NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Конкорд (Северная Каролина)

Конкорд (англ. Concord) — город в штате Северная Каролина, США. По данным переписи 2010 года, население составляет 79 066 человек. Конкорд является окружным центром и самым крупным городом округа Кабаррус. По численности населения, Конкорд является вторым по величине городом в агломерации Шарлотт и двенадцатым по величине городом в Северной Каролине. История В 2004 году город был награждён премией «All-America City Award» (с англ. — «Всеамериканский город») присуждаемой Национальной гражданской лигой, которую иногда неофициально называют «Нобелевской премией за конструктивное гражданство» и которая выдается за активную гражданскую позицию жителей некорпоративных сообществ Соединённых Штатов в жизни местного самоуправления. Демография Согласно переписи 2010 года, население Конкорда составляет 79 066 человек. Расовый состав: 70,4% белые, 17,8% афроамериканцы, 12,3% испанцы или латиноамериканцы, 2,6% азиаты, 0,3% коренные американцы, 0,1% жители тихоокеанских островов, 6,4% другие расы. В Конкорде 32 130 единиц жилья; из них 90,7% заняты, и 9,3% являются вакантными. Город-побратимы Килларни, Ирландия Галерея Примечания Ссылки concordnc.gov (англ.) — официальный сайт Конкорд (англ.). Cabarrus Economic Development Corporation (англ.). Cabarrus County Government (англ.).
Конкорд (Северна Каролина)

Конкорд (енгл. Concord) град је у америчкој савезној држави Северна Каролина. Демографија По попису из 2010. године број становника је 79.066, што је 23.089 (41,2%) становника више него 2000. године. Види још Списак градова у САД по броју становника Највећи градови у САД по деценијама Референце Литература Спољашње везе United States Census Bureau
Конкорд (Північна Кароліна)

Конкорд (англ. Concord) — місто (англ. city) в США, адміністративний центр і найбільше місто округу Каберрус штату Північна Кароліна. Населення — 105 240 осіб (2020). За чисельністю населення, Конкорд є другим за величиною містом в агломерації Шарлотт та дванадцятим за величиною містом у Північній Кароліні. Географія Конкорд розташований за координатами 35°23′31″ пн. ш. 80°38′8″ зх. д. (35.392048, -80.635543). За даними Бюро перепису населення США в 2010 році місто мало площу 156,18 км², з яких 156,09 км² — суходіл та 0,09 км² — водойми. Демографія Згідно з переписом 2010 року, у місті мешкало 79 066 осіб у 29 137 домогосподарствах у складі 20 677 родин. Густота населення становила 506 осіб/км². Було 32130 помешкань (206/км²). Расовий склад населення: До двох чи більше рас належало 2,3 %. Частка іспаномовних становила 12,3 % від усіх жителів. За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 28,4 % — особи молодші 18 років, 61,0 % — особи у віці 18—64 років, 10,6 % — особи у віці 65 років та старші. Медіана віку мешканця становила 34,9 року. На 100 осіб жіночої статі у місті припадало 93,1 чоловіків; на 100 жінок у віці від 18 років та старших — 89,2 чоловіків також старших 18 років. Середній дохід на одне домашнє господарство становив 71 790 доларів США (медіана — 53 587), а середній дохід на одну сім'ю — 82 600 доларів (медіана — 67 348). Медіана доходів становила 49 446 доларів для чоловіків та 40 408 доларів для жінок. За межею бідності перебувало 12,8 % осіб, у тому числі 16,6 % дітей у віці до 18 років та 7,7 % осіб у віці 65 років та старших. Цивільне працевлаштоване населення становило 39 472 особи. Основні галузі зайнятості: освіта, охорона здоров'я та соціальна допомога — 21,1 %, роздрібна торгівля — 12,1 %, фінанси, страхування та нерухомість — 11,2 %, мистецтво, розваги та відпочинок — 10,3 %. Місто-побратим Кілларні, Ірландія Галерея Примітки Джерела Посилання City of Concord Government official website [Архівовано 10 квітня 2004 у Wayback Machine.] Cabarrus County Convention & Visitors Bureau[недоступне посилання з квітня 2019] Cabarrus Economic Development Corporation [Архівовано 17 грудня 2014 у Wayback Machine.] Cabarrus County Government [Архівовано 24 лютого 2018 у Wayback Machine.]
Marine Corps Air Station Cherry Point

Die Marine Corps Air Station Cherry Point (MCAS Cherry Point, IATA-Code: NKT, ICAO-Code: KNKT) ist ein 120 Quadratkilometer großer Militärflugplatz des United States Marine Corps in der Kleinstadt Havelock im Craven County in North Carolina, einem Bundesstaat der Vereinigten Staaten an der Ostküste des Landes. Der Stützpunkt wurde 1941 erbaut und wird seit 1942, zunächst unter dem Namen Cunningham Field, als Flugfeld genutzt. Aufgrund der Länge und Breite der Start- und Landebahnen war MCAS Cherry Point als Notlandeplatz für eventuelle Fehlstarts des Space Shuttle in Cape Canaveral, Florida geeignet. Stationierte Einheiten Hauptquartier des Commander Marine Corps Air Bases East Combat Logistics Company 21 Marine Air Control Group 28 Marine Aircraft Group 14 mit vier Einsatz- und einer Umschulstaffel; die Umrüstung der MAG 14 auf die Lockheed Martin F-35 begann 2023 und wird sich bis 2030 hinziehen; dann sollen hier vier F-35B und zwei F-35C Staffeln stationiert sein. Die letzten Exemplare des Vorgängermusters McDonnell Douglas AV-8B Harrier II wurden 2026 außer Dienst gestellt. 2nd Marine Aircraft Wing Marine Wing Support Group 27 MCAS Cherry Point unterhält außerdem den Landeplatz MCALF Bogue in Bogue. Zwischenfälle Am 4. August 1948 entstand an einer Curtiss C-46/R5C-1 Commando des United States Marine Corps (USMC) (Luftfahrzeugkennzeichen Bu 50710) während des Fluges ein Feuer. Bei der Notlandung auf der Marine Corps Air Station Cherry Point wurde das Flugzeug zerstört. Alle Insassen überlebten den Unfall. Am 27. September 1968 wurde eine Douglas DC-7CF der US-amerikanischen Universal Airlines (N7466) an der Marine Corps Air Station Cherry Point in Nebel und einer Wolkenuntergrenze von 100 Fuß (30 Metern) in den Boden geflogen, statt durchzustarten. Das Flugzeug wurde irreparabel beschädigt. Alle drei Besatzungsmitglieder, die einzigen Insassen auf dem Frachtflug, überlebten den Unfall. Galerie Weblinks Offizieller Webauftritt des MCAS Cherry Point in englischer Sprache GlobalSecurity: MCAS Cherry Point in englischer Sprache John L. Bell, Jr.: Cherry Point Marine Corps Air Station. Eintrag in NCpedia, 2006. Einzelnachweise
Marine Corps Air Station Cherry Point

La Marine Corps Air Station Cherry Point ou MCAS Cherry Point (ICAO: KNKT, FAA LID: NKT) est un aérodrome du Corps des Marines des États-Unis situé à Havelock, en Caroline du Nord, dans la partie orientale de l'État. Il a été construit en 1941 et mis en service en 1942. Il abrite actuellement la 2nd Marine Aircraft Wing. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Marine Corps Air Station Cherry Point » (voir la liste des auteurs). Portail de l’aéronautique Portail des forces armées des États-Unis
Marine Corps Air Station Cherry Point

Marine Corps Air Station Cherry Point, även förkortat som MCAS Cherry Point, är en militär flygplats (ICAO: KNKT, FAA LID: NKT) tillhörande USA:s marinkår belägen i utkanten av småstaden Havelock i Craven County i den östra delen av delstaten North Carolina. Under federala budgetåret 2019 hade MCAS Cherry Point cirka 7 200 militärer i aktiv tjänst, 2 250 reservister samt 5 500 civilanställda och 3 700 privatanställda inom försvarsindustrin. Bakgrund Beslutet att bygga marinkårens flygbas i närheten av Marine Corps Base Camp Lejeune tog i augusti 1942 och basen togs i drift maj 1942 då som Cunningham Field, efter marinkårens förste pilot Alfred A. Cunningham. Under andra världskriget var huvuduppgiften att utbilda piloter och besättningar för krigsfronten mot Kejsardömet Japan i Stilla havskriget, men även att bistå flygförband från flottan och arméflygkåren mot tyska ubåtar i Atlanten. Under andra världskriget var det först 3rd Marine Aircraft Wing, följt av 9th Marine Aircraft Wing som var baserad där, men det ändrades 1946 till 2nd Marine Aircraft Wing som alltjämt är kvar. Under Koreakriget bidrog basen en stadig ström av personal och flygplan. Under Vietnamkriget skickades som mest 3 skvadroner med A-6 Intruder därifrån. Under Gulfkriget 1991 skickades tre skvadroner med AV-8B Harrier, två skvadroner med A-6E Intruder, samt en skvadron vardera med KC-130 Hercules och EA-6B Prowler samt markpersonal. Under Afghanistankriget och Irakkriget skickades åtskilliga flygförband av alla tillgängliga slag på återkommande missioner. Verksamhet MCAS Cherry Point är marinkårens huvudbas för stridsflyg på USA:s östkust, belägen närområdet av Marine Corps Base Camp Lejeune (markstridsförband) samt Marine Corps Air Station New River (helikoprtar och tiltrotorflygplan). Den är även marinkårens största flygbas. Där finns även flygunderhållsdepån Fleet Readiness Center East, som är en del av Naval Air Systems Command. På basen finns högkvarteret för 2nd Marine Aircraft Wing. Stridsflygförbanden vid MCAS Cherry Point befinner sig i en övergångsfas, fram till mitten av 2020-talet, från AV-8B Harrier II till 6 skvadroner med F-35B Lightning II. Vidare finns en skvadron med lufttankningsplanet KC-130J Hercules och en skvadron med drönare av typ RQ-21 Blackjack. Se även Naval Air Station Oceana Seymour Johnson Air Force Base Shaw Air Force Base Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Marine Corps Air Station Cherry Point, tidigare version. Noter Externa länkar www.cherrypoint.marines.mil Wikimedia Commons har media som rör Marine Corps Air Station Cherry Point.﻿
Cape Hatteras National Seashore

Cape Hatteras National Seashore ist ein zum Schutz eines 110 Kilometer langen Küstenabschnitts der Inselkette der Outer Banks zwischen den Inseln Bodie und Ocracoke im Bundesstaat North Carolina eingerichtetes Gebiet vom Typ einer National Seashore. Wie alle National Seashores weist es einen gemischten Charakter aus Naturschutzgebiet und Erholungsnutzung auf. 2014 wurde Cape Hatteras National Seashore von 2.153.350 Personen besucht. Zu diesem an der N.C. Route 12 gelegenen Abschnitt der vorgelagerten Inselkette an der Atlantikküste gehören auch Pea Island National Wildlife Refuge und einige Gemeinden wie Rodanthe, Buxton und Ocracoke, sie liegen jedoch außerhalb der Grenzen des Nationalparks. Der Park liegt bei den Koordinaten . Einst als Friedhof des Atlantik für seine Untiefen, Sandbänke und Stürme bekannt, hat Cape Hatteras eine Vielzahl historisch interessanter Wracks, Leuchttürme und auch die Wasserrettungsorganisation US Lifesaving Service, die heute Teil der United States Coast Guard ist. Die Inseln bieten einer Vielzahl von Tieren einen Lebensraum und werden von Zugvögeln zur Überwinterung genutzt. Die Angel- und Surf-Möglichkeiten zählen zu den besten an der Ostküste der Vereinigten Staaten. Geschichte Die Einrichtung des National Seashore wurde am 11. August 1937 beschlossen, die Errichtung war am 12. Januar 1953 abgeschlossen. Verwaltet wird der Park von Fort Raleigh aus gemeinsam mit zwei weiteren Parks im Gebiet der Outer Banks, dem Wright Brothers National Memorial und der Fort Raleigh National Historic Site. Literatur The National Parks: Index 2001–2003, Washington: U.S. Department of the Interior. Weblinks National Park Service: Cape Hatteras National Seashore National Park Service: Little Kinnakeet Lifesaving Station: Home to Unsung Heroes, Graveyard of the Atlantic Museum Outer Banks Preservation Association Cape Hatteras Access Preservation Alliance Wilson Angley, David Stick: Cape Hatteras National Seashore. Eintrag in NCpedia, 2006. Einzelnachweise
National Seashore di capo Hatteras

Il National Seashore di capo Hatteras è una pittoresca area costiera situata sulle isole di Bodie, Hatteras e Ocracoke, lungo gli Outer Banks, nella Carolina del Nord orientale (USA). Il parco, primo national seashore del paese, venne autorizzato nel 1937 ed istituito nel 1953. Ricopre una superficie totale di 122 km². Le tre strette isole barriera sono situate tra l'oceano Atlantico a est e la baia di Pamplico a ovest. Assieme al Pea Island National Wildlife Refuge, che ricopre la porzione settentrionale dell'isola di Hatteras, l'area costiera protetta comprende una striscia continua di spiagge, paludi salmastre, dune di sabbia e aree boschive lunga circa 110 km. La vegetazione è costituita, in prossimità del litorale, da varie specie di erbe della spiaggia e, nell'interno, da foreste di querce, cedri e agrifogli. Centinaia di specie di uccelli acquatici nidificano o sostano qui durante le loro migrazioni annuali. Sull'isola di Bodie, lungo il litorale a nord dell'area protetta, sorge il Wright Brothers National Memorial, nei pressi di Kitty Hawk, mentre la storica isola di Roanoke è situata appena a ovest dell'isola di Bodie. Una strada, collegata al continente attraverso l'isola di Roanoke, percorre l'intera lunghezza delle isole di Bodie e di Hatteras, collegando un certo numero di villaggi che non fanno parte dell'area protetta. La più isolata isola di Ocracoke, a sud-ovest, è collegata all'isola di Hatteras e al continente da una rete di traghetti per automobili; Ocracoke, l'antico villaggio di pescatori situato all'estremità meridionale dell'isola, è il luogo dove si dice sia morto il pirata Barbanera (Edward Teach). A sud di Ocracoke si trova il National Seashore di capo Lookout, che inizia a partire dalla zona nord di Core Banks. Le acque poco profonde lungo il lato atlantico delle isole hanno costituito per lungo tempo una minaccia per la navigazione, specialmente in prossimità dei Diamond Shoals a sud-est di capo Hatteras. L'area protetta include tre fari storici, tra cui gode di particolare importanza quello di capo Hatteras. Costruito nel 1870 sul sito di una struttura precedente, è alto 63 m ed è il più elevato faro in muratura del paese. Sebbene non venga ormai più usato da tempo come supporto per la navigazione, costituisce una popolare attrazione turistica. L'intera struttura venne spostata circa 880 m più all'interno nel 1999 a causa dell'erosione della spiaggia del sito originario. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su National Seashore di capo Hatteras Collegamenti esterni (EN) "National Seashore di capo Hatteras". National Park Service (EN) "Little Kinnakeet Lifesaving Station: Home to Unsung Heroes". Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan. National Park Service (EN) "Museo dei caduti dell'atlantico". (EN) "Access Preservation Alliance di capo Hatteras". (EN) "Saving Hatteras Surf Fishing". KeepAmericaFishing™. (EN) "Guida degli archivi (file di corrispondenza) del National Seashore di capo Hatteras". (EN) United States Code, su uscode.house.gov.
Cape Hatteras National Seashore

Cape Hatteras National Seashore is een beschermd kustgebied (een zogenaamde National Seashore) in de Outer Banks van de Amerikaanse staat North Carolina. Het park strekt zich over 110 km uit over de eilanden Bodie (vanaf Nags Head), Hatteras en Ocracoke (tot voorbij de gelijknamige plaats). Cape Hatteras National Seashore beslaat een oppervlakte van 122 km² en samen met het Pea Island Wildlife Refugee vormt het park een nagenoeg aaneengesloten natuurgebied, met uitzondering van de nederzettingen op de eilanden. Hoewel Cape Hatteras National Seashore al in 1937 werd uitgeroepen door het Congres, vond de officiële oprichting pas in 1953 plaats. Natuur Flora De plantengroei op het strand is beperkt en wordt gedomineerd door Cakile edentula; de bedreigde soort Amaranthus pumilus kan hier ook voorkomen. De duinen zijn weelderiger begroeid en de vegetatie kent een grotere soortenrijkdom, met soorten als Uniola paniculata, Gaillardia pulchella en Opuntia pusilla. In de kwelders en bij de poelen groeien onder andere Typha domingensis, Schoenoplectus robustus en Solidago sempervirens. De oorspronkelijke vegetatie in de natte delen wordt bedreigd door de opkomst van riet (Phragmites australis). Deze exoot is door toedoen van de mens in het ecosysteem terechtgekomen en gedraagt zich als invasieve soort, die hele oppervlakten kan begroeien en geen ruimte laat voor andere soorten. In het gebied komen daarnaast struwelen en bossen voor. Struwelen worden gekenmerkt door een dichte begroeiing en bestaan afzonderlijk vooral uit struiken van dezelfde soort, zoals Quercus virginiana, Juniperus virginiana en Ilex vomitoria. De bossen hebben een meer open karakter en het bladerdak wordt gedomineerd door Quercus virginiana en Pinus taeda, terwijl soorten als de Amerikaanse vogelkers (Prunus serotina) en Persea borbonia daaronder groeien. De bosbodem is vervolgens bedekt met bladeren en naalden dan wel kruidachtige planten zoals Eleocharis rostellata en de koningsvaren (Osmunda regalis). De naaldbossen zijn grotendeels aangeplant om te voorkomen dat het zand verstuift. Zowel de struwelen als de bossen kunnen overwoekerd zijn door verschillende klimplanten waaronder Ampelopsis arborea en de gifsumak (Rhus radicans). Fauna Cape Hatteras National Seashore ligt aan een belangrijke migratieroute voor zowel watervogels als walvissen. De stranden en duinen dienen daarnaast als broedplaats voor verschillende wadvogels, zoals de visdief (Sterna hirundo), de Amerikaanse schaarbek (Rynchops niger), de Amerikaanse bonte scholekster (Haematopus palliatus) en de dwergplevier (Charadrius melodus). Zeeschildpadden zijn ook op het strand waargenomen en van de onechte karetschildpad (Caretta caretta) en de groene zeeschildpad (Chelonia mydas) is bekend dat ze er regelmatig nestelen. Zie ook Kaap Hatteras Externe link (en) Cape Hatteras National Seashore. OuterBanks.com.
Cape Lookout National Seashore

Cape Lookout National Seashore ist ein zum Schutz eines 90 Kilometer langen Küstenabschnitts der südlichen Outer Banks zwischen den Meeresarmen Ocracoke Inlet im Nordosten und Beaufort Inlet im Südosten der Inselkette im Bundesstaat North Carolina eingerichtetes Naturschutzgebiet vom Typ einer National Seashore. Der Abschnitt wird durch drei der vorgelagerten Inseln North Core Banks, South Core Banks und Shackleford Banks gebildet. Außerdem gehören zwei historische Dörfer auf Core Banks, die wilden Pferde (Bank Ponies) auf der Insel Shackleford und der mit schwarzweißen Rauten bemalte Leuchtturm von Cape Lookout zum Schutzgebiet. Das dazugehörige Besucher- und Informationszentrum befindet sich auf Harkers Island. Der National Park Service, der den Küstenabschnitt betreut, plant als Teil der Feierlichkeiten zu seinem 100-jährigen Bestehen im Jahre 2016, den am 15. November 1859 erstmals erleuchteten Leuchtturm zu renovieren und die historischen Bezirke der Cape Lookout und Portsmouth Village Historic Sites zu restaurieren. Verwaltung des Parks Der National Seashore wurde am 10. März 1966 autorisiert und am 23. Mai 1986 zur North Carolina Heritage Area erklärt. Seit 16. Juni 1986 gehört das Gebiet auch zum Carolinian-South Atlantic Biosphere Reserve, dem Biosphärenreservat der Carolinas und des Südatlantik. Am 9. September 2007 traf der Tropensturm Gabrielle genau am Cape Lookout National Seashore mit Windgeschwindigkeiten von über 90 Kilometer pro Stunde auf Land. Der Schaden war gering, aber die folgende Flut und die Küstenerosion beeinflussten das Gebiet deutlich. Einzelnachweise Literatur The National Parks: Index 2001–2003. Washington: U.S. Department of the Interior. Weblinks National Park Service: Cape Lookout National Seashore Cape Lookout Studies Program Dan Blair, David Stick: Cape Lookout National Seashore. Eintrag in NCpedia, 2006.
Cape Lookout National Seashore

Cape Lookout National Seashore est un parc national des États-Unis dont la mission est de conserver une section de 90 km de longueur de la partie sud des Outer Banks, ou Crystal Coast, de Caroline du Nord. Il s'étend de Ocracoke Inlet au nord-est à Beaufort Inlet au sud-est. Trois îles barrières non développées constituent le bord de mer, les îles Nord et Sud Core Banks et Shackleford Banks. Le parc comporte deux villages historiques sur Core Banks, des chevaux sauvages sur Shackleford et le phare de Cape Lookout au motif en diamants noir et blanc. Un centre pour les visiteurs du National Park Service (NPS) se trouve sur l'île de Harkers. Dans le cadre de des célébrations son 100e anniversaire de la fondation du service en 2016, le NPS prévoit de réhabiliter le phare et restaurer les quartiers historiques Cape Lookout et Portsmouth Village. Histoire Le parc fut autorisé le 10 mars 1966. Il fut nommé une zone de patrimoine naturel en Caroline du Nord le 23 mai 1986. Le bord de mer fut désigné la réserve de biosphère de l'Atlantique de Caroline du Sud le 16 juin 1986. Vers midi le 9 septembre 2007 , la tempête tropicale Gabrielle toucha la côte à ce point précis avec des vents de 97 km/h). Les dégâts furent légers mais les inondations et l'érosion des plages affecta le belvédère. Le 27 août 2011, l'ouragan Irene toucha terre près de Cape Lookout à la catégorie 1 de l'échelle de Saffir-Simpson avec des vents de 85 milles par heure (137 km/h) soutenus. L'ouragan Arthur a également touché terre près de Cape Lookout à la catégorie 2 en 2014, donnant des vents soutenus de 100 milles par heure (161 km/h). Protection des chevaux La loi de protection des chevaux sauvages de Corolla (H.R. de 126; 113e Congrès), si elle est adoptée, prendrait un certain nombre de chevaux sauvages du troupeau sur le Cape Lookout National Seashore et déplaceraient vers le troupeau dans le National Wildlife Refuge Currituck afin d'assurer leur viabilité génétique. Liens externes Ressources relatives à la géographie : Geographic Names Information System National Parks Conservation Association NPSpecies Planning, Environment and Public Comment World Database on Protected Areas Ressources relatives à l'architecture : Harpers Ferry Center National Park Foundation NPS Stats (en) Cape Lookout National Seashore sur Natural Atlas (en) Site officiel Portail de la conservation de la nature Portail de l’océan Atlantique Portail de la Caroline du Nord
National Seashore di capo Lookout

Il National Seashore di capo Lookout è una pittoresca area costiera situata sulle isole barriera del settore meridionale degli Outer Banks, nella Carolina del Nord orientale (USA). Questo national seashore, creato nel 1966, copre un'area di 114 km². Le tre isole - North Core Banks, South Core Banks e Shackleford Banks - che costituiscono il parco si allungano per 90 km dall'insenatura di Ocracoke a nord all'insenatura di Beaufort a sud-ovest, fronteggiando l'oceano Atlantico a est e le baie di Pamlico e di Core a ovest. Queste isole barriera, basse e strette, presentano spiagge, basse dune e pianeggianti distese erbose lungo l'Atlantico e paludi salmastre lungo le baie di Pamlico e di Core. Su Shackleford Banks crescono alcune foreste di tipo marittimo. Tra le varie specie di erbe che crescono sulla spiaggia, l'avena di mare, protetta dalla legge, sviluppa radici profonde che ancorano la sabbia. Le isole costituiscono inoltre un rifugio per la tartaruga liuto, specie in pericolo, e per molte specie di uccelli acquatici. È possibile accedere all'area protetta solamente a bordo di un traghetto o di un'imbarcazione privata. Portsmouth Village, fondato nel 1753 e attualmente un villaggio restaurato inserito sul registro nazionale dei luoghi storici, è situato sulla punta settentrionale di North Core Banks. Un faro a Cape Lookout, all'estremità meridionale di South Core Banks, risale al 1859 ed è ancora operativo. Le isole sono state usate per secoli come base per pescatori e balenieri, e le acque circostanti sono note da tempo per le loro secche pericolose. Appena a nord è situata l'isola di Ocracoke, che fa parte del National Seashore di capo Hatteras. Il Fort Macon State Park si trova ad ovest, appena al di là dell'insenatura di Beaufort, sull'estremità nord-orientale di Bogue Banks. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su National Seashore di capo Lookout Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale del National Seashore di capo Lookout (EN) Programma di studi di capo Lookout, su capelookoutstudies.org.