NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cardiff (hrabstwo)

Cardiff (oficjalnie: ang. City and County of Cardiff, wal. Dinas a Sir Caerdydd) – hrabstwo w południowej Walii, obejmujące miasto Cardiff i jego najbliższe okolice. W 2011 roku hrabstwo liczyło 346 090 mieszkańców. Podział administracyjny Communities (civil parishes) Adamsdown, Butetown, Caerau, Canton, Castle, Cathays, Cyncoed, Ely, Fairwater, Gabalfa, Grangetown, Heath, Lisvane, Llandaff, Llandaff North, Llanishen, Llanrumney, Old St. Mellons, Pentwyn, Pentyrch, Penylan, Pontprennau, Radyr and Morganstown, Rhiwbina, Riverside, Roath, Rumney, Splott, St. Fagans, Tongwynlais, Trowbridge, Whitchurch. Okręgi wyborcze (wards) Adamsdown, Butetown, Caerau, Canton, Cathays, Creigiau/St. Fagans, Cyncoed, Ely, Fairwater, Gabalfa, Grangetown, Heath, Lisvane, Llandaff, Llandaff North, Llanishen, Llanrumney, Pentwyn, Pentyrch, Penylan, Plasnewydd, Pontprennau/Old St. Mellons, Radyr, Rhiwbina, Riverside, Rumney, Splott, Trowbridge, Whitchurch and Tongwynlais. Miejscowości Na terenie hrabstwa znajdują się następujące miejscowości (w nawiasach liczba ludności w 2011): Cardiff (335 145) Creigiau (2380) Pentyrch (2287) St Fagans (282) Przypisy
Cardiff (kommun)

Cardiff (officiellt namn på engelska: City and County of Cardiff samt på kymriska: Dinas a Sir Caerdydd) är en kommun i riksdelen Wales i Storbritannien. Kommunen har 383 919 invånare (2024). Större delen av kommunen utgörs av Wales huvudstad Cardiff. I den nordvästra delen av kommunen finns även orterna Creigiau, Pentyrch, Radyr och Tongwynlais. Indelning Kommunen Cardiff delas in i 36 communities: Källor
The Walnut Tree (restaurant)

The Walnut Tree (also known as The Walnut Tree Inn) is a restaurant in Llanddewi Skirrid, Monmouthshire, Wales. It is run by chef Shaun Hill and holds a Michelin star. It was previously owned by Franco Taruschio for 38 years, and had previously held a star when Stephen Terry was head chef there. History The restaurant was opened by Franco Taruschio in the 1960s, who owned The Walnut Tree for more than 30 years. It was purchased by Francesco and Enrica Mattioli in 2001. Under the management of head chef Stephen Terry, it won a Michelin star in 2002, but lost it in 2004 after Terry's departure. He moved to rival Abergavenny restaurant The Hardwick. The Walnut Tree began to have financial troubles, and so the Mattiolis sought the guidance of celebrity chef Gordon Ramsay, appearing on the television series Ramsay's Kitchen Nightmares in 2004. Ramsay criticised the overpricing at the restaurant and helped them to hire a new head chef. After a second appearance on the Kitchen Nightmares in 2005, Mattioli criticised the show as "fake". The Walnut Tree closed in 2007, after going into receivership due to "involuntary insolvency", and the Mattiolis blamed Ramsay's show for making the restaurant seem too expensive. The restaurant was reopened in early 2008 as a joint partnership between hotel-owner William Griffiths and new head chef Shaun Hill. Reception In 2008, it was named the BMW Square Meal Best UK Restaurant and the AA Restaurant of the Year for Wales within nine months after reopening under Hill. A year later, The Walnut Tree was named the best restaurant in the UK by the Gourmet Britain food guide, who suggested that Hill could win a Michelin star with the restaurant. The restaurant regained its Michelin star in the 2010 guide, which it still holds as of 2025. References External links Official website
Bryn Seion Chapel

Bryn Seion, Trecynon was a Calvinistic Methodist chapel in Mill Street, Trecynon, Aberdare, Wales. Services at Bryn Seion were conducted in the Welsh language until it became a Baptist chapel in 1970. Early history The cause at Bryn Seion commenced in Pentwyn Bach as a result of the 1859 Religious Revival. The chapel was opened for worship in 1862 and rebuilt in 1899 at a cost of £580. The 1904-05 Religious Revival Bryn Seion was the first chapel in the Cynon Valley to be visited by the revivalist leader, Evan Roberts. On 13 November 1904, Roberts conducted services at Bryn Seion, refusing to preach from the pulpit but addressing the congregation from the sedd fawr and recounting his experiences when the revival broke out in his home town of Loughor. This services continued throughout the day. For many weeks afterwards the church at Bryn Seion was profoundly affected by the revival. Later history The cause at Bryn Seion came to an end in 1970 but the building was taken over by Carmel English Baptist church and remained in use in the twenty first century. References Bibliography Jones, Alan Vernon (2004). Chapels of the Cynon Valley. Cynon Valley Historical Society. ISBN 0953107612. External links Coflein database entry
St John's Church, Dowlais

St John's Church is a defunct Grade II listed church in the village of Dowlais, near Merthyr Tydfil in Wales. The church was built in 1827 for local ironworks manager Sir John Josiah Guest, at a cost of £3000. It was gradually completely rebuilt later in the century, in a Gothic style, finishing with the main nave and aisle in 1893/4. Sir John (d. 1852) was buried in an iron coffin in the chancel under a red granite slab. The church ultimately closed in 1997. In early 2015, it was listed for sale at an initial price of £50,000. It was subsequently earmarked for £400,000 of Welsh Government grants to support its repair and redevelopment. References
Holy Trinity Church, Sarn

Holy Trinity Church is a Church of England parish church in Sarn, Powys, Wales. It was constructed in 1860 and is one of a small number of churches in Wales where the parishioners voted in 1915 to remain with the Church of England rather than join the Church in Wales. Foundation In 1860, owing to the distance between local parish churches and the parishioners in Sarn, a petition was made to Queen Victoria, the Supreme Governor of the Church of England, with the signatures of both the Bishop of St Davids and the Bishop of St Asaph to amalgamate the surrounding churches in the area into a consolidated chapelry. The petition also mentioned the Holy Trinity area, which only had a chapel of ease called Chapel of Llanfihangel in Kerry, Powys to serve Anglicans at the time, though there had been a Baptist church in the village since 1826. The Queen made an Order-in-Council for Holy Trinity Church to be constructed as a parish church to serve the people of Sarn and created the parish of Holy Trinity, Sarn to be under the control of the Diocese of St Davids. The church was built later that year with the church being attached to the existing chapel. Interior The interior of the church contains a font from the 13th century that came from the original Chapel of Llanfihangel. The stained-glass windows feature images of Jesus blessing the children and of the ascension of Jesus. The church also has portrayals of Saint George and Saint Michael in its other stained glass windows. The organ was installed in 1931 and was initially hand-pumped but later was adapted to be powered by electricity. Referendum In 1914, the Welsh Church Act 1914 was passed by the Parliament of the United Kingdom to disestablish the Church of England, as it then existed in Wales, and set up the Church in Wales. During the period while the enactment was delayed by the Suspensory Act 1914, nineteen parishes (including Sarn) were balloted by the Commissioners for Church Temporalities in Wales (commonly called the Welsh Church Commissioners) to ask whether they wanted to remain part of the Church of England or join the Church in Wales. This was because their parish boundaries crossed the border between England and Wales. Holy Trinity Church's parishioners voted 595–289 to remain part of the Church of England despite the church being located within Wales. As a result of the referendum, Holy Trinity Church left the Diocese of St Davids as that became part of the Church in Wales. Instead it was transferred to the Church of England's Diocese of Hereford. References
East Orchard Castle

East Orchard Castle is a ruined building near St Athan in the Vale of Glamorgan, Wales, whose remains date mainly from the 14th century. History While it is called a castle, it was not fortified in the style of one and is officially classed as post-medieval and broadly defined as a domestic manor house dwelling. The historic site in its entirety contains a manor house, a barn, a chapel and a dovecote (able to house roughly 200 birds). It was destroyed by Llywelyn Bren, probably during the revolt of 1316. The Orchards were built by the Berkerolles family, who received the land from Robert Fitzhammon after the conquest of Glamorgan 1091. It was passed to the Stradling family from St Donats in the 1400s, who improved the building over the centuries before selling it in 1756. It has been in ruins since the late 18th century, the house having been dismantled from 1756. Some features such as windows and fireplaces are still visible in the main section of the manor house. It is likely that the barn has been used as a farm building more recently, as this section is in better condition than the rest of the property. The Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales have a number of drawings of East Orchard Castle. It is located on the eastern boundary of the St Athan community, approximately 1100 metres east of the Church of St Athan on the low cliff on the west side of the River Thaw, and is generally accessed by the lands of Rock Farm. There is a small stone bridge over a run-off of the river thaw that is likely related to the build of the castle (see image below). Literature Clark, G.T. (1869). "East Orchard Manor House". Archaeologia Cambrensis. 24: 63–78. Stan Awbery (1959). The Story of St. Athan and Aberthaw. References
East Orchard Castle

East Orchard Castle är ett slott i Storbritannien. Det ligger i kommunen Vale of Glamorgan och riksdelen Wales, i den södra delen av landet, 230 km väster om huvudstaden London. East Orchard Castle ligger 18 meter över havet. Terrängen runt East Orchard Castle är platt. Havet är nära East Orchard Castle söderut. Närmaste större samhälle är Cardiff, 17,3 km nordost om East Orchard Castle. Kommentarer Källor
Painscastle Castle

Painscastle Castle is a castle in the village of Painscastle in Powys, Wales. It lies between Builth and Hay-on-Wye, approximately 3 miles from the Wales-England border today. Early history The first castle would appear to have been built by Pain fitzJohn. The site was probably what remained of a much earlier Roman fort, so naturally defensible. The ground plan is rectangular and Roman artifacts have been found at the site. Pain fitzJohn was killed by a Welsh raiding party in 1137 and Elfael in which Painscastle stands, was taken over by the native Welsh ruler, Madog ab Idnerth. Recapture & Refortification The castle remained in Welsh hands until about 1195 when the area was captured by William de Braose, 4th Lord of Bramber, who refortified the castle. His formidable wife Maud de Braose, also known as Matilda, held Painscastle against the Welsh for a few months. Welsh sieges In 1196 Rhys ap Gruffudd of Deheubarth defeated the Marcher Lords in a battle at Radnor 8 miles to the north and also besieged Painscastle, but did not actually take it as terms were agreed. In 1198 Gwenwynwyn ab Owain of Powys raised a large army to besiege the castle, but was heavily defeated by an army led by the Justiciar, Geoffrey fitz Peter. This English army formed at nearby Hay on Wye. Baronial conflict William de Braose fell out with king John of England in 1208 and was forced to flee the kingdom. King John held his lands and castles until Painscastle was apparently occupied by Iorwerth Clud, a Welsh de Braose ally, in 1215. He submitted to King John in 1216 and was granted the Lordship of Elfael until his death in 1222. The Welsh then transferred their allegiance back to Llywelyn ap Iorwerth and the castle was attacked and destroyed by the Welsh. Campaign against Llywelyn the Great In 1231 the castle was rebuilt in stone by King Henry III of England and Hubert de Burgh as part of a campaign against Llywelyn the Great. In 1233 the castle was claimed by Ralph Tosny, whose family held it until the castle was taken by Llywelyn ap Gruffudd from Roger Tosny in 1265. Another Ralph Tosny was able to recover and rebuild it in 1276. It later passed to the Beauchamp dynasty's hands, Earls of Warwick. Owain Glyndŵr Painscastle was refortified yet again at the time of the Welsh rebellion led by Owain Glyndŵr in 1401 while under the Beauchamps for the King, Henry IV. Today Little now remains of the castle other than the massive earthworks. External links Painscastle on castlewales.com
Painscastle Castle

Painscastle Castle är ett slott i Storbritannien. Det ligger i kommunen Powys och riksdelen Wales, i den södra delen av landet, 220 km väster om huvudstaden London. Painscastle Castle ligger 274 meter över havet. Terrängen runt Painscastle Castle är huvudsakligen kuperad, men åt nordost är den platt. Närmaste större samhälle är Llandrindod Wells, 18,5 km nordväst om Painscastle Castle. Trakten runt Painscastle Castle består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Llanfair Pwllgwyngyll

Llanfair Pwllgwyngyll är en community i Storbritannien. Den ligger på ön Anglesey i kommunen Isle of Anglesey och riksdelen Wales, i den sydvästra delen av landet, 300 km nordväst om huvudstaden London. Orten heter också Llanfair Pwllgwyngyll, men är mest känd som Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Källor
Breconská katedrála

Breconská katedrála se nachází ve městě Brecon v jižní části Walesu patřící ke swanseaské a breconské diecézi. Je sídlem biskupa swanseaského a breconského. Vzhledem ke kruhovému obrysu hřbitova se předpokládá, že katedrála stojí na místě staršího keltského kostele, po kterém však nezůstaly žádné stopy. Výstavbu nového kostela nařídil normanský rytíř Bernard de Neufmarché v roce 1093 poté, co ovládl království Brycheiniog. Přibližně v roce 1215 byl kostel za vlády krále Jana Bezzemka přestavěn a rozšířen v gotickém slohu. Od šestnáctého století kostel chátral a v devatenáctém století byla v provozu pouze hlavní loď. V roce 1836 proběhla částečná rekonstrukce, větší pak následovala v šedesátých letech téhož století. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Brecon Cathedral na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Breconská katedrála na Wikimedia Commons (anglicky) Oficiální web
Cathédrale de Brecon

La cathédrale de Brecon est un édifice religieux, siège du diocèse de Swansea et Brecon au pays de Galles. Historique Église d'un prieuré fondé vers 1100 par Bernard de Neufmarché, conquérant normand de la région, et dissout comme tous les monastères sous Henry VIII en 1538, le bâtiment devint alors une église paroissiale dépendant du diocèse de St David's. Après la séparation de l'Église anglicane et de l'État au pays de Galles (1920), il est devenu le siège d'un nouveau diocèse « de Swansea et Brecon » en 1923. Ces dernières années, certains des bâtiments de la cathédrale ont été convertis en un centre diocésain, un centre du patrimoine et d'exposition, avec une boutique et un restaurant pour les pèlerins. Architecture Le bâtiment actuel, édifié vers 1215, est de style gothique. Article connexe Liste des cathédrales de Grande-Bretagne Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Brecon Cathedral » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail du pays de Galles Portail de l'anglicanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cattedrale di Brecon

La cattedrale di Brecon (in gallese Eglwys gadeiriol Aberhonddu) è la chiesa principale della diocesi anglicana di Brecon, nel Powys (Galles). In precedenza solo un priorato, divenne cattedrale alla creazione della diocesi locale nel 1923. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Brecon Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su breconcathedral.org.uk.
Kathedraal van Brecon

De kathedraal van Brecon is een kathedraal van de Kerk in Wales en de bisschopszetel van het bisdom Swansea en Brecon. De kerk is opgedragen aan Johannes de Evangelist en staat daarom ook wel bekend als de Sint-Johanneskathedraal (Engels: Cathedral Church of St John (the Evangelist)). Geschiedenis Er wordt vermoed dat de kerk is gebouwd op een eerdere Keltische kerk. Dit vermoeden is gebaseerd op de vorm van het kerkhof; er zijn geen sporen ontdekt die op het bestaan van de vroege kerk wijzen. De kerk werd gebouwd in opdracht van Bernard de Neufmarché, een Normandische veroveraar. Rond 1215, tijdens de regeerperiode van Jan zonder Land, werd de kerk herbouwd en uitgebreid in gotische stijl. Aan het begin van de 19e eeuw verkeerde de kerk in vervallen staat en alleen het schip werd gebruikt. In 1836 zouden enkele herstelwerkzaamheden plaatsvinden. Pas is de jaren '60 van de 19e eeuw was er sprake van een grotere restauratie. In 1914 werd de toren verstevigd. In 1920 kwam de Kerk in Wales voort uit de Kerk van Engeland. In 1923 werd in die kerk het nieuwe bisdom Swansea en Brecon gecreëerd. De Sint-Johanneskerk werd de kathedraal van het bisdom. De kathedraal heeft tegenwoordig de status van Grade I listed building. Externe link Officiële website
Katedra w Brecon

Katedra w Brecon (wal. Eglwys Gadeiriol Aberhonddu, ang. Brecon Cathedral) – anglikańska katedra, należąca do Kościoła w Walii, sięgająca swymi korzeniami roku 1093, kiedy założono w Brecon opactwo benedyktynów pod wezwaniem św. Jana Ewangelisty. Po rozwiązaniu klasztorów w 1537 roku dotychczasowy kościół klasztorny stał się kościołem parafialnym w Brecon. W 1923 roku, o ustanowieniu diecezji Swansea i Brecon podniesiony do rangi katedry. Katedra w Brecon wraz z należącymi do niej budynkami znajduje się otoczonym murem na terenie, stanowiąc jedyny tego rodzaju kompleks (ang. Close) w Walii. Katedra od 16 stycznia 1952 roku jest wpisana na listę Zabytków Walii pod nr 6998. Historia Okres katolicki W 1093 roku normandzki rycerz Bernard de Neufmarché, fundator zamku w Brecon, podarował Rogerowi, mnichowi z opactwa benedyktynów w Battle „kościół św Jana Ewangelisty za murami”. Wspólnota założona w Brecon podlegała opactwu w Battle. Kościół klasztorny został przebudowany około 1230 roku, zachowując z dawnego, XI-wiecznego kościoła jedynie kilka fragmentów muru i chrzcielnicę. Nawa pierwszego kościoła i jej późniejsze odpowiedniki były również wykorzystywane jako kościół parafialny; Obecny kościół wykazuje wiele stylistycznych powiązań z kościołami w Herefordshire. Wschodnia część obecnego budynku pochodzi z około 1230 roku, nawa główna z końca XIII, a nawy boczne z początku XIV wieku. Kaplicę Harvarda zbudowano XIV wieku. Pod koniec XV i na początku XVI wieku kościół klasztorny stał się miejscem pielgrzymek w dużej mierze ze względu na imponujące, pozłacane lektorium, oddzielające nawę od prezbiterium, zdemontowane po nastaniu reformacji. Nie zachowały się opisy precyzyjnej konstrukcji lektorium, a jedynie kilka szkiców na podstawie poezji walijskiej z tamtego okresu, dających pogląd na przypuszczalny jego wygląd. O jego skali i rozmiarach dają pogląd zachowane na zakończeniu nawy powyżej ambony i na przeciwległej ścianie ślady wrót dających dostęp do górnej części lektorium oraz kamienne konsole służące do podtrzymywania jego konstrukcji nośnej. Okres poreformacyjny W 1538 roku, w wyniku administracyjnego procesu rozwiązywania klasztorów (Dissolution of the Monasteries), opactwo benedyktyńskie Brecon przestało istnieć, a dotychczasowy kościół klasztorny stał się kościołem parafialnym, służącym lokalnej społeczności. Dach i wieża świątyni pochodzą z XVI wieku. Pod koniec XVIII i w XIX wieku kościół był kilkakrotnie restaurowany; restauracjami w latach 1860 i 1872 kierował George Gilbert Scott. Około 1914 roku problemy konstrukcyjne z wieży spowodowały podjęcie prac mających na celu jej wzmocnienie, którymi kierował W. D. Caroe; ten sam architekt przebudował w 1929 roku kaplice w części południowo-wschodniej, a w 1934 roku zaprojektował obecne retabula. Jego syn, Alban Caroe w 1959 roku przebudował kaplicę Harvarda. Ustanowienie katedry W 1920 roku, w wyniku oddzielenia Kościoła w Walii od Kościoła Anglii utworzono w nowo powstałej prowincji dwie nowe diecezje, z których jedną była diecezja Swansea i Brecon. W 1923 roku dawny kościół klasztorny został wybrany na katedrę nowej diecezji. Uwagi Przypisy
Бреконский собор

Бреконский собор (англ. Brecon Cathedral) — кафедральный собор епархии Суонси и Брекон в городе Брекон, Уэльс, резиденция епископа Суонси и Брекона. История История собора начинается в 1093 году, когда двоюродный брат Вильгельма Завоевателя — Бернард де Нёфмарш начинает обустраивать столицу недавно завоёванного им Брихейниога. В этот год он жалует некоему Роджеру, монаху Баттлского аббатства, церковь посвящённую Иоанну Богослову, в которой бенедиктинцы основывают Бреконское аббатство. Известно, что в 1172 году архидиаконом этой общины был Гиральд Камбрийский. До настоящего времени сохранились остатки храма XI века, однако основная часть строений комплекса собора относятся к XIII—XIV векам. В западной части храма сохранились фрагменты резьбы по дереву, относящиеся ко временам «кельтской церкви». Также Бреконский собор хранит самый большой в Уэльсе камень для масляных светильников. В XV и начале XVI века храм служил популярным местом паломничества, в основном благодаря позолоченной крестной перегородке разделявшей неф. Перегородка не сохранилась, однако несколько кратких упоминаний в современной ей поэзии, сообщают, что она являла собой внушительное и красивое зрелище. О её размерах можно судить по оставшимся дверным проёмам над кафедрой и на противоположной стене, через которые открывался доступ к верхней части перегородки, а также по каменным консолям, на которых перегородка была закреплена. В 1538 году во время закрытия монастырей Бреконская обитель уцелела, благодаря тому, что была преобразована в приходскую церковь Брекона, в каком качестве оно прослужила до начала XX века. Кроме того, Гарвардская часовня при храме служила полковой часовней Южно-уэльских пограничников, в которой также хранятся королевские штандарты 1-го батальона, отличившегося в битве при Изандлване. Во время разгосударствления и выделения Церкви в Уэльсе в 1920 году храм был включён в новообразованную епархию Суонси и Бреккона, а с 1923 года получил статус кафедрального собора. В последние годы некоторые из зданий на территории собора были преобразованы в Епархиальный центр, выставку, а также магазин и ресторан для паломников. Примечания Ссылки Официальный сайт Бреконского собора (англ.) Фотографии Бреконского собора на сайте Flickr.com (англ.)
Burry Holms

Burry Holms ist eine kleine landnahe Gezeiteninsel im Bristolkanal an der Westseite der Gower-Halbinsel in Südwales. Die in Ost-West-Richtung etwa 400 m lange und durchschnittlich 200 m breite Insel liegt am Nordende des 4 km langen Sandstrandes der Rhossili Bay und westlich der Broughton und der kleineren Blue Pool Bay. Der Name hat kein bekanntes walisisches Äquivalent (walisisch „Ynys Lanwol“ bedeutet „Gezeiteninsel“). Vor 9.000 Jahren lag Burry Holms etwa 19,0 km vom Meer entfernt und wurde von mesolithischen Jägern bewohnt. Feuersteinwerkzeuge lieferten 1919 den Beleg dafür. Seitdem wurden auch verkohlte Haselnussschalen, Holzkohle und Werkzeuge aus Holz und Knochen gefunden. Die Ausgrabung von 1998 ergab, dass Burry Holms als saisonaler Wohnplatz genutzt wurde. In der Eisenzeit wurde auf der, eine Höhe von 30 Metern erreichenden Insel, ein 20.000 m² großes Promontory Fort errichtet. Im Mittelalter stand ein Kloster auf Burry Holms. Auf Burry Holms wachsen im Sommer Gras- oder Lichtnelken. Die Insel wird auch von Muschelsammlern besucht. Siehe auch Gateholm Weblinks Burry Holmes auf einer Seite von Enjoy Gower Grabungsfunde von der Insel Bilder auf geograph.org.uk