NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Narodowy Duida Marahuaca

Park Narodowy Duida Marahuaca (hiszp. Parque nacional Duida Marahuaca) – park narodowy w południowej części Wenezueli, w stanie Amazonas. Został utworzony 12 grudnia 1978 roku i zajmuje obszar 3737,4 km². Od 1993 roku wraz z Parkiem Narodowym Serranía La Neblina i Parkiem Narodowym Parima-Tapirapecó tworzy rezerwat biosfery UNESCO o nazwie „Alto Orinoco-Casiquiare”. W 2008 roku został zakwalifikowany przez BirdLife International jako ostoja ptaków IBA. Opis Park obejmuje płaskowyż w południowej części Wyżyny Gujańskiej, w dorzeczu rzeki Orinoko. Od południa ogranicza go Orinoko, od wschodu rzeka Padamo, a od zachodu rzeka Cunucunuma. Znajdują się tu trzy duźe stoliwa: Duida (2358 m n.p.m., powierzchnia 1089 km²), Marahuaca (2800 m, 121 km²) i Huachamacari (1900 m, 8,75 km²). Niżej położone obszary parku pokrywa wilgotny las równikowy. Występują tu też lasy ombrofilne (torfowisko wysokie). Wyżej położone obszary parku (stoliwa) zajmuje sawanna. Znajduje się tu wiele wodospadów odwadniających stoliwa. Park zamieszkuje rdzenna ludność głównie z plemiona Janomami. Średnia roczna temperatura w parku wynosi w zależności od wysokości od +10 °C do +28 °C, a średnie roczne opady 2500 mm. Flora 10% flory parku ma charakter endemiczny. Występuje tu dużo roślin z rodzajów Stegolepis, Everardia, Orectanthe, zastrzalin, ostrokrzew, kosatka, Syngonantus i Xyris. Nie brakuje także roślin mięsożernych z rodzajów Bromelia, rosiczka, Heliamfora i pływacz. Fauna Ssaki występujące w parku to zagrożone wyginięciem (EN) inia amazońska i arirania amazońska, narażony na wyginięcie (VU) tapir amerykański, a także m.in.: jaguar amerykański i oposek wyżynny. Ptaki tu żyjące to narażona na wyginięcie (VU) harpia wielka, a także m.in.: trznadlówka duża, pustelnik prostodzioby, zapylak wenezuelski, stokóweczka żółtooka, piłodziób wspaniały, pasówka obrożna, kusacz szaronogi, czubacz kędzierzawy, lotniarz widłosterny, topazik ognisty, kolibrzyk wenezuelski, sylfik pawi, brylancik zielonoczelny, białobrzuszka czarnogłowa, kusaczek wenezuelski, rudobrewik, wireonek szaroskrzydły, zaroślak maskowy i haczykodziobek łuskowany. Przypisy
Terepaima National Park

The Terepaima National Park (Spanish: Parque nacional Terepaima) Is a protected area with the status of national park in the South American country of Venezuela located in the mountainous region of the Lara and Portuguesa States. Specifically southeast of the city of Barquisimeto, capital of the Lara State, it covers areas belonging to the municipalities Iribarren, Palavecino and Simón Planas. It was decreed National Park on April 14, 1976, with the purpose of protecting the flora and fauna of the region. It has an area of 18,971 hectares. Its temperature varies between 19 and 26 degrees Celsius. Its vegetation in the highest parts is of cloud forest with the presence of trees such as mountaineers, salvio and mountain manzanita, as well as several species of ferns. In the park there are several endangered species such as the front and jaguar bear, other mammals such as cachicamos, lapas, rabipelados, monkeys araguatos, capuchin monkeys, mapurites, cunaguaros, deer, dantas, bears meleros, pumas and báquiros. See also List of national parks of Venezuela Mochima National Park References
Parque nacional Terepaima

El Parque nacional Terepaima es un parque nacional localizado en la región montañosa de los Estados Lara y Portuguesa, en Venezuela.​​ Específicamente al sureste de la ciudad de Barquisimeto, capital del Estado Lara, y abarca áreas pertenecientes a los municipios Iribarren, Palavecino y Simón Planas. Fue decretado parque nacional el 14 de abril de 1976, con la finalidad de proteger los recursos hídricos y la biodiversidad de la región. Tiene una superficie de 18 971 hectáreas.​ En este parque nace el río Sarare cuyas aguas alimentan el embalse Las Majaguas y contribuyen al desarrollo agrícola e industrial del estado Portuguesa.​ Su temperatura varía entre los 19 y los 26 °C. Su vegetación en las partes más altas es de selva nublada con presencia de árboles como el chaparro montañero, el salvio y la manzanita de montaña, así como varias especies de helechos. En el parque se encuentran varias especies en peligro de extinción como son el oso frontino y el jaguar, también se encuentran otros mamíferos como cachicamos, lapas, rabipelados, monos araguatos, monos capuchinos, mapurites, cunaguaros, venados, dantas, osos meleros, pumas y báquiros. Las aves que predominan son tortolitas, guacharaca, paují de copete, moriche blanco, cristofué, paraulata llanera, querrequerre y paují copete de piedra, entre otras. También se pueden encontrar especies de reptiles como la serpiente cascabel, la mapanare y la tigra cazadora. Relieve Presenta un relieve accidentado con variaciones que van de los 300 m s. n. m. en el río Sarare, hacia la cuenca del río Orinoco, a los 1775 m s. n. m. en la parte más alta de la Fila Terepaima. Desde el punto de vista geológico, Terepaima pertenece a la formación Los Cristales, del periodo Terciario, compuesta por rocas metamórficas similares a las de la Cordillera de la Costa. Amenazas y Conservación El parque se considera críticamente amenazado por la influencia de actividades ilícitas, especialmente la caza, tala y destrucción de hábitat.​ Desde el Estado Lara, ambientalistas del sector público, privado e independiente, apuestan por el Decreto de Ampliación del Parque Nacional Terepaima, espacio que garantiza la vida, agua y se enmarca en el 5.º objetivo del Plan de la Patria; "…preservar la vida en el planeta…” Referencias
Park Narodowy Terepaima

Park Narodowy Terepaima (hiszp. Parque nacional Terepaima) – park narodowy w Wenezueli położony w stanach Lara i Portuguesa. Został utworzony 14 kwietnia 1976 roku i zajmuje obszar 186,5 km². W 2008 roku został zakwalifikowany przez BirdLife International jako ostoja ptaków IBA. Na wschód od niego znajduje się Park Narodowy Tirgua. Opis Park znajduje się na północno-wschodnim krańcu Andów i obejmuje część pasma górskiego Sierra de Portuguesa na wysokościach od 300 do 1755 m n.p.m. Występują tu liczne rzeki i potoki, takie jak m.in.: Guache, Seco, Auro, Amarillo, Claro, Sarare, Turbio i Las Parchas. Najniżej położoną część parku pokrywa tropikalny wilgotny las górski. Na wysokościach od 1200 do 1500 m n.p.m. rośnie las mglisty. Flora i fauna nie została dokładnie zbadana. Średnie roczne temperatury w parku wahają się od +19 °C do +26 °C, a średnie roczne opady od 800 do 2000 mm. Flora W lasach dominują takie drzewa jak m.in.: Billia columbiana, Meliosma pittieriana, Micropholis crotonoides, Dendropanax arboreus, Rollinia fendleri, Hirtella americana, Byrsonima hypoleuca, Alchornea triplinervia, Guettarda crispiflora, Picramnia caracasana, Cecropia santanderensis i Ceroxylon ceriferum. Rosną tu też gatunki endemiczne, jak np.: narażona na wyginięcie (VU) Coussarea terepaimensis oraz Licania montana i Miconia metallica. Fauna Ssaki żyjące w parku to narażone na wyginięcie (VU) andoniedźwiedź okularowy i tapir amerykański, a także m.in.: jaguar amerykański, puma płowa, jaguarundi amerykański, ocelot wielki, paka nizinna, wyjec rudy, aguti złocisty, mazama ruda, pekariowiec obrożny, mulak białoogonowy, pancernik dziewięciopaskowy, skunksowiec pasiasty i tamandua południowa. Odnotowano tu 181 gatunków ptaków. Są to zagrożony wyginięciem (EN) czyż czerwony, narażony na wyginięcie (VU) czubacz hełmiasty, a także m.in.: grdacz soplowaty, czakalaka rdzaworzytna, penelopa jasnolica i srokotanager. W parku występuje największy na świecie motyl – Thysania agrippina. Przypisy
Dinira National Park

The Dinira National Park (Spanish: Parque nacional Dinira) is a protected area with the national park status located in the Cordillera de Mérida between the states Lara, Portuguesa and Trujillo in the South American country of Venezuela. It was created on November 30, 1988. It was created in order to protect the upper basin of the Tocuyo River. In total there are five basins, Orinoco, Guanare, Motatán, and Lake Maracaibo, including the Tocuyo River. It has an area of 45,328 hectares of mountainous relief which are home to the headwaters of the Tocuyo River and numerous streams of regional importance. This motivated the natives who populated it to call it Dinira, because its waters feed other currents below. It can rain up to 1,300 mm annually. Gallery See also List of national parks of Venezuela Morrocoy National Park References
Parque nacional Dinira

El Parque Nacional Dinira es un parque nacional ubicado entre los tres estados venezolanos de Lara, Portuguesa y Trujillo.​​​ Fue creado el 30 de noviembre de 1988. Su principal fin de creación fue la de proteger la cuenca alta del río Tocuyo. En total son cinco cuencas, Orinoco, Guanare, Motatán, y el Lago de Maracaibo, incluida la del río Tocuyo. Tiene una superficie de 45.328 hectáreas de relieve montañoso en cuyas entrañas nacen además del río Tocuyo, numerosas corrientes de agua de importancia regional. Esto motivó a los indígenas que lo poblaron a llamarlo Dinira, porque sus aguas alimentan otras corrientes más abajo. Puede llover hasta 1.300 mm anuales. Cuencas Presentes en el Diniago de Maracaibo: llegan a través del río Motatán, las aguas del río Carache, que a su vez recibe los afluentes Miquimú, Burbusay, La Concepción, Minumboc y la quebrada Miquimbay, junto a otras ocho corrientes menores. Cuenca del Orinoco: llegan a través del río Boconó. Allí desembocan los ríos Azul, Blanco, Negro y del Guanare, también tributan los ríos Guaitó y Chabasquen y unas seis quebradas más. Frailejones larenses La cordillera de los Andes se extiende hasta los pies de Barquisimeto, a través de un sistema de montañas que comienza su descenso en Dinira y sigue hacia los parques nacionales Yacambú y Terepaima, que conforman una unidad geográfica. El estado Lara es visto siempre como región seca, de caprinos y xerófilas y pocas personas imaginan en este parque, ubicado entre las sierras de Barbacoa y Portuguesa, en las estribaciones Norte de la cordillera de los Andes venezolanos, la particularidad de contar entre su flora variedades de Espeletias, popularmente conocidas como frailejones, generalmente sólo ubicados en Mérida, cuyas semillas pudieron volar desde la Teta de Niquitao por el cerro de la Culata, por el viento que sopla desde el páramo de Guaramacal. De flora muy variada y rica en especies endémicas, cuatro tipos de vegetación compiten en belleza en alturas que varían desde 1.200 hasta más de 3.500 metros sobre el nivel del mar, en temperaturas que oscilan entre 6º y 22 °C. Con mayor intervención, que obligó la creación de esta área, en su parte más baja están las sabanas, donde la flora autóctona como la Diocodendron dioicum y la Miconia larensis, exigió medidas proteccionistas. En sus predios se localizan, amenazados de extinción, el oso frontino o andino, el jaguar o tigre americano y el venado matacán, en convivencia con cachicamos, lapas, picures, rabipelados, monos capuchinos y araguatos, cuchicuchis, mapurites, venados caramerudos, osos mieleros, zorros, dantas, osos hormigueros, puercoespines y báquiros cinchados y aves como tucusitos, paujíes copete de piedra, colas de hoja, cristofués, esmeraldas coliverde, pericos de ojo blanco, lechuzas orejudas, gallinas azules, colibríes pechiazul, cardenalitos, guacharacas, carpinteros copete rojo, cucaracheros, querrequeres y pájaros león. Véase también Parques Nacionales de Venezuela Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque nacional Dinira.
Park Narodowy Dinira

Park Narodowy Dinira (hiszp. Parque nacional Dinira) – park narodowy w północnej części Wenezueli położony w stanach Lara, Portuguesa i Trujillo. Został utworzony 30 listopada 1988 roku i zajmuje obszar 453,28 km². W 2005 roku został zakwalifikowany przez BirdLife International jako ostoja ptaków IBA. Na wschód od niego znajduje się Park Narodowy Yacambú, a na południe Park Narodowy Guaramacal. Opis Park obejmuje fragment północnej części Andów (pasma górskie Sierra de Barbacoas i Sierra de Portuguesa) i położony jest na wysokościach od 1400 do 3585 m n.p.m. Najwyższym szczytem jest Pico Cendé (3585 m n.p.m.). Park charakteryzuje się polodowcowymi dolinami w kształcie litery „U”. Znajduje się tu wiele jezior, rzek i wodospadów, w tym źródła rzek Tocuyo, Curarigua, Morere i Boconó. Istnieje tu również kilka jaskiń pochodzenia krasowego takich jak La Peonía i El Zumbador. Największymi atrakcjami turystycznymi parku są wodospady Quebrada del Vino (90 metrów wysokości) i Humoraco. Niżej położoną część parku pokrywa wilgotny las równikowy i tropikalny wilgotny las górski. Wyżej występuje paramo (na wysokości od 2600 do 3585 m). Średnia roczna temperatura w parku wynosi w zależności od wysokości od +6 °C do +22 °C, a średnie roczne opady od 642 do 2100 mm. Flora W parku rośnie narażony na wyginięcie (VU) Tabebuia chrysantha, a także m.in.: Sloanea caribaea, Cupressus lusitanica, Simira erythroxylon i Zanthoxylum ocumarense. W paramo dominują gatunki z rodzin wiechlinowate, orliczkowate, astrowate i kosaćcowate. Występują tu też takie gatunki endemiczne jak zagrożony wyginięciem (EN) Carramboa trujillensis, a także m.in.: Drosera cendeensis, Plagiogyria semicordata, Ruilopezia jabonensis, Ruilopezia lopez-palazii, Miconia larensis, Carex larensis, Libanothamnus griffinii, Eupatorium larense oraz cztery gatunki roślin z rodzaju Espeletia. Fauna Fauna w parku nie została dokładnie zbadana. Z ssaków żyją tu narażone na wyginięcie (VU) andoniedźwiedź okularowy i mazama karłowata, a także m.in.: japok wodny, jaguar amerykański, puma płowa, ocelot wielki, pakarana Branickiego, wydrak długoogonowy i jaguarundi amerykański. Ptaki tu występujące to zagrożony wyginięciem (EN) czyż czerwony, narażony na wyginięcie (VU) czubacz hełmiasty, a także m.in.: andotukan czarnodzioby, andagra żółtoucha, zieleniec żółtopierśny, elfik złotawy, elfik białopierśny, haczykodziobek białoboczny, haczykodziobek modry, haczykodziobek maskowy, haczykodziobek ciemny, haczykodziobek lśniący, lordzik pomarańczowogardły, kląszczyk rdzawy, owocojad prążkowany, mieczonos andyjski, pasówka obrożna, złocik krótkosterny, penelopa jasnolica, fiołkowik, brzęczek rdzawosterny, zapylak lazurowy, rudosterka czerwonogłowa, koszykarz wenezuelski, kląszczyk żółtobrzuchy, drozd kordylierski, czyż andyjski, zaroślak rudawy, pleszówka białoczelna i tangarka czarnołbista. Przypisy
Parc national Cueva del Guácharo

Le parc national Cueva del Guácharo est un parc national du Venezuela, créé autour d'une grotte remarquable située dans l'État de Monagas. Le mot cueva en espagnol signifie « grotte » et le mot guácharo, qui désigne en français et en espagnol une espèce d'oiseau (Steatornis caripensis) vivant dans ce parc, est un mot espagnol dérivé du quechua. Historique Le biologiste Alexander von Humboldt aurait remarqué le caractère exceptionnelle de la grotte lors de son passage en 1799. Description de la grotte La grotte possède un développement souterrain d'environ 10,5 km. Elle est creusée dans des roches sédimentaires, constituées il y a plus de 130 millions d'années. Elle possède trois galeries : celle du guacharo, celle du silence et celle du salon précieux. Classement Le parc national est créé le 27 mai 1975 par le décret n°943[réf. nécessaire]. Le parc est également classé par Birdlife International en tant que zone importante pour la conservation des oiseaux. Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Liste des parcs nationaux du Venezuela Liste des plus longues cavités naturelles Liens externes (es) Site officiel Portail de la conservation de la nature Portail du Venezuela
Nationaal park El Guácharo

Het Nationaal park El Guácharo (Spaans: Parque Nacional El Guácharo) is een nationaal park in Venezuela. Het werd opgericht in 1975 en is 627 vierkante kilometer groot. Het park omvat bergen, bossen, grotten met een populatie van vetvogel. Externe link (es) Officiële website van het park
Park Narodowy El Guácharo

Park Narodowy El Guácharo (hiszp. Parque nacional El Guácharo) – park narodowy w Wenezueli położony w stanach Monagas i Sucre. Został utworzony 27 maja 1975 roku i zajmuje obszar 627 km². W 2005 roku został zakwalifikowany przez BirdLife International jako ostoja ptaków IBA. Opis Park znajduje się w masywie Caripe (pasmo górskie Turimiquire) i składa się z dwóch części. Jedna obejmuje jaskinię Cueva del Guácharo i jej okolice, druga środkowe dorzecze rzeki Caripe. Znajdują się tu najwyższe szczyty masywu: Cerro Negro (2430 m n p.m.) i Cerro la Cueva lub La Montaña (1689 m). Park powstał głównie w celu ochrony jaskini Cueva del Guácharo. Jest to największa jaskinia w Ameryce Południowej o długości 10 200 m. Jako pierwszy badał ją w 1799 roku Alexander von Humboldt i opisał we wspomnieniach z podróży po Ameryce Południowej. Jaskinia posiada bogatą szatę naciekową i jest udostępniona do zwiedzania na długości 1500 m. W parku znajdują się źródła wielu rzek takich jak m.in.: El Carinicuao, Cariaco, Guarapiche i Caripe. Niżej położone obszary parku pokrywa wilgotny las równikowy. Wyżej występuje tropikalny wilgotny las górski. Średnia roczna temperatura w parku wynosi w zależności od wysokości od +16 °C do +24 °C, a średnie roczne opady od 1200 mm do 1400 mm. Flora W parku rośnie zagrożony wyginięciem (EN) Ocotea calophylla, narażony na wyginięcie (VU) Weinmannia microphylla, a także m.in.: Ficus maxima, Picramnia pentandra, Protium heptaphyllum, Sloanea caribaea, Pera glabrata, Clusia minor, Clusia alata, Picramnia caracasana, Erythrina poeppigiana i Bravaisia integerrima. Występuje tu kilkanaście gatunków endemicznych dla pasma Turimiquire. Są to zagrożony wyginięciem (EN) Gustavia parviflora, a także m.in.: Anthurium caripense, Centropogon monagensis, Erythroxylum cumanense, Desmodium caripense, Galium caripense i Solanum caripense. Fauna W jaskini Cueva del Guácharo znajduje się jedna z największych na świecie kolonii tłuszczaków (hiszp. guácharo). Szacuje się, że żyje tu około 10 000 tych ptaków. Inne ptaki zamieszkujące park to zagrożone wyginięciem (EN) haczykodziobek wenezuelski, oliwiarek wenezuelski, perłowiec białogardły i koronówka szarogłowa, narażony na wyginięcie (VU) komecik wenezuelski, a także m.in.: wojownik ozdobny, białostrząb duży, barwniczka liliowosterna, habia mrówcza, złocik krótkosterny, penelopa jasnolica, brzęczek rdzawosterny, zapylak białosterny, pieprzojad zmienny. Ssaki żyjące w parku to zagrożona wyginięciem (EN) arirania amazońska, narażone na wyginięcie (VU) tapir amerykański i pekari białobrody, a także m.in.: wyjec rudy, kapucynka oliwkowa, ocelot wielki, ocelot nadrzewny, puma płowa i jaguar amerykański. Występują tu takie gady jak m.in.: Chironius carinatus, Drymarchon corais, Bothrops venezuelensis czy groźnica niema. Przypisy
El Guácharo nationalpark

El Guácharo nationalpark, spanska: Parque Nacional El Guácharo, är en nationalpark som består av ett bergigt regnskogsområde i delstaterna Monagas och Sucre i Venezuela. I nationalparken finns den berömda grottan Cueva del Guácharo där oljefågeln (Steatornis caripensis) häckar. Berggrunden består huvudsakligen av kalksten och genom vattnets vittrande verkan har det bildats ett karstlandskap med kalkstensgrottor, slukhål och andra karstfenomen. I parken finns några djupa raviner och vattenfall. Las Puertas de Miraflores (porten till Miraflores) är upp till 250 meter höga, branta bergväggar som hyser höga klätterleder. Förutom oljefågel finns bland annat kapucinen Cebus olivaceus, navelsvinet Tayassu pecari och jaguar i parken. Grottan Cueva del Guácharo är 10,2 km lång, där de första 1,2 km är tillgänglig för turister. Turistdelen är uppdelad i två gallerier, och i den första (825 meter) häckar oljefågeln. Grottan besöktes av Alexander von Humboldt den 18 september 1799. Humboldt var den första att beskriva grottan och gjorde den internationellt känd. Grottan blev nationalmonument den 15 juli 1949. Referenser Noter Webbreferenser Inparques: Parque Nacional El Guácharo showcaves.com: Cueva del Guácharo - Oil Bird Cave gobiernoenlinea.gob.ve: Parque Nacional El Guácharo
Національний парк Гуачаро

Національний парк Гуа́чаро (ісп. Parque nacional del Guácharo) — національний парк в венесуельському штаті Монагас. Головною пам'яткою парку є печера Гуачаро (Cueva del Guácharo), за 12 км від містечка Каріпе, в якій мешкають тисячі птахів гуахаро (guácharo, наукова назва Steatornis caripensis). Печера та ці птахи були відкриті Александром фон Гумбольдтом, йому зараз присвячений музей у парку. Печера Печера Гуа́чаро (ісп. Cueva del Guácharo) також відома під іменем Александра фон Гумбольдта. Печера складається з осадових порід, що мають вік близько 130 млн років, та має довжину близько 10,2 км. Назва печери означає назву нічного птаха, гуахаро (що є невірною транскрипцією іспанського слова guácharo), ці птахи мешкають в печері, та залишають її тільки вночі, шукаючи фрукти. Екскременти цих птахів у великій мірі визначають всю екосистему печери. Біля печери знаходиться музей Гумбольдта, де можна почути розповіді про печеру, про гуахаро і про барона Гумбольдта, який відкрив печеру в 1799 році. Довжина туристичного маршруту становить 1 500 м, маршрут починається з основного входу в печеру висотою 23 і шириною 28 м. Посилання Cueva del Guácharo
Estadi Brígido Iriarte

L'Estadi Brígido Iriarte és un estadi multiusos de la ciutat de Caracas, Veneçuela. Principalment és usat per a la pràctica del futbol. És la seu dels clubs Atlético Venezuela CF i Estudiantes de Caracas Sport Club i en el passat del Deportivo Italia Fútbol Club. Va ser inaugurat l'any 1983 i renovat el 2007. La seva capacitat és per a 10.000 espectadors. Va ser seu de dos partits de la Copa Amèrica de futbol de 1983. Referències
Brígido Iriarte Stadium

Estadio Brígido Iriarte is a multi-purpose stadium in Caracas, Venezuela. It is currently used mostly for football matches and is the home stadium of Venezuelan Primera División team Atlético Venezuela, as well as second-tier league team Estudiantes de Caracas. The stadium currently holds 10,000 people. The stadium was named after the decathlete Brígido Iriarte. It was completely renovated in 2007. References https://cityseeker.com/caracas/1140985-br%C3%ADgido-iriarte-stadium
Stade Brígido Iriarte

Le stade Brígido Iriarte (en espagnol : Estadio Brígido Iriarte) est un stade polyvalent situé à Caracas, au Venezuela. Actuellement, il est principalement utilisé principalement pour les matchs de football. Il a été entièrement rénové en 2007. Références Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du Venezuela
Estadio Brígido Iriarte

Het Estadio Brígido Iriarte is een multifunctioneel stadion in Caracas, een stad in Venezuela. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclubs Atlético Venezuela, Metropolitanos FC en Estudiantes de Caracas maken gebruik van dit stadion. In het stadion is plaats voor 12.500 toeschouwers. Het stadion werd geopend in 1936.
Estádio Brígido Iriarte

O Estadio Brígido Iriarte é um estádio multi-esportivo localizado em Caracas, na Venezuela. Com capacidade para 12.500 espectadores, o estádio serve de cada para os clubes de futebol Atlético Venezuela e Metropolitanos. Além do gramado, o local conta com uma pista de atletismo. Referências