NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
PSFS Building

PSFS Building, ook bekend als het Loews Philadelphia Hotel, is een wolkenkrabber in Philadelphia in de Amerikaanse staat Pennsylvania. Het is een National Historic Landmark en de eerste wolkenkrabber die gebouwd is in de Internationale Stijl. Geschiedenis In de jaren twintig van de 20ste eeuw bouwden de banken in Philadelphia verschillende wolkenkrabbers in Center City, de zakenwijk van Philadelphia. Ook het Philadelphia Saving Fund Society (PSFS) begon met het maken van plannen voor de bouw van een wolkenkrabber aan Market Street. In november 1930 werd het ontwerp voor het gebouw door William Lescaze en George Howe geaccepteerd door de directie. In 1932 werd het gebouw uiteindelijk opgeleverd. Het PSFS Building had in totaal 8 miljoen Amerikaanse dollars gekost. Na enkele overnames en fusies door de jaren heen werd het gebouw in 1994 uiteindelijk bij een veiling verkocht. Drie jaar later werd het gebouw in beheer genomen door Loews Hotels en begon men met het verbouwen van het gebouw tot hotel. Het hotel werd uiteindelijk in 2000 geopend.
Loews Philadelphia Hotel

Loews Philadelphia Hotel – budynek w Filadelfii w USA. Został zaprojektowany przez Howe and Lescaze. Budowa zakończyła się w 1932 roku. Ma 150 metrów wysokości i 38 pięter. Jest wykorzystywany jako hotel. Został wykonany w stylu międzynarodowym jako pierwszy wieżowiec w USA. Zobacz też lista najwyższych budynków w Filadelfii lista najwyższych budynków w Stanach Zjednoczonych Linki zewnętrzne SkyscraperPage
Philadelphia Savings Fund Society

Philadelphia Savings Fund Society (PSFS, Филадельфия сейвингс фанд сосайети) — первый сберегательный банк в США. Основан 20 декабря 1816 года в Филадельфии, штат Пенсильвания. В 1986 году сменил наименование на «Meritor Savings Bank», в 1992 году банк был продан «Mellon Financial Corporation». Небоскрёб PSFS Здание, ранее принадлежавшее банку, расположено на Маркет-стрит. Образец архитектуры т. н. «международного стиля» (модерн). Построено архитектором швейцарского происхождения Уильямом Лескейзом в сотрудничестве с Джорджем Хау в 1931—1932 годах. Считается одним из лучших небоскрёбов, построенных до Второй мировой войны, имеет статус национального исторического памятника с 1976 года. В 1997 году здание было приобретено корпорацией «Loews Corporation», в 2000 году в здании разместилась гостиница «Loews Philadelphia Hotel». Надпись «PSFS» была сохранена как элемент архитектурного памятника. Высота здания 150 м (492 фута), 36 этажей. До постройки в 2004 году небоскрёба The St. James (высота 152 м) было самым высоким зданием в Филадельфии, а по состоянию на 2014 год занимает 22-е место в списке самых высоких зданий штата Пенсильвания. Примечания Ссылки Здание PSFS на сайте Historic American Buildings Survey The Loews Philadelphia Hotel
Philadelphia Naval Shipyard

Der Philadelphia Navy Yard war die erste staatseigene Werft der Vereinigten Staaten. Sie wurde als Staatswerft 1801 auf dem Gelände einer früheren Werft gegründet und 1995 offiziell geschlossen. Sie baute Schiffe für die US Navy. Geschichte Die Werft wurde zunächst 1776 an der Front Street am Südrand Philadelphias errichtet. 1801 wurde sie zur Staatswerft, 1871/76 wurde sie nach League Island am Zusammenfluss von Delaware River und Schuylkill River verlegt. In den folgenden Jahrzehnten, insbesondere im Ersten und Zweiten Weltkrieg wurde sie immer mehr erweitert. Als erste Werft der Welt verwendete sie schwimmende Trockendocks. 1917 wurde auch die staatseigene Naval Aircraft Factory auf dem Gelände der Werft eröffnet. Im Zweiten Weltkrieg erreichte die Werft ihren größten Personalstand mit 40.000 Beschäftigten. Es wurden 54 Kriegsschiffe gebaut und etwa 574 repariert. Die Werft baute in dieser Zeit vor allem Zerstörer, aber auch drei Schlachtschiffe, zwei Flugzeugträger sowie zwei weitere Kreuzer. Nach dem Weltkrieg wurde der Personalstand auf 12.000 Beschäftigte abgebaut. In den 1960er-Jahren wurden immer mehr Aufträge für Schiffsneubauten an private Werften vergeben. Die Werft konzentrierte sich nun vor allen Dingen auf die Reparatur oder Überholung von Kriegsschiffen. Der letzte Neubau war die Blue Ridge 1970. Noch die erste Bush-Regierung richtete 1991 eine Kommission zur Überprüfung der Erfordernisse der US Navy nach dem Kalten Krieg ein. Diese kam zu dem Schluss, dass die Werft nicht mehr gebraucht werde. Die Werft wurde 1995 offiziell geschlossen, einige Projekte liefen aber noch bis 2003 weiter. Heute ist sie eine Museumswerft. Auf dem Gelände befindet sich heute ein großer Industriepark. Der Philadelphia Naval Shipyard ist seit dem 22. Dezember 1999 als Historic District im National Register of Historic Places verzeichnet. Bekannte Schiffe North Carolina Washington Wisconsin New Jersey Antietam Okinawa Weblinks GlobalSecurity.org (englisch) Navyyard.org (englisch) Literatur Joseph-James Ahern: Philadelphia Naval Shipyard. Arcadia Publishing Library Editions, 1997, ISBN 978-1-5316-6069-7 (englisch). Ron Hess, Jefferson P. Marquis, John F. Schank, Malcolm MacKinnon: The Closing and Reuse of the Philadelphia Naval Shipyard. Rand Publishing, 2001, ISBN 978-0-8330-3043-6 (englisch). Jeffery M. Dorwart, Jean K. Wolf: The Philadelphia Navy Yard: From the Birth of the U.S. Navy to the Nuclear Age (= Barra Foundation Book). University of Pennsylvania Press, 2000, ISBN 978-0-8122-3575-3 (englisch). Einzelnachweise
Astillero Naval de Filadelfia

El Astillero Naval de Filadelfia (en inglés: "Philadelphia Naval Shipyard") fue el primer astillero naval de los Estados Unidos. La Armada de los Estados Unidos redujo sus actividades en los años 1990, y finalizó muchas de ellas el 30 de septiembre de 1995. Poco después, parte oeste de este sitio se convirtió en un astillero comercial, comúnmente llamado Aker Philadelphia Shipyard (en español: "Astillero de Filadelfia Aker").​ Para el 2008, las actividades navales que se realizaba era las de Estación Central de Ingeniería en Sistemas de Barcos de Guerra y la de Mantenimiento de Barcos Inactivos, en la cual se decomisaba y se despolillaba buques de guerra y auxiliares. Referencias
Philadelphia Naval Shipyard

Le Philadelphia Naval Shipyard, renommé par la suite Philadelphia Naval Business Center et anciennement connu comme le Philadelphia Navy Yard, est un ancien chantier naval qui fut le premier des États-Unis, ouvert en 1801. Historique Le Philadelphia Naval Shipyard a cessé ses activités en 1996. Le chantier naval a produit certains navires notables tels que le USS New Jersey, le USS LST-325 ou le USS Wisconsin. Depuis 1996 Une entreprise fondée 1996, la Philadelphia Shipyard Inc. reprend une partie du site. Depuis son rachat en 2024 par le conglomérat sud-coréen Hanwha, elle est renommé Hanwha Philly Shipyard (en). Bibliographie Jeffrey M. Dorwart, Jean K. Wolf, The Philadelphia Navy Yard : From the birth of the U.S. Navy to the nuclear age, Philadelphie, University of Pennsylvania Press, 2001, 271 p. Voir aussi Expérience de Philadelphie John Marston (marin) (ancien directeur) Liens externes Ressource relative à l'architecture : Registre national des lieux historiques Liste des navires construits par le Philadelphia Navy Shipyard Portail du Registre national des lieux historiques Portail du monde maritime Portail de Philadelphie Portail des forces armées des États-Unis
Philadelphia Naval Shipyard

Philadelphia Naval Shipyard – należąca do amerykańskiej marynarki wojennej państwa stocznia w Filadelfii w Pensylwanii, jedna z trzech największych amerykańskich stoczni podczas II wojny światowej. Powstała w 1801 roku, wyposażona była w pochylnie i suche doki zdatne do budowy i remontów największych okrętów – pancerników i lotniskowców, w funkcjonowała do roku 1995. W latach 1940–1945 zwodowała okręty o łącznej wyporności 274 453 ton – najwięcej spośród ośmiu należących do marynarki stoczni. Przed wojną stocznia wybudowała m.in. pancernik USS „Washington” (BB-56). Podczas wojny, stocznia była skoncentrowana na budowie pancerników, zbudowała wówczas między innymi pancerniki typu Iowa USS „New Jersey” (BB-62) i USS „Wisconsin” (BB-64), rozpoczęła też anulowaną później budowę „Illinois”. We wrześniu 1940 roku, stocznia otrzymała kontrakt na budowę dwóch pierwszych pancerników typu Montana, później zaś ciężkich krążowników typu Baltimore i lotniskowców typu Essex. Z powodu gwałtownego wzrostu produkcji wojennej, stocznia musiała zwiększyć zatrudnienie – z 12 700 wymagających przeszkolenia pracowników, 7400 stanowiły kobiety, większość zaś nowozatrudnionych pracowników stanowili analfabeci. Odsetek zatrudnionych kobiet, był jednak w Filadelfii najmniejszy z wszystkich stoczni marynarki. Po zakończeniu wojny, stocznia w Filadelfii była głównym miejscem stacjonowania okrętów wycofanych z czynnej służby i przeniesionych do rezerwy. Przypisy Bibliografia Thomas Heinrich: Warship Builders: An Industrial History of U.S. Naval Shipbuilding 1922–1945. Annapolis: Naval Institute Press, 2020. ISBN 978-1-68247-537-9. (ang.).
Philadelphia Naval Shipyard

Philadelphia Naval Shipyard também conhecido como Philadelphia Naval Business Center foi o primeiro estaleiro naval dos Estados Unidos. História O estaleiro tem suas origens em uma instalação localizada na rua Front Street na cidade de Filadélfia junto ao rio Delaware. Fundada em 1776, tornou-se uma base naval da Marinha dos Estados Unidos em 1801. Em 1995 a área passou para a iniciativa privada. Navios construídos no estaleiro O estaleiro foi responsável pela construção de centenas de navios que atuaram na Guerra de Secessão, Primeira Guerra Mundial e Segunda Guerra Mundial entre operações, abaixo estão listados algumas desta embarcações. USS Franklin (1815) (Navio de linha) primeiro navio a ser construído no estaleiro (1815) USS Pennsylvania (1837) (Navio de linha) USS Philadelphia (CL-41) (cruzador) USS Antietam (CV-36) (porta-aviões) USS Princeton (CV-37) (porta-aviões) USS Valley Forge (CV-45) (porta-aviões) USS Bang (SS-385) (submarino) USS Blue Ridge (LCC-19) (navio de comando) último navio a ser construído (1970) Referências Ligações externas «Philadelphia Navy Yard,Destroyer History Foundation.» (em inglês) «Philadelphia Naval Shipyard, MesotheliomaSOS.» (em inglês)
Военно-морская верфь Филадельфии

Philadelphia Naval Business Center (Военно-морской бизнес-центр в Филадельфии, историческое название — Philadelphia Naval Shipyard, Военно-морская верфь Филадельфии) — первая военно-морская верфь США. История Основана в 1776 году в Филадельфии (шт. Пенсильвания) на реке Делавэр, в 1801 году перешла в собственность ВМФ США. 30 сентября 1995 года деятельность верфи официально прекращена. В настоящее время здесь располагается Техническая база военно-морского центра надводных кораблей (англ. Naval Surface Warfare Center Ship Systems Engineering Station) и База технического обслуживания кораблей резерва. Западная часть используется как коммерческое судостроительное предприятие Aker Philadelphia Shipyard. Примечания Ссылки Philadelphia Naval Business Center official site Barry Yeoman, Subsidies at Sea, Mother Jones
Philadelphia Naval Shipyard

Філадельфія Нейвел Шип'ярд (англ. Philadelphia Naval Shipyard) — американська суднобудівна компанія, що існувала у місті Філадельфія. Була важливою військово-морською корабельнею Сполучених Штатів протягом майже двох століть. Заснована в 1776 році як Філадельфійська військово-морська верф на Фронт-стріт і Федерал-стріт у теперішньому районі міста Пеннспорт, і стала першою військово-морською верф'ю США. Першим кораблем, побудованим на верфі, став лінійний корабель «Франклін». Пізніше їй на заміну побудували нове, набагато більше підприємство, розгорнуте навколо споруд, розпочатих у 1871 році на острові Ліга, у місці злиття річок Делавер і Скулкілл. Розширення військово-морської корабельні з часом стимулювало розвиток житлових будинків і підприємств у Південній Філадельфії, де жило багато працівників верфі. Під час Другої світової війни близько 40 000 робітників працювали цілодобово позмінно, будували та ремонтували кораблі на верфі на потреби американських ВМС. Відомі кораблі та судна, побудовані «Філадельфія Нейвел Шип'ярд» Див. також William Cramp and Sons Cantieri Navali del Tirreno e Riuniti Deutsche Schiff- und Maschinenbau Cockatoo Docks and Engineering Company Scotts Shipbuilding and Engineering Company Балтійський завод Посилання Naval Shipyard GET TO KNOW THE SHIPYARD Philadelphia Naval Shipyard and Naval Station, Pennsylvania Redevelopment Profile Література Wright, Christopher C. (June 2021). «Question 1/58: Concerning Cement Backing for Armor on Montana (BB-67) Class Battleships». Warship International. LVIII (2): 118—120. ISSN 0043-0374. Примітки
WQED Multimedia

WQED Multimedia is an American nonprofit corporation based in Pittsburgh, Pennsylvania that owns and operates three public broadcasting stations: Television station WQED (TV) (VHF channel 4) Radio stations WQED-FM (89.3 FM Pittsburgh) and WQEJ-FM (89.7 FM Johnstown, PA) The TV station is a member of PBS, the radio station airs classical music, and WQEJ-FM simulcasts the WQED radio station. The company's headquarters and production facility is located on Fifth Avenue near the Carnegie Mellon University campus. From 1970 to 2009, the company also owned and published Pittsburgh Magazine. History WQED signed on the air on April 1, 1954, as the first community-sponsored educational television station in the United States. WQED has partnered with local community organizations to improve arts, education, culture, community health, economics and local issues through civic journalism. WQED's mission is to create and share outstanding public media that educates, entertains and inspires. Mister Rogers' Neighborhood Fred Rogers of Mister Rogers' Neighborhood hosted his namesake show that was recorded at WQED's studio for over three decades on PBS, teaching lifelong lessons to children using storytelling and teaching them to use their imagination. Rogers then returned to Pittsburgh in 1953 and started his work with WQED. He created "The Children's Corner" for WQED, which then led to the development of a 15-min version of Mister Rogers' Neighborhood for television in Canada, but soon returned to Pittsburgh. In 1968, the program debuted on National Educational Television and ran until 2001. It reached over 8 million households on over 300 PBS stations. Rogers' pioneering program was one of the first to encourage children's self-esteem, self-control, cooperation, ability to confront and deal with problems, appreciate diversity and other critical life values and behaviors. Rogers retired in 2001 and died in 2003. Before his death, he was married to Joanna, with whom he had two sons, James and Joseph, and two grandsons. Sale of WQEX In 1959, WQEX (channel 16) was launched for the purpose of classroom instructional content. The network provided specialized educational television starting in 1963, through WQEX. It was the first time that a station used management training and vocational education in Pittsburgh. In 1996, WQED tried to sell WQEX, but the Federal Communications Commission denied WQED's request. The network pleaded financial hardship, and eventually, the sale was authorized. After that, WQEX would later become WINP-TV. Transmitter WQED's transmitter is located in the Oakland neighborhood, near the campus of the University of Pittsburgh. In addition, the transmitter also supports WINP-TV, a broadcast translator of ABC affiliate WTAE-TV (on UHF channel 22), and some additional low-power stations. On July 1, 2019, WQED changed its frequency to VHF digital channel 4. References
Beaver River Railroad Bridge

The Beaver River Railroad Bridge crosses the Beaver River in New Brighton, Pennsylvania, carrying the tracks of the Fort Wayne Line. It was built in 1926, to a design by J.F. Leonard, the Pennsylvania Railroad's engineer in charge of bridges and buildings, for the Pittsburgh, Fort Wayne and Chicago Railway. The riveted Warren deck truss main span and riveted deck girder western side spans have a total length of 1,221 feet (372 m). The deck truss spans vary from 122 feet (37 m) to 219 feet (67 m), some of which are unusually shallow and skewed. It replaced an 1887 span, which was converted to road use, continuing in that role until it was replaced in 1985. See also List of bridges documented by the Historic American Engineering Record in Pennsylvania References External links Historic American Engineering Record (HAER) No. PA-511, "Pittsburgh, Fort Wayne & Chicago Railway, Beaver River Bridge, Spanning Beaver River along line of Second Avenue, New Brighton, Beaver County, PA", 7 photos, 6 data pages, 1 photo caption page
Becuna

Die USS Becuna (SS-319) ist ein U-Boot der Balao-Klasse, das von der United States Navy während des Zweiten Weltkrieges im Pazifikkrieg eingesetzt wurde. Das Boot ist benannt nach einer im Nordatlantik heimischen Barrakuda-Art (Sphyraena spet). Seit 1996 ist es als Museumsschiff im Independence Seaport Museum in Philadelphia der Öffentlichkeit zugängig und seit Januar 1986 als National Historic Landmark anerkannt. Geschichte Bau Das Boot wurde am 29. April 1943 bei der Electric-Boat-Werft in Groton, Connecticut, auf Kiel gelegt und hatte am 30. Januar 1944 seinen Stapellauf. Die USS Becuna wurde von Mrs. George C. Crawford, der Gattin des ersten Kommandanten, getauft und am 27. Mai 1944 in Dienst gestellt. (Zur Technik siehe Balao-Klasse.) Einsatz Pazifikkrieg Die Becuna verließ die Naval Submarine Base New London (Connecticut) am 1. Juli 1944 in Richtung Pearl Harbor, welches sie nach der Passage des Panamakanals am 29. Juli erreichte. Am 23. August lief sie zu ihrer ersten Patrouillenfahrt aus und nahm am 1. September einen japanischen Soldaten in einem kleinen Boot fest, der später an Land verbracht wurde, und versenkte es mit Maschinengewehrsalven. Seinen ersten Angriff führte das U-Boot am 25. September auf einen kleinen japanischen Konvoi aus, es liegen aber keine Berichte über verursachte Schäden vor. Am 8. Oktober beschädigte es den Tanker Kimikawa Maru, und am 17. vier Schiffe, die Tanker San Luis Maru und Tokuwa Maru sowie zwei unidentifizierte Frachter. Die Tokuwa Maru wurde später von einem anderen U-Boot versenkt. Becuna verließ Fremantle in Australien für ihre zweite Patrouillenfahrt am 16. November 1944. Im Januar 1945 versenkte sie zwei nicht identifizierte japanische 300 und 800 t Transportschiffe mit der Bordkanone. Im Februar lief das Boot zu seiner dritten Feindfahrt wieder aus Fremantle aus und versenkte im selben Monat den Tanker Nichiyoku Maru. Im Mai verließ es Fremantle zur vierten, und am 21. Juni zu seiner fünften Feindfahrt. Am 15. Juli griff es erfolglos ein Torpedoboot der Ōtori-Klasse an. Zum weiteren Dienst in der Pazifikflotte lief es am 22. September San Diego an. Nachkriegszeit 1949 wurde die Becuna in die Atlantikflotte verlegt und im August 1951 im Rahmen des Programms GUPPY-1A in New London modernisiert. Im März 1961 und im selben Monat 1963 operierte sie während der Eissaison in der Cabotstraße. Im Sommer 1963 wurde sie nach Nordeuropa und ins Mittelmeer für Tätigkeiten mit der 6. US-Flotte verlegt, und lief im Herbst dann verschiedene Häfen in England an. Das U-Boot wurde im November 1964 im Navy Yard in Philadelphia überholt und im Sommer 1965 wieder zur 6. US-Flotte verlegt. Am 7. November 1969 wurde es außer Dienst gestellt und am 15. August 1973 aus dem Navy-Register gestrichen. Denkmal Am 21. Juni 1976 wurde es der Cruiser Olympia Association in Philadelphia als U-Boot-Denkmal übergeben und schließlich am 1. Januar 1996 offiziell zum Teil des Independence Seaport Museum von Philadelphia. Im August 1978 wurde die Becuna als Struktur im National Register of Historic Places eingetragen. Weblinks becuna.com hnsa.org Einzelnachweise
USS Becuna (SS-319)

USS Becuna (SS-319) – zbudowany w stoczni Electric Boat amerykański okręt podwodny typu Balao, podstawowej obok jednostek typu Gato serii amerykańskich okrętów podwodnych w czasie II wojny światowej. Jak inne jednostki swojego typu, został zaprojektowany w konstrukcji częściowo dwukadłubowej, otrzymał kadłub sztywny ze stali o zwiększonej ciągliwości i wytrzymałości w celu zwiększenia testowej głębokości zanurzenia do 400 stóp (122 metry). Uzbrojony był w 24 torpedy Mark XIV wystrzeliwane z sześciu wyrzutni torpedowych na dziobie oraz czterech wyrzutni rufowych. Układ napędowy tych okrętów stanowiły cztery generatory elektryczne Diesla oraz cztery silniki elektryczne o mocy 2740 shp, napędzające dwa wały napędowe ze śrubami. W trakcie II wojny światowej brał udział w wojnie podwodnej na Pacyfiku. Bibliografia Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 306–307. ISBN 1-8510-9563-2.
Catedral de la Inmaculada Concepción (Filadelfia)

La Catedral de la Inmaculada Concepción​ (en inglés: Cathedral of the Immaculate Conception)​ Es una catedral católica de rito ucraniano situada en el barrio de Poplar de Filadelfia,​ Pennsylvania, Estados Unidos. Es el asiento para la archieparquía metropolitana de Filadelfia​ (Philadelphiensis Ucrainorum). Los católicos que se adhirieron al rito bizantino en el Imperio Austro-Húngaro eran conocidos como rutenos, y estos comenzaron inmigrar en números considerables a los Estados Unidos a finales de la década de 1870. Un sacerdote ruteno emigró en 1884 y bendijo su primer edificio para una iglesia en Shenandoah, Pensilvania. Los primeros inmigrantes a Filadelfia se establecieron en Northern Liberties entre las calles Sexta y Séptima, al sur de la Avenida Girard. Fundaron la parroquia de la Inmaculada Concepción en 1886. En 1964, mientras se hacían planes para reemplazar la catedral de 1907, varios miembros de la congregación querían que la nueva iglesia fuera construida en los suburbios donde vivían. El arzobispo Ambrose Senyshyn optó por construir en la propiedad donde la vieja iglesia estaba esperando la Zona de Reurbanización del Poplar rejuvenecería el barrio. La piedra angular se colocó el 16 de octubre de 1966 y contiene una piedra de la tumba de San Pedro que el papa Pablo VI dio al arzobispo Senyshyn. El Papa Juan Pablo II visitó la catedral el 4 de octubre de 1979. Véase también Iglesia católica en los Estados Unidos Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Referencias
Cathédrale de l'Immaculée-Conception de Philadelphie

La cathédrale de l'Immaculée-Conception est une cathédrale de l'Église grecque-catholique ukrainienne située à Philadelphie en Pennsylvanie aux États-Unis. Elle est le siège de l'archéparchie de Philadelphie des Ukrainiens. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Cathedral of the Immaculate Conception (Philadelphia) » (voir la liste des auteurs). Annexes Articles connexes Archéparchie de Philadelphie des Ukrainiens Église grecque-catholique ukrainienne Lien externe (en) Site officiel Portail du catholicisme Portail de la Pennsylvanie Portail de l’architecture chrétienne