NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torre Polar 2

Torre Polar 2 — высотное жилое здание, расположенное на площади Венесуэлы в восточной части Каракаса, Венесуэла. Одно из выдающихся зданий в городе, являющееся культовой достопримечательностью, которую видно практически из любой точки города. История и описание Строительство башни началось в 1994 году и было завершено в 1997 году, приблизительная стоимость строительства составила 2,5 миллиарда боливаров на тот момент, что эквивалентно 2 500 000 боливаров фуэрте, и она расположена к западу от своей меньшей башни-близнеца, Torre Polar I. Одной из главных особенностей здания была большая рекламная вывеска знаменитого бренда Pepsi на вершине, которую в 2010 году пришлось демонтировать, поскольку, по мнению правительства, она являлась «символом капитализма». В качестве предлога было заявлено, что «она заржавела», хотя на самом деле она была полностью изготовлена из алюминия, именно для того, чтобы предотвратить коррозию и сделать её очень лёгкой. Стоит отметить, что эта рекламная вывеска была установлена в 1999 году и торжественно открыта 4 декабря того же года. Это была самая большая вывеска Pepsi в мире. По этой причине здание также называли «Башней Pepsi». Здание состоит из 25 этажей, достигает высоты 121 метра и включает в себя этажи площадью 725 м², парковку на 575 автомобилей, конференц-центр на 400 человек и панорамные виды на парк Лос-Каобос и Ботанический сад Каракаса. В культуре Часть здания использовалась для съёмок сцен теленовеллы «Mi ex me tiene ganas» телеканала Venevisión. Примечания Ссылки Emporis.com. Официальный сайт Complex information
Police nationale (Venezuela)

La Police nationale vénézuélienne, officiellement Police nationale bolivarienne (en espagnol : Policía Nacional Bolivariana) est un corps policier du Venezuela. Historique Afin de mettre fin à la corruption endémique ayant cours au Venezuela, le gouvernement décida de mettre sur pied un nouveau corps de police nommé Police nationale bolivarienne. Après une formation au Cefopol s'étant étendu du 5 octobre au 11 décembre 2009, les 1058 premiers fonctionnaires de ce corps de police sont entrés en fonction. C'est leurs dossiers exempts de toute mention de corruption au sein de la police métropolitaine qui leur a valu d'être sélectionnés. Selon l'ONU et d'après des registres officiels, les forces policières vénézuéliennes (FAES), qui dépendent de la Police nationale bolivarienne, ont tué 18 000 Vénézuéliens entre 2016 et 2019, la plupart lors d'exécutions sommaires. Notes et références Portail du Venezuela Portail de la police
Боливарианская национальная полиция

Боливариа́нская национа́льная поли́ция (исп. Policía Nacional Bolivariana, PNB) — государственный орган исполнительной власти, правоохранительные органы Венесуэлы. Учрежден в 2009 году. Основной целью ведомства является поддержание общественного порядка, борьба с преступностью и терроризмом. Находится в ведении Министерства народной власти по вопросам внутренних дел, юстиции и мира Венесуэлы. Ссылки policianacional.gob.ve — официальный сайт полиции (исп.)
Provincial Tower

The Provincial Tower (also known as Provincial Bank Tower, or BBVA Banco Provincial Tower) is a skyscraper located in the Venezuelan city of Caracas, stands out as the fifth-highest office tower in the city and Venezuela, was inaugurated in 1984, has 40 floors and is about 159 metres (522 ft) high, is located in the La Candelaria Parish, northwest of Libertador Municipality of Caracas. This building does host a major private financial institutions operating in the country, the Provincial Bank which is controlled by the Spanish group Banco Bilbao Vizcaya or BBVA, hence after 1997 be called BBVA Provincial Bank Tower. See also List of tallest buildings in South America References [1]
Torre BBVA (Caracas)

La Torre BBVA (también conocida como Centro Financiero Provincial)​ es un rascacielos ubicado en la ciudad de Caracas, capital de Venezuela. Fue diseñada por los arquitectos Gustavo Machado, John Machado y Félix Paván; e inaugurada en 1982. Con 35 plantas y 130 metros de altura, destaca por ser la quinta Torre de oficinas más alta de la ciudad y de Venezuela.​ Se encuentra ubicada en la Parroquia Candelaria del Municipio Libertador, al noroeste de Caracas, específicamente en la esquina de Cervecería. En este edificio funciona la sede de una de las principales instituciones financieras privadas que operan en el país, el Banco Provincial, que es controlada por el grupo español Banco Bilbao Vizcaya o BBVA, de allí que, a partir de 1997, se le llame Torre BBVA Banco Provincial. Características Detalles externos Se caracteriza por la fuerte presencia del arte cinético, que cubre a la torre y al vestíbulo. Toda la fachada de la torre está cubierta con cristal y una serie repetitiva de cubos blancos de concreto, los cuales realizan un proceso de difuminado hasta el azul, destacándose entre los otros rascacielos, dando un toque elegante, repetitivo y moderno. La zona superior del vestíbulo presenta mármol, materiales plásticos rojos y una obra de Jesús Soto titulada "Cubo Virtual". Véase también Anexo: Edificios más altos de Venezuela Anexo: Edificios más altos de Caracas Referencias
Sambil Paraguaná

Sambil Paraguaná Ciudad Turistica is a shopping mall and an urban development in Paraguaná. It contains a hotel, a movie theatre, and a supermarket. It is located at Falcón, Punto Fijo on Paraguaná Peninsula which is a duty-free zone, See also Centro Sambil List of shopping malls in Venezuela List of largest shopping malls as comparison. References External links Sambil Paraguaná - Punto Fijo Venezuela on YouTube
Iglesia de San Francisco (Caracas)

Iglesia de San Francisco ("San Francisco church") is a church in Caracas, Venezuela. Dedicated to Francis of Assisi, it was built in 1593 under the design of Antonio Ruiz Ullán as an annex of the Convent of San Francisco (now the Palacio de las Academias). The church is notable as being the situ where Simón Bolívar received the title "El Libertador" (1813). His funeral occurred here in 1842. During the 1900 San Narciso earthquake, the church was severely damaged. References
Kościół św. Franciszka w Caracas

Kościół św. Franciszka w Caracas (Iglesia de San Francisco) – kościół katolicki w Caracas w Wenezueli należący do parafii archikatedralnej. Historia Kościół pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu. Został zbudowany w 1593 roku według projektu Antonio Ruiza Ullána jako część klasztoru w San Francisco obecnie Palacio de las Academias. Obecny wygląd świątyni wynikiem przebudowy pomiędzy 1887 i 1890 rokiem zgodnie z projektem architekta Juan Hurtado Manrique w czasach rządów Antonio Guzmán Blanco. Kościół został ogłoszony Zabytkiem Narodowym (Monumento Nacional) ustawą w Dzienniku Ustaw Nr 25,020 dnia 6 kwietnia w 1956 roku. Ceiba de Saint Francisco Przed kościołem rośnie drzewo ceiba (Ceiba pentandra) posadzone w 1866 roku. Nie wiadomo, kto je posadził. Jedna z wersji mówi, że była to Isolina Manzo, córka prefekta policji Caracas, która po posadzeniu dbała o nie, aż urosło. Ponieważ pod drzewem spotykali się kupcy, jego sylwetka znalazła się w logo Giełdy papierów wartościowych w Caracas (Bolsa de Valores de Caracas). W 2001 roku drzewo zostało uznane za naturalne dziedzictwo Wenezueli. Obecnie około 35 metrów wysokości i jest chronione przez specjalny separator zbudowany na University Avenue. Nazwa drzewa pochodzi od kościoła św. Franciszka przed którym rośnie. Przypisy
Церковь Святого Франциска Ассизского (Каракас)

Церковь святого Франциска Ассизского (исп. Iglesia de San Francisco) — католическая церковь, находящаяся в Каракасе, Венесуэла. Освящена в честь святого Франциска Ассизского. Национальный памятник (с 06.04.1956). Неподалёку расположены Академический дворец, здание бывшего Верховного суда и Федеральный законодательный дворец. Около храма произрастает 150-летняя сейба под наименованием «Святой Франциск», которая считается местной достопримечательностью. Строительство храма по проекту архитектора Антонио Луиса Ульана началось в 1593 году. Храм строился как дополнение к францисканскому монастырю святого Франциска и для использования его в качестве духовного учреждения Академического дворца. В 1641 году храм серьёзно пострадал во время землетрясения. В 1745 году церковь была расширена — был увеличено входное пространство. В 1746 году был построен современный алтарь, посвящённый Вифлеемскому Младенцу Иисусу. В 1887 году по инициативе президента Венесуэльской республики Антонио Гусмана Бланко произошла реконструкция храма, во время которой был изменён фасад. В 1813 году Симон Боливар после Адмиральской кампании присвоил храму титул «El Libertador». С 17 декабря 1842 года в церкви до переноса в Каракасский кафедральный собор хранились останки Симона Боливара. Примечания Литература Lonely Planet Ferguson, Glenn W. (2003). Tilting at Religion. Prometheus Books, Publishers. pp. 145-. ISBN 978-1-61614-136-3.
Santa Elena de Uairén Airport

Santa Elena de Uairén Airport (Spanish: Aeropuerto de Santa Elena de Uairén) (IATA: SNV, ICAO: SVSE) is an airport serving Santa Elena de Uairén, a city in the Venezuelan state of Bolívar. The runway is 6.5 kilometres (4.0 mi) south of the city, and 6 kilometres (3.7 mi) from the Brazilian border. The airport was under renovation in 2008 and it was re-opened on 29 April 2009 by Venezuelan President Hugo Chavez. Airlines and destinations See also Transport in Venezuela List of airports in Venezuela References External links OurAirports - Santa Elena SkyVector - Santa Elena OpenStreetMap - Santa Elena Accident history for SNV at Aviation Safety Network
Aeropuerto de Santa Elena de Uairén

El Aeropuerto Internacional de Santa Elena de Uairén (en portugués: Aeroporto de Santa Elena de Uairén) es el tercer aeropuerto en importancia del estado Bolívar en Venezuela y se ubica en Santa Elena de Uairén, en el corazón del municipio Gran Sabana, sirviendo a Santa Elena de Uairén, Pacaraima (Brasil) y las comunidades indígenas y mineras de la zona. Moviliza un promedio mensual de 1.100 personas (12.180 anuales) en vuelos regionales comerciales y turísticos. Posee servicios comerciales básicos de banco, restaurante, centro de comunicaciones, venta de souvenirs, y recibe vuelos desde Ciudad Guayana, Canaima, Ciudad Bolívar y Caracas. Fue reinaugurado el 29 de abril de 2009. La aeronave comercial de mayor envergadura que puede operar en este aeropuerto de Categoría Tres (3) es el Boeing 727-200 o modelos más modernos y adecuados al flujo de pasajeros como el Bombardier CRJ700. Aerolínea y destinos Destinos Nacionales Véase también Anexo:Aeropuertos de Venezuela Referencias Enlaces externos Página del aeropuerto Aeropuerto de Santa Elena listo para su inauguración Aeropuertos | Intl Santa Elena de Uairén | SVSE
Aeroporto de Santa Elena de Uairén

O Aeroporto Internacional de Santa Elena de Uairén (código IATA: SNV, código OACI: SVSE) é o terceiro aeroporto mais importante do estado Bolívar na Venezuela e localiza-se em Santa Elena de Uairén, no coração do município Grande Sabana, servindo a esta cidade e as comunidades indígenas e mineiras da zona. Mobiliza uma média mensal de 1.100 pessoas (12.180 anuais) em voos regionais comerciais e turísticos. Possui serviços comerciais básicos de banco, restaurante, centro de comunicações, venda de souvenirs, e recebe voos desde Cidade Guayana, Canaima, Cidade Bolívar e Caracas. Foi reinaugurado o 29 de abril de 2009. A aeronave comercial de maior envergadura que pode operar neste aeroporto de Categoria Três (3) é o Boeing 727-200 ou modelos mais modernos e adequados ao fluxo de passageiros como o Bombardier CRJ700. Referências
Aeroportul Santa Elena de Uairén

Aeroportul Santa Elena de Uairén (IATA: SNV, ICAO: SVSE) este un aeroport din Bolívar, Venezuela ce deservește zona Santa Elena de Uairén⁠(d)​. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 895 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Castillo de Santa Rosa (Venezuela)

El Fuerte de Santa Rosa de La Eminencia, conocido popularmente como el Castillo de Santa Rosa y ubicado en la Ciudad de La Asunción (Estado Nueva Esparta, Venezuela), fue construido en el siglo XVII, después del desembarco de más de 500 piratas franceses que, al mando del Marqués de Maintenon, saquearon la ciudad de La Asunción en enero de 1677.​ Castillo Se concluye en 1682, se ubica en un cerro de la ciudad de La Asunción, al lado del Embalse, dominando un amplio panorama donde se observa el camino de Pampatar a La Asunción, los cerros circundantes, la costa del este, el valle de Atamo y las faldas de los cerros Guayamurí y Matasiete. El castillo, tiene tres frentes defensivos conformados por dos baluartes, dos medios baluartes y tres cortinas mirando hacia el sur, este y oeste y una plataforma con un rediente mirando hacia el norte. Además tiene aljibe, cuarteles y capilla. La Plaza de Armas aparenta tener su traza original; aquí se encuentra el aljibe con un brocal y la rampa que conduce al nivel superior. Este lugar es famoso por haber servido de calabozo a la heroína patriota Luisa Cáceres de Arismendi durante aproximadamente tres meses, como manera de obligar al general Juan Bautista Arismendi a un canje de prisioneros, ante lo cual expresó: «Diga al jefe español que sin patria no quiero esposa». A partir de aquel momento empeoran las condiciones del cautiverio y se desvanece la posibilidad de libertad al fracasar los patriotas en un intento de asalto de la fortaleza. El 26 de enero de 1816, Luisa da a luz una niña que muere al nacer dadas las condiciones del parto y de la celda en la cual se encontraba prisionera. La mayor parte de las murallas se conservan intactas, y la reconstrucción del resto se hizo tomando en cuenta las características originales. Fue declarado Monumento Histórico Nacional el 26 de octubre de 1965. El acceso al castillo es fácil, cuenta con una carretera asfaltada, señalización, estacionamiento y ofrece una vista espectacular del valle de Santa Lucía. Se encuentra abierto a los visitantes de lunes a domingo. Véase también Castillo San Carlos de Borromeo Luisa Cáceres de Arismendi Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Santa Rosa. Referencias
Веневисион

Веневисион (на испански: Venevisión) е венецуелска наземна телевизионна мрежа, собственост на Групо Сиснерос. Основан е на 1 март 1961 г. от Диего Сиснерос. Веневисион е един от най-големите производители на теленовели заедно с Телевиса, ТВ Ацтека, Телемундо, ТВ Глобо, Каракол Телевисион, РЦН Телевисион, Ей Би Ес-Си Би Ен и Джи Ем Ей. Програмиране Програмата му включва теленовели, сериали, новини, актуални събития, документални филми, токшоу, вариететни предавания, риалити шоута, спорт и специални събития. Всички негови програми също са достъпни за стрийминг на Веневисион Плей. Вижте също Телевиса ТВ Ацтека Телемундо ТВ Глобо Каракол Телевисион РЦН Телевисион Източници Външни препратки Официален сайт на Веневисион
Venevisión

Venevisión je venezuelská televizní stanice vlastněná Grupo Cisneros. Založil ji 1. března 1961 Diego Cisneros. Je jedním z hlavních producentů telenovel na světě, spolu s Televisa, TV Azteca, Telemundo, TV Globo, Telefe, Caracol Televisión a RCN Televisión. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Venevisión na španělské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Venevisión na Wikimedia Commons Oficiální stránky (španělsky)
Venevisión

Venevisión ist ein privater Fernsehsender aus Caracas, Venezuela. Venevisión ist ein Akronym von Corporación Venezolana de Televisión C.A., Compañía Anónima. Der Sender ist eines der größten privaten Fernsehnetzwerke des Landes und gehört der Cisneros Media Division der Grupo Cisneros. Geschichte Venevisión wurde am 27. Februar 1961 von dem kubanisch-venezolanischen Unternehmer Diego Cisneros durch Erwerb und Umbenennung des 1960 bankrottgegangenen Fernsehsenders Televisa gegründet. Televisa (ein aus Televisión Independiente, S.A. gebildetes Akronym) war vom Rundfunksunternehmer Gonzalo Veloz Mancera am 4. Mai 1953 gegründet worden. Seit 1980 überträgt Venevisión in Farbe. Gustavo Cisneros und Ricardo Cisneros, Söhne von Diego Cisneros, sind heute Eigentümer. Venevisión gehört zur Unternehmensgruppe Gruppe Diego Cisneros. Fernsehprogramme von Venevisión Nachrichten: Noticias Venevisión Schönheitswettbewerb: Miss Venezuela, Mister Venezuela Musiksendung: Sábado Sensacional Spielshows: Guerra de los Sexos, Mega-Match Comedy: ¡Qué Locura! Trivialitäten Der offizielle Name von Venevisión (Corporación Venezolana de Televisión) ist ähnlich wie der Name des öffentlichen Fernsehsenders Venezolana de Televisión. Das offizielle Maskottchen von Venevisión ist ein Tiger. Weblink Offizielle Seite (auf Spanisch) Einzelnachweise
Venevisión

Venevisión je venezuelanska televizijska mreža u vlasništvu Grupo Cisneros. Osnovao ju je 1961. godine Diego Cisneros. Jedna je od najvećih svjetskih producenata telenovela, uz Televisu, TV Aztecu, Telemundo, TV Globo, Caracol Televisión, RCN Televisión, ABS-CBN i GMA Network. Televizijski kanali Venevisión Venevisión HD Ve Plus TV Romanza+ Africa (u suvlasništvu s TV Aztecom) ViendoMovies Izvori Vanjske poveznice Službena stranica
Venevisión

Corporación Venezolana de Televisión C.A. ismertebb nevén Venevisión Venezuela legnagyobb televíziótársasága, melynek kábeles és földi terjesztésű műsorai vannak. Venezuelában szabadon foghatók műsorai, míg a Ve Plus csatorna műsorait műholdon és kábelen közvetítik Dél-Amerikában és Európában. Legfőbb riválisuk az RCTV társaság. A társaságot 1961-ben alapították meg, külföldi partnerei:a kolumbiai Caracol Televisión, az amerikai Univisión és a mexikói Televisa. Műsorkínálat Tematika A Venevisión általános tematikájú műsorokat sugároz: hírműsorokat, sportközvetítéseket, gyerekműsorokat, telenovellákat, vígjátékokat, varieté műsorokat és közéleti hírháttér műsorokat. Telenovellák A társaság megalakulása óta készít telenovellákat, melyek közül némelyikük nemzetközi sikert is ért el, mint a Cristal, Mundo de fieras, Nincs hozzád hasonló, Vadmacska, Sosem feledlek, Sarokba szorítva, Csók és csata, Eva Luna, Rosario – A múlt fogságában voltak. Ugyanakkor Chávez elnöksége óta a telenovellák gyártását csökkentették és inkább a társaság Miamiban levő stúdióiban készítik. 1961 óta összesen 235 telenovellát és sorozatot készítettek. Vitatott ügyek A Venevisiont mint egyik legnagyobb televíziótársaságot azzal vádolták meg, hogy nagy valószínűséggel részt vett a 2002-es venezuelai államcsínyben, ugyanis Hugo Chávez elnök utasítására rajzfilmeket közvetített a csatorna, ahelyett, hogy a venezuelai utcákon történő eseményeket sugározták volna. A csatornát többször is megvádolták, hogy hírműsorai Chávez-párti álláspontot képviselnek illetve, hogy nem eléggé kritikusak Hugo Chávez elnökségével szemben. Jegyzetek Források További információk Hivatalos weboldal
Venevisión

Venevisión is een Venezolaanse televisiezender die eigendom is van Grupo Cisneros. De zender werd opgericht in 1961 door Diego Cisneros. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Gustavo A. Cisneros. Het hoofdkantoor is gevestigd in Caracas. Venevisión is een van de grootste producenten van telenovelas, samen met Televisa, Telemundo, TV Globo, Caracol Televisión, RCN Televisión, ABS-CBN en GMA Network. Zie ook RCTV Externe link Website van Venevisión
Venevisión

Venevisión – wenezuelska stacja telewizyjna należąca do firmy Organización Cisneros. Jej głównym konkurentem była spółka RCTV (zamknięta w 2007 roku). Firma została założona w 1961 roku przez Diego Cisnerosa. Jest właścicielem jednej czwartej udziałów w innych hiszpańskojęzycznych firmach telewizyjnych, takich jak Univision. Venevisión to jeden z największych producentów telenoweli na świecie (obok meksykańskiej Televisa i TV Azteca, amerykańskiej Telemundo, brazylijskiej TV Globo, kolumbijskiej Caracol i RCN, tajskiej Channel 3 oraz filipińskiej ABS-CBN i GMA). Telewizja była przeciwnikiem rządów prezydenta Hugo Chaveza i dawała o tym znać w nadawanych programach. Programy Telenowele Barwy miłości (Hechizo de amor) (2000) Calypso (1999) Eva Luna (2010-2011) Maria Celeste (1994) Niebezpieczna (Peligrosa) (1994-1995) Rosangelica (1993) Za marny grosz (Aunque mal paguen) (2007) Zemsta (La revancha) (1989) Programy informacyjne El Informador (1973–1993, 2002–2006, 2009–obecnie) Portada's (2005-obecnie) Serial komediowy El Chavo del Ocho ¡Qué Locura! (2001-obecnie) Zobacz też Gospodarka Wenezueli Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona (hiszp.)
Venevisión

Venevisión («Веневисьон», сокращение Venezolana y Televisión; полное имя: Corporación Venezolana de Televisión C.A.) — венесуэльская телевизионная станция, принадлежащая Organización Cisneros. Его основным конкурентом было RCTV (закрыто в 2007 году). Станция была основана в 1961 году основателем Диего Сиснеросом. Ему принадлежит четверть акций других испаноязычных телекомпаний, таких как Univision. Venevisión является одним из крупнейших производителей теленовелл наряду с Televisa (Мексика), Telemundo (США), TV Globo (Бразилия), Caracol Televisión, RCN Televisión (обе Колумбия), ABS-CBN и GMA Network (обе Филиппины). Интересные факты В 1989 году телекомпанией «Веневисьон» был снят популярный телесериал «Реванш» (La Revancha) с Росалиндой Серфати в роли Исамар и Жаном Карлосом Симанкасом в роли Алехандро Мальдонадо. «Реванш» стал первым венесуэльским сериалом, показанным на российском телевидении. Транслировался на канале 2х2 в 1993–1994 годах. См. также Televisa — Телевиса, крупнейшая в мире телекоммуникационная испаноязычная компания, базирующаяся в Мексике. TV Azteca — ТВ Ацтека, вторая по величине испаноязычная телекоммуникационная компания Мексики. TV Globo — ТВ Глобу, крупнейшая португалоязычная телекомпания мира, базирующаяся в Бразилии. Telemundo — Телемундо, вторая по величине испаноязычная телекоммуникационная компания США. Univision — Унивисьон, крупнейшая испаноязычная телекомпания США. ABS-CBN — крупнейший конгломерат развлечений и СМИ на Филиппинах. GMA Network — второй по величине конгломерат развлечений и СМИ на Филиппинах. Caracol — Караколь, одна из крупнейших испаноязычных телекомпаний, базирующаяся в Колумбии. RCN — Эре-Се-Эне, вторая по величине телекомпания Колумбии. Telefe — Телефе, крупнейшая испаноязычная телекомпания в мире, базирующаяся в Аргентине. Испанский язык Теленовелла Венесуэла Примечания Ссылки Официальный сайт телеканала (исп.)
Venevisión

Веневисион (шп. Venevisión) је венецуелански земаљски телевизијски канал у власништву Grupo Cisneros. Један је од највећих произвођача теленовела уз Телевису, Телемундо, РЦН, Каракол, ТВ Глобо, ABS-CBN и GMA Network. Веневисион у Србији Теленовеле Веневисион присутне су у Србији од 2000. године. Прва емисија је била Саманта, емитована је на локалној телевизији. До данас је емитовано 6 теленовела Веневисион Види још Телемундо Телевиса ТВ Глобо ТВ Астека Каракол Телевисион Теленовела Списак теленовела емитованих у Србији Референце Спољашње везе Званични веб-сајт