Naalden van Cleopatra

De Naalden van Cleopatra zijn twee oud-Egyptische obelisken die oorspronkelijk in Heliopolis stonden. Tegen 13 v.Chr. zijn ze overgebracht naar Alexandrië, en vervolgens in de 19e eeuw naar Londen en New York. Geschiedenis De obelisken zijn omstreeks 1450 v.Chr. opgericht in opdracht van Thoetmosis III. Aanvankelijk behoorden ze bij de tempel van Re in Heliopolis. Ze zijn gemaakt van rood graniet uit Aswan en voorzien van hiërogliefen. Tweehonderd jaar later liet Ramses II bijkomende inscripties aanbrengen om zijn militaire overwinningen te memoreren. Onder keizer Augustus werden de gevaarten tegen 13 v.Chr. verplaatst naar Alexandrië. Daar was Cleopatra VII begonnen met een altaar ter ere van haar geliefde Marcus Antonius, maar door hun nederlaag en zelfdoding was het onafgewerkt. Om hun herinnering uit te wissen, transformeerde Augustus het project tot het Caesareum voor de keizerscultus. Tijdens de Franse expeditie naar Egypte trof men de resten van het Caesareum aan en sprak men over de obelisken als les aiguilles de Cléopâtre. Hoewel zij feitelijk niet degene was die de verplaatsing had bevolen, is de benaming gebleven. Na het bankroet van Ottomaans Egypte schonk de kedive Ismail Pasha de obelisken aan zijn westerse schuldeisers. Londen Cleopatra's obelisk in Londen staat in de City of Westminster bij de Hungerford Bridge. In 1819 bood onderkoning Mohammed Ali van Egypte de obelisk aan het Verenigd Koninkrijk aan, nadat Lord Nelson en Sir Ralph Abercromby respectievelijk de Slag op de Nijl en de Slag bij Alexandrië hadden gewonnen. De Engelse regering wilde de obelisk wel in ontvangst nemen, maar was niet bereid de kosten van het transport te betalen. Zodoende bleef de obelisk nog lange tijd in Egypte staan. In 1877 toonde Sir William James Erasmus Wilson zich bereid de kosten voor het transport (£ 10 000) op zich te nemen. De obelisk werd vervolgens uitgegraven en in een door John Dixon ontworpen ijzeren cilinder gestopt. De cilinder kreeg een mast, een steven, twee kimkielen en een dekhuis, en kreeg de naam Cleopatra. Het ponton Cleopatra zou vervolgens naar Londen gesleept moeten worden met het schip Olga, ware het niet dat de Cleopatra tijdens een storm in de Golf van Biskaje kapseisde. Bij deze scheepsramp kwamen zes mensen om het leven, maar de Cleopatra zelf bleef drijven. Het schip Fitzmaurice schoot te hulp en sleepte de Cleopatra naar Ferrol te Spanje, waar ze werd gerepareerd. Uiteindelijk kwam de obelisk op 21 januari 1878 aan in Gravesend en kon hij in augustus overeind worden gezet op het Victoria Embankment. De Naald van Cleopatra in Londen wordt geflankeerd door twee quasi-Egyptische, bronzen sfinxen. Deze beelden werden tijdens bombardementen in de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd. In 2005 werden de sfinxen gerestaureerd. Normaal gesproken moeten sfinxen een obelisk bewaken en kijken ze van de obelisk af. Bij Cleopatra's obelisk in Londen hebben de bouwers echter een fout gemaakt en kijken de sfinxen naar het beeld toe. New York In de Verenigde Staten staat de Naald van Cleopatra in het Central Park. Toen in 1869 het Suezkanaal werd geopend, sprak de Egyptische kedive Ismail Pasha voor het eerst over een gift aan Amerika, in de hoop hiermee de handel met het land te verbeteren. Op 18 mei 1879 werd de overdracht van een obelisk per brief bevestigd. De spoorwegmagnaat William Henry Vanderbilt was bereid het project te financieren en zodoende kon aan luitenant Henry Gorringe opdracht worden gegeven om de obelisk naar Amerika te vervoeren. Het gevaarte – dat 244 ton weegt – werd in vier maanden naar Amerika gevaren. Uiteindelijk werd er over de Fifth Avenue een brug van schragen gebouwd en op deze manier werd de obelisk naar Central Park gebracht. Daar werd hij op een sokkel geplaatst die bestaat uit vier replica's van bronzen krabben uit het Romeinse Rijk. Voetnoten