NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kantubek

Kantubek (in russo Кантубек) è un insediamento militare, abbandonato nel 1992, sito nell'Isola di Vozroždenie al centro di quello che una volta era il Lago d'Aral. Struttura A Kantubek, denominata anche Aralsk-7, erano dislocati i laboratori segreti che servivano alla produzione di materiale ad uso bellico di tipo biologico. La base aveva al suo interno, oltre alle strutture dei laboratori scientifici, anche gli alloggi per il personale addetto e le relative famiglie, una scuola e una pista multipla in terra battuta per l'atterraggio di aeromobili. La maggior parte degli scienziati veniva portata sull'isola mediante voli aerei senza che venisse a loro precisata la località di arrivo. Una volta arrivati a Kantubek non potevano che vedere acqua attorno a loro e dopo il loro rientro dalla missione rimanevano spesso all'oscuro di essere stati portati al Lago d'Aral. Era stato attrezzato anche un porto per il trasporto dei materiali via acqua ma a causa del ritiro del lago esso, nonostante lo scavo di alcuni canali, divenne impraticabile ben prima dell'abbandono della base stessa. Dismissione Chiuso nel 1992, a seguito del crollo dell'URSS, il sito è stato bonificato definitivamente nel 2002 da un'équipe statunitense. A causa del ritiro delle acque del lago, il sito di Kantubek è oggi raggiungibile con l'uso di un normale fuoristrada. Dopo circa 30 anni di abbandono, le strutture fatiscenti di Kantubek, così come quelle adiacenti all'aviosuperficie Barkhan e del vicino insediamento di Ryabčij Poselok sono scomparse dalle mappe satellitari fra la fine del 2019 e l'inizio del 2021. Ciò è confermato anche dalle successive immagini aeree, risalenti al 2024. E', pertanto, presumibile, sebbene non confermato da fonti, che il governo uzbeco nel biennio 2019-2021 abbia avviato e completato la demolizione degli edifici del complesso di ricerca militare sovietico Aralsk-7, nel quadro della creazione di un'area protetta. Stando alle immagini satellitari, sembrerebbe che delle ex località segrete oggi rimangano unicamente le fondamenta. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kantubek
Kantubek

Kantubek (ros. Кантубек także Kahtubek) – opuszczona osada na Wyspie Odrodzenia na Jeziorze Aralskim w Uzbekistanie. Historia W czasach, gdy na wyspie funkcjonował tajny radziecki ośrodek badania i testowania broni biologicznej (założony w 1948, zlikwidowany w 1991), w Kantubeku mieściło się laboratorium (na amerykańskich fotografiach szpiegowskich Kantubek określano jako laboratory), a w odległości około 2,5 kilometra na północny wschód od Kantubeku położony był ośrodek, noszący rosyjską oficjalną nazwę Wozrożdienije (Возрождениe – „Odrodzenie”), oznaczany przez amerykańskie służby wywiadowcze jako Northern Support Facility – „północne urządzenia pomocnicze”). W tym okresie mieszkało w osadzie około 1500 ludzi. Niespełna 3 kilometry na północny zachód od Kantubeku i tyle samo na zachód od ośrodka Wozrożdienije, znajdowało się duże lotnisko z trzema pasami startowymi (najdłuższy miał blisko 3 kilometry długości). Mniejsze lądowisko, z jednym, krótszym pasem startowym znajdowało się około 9 kilometrów na południowy zachód od Kantubeku. W tajnym ośrodku hodowano, testowano i przechowywano odmiany m.in. wąglika i licznych innych bakterii, mogących służyć do wywoływania epidemii na terytorium przeciwnika. Po upadku ZSRR ośrodek ten został opuszczony, przy czym wiele spośród znajdujących się tam pojemników ze śmiercionośną zawartością (m.in. z przetrwalnikami wąglika) nie zostało zniszczonych ani prawidłowo zabezpieczonych przed uszkodzeniem (m.in. przed korozją). Skala zagrożenia, jakiego można obawiać się po tym laboratorium, znana jest między innymi dzięki uciekinierowi z ZSRR, Kantajanowi Alibekowowi, który kierował radzieckim programem wąglika w broni biologicznej w innym, kazachskim centrum broni biologicznej, w Stepnogorsku. Porzucone i rdzewiejące pojemniki z bakteriami wyhodowanymi na Wyspie Odrodzenia mogą się rozszczelnić i wówczas za pośrednictwem ptaków, a od 2001 roku, kiedy wyspa stała się półwyspem i ma już połączenie lądowe z resztą kontynentu, również za pośrednictwem zwierząt lądowych, np. gadów takich jak węże, zarazki mogą być rozwleczone wokoło i w rezultacie zagrozić ludziom. Wiosną i latem 2002 Brian Hayes, amerykański biochemik, poprowadził 113-osobową ekspedycję, która na mocy porozumienia między rządami Uzbekistanu i USA zneutralizowała od 100 do 200 ton wąglika. Koszt tej trzymiesięcznej operacji wyniósł około 5 milionów dolarów. Zarówno Kantubek, jak i ośrodek Wozrożdienije popadają w ruinę i mimo że nazwy ich występują wciąż na mapach – nie są zamieszkane przez ludzi. Przypisy Linki zewnętrzne Biological Weapons Waste Site Threatens to Spread Diseases in Aral Sea Region Weapons of Mass Destruction – Vozrozhdeniye Island
Kantubek

Kantubek a fost un oraș în Uzbekistan, situat pe insula Renașterii din Marea Aral. În 1989 mai avea cca. 1500 de locuitori, dar în prezent este un "oraș-fantomă". Inițial s-a dezvoltat ca un orășel pescăresc (vechea denumirea era Rîbacii Poseolok). După al doilea război mondial devine, datorită izolării sale, unul din centrele cercetărilor privind armele biologice în URSS. Pentru dezactivarea fostelor laboratoare, guvernul american a alocat în ultimii ani mai multe milioane de dolari.
Paxtakor-Zentral-Stadion

Das Paxtakor-Zentral-Stadion (usbekisch Paxtakor Markaziy Stadioni, russisch Центральный стадион «Пахтако́р», Zentralnyj Stadion Pachtakor) ist ein Fußballstadion mit einer Leichtathletikanlage in der usbekischen Hauptstadt Taschkent. Es ist die größte Spielstätte des Landes und dient als Nationalstadion. Neben dem Fußballverein Paxtakor Taschkent nutzt die Usbekische Fußballnationalmannschaft das Zentralstadion für ihre Spiele. Heute bietet die Sportstätte 35.000 Sitzplätze für die Besucher. Geschichte Die Anlage entstand 1956 zu Zeiten der sowjetischen Herrschaft der damaligen Usbekischen Sozialistischen Sowjetrepublik (UsSSR). Der schüsselartige Tribünenring im weiten Rund ist ohne eine Überdachung. Beleuchtet wird die Veranstaltungsstätte durch vier massive Flutlichtmasten aus Stahlrohr; die sich in das Stadion neigen. Damals war die Anlage noch mit Sitzbänken aus Holz ausgestattet. Auf der Gegentribüne liegt ein Gebäude, in dem die V.I.P.-Logen für Funktionäre des Vereins wie des Fußballverbandes untergebracht sind. Nach einer kleineren Renovierung im Jahr 1996 erfolgte 2008 eine umfassende Modernisierung des Zentralstadions. Mit dem Einbau von Kunststoffsitzen, in den Vereinsfarben blau und gelb, sank das Fassungsvermögen von 55.000 auf 35.000 Besucher. Die alte Leichtathletikanlage in Rot wich einer modernen Anlage in Hellblau. Zusätzlich erhielt das Zentralstadion unter anderem eine neue Beschallungsanlage, eine 11 Meter × 8,5 Meter große Videoleinwand, ein Pressezentrum und Konferenzraum. Weblinks pakhtakor.uz: Stadion auf der Website des Paxtakor Taschkent (usbekisch, russisch) Paxtakor Markaziy O'Yingohi (Stadion Pakhtakor), Toshkent (Memento vom 15. Oktober 2008 im Internet Archive) groundhopping.de: Besucherbericht von 2006 Einzelnachweise
Pakhtakor Central Stadium

The Pakhtakor Central Stadium (Uzbek: Paxtakor markaziy stadioni) is a multi-purpose stadium in Tashkent, Uzbekistan. It is one of the main stadiums in Uzbekistan, located in the center of Tashkent, in Shaykhantahur District. The stadium has a capacity of 35,000 fans. It is the home stadium of Pakhtakor FC. In addition, the Uzbekistan national football team played some matches at the stadium. From 1992 until 2012, Pakhtakor Stadium was the main stadium, where the Uzbekistan national football team played home games. Since 2013, the main home stadium for the Uzbekistan national team has been Milliy Stadium. History Construction of the stadium started in 1954 and was completed in 1956. The architect of the stadium is Mitkhat Saghatdinovich Bulatov. Initially, the stadium accommodated 60,000 spectators, but over time, after a series of renovations in 1960, 1980, 1996, 2008 and 2012, the capacity of the stadium decreased to the current — 35,000. The first official match at the stadium was played on August 20, 1956 between the Pakhtakor and Dinamo Tbilisi football clubs, as part of the USSR Higher League. The first official international match was played on September 19 of the same year between Pakhtakor and Albanian Dinamo Tirana, which was also won by the Tashkent team. In Soviet times, the Pakhtakor Stadium was one of the most visited stadiums of the USSR Higher League (more than 60,000 fans in every match). Teams like the Zenit Saint Petersburg, Spartak Moscow, Dinamo Moscow, CSKA Moscow, Lokomotiv Moscow, Torpedo Moscow, Shakhtar Donetsk, Dinamo Kyiv, Dnipro, Dinamo Minsk and other came to Tashkent. Until 2012, Pakhtakor was the main stadium where the national football team of Uzbekistan played home games. After the opening of the new Bunyodkor Stadium (now Milliy Stadium), the national team of Uzbekistan moved to a new stadium and now played some matches at the Pakhtakor Stadium. Also at the stadium are home matches of youth (U-17), youth (U-20), youth (U-23) and Women football team of Uzbekistan. The stadium also hosts various other sporting events and tournaments, concerts and entertainment events. Many times the demolition of the stadium and the construction of a new modern stadium in its place were announced. But the stadium is worth it. In 2017, the new leadership of Pakhtakor announced the construction of a new stadium, but so far construction has not begun, and the stadium is working. Gallery External links (in Russian) Pakhtakor Stadium at the website of Pakhtakor FC Stadium Database: Pakhtakor Markaziy Stadium StadiumDB pictures References
Stade Pakhtakor Markaziy

Le stade Pakhtakor Markaziy (en ouzbek : Paxtakor Markaziy Stadioni) est un stade multi-sport situé à Tachkent, en Ouzbékistan. Utilisé actuellement pour le football, il possède une capacité de 35 000 places. Il accueille les matchs du Pakhtakor Tachkent, ainsi que de l'équipe nationale. Histoire Construit pendant la période soviétique, en 1956, il fut rénové en 1996 et 2008. Événements Notes et références Annexes Articles connexes Pakhtakor Tachkent Liens externes (en) [1] (en) Vue du Stade Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail de l’Ouzbékistan
Stadio centrale Paxtakor

Lo stadio centrale Paxtakor (in uzbeco Paxtakor markaziy stadioni) è uno stadio della città di Tashkent, in Uzbekistan. Situato nel centro della capitale uzbeka, nel distretto di Sheikhantaur, dal 2008 ha una capienza di 35 000 spettatori. In precedenza la capienza dello stadio è stata di 60 000 spettatori (dal 1956 al 1996) e di 55 000 spettatori (dal 1996 al 2008). Ospita le partite interne del Paxtakor e dal 1956 al 2012 ha ospitato le partite casalinghe della nazionale uzbeka di calcio. Storia I lavori di costruzione dello stadio, progettato dall'architetto Mitkhat Saghatdinovich Bulatov, iniziarono nel 1954 e si conclusero nel 1956, anno dell'inaugurazione, che avvenne il 20 agosto con la partita di massima serie sovietica tra Paxtakor e Dinamo Tbilisi. La prima partita internazionale giocata nello stadio risale al 19 settembre 1956, quando si affrontarono Paxtakor e Dinamo Tirana. Al momento dell'apertura e fino al 1996 l'impianto aveva una capienza di 60 000 spettatori, ma, a seguito di lavori di rinnovamento compiuti nel 1960, 1980 e 1996, la capacità passò a 55 000 spettatori. Ulteriori lavori di rinnovamento furono attuati nel 2008, quando la capienza scese a 35 000 spettatori, e nel 2012. Nel 2013 fu rimpiazzato dallo stadio Nazionale (Milliy stadioni), all'epoca denominato stadio Bunyodkor, come sede regolare delle partite della nazionale uzbeka di calcio. Lo stadio ospita anche le partite delle nazionali giovanili uzbeke, della nazionale uzbeka di calcio femminile e vari eventi quali tornei, concerti e spettacoli. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stadio Paxtakor Markaziy Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale, su pakhtakor.uz.
Pachtakor Centraalstadion

Het Pachtakor Centraalstadion (Oezbeeks: Paxtakor markaziy stadioni) is een multifunctioneel stadion in Tasjkent, de hoofdstad van Oezbekistan. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Pachtakor Tasjkent maakt gebruik van dit stadion. Ook het nationale elftal speelt hier wel eens een internationale wedstrijd. In het stadion kunnen 35.000 toeschouwers. Het stadion werd gerenoveerd in 1996.
Stadion Centralny Paxtakor w Taszkencie

Stadion Centralny Paxtakor – wieloużytkowy, największy stadion w Uzbekistanie, leżący w stolicy tego kraju Taszkencie. Charakterystyka Na stadionie najczęściej odbywają się mecze piłkarskie – gra tutaj zarówno reprezentacja Uzbekistanu jak i najbardziej utytułowany klub w kraju, Paxtakor Taszkent. Stadion posiada także bieżnię lekkoatletyczną, w związku z czym może być także używany do zawodów lekkoatletycznych. Obiekt ten może pomieścić 35 tysięcy widzów. Został wybudowany za czasów ZSRR w 1956 roku, a w roku 1996 przeprowadzono na nim renowację. Boisko piłkarskie ma wymiary 112 na 72 m. Bibliografia Stadion Paxtakor na stronie klubowej Paxtakoru Taszkent. Informacja o stadionie na World Stadiums (ang.)
Estádio Pakhtakor Markaziy

Estádio Pakhtakor Markaziy ou Estádio Central Pakhtakor (Central Stadium Pakhtakor) é um estádio multiuso localizado em Tashkent, Uzbequistão. Atualmente, é usado principalmente para jogos de futebol, mas também, possui instalações de atletismo. O estádio tem capacidade para 35.000 espectadores, todos sentados. Foi construído na época soviética, em 1956 e reformado em 1996. Referências
Stadionul Central Pakhtakor

Stadionul Central Pakhtakor (în uzbecă Paxtakor markaziy stadioni) este un stadion polivalent din Tașkent, Uzbekistan. Este unul dintre principalele stadioane din Uzbekistan, situat în centrul orașului Tașkent, în districtul Shaykhantahur. Stadionul are o capacitate de 35.000 de locuri. Este stadionul pe care joacă meciurile de pe teren propriu FC Pakhtakor Tashkent. În plus, echipa națională de fotbal a Uzbekistanului a jucat câteva meciuri aici. Din 1992 până în 2012, Stadionul Pakhtakor a fost stadionul principal, unde echipa națională de fotbal a Uzbekistanului a jucat pe teren propriu. Din 2013, principalul stadion al echipei naționale a Uzbekistanului este stadionul Milliy. Construcția stadionului a început în 1954 și a fost finalizată în 1956. Arhitectul stadionului este Mitkhat Saghatdinovich Bulatov. Inițial, stadionul a găzduit 60.000 de spectatori, dar de-a lungul timpului, după o serie de renovări în 1960, 1980, 1996, 2008 și 2012, capacitatea stadionului a scăzut până la actualul număr - 35.000. Primul meci oficial pe stadion a fost disputat pe 20 august 1956 între cluburile de fotbal Pakhtakor și Dinamo Tbilisi, în cadrul Ligii Superioare a URSS. Primul meci internațional oficial s-a disputat pe 19 septembrie a aceluiași an între Pakhtakor și echipa albaneză Dinamo Tirana, meci câștigat de echipa din Tașkent. În perioada sovietică, stadionul Pakhtakor era unul dintre stadioanele Ligii Superioare a URSS cu cei mai mulți spectatori (mai mult de 60.000 de fani la fiecare meci). La Tașkent au venit echipe precum Zenit Sankt Petersburg, Spartak Moscova, Dinamo Moscova, ȚSKA Moscova, Lokomotiv Moscova, Torpedo Moscova, Șahtar Donețk, Dinamo Kiev, Dnipro, Dinamo Minsk și altele. Până în 2012, Pakhtakor a fost principalul stadion pe care echipa națională de fotbal a Uzbekistanului a jucat meciuri acasă. După deschiderea noului stadion Bunyodkor (acum Stadionul Milliy), echipa națională a Uzbekistanului s-a mutat aceste și a jucat doar câteva meciuri pe stadionul Pakhtakor. De asemenea, aici se joacă meciurile de pe teren propriu ale echipei naționale de tineret (U-17), tineret (U-20), tineret (U-23) și echipa de fotbal feminin a Uzbekistanului. Stadionul găzduiește, de asemenea, diverse alte evenimente sportive și turnee, concerte și evenimente de divertisment. De multe ori s-a anunțat demolarea stadionului și construirea unui nou stadion modern în locul lui. În 2017, noua conducere a Pakhtakor a anunțat construirea unui nou stadion, dar până acum construcția nu a început, iar stadionul este în continuare funcțional. Note Legături externe Stadionul Pakhtakor pe site-ul Pakhtakor FC
Пахтакор (стадион)

Центральный стадион «Пахтако́р» (узб. «Paxtakor» markaziy stadioni) — один из главных стадионов Узбекистана, расположенный в центре Ташкента. Ближайшей станцией метро является «Пахтакор». Стадион вмещает 35 тысяч болельщиков. Является домашним стадионом футбольного клуба «Пахтакор». Кроме того, на стадионе проводит некоторые матчи национальная сборная Узбекистана. История Строительство стадиона было начато в 1954 году и было завершено в 1956 году. Архитектором стадиона является Митхат Сагатдинович Булатов. Изначально стадион вмещал в себя 55 тысяч зрителей, но со временем после ряда реконструкций в 1996, 2008 и 2012 годах вместимость стадиона сократилась до сегодняшнего показателя. Первый официальный матч на стадионе был сыгран 20 августа 1956 года между футбольными клубами «Пахтакор» и «Динамо Тбилиси», в рамках чемпионата СССР. Первый официальный международный матч был сыгран 19 сентября того же года между «Пахтакором» и албанским «Динамо Тирана», на котором также победу одержала ташкентская команда. До 2012 года «Пахтакор» являлся основным стадионом, где национальная сборная Узбекистана по футболу проводила домашние матчи. После открытия нового стадиона «Бунёдкор», сборная Узбекистана переехала на новый стадион и теперь на стадионе «Пахтакор» проводит свои некоторые матчи. Также на стадионе проводят домашние матчи юношеская (U-17), юношеская (U-20), молодёжная и олимпийская сборная Узбекистана. На стадионе также проходят другие различные спортивные соревнования и турниры, концерты и развлекательные мероприятия. В июне 2017 года руководство ФК Пахтакор объявило о реконструкции стадиона, который начнется в 2017 году и закончится в конце 2018-го. Планируется убрать беговые дорожки и построить крышу. После реконструкции стадион будет отвечать всем мировым стандартам. Галерея См. также Бунёдкор (стадион) Примечания Ссылки pakhtakor.uz — История стадиона «Пахтакор» Список всех матчей по категориям, проведённых на стадионе «Пахтакор» Вид со спутника на стадион «Пахтакор»
Pachtakor Markazij-stadion

Pachtakor Markazij-stadion (uzbekiska: Paxtakor Markaziy Stadioni) är en stadion belägen i Uzbekistans huvudstad Tasjkent. Stadion används främst för fotbollsmatcher, och är hemmaplan för Pachtakor Tasjkent samt för Uzbekistans herrlandslag i fotboll. Pachtakor Markazij-stadion har en publikkapacitet för 35 000 åskådare, vilket gör den till Uzbekistans största. Stadion byggdes under sovjettiden år 1956 och renoverades år 1996. Externa länkar Pachtakor-stadion på Pachtakor Tosjkents webbplats (ryska) Stadium Database
Пахтакор (стадіон)

Центральний стадіон «Пахтакор» (узб. Paxtakor Markaziy Stadioni) —— один з головних стадіонів Узбекистану, розташований в самому центрі Ташкента. Стадіон побудований в 1956 році, у 1996-му був капітально відремонтований. Вміщає 35 тисяч чоловік. Є домашньою ареною команди «Пахтакор», тут також проводять деякі матчі збірна Узбекистану. Також проводяться інші великі спортивні заходи, концерти та розважальні заходи. Примітки Посилання Стадіон на оф. сайті ФК «Пахтакор»
Flagge Karakalpakistans

Die nationale Flagge der Autonomen Republik Karakalpakistan wurde am 14. Februar 1992 offiziell angenommen und orientiert sich an der Flagge Usbekistans. Beschreibung und Bedeutung Die Flagge Karakalpakistans besteht aus einer waagerechten Trikolore in den Farben blau, gelb und grün. Links im obersten, blauen Streifen befinden sich ein weißer Halbmond und fünf fünfzackige Sterne. Der gelbe Mittelstreifen ist von jeweils mit einem schmalen rot-weißen Streifen eingefasst. Die Farben der Flagge symbolisieren den Islam, Fruchtbarkeit und die Landwirtschaft (grün), Wasser und Himmel (blau), Frieden, Wohlstand und Harmonie (weiß) und das karakalpakische Volk (gelb). Farben Karakalpakische ASSR Die ehemalige Karakalpakische ASSR, ab 1936 ein Teil der Usbekischen SSR, zuvor seit 1932 Teil der Russischen SFSR, hatte ab 1934 eine eigene Flagge, die sich ähnlich wie die der Usbekischen SSR entwickelte. Grunddesign der Flagge war stets ein rotes Tuch mit Aufschrift. Die erste Flagge zeigte die Aufschrift RSFSR und Karakalpakische ASSR in karakalpakischer Lateinschrift und auf russisch. 1937 wurde die Aufschrift geändert, ab sofort war Usbekische SSR und Karakalpakische ASSR auf Karakalpakisch und kyrillisch-Usbekisch zu lesen. Nachdem die karakalpakische Sprache ab 1940 mit kyrillischen Zeichen geschrieben wurde, änderte sich die karakalpakische Aufschrift im Jahr 1941. Ab 1952 hatte die Flagge einen blauen vertikalen Streifen in der Mitte. Über dem Streifen stand Karakalpakische ASSR auf Usbekisch und karakalpakisch geschrieben; darüber prangten die Symbole Hammer und Sichel und roter Stern. Weblinks Flagge Karakalpakistans bei Flags of the World
Flag of Karakalpakstan

The state flag of Karakalpakstan is one of the official symbols (along with the emblem and anthem) of Karakalpakstan, an autonomous republic within Uzbekistan. It was designed from a sketch by Karakalpak artist Zhollybai Izentaev. The flag of Karakalpakstan is based on the flag of Uzbekistan. It consists of three equally horizontal bands of blue, yellow, and green separated by a narrow red and a narrower white band. On the hoist side of the flag, in the blue stripe, are a white crescent moon and five white stars. The colors of the flag symbolize Islam, fertility, agriculture, renewal of nature, spirituality, and trust (green), water, spring and sky (blue), peace, prosperity and harmony (white) and the Karakalpak people and its deserts (yellow). The stars and crescent represent Muslims, and the five stars are a symbol of Karakalpakstan's five oldest cities. During the time of the Soviet Union, promotion of a Karakalpak identity was opposed. After the independence of Uzbekistan, the Karakalpaks were granted more freedoms, including the right to fly their own flag. While the area also had its own flag under Soviet rule, it had the standard pattern of a Soviet flag. Design specifications The flag consists of three horizontal stripes of blue, golden (or yellow) and green colors. The gold band is separated by borders of white and red. It is 250 cm long and 125 cm wide. The width of the blue and green stripes are equal to each other and is 42 cm. The width of the golden color band, located in the middle of the flag, is 34 cm. The width of the white borders is 1 cm and the width of the red borders is 2.5 cm. On the upper blue band is a white crescent moon (convex side facing the flag's staff) and on its right side are five five-pointed white stars. The crescent is formed by the intersection of two circles with diameters of 22 and 19 cm. The centers of these circles lie on a line that divides the blue stripe into two equal parts. The distance between the centers of these circles is 4 cm. The distance from the flagstaff to the crescent is 20 cm. The stars are inscribed in a rectangle 30 cm by 15 cm. The distance from the flagstaff to the rectangle is 42 cm. The stars are arranged in two rows as follows: the upper row consists of two and the lower row consists of three stars; each star is inscribed in a circle 10 cm in diameter. The lower point of the crescent and the vertices of the rays of the lower row of stars touch the horizontal line located 10 cm from the upper white stripe. Colors Gallery See also Emblem of Karakalpakstan Flag of Uzbekistan Notes References