NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Citigroup Center (New York)

Het Citigroup Center, voorheen Citicorp Center, is een 279 meter hoog kantoorgebouw in de Amerikaanse stad New York gelegen op 601 Lexington Avenue, ontworpen door Julian Roth (1902-1992), Hugh Stubbins (1912-2006) en William LeMessurier. Het is gebouwd tussen 1976 en 1978. Het gebouw wordt sterk gekenmerkt door het schuine dak (45° helling) en door drie gigantische 'steunpilaren' waarop het gebouw staat. Door deze pilaren kon een kerk - die op dezelfde grond staat - gered worden. Het Citigroup Center is dankzij haar schuine dak een hoogtepunt uit de postmodernistische architectuur. Het gebouw herbergt het hoofdkwartier van het Amerikaanse Citigroup, een van de grootste banken ter wereld. Problemen met het ontwerp in 1978 Als gevolg van een onzorgvuldig ontwerp en wijzigingen tijdens de bouw was het gebouw zoals het oorspronkelijk gebouwd was niet veilig. Voor zijn oorspronkelijke ontwerp had William LeMessurier windbelasting berekend op de zijkanten van het gebouw, maar niet op de hoeken (onder 45 graden op het gebouw). In juni 1978 naar aanleiding van discussie tussen Diane Hartley, een student civiele techniek aan de universiteit van Princeton, en Joel Weinstein, ontwerpingenieur, herberekende LeMessurier de windbelasting op het gebouw, dit keer met inbegrip van wind op de hoeken. Hieruit bleek dat er een toename was van 40% in de windbelasting en een stijging van 160% in de belasting op alle verbindingen. Het oorspronkelijke ontwerp van LeMessurier voorzag in gelaste verbindingen. Echter, tijdens de bouw, om arbeidskosten en materiaal te besparen, had men veel zwakkere boutverbindingen gebruikt. De originele gelaste verbindingen hadden voldoende sterkte om de last van de rechte wind te weerstaan, met een voldoende veiligheidsmarge om ook de hogere lasten van schuine wind te weerstaan. Een orkaanwind van 110 km/h echter zou de sterkte van de geschroefde verbindingen overschrijden. De bouten konden het begeven en het gebouw zou kunnen instorten. Uit windtunneltesten met modellen van Citigroup Center bleek dat de windsnelheid die nodig was om het gebouw te doen instorten gemiddeld plaatsvond eens in de 16 jaar. LeMessurier ontdekte ook dat zijn bedrijf de bundelveiligheidsfactor van New York had gebruikt van 1:1 in plaats van de kolomveiligheidsfactor van 1:2. Deze factoren samen betekenden dat het gebouw in gevaar was. De problemen werden ontdekt in juni, het begin van het orkaanseizoen, en moesten snel worden aangepakt. Uiteindelijk besloot LeMessurier Citicorp te overtuigen om het gebouw te laten herstellen zonder het publiek in te lichten. In de volgende drie maanden werden stalen platen over de 200 boutverbindingen gelast. Dit gebeurde 's nachts, zonder ruchtbaarheid. Na zes weken, toen het werk half af was, kwam de grote orkaan Ella recht op New York af. Evacuatieplannen werden uitgewerkt met de lokale besturen, maar de orkaan week gelukkig op tijd af. Uiteindelijk had het verkeerde ontwerp geen kwalijke gevolgen. Het gevaar werd bijna 20 jaar voor het publiek verborgen gehouden. In 1995 verscheen een lang artikel in The New Yorker. Fotogalerij Referenties
Citigroup Center (Nowy Jork)

Citigroup Center – wieżowiec w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Usytuowany jest dokładnie pomiędzy 53th Street i 54th Street, przy Lexington Avenue w dzielnicy Midtown Manhattan w okręgu Manhattan. Ma 59 pięter (do tego 3 piętra pod ziemią) i 278,9 metra wysokości. Jego budowa rozpoczęta została w 1974 roku, a zakończyła się w 1977 roku. Zaprojektowany został przez: Edward Larrabee Barnes Associates, The Stubbins Associates, Emery Roth & Sons. Wykorzystywany jest w różnych celach, głównie biurowych. Reprezentuje styl późnomodernistyczny. Jest to rozpoznawalny symbol miasta, który odznacza się w popularnej panoramie Manhattanu swoim ściętym pod kątem 45 stopni dachem. Całkowita jego powierzchnia wynosi 146 658 m². Zobacz też lista najwyższych budynków w Stanach Zjednoczonych lista najwyższych budynków w Nowym Jorku Linki zewnętrzne Emporis SkyscraperPage
Ситигруп-центр

Ситигруп-центр (англ. Citigroup Center, ранее Citicorp Center) — небоскрёб, находящийся в городе Нью-Йорк, США. Здание 601 Lexington Avenue (официальное название с 2009 года) было построено в 1977 году по плану архитектора Хью Стаббинса. Оно расположено на восточной окраине Мидтауна на Lexington Avenue — угол East 53rd Street. Высота сооружения составляет 279 м, количество этажей — 59. История строительства Небоскрёб строился на небольшом земельном участке, часть которого занимала церковь Святого Петра, построенная в 1862 году. Было достигнуто соглашение, что эта церковь может быть снесена, но на ее месте должна быть построена новая. Поэтому было решено поднять здание на 30-метровые опоры, под которыми и построили новую церковь. Была разработана система несущих треугольных стропил-шевронов, которые принимали на себя основной вес строения. Зда­ние держится на центральном стержне и четырех колоннах, в которых располагаются лифты и лестницы; стальная структура здания делится на шесть секций по восемь этажей, каждая из них состоит из вертикальных колонн, соотносящихся с пилоном и V-образными горизонтальными и диагональны­ми фермами. В здании были установлены новые для того времени энергосберегающие отопительные и осветитель­ные системы и двухуровневые лифты. На крыше небоскреба был установлен инерционный демпфер — 440-тонный бетон­ный блок, соединен­ный с компьютером, который двигается при усиле­нии ветра и глушит вызванные колебания всей конструкции. Вскоре после постройки здания, в 1978 году, главному инженеру Виллему ЛеМессурье позвонил студент из Принстонского университета с вопросами об устойчивости здания. ЛеМессурье вместе со студентом еще раз провели расчеты и убедились в их корректности. Но после звонка ЛеМессурье задумался о боковом ветре (тогда он работал над еще одним зданием, где как раз прямым ветром можно было пренебречь и нужно было рассчитывать только боковой), оказалось что боковой ветер при строительстве Ситигруп-Центр не учитывался. Более того, сварное соединения балок (которое могло компенсировать любой боковой ветер) было заменено на болтовое. Это могло привести к обрушению небоскрёба при сильном ветре. В срочном порядке были проведены укрепительные мероприятия, которые включали замену свыше 200 болтовых соединений на сварные швы. Долгое время считалось, что звонившей была Диана Хартли, но по её собственному признанию она не совершала тот звонок. Диана Хартли действительно для своей дипломной работы перепроверяла документацию и расчеты Ситигруп-центр и обнаружила, что боковой ветер в этих расчтетах не был учтен, но Диана Хартли решила, что это её недоработка. Один из инженеров объяснил ей, что боковой ветер не учитывали, потому что на это здание он не сильно влияет. Диану Хартли устроило это объяснение. Долгое время считалось что история про звонок студента просто легенда или ЛеМессурье получил наводку от своих же инженеров. Но в 2011 некий Ли ДеКеролис признался, что именно он звонил ЛеМессурье. Примечания Ссылки Небоскреб Ситигруп-центр (бывш. Ситикорп-Центр) Citicorp Center Небоскрёб угрожал Манхэттену на YouTube Самое опасное здание на Манхэттене
Сітігруп-центр (Нью-Йорк)

Сітігруп Центр (англ. Citigroup Center) — хмарочос в Нью-Йорку, США. Висота 59-поверхового будинку становить 279 метрів. Будівництво тривало з 1974 по 1977 рік. Примітки Посилання Сітігруп Центр на Emporis.com (англ.)
Granville Airport

Granville Airport (FAA LID: 01NK) is a public use airport in Washington County, New York, United States. It is located one nautical mile (1.85 km) north of the central business district of Granville, a village in the Town of Granville. Facilities and aircraft Granville Airport covers an area of 35 acres (14 ha) at an elevation of 420 feet (128 m) above mean sea level. It has one runway designated 16/34 with an asphalt surface measuring 2,500 by 36 feet (762 x 11 m). For the 12-month period ending August 18, 2005, the airport had 17,000 general aviation aircraft operations, an average of 46 per day. At that time there were 22 aircraft based at this airport: 95.5% single-engine and 4.5% glider. See also List of airports in New York References External links Granville Airport (B01) at New York State DOT Airport Directory Aerial photo as of May 1994 from USGS The National Map Resources for this airport: FAA airport information for 01NK AirNav airport information for 01NK FlightAware airport information and live flight tracker SkyVector aeronautical chart for 01NK
Aéroport international de Rochester

L'aéroport international de Rochester (en anglais : Greater Rochester International Airport), connu localement sous l'acronyme ROC (code IATA : ROC • code OACI : KROC), est un aéroport américain situé à 6 kilomètres au sud-ouest du quartier central des affaires de Rochester, dans l'État de New York. L'aéroport est détenu et exploité par le comté de Monroe. Situation Destinations Notes et références Liens externes (en) « New York State DOT Airport Diagram » Portail de l’aéronautique Portail de l’État de New York
Aeroporto Internazionale Greater Rochester

L'Aeroporto Internazionale Greater Rochester (IATA: ROC, ICAO: KROC) è un aeroporto civile statunitense situato a 4,8 km a sudovest del centro di Rochester, nella Contea di Monroe. L'aeroporto, situato a 170 m s.l.m. e utilizzato per voli domestici, dispone di un unico terminal passeggeri e di tre piste in asfalto: la prima con orientamento 04/22 lunga 2.439 metri, la seconda con orientamento 07/25 lunga 1.219 metri, e la terza con orientamento 10/28 lunga 1.951 metri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Greater Rochester Collegamenti esterni (EN) Aeroporto Internazionale Greater Rochester, su Geographic Names Information System, USGS.
Greater Rochester International Airport

Greater Rochester International Airport (IATA: ROC, ICAO: KROC) is een vliegveld 6 km ten zuidwesten van het centrum van de stad Rochester in de Amerikaanse staat New York. In 2017 verwerkte de luchthaven 2.357.000 passagiers. De luchthaven ligt in Monroe County, de county is eveneens eigenaar en uitbater van de luchthaven. De grootste luchtvaartmaatschappij die de luchthaven bedient, is Delta Air Lines. Delta neemt met 30% van de passagiers eveneens het grootste deel van de trafiek voor zijn rekening. De terminal heeft twee vleugels: Concourse A (ook Frederick Douglass Concourse genoemd) met gates A1-A11 en Concourse B (ook bekend als Susan B. Anthony Concourse) met gates B1, B2, B2A, B3-B10. Een parkeergarage met drie niveaus, bestemd voor lang parkeren en huurauto's, bevindt zich tegenover het terminalgebouw. Ook op het terrein van de luchthaven is een Fairfield Inn and Suites hotel. Topbestemmingen
Aeroportul Internațional Greater Rochester

Aeroportul Internațional Greater Rochester (IATA: ROC, ICAO: KROC, FAA LID: ROC) este un aeroport din Rochester, New York, Comitatul Monroe, New York, New York, Statele Unite ale Americii ce deservește zona Rochester. Aeroportul a fost tranzitat în 2019 de 2.553.286 de pasageri. A fost deschis în 1927 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 170 m, aeroportul dispune de 3 piste. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 3 piste: pista 04/22 din asfalt, cu dimensiunile 8.001 picioare × 150 picioare pista 07/25 din asfalt, cu dimensiunile 4.000 picioare × 100 picioare pista 10/28 din asfalt, cu dimensiunile 6.402 picioare × 150 picioare Terminale Note Vezi și
Aéroport du grand Binghamton

L'aéroport du grand Binghamton (en anglais : Greater Binghamton Airport) (code IATA : BGM • code OACI : KBGM • code FAA : BGM) est un aéroport situé huit miles au nord de Binghamton, dans le Comté de Broome, dans l'État de New York. Situation et accès Compagnies et destinations Références Liens externes (en) Site officiel Ressource relative à la géographie : Geographic Names Information System Portail de l’aéronautique Portail de l’État de New York
Aeroportul Greater Binghamton

Aeroportul Greater Binghamton (IATA: BGM, ICAO: KBGM, FAA LID: BGM) este un aeroport din Maine⁠(d), Comitatul Broome, New York, New York, Statele Unite ale Americii ce deservește zona Binghamton⁠(d)​. Aeroportul a fost tranzitat în 2019 de 76.182 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 499 m, aeroportul dispune de 2 piste. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 2 piste. Pista 10/28 are suprafața de asfalt și dimensiunile 5.001 picioare × 150 picioare. Pista 16/34 are suprafața de asfalt și dimensiunile 7.304 picioare × 150 picioare. Terminale Note Vezi și
Rego Park

Rego Park è un quartiere del Queens, uno dei cinque distretti di New York. I confini del quartiere sono Elmhurst e Corona a nord, Forest Hills a est e sud e Middle Village a ovest. Rego Park è parte del Queens Community District 6 e il suo ZIP code è 11374. Demografia Secondo i dati del censimento del 2010 la popolazione di Rego Park era di 28 260 abitanti, in diminuzione del 3,9% rispetto ai 29 404 del 2000. La composizione etnica del quartiere era: 46,2% (13 068) bianchi americani, 31,7% (8 966) asioamericani, 2,5% (698) afroamericani, 0,1% (41) nativi americani, 0,1% (7) nativi delle isole del Pacifico, 0,4% (124) altre etnie e 2,4% (674) multietinici. Gli ispanici e latinos di qualsiasi etnia erano il 16,6% (4 682). Come il vicino Forest Hills, Rego Park ha una significativa popolazione ebrea. Trasporti Il quartiere è servito dalla metropolitana di New York attraverso le stazioni di 63rd Drive-Rego Park e 67th Avenue della linea IND Queens Boulevard, dove fermano i treni delle linee E, M e R. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rego Park
Rego Park

Rego Park é um bairro no centro do Queens, localizado na cidade de Nova York. Rego Park é limitado a norte por Elmhurst e Corona, a leste e a sul por Forest Hills e a oeste por Middle Village. Os limites de Rego Park incluem o Queens Boulevard, a Long Island Expressway, o Woodhaven Boulevard e o Yellowstone Boulevard. Há uma grande população judaica no bairro, que possui prédios de apartamentos altos e casas isoladas, bem como uma grande zona comercial. Rego Park está localizado no Queens Community District 6 e seu CEP é 11374. Ele é patrulhado pela 112ª Delegacia do Departamento de Polícia de Nova York. Politicamente, o Rego Park é representado pelo 29º Distrito do Conselho da Cidade de Nova York e uma pequena parte do 24º e 25º Distritos. Geografia Rego Park é localizado no Queens e faz fronteira ao norte com o bairro de Elmhurst e Corona, ao leste, ao sul Forest Hills e ao leste com Middle Village. História Até o início do século 20, a região de Rego Park era ocupada por fazendas de imigrantes holandeses e alemães que vendiam produtos derivados do leite para estabelecimentos comerciais em Manhattan. No começo do século, os holandeses e alemães venderam suas terras para imigrantes Chineses, que passaram a comercializar produtos agrícolas exclusivamente com Chinatown, em Manhattan. O desenvolvimento residencial na região começou na década de 1920, quando a Real Good Construction Company, desenvolveu um massivo empreendimento residencial composto de 525 casas de 8 cômodos que foram à época oferecidas por $8,000 cada. O desenvolvimento residencial trouxe comércio para a região, e em 1926, um complexo de lojas começou a ser construído entre a Queens Boulevard e a Rua 63, além de um prédio de apartamentos que foi construído em 1927–28. Galeria de imagens Referências
Риго-Парк

Ри́го-Парк (англ. Rego Park) — район (neighborhood) в центральной части Куинса — крупнейшего боро Нью-Йорка, США. Стоимость проживания в Риго-Парке выше на 25,20 %, чем в среднем по США. Риго-Парк плотно заселен иммигрантами, в основном выходцами из бывших среднеазиатских республик (бухарские евреи). Русскоязычные иммигранты из Узбекистана, Таджикистана, Казахстана и Грузии живут в относительной изоляции от других русскоязычных общин Нью-Йорка, таких, как Брайтон-Бич в Бруклине. В Риго-Парке есть свои синагоги, рестораны и магазины, где обслуживание ведется на русском вперемешку с еврейско-бухарским языком. Население Согласно данным переписи населения США 2010 года, численность населения Риго-Парка составляло 28 тысяч 260 человек. В переписи не были учтены иммигранты и мигранты из других стран. Если считать население района вместе с мигрантами и иммигрантами, то население Риго-Парка превышает 70 тысяч человек. Согласно той же переписи, 46,2 % (13 068) населения составляют так называемые белые. 31,7 % (8 966) населения составляют азиаты, 16,6 % испаноговорящие латиноамериканцы, 2,5 % (698) населения составляют афроамериканцы, 0,1 % коренные американцы (индейцы), и примерно 2,6 % представители других рас и национальностей, метисов. Риго-Парк известен большим количеством иммигрантов и мигрантов. Больше половины постоянного населения района родились за пределами США. Наиболее распространенные места рождения жителей, родившихся за пределами США: Страны Южной (Бангладеш, Индия, Пакистан) и Центральной Азии (в основном из Афганистана, Таджикистана и Узбекистана) — около 21 % Россия (РСФСР) — более 14 % Китай, за исключением Гонконга и Тайваня — около 8 % Страны Латинской Америки — более 5 % Южная Корея — около 4 % Украина и Белоруссия — 3 % Иран — более 1 % Примечания Ссылки Rego Park : [№ 962366] // U.S. Geological Survey Geographic Names Information System : [англ.] / Domestic Names Committee ; U.S. Board on Geographic Names. — Дата обращения : 31.07.2026.
Sinagoga de Park East

La sinagoga de Park East es una sinagoga histórica ubicada en Nueva York, Nueva York. La Sinagoga de Park East se encuentra inscrita como un Hito Histórico Neoyorquino en la Comisión para la Preservación de Monumentos Históricos de Nueva York al igual que en el Registro Nacional de Lugares Históricos desde el 01983-08-18 18 de agosto de 1983. Ubicación La Sinagoga de Park East se encuentra dentro del condado de Nueva York. Véase también Registro Nacional de Lugares Históricos en Manhattan Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Sinagoga de Park East. Registro Nacional de Lugares Históricos en el condado de Nueva York (en inglés) Sitio web oficial del Registro Nacional de Lugares Históricos (en español)
John Street Methodist Church

Die John Street United Methodist Church ist eine Gemeinde der United Methodist Church und zugleich das zu ihr gehörende Kirchengebäude. Es befindet sich in der namensgebenden John Street 44 in Lower Manhattan in New York City. Das historische Kirchengebäude, deren Kirchengemeinde als älteste methodistische Gemeindegründung Nordamerikas gilt, hat sich inmitten moderner Hochhausbebauung im Financial District erhalten. Die Kirche ist seit 1973 als nationales historisches Denkmal im National Register of Historic Places gelistet. Geschichte Die methodistische Kirchengemeinde befindet sich in der John Street seit ihrer Gründung im Jahr 1766 und unterhält dort das dritte an der Stelle errichtete Gotteshaus. Das erste Gebäude, die Wesley Chapel, wurde als einfache Holzkapelle 1768 errichtet, initiiert durch eine Gruppe um Philip Embury und Barbara Heck. Das Holz dieser Kapelle wurde später zum Bau der Bowery Village Methodist Church und für die Stützbalken der Kanzel der Park Avenue United Methodist Church in Manhattan genutzt. Die Wesley Chapel in der John Street wurde 1817/18 durch einen Neubau ersetzt. Eine Erweiterung der Straße machte schließlich 1836 den Bau der heutigen Kirche im georgianischen Stil möglich. Der Architekt des Bauwerks ist nicht genau bekannt, es handelt sich aber wahrscheinlich um William Hurry. Literatur David W. Dunlap: From Abyssinian to Zion: A Guide to Manhattan’s Houses of Worship, New York: Columbia University Press, 2004, S. 118f. Weblinks Website der Kirchengemeinde Einzelnachweise
John Street Methodist Church

The John Street United Methodist Church – also known as Old John Street Methodist Episcopal Church – located at 44 John Street between Nassau and William Streets in the Financial District of Manhattan, New York City was built in 1841 in the Georgian style, with the design attributed to William Hurry and/or Philip Embury. The congregation is the oldest Methodist congregation in North America, founded on October 12, 1766 as the Wesleyan Society in America. History The Society built its first church, a blue stucco barn called the Wesley Chapel, on this site in 1768; its design was attributed to Barbara Heck. Timber from the Chapel was later used in building the Bowery Village Methodist Church and the Park Avenue United Methodist Church. The second church on this site was built in 1817-18, and the extravagance of the building provoked a secession from the congregation by Rev. William Stillwell. The third church, the current one, was necessitated by the widening of John Street. The church was designated a New York City Landmark in 1965 and added to the National Register of Historic Places in 1973. In 1984, the church sold its air rights to 33 Maiden Lane. Hymnist Fanny Crosby was a member of the church congregation for many years. Museum Below the sanctuary, the Wesley Chapel Museum displays many artifacts from eighteenth- and nineteenth-century American Methodist history. These include church record books, the Wesley Clock (a gift of John Wesley, 1769), love feast cups, class meeting circular benches, the original 1785 altar rail, the original 1767 pulpit made by Philip Embury, and Embury's signed Bible. See also National Register of Historic Places listings in Manhattan below 14th Street List of New York City Designated Landmarks in Manhattan below 14th Street References External links Media related to John Street Methodist Church at Wikimedia Commons Official website
Iglesia Metodista de la Calle John

La Iglesia Metodista de la Calle John (en inglés: John Street Methodist Church) es una iglesia histórica ubicada en Nueva York, Nueva York. La Iglesia Metodista está inscrita como un Hito Histórico Neoyorquino en la Comisión para la Preservación de Monumentos Históricos de Nueva York al igual que en el Registro Nacional de Lugares Históricos desde el 01973-06-04 4 de junio de 1973. Ubicación La Iglesia Metodista se encuentra en John Street, dentro del condado de Nueva York en las coordenadas 40.709167, -74.008611.​ Véase también Registro Nacional de Lugares Históricos en Manhattan Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia Metodista de la Calle John. Registro Nacional de Lugares Históricos en el condado de Nueva York (en inglés) Sitio web oficial del Registro Nacional de Lugares Históricos (en español)
Igreja Metodista John Street

A Igreja Metodista John Street (também conhecida como John Street United Methodist Church e Old John Street Methodist Episcopal Church) está localizada no número localizada na 44 da John Street entre as ruas Nassau e William Streets no Distrito Financeiro de Manhattan, em Nova York. Ela foi construída em 1841 no estilo georgiano, tendo seu design atribuído a William Hurry e Philip Embury. É considerada como a mais antiga congregação metodista na América do Norte, fundada em 12 de outubro de 1766 como a Sociedade Wesleyana na América. A Sociedade construiu sua primeira igreja, a Capela Wesley, em um celeiro neste local em 1768. A madeira da Capela foi mais tarde usada na construção da Igreja Metodista da Vila Bowery e da Igreja Metodista Unida Park Avenue. A segunda igreja neste local foi construída em 1817-18, e a extravagância do edifício provocou uma secessão da congregação pelo Reverendo William Stillwell. A terceira igreja, a atual, foi necessária pelo alargamento da John Street. A igreja foi designada como um marco da cidade de Nova York em 1964 e adicionada ao Registro Nacional de Lugares Históricos em 1973. A cantora lírica Fanny Crosby foi membro da congregação da igreja por muitos anos. Museu Abaixo do santuário, está o Wesley Chapel Museum, que exibe muitos artefatos da história metodista norte-americana dos séculos XVIII e XIX. Estes incluem livros de recordes da igreja, o Wesley Clock (um presente de John Wesley, 1769), copos para festas de amor, bancos circulares, o altar original de 1785, o púlpito original de 1767 feito por Philip Embury e a Bíblia assinada por Embury. Referências Ligações externas Media relacionados com Igreja Metodista John Street no Wikimedia Commons «Página oficial» (em inglês)