NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Najmniejszy dom w Wielkiej Brytanii

Najmniejszy dom w Wielkiej Brytanii (ang. Smallest House in Great Britain, wal. Y ty lleiaf ym Mhyrdain fawr) – atrakcja turystyczna miasta Conwy w Walii, dom mieszkalny o wymiarach 3,05 × 1,8 m, stojący na nabrzeżu, przy 10 Lower Gate Street, w pobliżu Zamku Conwy. Do 1900 roku mieszkał w nim miejscowy rybak, Robert Jones, mający 191 cm wzrostu. Dom figuruje w Księdze rekordów Guinnessa jako najmniejszy dom w Wielkiej Brytanii. Najmniejszy dom w Wielkiej Brytanii 5 czerwca 1970 roku został wpisany na listę Zabytków Walii pod nr 3317. Historia Dom od XVI wieku zajmowali różni mieszkańcy. Ostatnim jego mieszkańcem w 1900 roku był miejscowy rybak Robert Jones, mierzący ponad 191 cm. Z powodu swego wzrostu nie mógł on swobodnie stanąć we wnętrzu. Gdy rada miejska oficjalnie stwierdziła, że dom nie nadaje się do zamieszkania, musiał ostatecznie go opuścić. Dom jest nadal w posiadaniu spadkobierców Jonesa. W czerwcu 2006 roku z powodu pobliskich robót drogowych odwiedziło go 50% mniej turystów. Najbardziej prawdopodobną przyczyną małych rozmiarów domu był od początku brak większej przestrzeni pod zabudowę. Każdy mały kawałek dostępnego gruntu w okolicy został zabudowany. W przeszłości były plany wyburzenia domu, ale lokalna społeczność zawsze była zgodna co do tego, żeby dom pozostał nietknięty. Opis Wygląd zewnętrzny Dom ma dwie kondygnacje, jego wąska fasada jest otynkowana na czerwono. Na parterze są drzwi z desek i nieotwierane okno z prawej strony, natomiast na piętrze 4-kwaterowe okno przesuwne. Dom jest przykryty dachem łupkowym, na którym z prawej strony znajduje się ceglany komin, przylegający do murów miejskich. Wyższa, kamienna ściana z lewej strony stanowi pozostałość po dawnym domku, przylegającym do obecnego i wyburzonym w pierwszej dekadzie XX wieku. Wnętrze Ściany wewnątrz są obite deskami, a podłoga wyłożona czerwonymi i czarnymi płytkami ceramicznymi. Wyposażenie parteru stanowi kominek i niska szafka kuchenna. Maleńkie piętro mieści tylko łóżko, piecyk, kran i szafkę nocną. Zwiedzający nie mają tam wstępu, mogą jedynie obejrzeć je z drabiny. Wstęp Wstęp do najmniejszego domu w Wielkiej Brytanii kosztuje 1,50 funta dla dorosłych i 1 funta dla dzieci. Dom jest otwarty wiosną i jesienią od godziny 10 rano do 16, natomiast latem od 10 rano do późnych godzin wieczornych. W ulewne dni, dom bywa zamknięty dla zwiedzających. Wewnątrz można obejrzeć dwa pokoje i poznać niektóre fakty z dziejów domu za pośrednictwem nagrania audio. W godzinach otwarcia przed budynkiem stoi ubrana w tradycyjny, walijski strój przewodniczka, popularna wśród fotografujących. Przypisy Linki zewnętrzne Strona najmniejszego domu w Wielkiej Brytanii (ang.)
Самый маленький дом Великобритании

Самый маленький дом в Великобритании (англ. Smallest House in Great Britain), также известен как Дом на пристани (англ. Quay House) — туристический объект на набережной города Конуи, Уэльс. Его размеры всего 3,05 на 1,8 метра. Дом был заселён с XVI века вплоть до 1900 года, когда в него заселился высокий (ростом около 2 метров) рыбак по имени Роберт Джонс. В доме были слишком низкие для него потолки, поэтому в конечном итоге Роберт переселился, а Городской Совет объявил дом непригодным для проживания. Этот дом до сих пор принадлежит потомкам Джонса. Дом внесён в Книгу рекордов Гиннесса как самый маленький дом в Великобритании В июне 2006 года дом потерял около 50 % туристов из-за проходивших рядом дорожных работ. На сегодняшний день в доме находится музей. Примечания Ссылки Информация для посетителей (англ.) См. также Самый маленький дом в Вернигероде
Найменший будинок у Великій Британії

«Найменший будинок у Великій Британії» (англ. Smallest House in Great Britain), також відомий як «Будинок на набережній» (англ. Quay House) — туристичний об'єкт на набережній міста Конві в Уельсі (Велика Британія). Розміри будиночка — 3,05 на 1,8 метри. Як найменший будинок у Великій Британії, його внесено до Книги рекордів Гіннеса. Будинок був зведений у ділянці між терасами 2 будинків, і в ньому постійно проживали, починаючи від XVI століття аж до травня 1900 року, коли в ньому поселився високий на зріст (близько 2 метрів заввишки) рибалка на ім'я Роберт Джонс (Robert Jones). Та стеля й розміри хатинки, очевидно, були замалі для такого пожильця, і зрештою пан Джонс перебрався до іншого житла, а Міська рада Конві відтоді оголосила будиночок непридатним для проживання. Однак хатинка залишилась стояти — вона досі належить нащадкам сімейства Джонсів, і в наш час працює як музей — її можуть оглянути за невеликі гроші всі охочі. У зв'язку із дорожними роботами в червні 2006 року Найменший будинок у Великій Британії втратив до половини своїх відвідувачів. Однак і нині (кінець 2000-х років) будиночок разом із місцевим замком лишається однією з головних атракцій Конві. Примітки Джерело-посилання Інформація для відвідувачів (англ.)
Пембрукшър

Пѐмбрукшър (на английски: Pembrokeshire; на уелски: Sir Benfro, Сир Бѐнвро) е административна единица в Уелс със статут на графство (на английски: county). Създаден е със Закона за местното управление от 1994 г. Областта е разположена в Западен Уелс и граничи с Кармартъншър и Керъдигиън. Територията на Пембрукшър отговаря на границите на историческото графство Пембрукшър. Големите градове в графството са Милфорд Хейвън, Хавърфордуест и Пембрук Док. Градове Гудуик Милфорд Хейвън Нарбърт Нийланд Нюпорт Пембрук Пембрук Док Сейнт Дейвидс Тенби Фишгард Хавърфордуест Външни препратки Сайт на Пембрукшър
Pembrokeshire

Pembrokeshire (velšsky Sir Benfro) je hrabství na jihozápadě Walesu. Na východě hraničí s Carmarthenshire a na severovýchodě s Ceredigion. S celkovou rozlohou 1590 km² jde o páté největší hrabství Walesu. Sídlem hrabství je město Haverfordwest. Přes celé pobřeží tohoto hrabství prochází turistická stezka Pembrokeshire Coast Path. Počínaje rokem 1988 má hrabství vlastní vlajku. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pembrokeshire na Wikimedia Commons
Pembrokeshire

Pembrokeshire (walisisk: Sir Benfro) er et hovedområde i det sydvestlige Wales. Det grænser op til Carmarthenshire mod øst, Ceredigion mod nordøst og resten er omkranset af havet. Countiet rummer Pembrokeshire Coast National Park, der er den eneste nationalpark i Storbritannien, som primært er etableret ved kysten. Parken omfatter mere end en tredjedel af Pembrokeshire og inkluderer Preseli Hills mod nord samt den ca. 310 km lange Pembrokeshire Coast Path. Pembrokeshire County Councils adminstrative centrum ligger i Haverfordwest, der er også er Pembrokeshires county town. Countiet havde et befolkningstal på 122.439 i 2011, hvilket var 7,2% højere end de 114.131 ved folketællingen i 2001. Andre byer i countiet tæller Pembroke, Pembroke Dock, Milford Haven, Fishguard, Tenby, Narberth, Neyland og Newport. I den vestlige del af countiet ligger St Davids der er Storbritanniens mindste city både i udbredelse og indbyggertal (1.841 i 2011). Saundersfoot er den største landsby med over 2.500 indbyggere. Historisk har minedrift og fiskeri været en vigtig del af områdets industri, men i dag er landbrug (omkring 86% af jorden bruges til landbrug), olie og gas samt turisme vigtige indtægtskilder for Pembrokeshire. Strandene i countiet har vundet mange priser. En del af de sten, som er blevet brugt til opførelsen af Stonehenge i Wiltshire i England, stammer sandsynligvis fra Pembrokeshire. Noter Referencer
Pembrokeshire

Pembrokeshire (en galés: Sir Benfro) es una autoridad unitaria del país de Gales, al suroeste del Reino Unido.​​ Al oriente limita con los condados de Ceredigion y Carmarthenshire. Al norte y al occidente se encuentra bañado por el mar de Irlanda y al sur por el Celta. Es conocido por sus playas y el Pembrokeshire Coast Path (Camino de la costa de Pembrokeshire). Sus principales localidades son Haverfordwest, Milford Haven y Pembroke, donde se encuentra su notable Castillo. El lugar fue usado para el rodaje de la octava entrega de la serie cinematográfica de Harry Potter, como El Refugio de Bill Weasley y Fleur Delacour. Localidades Referencias Enlaces externos Pembrokeshire.gov.uk. en Wayback Machine (archivado el 17 de agosto de 2009). Página oficial del Gobierno de Pembrokeshire. Discover Pembrokeshire
Pembrokeshire

Le Pembrokeshire (appellation anglaise), ou Sir Benfro (appellation galloise, littéralement, le « comté de Penfro »), est un comté situé dans le sud-ouest du pays de Galles, au Royaume-Uni. La ville de Haverfordwest en est le centre administratif. Comté le plus occidental du pays de Galles, sur les rives de la mer d’Irlande, il compte de nombreux dolmens et mégalithes préhistoriques, mais aussi des croix de pierre de la chrétienté celtique. Une partie du littoral du comté forme le Parc national côtier du Pembrokeshire, sur 274 km. On peut y observer outre des paysages sauvages nombre d'animaux marins, comme des marsouins, des phoques, des dauphins et surtout des macareux, notamment sur l'île Skomer, qui est une réserve ornithologique. La capitale du nouveau comté a été transférée à Haverfordwest. Les villes principales sont Fishguard, Milford Haven, Saint David's (en gallois, Tyddewi). Le comté aussi donne son nom à un des deux types du chien Welsh Corgi : le Welsh Corgi Pembroke. Histoire Le territoire du Pembrokeshire fut conquis vers 1090 par les frères Robert II de Bellême et Arnoul de Montgommery, deux Anglo-Normands. Ils firent bâtir le château de Pembroke. Arnoul fut lord de Pembroke, et un officieux comte de Pembroke. Le titre de comte de Pembroke a été érigé par Étienne d'Angleterre au XIIe siècle. Il a connu de nombreux changements de propriétaires, étant à chaque fois recréé. Henri VIII fit Anne Boleyn marquise de Pembroke. Une branche cadette de la Maison de Lusignan fournit au XIIIe siècle des comtes de Pembroke, très puissants : Guillaume de Valence et Aymar de Valence. Communautés Mégalithisme Le Pembrokeshire abrite un certain nombre de mégalithes, principalement des menhirs (Harold Stone, Pierre de Rhyndaston-Fawr, etc.) et quelques cercle de pierres (cromlech de Gors Fawr). Lieux Villes Aberdaugleddau Abergwaun (Fishguard) Arberth Hwlffordd (Haverfordwest) Penfro (Pembroke) Tenby Tyddewi (St David's) Châteaux Château de Carew Château de Dinbych y Pysgod Château de Hwlffordd Château de Llawhaden Château de Maenorbŷr Château de Pembroke Îles Île de Caldey Emsger Gateholm (en) Grassholm Middleholm Île de Ramsey St Catherine's Island Skokholm Skomer Strumble Head Thorn Island (en) Ynys Bery Ynys Cantwr Ynys Eilun Ynys Gwelltog Notes et références Annexes Articles connexes Local Government (Wales) Act 1994 Liste des zones principales du pays de Galles Pembrokeshire Earlies (pommes de terre nouvelles) Liens externes (en) Site officiel Portail du pays de Galles
Pembrokeshire

Pembrokeshire (wal. Sir Benfro) – hrabstwo w południowo-zachodniej Walii, na półwyspie Pembroke. Graniczy od wschodu z hrabstwami Ceredigion i Carmarthenshire. Stolicą hrabstwa jest Haverfordwest. Wzdłuż wybrzeża hrabstwa rozciąga się park narodowy Pembrokeshire Coast. Miejscowości Na terenie hrabstwa znajdują się następujące miejscowości (w nawiasach liczba ludności w 2011): Mapa Przypisy
Pembrokeshire

Pembrokeshire (galeză Sir Benfro) este una dintre cele 22 zone de consiliu ale Țării Galilor. Pe lângă orașul reședință Haverfordwest (11.000 loc), alte orașe importante sunt: Milford Haven (14.000 loc.), Pembroke (7.000 loc.), Pembroke Dock (8.500 loc) și Fishguard (3.200 loc.).
Пембрукшир

Пе́мбрукшир (англ. Pembrokeshire [ˈpembrʊkʃər], валл. Sir Benfro [ˈsiːr ˈbɛnvrɔ]) — унитарная административная единица Уэльса (округ) со статусом графства (англ. county). Унитарная единица образована Актом о местном управлении 1994 года. Область расположена в западном Уэльсе и граничит на востоке с областями Кармартеншир и Кередигион. Территория Пембрукшира сформирована в соответствии с границами традиционного графства Пембрукшир. Основными городами области являются: Пембрук-Док, Пембрук, Хаверфордуэст, Милфорд-Хейвен и Сент-Дейвидс. Достопримечательности Замок Мэнорбир Замок Пембрук Дольмен Пентре-Ифан Национальный парк Пембрукшир-Кост Примечания Ссылки Сайт Совета графства Пембрукшир Архивная копия от 7 июня 2004 на Wayback Machine (англ.) Пембрукшир в каталоге ссылок Curlie (dmoz) (англ.) Сайт Visit Pembrokeshire Архивная копия от 3 марта 2022 на Wayback Machine (англ.) Сайт Национального парка «Побережье Пембрукшира» Архивная копия от 28 августа 2009 на Wayback Machine (англ.) Pembrokeshire Wales Архивная копия от 10 декабря 2021 на Wayback Machine (англ.) Сайт Pembrokeshire Pictures Архивная копия от 12 июня 2021 на Wayback Machine (англ.) Pembrokeshire Beaches — сайт посвящённый пляжам Пембрукшира Архивная копия от 9 июня 2019 на Wayback Machine (англ.) PembrokeshireSport.co.uk — новости спорта Пембрукшира Архивная копия от 28 апреля 2010 на Wayback Machine (англ.) My Pembrokeshire — новостной портал общины Пембрукшира (англ.).
Pembrokeshire

Pembrokeshire (kymriska: Sir Benfro) är ett grevskap och en kommun (principal area) i sydvästra Wales. Det gränsar till Carmarthenshire och Ceredigion. Det traditionella grevskapet Pembrokeshire upprättades år 1282 av Edvard I av England. Det har länge bestått av en engelskdominerad del i söder (känd som Little England beyond Wales, "Lilla England bortom Wales") och en kymriskdominerad del i norr. Från 1974 till 1996 var grevskapet delat i två distrikt, South Pembrokeshire och Preseli Pembrokeshire som låg under grevskapet Dyfed. Då distrikten avskaffades som administrativa enheter år 1996 blev Pembrokeshire återupprättat, och har sedan dess blivit styrt som en kommun. 30 juni 2017 hade Pembrokeshire 125 055 invånare. Större orter i Pembrokeshire Administrativ indelning Pembrokeshire är indelat i 77 communities. Referenser
Skokholm

Skokholm (velšsky Ynys Sgogwm) je ostrov vzdálený čtyři kilometry od jihozápadního pobřeží hrabství Pembrokeshire ve Walesu. Nachází se jižně od většího ostrova Skomer. Je 1,6 kilometru dlouhý a v nejširší části 0,8 kilometru široký, zabírá 106 hektarů. Nejvyšší místo na ostrově se nachází ve výšce 55 m n. m. Je zde zakázáno přistávat letadlem a pravidelně sem jezdí lodě z vesnice Dale. Je zde velký výskyt ptactva a již roku 1933 zde byla otevřena první ptačí observatoř na britském území. Nachází se zde maják otevřený roku 1776. Název ostrova pochází ze staré severštiny a znamená „zalesněný ostrov“. Rovněž sdílí stejné kořeny jako švédské hlavní město Stockholm. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Skokholm na Wikimedia Commons
Skokholm

Skokholm (walisisk: Ynys Sgogwm) eller Skokholm Island er en ø omkring 4,0 km ud for Pembrokeshires kyst i Wales, syd for naboen Skomer. Det omgivende vand er et naturreservat og både øen og vandet er en del af Pembrokeshire Coast National Park. Både Skomer og Skokholm er desuden Sites of Special Scientific Interest. Øen har sandsynligvis været beboet siden stenalderen, da der er gjort arkæologiske fund af bosættelser. Selvom der ikke gror nogle træer på øen i moderne tid, så stammet navnet Skokholm sandsynligvis fra norrøne skógr (skov) og holmr (holm eller ø). Den blev navngivet af vikingerne under deres invasion. Referencer Eksterne henvisninger
Skokholm

Skokholm (walisisch Ynys Sgogwm – alter Name Scoghholm) ist eine unbewohnte Insel im Südwesten von Pembrokeshire in Wales. Sie liegt südlich der Insel Skomer und besitzt einen Leuchtturm. Die etwa 1 km² große Insel ist die viertgrößte der Wales vorgelagerten Inseln und ein Gebiet von besonderem wissenschaftlichen Interesse (engl. Site of Special Scientific Interest). Sie gehört zum Pembrokeshire-Coast-Nationalpark, und die umliegenden Gewässer sind Meeresschutzgebiet. Die Insel ist bekannt für ihre steilen roten Klippen und als Heimat vieler Seevögel. Dort brüten unter anderem Tordalke. Auf der Insel liegt Lockley House, eine nach dem Ornithologen Robert Lockley (1903–2000) benannte Vogelwarte; Lockley hatte im Jahre 1933 die erste Vogelwarte Großbritanniens hier eingerichtet. Am Südufer in der Nähe des Leuchtturms befindet sich ein Pseudodolmen. Touristenboote fahren von Martin’s Haven, westlich von Marloes, nach Skokholm, aber Besucher müssen sich vorher beim Wildlife Trust of South and West Wales, dem Besitzer der Insel, die Erlaubnis holen. Weblinks Informationen zu Skokholm beim Wildlife Trust of South and West Wales (englisch) Einzelbelege
Skokholm

Skokholm (galés: Ynys Sgoc-holm) es una isla deshabitada a 4 kilómetros frente a la costa suroeste de Pembrokeshire en Gales, queda al sur de la vecina isla de Skomer. Es un Site of Special Scientific Interest y parte del Parque Nacional de la costa de Pembrokeshire. Tiene una superficie de un kilómetro cuadrado y se le conoce por sus acantilados de vieja arenisca roja, hogar de muchas aves marinas. Skokholm es el lugar de la tercera colonia por tamaño de pardela pichoneta, y un gran porcentaje de la población de Europa de hidrobátidos, así como cuatro mil quinientos frailecillos y dos mil araos y alcas.​ Los barcos parten desde Skokholm hasta Martin's Haven en la tierra principal. Sin embargo, Skokholm sólo puede visitarse con cita previa con el Wildlife Trust of South and West Wales. Los visitantespueden contratar quedarde en la isla en un alojamiento básico. Toda la isla es una reserva natural y está cerca del vecino Skomer. Las aguas que la rodean son una reserva marina. Esta isla la hizo famosa Ronald Lockley, un ornitólogo, especialmente famoso por su trabajo sobre frailecillos y pardelas, quien escribió muchos libros describiendo la isla, donde vivió y realizó investigaciones durante muchos años. Estableció el primer observatorio de aves aquí en 1933. Además del impresionante número de aves marinas que crían aquí, es un buen lugar en el Reino Unido para aves migratorias; a lo largo de los años se han encontrado muchas rarezas en este lugar. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Skokholm. Página de Skokholm en la página web de Wildlife Trust of South and West Wales Nota de prensa sobre la adquisición de la isla de Skokholm
Skokholm

Skokholm (Ynys Sgogwm en gallois) est une île du pays de Galles. Elle est située dans le canal Saint-Georges, au large du village de Marloes, dans le Pembrokeshire. Comme l'île voisine de Skomer, située à quelques kilomètres au nord, elle est protégée, grâce au National Heritage Memorial Fund en tant que site d'intérêt scientifique particulier pour ses importantes populations d'oiseaux. Elle abrite un phare. Le nom de l'île vient du vieux norrois et signifie « île de bois », et sa significance est presque la même de Stockholm, la capitale de la Suède. Liens externes Portail du pays de Galles Portail des îles
Skokholm

Skokholm Island (in gallese: Ynys Sgoc-holm) o semplicemente Skokholm (100 ha. circa) è una piccola isola disabitata del Galles sud-occidentale, situata nel Jack Sound (Canale di Bristol, Oceano Atlantico), al largo delle coste del Pembrokeshire. L'isola è classificata come Site of Special Scientific Interest ("sito di particolare interesse scientifico"). Etimologia Il nome Skokholm è formato dalle parole norrene holmr, che significa "isola", e stokkr, che significa "stretto passaggio d'acqua" (ovvero quello che in inglese è detto "sound"): il nome dell'isola vorrebbe dunque dire "isola del sound". Geografia Collocazione Skokholm si trova a sud della St Bride's Bay e dell'isola di Skomer, nonché ad ovest/sud-ovest dell'isola di Grassholm. Dimensioni L'isola misura circa 1 miglio 1/4 in lunghezza e circa mezzo miglio in larghezza. Territorio Il territorio dell'isola è caratterizzato da scogliere in arenaria rossa, che, nella parte sud-occidentale dell'isola, possono raggiungere i 50 m di altezza. Fauna Sull'isola si trova una riserva del Wildlife Trust of South and West Wales, che ospita circa mezzo milione di uccelli marini e rappresenta insieme alla vicina isola di Skomer uno dei principali siti in Europa per la loro riproduzione (a Skokholm e Skomer si concentra circa il 40% della popolazione mondiale di uccelli marini). Tra le specie che vivono a Skokholm, vi sono la pulcinella di mare, la procellaria, la berta minore, l'uria nera, la gazza marina, ecc. A Skokholm si trova inoltre il primo osservatorio ornitologico della Gran Bretagna, che risale al XVII secolo. Sull'isola vive una colonia di foche grigie, che ogni anno danno alla luce circa 160 cuccioli e si possono avvistare anche i delfini. In epoca normanna, sono stati trapiantati sull'isola i conigli. Edifici e luoghi d'interesse Faro di Skokholm Edificio d'interesse di Skokholm è il faro, costruito nel 1916 e automatizzato nel 1983. Note Voci correlate Geografia del Regno Unito Skomer Espansione vichinga Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Skokholm Collegamenti esterni Skokholm su Countryside Council for Wales Skokholm Archiviato il 18 ottobre 2014 in Internet Archive. su The Widlife Trust of South and West Wales Skokholm sul sito della BBC Immagini di Skokholm su Geograph.org.uk
Skokholm

Skokholm (walijski Ynys Sgogwm) – niewielka, bezludna wyspa położona 4 km od południowo-zachodnich wybrzeży Pembrokeshire w Walii, u południowego wylotu Kanału św. Jerzego. Należy do grupy wysp, do której wchodzą jeszcze wyspa Skomer, położona na północ od Skokholmu i oddzielona od niego cieśniną Boar Sund oraz wyspa Grassholm, położona na zachód od Skokholmu. Wyspa zbudowana jest ze starych, paleozoicznych skał osadowych, często spotykanych na Wyspach Brytyjskich. Ma formę pochyłego plateau. Budują ją czerwone, warstwowane piaskowce; znaczny upad tych warstw powoduje, że brzegi południowe i południowo-wschodnie są dość niskie i względnie dostępne, natomiast brzegi północne, wysokie nawet na kilkadziesiąt metrów - urwiste i niedostępne. Różnica pomiędzy poziomami morza podczas przypływu i odpływu sięga to 6 m. Wyspę porasta skąpa roślinność zielna, której towarzyszą nieliczne okazy dzikiego bzu i jawora. W pierwszej połowie XX w. na wyspie prowadzony był wypas owiec. W 1916 roku na południowo-zachodnim cyplu wyspy, od strony otwartego morza, została zbudowana latarnia morska Skokholm, zautomatyzowana w 1983 roku. Wyspa leży w granicach Parku Narodowego Pembrokeshire Coast. Jest jedną z ważniejszych ostoi ptaków morskich w Wielkiej Brytanii; gnieździ się na niej 4500 maskonurów i 2000 nurzyków i alk, a także nawałniki i burzyki północne. Przez cały rok występują tu także mewa srebrzysta i mewa żółtonoga. Prócz ptaków żyje tu bardzo liczna populacja dzikich królików. Wyspa jest chroniona jako rezerwat przyrody (nature reserve) i miejsce chronione ze względu na znaczenie naukowe (Site of Special Scientific Interest), wraz z sąsiednią wyspą, pod wspólną nazwą Skomer. Od wielu lat istnieje na niej obserwatorium ornitologiczne, działające od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Przez wiele lat pracował na niej słynny walijski ornitolog Ronald Mathias Lockley. Skokholm jest również istotnym stanowiskiem archeologicznym, z zachowanymi śladami zamieszkania od czasów epoki brązu. Wyspa jest udostępniona dla zwiedzających. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o wyspie na stronie Parku Narodowego Pembrokeshire Coast
Skokholm Island

Skokholm Island är en obebodd ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Pembrokeshire och riksdelen Wales, i den sydvästra delen av landet, 400 km väster om huvudstaden London. Arean är 1,0 kvadratkilometer. Ön koloniserades av vikingar och fick därav sitt nordiska namn, som påminner om Stockholm. Terrängen på Skokholm Island är platt. Öns högsta punkt är 47 meter över havet. Den sträcker sig 1,2 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,8 kilometer i öst-västlig riktning. Klimatet i området är tempererat. Årsmedeltemperaturen i trakten är 9 °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är 13 °C, och den kallaste är januari, med 4 °C. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Skokholm Island.