NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamchiq-Tunnel

Der Kamchiq-Tunnel ist ein 19,2 km langer, einspuriger Eisenbahntunnel im Zuge der Bahnstrecke Angren–Pop in Usbekistan, der 2016 eröffnet wurde. Er gilt als längster Eisenbahntunnel im 1520-mm-Breitspurnetz Eurasiens. Geografische Gegebenheiten Vor dem Bau des Tunnels war das Ferghanatal von den anderen Regionen Usbekistans aus nur über eine Gebirgsstraße und den 2267 m hohen Kamchiq-Pass oder über tadschikisches Gebiet zu erreichen, was nach der Unabhängigkeit Usbekistans im Jahre 1991 zum Problem wurde. Es wurde deshalb der Bau der Bahnstrecke Angren–Pop beschlossen, um eine direkte wintersichere Verbindung zu schaffen. Bau Der Bau des Tunnels wurde im September 2013 für 455 Millionen US-Dollar an die China Railway Tunnel Group (CRTG) vergeben, die Unteraufträge an mehrere usbekische Bauunternehmen vergab. Für den Eisenbahntunnel und den Notfalltunnel mussten insgesamt 47 km Strecke ausgebrochen werden, was in nur 900 Tagen (weniger als zweieinhalb Jahren) bewerkstelligt wurde. Eine Herausforderung beim Bau waren die schwierigen geologischen Verhältnisse im Quramagebirge mit sieben Störzonen im Verlauf des Tunnels. Der Sprengvortrieb löste immer wieder Gebirgsschläge aus, die Maschinen und Arbeiter gefährdeten. Beim größten der über 3000 gezählten Gebirgsschläge lösten sich beinahe 2000 m³ Gestein. Bei den Vorfällen wurde niemand verletzt. Weiter bereiteten die Wetterverhältnisse auf der Baustelle Probleme. Es wurden Temperaturen bis −40 °C gemessen. Im Januar 2014 herrschte zwei Wochen lang außergewöhnlich starker Schneefall, sodass Lawinen die Zufahrtsstraße zur Baustelle acht Meter hoch verschütteten und diese von der Außenwelt abschnitten. Die Bauarbeiter arbeiteten ununterbrochen drei Tage und Nächte lang, um die Schneemassen wegzuräumen. Der Tunnel war im Februar 2016 im Rohbau fertiggestellt. Nach dem Einbau der Bahntechnik fanden erste Probefahrten im April statt. Eröffnung Am 22. Juni 2016 wurde die Strecke Angren–Pop zusammen mit dem Tunnel im Beisein von Islom Karimov, dem Staatspräsidenten von Usbekistan, und von Xi Jinping, dem chinesischen Staatspräsidenten, eröffnet. Einzelnachweise
Kamchiq Tunnel

The Kamchiq Tunnel (Uzbek: Qamchiq tonneli) is a 19.2 kilometres (11.9 mi) long railway tunnel in Uzbekistan, which makes it the longest tunnel in Central Asia and in ex-USSR, and the longest broad gauge railway tunnel in the world (not counting metros). Background This tunnel connects the fertile and densely populated Fergana Valley region of Uzbekistan, where about one third of the population lives, to the rest of the country. Prior to the fall of the Soviet Union and the independence of the republics of Central Asia, connectivity to Fergana Valley region was not an issue, as a rail line cutting across Sughd Region of Tajik SSR connected Tashkent and the rest of Uzbekistan to the region. The breakup of the Soviet Union meant that Fergana Valley was connected to the rest of Uzbekistan via only one road connection, A373 Highway through Kamchik Pass. Rail connection required travelling through territory of the now separate country of Tajikistan, resulting in a reported annual cost of $25 million in transit fees paid to Tajikistan. Construction The tunnel was built by the China Railway Tunnel Group in collaboration with the Uzbek Railways and leads through seven geologic faults. Construction began September 2013 and the excavation works were finished 27 February 2016. In January 2014, work was delayed by an avalanche, covering the entrance with 78 metres (256 ft) of snow. The tunnel is part of the Angren–Pop railway line. The tunnel was opened for traffic on June 22, 2016. See also Kamchik Pass References
Камчицький тунель

Камчицький тунель (узб. Qamchiq tonneli; Қамчиқ туннели) - залізничний тунель в Узбекистані завдовжки 19,2 км, що робить його найдовшим тунелем Центральної Азії.. З'єднує Ташкентську область і Папський район Наманганської області. Прокладено через Курамінський хребет (Тянь-Шань) під перевалом Камчик. Тунель є частиною залізниці Ангрен - Пап. Одноколійний тунель та аварійний тунель пройдено, а також 47 км колії прокладено за 900 діб Під час проходки відбулося понад 3 000 обвалів, прийшлося додатково вийняти 2000 m³ породи. Тунель був побудований China Railway Tunnel Group у співпраці з Узбецькими залізницями і прямує через сім геологічних розломів. Будівництво почалося вересня 2013 і земляні роботи були завершені 27 лютого 2016 року. В січні 2014 року роботу було затримано через лавину, що завалила снігом вхід на 78 метрів Проект фінансувався урядом Узбекистану і міжнародними кредиторами. У травні 2014 року експортно-імпортний банк Китаю оголосив, про надання кредиту Узбекистану на $ 350 млн для фінансування китайської частини контракту тунелю. Кошторисна вартість проекту $ 455 млн. Будівництво Будівництво розпочалося в листопаді 2013 року Будівництво тунелю вели узбекистанські будівельно-монтажні підприємства та організації - «СПМС-1», «Мостоотряд-67», «ПДМ Бухара», «Гидроспецстрой», СПМК, «Шахтострой», «Хусан кон мухандис», «СУВ-75», «ТошСУБВР» спільно з компанією з Китаю China Railway Tunnel Group. На будівництві в середньому працювало понад 500 працівників . У лютому 2016 року було завершено прохідницькі роботи на залізничному тунелі. 27 травня 2016 року відбулася стиковка рейок і по ним, від станції Ангрен до станції Пап в тестовому режимі, пройшов перший потяг. Тунель відкрито 22 червня 2016 року, проте початок експлуатації (вантажний рух) тунелем розпочато з 11 липня 2016 Пасажирський рух відкрито 1 вересня 2016 року Примітки
Artel Electronics

Artel Electronics is a company from Uzbekistan that manufactures consumer electronics. The company's headquarters are in Tashkent, Uzbekistan. History In 2011, the company established its first factory in Tashkent, producing gas stoves. The company released its first smartphone in 2012. In 2021, the company was rated as "B" for its long-term issuer default rating, and was also rated "B" the following year. References
Artel (przedsiębiorstwo)

Artel Electronics LLC – uzbeckie przedsiębiorstwo elektroniczne z siedzibą w Taszkencie. Zostało założone w 2011 roku. Wyspecjalizowało się w produkcji sprzętu AGD i elektroniki użytkowej, w tym telewizorów i urządzeń mobilnych. W 2021 roku podano do wiadomości, że produkty Artel są eksportowane do ponad 20 krajów świata. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa (ang. • uzb. • ros.)
Pskem

Pskem (rusky Пскем) je řeka v Taškentském vilajátu v Uzbekistánu. Její délka činí 149 km od pramenů řeky Ojgaing. Povodí má rozlohu 2 830 km². Průběh toku Teče mezi Pskemským a Ugamským hřbetem. Poblíž ústí se nachází Čirčik-Čarvacká hydroelektrárna. Je pravou zdrojnicí Čirčiku (povodí Syrdarji). Vodní režim Zdroj vody je smíšený s převahou sněhového. Nejvyšší vodnosti dosahuje od května do srpna. Průměrný dlouhodobý průtok je 80,4 m³/s. Odkazy Literatura V tomto článku byly použity informace z Velké sovětské encyklopedie, heslo „Пскем“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pskem na Wikimedia Commons
Piskom

Der Piskom (russisch Пске́м Pskem) ist ein Quellfluss des Chirchiq in der usbekischen Provinz Taschkent. Der Piskom entsteht am Zusammenfluss von Oygaying und Maydontol. Beide Quellflüsse entspringen im Westen des Talas-Alataus. Der Piskom verläuft in hauptsächlich südwestlicher Richtung zwischen zwei Gebirgszügen, dem Ugomgebirge im Westen und dem Piskomgebirge im Osten, und mündet schließlich bei der Siedlung Bogustan in den Chorvoq-Stausee, welcher vom Chirchiq entwässert wird. Der Flusslauf des Piskom und sein Einzugsgebiet befinden sich zu großen Teilen im Ugom-Chatqol-Nationalpark. Einschließlich seines linken Quellflusses Oygaying hat der Piskom eine Länge von 149 km. Der Fluss wird vorherrschend von der Schneeschmelze gespeist. Zwischen Mai und August führt er Hochwasser. Der mittlere Abfluss (MQ) beträgt 80,4 m³/s. Der Fluss eignet sich zum Rafting und Kajakfahren. Einzelnachweise
Pskem

The Pskem (Russian: Пскем) or Piskom (Uzbek: Piskom) is a river of Tashkent Region in Uzbekistan in the Pskem Mountains. The river runs for 149 km (93 mi) (including its source river Oygaying) southwest with a basin area of 2,830 km2 (1,090 sq mi). The origins of the river Pskem are in the glaciers of the Talas Alatau range in Kazakhstan. In the upper reaches of the river it flows through a narrow rocky gorge, and then travels more than 40 km (25 mi) through the Pskem Valley. The river valley is bounded by Ugam Range (north) and Pskem Range (south). On the banks of the river in the valley are thickets of shrubs and apple, pear, apricot and plum trees, along with small groves of walnut. The river banks are home to notable populations of porcupine, fox, marmots, wild pigs and brown bear, as well as many species of birds. The river empties into the Lake Charvak, which is drained by the river Chirchiq. Its tributaries are the Aksarsoy and other rivers. Tourism has increased in the area in recent years with rafting and kayaking on the river. References
Río Pskem

El Pskem ( en ruso: Пскем ) o Piskom ( en uzbeko: Piskom ) es un río de la región de Tashkent en Uzbekistán en las montañas Pskem. El río recorre 149 km (incluyendo su río de origen, el Oygaying) hacia el suroeste y tiene una cuenca de 2.830 km².​ El río Pskem nace en los glaciares de la cordillera de Talas Alatau, en Kazajistán. En su curso superior fluye por un estrecho desfiladero rocoso y luego recorre más de 40 km por el valle del Pskem. El valle del río está delimitado por la cordillera de Ugam (al norte) y la de Pskem (al sur). En las riberas del río en el valle hay matorrales de arbustos y manzanos, perales, albaricoques y ciruelos, junto con pequeñas arboledas de nogales. Las orillas del río albergan notables poblaciones de puercoespines, zorros, marmotas, cerdos salvajes y osos pardos, así como numerosas especies de aves. El río desemboca en el lago Charvak, que es drenado por el río Chirchiq . Sus afluentes son el Aksarsay y otros ríos.​ El turismo ha aumentado en la zona en los últimos años con rafting y kayak en el río. Referencias
Pskem

La rivière Pskem, ou Piskom, est une rivière du nord de la province de Tachkent en Ouzbékistan. Après un cours de 70 kilomètres, elle se jette dans le réservoir du Tcharvak à 870 mètres d'altitude. Géographie La rivière prend naissance dans les glaciers de l'Alataou de Talas à 1 485 mètres d'altitude donnant naissance à deux petites rivières de montagne, Maïdantal et Oïgaïng, qui se réunissant forment la rivière Pskem. Elle traverse au début des gorges abruptes et étroites qui finissent par s'élargir. Ensuite sur plus de quarante kilomètres elle forme la vallée du Pskem au pied du massif de Pskem. Elle se jette à la fin dans le réservoir du Tcharvak. En rejoignant ensuite le Tchatkal, la rivière Pskem et celui-ci forment la rivière Tchirtchik. Vallée du Pskem La vallée du Pskem est une petite vallée aux maigres broussailles qui comporte des parcelles de vergers de pommiers, de poiriers, d'abricotiers et de pruniers avec parfois des noyers de petite taille et quelques peupliers ou érables. La faune est riche avec des porcs-épics, des martes, des renards, des marmottes et aussi des sangliers et des ours bruns. Les espèces d'oiseaux sont nombreuses et variées. Le cours inférieur du Pskem traverse quelques villages, comme Karaboulak (environ un millier d'habitants), Nanaï ou Boghiston (deux mille habitants). Le petit village de Pskem se trouve au bord de son cours moyen. Tourisme Le tourisme nautique était développé à l'époque soviétique, mais aujourd'hui la rivière se trouvant dans une zone frontalière avec le Kazakhstan, les touristes doivent désormais obtenir un permis spécial, mais il est possible de faire du rafting ou du kayak. La nature y est donc particulièrement préservée. Les lacs de haute montagne se trouvant en haut des affluents du Pskem sont prisés des randonneurs, comme le lac Ouroungatch. Liens externes (ru) Les Problèmes transfrontaliers du bassin du Tchirtchik et de l'Akhangaran (programme Rivertwin) Voir aussi Notes et références Portail de l’Ouzbékistan Portail des lacs et cours d'eau
Pskem

Il fiume Pskem, o Piskom, è un fiume del nord della provincia di Tashkent in Uzbekistan. Dopo un percorso di 70 chilometri, si getta nel bacino artificiale di Charvak a 870 metri di altitudine. Geografia Il fiume prende origine dai ghiacciai del Talas Alataū a 1485 metri di altitudine, dai quali sgorgano due piccoli torrenti di montagna, il Maïdantal e l'Oïgaïng, che si riuniscono a formare il fiume Pskem. Esso attraversa in un primo momento delle gole impervie e strette che finiscono per allargarsi. Per più di quaranta chilometri forma la valle dello Pskem ai piedi dei monti Pskem. Alla fine si getta nel bacino artificiale di Charvak. Unendo le proprie acque a quelle del Chatkal, il fiume Pskem e quest'ultimo formano il fiume Chirchiq. Valle dello Pskem La valle dello Pskem è una piccola valle ricoperta da magre boscaglie costituite da boschetti di meli, di peri, di albicocchi e di prugni accompagnati talvolta da noci di piccola taglia e da alcuni pioppi o aceri. La fauna è ricca di istrici, martore, volpi e marmotte, nonché di cinghiali e orsi bruni. Le specie di uccelli sono molte e varie. Il corso inferiore dello Pskem attraversa alcuni villaggi, come Karabulak (circa un migliaio di abitanti), Nanaï o Bogustan (duemila abitanti). Il piccolo villaggio di Pskem si trova lungo il suo corso medio. Turismo Il turismo nautico era piuttosto sviluppato durante l'epoca sovietica, ma al giorno d'oggi il fiume si trova in una zona di confine con il Kazakistan e i turisti devono ottenere un permesso speciale, ma è possibile praticare rafting o kayak. La natura è quindi particolarmente preservata. I laghi di alta montagna che si trovano a monte degli affluenti dello Pskem, come ad esempio il lago Urungatch, sono popolari tra gli escursionisti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pskem Collegamenti esterni (RU) I Problemi transfrontalieri del bacino del Chirchiq e dell'Achangaran (programma Rivertwin)
Piskom

Piskom (ros. Пскем, Pskiem) – rzeka w Uzbekistanie, w północnej części wilajetu taszkenckiego. Długość rzeki - 70 km, dorzecze 2540 km². Pskiem tworzy połączenie dwóch rzek: Oygaing i Maydantal. Mają one swe źródła na lodowcach Tałaskiego Ałatau. Ujście rzeki do czarwakskiego zbiornika retencyjnego. Przed jego powstaniem połączenie rzek Piskom i Chotqol dawało początek rzece Chirchiq.
Samarqand (Bezirk)

Der Bezirk Samarqand ist ein Bezirk in der usbekischen Viloyat Samarqand. Die Hauptstadt ist die Siedlung städtischen Typs Gulobod. Der Bezirk ist 430 km2 groß und hat 256.500 Einwohner (Schätzung 2021). Gliederung Der Bezirk ist in 8 Landgemeinden und 2 Siedlungen städtischen Typs untergliedert. Die beiden Siedlungen städtischen Typs sind Gulobod und Xoʻja Ahrori Vali, die 8 Landgemeinden sind: Ohalik Qoʻshtamgʻali Bogʻibaland Dashtakibolo Kattaqoʻrgʻonariq Kulbaipoyon Ulugʻbek Qaynama Weblinks Einzelnachweise
Samarkand District

Samarkand District is a district of Samarkand Region in Uzbekistan. The capital lies at Gulobod. It has an area of 430 km2 (170 sq mi) and its population is 256,500 (2021 est.). The district was established in 1930. Administrative divisions As of 2020, the district contains two urban-type settlements (Gulobod and Xoʻja Ahrori Vali) and 8 rural communities: Ohalik Qoʻshtamgʻali Bogʻibaland Dashtakibolo Kattaqoʻrgʻonariq Kulbaipoyon Ulugʻbek Qaynama References
Kampirtepa

Kampirtepa (ook geschreven als Kampyr-Tepe) is een stad, gebouwd ten tijde van Alexander de Grote die na 500 jaar bewoond geweest te zijn, verlaten werd. Kampirtepa ligt in het zuiden van Oezbekistan bij de rivier Amu Darja, door de Grieken Oxos genoemd, en wordt wel "Alexandrië aan de Oxos" genoemd. De opgraving ligt tegen de grens met Afghanistan in een gemilitariseerde zone. Hierdoor is deze stad die zich kan meten met andere steden die opnieuw gevonden zijn als Persepolis, onbekend bij het publiek. Kampirtepa ligt op de lijn met Bamian. In Kampirtepa zijn er beelden die vergelijkbaar zijn met de beelden die door de fundamentalisten van het Taliban regime vernield zijn.
United Kingdom–Uzbekistan relations

United Kingdom–Uzbekistan relations are the bilateral and diplomatic relations relations between these two countries. History Correspondence existed between King Henry IV of England and Amir Temur dating back to 1402. Both nations formally established diplomatic relations on 18 February 1992, soon after the dissolution of the Soviet Union. In February 2017, both nations celebrated 25 years of diplomatic relations. Resident diplomatic missions United Kingdom has an embassy in Tashkent. Uzbekistan has an embassy in London. See also List of Ambassadors of the United Kingdom to Uzbekistan List of diplomatic missions in Uzbekistan References
Muhammad al-Buchárí

Muhammad al-Buchárí (19. července 810 Buchara – 1. září 870 Khartank) byl perský islámský učenec narozený v Buchaře (dnes území Uzbekistánu). Je autorem sbírky Sahíh al-Buchárí, jedné ze šesti kanonických sbírek v sunnitském islámu. Sunnité považují tento hadís (výpověď o činech a skutcích islámského proroka Mohameda, hlavní pramen sunny) za nejdůvěryhodnější, arabské slovo „sahíh“ proto znamená v překladu autentické nebo bezchybné. Napsal též dílo Al-Adab al-Mufrad (Velká historie; životopisy představitelů islámské ústní tradice) Je považován za příslušníka hanbalovského mazhabu. Informace o Mohamedovi sbíral na cestách po Blízkém východě, které zahájil v šestnácti letech poutí do Mekky. V závěru života se zapojil do teologických sporů v Níšápúru, musel kvůli nim odejít zpět do Buchary, ale když odmítl vyučovat dětí místního vládce, musel odejít i odtud a konec života tak strávil v exilu. Zemřel kousek od Samarkandu. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muhammad al-Buchárí na Wikimedia Commons
Muhammad al-Bukhari

Muhammad al-Bukhari (født 21. juli 810 i Bukhara, død 1. september 870 i Samarkand) var en persisk lærd, der udgav en af de vigtigste hadith-samlinger om Muhammeds liv. Al-Bukhari samlede og udvalgte ca. 7.000 såkaldte traditioner (hadith) om Muhammeds sædvane (sunna). Hans hadithsamling, ofte omtalt som Sahih Bukhari (eller Sahih al-Bukhari) er den største og af mange muslimer anset for at være den mest troværdige kilde til Muhammeds liv og synspunkter. Ifølge overleveringen var al-Bukhari hele livet igennem optaget af hadith-studier og gennemgik i alt omkring 600.000 traditioner. Af disse udvalgte han de ca. 7.000, der udgjorde hans hovedværk al-Sahih, dvs. "den sande". Blandt sunnimuslimer har denne samling lige siden haft en særstatus som en af de vigtigste hadith-samlinger. Kilder
Al-Bukhari

Mohammad ibn Ismail al-Bukhari of Al-Boekhari (Arabisch: البخاري) of imam Bukhari (Buchara, 810 – Samarkand, 870) was een soennitisch-islamitische schriftgeleerde van Perzische afkomst. Hij is voornamelijk bekend om zijn compilatie van de Hadith. Vanwege de zorgvuldige wijze waarop Boekhari de isnad (mondelinge overleveringen) beoordeelde, wordt zijn werk, Sahih Bukhari, door de meeste soennieten als het meest geloofwaardige van alle versies van de Hadith gezien. Het geldt onder moslims als de belangrijkste bron over het leven en de boodschap van Mohammed, na de Koran. Biografie Boekhari werd geboren in Buchara in het jaar 810 tijdens het kalifaat van de Abbasiden. Zijn vader was een student van Malik ibn Anas, een geleerde uit Medina. Op tienjarige leeftijd begon Boekhari overleveringen over de profeet Mohammed en zijn eerste volgelingen te bestuderen. Hij was al snel in staat om zijn eigen docenten te verbeteren. Als jongeman reisde hij langs de belangrijkste centra van kennis in de islamitische wereld, van Khorasan tot Egypte. Op zijn tocht verzamelde hij zo veel mogelijk overleveringen. Hij zou er in totaal ongeveer 600.000 gehoord hebben. Boekhari zou er zestien jaar over hebben gedaan om zijn verzameling te filteren en een boek samen te stellen dat alleen de meest betrouwbare overleveringen bevatte. Dit werk, Sahih Bukhari, is eigenlijk onderverdeeld in 97 andere boeken en 3450 hoofdstukken (2762 zonder herhalingen). Het boek behoort tot het musannaftype; hierbij worden de Hadith georganiseerd volgens thema. Deze thema’s gaan onder andere over de vijf zuilen van de islam, geneeskunde en het huwelijk. Samen met Sahih Muslim van Moslim ibn al-Hajjaj behoort Boekhari's werk tot de Kutub al-Sittah, de zes Hadithverzamelingen die voor soennieten het belangrijkst zijn. Hij stierf op 60-jarige leeftijd in Samarkand en is in Xo'ja, Oezbekistan begraven. Werk Zijn verzameling wordt in het Arabisch de الجامع الصحي genoemd, Al dzjami as-Sahih, oftewel "verzameling der authentieke tradities", die meestal verkort met Sahih of Sahih Boekhari wordt aangeduid, en deze behoort met het werk van Moslim ibn al-Hajjaj tot de zes canonieke Hadith-verzamelingen.
Al-Buchari

Muhammad Ibn Ismail Ibn Ibrahim Ibn al-Mughira al-Buchari محمد بن اسماعيل بن ابراهيم بن المغيرة البخاري, popularnie nazywany Al-Buchari (ur. 810 w Bucharze, zm. 870 w Chazantak koło Samarkandy) – perski uczony muzułmański, sunnita, autor najbardziej znanego i najwyżej cenionego przez sunnitów zbioru tradycji Proroka (hadisów) pt. „Sahih al-Buchari”, stawianego praktycznie na drugim miejscu po Koranie. Życiorys Urodził się w rodzinie cenionego zbieracza hadisów, Ismaila Ibn Ibrahima, w Bucharze. Został osierocony przez ojca we wczesnej młodości. Nauczywszy się w młodym wieku wszystkich hadisów krążących w jego regionie rodzinnym, wybrał się w towarzystwie matki i starszego brata w roku 820 w podróż. Już w wieku młodzieńczym opiniował i opowiadał hadisy. Ukończywszy 18 rok życia zaczął pisać o towarzyszach Proroka (ashab an-nabi) i ich następcach (at-tabi’un), oraz i ich wypowiedziach. Jako 16-latek odbył hadżdż do Mekki w towarzystwie matki i brata. Stamtąd udał się w drogę odwiedzając wszystkie najważniejsze wówczas ośrodki myśli muzułmańskiej, gdzie wymieniał się hadisami z innymi uczonymi. Według tradycji miał w ten sposób poznać przeszło 1000 przekazicieli hadisów i nauczyć się ponad 600 000 hadisów, wiarygodnych, jak i budzących wątpliwość. Na kosztowne podróże w celu zbierania hadisów roztrwonił cały swój majątek i w ten sposób nigdy się nie wzbogacił, choć zarabiał niemało. Po 16 latach nieobecności powrócił do Buchary, gdzie spisał swój zbiór wiarygodnych hadisów, pt. „Sahih al-Buchari”, obejmujący 7275 hadisów, pogrupowanych w 93 rozdziałach tematycznych. W 864 osiadł w Najsabur (ob. Niszapur), gdzie spotkał się z innym, równie znanym kodyfikatorem zbioru tradycji, Muslimem Ibn al-Hadżdżadżem, który przypuszczalnie był jego uczniem lub współpracownikiem. Z powodów politycznych Al-Buchari zmuszony był przenieść się do Chazantak, wsi pod Samarkandą. Trzeba powiedzieć, że był skrajnym sunnitą, przeciwnym kompromisom zarówno z szyitami, jak i mutazylitami. Uważał, że tylko uznanie proroka Mahometa za najwyższy autorytet po Koranie uratuje jedność islamu. Zmarł w 870. Pochowany w Samarkandzie. Dzieła Sahih al-Buchari arab. ‏صحيح البخاري‎, obejmujący 7275 hadisów, pogrupowanych w 93 rozdziałach tematycznych; Al-adab al-mufrad الادب المفرد, zbioru hadisów na temat etyki i savoir-vivre’u; At-Tarich al-kabir التاريخ الكبير, słownik biograficzny tradentów przekazujących hadisy; At-tarich as-saghir التاريج الصغير, wersja skrócona ww. Bibliografia Danecki J.: Podstawowe wiadomości o islamie, Warszawa 2007 Mez A.: Renesans islamu, Warszawa 1980 Sourdel J. i D.: Cywilizacja islamu, PIW Warszawa 1980