1271 Avenue of the Americas

1271 Avenue of the Americas (dawniej znany jako Time & Life Building) – 48-piętrowy wieżowiec położony przy Sixth Avenue (oficjalnie Avenue of the Americas), pomiędzy 50. a 51. ulicą, w dzielnicy Midtown Manhattan w Nowym Jorku. Zaprojektowany przez Wallace’a Harrisona z pracowni Harrison & Abramovitz budynek wzniesiono w latach 1957–1960 jako zachodnią część kompleksu Rockefeller Center. Ośmiopiętrowy cokół budynku częściowo oplata główną, 48-piętrową wieżę. Obie części otacza plac z fontannami wyłożony biało-szarymi płytami z serpentynowym wzorem. Fasada składa się z przeszklonych paneli umieszczonych pomiędzy wapiennymi pionowymi słupami. Wnętrze holu wykończono serpentynową posadzką, ścianami z białego marmuru i stali nierdzewnej oraz sufitami z czerwono-bordowego szkła. Znajdują się tam również dzieła sztuki autorstwa Josefa Albersa, Fritza Glarnera i Francisa Brennana. Na parterze mieszczą się lokale handlowo-usługowe, a w przeszłości działała tu także latynoamerykańska restauracja La Fonda del Sol. Każde z wyższych pięter ma powierzchnię 2,6 tys. m²; pomieszczenia biurowe rozmieszczono wokół centralnego rdzenia. Na 48. piętrze pierwotnie funkcjonował ekskluzywny Hemisphere Club – w ciągu dnia klub tylko dla członków, wieczorem otwarty dla publiczności. W latach 50. XX wieku, gdy wydawnictwo Time Inc. ogłosiło zamiar opuszczenia dotychczasowej siedziby przy 1 Rockefeller Plaza, zarząd Rockefeller Center zaproponował wzniesienie nowego wieżowca przy 1271 Avenue of the Americas, który miał pomieścić firmę. Roboty budowlane rozpoczęto w maju 1957 roku, wiecha została zawieszona w listopadzie 1958 roku, a pierwsi najemcy wprowadzili się pod koniec 1959 roku. W 2002 roku New York City Landmarks Preservation Commission uznała hol budynku za zabytek miejski. W 2015 roku Time Inc. ostatecznie opuściło obiekt, po czym w latach 2015–2019 przeprowadzono kompleksową modernizację budynku. Położenie Budynek 1271 Avenue of the Americas znajduje się po zachodniej stronie Sixth Avenue (oficjalnie Avenue of the Americas), pomiędzy 50. a 51. ulicą, w dzielnicy Midtown Manhattan w Nowym Jorku. Działka ma kształt prostokąta i powierzchnię 7650 m². Pierzeja budynku wynosi 125 m wzdłuż 50. i 51. ulicy oraz 61 m wzdłuż Sixth Avenue. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się m.in.: hotel The Michelangelo na zachodzie, Axa Equitable Center na północnym zachodzie, 75 Rockefeller Plaza na północnym wschodzie, Radio City Music Hall na wschodzie, 30 Rockefeller Plaza na południowym wschodzie oraz 1251 Avenue of the Americas na południu. Przed powstaniem budynku większość parceli zajmowała zajezdnia tramwajowa należąca do New York Railways Company, którą w późniejszym czasie zastąpiono parkingiem. Przy Sixth Avenue stał także czteropiętrowy budynek, a przy 50. ulicy znajdował się ciąg sklepów i lokali na parterze. Rockefeller Center Inc. wykupiło działki przy 50. i 51. ulicy w pierwszym tygodniu sierpnia 1953 roku, a tydzień później – parcele bezpośrednio przy Sixth Avenue. Jeden z obiektów podobno kosztował 2 miliony dolarów, ponieważ jego właściciel długo wstrzymywał się z transakcją. Początkowo zarząd Rockefeller Center rozważał budowę studia telewizyjnego NBC lub salonu samochodowego Forda na tym terenie. Architektura Budynek został zaprojektowany przez biuro Harrison & Abramovitz pod kierownictwem Wallace’a Harrisona i Maxa Abramovitza. Generalnym wykonawcą były firmy John Lowry oraz George A. Fuller Company. Za instalacje mechaniczne odpowiadała firma Syska Hennessy, natomiast projekt konstrukcji przygotowało biuro Edwards & Hjorth. Budynek 1271 Avenue of the Americas zaprojektowano jako wieżowiec liczący 48 pięter, o wysokości 179 m i wymiarach około 94 × 32 m. Główna wieża została otoczona niższymi segmentami z uskokami na poziomie trzeciego i ósmego piętra. Po stronie północnej i zachodniej wieżę otacza siedmiopiętrowa część cokołu. Na ósmym piętrze, w miejscu uskoku, zaprojektowano audytorium autorstwa Gio Pontiego, ozdobione kolorowymi trójkątami. Dzięki wykupieniu sąsiedniego Roxy Theatre możliwe było zwiększenie powierzchni użytkowej budynku w ramach obowiązującej wówczas ustawy zoningowej z 1916 roku. Przepisy te pozwalały, aby powyżej określonej wysokości wieża zajmowała nie więcej niż 25% powierzchni działki i wznosiła się dalej bez dodatkowych uskoków. Fasada Fasada budynku 1271 Avenue of the Americas składa się głównie ze szkła – w momencie budowy koszt wykonania takiej elewacji był taki sam jak ściany wykonanej głównie z wapienia. Zastosowanie szkła zapewniło jednak znacznie większą elastyczność aranżacji każdego piętra w porównaniu z masywną wapienną ścianą o tej samej grubości. Przed ostatecznym wyborem obecnego rozwiązania rozważano kilka wariantów. Time Inc. preferowało całkowicie gładką, płaską elewację, ale zrezygnowano z tego pomysłu, ponieważ zewnętrzne słupy konstrukcyjne zmniejszyłyby powierzchnię użytkową wnętrz. Inną koncepcją była ściana w kształcie harmonijki – okna miały być lekko cofnięte, a panele między piętrami wypukłe. Choć całość miała być obramowana płaskimi pionowymi słupami, rozwiązanie to ostatecznie odrzucono: zmniejszało powierzchnię biur, wymagało nietypowych zasłon i modyfikacji klimatyzacji, a architekci uznali je za mało estetyczne. Na poziomie parteru nad wejściem od strony 51. ulicy znajduje się wiata. Pozostała część wieżowca została obudowana szklaną ścianą kurtynową. Na wszystkich kondygnacjach fasadę tworzą pionowe słupy konstrukcyjne obłożone wapieniem. Słupy te nie tylko obramiają przeszklenia, lecz także stanowią celowe nawiązanie stylistyczne do pozostałych budynków kompleksu. Dodatkowo na elewacji zastosowano ponad 12 tys. m elementów ze stali nierdzewnej, zapobiegających przeciekaniu wody do wnętrza. Zaprojektowano je tak, by przetrwały przez cały okres istnienia budynku; na uskokach cokołu zostały one ukryte w narożnikach przy krawędziach dachów. Wapienne słupy rozmieszczono co 8,5 m. Między każdą parą słupów znajduje się pięć pionowych traktów okiennych, a w każdym z nich środkową szybę otaczają dwa wąskie aluminiowe bifora, natomiast przy krawędziach umieszczono szersze piony klimatyzacji. Pierwotnie każda szyba miała wymiary 132 × 142 cm. Panele między piętrami wykonano z blachy o grubości 6,4 mm, za którą umieszczono siatkę aluminiową. Za nimi ukryto instalacje mechaniczne, przewody oraz stropy. Początkowo planowano kwadratowe okna, jednak w trakcie prac projektowych obniżono parapety do wysokości zaledwie 76 cm nad poziomem stropu – w efekcie każdy pas między piętrami również pokryto zwykłą szybą. Pod koniec lat 2010. wymieniono przeszklenia na nowe panele niskoemisyjne z przegrodami termicznymi. Plac Wschodnia część działki została zaprojektowana jako otwarty plac o wymiarach 52 × 25 m, otoczony z trzech stron ośmiopiętrowym cokołem budynku. Od strony południowej teren uzupełnia dodatkowo promenada o szerokości 9,1 m. Nawierzchnia placu wykonana jest z płyt o falistym wzorze, podobnym do mozaik chodników na plaży Copacabana w Rio de Janeiro. Zdaniem Roberta A. M. Sterna układ ten stanowił „ilustrację idei dobrego sąsiedztwa promowanych przez Avenue of the Americas Association”. Wallace Harrison uważał, że wzór ten wprowadza różnorodność do projektu budynku. Oryginalne płyty, wyprodukowane przez Port Morris Tile & Marble Corporation, zdemontowano w 2001 roku ze względu na zbyt dużą śliskość; tej samej firmie zlecono odtworzenie wzoru, stosując bardziej chropowate lastriko. Pod koniec lat 2010. wzór serpentynowy przedłużono od granicy działki aż do krawędzi jezdni. Na placu znajdował się pierwotnie murek z miejscami do siedzenia, otaczający prostokątną sadzawkę lustrzaną o wymiarach ok. 33,5 × 9,1 m z czterema fontannowymi dyszami. W obrębie placu umieszczono także sześć mniejszych sadzawek o wymiarach 10,2 × 1,8 m. Wszystkie zbiorniki zabezpieczono ołowianą matą, na której ułożono warstwę cementu i lastrika. Pierwotnie po stronie 50. ulicy nasadzono drzewa i krzewy, natomiast w części placu od strony Sixth Avenue ustawiono trzy maszty flagowe. Podczas modernizacji przeprowadzonej pod koniec lat 2010. usunięto oryginalne elementy wodne i zastąpiono je nowym układem: przy Sixth Avenue powstało pięć sadzawek z dyszami fontannowymi, dodano rabaty z roślinami oraz miejsca do siedzenia. Na terenie placu znajduje się również wejście do stacji metra 47th–50th Streets – Rockefeller Center, obsługującej linie B, D, F i M. W 1972 roku organizacja Association for a Better New York zleciła Williamowi Crovello wykonanie rzeźby przeznaczonej na plac przed budynkiem. Dzieło nosi tytuł „Cubed Curve” i ma wymiary 3,7 × 2,4 m. Forma rzeźby nawiązuje do płynnego pociągnięcia pędzlem. W 2018 roku, w związku z modernizacją budynku, rzeźbę przeniesiono na teren Ursinus College w Collegeville w Pensylwanii. Wnętrze Budynek 1271 Avenue of the Americas dysponuje ok. 130 tys. m² powierzchni najmu. Zgodnie z danymi New York City Department of City Planning łączna powierzchnia brutto obiektu wynosi 182 360 m². Projekt aranżacji wnętrz powierzono grupie architektów, wśród których znaleźli się Alexander Girard, Gio Ponti, Charles Eames, William B. Tabler oraz pracownia George Nelson & Company. Obsługę pionową budynku zapewnia trzydzieści wind zlokalizowanych w głównym rdzeniu konstrukcji. Wnętrze budynku podzielone jest na osiem stref klimatyzacji. Pierwotnie piętra 8., 9. oraz od 16. do 34. włącznie zajmowane były przez Time Inc., które dysponowało własnymi termostatami, umożliwiającymi dostosowanie temperatury do niestandardowych godzin pracy pracowników. W związku z budową obiektu w 1957 roku zmodernizowano główny system klimatyzacji Rockefeller Center, zwiększając jego wydajność do 6 tys. ton chłodu na godzinę dostarczanych do budynku. Ze względu na znaczną emisję ciepła przez sprzęt Time Inc., instalacje chłodnicze musiały pracować przez cały rok. Pierwotny system klimatyzacji zasilany był parą wodną, jednak do roku 2000 uzupełniono go o urządzenia chłodnicze zasilane energią elektryczną i gazem ziemnym. Przestrzenie techniczne ukryto za wąskimi oknami w elewacji budynku. Budynek posiada trzy poziomy podziemne. Na pierwszym z nich znajduje się przejście łączące obiekt z podziemną siecią komunikacyjną Rockefeller Center oraz ze stacją metra 47th–50th Streets – Rockefeller Center. Dwie pozostałe kondygnacje podziemne nie są dostępne dla osób postronnych i służą celom magazynowym, eksploatacyjnym oraz instalacjom technicznym budynku. Parter Hol wejściowy Hol wejściowy budynku 1271 Avenue of the Americas jest otoczony ze wszystkich stron powierzchniami handlowo-usługowymi. Dzięki przeniesieniu konstrukcji nośnej wieżowca do rdzenia i na obwód budynku Wallace K. Harrison uzyskał większą swobodę projektową. Pierwotny projekt przewidywał zadaszoną galerię handlowo-wystawową od strony 50. ulicy oraz pasaż północ–południe między 50. a 51. ulicą, ale ostateczna realizacja znacznie odbiegała od tych założeń. Do holu prowadzą dwa wejścia od południa (od strony 50. ulicy), po obu stronach rdzenia, oraz jedno wejście od północy (od 51. ulicy), wzdłuż wschodniej ściany rdzenia. W samym rdzeniu znajdują się dwa korytarze (zachód–wschód) połączone zespołami wind. Północny z nich wyposażono w schody i schody ruchome prowadzące na drugie piętro oraz do poziomu piwnic. Do lat 90. XX wieku południowy korytarz był wąskim przejściem, ponieważ po obu jego stronach znajdowały się witryny sklepowe. Istniało także zadaszone przejście w kierunku wschodnim na Sixth Avenue, który został zamknięty przed 2002 rokiem. W głębi holu, za fontanną, znajdowała się recepcja Time Inc. Posadzka holu jest wykonana w tym samym stylu nawierzchni co plac na zewnątrz. Oryginalne płytki, wykonane z białego lastrika cementowego z obramowaniami ze stali nierdzewnej i ułożone w kierunku wschód–zachód, dostarczyła i zamontowała firma American Mosaic & Tile Company. W latach 90. XX wieku południową część holu powiększono, wchłaniając przestrzeń po dawnych witrynach sklepowych, ale nowa posadzka nie pasowała do pierwotnej. Pod koniec lat 2010. przeprowadzono renowację całej powierzchni holu, zastępując ją płytami lastriko na bazie marmuru, odwzorowującymi oryginalny wzór. Ponieważ płyty marmurowe zawierały naturalne czarne żyły skalne, przed montażem wykonawca ręcznie je usuwał. Ściany holu wykonane są głównie z wielkich tafli szkła oraz paneli z białego marmuru. Wokół rdzenia budynku zastosowano prostokątne panele ze stali nierdzewnej, ułożone we wzór szachownicy – zostały dobrane tak, by współgrały z kolorystyką posadzki. Wysokość pomieszczenia wynosi 4,9 m. Pierwotny sufit pokrywały matowe, ciemnobordowe szklane płytki, wyprodukowane przez firmę American-Saint Gobain Corporation; w wybranych miejscach wbudowano podświetlane białe wnęki. Płytki podwieszano na podkładkach w narożach, dzięki czemu w razie potrzeby można je było łatwo zdemontować do konserwacji. Pod koniec lat 2010. oryginalny szklany sufit zastąpiono płytkami o podobnej konstrukcji i fakturze, lecz w nieco jaśniejszym, czerwono-bordowym odcieniu, pasującym do pierwotnej barwy. Ściany holu zdobią dwa wielkoformatowe murale autorstwa Josefa Albersa i Fritza Glarnera, których Wallace K. Harrison znał osobiście od wielu lat. Na wschód od wind umieszczono dzieło Fritza Glarnera zatytułowane „Relational Painting No. 88” o wymiarach 12,2 × 4,6 m. Kompozycja składa się z nakładających się na siebie geometrycznych kształtów w kolorach czerwonym, żółtym, niebieskim, szarym i czarnym na białym tle. Mural zamontowano w kwietniu 1960 roku. Na zachód od wind znajduje się mural Josefa Albersa „Portals” o wymiarach 12,8 × 4,3 m. Praca zbudowana jest z naprzemiennych pasów białego i brązowego szkła, które otaczają zestaw płyt z brązu i niklu, tworząc złudzenie głębi. „Portals” zainstalowano rok po dziele Glarnera. W styczniu 1965 roku na północ od wind umieszczono kolejne dzieło – relief autorstwa Francisa Brennana, ówczesnego dyrektora artystycznego magazynu „Fortune”. Praca ma wymiary 4 × 1,8 m i zawiera wszystkie litery alfabetu ułożone w kroju Caslon 471. Lokale handlowo-usługowe W chwili otwarcia budynku w północno-wschodnim narożniku parteru, przy holu wejściowym, mieścił się oddział banku Manufacturers Trust. Przy południowym końcu holu, po obu stronach korytarza wschód–zachód, znajdowały się dwie witryny sklepowe, ale zostały zlikwidowane w latach 90. XX wieku. Wzdłuż zachodniej ściany holu znajdowała się restauracja La Fonda del Sol („Karczma Słońca”) o tematyce latynoamerykańskiej, prowadzona przez Josepha Bauma z Restaurant Associates. Wnętrza zaprojektował Alexander Girard, a meble Charles Eames. Restauracja posiadała ozdobny przedsionek oraz ciąg sal jadalnych prowadzących do największej z nich. Sale dekorowano przedmiotami z Ameryki Łacińskiej, a wystrój cechowały tkaniny w co najmniej dwóch wyrazistych odcieniach. Lokal w 1971 roku przeniesiono w inne miejsce; w jego miejscu powstał oddział banku. Pierwszym najemcą był Seaman’s Bank for Savings, którego wnętrze wyróżniały okrągłe kolumny stalowe oraz lady z zielonego marmuru z białymi żyłkami. Według stanu na 2021 rok w holu działały m.in. restauracje The Capital Grille i Ted's Montana Grill. Kondygnacje górne Biura Siedem najniższych pięter ma po ok. 5,8 tys. m² powierzchni użytkowej. Każde z wyższych pięter ma ok. 2,6 tys. m² powierzchni i jest w dużej mierze pozbawione słupów konstrukcyjnych. Były to jedne z największych płyt stropowych wśród nowojorskich budynków biurowych wzniesionych po II wojnie światowej. Wszystkie klatki schodowe i windy umieszczono w centralnym rdzeniu konstrukcyjnym, dzięki czemu cała strefa zewnętrzna każdego piętra pozostaje w pełni wykorzystywalna. Rozwiązanie to umożliwiło zastosowanie układu otwartego oraz zapewniło dużą elastyczność w podziale powierzchni biurowej. Moduły biurowe miały zwykle wymiary 1,2 × 1,4 m, przy czym można było je dowolnie łączyć. Układ wnętrza był inspirowany rozwiązaniami zastosowanymi wcześniej w budynku Loews Philadelphia Hotel w Filadelfii. Za projekt aranżacji powierzchni zajmowanej pierwotnie przez Time Inc. (21 pięter) odpowiadała pracownia Designs for Business. Pomimo konieczności wydzielenia licznych małych pomieszczeń i boksów biurowych, firmie udało się w dużej mierze zmieścić je w obrębie modularnego systemu budynku. W części Time Inc. zastosowano kwadratowe aluminiowe słupy, do których przymocowano panele działowe wykonane z różnych materiałów – drewna, tworzywa sztucznego, juty i szkła – choć początkowo nie zapewniały one izolacji akustycznej. Przed realizacją wykonano makiety biur w Astorii w Queens oraz w ówczesnej siedzibie Time Inc. przy 1 Rockefeller Plaza. Hole windowe na każdym piętrze zajmowanym przez Time Inc. miały odmienny wystrój. Na 28. piętrze znajdowała się także galeria fotograficzna, w której pracował fotoreporter Alfred Eisenstaedt. Po zaprojektowaniu krzeseł biurowych dla Time Inc. Charles Eames opracował w 1961 roku nowy model, znany odtąd jako „Time-Life Chair”. Krzesła powstały jako wyraz wdzięczności wobec Henry’ego Luce’a, założyciela magazynów „Time” i „Life”, który pozwolił mu wykorzystać zdjęcia z archiwów na potrzeby pawilonu zaprojektowanego przez Eamesa na Amerykańską Wystawę Narodową w Moskwie w 1959 roku. Model ten jest produkowany do dziś, choć w wersji zmodyfikowanej pod kątem większej stabilności i zgodności z aktualnymi normami. Na drugim piętrze znajdowały się biura firmy Gilman Paper Company, zaprojektowane przez pracownię SLS-Environetics i połączone z holem wejściowym ruchomymi schodami. Westybul u szczytu ruchomych schodów wyróżniał się ścianą ze stali nierdzewnej oraz dywanem, który pokrywał nie tylko podłogę, lecz także fragmenty ścian. Recepcja miała kanciaste biurko i oprawy oświetleniowe ze stali nierdzewnej. Właściwe pomieszczenia biurowe Gilman miały sufity o wysokości 4 m, ostro cięte meble, rzeźbione kanały wentylacyjne i elementy oświetleniowe, odsłonięte belki konstrukcyjne oraz system kolorystycznego oznaczania poszczególnych działów. Na 24. piętrze mieści się biuro Rockefeller Group, które w 2020 roku zostało przeprojektowane przez pracownię Fogarty Finger. Wnętrze obejmuje recepcję wykończoną ciemnym drewnem, aneks kuchenny w stylu mid-century modern, otwarte przestrzenie biurowe z obniżonymi sufitami oraz gabinety kierownicze i sale konferencyjne ze szklanymi ścianami. Aula Powyżej ósmego piętra, na poziomie uskoku, Gio Ponti zaprojektował aulę z przylegającymi pomieszczeniami: kuchnią, jadalnią, recepcją i salonem. Całość służyła spotkaniom z reklamodawcami oraz wydarzeniom korporacyjnym i sprzedażowym. Ściany ustawiono pod nieregularnymi kątami; pierwotnie część z nich wykonano z kolorowych luksfer, a wnętrze zdobiły obrazy sycylijskich artystów. Sama aula miała sufit w formie kopuły, natomiast w sąsiednich pomieszczeniach sufit ozdobiono mosiężnymi motywami. Posadzki były żółte z zielonymi i niebieskimi smugami, a zaprojektowane specjalnie dla tego miejsca drewniane meble miały geometryczny charakter. Aulę zamknięto w 1981 roku, a jej oryginalne wyposażenie sprzedano. W 1983 roku przestrzeń została przebudowana przez pracownię Davis, Brody & Associates i przekształcona w centrum konferencyjne. Hemisphere Club i Tower Suite Hemisphere Club i Tower Suite zajmowały wspólną przestrzeń na 48. piętrze, zaprojektowaną przez biuro George Nelson & Company. W ciągu dnia działał tu Hemisphere Club – prywatny klub dla kadry menedżerskiej liczący 250 miejsc. W momencie otwarcia budynku opłata inicjacyjna wynosiła 1000 dolarów, a roczna składka – 360 dolarów. Dzięki temu Hemisphere Club dołączył do grupy klubów prywatnych zlokalizowanych na najwyższych piętrach nowojorskich wieżowców. Wieczorem ta sama przestrzeń otwierała się dla publiczności jako restauracja Tower Suite, w której w początkowym okresie kolacja kosztowała 8,50 dolara od osoby. Restaurację prowadziła firma Restaurant Associates. George Nelson zaprojektował dla niej specjalne krzesła, które ostatecznie nigdy nie weszły do produkcji. Ponieważ okna dzieliły widok z 48. piętra na wiele fragmentów, przestrzeń zaprojektowano z zastosowaniem wnęk okiennych. Kilka lat po otwarciu „The New Yorker” pisał, że do każdego stolika w Tower Suite codziennie przez siedem dni w tygodniu podchodził „lokaj w czarnym fraku i pokojówka w puszystym białym fartuszku”. Po otwarciu restauracji Craig Claiborne z „The New York Times” ocenił ją jako „w większości doskonałą”. W 1970 roku magazyn „New York” nazwał ją jednak „złowrogą chmurą nad Time Inc.”. Według Florence Fabricant, krytyczki kulinarnej z „The New York Times”, Tower Suite zapoczątkowała zwyczaj, w którym kelnerzy przedstawiali się gościom. Gdy wraz z pojawieniem się wyższych budynków w okolicy zainteresowanie Hemisphere Club zaczęło spadać, przestrzeń przebudowano tak, aby wieczorami mogła pełnić funkcję ogólnodostępnej restauracji. W 1970 roku kolacja w Tower Suite kosztowała 11,50 dolara od osoby, natomiast w 1990 roku cena wynosiła już 70–130 dolarów. Hemisphere Club ostatecznie zamknięto w latach 90. XX wieku. Historia Firma medialna Time Inc. zajmowała pomieszczenia w budynku 1 Rockefeller Plaza od 1937 roku, czyli od chwili oddania go do użytku w ramach kompleksu Rockefeller Center. Już w 1946 roku rozważała ona budowę nowej siedziby – 35-piętrowego wieżowca według projektu Harrison & Abramovitz – na działce zajmowanej wówczas przez Hotel Marguery przy 270 Park Avenue, jednak plany te nie zostały zrealizowane. Do 1953 roku stało się jasne, że w ciągu najbliższego roku Time Inc. całkowicie wypełni dostępną powierzchnię w dotychczasowej siedzibie i potrzebuje budynku, w którym będzie mogła zmieścić się w całości. Poważnie rozważano przeprowadzkę do podmiejskich lokalizacji w hrabstwie Westchester na północ od Nowego Jorku oraz do okolic Filadelfii. Ostatecznie w listopadzie 1955 roku podjęto decyzję o pozostaniu w Nowym Jorku – głównie ze względu na lepszy dostęp do środków komunikacji. Budowa Gdy zarząd Rockefeller Center Inc. dowiedział się o problemach Time Inc., zlecił pracowni Harrison & Abramovitz opracowanie projektu wieżowca na wolnej działce należącej do kompleksu – z założeniem, że pomieści on zarówno siedzibę NBC, jak i Time Inc. W ramach prac przygotowano kilka rysunków elewacji oraz 15-minutowy film prezentacyjny. Ostatecznie NBC wycofało się z przedsięwzięcia – sprzeciw wyraził prezes stacji, David Sarnoff. W sierpniu 1956 roku Rockefeller Center Inc. nabył Roxy Theater. W grudniu tego roku oficjalnie ogłoszono budowę Time-Life Building. W chwili ogłoszenia planów Time Inc. wynajęło 56 tys. m² powierzchni, a umowy najmu na pozostałe piętra podpisały firmy American Cyanamid, Shell Oil Company, McCann-Erickson oraz Esso. Przed rozpoczęciem prac zamówiono 27 tys. ton stali konstrukcyjnej z dostawą na początek 1958 roku. Time Inc. i Rockefeller Center Inc. powołały wspólną spółkę Rock-Time Inc., która miała dzielić przychody z najmu wieżowca. Rockefeller Center posiadał większościowy pakiet 55%, natomiast Time Inc. – pozostałe 45%. Plany budowlane złożono w urzędzie w marcu 1957 roku. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego odbyła się 16 maja 1957 roku i jednocześnie rozpoczęto roboty ziemne. W czerwcu budynek był wynajęty w 70%, a wśród najemców znalazły się koncerny Curtiss-Wright oraz Westinghouse Electric Corporation. Z tej okazji reaktywowano – po siedemnastoletniej przerwie – Rockefeller Center Sidewalk Superintendents’ Club, stowarzyszenie osób spoza placu budowy, które chciały na bieżąco śledzić postęp prac. Inauguracyjną ceremonię klubu w lipcu 1957 roku uświetniła obecność aktorki Marilyn Monroe. Wykop osiągnął głębokość 12 m i dotarł do warstwy łupku manhattańskiego. Do listopada 1957 roku wykop był w zasadniczej części ukończony; w tym samym czasie Fundacja Rockefellera wynajęła powierzchnię biurową, a dwóch dotychczasowych najemców rozszerzyło swoje zobowiązania najmu. W listopadzie Nelson Rockefeller – przewodniczący zarządu Rockefeller Center Inc. – oraz Roy E. Larsen – prezes Time Inc. – przedstawili publicznie szczegóły projektu. Montaż konstrukcji nadziemnej rozpoczęto w kwietniu 1958 roku. W sierpniu tego roku Equitable Life Assurance Society udzieliła deweloperom kredytu w wysokości 50 milionów dolarów – była to wówczas największa pojedyncza transakcja finansowania nieruchomości. Wieżowiec osiągnął docelową wysokość w listopadzie 1958 roku. W kwietniu 1959 roku Time Inc. podnajęła 6 z 21 kontrolowanych przez siebie pięter. W tym momencie budynek był wynajęty w 92% (wliczając powierzchnię podnajmowaną). Kamień węgielny wmurowano 4 czerwca 1959 roku w południowo-wschodnim narożniku budynku – po zakończeniu montażu konstrukcji stalowej. II połowa XX wieku Pierwszym najemcą, który w październiku 1959 roku wprowadził się do wieżowca, była firma American Cyanamid Company. W ciągu kolejnych miesięcy do budynku przenosili się następni najemcy, a jednocześnie kończono montaż ostatnich elementów wystroju wnętrz. W grudniu 1959 roku zdemontowano już ogrodzenie budowy wokół parceli 1271 Avenue of the Americas, a kilka firm zajęło swoje pomieszczenia. W styczniu 1960 roku ogłoszono podpisanie kolejnych umów najmu, w tym na lokal handlowy na parterze. W lutym 1960 roku otwarto podziemne przejście łączące piwnice budynku ze stacją metra. W kwietniu 1960 roku do nowej siedziby wprowadziła się redakcja magazynu „Life”, który w artykule redakcyjnym określił przeprowadzkę jako „zwycięstwo w walce o poprawę wizerunku podupadłej Sixth Avenue”. Ostatecznie Time Inc. podnajęła część swojej powierzchni ponad czterdziestu podnajemcom. Pod koniec 1961 roku budynek był zajęty niemal w całości. Na początku 1971 roku restauracja La Fonda del Sol przeniosła się do mniejszego lokalu, a w jej miejscu otwarto oddział banku Seaman’s Trust. Nowy oddział cieszył się tak dużym powodzeniem, że w ciągu trzech tygodni zrealizował transakcje odpowiadające normalnemu sześciomiesięcznemu obrotowi. Chociaż w 1972 roku zaprzestano wydawania magazynu „Life”, nazwa budynku pozostała bez zmian, a zwolnioną przez redakcję powierzchnię szybko zajęły inne tytuły koncernu Time Inc., m.in. „People” i „Money”. W 1975 roku w budynku otwarto restaurację U.S. Steakhouse, zaaranżowaną według projektu pracowni Gwathmey Siegel & Associates Architects; kilka lat później lokal przeszedł niewielką modernizację. Do 1981 roku Time Inc. zajmowało ok. 93 tys. m² powierzchni, jednak część działów – np. HBO – musiała zostać przeniesiona do innych budynków. W 1983 roku przeprowadzono remont dawnej auli na ósmym piętrze. Na początku lat 80. XX wieku zainstalowano także system chłodzenia zasilany energią elektryczną, uzupełniający pierwotną instalację parową. W grudniu 1986 roku Time Inc. sprzedało swój 45-procentowy udział we własności budynku spółce Rockefeller Group za 118 milionów dolarów. Część uzyskanych środków firma przeznaczyła na inne cele, m.in. skup akcji własnych. W ramach tej samej transakcji przedłużono umowę najmu Time Inc. z 1997 do 2007 roku z opcją dalszego przedłużenia o kolejne dziesięć lat (do 2017 roku). Opcję tę wykonano w 1999 roku. W chwili przedłużenia umowy Time Inc. zajmowało 80% powierzchni wieżowca, a dodatkowo wynajmowało przestrzeń w sąsiednim budynku przy 135 West 50th Street. W ramach wartej 190 milionów dolarów modernizacji oba obiekty połączono wewnętrznie na drugim piętrze. W 2000 roku zainstalowano system chłodzenia zasilany gazem ziemnym – dzięki temu 1271 Avenue of the Americas stał się jedynym budynkiem w Nowym Jorku wyposażonym jednocześnie w trzy niezależne źródła chłodzenia. XXI wiek Na początku sierpnia 2001 roku Time Inc. – już jako część koncernu AOL Time Warner – zajmowało 98% powierzchni budynku. W tym samym miesiącu należąca do grupy stacja CNN oraz Rockefeller Group zawarły porozumienie o przekształceniu dawnego lokalu banku Chase Manhattan Bank (na poziomie parteru) w dwupiętrowe studio telewizyjne CNN. W lipcu 2002 roku hol New York City Landmarks Preservation Commission wpisała wnętrze holu wejściowego do rejestru zabytków miasta. Decyzję tę poprzedziły starania dyrektora Municipal Art Society, Franka E. Sanchisa III, który przekonał zarząd Rockefeller Group do poparcia ochrony holu. W tym samym czasie trwała już gruntowna renowacja pomieszczenia prowadzona przez pracownię Swanke Hayden Connell Architects za kwotę 40 milionów dolarów; w ramach prac połączono dwie witryny handlowe w jedną poczekalnię oraz wydzielono zabezpieczoną przestrzeń wokół wind. Studio CNN zostało otwarte we wrześniu 2002 roku; projekt scenografii wykonała firma Production Design Group. W 2006 roku na parterze otwarto restaurację Ted’s Montana Grill. W maju 2014 roku Time Inc. ogłosiło plan przeniesienia siedziby do kompleksu Brookfield Place na Dolnym Manhattanie. W 2015 roku firma opuściła budynek, co pozwoliło Rockefeller Group ogłosić kompleksową renowację za 325 milionów dolarów według projektu pracowni Pei Cobb Freed & Partners. W ramach modernizacji zaprojektowano nowe wejście od strony Sixth Avenue, wymieniono nawierzchnię placu, a także odnowiono elewację. Wszystkie 30 kabin windowych zastąpiono nowymi, których sufit stanowił nawiązanie do zadaszenia przy 51. ulicy. Odrestaurowano również hol wejściowy, a budynkowi przywrócono oficjalną nazwę odpowiadającą adresowi – 1271 Avenue of the Americas. Podczas prac Time Inc. wydobyło kapsułę czasu wmurowaną w kamień węgielny w 1959 roku. Zawierała ona przedmioty z epoki: egzemplarze magazynów, albumy fotograficzne, ołówek oraz rolkę mikrofilmu z informacjami o kompleksie Rockefeller Center. Odrestaurowano murale Fritza Glarnera i Josefa Albersa, a posadzki, sufity i oznakowanie doprowadzono do stanu zgodnego z pierwotnym projektem. Na początku 2018 roku budynek był całkowicie opróżniony. Renowacja została ukończona w 2019 roku – budynek był wówczas już w pełni wynajęty. Wśród głównych najemców znalazły się instytucje finansowe: American International Group, Greenhill & Co., H.I.G. Capital oraz Mizuho Financial Group. Pozostałą powierzchnię zajęły m.in. kancelarie prawne Blank Rome i Latham & Watkins, a najwyższe siedem pięter zajęło biuro typu multi-family office Bessemer Trust. W tym samym okresie do wieżowca przeniosła się siedziba Major League Baseball. Organizacja wynajęła dodatkowo dwie kondygnacje w podstawie budynku na oficjalny sklep ligi – MLB Store – otwarty dla publiczności w 2020 roku. Wraz z wybuchem pandemii COVID-19 w Nowym Jorku wiosną 2020 roku budynek przez kilka miesięcy pozostawał w dużej mierze pusty. W tym samym roku obiekt otrzymał certyfikat LEED Gold w kategorii zrównoważonego budownictwa. W maju 2021 roku był ponownie w pełni wynajęty. W części parterowej otwarto dwupoziomową grecką restaurację Avra Estiatorio, która rozpoczęła działalność w czerwcu 2022 roku. W 2025 roku do oferty gastronomicznej dołączyła kolejna restauracja – Cuerno New York. Wpływ Po oddaniu budynku do użytku magazyn „Architectural Forum” pisał: „Charakter tego gmachu jest efektem współpracy partnerów, połączenia różnych funkcji, syntezy projektowej oraz scalenia dwóch typowych nowojorskich rodzajów biurowców. […] społeczeństwie drapaczy chmur Time & Life Building reprezentuje klasę wyższą średnią”. Krytyczka architektury z „The New York Times” Ada Louise Huxtable w 1960 roku uznała, że 1271 Avenue of the Americas – razem z budynkami 28 Liberty Street i 270 Park Avenue – wyróżnia się „wciąż zbyt rzadko spotykaną doskonałością estetyczną”. Jednocześnie określiła wnętrza tego obiektu mianem „elastycznej anarchii architektonicznej”. Z kolei Carter B. Horsley wysoko ocenił projekt i materiały użyte w holu wejściowym, natomiast elewację uznał za raczej niepozorną – choć, jak zastrzegł, „wcale nie złą”. Ukończenie Time & Life Building stało się impulsem do wznoszenia podobnych nowoczesnych biurowców wzdłuż Sixth Avenue. Architekt Robert A. M. Stern w swojej książce „New York 1960” (1995) uznał ten obiekt za „pierwszy kluczowy krok” w procesie przekształcania całej alei. Magazyn „Architectural Forum” stwierdził z kolei, że ukończenie gmachu „otwiera przed rozwijającym się miastem szerokie możliwości” i wytycza kierunek dalszej rozbudowy dużej powierzchni biurowej na zachód od Sixth Avenue. 1271 Avenue of the Americas wielokrotnie pojawiał się w produkcjach filmowych i telewizyjnych. W serialu Mad Men pełnił rolę fikcyjnej siedziby agencji reklamowej Sterling Cooper Draper Pryce (później Sterling Cooper & Partners). W 2015 AMC roku stacja AMC, emitująca serial, ustawiła przed budynkiem ławkę z czarną sylwetką Dona Drapera – charakterystyczną postacią z czołówki odcinków. Część akcji filmu Sekretne życie Waltera Mitty (2013) rozgrywa się wewnątrz tego wieżowca. Uwagi Przypisy Bibliografia Matthew A. Postal: Time-Life Building. New York City Landmarks Preservation Commission, 2002-07-16. [dostęp 2025-11-25]. (ang.). Robert A.M. Stern, Thomas Mellins, David Fishman: New York 1960: Architecture and Urbanism Between the Second World War and the Bicentennial. Monacelli Press, 1995, s. 397–403. ISBN 1-885254-02-4. OCLC 32159240. (ang.). Carol H. Krinsky: Rockefeller Center. Oxford University Press, 1978. ISBN 978-0-19502-404-3. (ang.).