NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mumbles Lighthouse

Mumbles Lighthouse, completed in 1794, is a lighthouse located in Mumbles, near Swansea. The structure, which sits on the outer of two islands off Mumbles Head, is clearly visible from any point along the five mile sweep of Swansea Bay. Along with the nearby lifeboat station, it is the most photographed landmark in the village. The tower has two tiers and initially two open coal fire lights were displayed. These open coal fire lights were difficult to maintain and were soon replaced by a single oil-powered light within a cast-iron lantern. In 1860, the oil-powered light was upgraded to a dioptric light and the Mumbles Battery, a fort that surrounds the tower, was built by the War Department. In 1905, an occulting mechanism, where the light was made to flash, was fitted. This was partially automated in 1934. By 1977, the cast-iron lantern had deteriorated beyond repair and was removed. A different lantern was added in 1987. In 1995, the main light was replaced and an array of solar panels and emergency monitoring equipment were added. In 2017, the lighthouse underwent further upgrades, including the installation of LED lanterns, improvements to the solar power system, and the replacement of all control and monitoring electronics. See also List of lighthouses in Wales Trinity House References External links grid reference SS634872 Chesapeake Bay Lighthouse Project - The Mumbles Lighthouse “The Guns of Mumbles Lighthouse Island” by A History of Mumbles “Charlie Cottle - The Last Mumbles Lighthouse Keeper” by Carol Powell “The Women of Mumbles Head” by Carol Powell. This records the heroism during a storm, of the Ace Sisters, Jessie Ace & Margaret Wright Trinity House
Phare de Mumbles

Le phare de Mumbles est situé sur un îlot en bout de la péninsule de Mumbles Head dans la baie de Swansea, proche du canal de Bristol, dans le comté de Swansea, au sud du Pays de Galles. Ce phare est géré par le Trinity House Lighthouse Service à Londres, l'organisation de l'aide maritime des côtes du Pays de Galles. Histoire Le phare a été achevé en 1794. C'est une tour blanche de deux étages, avec une petite lanterne sur une galerie. Avec la station de bateau de sauvetage à proximité, c'est le point de repère le plus photographié du village de Mumbles. En 1860, la lumière alimentée à l'huile a été améliorée avec une lumière dioptrique et le fort qui entoure la tour a été construit par le département de la guerre. En 1905, un feu à occultations a remplacé l'ancien. Il a été partiellement automatisé en 1934. En 1977, la lanterne en fonte s'est détériorée. Irréparable, elle a été enlevée et remplacée en 1987. En 1995, la lumière principale a été alimentée par des panneaux solaires et le matériel de surveillance d'urgence a été ajouté. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mumbles Lighthouse » (voir la liste des auteurs). D. & B. Hague, Lighthouses of Wales Their Architecture and Archaeology (Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales (en), edité par S. Hughes, 1994) (ISBN 1-871184-08-8) Voir aussi Lien connexe Liste des phares du Pays de Galles Liens externes (en) Lighthouses of Wales Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail du pays de Galles Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Faro di Mumbles

Il faro di Mumbles (in gallese Goleudy Mwmbwls), completato nel 1794, è un faro situato a Mumbles, vicino a Swansea. La struttura, che si trova sulla parte esterna di due isole al largo di Mumbles Head, è chiaramente visibile da qualsiasi punto lungo le cinque miglia della baia di Swansea. Insieme alla vicina stazione di salvataggio, è il punto di riferimento più fotografato del villaggio. Questo faro è gestito dal Trinity House Lighthouse Service di Londra, l'organizzazione Wales Coast Maritime Aid. Storia Il faro fu completato nel 1794. È una torre bianca a due piani, con una piccola lanterna su una galleria. Nel 1860 la luce a petrolio fu aggiornata con una luce diottrica e il forte che circonda la torre fu costruito dal dipartimento della guerra. Nel 1905 un incendio blackout sostituì quello vecchio. È stato parzialmente automatizzato nel 1934. Nel 1977 la lanterna in ghisa si è deteriorata. Irreparabile, è stata rimossa e sostituita nel 1987. Nel 1995 la luce principale è stata alimentata da pannelli solari e sono state aggiunte apparecchiature di monitoraggio di emergenza. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Faro di Mumbles Collegamenti esterni (EN) Mumbles Lighthouse, su trinityhouse.co.uk.
Latarnia morska Mumbles

Latarnia morska Mumbles (ang. Mumbles Lighthouse) – latarnia morska w południowej Walii (Wielka Brytania), położona na południowy zachód od Swansea, na przylądku Mumbles Head, nad Kanałem Bristolskim, u wejścia do zatoki Swansea. Latarnia jest wpisana na listę zabytków Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales pod numerem 180. Latarnia jest położona pomiędzy latarnią morską Caldey a latarnią morską Nash Point. The Swansea Harbour Trust w uchwalonej w 1791 roku ustawie zatwierdziło budowę latarni morskiej na wysepce położonej na końcu półwyspu Mumbles. Prace rozpoczęto w 1792 roku. Pierwsza konstrukcja uległa zawaleniu podczas budowy w październiku 1792 roku. W 1793 roku rozpoczęto budowę nowej latarni według projektu Williama Jernegan, którą ukończono w 1794 roku. Początkowo latarnia była oświatlana przez spalenie węgla, jednak już w latach 1798-1799 została przebudowana na latarnię zasilaną olejem. W latach 1859–1860 War Department poprzednik Ministerstwa Obrony, wybudował fort okalający latarnię od strony morza. Obiekt został zdemilitaryzowany w połowie lat pięćdziesiątych XX w.. Trinity House przejęło od British Transport Docks Board nadzór nad funkcjonowaniem latarni 1 listopada 1975 roku Stacja została zelektryfikowana w 1969 a zautomatyzowana w 1934 roku. Latarnia jest sterowana z Trinity House Operations Control Centre w Harwich. Przypisy
Castell d'Aberteifi

El castell d'Aberteifi (ca. 1100) és un edifici situat en la ciutat gal·lesa d'Aberteifi (Cardigan en anglès), en el comtat de Ceredigion. Vora l'any 1093, una primera fortificació senzilla va ser erigida a uns dos quilòmetres de l'actual emplaçament, possiblement coincidint amb la fundació de la ciutat per Roger de Montgomery, un baró normand. L'antecessor del castell actual fou obra del senyor de Clare Gilbert Fitz Richard després que l'anterior fos destruït; l'heretà el seu fill Gilbert el 1136. En la batalla de Crug Mawr del mateix any, Owain Gwynedd vencé els governants normands de la ciutat. Prengué la ciutat i la cremà, però se'n salvà el castell. El castell fou posteriorment reconquerit pels normands, i s'hi assentà Roger de Clare, tercer comte d'Hertford. L'any 1166 va ser capturat per Rhys ap Gruffydd, que el reerigí en pedra cinc anys més tard. El primer Eisteddfod Nacional de Gal·les es va fer al castell el 1176. En morir Rhys el 1197, els seus fills Maelgwn i Gruffydd s'enfrontaren per l'herència; de resultes, Maelgwn lliurà Gruffydd als normands i vengué el castell al rei Joan d'Anglaterra. El castell passà, més endavant, a William Marshal, primer comte de Pembroke. Llywelyn el Gran s'apoderà de la fortificació en l'any 1215, i en les corts d'Aberdovey del 1216 el cedí als fills de Gruffydd de Deheubarth, però en el 1223 William Marshal el Jove el reconquerí. Vuit anys més tard Rhys Gryg i els seus aliats restituïen la fortalesa al rei Llywelyn, que el conservà fins a la seva mort, el 1240. Tot seguit tornà a mans normandes, i el 1244 el comte Gilbert de Pembroke el reedificà, i emmurallà la ciutat per a més protecció. Les restes d'aquesta edificació es poden veure en l'actualitat dominant el riu Teifi. La fortificació patí molt durant la Guerra Civil anglesa i fins al segle xviii es va usar com a presó. A començaments del segle xix es va construir una residència dins de les muralles, la Castle Green House, aprofitant la torre Nord. Pels anys quaranta l'edifici -en mans privades- amenaçava ruïna. El Consell de Ceredigion el comprà a l'abril del 2003, i es preveu reconstruir-lo com a part de la regeneració de la ciutat. Enllaços externs Plana del castell (gal·lès)(anglès) Fotografies i descripció (anglès)
Cardigan Castle

Cardigan Castle (walisisk: Castell Aberteifi) er en borg, der ud til floden Teifi i byen Cardigan i countiet Ceredigion i Wales. Borgen blev opført af normannerne i slutningen af 1100-tallet, men blev genopbygget i 1244. Castle Green House blev opført inden for borgens mure i begyndelsen af 1800-tallet. Efter at være gået i forfald blev borgen restaureret i begyndelsen af 2000'erne, og åbnede for offentligheden i 2015. Det er en listed building af 1. grad. Den er ejet Ceredigion County Council og inkluderer nu et heritage-center og faciliteter til udendørs koncerter. Se også Borge og slotte i Storbritannien og Irland Borge og slotte i Wales Referencer
Замок Кардиган

Замок Кардиган (англ. Cardigan Castle, валл. Castell Aberteifi) — средневековый замок на реке Тейви в Кардигане, Кередигион, Уэльс. Памятник архитектуры первой степени. Замок датируется концом XI века, но был перестроен в 1244 году. В начале XIX века внутри стен замка была построена оранжерея; она была восстановлена в начале XXI века и открыта для посещения в 2015 году. Кроме того, были проведены работы по укреплению руин замка. Достопримечательность находится в ведении Совета графства Кередигион и теперь включает музей и концертные площадки под открытым небом. История Первый замок по типу мотт и бейли был построен приблизительно в 1093 году в полутора километрах от нынешнего места, вероятно, одновременно с основанием города нормандским бароном Роджером де Монтгомери. Следующий замок, предшественник нынешнего, был построен Гилбертом Фитц-Ричардом, 2-м лордом Клер, после того как первый был разрушен. В 1136 году замок унаследовал его сын Гилберт де Клер, 1-й граф Пембрук. В том же году Оуайн ап Грифид нанёс поражение нормандским правителям в городе Кардиган в битве при Криг-Маур. Валлийцы взяли и сожгли город, однако в битве замок взят не был. Позже замок вернулся к норманнам и принадлежал Роджеру де Клеру, 2-му графу Хартфорд. В 1166 году он был захвачен Рисом ап Грифидом, который перестроил его в камне в 1171 году. В 1176 году в замке был проведён первый известный Эйстетвод. После смерти Риса в 1197 году между сыновьями Майлгуном и Грифидом разразилась борьба за наследство. В результате чего Майлгун сдал Грифида норманнам и продал замок королю Иоанну. Позже замок принадлежал Уильяму Маршалу, 1-му графу Пембрук. Лливелин Великий захватил Кардиган в 1215 году и на совете в Абердифи в 1216 году передал его сыновьям Грифида ап Риса из Дехейбарта, но в 1223 году Уильям Маршалл, 2-й граф Пембрук, отбил его. В 1231 году Рис Григ с союзниками снова захватил замок для Лливелина. Лливелин держал его до своей смерти в 1240 году, после чего он снова перешёл в руки норманнов. В 1244 году граф Пембрук восстановил замок и возвёл городские стены для дополнительной защиты. Замок был сильно повреждён во время гражданской войны в Англии в Уэльсе и до XVIII века использовался только как тюрьма. Где-то между 1805 и 1808 годами владелец замка Джон Боуэн заказал построить в стенах замка оранжерею. В 1940 году замок и оранжерея были куплены судоходным магнатом. Его дочь Барбара Вуд и её мать жили в оранжерее, но дом постепенно разрушался. Мисс Вуд занимала замок почти 60 лет, несмотря на попытки местных властей забрать себе замок в 1971 году; в 1984 году бывшая оранжерея была объявлена непригодной для проживания. В 1996 году мисс Вуд наконец переехала в дом престарелых, а в 2001 году выставила замок на продажу. В апреле 2003 года Совет графства Кередигион приобрёл замок и начал масштабные работы по восстановлению оранжереи и укреплению крепостных валов и руин замка. Замок был открыт для публики 15 апреля 2015 года, а уже в июле того же года проведён первый концерт под открытым небом. См. также Список замков Уэльса Примечания Ссылки Официальный сайт (англ.)
Cardigan Castle

Cardigan Castle är ett slott i Storbritannien. Det ligger i kommunen Ceredigion och riksdelen Wales, i den södra delen av landet, 300 km väster om huvudstaden London. Cardigan Castle ligger 10 meter över havet. Terrängen runt Cardigan Castle är huvudsakligen platt, men åt nordväst är den kuperad. Havet är nära Cardigan Castle åt nordväst. Närmaste större samhälle är Cardigan, 0,24 km nordväst om Cardigan Castle. Trakten runt Cardigan Castle består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Cardigan Castle.
Кардіган (замок)

Замок Кардіган (валл. Castell Aberteifi) — замок з видом на річку Тіфі в Кардігані, Кередігіон, Уельс. Замок датується кінцем XI століття, хоча був перебудований в 1244 році. Замок Зелений будинок був побудований всередині стін замку на початку 1800-х років. Після катастрофи, замок був відновлений на початку 2000-х років і відкритий для громадськості в 2015 році. Він належить Церддинській раді графства і тепер до його складу входить центр спадщини та центр проведення концертів просто неба. Історія Спочатку кардіганський замок був побудований за 1 км вниз від Тефі, від місця, де він зараз стоїть. Збудований в лісі норманами, за часів ранньої залізної доби. Теперішнє розташування замку було обране для виконання захисної функції Кардіган-Бридж, також було проведено реконструкцію — адже 1100 року Дільбером де Кларе побудований дерев'яний замок. У 1136 р. Лорд Ріс Груффідський взяв кардіганський замок і почав його перебудовувати в камені. Щоб відсвяткувати завершення реконструкції замку в 1176 році, тут організували перше свято з валлійської літератури та музики, створюючи знакову валлійську пам'ятку. Сини Рісу, Маельгвін і Груфідд, воювали за володарство над замком, та це врешті-решт його було продано королю Іоанну I Безземельному. У 13 столітті замок знову був перехоплений норманами. Для додаткового захисту були побудовані міські стіни, і до теперішнього часу збереглися їхні рештки. У 13 столітті король Едуард I Довгоногий відновив замок, а контроль повернувся до англійської сторони. Сучасний стан замку Міс Вуд, останній мешканець замку, нарешті залишила замок наприкінці 90-х, щоб її доглянули в будинку для пристарілих. Зіткнувшись із шістьма роками витрат на догляд, вона поставила замок на приватну торгівлю в 2001 році. Замок був придбаний окружною радою Ceredigion у квітні 2003 року, і тоді ж почалися ремонтні роботи в рамках регенерації Cardigan. У 2004 році замок Грін Хаус з'явився на другій серії Відродження BBC, представлений Гріфом Рісом Джонсом. Реконструкція тривала кілька років після її придбання Радою, а замок був відкритий для громадськості 15 квітня 2015 року з концертом у липні 2015 року. Нові об'єкти включають помешкання та сніданок та номери для самообслуговування, центр культурної спадщини з освітніми закладами, ресторан, заходи та концертний майданчик під відкритим небом, а також кімнати для прокату для уроків. Примітки Посилання Cardigan Castle [Архівовано 1 листопада 2018 у Wayback Machine.]
Gwrych Castle

Gwrych Castle (walisisk: Castell Gwrych der betyder borg omgivet af hæk) er et country house fra 1800-tallet, der ligger i Conwy County Borough, Wales. Jordene der hører til bygningen er 236 hektar og ejendomen er ejet af en velgørende organisation. En del af jorden er leget ud til Natural Resources Wales i en kontrakt der forløber 999 år. Det er en listed building af første grad. Se også Borge og slotte i Storbritannien og Irland Borge og slotte i Wales Referencer Eksterne henvisninger
Zamek Gwrych

Zamek Gwrych – zabytkowy XIX-wieczny zamek w północnej Walii, położony w pobliżu miasta Abergele w hrabstwie Conwy. Został wzniesiony w latach 1819–1825. Nad bramą herb Lloyda Hesketha Bamford-Hesketha (1812–1822) i Emily Esther Ann Lygon (1800–1873). Linki zewnętrzne Gwrych Castle Preservation Trust Gwrych Castle website by Mark Baker Gwrych Castle website by Chris Keeting. chrislad.worldonline.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-23)]. Photos of Gwrych Castle on Geograph.co.uk Gwrych Castle Hotel – website closed Clayton Homes. claytonhomes.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-18)].
Ynys Lochtyn

Ynys Lochtyn​ es una pequeña isla en la costa de la bahía de Cardigan, Gales, entre la ciudad de New Quay, Ceredigion y el pueblo de Llangrannog. Cuando hay marea baja se puede visitar la isla en una pequeña sección de la Ruta de la Costa de Ceredigion, que permite acceder a la zona de los acantilados del mar en una península junto a la isla. También se puede practicar el buceo alrededor de la isla, pero se debe tener cuidado con las corrientes oceánicas que pueden ser impredecibles y fuertes en ocasiones. Referencias Véase también Geografía de Gales Geografía del Reino Unido
Eileen Beasley

Eileen Beasley (1921 – 12. srpna 2012) byla velšská učitelka a aktivistka. Život Narodila se v jihovelšské vesnici Henllan Amgoed a studovala na Cardiffské univerzitě. Později začala pracovat jako učitelka. V padesátých letech společně se svým manželem Treforem řídila kampaň občanské neposlušnosti spojenou s velšským jazykem. Důvodem bylo, že městská rada Llanelli vydala sazební list psaný pouze v angličtině. Roku 1951 se provdala za Trefora Beasleyho. Ten zemřel v roce 1994. Zemřela na rakovinu pankreatu ve věku 91 let. Reference
Eileen Beasley

Catherine Eileen James (1921 - 12 de agosto de 2012) fue una maestra galesa, quien junto a su marido Trefor Beasley, llevó a cabo una campaña de desobediencia civil en la década de 1950 contra el Consejo del Distrito Rural de Llanelli con una demanda para que las facturas de tarifas del consejo le incluyeran el idioma galés. Su postura ha llevado a los activistas de lengua galesa que la describieran como la "madre de la acción directa" y sus protestas dieron lugar a la creación del Cymdeithas yr Iaith Gymraeg. Biografía Catherine Eileen James nació en el año 1921. Asistió a la Universidad de Cardiff donde se convirtió en maestra. Conoció a Trefor en reuniones del Partido de Gales y se casaron el 31 de julio de 1951.​ Se mudaron a Llangennech cerca de Llano en 1952. Eileen y su marido Trefor se convirtieron en activistas líderes por el derecho a utilizar el idioma galés en la década de 1950. Se negaron a pagar sus impuestos hasta que fueron escritos en galés, ya que sólo eran escritos en inglés. En la década de 1950 el idioma galés no tenía uso oficial en Gales: no había formas de organismos públicos que emitieran documentos en idioma galés y pocas señales de tráfico eran bilingües. Esta negativa llevó a la pareja ante los tribunales en 16 ocasiones durante el transcurso de 8 años, junto con muchas pertenencias personales arrebatadas por los oficiales de justicia.​ Después de numerosas apariciones en la corte, la pareja ganó la batalla en el año 1960, momento en que el consejo del distrito Llano acordó imprimir las facturas de impuestos bilingües en idiomas galés e inglés.​ Eileen y Trefor fueron elegidos como concejales en 1955 por el Partido de Gales para el consejo del distrito Llanelli. A Eileen Beasley se la conoce como la "madre de la acción directa" en Gales y la "Rosa Parks de Gales".​ Eileen Beasley murió el 12 de agosto de 2012 debido a un cáncer de páncreas. Los activistas del lenguaje han dicho que el valor que tuvieron Eileen y Trefor inspiraron a una generación a asumir la lucha y condujo a hitos cruciales en la protección de la lengua galesa, como la creación de señales de tráfico S4C y bilingües.​ Referencias
Black Mountain (pohoří)

Black Mountain (velšsky Y Mynydd Du) je pohoří ve středním a západním Walesu. Je to západní oblast národního parku Brecon Beacons. Nejvyšším vrcholem pohoří je Fan Brycheiniog (802,5 m n. m.). Pohoří se táhne přibližně od obce Ammanford na jihozápadě k vesnici Sennybridge na severovýchodě. Pohořím protéká několik řek, například Usk, Tawe a Loughor. Nachází se zde rovněž jezera, například Llyn y Fan Fach a Llyn y Fan Fawr. Ve východní části národního parku leží pohoří Black Mountains, které je s touto oblastí zaměňováno. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Black Mountain na Wikimedia Commons
Black Mountain (pasmo górskie)

Black Mountain (wal. Y Mynydd Du) – pasmo górskie w południowej Walii (Wielka Brytania), na pograniczu hrabstw Powys i Carmarthenshire, w zachodniej części Parku Narodowego Brecon Beacons. Najwyższy szczyt pasma to Fan Brycheiniog (802 m n.p.m.). Zarówno angielska jak i walijska nazwa pasma oznaczają „czarną górę”. Na wschodzie pasmo sąsiaduje z masywem górskim Fforest Fawr, z pozostałych stron otoczone jest przez tereny nizinne – na północnym zachodzie dolinę rzeki Tywi, a na południu doliny rzek Tawe i Amman. Przez pasmo przebiegają turystyczne szlaki piesze Beacons Way oraz Cambrian Way. Przypisy
Ynys Gaint

Ynys Gaint is a small island in the Menai Strait connected to the town of Menai Bridge on Anglesey by a causeway (which still exists today) and also a concrete bridge erected by Sir William Fison (a previous owner of the island) in the 1930s. Literally translated Ynys Gaint means Kent Island. Ynys Gaint lies close to the Anglesey shore at OS reference SH561725, between Ynys Faelog and Ynys Castell. Between 1942 and 1944 the island housed a Royal Air Force air-sea rescue unit, with several high speed launches, and a small part of the island is still occupied by the MOD, housing a Royal Naval Auxiliary Service (RNXS) unit until 1994. A quasi-military presence remains on the island in the form of an Army Cadet unit and the Maritime Volunteer Service. There are also two privately owned residential properties on Ynys Gaint. One of these had a portion of its garden designed by Sir Clough Williams-Ellis, of Portmeirion fame. References External links "www.mvs.org.uk/menai-bridge". mvs.org.uk. Archived from the original on 29 November 2012. Retrieved 14 September 2020. Media related to Ynys Gaint at Wikimedia Commons
Ynys Gaint

Ynys Gaint est une île du pays de Galles située dans le détroit du Menai qui sépare l'île d'Anglesey du reste du pays ; elle se trouve entre l'île Ynys Castell et l'île Ynys Tobig. Étymologie Le nom de l'île est composé des mots gallois ynys (« île ») et gaint, dont la signification est obscure. Description Il s'agit d'une île de 10 acres reliée à la ville de Menai Bridge sur l'île d'Anglesey par un pont en béton construit dans les années 1930 par Sir William Fison (1890–1964), propriétaire d'Ynys Gaint ; entre 1942 et 1944, l'île abrita une base de la RAF Air-sea rescue (en). Notes et références Voir aussi Bibliographie John Henry Ingram, The Islands of England : A Survey of the Islands Around England and Wales, and the Channel Islands, Batsford, 1952. Richard Deacon, Islands of England and Wales, Osprey Publishing, 1974. (ISBN 0850451663) Julian Holland, Exploring the Islands of England and Wales : Including the Channel Islands and the Isle of Man, Frances Lincoln Limited, 2007. (ISBN 0711227438) Article connexe Liste des îles du pays de Galles Liens externes (en) « Ynys Gaint » sur le site Ordnance Survey (en) « Ynys Gaint, Menai Strait » sur le site Wales Online Portail du pays de Galles Portail des îles
Ynys Moelfre

Ynys Moelfre (Welsh for 'Moelfre Island') is a small island off the coast of Anglesey, Wales. At low tide it has a maximum length of 261 metres and a maximum width of 121 metres with a maximum area of 6.6 acres (27,000 m2). The nearest settlement to the island is the village of Moelfre, and the two are separated by a shallow channel called Y Swnt (The Strait or The Sound), which is never more than 194 metres wide and can at low tide only be waist-deep all the way across. At extreme low Spring tides, it is possible to walk across to the island on dry ground all the way. Due to its proximity to the mainland there are grasses found on the island and a few wild flowers. Species of birds that can be found on the island include gulls, terns, gannets, fulmars, and Great/Arctic skuas. A colony of seals live there and porpoises are occasionally seen also. There are, however, no man-made structures. It is referred to by some locals as Rat Island. References