NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mansion House, Cardiff

The Mansion House (Welsh: Y Plasty), located on Richmond Road in Cardiff, was the official residence of the Lord Mayor of Cardiff until 1995. It was listed Grade II by Cadw in May 2002. History The house was commissioned by James Howell, the owner of Howells department store, who opened his first shop in 1865. He selected a site on Richmond Road which he leased from Lord Tredegar in 1890. The house was designed by the architects Habershon & Fawckner in the Neo-Baroque style, built in rubble masonry and was completed in 1896. It was originally called 'The Grove'. The house was designed as a large family home, to house his 11 children. The design involved a symmetrical main frontage of four bays facing onto Richmond Road. An unusual aspect of the house was that it was designed to be able to be divided into two: it featured two round-headed front doors, with a balcony above, and a wall in the cellar which was designed to allow extension upwards. The outer bays have bay windows on both floors. At roof level, there was a modillioned cornice and there were three dormer windows. Residents at the house in the early 20th century included Mabel Howell (a daughter of James Howell), who was secretary of the Cardiff and District Women's Suffrage Society. In 1913, the leasehold of the house was bought by the Cardiff Corporation, for use as the home of the lord mayors. Internally, it featured two apartments on the first floor and these were also used by judges sitting in the city. The Prince of Wales met civic leaders at the mansion house during a visit to Cardiff in May 1930. In 1956, the freehold of the property was bought by the Cardiff Corporation's under the advice of their Civic Buildings Committee for £3000 from the Tredegar Estate, most of which was being disposed of at this time in lieu of death-duties. The house continued to be used by successive lord mayors until 1995. The building had a major overhaul in time for the Cardiff European Council summit held on 15 and 16 June 1998. It was then used by Cardiff Council for events, functions, civil ceremonies and weddings. It also became the base for the council's protocol team. The actress, Catherine Zeta-Jones, and her husband, Michael Douglas, visited the mansion house, in July 2010, for the launch of the Noah's Ark Children's Hospital for Wales appeal of which she is a patron. Scenes from the BBC television series, Doctor Who, starring Ncuti Gatwa, were shot at the mansion house in October 2023. The council ceased to use the mansion for civic purposes in the 2020s, and put it up for sale in June 2025. See also West Grove, Cardiff List of mayors of Cardiff References External links Original plans of the Mansion House Mansion House website
Mansion House (Cardiff)

La Mansion House, située à Richmond Road, est la résidence officielle du Lord Mayor (titre honorifique pour les maires de certaines villes importantes) de la capitale du Pays-de-Galles, Cardiff. Histoire James Howell est un homme d’affaires de Cardiff, propriétaire des grands magasins Howells ; il ouvre son premier magasin en 1865. En 1890 il prend des dispositions pour construire une propriété sur des terres données par Lord Tredegar. Elle est conçue par Habershon & Fawckner et construite en 1896. Le bâtiment est alors connu sous le nom de The Grove (« Le Bosquet »). Les plans sont prévus pour une famille nombreuse, car James Howell a onze enfants. Un aspect inhabituel de cette maison est qu’elle possède deux portes d’entrée. James Howell voulait être sûr que la maison puisse être séparée en deux dans le futur si nécessaire. Dans la cave, un mur est construit qui aurait pu être agrandi vers le haut pour effectuer la séparation. La propriété est achetée par le Cardiff Council (« Conseil de Cardiff ») en 1913. Le bâtiment est un monument classé Grade II. Depuis 1971, la Mansion House s’agit d’une maison aux fonctions uniquement protocolaires, le Lord Mayor de Cardiff résidant en fait dans sa propre maison. En 1998, le bâtiment a eu une rénovation. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mansion House, Cardiff » (voir la liste des auteurs). Liens externes (en) Plans originaux de la Mansion House (en) Site du Lord Mayor de Cardiff Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du pays de Galles Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Mansion House, Swansea

The Mansion House is a historic building in Ffynone Road in Swansea, Wales. The building was commissioned as a private residence but, since 1922, it has accommodated the official residence of the Lord Mayor of Swansea. History The house was commissioned by a local builder, Evan Mathew Richards, as a private residence for himself and his family. The site he selected was in the Ffynone area of Swansea. The house was designed in the Gothic Revival style, built in rubble masonry and was completed in 1863. The design involved an asymmetrical main frontage of six bays facing south towards Ffynone Road. The first bay was formed by an octagonal tower, which was fenestrated by bi-partite windows, and surmounted by a spire. The third bay was fenestrated by bay windows on the ground floor and first floor, these were castellated and surmounted by a gable containing a pointed window. The fourth bay was fenestrated by a castellated bay window on the ground floor and by a lancet window on the first floor, while the other bays were fenestrated by segmental headed bi-partite or tri-partite windows. The house was originally known as "Brooklands". Richards went on to be the Mayor of Swansea in 1855/56 and again 1862/63. He also served as member of parliament for Cardiganshire from 1868 to 1874. Following Richards' death in 1880, the house was acquired by James Jones who let the building out as the judges' lodgings. The property was subsequently inherited by his niece who continued to let it out to visiting judges. The house was purchased by the County Borough of Swansea in 1922 and since then has been known as the Mansion House. The house was subsequently fitted out with furniture and paintings from the Vivian Collection which had been left to the corporation in 1905. Two cannons, which had been cast at the Royal Arsenal at Woolwich in 1804 and operated by the Sea Fencibles in defence of Swansea Harbour during the Napoleonic Wars, were placed on the terrace in front of the building. References Further reading Alban, J. R. (1979). The Mansion House, Swansea. Swansea: Swansea City Council.
Mansion House (Swansea)

La Mansion House, située dans le quartier Uplands de Swansea, est la résidence officielle du Lord Mayor (titre honorifique pour les maires de certaines villes importantes) de Swansea. Aujourd’hui, la Mansion House est utilisée pour différentes fonctions privées et publiques. Histoire La Mansion House est ouverte en 1863 quand un constructeur de la région, Evan Matthew Richards, l’a construite pour sa famille. Son nom est alors Brooklands. Evan Matthew Richards a été maire de Swansea en 1855 et 1862. En 1880, Brooklands avait déjà été vendue deux fois avant d’être achetée par la cité de Swansea en 1922. Elle est dès lors appelée la Mansion House. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mansion House, Swansea » (voir la liste des auteurs). Lien externe (en) City and County of Swansea: The Mansion House Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du pays de Galles
Nantporth

Nantporth est un stade de football situé à Bangor au pays de Galles. L'équipe principale qui utilise ce stade est Bangor City qui joue dans le Championnat du pays de Galles de football. Lien externe (en) Nantporth, welsh-premier.com. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du pays de Galles
Oakwood Theme Park

Oakwood Theme Park war ein Freizeitpark in Narberth (Pembrokeshire, Wales, Vereinigtes Konigreich Vereinigtes Königreich), der 1987 als Oakwood Leisure Park eröffnet wurde. Betreiber des Parks war Aspro Parks. Der Park betrieb zahlreiche Fahrattraktionen, Achterbahnen und Spielgeräte. Am 4. März 2025 gab Aspro Parks auf der offiziellen Website bekannt, dass der Park, auf Grund sinkender Besucherzahlen und der wirtschaftlichen Lage, den Park zur Saison 2025 nicht wieder eröffnen werde. Achterbahnen Weblinks Die offizielle Parkwebsite (Memento vom 31. März 2025 im Internet Archive) (englisch) Oakwood Theme Park in der Roller Coaster DataBase Einzelnachweise
Oakwood Theme Park

Oakwood Theme Park (anciennement Oakwood Leisure Park puis Oakwood Coaster Country) est un ancien parc à thèmes gallois situé à Canaston Bridge, à Narberth dans le Pembrokeshire. Histoire Les propriétaires du parc, la famille McNamara, possédaient le terrain qui n'était en 1986 qu'un champ. Lorsqu'ils se lancent dans la création de leur parc, ils veillent à ne pas dénaturer le paysage en préservant les chênes de la région. Ils ne suppriment pas les arbres présents, au contraire, ils les utilisent pour penser l'aménagement du parc. Le nom du parc vient de cette anecdote (Oak) Chêne - (Wood) Bois. Le parc ouvre en 1987. En mars 2008, le parc est racheté par le groupe Aspro-Ocio. En 2013, le parc inaugure une nouvelle zone thématique familiale proposant sept attractions dont un circuit de bûches ainsi qu'un restaurant. Au moins trois attractions proviennent du parc Camelot Theme Park récemment fermé : un circuit de montagnes russes junior E-Powered, un parcours de bûches au thème pirate et un mini bateau à bascule. Ceci représente un investissement de 4 millions de livres sterling, c'est-à-dire le plus grand investissement depuis plus de dix ans. Le 4 mars 2025, le groupe Aspro Parks, propriétaire du parc, annonce sa fermeture immédiate. Le parc d'attractions Voici un aperçu des principales attractions. Les montagnes russes Les attractions aquatiques Parcours scéniques Autres Notes et références Références Annexes Articles connexes Liste des parcs de loisirs du Royaume-Uni Liens externes Site officiel (fr) Page du parc sur rcdb.com Portail des parcs de loisirs Portail du pays de Galles
Oakwood Theme Park

Oakwood Theme Park was een attractiepark in Pembrokeshire, Wales, Verenigd Koninkrijk. De familie McNamara opende het park in 1987 als een klein familiepark. Door de jaren heen groeide het park uit tot volwaardig attractiepark. Oakwood beschikte over verschillende achtbanen, thrill rides en waterattracties. Op 4 maart 2025 maakte het park bekend niet te zullen heropenen in 2025. Volgens eigenaar Aspro Parks zouden toekomstige investeringen onhoudbaar zijn. Geschiedenis Bij de creatie van het nieuwe park hield de familie McNamara rekening met het bestaande dal en de natuurlijke vegetatie. Geen enkele aanwezige boom werd omgehakt. De eerste fase die ongeveer 1 miljoen pond kostte werd voltooid in 1987 en bestond onder andere uit een houten fort, BMX, een rodelbaan, een 3D-stijl cinema-ervaring, go-karts en een waterglijbaan. Gedurende de jaren werden steeds meer oorspronkelijke attracties verwijderd om plaats te maken voor indrukwekkendere attracties (bijvoorbeeld Megafobia, 1996). Hierdoor steeg ook de kritiek omdat zo het karakter van het park verloren zou zijn gegaan. Het park groeide hierdoor wel uit tot een van de 10 belangrijkste attractieparken van het Verenigd Koninkrijk. Door financiële problemen werd het park in 2008 verkocht aan de Spaanse investeringsgroep Aspro Ocio. Na de sluiting van Camelot Theme Park kon het park in 2013 verscheidene attracties overnemen, waaronder de Crocodile Coaster en Skull Rock. De attracties werden ondergebracht in het themagebied Neverland. Attracties ten tijde van de sluiting Achtbanen Waterattracties Thrill rides Neverland Na de sluiting van Camelot Theme Park kocht Oakwood een aantal attracties op. De opgekochte attracties werden verzameld in een themagebied genaamd Neverland. Andere attracties
St David's Hall

St David's Hall (velšským názvem Neuadd Dewi Sant) je místo konání různých kulturních akcí nacházející se v centru velšského hlavního města Cardiffu. Výstavba sálu, jež svým stylem patří do brutalismu, byla zahájena roku 1977 a dokončena o pět let později. Vlastníkem budovy je orgán Cardiff Council. Každoročně se zde koná Welsh Proms a síň je rovněž sídlem orchestru BBC National Orchestra of Wales. Vystupovalo zde velké množství hudebníků, mezi něž patří například Van Morrison a John Cale, stejně jako skupiny Mike + The Mechanics a Thin Lizzy. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu St David's Hall na Wikimedia Commons Oficiální web
St. David's Hall

St David's Hall (galés: Neuadd Dewi Sant) es una sala de conciertos en Cardiff, Gales. Es el centro oficial nacional de conciertos y de convenciones de Gales. Construido en 1982 por Seymour Harris Partnership su sala para 2000 espectadores es una de las más reconocidas en el Reino Unido y el mundo por su acústica. Se levanta en pleno centro de la ciudad junto al centro comercial del mismo nombre. La orquesta residente es la BBC National Orchestra and Chorus of Wales (BBC NOW). En honor a la tradición vocal galesa, bienalmente se lleva a cabo en esta sala la competencia vocal "BBC Cardiff Singer of the World Competition" (Cantante del mundo), una de las más prestigiosas en el ámbito lírico mundial. La competencia de 1989 fue llamada "La batalla de los barítonos" cuando el favorito local, Bryn Terfel, se midió con el ruso Dmitri Hvorostovsky, que resultó ganador. Anualmente se celebran los Proms Galeses y ceremonias de graduación universitarias. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre St. David's Hall. Sitio web oficial Sitio oficial competencia Singer of the world
St David's Hall

Le St David's Hall (gallois: Neuadd Dewi Sant), est une salle de spectacle située à Cardiff, au Pays de Galles. Elle accueille notamment le BBC Cardiff Singer of the World competition. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la musique Portail des arts du spectacle Portail du pays de Galles
Upper Boat Studios

Upper Boat Studios was a television studio complex leased to the BBC in mid-2006, and formerly operated by BBC Wales. It is located in Upper Boat, a village on the outskirts of Pontypridd, Rhondda Cynon Taf, near Cardiff in Wales. The studios, previously a seat belt manufacturing factory for the automotive industry, were officially opened on 27 July 2006 (2006-07-27), by Welsh Enterprise Minister Andrew Davies, for the purpose of producing Doctor Who, along with its related spin-off programmes. Facilities At ten times larger than BBC Wales existing site at Llandaff, the Doctor Who residency at Upper Boat Studios included the use of its six sound stages. Other facilities at Upper Boat included a large props store, workshops, and video editing suites. History By 2011, Doctor Who was the only programme still based at Upper Boat, following the move of several BBC Wales productions to the new permanent home at the new Roath Lock studios. Doctor Who itself relocated to Roath Lock throughout 2012, with the last filming day at Upper Boat on 11 May 2012. Despite the studio closure, production on Sherlock series 3 continued at the studios until September 2013. Productions Productions based at Upper Boat Studios Productions partially filmed at Upper Boat Studios See also Roath Lock References
Upper Boat Studios

L’Upper Boat Studios est un complexe de studios de télévision gérés par BBC Wales et basé à Upper Boat, un village situé à la périphérie de Pontypridd au pays de Galles. Les studios ont été inaugurés le 27 juillet 2006 pour le lancement d'une nouvelle saison de la série Doctor Who et ses séries dérivées. Productions basées aux Upper Boat Studios Doctor Who et séries dérivées Doctor Who (2006- ) Doctor Who Confidential (2006- ) The Sarah Jane Adventures (2006-2010) Torchwood (2006-2008) Torchwood Declassified (2006-2008) Totally Doctor Who (2007) Sarah Jane's Alien Files (2010) Autres séries Sherlock (2009- ) Maîtres et Valets (2010) (Upstairs, Downstairs) (2010- ) Notes et références Annexes Articles connexes BBC Wales Liens externes (en) BBC Studios : situation des studios sur le site Doctor Who Locations. Portail du pays de Galles Portail de Doctor Who
Cathédrale Saint-Woolo de Newport

La cathédrale Saint-Woolo est une cathédrale de l'Église au pays de Galles dans la ville de Newport au Pays de Galles. Elle est le siège de l'évêché et du diocèse de Monmouth. Le nom de Saint-Woolo est un dérivé du nom de Gwynllyw, saint gallois du Ve siècle et mari de sainte Gladys. Historique Architecture Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Newport Cathedral » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Coflein Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail du pays de Galles Portail du protestantisme Portail de l'anglicanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cattedrale di Newport

La cattedrale di Newport (in gallese Eglwys gadeiriol Casnewydd) è la chiesa principale della diocesi anglicana di Monmouth e situata a Newport (Galles). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Newport Collegamenti esterni Sito ufficiale, su newportcathedral.org.uk. (EN) Cattedrale di Newport, su Structurae.
Kathedraal van Newport

De kathedraal van Newport, ook wel de Sint-Wooloskathedraal, is een kathedraal van de Kerk in Wales in Newport, Wales, en de zetel van de bisschop van Monmouth. De kathedraal is opgedragen aan Sint-Gwynllyw, een heilige uit Wales. De naam 'Woolos' is afgeleid van Gwynllyw. Geschiedenis Het oudste gedeelte van de kathedraal stamt uit de 9e eeuw. In die tijd werd een al bestaande houten kerk vervangen door een stenen gebouw, waarvan nu dus nog maar een klein gedeelte bestaat. Dat komt doordat in ca. 1050 de kerk werd aangevallen door piraten. Zo'n dertig jaar later bouwden de Normandiërs een nieuw schip. Rond 1200 werd de ruïne van de Angelsaksische kerk (het gebouw uit de 9e eeuw) herbouwd. De Normandische en Angelsaksische gedeelten werden aan elkaar verbonden. In 1402 vielen troepen van Owain Glyndŵr de kerk aan. Het gebouw moest daardoor hersteld worden, waarbij bovendien de toren werd bijgebouwd. Waarschijnlijk is de kerk ook beschadigd geraakt tijdens de Engelse Burgeroorlog. In 1929 kreeg de kerk de status van prokathedraal. Twintig jaar later, in 1949, werd de kerk kathedraal. Externe link Website van het bisdom
Katedra w Newport

Katedra w Newport (wal. Eglwys Gadeiriol Casnewydd, ang. Newport Cathedral; pełna nazwa: Newport Cathedral of St Woolos) – anglikańska katedra, należąca do Kościoła w Walii, sięgająca swymi korzeniami roku 470, kiedy, według tradycji, książę-rycerz walijski Gwynllyw założył na wzgórzu Stone Hill swoją celę. Obecna katedra pochodzi z XI–XV wieku. Katedra w Newport od 26 lipca 1951 roku została wpisana na listę Zabytków Walii pod nr 2998. Historia Okres katolicki Prawdopodobnie pod koniec lat 70. V wieku książę-rycerz Gwynllyw w odpowiedzi na Boże powołanie do życia w modlitwie zbudował na wzgórzu Stow Hill swoją celę. Zmarł, według dawnej tradycji, pod koniec marca 500 roku, a pobliżu jego grobu zbudowano ku jego czci drewniany kościół, który stał się miejscem pielgrzymek. Kiedy kościół ten został spalony, odbudowano go w czasach anglosaksońskich jako kościół kamienny. Jego fragmenty znajdują się w obecnej Kaplicy Galilejskiej w zachodniej części obecnej katedry. Około 1080 roku zbudowano normandzką pięcioprzęsłową nawę, a około 1200 roku kaplicę Mariacką. W 1405 roku kościół św. Woolosa został zniszczony w wyniku rebelii Owaina Glyndŵra. Podczas naprawy zniszczeń dobudowano nawy boczne, dwukondygnacyjną kruchtę oraz wieżę zachodnią nazwaną wieżą Jaspera, od nazwiska architekta Jaspera Tudora, który nadzorował niektóre prace. Okres poreformacyjny W latach 1818–1819 kościół św. Woolosa został odrestaurowany. W 1853 roku architekt R. G. Thomas rozebrał kruchtę i zbudował nową; przebudował też prezbiterium. W 1913 roku architekt William Davies zbudował zakrystię. W latach 1960–1962 architekt A. D. R. Caroe rozebrał i przebudował prezbiterium. Mural i charakterystyczne, okrągłe okno w ścianie wschodniej prezbiterium zaprojektował John Piper. Na początku lat 90. od strony północnej katedry dobudowano hol. Status katedry W 1921 roku utworzono diecezję Monmouth, będącej częścią nowo utworzonego kościoła w Walii. Dotychczasowy kościół św. Woolosa został prokatedrą. W 1930 roku ustanowiono przy niej i kapitułę i powołano dziekana. W 1949 roku kościół prokatedralny osiągnął pełny status katedry. W 2000 roku katedra zyskała status katedry metropolitalnej (Metropolitan Cathedral); pełni również funkcję kościoła parafialnego. W 2009 roku zainicjowano kampanię zbiórki funduszy w wysokości 1,5 miliona funtów na rzecz pilnej renowacji historycznego budynku katedry. Architektura Wygląd zewnętrzny Katedra posiada niezwykły rzut, który składa się z wieży zachodniej, połączonej z nawą poprzez kaplicę Mariacką, kruchty od strony południowej, dużego prezbiterium, zakrystii w jego północnym narożniku i holu. Jest zbudowana z czerwono-brązowego kamienia i jasnego muru ciosowego. Dachy na ogół pokryte dachówką. Wieża jest zwieńczona blankami i wzmocniona w narożnikach stopniowanymi skarpami. Szerokie okna nawy pochodzą z XIX wieku i utrzymane są w stylu perpendicular, natomiast XX-wieczne okna holu są wąskie i ostrołukowe. XX-wieczne prezbiterium utrzymane jest w stylu gotyckim. Uwagi Przypisy
Ньюпортский собор

Ньюпортский собор (англ. Newport Cathedral, валл. Eglwys Gadeiriol Casnewydd), также известный как Собор Святого Вуло (англ. St Woolos Cathedral) — кафедральный собор Церкви Уэльса диоцеза Монмута в городе Ньюпорт в Уэльсе. Включён в список культурного наследия I* степени. Посвящён святому Гвинлиу, правителю Гвинлуга, который в V веке на этом месте основал церковь. Вуло — английский вариант валлийского имени святого. История На месте современного собора стояла деревянная церковь, относящаяся к валлийской Эпохе Святых. Она была перестроена в камне в IX веке, что свидетельствует о распространённости почитания святого Гвинлиу и богатстве церкви, поскольку каменные здания в то время были очень редки. Некоторые части нынешнего здания датируются ранним средневековьем и включены в нынешнее здание как часовня Галилеи, расположенная в западной части собора. Нападение пиратов около 1050 года оставило церковь в руинах. Примерно в 1080 году норманны построили новый неф к востоку от саксонских руин и прилегающий к нему с южной стороны придел, пробили новый арочный проход через саксонскую стену. Приблизительно в 1200 году саксонская церковь была отремонтирована, и нормандский портал превратился в внутреннюю арку. Церковь была сильно повреждена в 1402 году, когда Ньюпорт атаковали войска Оуайна Глиндура. Была проведена масштабная реконструкция, возведена башня. Восстановить церковь церковь помогли Джаспер Тюдор, граф Пембрук, и Хамфри Стаффорд, 1-й герцог Бекингем. Кроме того, церковь была повреждена во время гражданской войны в Англии: от статуи святого Гвинлиу над главным входом отбили голову. Собор частично перестраивался или расширялся вплоть до 1960-х годов. В настоящее время постоянно ведуться ремонтные работы, призванные предотвратить дальнейшее обветшание здания. В 1929 году церковь Святого Вуло стала про-кафедральным собором нового диоцеза Монмута, а 20 лет спустя, в 1949 году, была повышена до кафедрального собора. С назначением Роуэна Уильямса архиепископом Уэльским в феврале 2000 года собор в третий раз стал метропольным собором Уэльса. Ньюпортский собор также представляет интерес для историков политики и промышленности — на кладбище при храме есть мемориальная табличка в память о кровавом подавлении чартистского восстания в Ньюпорте в 1839 году. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Ньюпортский собор Официальный сайт Архивная копия от 24 января 2021 на Wayback Machine (англ.) (валл.)