i międzynarodowo uznawana za legalny rząd Jemenu Rada Przywództwa Prezydenckiego rozpoczęła kontrofensywę, która przy wsparciu saudyjskich ataków lotniczych odzyskała znaczną część terytorium we wschodnim Jemenie. 7 stycznia 2026 roku siły rządowe wspierane przez Arabię ​​Saudyjską zdobyły miasto. Nad budynkami państwowymi w mieście wywieszone zostały po raz pierwszy od wielu lat flagi Jemenu, w miejsce używanych przez separatystów flag Jemenu Południowego. Współczesne miasto Aden składa się z trzech części: dzielnicy handlowej, dzielnicy biznesowej (Tawahi) oraz dzielnicy portowej. Ludzie związani z Adenem Współpraca Dżibuti, Dżibuti Baltimore, Stany Zjednoczone Zobacz też Aden (kolonia) Protektorat Adeński Uwagi Przypisy
Aden

Aden este cel mai mare oraș si port maritim din sudul Yemenului la Golful Aden. Istoric A fost principalul punct terminus al Drumului Mirodeniilor din Vestul Arabiei, timp de aproape un mileniu, înainte de sec. III d.Hr., când a devenit centru comercial sub control yemenit, etiopian și arab. Imperiul Otoman a cucerit orașul în 1538, iar britanicii (care înființaseră aici o garnizoană în 1800) l-au guvernat ca parte a Indiei (1839-1937). Importanța sa, ca bază de aprovizionare cu cărbuni și punct de transbordare, a crescut după deschiderea canalului Suez. A fost transformat în colonie regală în 1937, încorporată în Federația Arabiei de Sud (1963-1967). A fost capitală a Yemenului de Sud până la unirea acestei republici cu Yemenul de Nord, în 1990. Populație În 1995 avea 562 000 de locuitori. Vezi și Lista orașelor din Yemen Referințe "Enciclopedia Unviersală Britannica" Legături externe Aden, orasul nascut dintr-o eruptie vulcanica Arhivat în 8 noiembrie 2009, la Wayback Machine., 4 noiembrie 2009, Revista Magazin
Aden, Jemen

Aden (arabsko 'Adan) je mesto v Jemnu, od 1967 do 1990 glavno mesto Južnega Jemna. Mesto je pristanišče in gospodarsko središče južnega dela države ob Adenskem zalivu. Ob pristanišču je staro mestno jedro, ki je glavna znamenitost. V mestu so tudi univerza, narodni muzej in mednarodno letališče. Po odprtju Sueškega prekopa leta 1869 je v mestu oskrbovalna postaja za ladje na poti v Indijsko Britansko posest v letih 1839−1967. Zgodovina Leta 1839 so Aden zasedli Britanci, do 1937 je bil del Britanske Indije, nato kronska britanska kolonija. Protektorat Aden je nastal 1886–1914 s pogodbo o varstvu med Veliko Britanijo in arabskimi knezi, 1962 so protektorat preimenovali v Južnoarabsko federacijo, 1963 so ji priključili tudi nekdanjo kronsko kolonijo Aden. Viri Slovenski Veliki Leksikon, Mladinska knjiga (2003) Veliki splošni leksikon, CD-ROM, DZS, Ljubljana, 2005 ISBN 86-341-3085-1 (COBISS)