NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Thomas the Martyr-templom

A St. Thomas the Martyr-templom (angolul: Church of St Thomas the Martyr) a walesi Monmouth egyik anglikán temploma. A város Overmonnow nevű részében fekszik, a Monnow hídtól délre. A templom egyes részei a 12. századból származnak, mint például a szentély íve, amely normann építészeti jegyeket visel magán. A templomot a 19. században jelentősen átépítették. Egyike a monmouthi örökség tanösvény 24 állomásának. A templom II*. kategóriás brit műemléknek (British Listed Building) számít. Története A templomot régi vöröshomokkőből építették és Canterburyi Szent Tamásnak van ajánlva. A templom a St. Mary-kolostortemplomhoz tartozó kápolna volt, feladata a Monnow folyó déli partján elterülő Overmonnow városrész híveinek kiszolgálása volt. Első írásos említése 1186-ból származik: III. Orbán pápa egyik ediktumában említik. Valószínűleg már az 1170-es években létezett bár Charles Heath helyi művészettörténész szerint angolszász építészeti elemek is fellelhetők benne. Úgy a templom, mint a szomszédságában álló Monnow hidat az 1233-as monmouthi csatában jelentősen megrongálták. Az újjáépítéséhez szükséges faanyagot a következő esztendőben Gloucesteshire-ból hozták, a Dean-erdőből. 1256-ban a templomot remeték használták. John Gilbert, Hereford püspöke 1397-ben leromlott állapotáról tett jelentést, többek között megemlítve, hogy a közösség elhanyagolta a szivárgó tető felújítását. A 19. század elejére erősen leromlott állapotba került. 1829-ben George Huntingford püspök jelentésében a templomot „elhanyagoltnak és elfeledettként” aposztrofálta. Az 1830-as években vált plébániatemplommá, leválva a St. Mary-kolostortemplomtól. Ekkor kezdték meg az átfogó felújítását a londoni építész, Thomas Henry Wyatt tervei szerint, akinek jóvoltából megépült a karzata is. A sekrestye 1887-1888-ban épült meg. A szentély íve és a déli fal keresztelőmedencéje eredeti, normann kori. A déli oldal freskói kezdetleges arcképeket, madarakat ábrázolnak valamint paradicsomi jelenetet kígyóval. Első ránézésre eredetinek, 12. századinak tűnik a freskó, a valóságban azonban nem más mint egy 19. századi utánzat. 1875-ben a walesi építész, John Prichard vezetésével alakították át. Ekkor került a nyugati torony helyére egy harangot tartó íves építmény. A templomot utoljára 1989-1991-ben újították fel. Források További információk A Wikimédia Commons tartalmaz St. Thomas the Martyr-templom témájú kategóriát.
Церковь Томаса Бекета

Церковь Томаса Бекета (англ. Church of St Thomas the Martyr) — церковь в Монмуте, на юго-востоке Уэльса, расположенная у Моста Монноу через реку Монноу. Как минимум часть построек датируется примерно 1180 годом, и сохранилась норманская алтарная арка, хотя интерьер был значительно перестроен в начале XIX века. Церковь — одно из 20 строений, входящих в Тропу культурного наследия Монмута, и имеет статус культурного наследия II*. История и архитектура Здание построено из старого красного песчаника. Оно посвящено Томасу Бекету, и стало часовней шаговой доступности Монастырской церкви святой Марии, у которой не было своего прихода. Церковь упомянута в папском указе папы Урбана III в 1186 году. Предположительно существует с 1170 года, хотя Чарльз Хит (Charles Heath) в 1800 году докладывал о существовании более ранней англосаксонской архитектуры в формах церкви. И церковь, и расположенный рядом мост пострадали при пожаре во время Монмутской битвы 1233 года (части восстания баронов против Генриха III). Церковь была отремонтирована с использованием десятка дубов, доставленных из леса Ден (Dean) в 1234 году. В 1256 году в церкви жили анахореты. Джон Гилберт, епископ Херефорда, обнаружил течь в крыше ризницы, что в настоящее время не используется приходом, в 1397 году. В 1610 году церковь была ещё маленькой, с башней. Ей, видимо, пренебрегали до начала XIX века; в 1829 году инспекция епископа Хантингфорда говорит о ней «этот ветхий и заброшенный храм». Его инспекция также описывает непропорционально маленькую башню, расположенную над западным фронтоном. В 1830 году вновь стала возрождаться. Основное восстановление и расширение церкви было завершено лондонским архитектором Томасом Генри Уаттом (Thomas Henry Wyatt), добавившим скамьи и галерею. Ризницы были построены в 1887-8 годах. Алтарная арка и два дверных проёма предположительно сохранились от оригинального строения; надпись на южной стене украшена грубыми изображениями лиц, птиц и змей в духе темы Эдемского сада. На первый взгляд это отлично сохранившийся образец шрифта XII века, но ныне принято считать, что это качественная стилизация XIX века. Вторая из надписей датируется XV веком. Дальнейшая работа производилась уэльским архитектором Джоном Причардом (John Prichard), и она была завершена в 1875 году. Западная башня была заменена на колокольную арку. Восточное окно датировано 1957 годом, и последнее восстановление церкви производилось в 1989-91 годах. У церкви выложена керамическая мозаика, иллюстрирующая две тысячи лет местной истории. Имена служащих церкви Примечания
St Hilary’s Chapel

St Hilary’s Chapel, auch als St Hilary’s Church bezeichnet, ist eine ehemalige Kapelle in der walisischen Stadt Denbigh. Nach dem Abriss des Langhauses 1923 sind heute nur noch der 14 Meter hohe Kirchturm und ein Teil der Westwand vorhanden, die beide unter Denkmalschutz stehen. Die Kapelle lag in unmittelbarer Nähe zu Denbigh Castle und Leicester’s Church, zwei weiteren Baudenkmälern im historischen Stadtkern von Denbigh. Sie wurde um 1300 errichtet – kurz nach der Fertigstellung von Denbigh Castle – und gehörte somit zu den ältesten erhaltenen Gebäuden Denbighs. 1334 wird sie als „chapel within the walls“ (deutsch: „Kapelle innerhalb der Mauern“) erwähnt; diese Bezeichnung bezieht sich auf ihren Standort innerhalb der Stadtmauern sowie auf ihren damaligen Status als Filiale der zwei Kilometer östlich (außerhalb der Mauern) gelegenen Pfarrkirche St Marcellus. St Hilary’s Chapel bestand aus einem doppelschiffigen, fünfjochigen Langhaus und einem schmaleren Chor mit Krypta. Der dreistöckige, quadratische Turm hat eine Grundfläche von 24 Quadratmetern. Im ersten Stock ist auf der Nord- und Südseite jeweils ein kleineres Fenster eingelassen, während im obersten Stockwerk auf allen vier Seiten Fensteröffnungen vorhanden sind. Sowohl die mit Wasserspeiern versehene Brüstung als auch der oberste Teil des Mauerwerks wurden im 15. Jahrhundert ergänzt. Das ursprüngliche nördliche Seitenschiff wurde zwischen 1707 und 1711 mit Material aus der Ruine von Leicester’s Church vollständig neu aufgebaut. Zur selben Zeit wurden auch einige der Fenster vergrößert und im Perpendicular Style umgestaltet. Mit der Eröffnung der näher am Stadtzentrum gelegenen Kirche St Mary im Jahr 1874 wurde die Kapelle aufgegeben und nicht mehr instand gehalten. 1923, fast 50 Jahre später, wurde das Gebäude bis auf den Turm und einen Teil der westlichen Wand abgetragen. Obwohl sämtliche Spuren der Mauern und der Krypta beseitigt wurden, ist der Umriss der Kapelle noch heute auf der ebenen Rasenfläche sichtbar. 1950 wurde der Turm von St Hilary’s Chapel in die britische Denkmalliste aufgenommen und als „Bauwerk von außerordentlicher Bedeutung“ (Grade I) eingestuft. Er wird heute von der Denkmalschutzbehörde Cadw verwaltet. Literatur L. A. S. Butler: Denbigh Castle, Denbigh Town Walls, Lord Leicester’s Church, St Hilary’s Chapel, Denbigh Friary. Cadw, 1990, neu bearbeitete Auflage 2007, ISBN 978-1-85760-238-8, S. 44–45. Weblinks Denbigh, St Hilary's Chapel auf der Website von Cadw, Historic Environment Service, Walisische Regionalregierung (englisch) St Hilary’s Chapel in der Datenbank der Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales (mit Photos und Plänen, englisch) Einzelnachweise
St Hilary's Chapel

St Hilary's Chapel (also St Hilary's Church) is a former church in Denbigh, Denbighshire, north Wales, of which only the tower remains. The town's garrison church, it lay to the north Denbigh Castle. It dates to c. 1290, when the borough town was built by Henry de Lacy, Earl of Lincoln; the earliest mention of it is in 1334. In the 1530s the antiquary John Leland described it as a "goodlye and large chappelle in the old towne... whither most of the new towne do yett cumme". On 28 September 1645, during the English Civil War, a service at the church was attended by Charles I, the Archbishop of York, Lord Keeper Williams and numerous other important officials. The limestone rubble church with red and brown and green sandstone dressings was abandoned in 1874 when a church was erected at St Mary's Church, Lenten Pool. In 1923 the church was largely demolished, leaving just the tower of roughly 14 metres (46 ft). The tower became a Grade I listed building on 24 October 1950. References External links Media related to St Hilary's Chapel, Denbigh at Wikimedia Commons Official website
Royal George House

Royal George House in Monmouth, Wales, is a large Georgian townhouse of c. 1730. Its architectural style is "old-fashioned" for its date, drawing on Carolean models such as Tredegar House. Built as a private residence, in 1800 it was occupied by the commander of the Monmouthshire Militia. In the 19th and 20th centuries the building was a hotel, first the Ivy Bank and then the Royal George. By the 1980s, it was empty and derelict. Restored, and significantly altered internally, in 1985–1987, it was subsequently a nursing home, and as of 2017 it houses commercial offices and residential apartments. It is a Grade II* listed building. History The house is early 18th century in date with an historical attribution to 1730. Constructed as a residential townhouse, it was owned in 1800 by the commander of the Monmouthshire Militia. The commander undertook significant remodelling of the house. Later in the century, the house became a hotel, first the Ivy Bank and then the Royal George. It was designated a Grade II* listed building on 27 June 1952. In the 20th century, the hotel closed and the building suffered significant neglect. It was restored 1985–1987, and was used firstly as a nursing home and then as commercial offices and residential apartments. The building’s roof was severely damaged by fire during renovation work in 2021 and is undergoing restoration. Description The building is of three storeys, with seven bays under a hipped roof, and was constructed "probably in the 1730s." The building's façade was originally roughcast to imitate masonry and has a modillioned cornice. Designed in a Carolean style, it was out of date for its time. The architectural historian John Newman, describes the building as "one of the town's finest 18th century houses." The Monmouth historian Keith Kissack noted its Neoclassical interiors of about 1800, introduced when the commander of the Monmouthshire Militia remodelled the house. The renovations were external, as well as internal, Newman comments on the "Adamesque Corinthian capitals and Doric frieze." Notes References Kissack, Keith (2003), Monmouth and its Buildings, Woonton Almeley: Logaston Press, ISBN 1-904396-01-1, OCLC 55143853 Newman, John (2000), Gwent/Monmouthshire, The Buildings of Wales, London: Penguin, ISBN 0-14-071053-1 External links Media related to Royal George House at Wikimedia Commons
Royal George Hotel

A Royal George Hotel (magyarul: György király szálloda) a walesi Monmouth egyik jelentős műemlék épülete. Leírása A György korabeli lakóházat a város „egyik legszebb tizennyolcadik századi építményeként” tartják számon. 1952. június 27. óta II*. kategóriás brit műemléknek számít (British Listed Building). A háromszintes épület homlokzata hetes tagoltságú, kontytetővel. Valószínűleg az 1730-as években épült. Az épület homlokzata nem egysíkú, a középső része kissé hátraugrik. Tengelyében áll a korinthoszi oszlopok tartotta bejárat. A tető alatt párkánykoszorú fut körbe. Az eredetileg Ivy Bank House-ként ismert épületet a 20. század végén alakították vissza lakóépületté. Jegyzetek Források Newman, J., The Buildings of Wales: Gwent/Monmouthshire, (2000) Penguin Books Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a The Kymin című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Castell Coch

Castell Coch je hrad nacházející se šest kilometrů severně od Llandaffu. Vystavěn byl v novogotickém stylu v letech 1871 až 1891 podle architekta Williama Burgese. V roce 1963 byl zařazen do první třídy seznamu listed building. Hrad stojí na zalesněném svahu v údolí řeky Taff severně od Tongwynlais, asi 9 kilometrů od Cardiffu. Jméno Castell Coch znamená ve velštině Červený hrad. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Castell Coch na Wikimedia Commons
Castell Coch

Castell Coch (walisisk for Røde Slot) er et nygotisk slot fra 1800-tallet, der ligger i landsbyen Tongwynlais i South Wales i Storbritannien. Den første fæstning på stedet blev opført af normannerne efter 1081 for at beskytte den nyerobrede by Cardiff og kontrollere ruten langs Taff floddal. Den blev opgivet kort efter, og borgens jord motte blev gebrugt af Gilbert de Clare som basis for en ny fæstning i sten, som han opførte mellem 1267 og 1277 for at kontrollere de nyligt annekterede walisiske landområder. Borgen blev sandsynligvis ødelagt af waliserne i et oprør i 1314. I 1760 kom borgens ruiner i John Stuart, 3. jarl af Butess eje ved et ægteskab, der gav familien store landområder i South Wales. John Crichton-Stuart, den tredje markis af Bute, arvede borgen i 1848. Han var en af Storbritanniens rigeste mænd, og han havde interesse for arkitektur og antikvariske studie. Han ansatte arkitekten William Burges til at genopføre borgen, "som et landsted til lejlighedsvis beboelse om sommeren", ved at bruge de middelalderlige fundamenter som basis for designet. Burges genopførte borgen mellem 1875 og 1879, før han begyndte på interiøret. Han døde i 1881, og arbejdet blev færdiggjort af Burges' tilbageværende medarbejdere i 1891. Bute genoptog kommerciel vinavl i Storbritannien og plantede en vinmark umiddelbart neden for slottet, og vinproduktionen fortsatte til første verdenskrig. Markisen brugte sjældent ejendommen, og i 1950 overdrog hans barnebarn, 5. markis af Bute, den til staten. Det drives i dag af den walisiske organisation Cadw. Castell Cochs eksteriør og højviktorianske interiør har fået historikeren David McLees til at beskrive det som "en af de største viktorianske triumfer inden for arkitektur." Eksteriøret, der er baseret på studier fra 1800-tallet af antikvar George Clark, er relativt autentiske i deres stil, selv om Burges tilføjede slottets tre stentårne for at give det en dramatisk silhuet, der er mere i stil med slotte og borge på det europæiske fastland som Chillon end den britiske fæstningsarkitektur. Interiøret er rigt dekoreret med specialdesignede møbler. Der er brugt symbolisme, som trækker på klassisk mytologi og legender. Joseph Mordaunt Crook har skrevet, at borgen repræsenterer "en stor mæcen og hans yndlingsarkitekts lærde drømmeverden, genskabt fra en bunke murbrokker til et eventyrslot, der næste synes at materialiseret fra siderne i et middelalderligt manuskript." Se også Borge og slotte i Storbritannien og Irland Borge og slotte i Wales Referencer Litteratur Eksterne henvisninger cadw.wales.gov.uk Arkiveret 8. juni 2012 hos Wayback Machine – Cadw information page
Castell Coch

Il Castell Coch ("Castello Rosso", in lingua gallese) è un castello del villaggio gallese di Tongwynlais, nei dintorni di Cardiff, costruito nella forma attuale in stile gotico-vittoriano tra il 1875 e il 1890 ca. su progetto dell'architetto William Burges (progettista anche del Castello di Cardiff) e per volere di John Crichton-Stuart, III marchese di Bute sulle rovine di una preesistente fortezza del 1240-1265 ca. fatta costruire dal normanno Gilberto di Clare, VII conte di Gloucester. Deve il proprio nome alla particolare colorazione delle sue mura. L'edificio è attualmente gestito dal Cadw. Ubicazione Il castello si trova in cima ad una collina che dà sul villaggio di Tongwynlais (5 miglia a nord-ovest del centro di Cardiff), immerso tra i faggi. Caratteristiche Il castello si caratterizza per i tetti aguzzi e per gli interni fiabeschi, con muri e soffitti riccamente dipinti. Storia Punti d'interesse Sala dei banchetti La stanza, a pianta ottagonale, presenta pareti dipinte con scene delle fiabe di Esopo e un soffitto decorato disegni che raffigurano uccelli e stelle. Camera da letto di Lady Bute La stanza presenta delle pareti con 28 pannelli che raffigurano delle scimmie. Nella stanza si trova inoltre un letto a baldacchino con sfere di cristallo sulle colonne. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castell Coch Collegamenti esterni Castell Coch su Wales360 Castell Coch su Castles of Wales Castel Coch Archiviato l'8 giugno 2012 in Internet Archive. sul sito del Cadw
Zamek Coch

Zamek Coch (wal. Castell Coch – czerwony zamek) – zamek znajdujący się w walijskiej miejscowości Tongwynlais, na przedmieściach Cardiff. Historia Zamek powstał prawdopodobnie po 1081, podczas najazdów Normanów na Walię. Był jedną z ośmiu warowni wzniesionych w celu obrony Cardiff i kontrolowania trasy wzdłuż rzeki Taff. Był on okrągłą rezydencją typu motte, o średnicy 35 i wysokości 25 metrów. Z powodu przesunięcia granic po 1093 zamek został opuszczony. W 1267 obiekt został przejęty przez Gilberta de Clare'a. Do 1277 wzmocnił mury, wybudował dwie baszty i most obrotowy. Po śmierci Gilberta przeszedł on w ręce jego żony, Joanny. W tym czasie znano go pod łacińską nazwą Castrum Rubeum. Od 1307 zamkiem panował syn Joanny i Gilberta, również o imieniu Gilbert. Zginął on w 1314 w bitwie pod Bannockburn. Jego śmierć doprowadziła do powstania miejscowej ludności, która w 1314 zniszczyła rezydencję. W 1760 ruiny zamku zostały zakupione przez 3. hrabiego Bute, Johna Stuarta. W 1850 George Thomas Clark zbadał ruiny warowni, napisał na jej temat pracę naukową i doradził, by poddać budynek konserwacji. W 1871 ruiny oczyszczono z obrastających je roślin na zlecenie Johna Crichtona-Stuarta. W 1875 rozpoczęto odbudowę zamku na podstawie planów Williama Burgesa. Większość prac zewnętrznych ukończono w 1879. Po śmierci Burgesa w 1881 kierownictwo nad budową przejął jego szwagier, Richard Pullan, który z kolei zlecił kierowanie pracami Williamowi Frame'owi. W 1891 ukończono pracę we wnętrzach. W tym samym roku usunięto oratorium na jednej z baszt. Po śmierci hrabiego w 1900 zamek przeszedł w ręce jego żony i córki. Od 1873 obszar o powierzchni 3 akrów okalający rezydencję służył jako winnica. Produkcję wina zatrzymano w 1914 z powodu problemów z dostawami cukru, a w 1920 winorośle wycięto. W 1950 rodzina przekazała zamek Ministerstwu Prac Publicznych. Resort oddał znajdujące się w warowni obrazy rodziny Cochów do National Museum Cardiff. Od 1984 obiekt jest administrowany przez walijską agendę rządową, Cadw. Architektura Zamek reprezentuje styl neogotycki. Charakterystycznymi elementami budynku są trzy wysokie baszty, podwyższone przez Williama Burgesa w II połowie XIX wieku, zwieńczone wiatrowskazami. Wnętrze Główną salą zamku jest sala bankietowa, ukończona jeszcze za życia Williama Burgesa. Zarówno meble jak i ozdoby na ścianach reprezentują styl neogotycki. Sypialnię lorda Crichtona-Stuarta zdobi miedziane łóżko oraz rzeźby zwierząt. Sypialnię hrabiny Bute ukończono dopiero 10 lat po śmierci Burgesa, lecz została ona wykonana według jego projektu. Wystrój sypialni nawiązuje do architektury mauretańskiej. Łóżko znajduje się pośrodku komnaty. Nad kuchnią znajduje się dawna sypialnia córki Crichtona-Stuarta, Margaret. Oryginalnie z tego pomieszczenia widać było więźbę dachu, lecz z czasem zmodyfikowano projekt i na strychu ulokowano mieszkanie niani. Galeria Przypisy
Dinefwr Castle

Dinefwr Castle (nogle gange angliceret som Dynevor) er ruinen af en borg fra middelalderen, der ligger med udsigt til floden Tywi nær byen Llandeilo i Carmarthenshire, Wales. Den ligger på den nordlige bred af Tywi på en stejl højderyg. Dinefwr var sæde for kongeriget Deheubarth. Den første borg på stedet skulle ifølge traditionen være blevet opført af Rhodri den Store (ca. 820 – 873/877/878), men der er ingen arkæologiske fund, der underbygger dette. Rhys ap Gruffydd genopførte borgen i sidste halvdel af 1100-tallet. Ifølge Gerald af Wales angreb Henrik 2. borgen i sin krig med Rhys. Efter hans død levede den en omskiftelig tilværelse, og i 1287 fik englænderne kontrol over borgen. I 1403 belejrede Owain Glyndwr borgen i forsøg på at fravriste englænderne den, men uden succes. I dag er det en listed building af første grad. Den drives af Cadw og er åben for offentligheden. Se også Borge og slotte i Storbritannien og Irland Borge og slotte i Wales Referencer Litteratur Rob Gittins (1984) Dinefwr Castle (Gomer Press) ISBN 0-86383-032-3 Eksterne henvisninger
Castillo de Dinefwr

El castillo de Dinefwr (también conocido como Dynevor) es un castillo situado sobre una colina junto al río Towy, cerca de la localidad de Llandeilo (Carmarthenshire, Gales). Dinefwr fue la sede del reino de Deheubarth. Tradicionalmente, se atribuye la construcción del primer castillo a Rhodri el Grande, pero no se conservan restos de ese período. Posteriormente Dinefwr se convirtió en la principal fortaleza de Hywel el Bueno, nieto de Rhodri, primer gobernante de Deheubarth y posteriormente de la mayor parte de Gales. Rhys ap Gruffydd, gobernante de Deheubarth de 1155 a 1197 se cree que reconstruyó el castillo. Giraldus Cambrensis afirma que Enrique II de Inglaterra planeó asaltar el castillo durante una campaña militar contra Rhys. Uno de los seguidores de mayor confianza de Enrique fue enviado en una misión de reconocimiento, guiado por un sacerdote galés local. El sacerdote llevó al explorador por la ruta más difícil que pudo encontrar, y se detuvo para comer hierba afirmando que era la dieta de los galeses en tiempos difíciles. El ataque planeado por los ingleses fue abandonado. A la muerte de Rhys ap Gruffydd el castillo pasó a su hijo Rhys Gryg, y las partes más antiguas conservadas del castillo proceden de este período. Llywelyn el Grande, rey de Gwynedd comenzó a extender su influencia hacia Deheubarth en el siglo XIII, y Rhys, que no consiguió resistir su poder, se vio obligado a desmantelar el castillo. Sin embargo, Llywelyn lo restauró y lo retuvo hasta su muerte en 1240. En el año 1255 Llywelyn el Último Rey entregó Dinefwr a Rhys Fychan, quien a su vez lo entregó posteriormente a Maredydd ap Rhys, antes de volver a Rhys Fychan. Maredydd se alió con el rey Eduardo I de Inglaterra, y le ayudó a capturar el castillo de Dinefwr en 1277. Aparentemente, el rey inglés le había prometido el castillo a cambio de su ayuda, pero Eduardo I no mantuvo su promesa y ordenó ejecutar a Maredydd en 1291. El castillo quedó en manos inglesas, aunque según las crónicas fue incendiado durante la rebelión de Llywelyn Bren en 1316. En 1317 fue entregado a Hugh Despenser, favorito del rey. Fue asediado sin éxito por las fuerzas de Owain Glyndwr en 1403. A finales del siglo XV el castillo era propiedad de Sir Rhys ap Thomas, que llevó a cabo una enorme labor de reconstrucción. En 1531 su nieto fue ejecutado por traición y el castillo fue confiscado por la Corona inglesa, aunque la familia consiguió recuperarlo posteriormente. Hacia 1600 Newton House fue construida en las cercanías y el castillo fue abandonado. Actualmente el castillo es mantenido por Cadw (un departamento administrativo galés para el cuidado de edificios históricos)y se encuentra dentro de Dinefwr Park, propiedad del Fondo Nacional para Lugares de Interés Histórico o Belleza Natural. Los visitantes que desean contemplar el castillo deben pagar admisión si no son miembros del Fondo Nacional. Es necesario pagar una entrada adicional para visitar Newton House. Referencias Rob Gittins (1984) Dinefwr Castle (Gomer Press) ISBN 0-86383-032-3 Enlaces externos Dinefwr en castlewales.com Dinefwr en castlexplorer.co.uk