NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Northlandz

Northlandz ist eine Modelleisenbahn-Schauanlage in Flemington im amerikanischen Bundesstaat New Jersey. Geschichte Erbaut wurde die Anlage in den 1970er Jahren von Bruce Williams Zaccagnino, der nach eigenen Angaben auch als Konzertmusiker, Computerspiel-Programmierer und Herausgeber tätig war und die Ausstellung bis Ende der 1990er Jahre betrieb. 1997 wurde die Anlage mit ihren ca. 800 m² Anlagenfläche in einer 5000 m² großen Halle von Guinness World Records als größte Modelleisenbahnanlage der Welt aufgenommen. Diese „Titel“ ging im Juli 2005 an das Miniatur-Wunderland in Hamburg über, als sich die dortige Anlagenfläche durch Fertigstellung des Abschnitt Skandinavien auf 1300 m² vergrößerte. Beschreibung Die Hauptanlage ist in der Nenngröße H0 ausgeführt. Dominierend sind auf der durch einen auf- und absteigenden Besucherweg erschlossenen Ausstellung die bis zu 13 m langen Brückenbauwerke, von denen oft mehrere übereinander die tiefen Canyons überspannen. Die über 100 fahrenden Züge sind fast ausschließlich mit Diesellokomotiven bespannt und befahren eine Gesamtstrecke von fast 13 km. Die teilweise surreal anmutenden Gebäude und Stelzenkonstruktionen sind häufig eher beeindruckend als besonders realistisch dargestellt. Außerdem sind zwei kleinere Ausstellungsanlagen in Nenngröße 0 und Nenngröße 2m, eine Puppenausstellung, Bildergalerien und Vitrinen mit anderen, eisenbahnbezogenen Ausstellungsstücken, sowie auf dem Außengelände eine kleine Schmalspurbahn vorhanden. Siehe auch Liste öffentlich zugänglicher Modelleisenbahnanlagen Weblinks Homepage Northlandz
Northlandz

Northlandz is a model railroad layout and museum located in Raritan Township, New Jersey, built by Bruce Williams Zaccagnino. It spans over 50,000 feet of track and was awarded with the Guinness World Record of longest small-scale model railway track in 1997. In 2005 the Miniatur Wunderland in Hamburg, Germany established a new world record. History The railroads that now make up Northlandz were originally built by Bruce Williams Zaccagnino in the basement of his home in Three Bridges, New Jersey, and then transferred to their current location in Flemington in 1991. He then continued to build up the site throughout the 1990s. An eleven-minute short documentary film, Some Kind of Quest, documents the origins of the site. When Zaccagnino retired, the premises changed hands and were almost demolished. However, the new owner, Tariq Sohail, marveled by the layout's spectacular details and scenery, ultimately decided to retain it. The renovated site opened in October 2019. Layout Northlandz itself differs from other model railroad exhibitions of its kind by spanning vertical distance rather than horizontal. The 100+ trains present in the site cross over varied landscapes constructed to show off not only the trains themselves but also the scenery around them. The site also includes a functional railroad outside of the building. References General references Doochin, David (July 12, 2016). "An Up-Close and Personal Look at the World's Largest Model Railroad: A new short film captures the nuanced charm of a mesmerizing masterwork". Atlas Obscura. Archived from the original on July 14, 2016. Retrieved December 6, 2021. "In Flemington, Model Trains Way Too Big to Go Under the Tree". The New York Times. December 29, 1996. Archived from the original on March 8, 2016. Retrieved December 6, 2021. Terranova, Andrew (December 10, 2013). "The Magic of Northlandz". Make. Archived from the original on December 5, 2020. Retrieved December 6, 2021. External links Official website
Princeton Seminary Chapel

The Princeton Seminary Chapel is the spiritual center of the Princeton Theological Seminary, located in New Jersey, United States, and has been in continuous use since its completion in 1834. It was built by renowned local architect and builder Charles Steadman in stuccoed brick with a simple Doric portico. As the chapel of the oldest Presbyterian Seminary in the United States, the building has been home to many of the most important Presbyterian theologians, including the great figures of the Princeton Theology. The narthex has plaques that honor Samuel Miller, after whom the chapel is named, Charles Hodge, Archibald Alexander Hodge, Caspar Wistar Hodge, Sr., and B. B. Warfield. History The chapel originally faced Mercer Street to the east and slightly behind Alexander Hall. It was designed in the Reformed tradition with one worship space, unifying the choir, congregants, and clergy, and with a central pulpit, emphasizing the proclamation of the Word of God. Originally a twin building was planned so as to flank Alexander Hall with Greek Revival buildings in the same way Nassau Hall was flanked by the original Whig and Clio Halls. An 1874 renovation added Victorian stained glass windows and an organ, moving away from the traditional Reformed aversion to instruments in worship. In 1933 a more substantial renovation by Delano & Aldrich moved the chapel so as to face the interior of the campus, serving as the cornerstone of two squares, bounded by Alexander and Hodge Halls to the north and Stuart and Brown Halls in the south. The renovation also enlarged the building and removed the Victorian windows so as to restore a more simple appearance, consistent with the Seminary's Reformed heritage. Later renovations took place in 1964 and 2000. The chapel is home to the Joe R. Engle Organ, given to the Seminary in 2000. In addition to daily services the chapel hosts a variety of concerts during the course of the year. Weddings in the chapel are limited to those where either the bride, groom, or parent of either, is a student, graduate, trustee, or employee of the seminary. On January 25, 2022, the Board of Trustees of Princeton Seminary voted to rename Miller Chapel in light of Samuel Miller's direct ties to slavery. "This decision followed thoughtful deliberation by the Board of Trustees, and it is part of their commitment to the ongoing work of confession and repentance that was part of the historical audit on slavery." The new name is Seminary Chapel. Gallery See also Nassau Presbyterian Church, a nearby church, also designed by Charles Steadman, in a similar style References External links Princeton Theological Seminary Miller Chapel
Princeton United Methodist Church

Princeton United Methodist Church is a United Methodist congregation located at 7 Vandeventer Avenue in Princeton, New Jersey. The church is located on Nassau Street, directly across from Princeton University. History Methodist circuit riders made periodic visits to minister in private homes to groups of Princeton Methodists. A congregation was founded in 1847 under the name, Princeton Methodist Episcopal Church. The original church building occupied the eastern portion of the present church frontage on Nassau Street, with the corner with Vandeventer occupied by the house of Dr. Bartine, a physician and church member. The first floor was the sanctuary while the basement provided rooms for Sunday School. The first pastor was Joseph Ashbrook. By 1905 plans were drawn up for a new church. The Rev. Dr. James M. Buckley described the need: Princeton is one of the most beautiful places in the land. Presbyterians have poured out their money, until, including the buildings of the Theological Seminary and the University, the town contains the finest assembly of educational buildings in the land. It was a great grief to me to look upon the little Methodist Church, in a most conspicuous place, not because it is a Methodist Church, but because of its insignificance and entire inadequacy to represent the denomination in that classic town. All this becomes more significant when we remember that the President of the University expects to secure $12,500,000 for additional buildings and endowments. When this vast sum becomes operative in the work of the Institution, Princeton will be one of the greatest educational centers of the world. The present sanctuary was dedicated in 1911, with Dr. Bartine's property bought out and donated by Moses Taylor Pyne, himself and Episcopalian. An education wing was opened in 1959, and an expansion to that wing in 2002. The church installed electronic bells in 1997 which play after the clock strikes (also electronic) at noon and 5pm on weekdays. On Sundays a hymn is played at 10:45am and 12:15pm. A hymn is played appropriate to the church season drawn from a selection of 300 traditional, Methodist, or gospel hymns. The church has a service at 10:00 am on Sundays with children's programming during worship. Gallery References External links Official Church Website
Елис Айлънд

Eлис Айлънд (на английски: Ellis Island – остров Елис) е остров, разположен в устието на река Хъдсън в Нюйоркския залив, който в днешно време е превърнат в музей. В миналото е бил най-големият център за приемане на имигранти в САЩ и е действал от 1892 до 1954 година. Островът е собственост на федералното правителство и от 1965 г. се стопанисва от Службата за националните паркове на САЩ. На съседния Либерти Айлънд се намира статуята на Свободата. Източници
Ellis Island

Ellis Island je ostrov při ústí řeky Hudson nedaleko New Yorku v USA. Od 1. ledna 1892 do 12. listopadu 1954 fungoval jako přistěhovalecká stanice pro imigranty do USA. Je majetkem federální vlády a nyní je součástí Národní památky Sochy Svobody, která podléhá federální agentuře National Park Service. Ellis Island byl také předmětem hraničního sporu mezi státy New York a New Jersey. Rozkládá se převážně v Jersey City (New Jersey), i když malou částí svého území spadá do sousedního New York City. Má rozlohu 0,24 km². Imigrace Federální imigrační stanice na Ellis Islandu byla v provozu v letech 1892 až 1954 a prošlo jí více než 12 milionů přistěhovalců. První imigrantkou, která prošla 1. ledna 1892 Ellis Islandem, byla Annie Mooreová, patnáctiletá dívka z Corku (Irsko). Ona a její dva bratři přišli do Ameriky za svými rodiči, kteří se přestěhovali do New Yorku dva roky předtím. Dostala pozdrav od úředníků a zlatý desetidolar. Poslední, kdo prošel Ellis Islandem, byl norský obchodní námořník Arne Peterssen v roce 1954. Poté, co byl roku 1924 schválen zákon o imigraci (který imigraci velmi omezil a povolil zpracování žádostí na zahraničních ambasádách), sloužila imigrační stanice pro vysídlené osoby, válečné uprchlíky a lidi bez dokumentů. Dnes může více než 100 milionů Američanů vystopovat svůj původ k imigrantům, kteří prošli Ellis Islandem. Při svém druhém příjezdu do USA zde byl Jiří Voskovec zadržován 11 měsíců. Reference Související články Imigrace Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ellis Island na Wikimedia Commons Ellis Island domovská stránka Ellis Island informace pro návštěvníky Archivováno 22. 6. 2015 na Wayback Machine.
Ellis Island

Ellis Island er en ø ved indsejlingen til Jersey City, USA, hvor man den 1. januar 1892 begyndte at modtage hvad der skulle blive til mere end 12 millioner indvandrere til USA. I dag er Ellis Island et museum. Ekstern henvisning Ellis Island Passenger Arrivals Arkiveret 10. september 2008 hos Wayback Machine – søgning i passagerlister på skibe med immigranter, der anløb Ellis Island.
Isla Ellis

La isla Ellis (en inglés: Ellis Island) es un pequeño islote situado en el puerto de Nueva York, en la zona superior de la bahía próxima a Jersey. El 12 de abril de 2017, el parque fue incluido en la Lista indicativa de Estados Unidos, los bienes que el país remite a la UNESCO al considerarlos candidatos a ser declarados Patrimonio de la Humanidad.​ Historia Si en un inicio las tribus indias locales se referían a ella como "Kioshk" ("Isla de las Gaviotas"), durante la etapa de colonización, pasó a conocerse como la "Isla de la Ostra" ("Oyster Island"). Su designación actual, pues, se remonta a la década de 1770, cuando Samuel Ellis se convirtió en su propietario. En 1808 el Gobierno Federal compró la isla, destinándola a usos básicamente militares durante ese periodo y, en especial, en el transcurso de la guerra de 1812 contra los ingleses, cuando fue convertida en fuerte. Posteriormente, y a partir de la disposición del presidente Benjamin Harrison en 1890, Ellis se convirtió en la principal aduana de la ciudad. Entre 1892 y 1954 aproximadamente, 12 millones de pasajeros llegaron a los Estados Unidos a través del puerto de Nueva York fueron inspeccionados allí, tanto legal como médicamente. Se estima que tan solo un pequeño porcentaje fue deportado (2 %), formando este un grupo integrado principalmente por polígamos, criminales, anarquistas y portadores de enfermedades infecciosas.​ Durante la Primera Guerra Mundial el flujo de entrada de población disminuyó notablemente. Es en este momento, además, que el recinto es utilizado a la vez como lugar de reclusión de aquellos extranjeros considerados como enemigos o sospechosos. El 11 de mayo de 1965, durante la presidencia de Lyndon Johnson, fue declarada parte del Monumento Nacional que conforma la Estatua de la Libertad. Actualmente, Ellis sigue siendo propiedad federal del Estado de Nueva Jersey, si bien su uso es exclusivamente turístico. De las tres docenas de construcciones existentes, el edificio principal es el único abierto al público. Reabierto el 10 de septiembre de 1990, después de una restauración total que costó más de 160 millones de dólares, el National Immigration Museum está dedicado a la memoria de las masas de inmigrantes que desde finales del siglo xix tenían que pasar por sus instalaciones antes de establecerse en Nueva York.​ Aún hoy, más de cien millones de estadounidenses pueden encontrar entre sus antepasados a personas que pasaron por la isla.[cita requerida] Referencias Véase también Hospital de inmigrantes de la Isla Ellis Anna Moore - la primera inmigrante en pasar por las instalaciones de la isla en 1892 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Isla Ellis. www.ellisisland.com. Página del "Ellis Island Immigration Museum" (en inglés) www.nps.gov/elis. Información sobre la isla del "National Park Service" (en inglés) www.ellisisland.org. Página de la "Fundación Ellis Island" (en inglés) "Ellis Island, la puerta hacia el Paraíso Dorado", artículo publicado por José Miguel Roncero en octubre de 2008 para la revista digital La Cruzada del Saber. (en español)
Otok Ellis

Otok Ellis poluumjetni je otok u saveznom vlasništvu u njujorškoj luci, na međi američkih država New Jersey i New York. U prošlosti je bio najprometnija postaja za prijem useljenika u Sjedinjenim Američkim Državama. Tamo je od 1892. do 1954. obrađeno gotovo 12 milijuna ljudi pristiglih brodovima. Od 1965. pod upravom je organizacije Nacionalnog spomenika Kipa slobode. Iako postoji most prema New Jerseyju, javnost otoku može pristupiti samo trajektom. Sjeverna strana otoka nacionalni je muzej imigracije. Južna je strana s bolnicom za useljenike otvorena za javnost u sklopu organiziranih obilazaka. Otok je ime dobio po Samuelu Ellisu, Velšaninu koji ga je kupio 1774. godine. U 19. stoljeću na njemu je bila utvrda Gibson, a kasnije je postao mornaričko spremište. Prva inspekcijska stanica bila je otvorena 1892. godine, no uništena je u požaru 1897. Druga stanica otvorena je 1900. i u njoj su se nalazile karantena i uredi za obradu useljenika. Od 1924. bio je prvenstveno pritvor za migrante. Tijekom Prvog i Drugog svjetskog rata njegove je objekte koristila i američka vojska za pritvaranje ratnih zarobljenika. Nakon zatvaranja useljeničkog centra zgrade nisu upotrebljavane nekoliko godina, sve dok nisu ponovo djelomično otvorene 1976. Glavna zgrada i susjedni objekti potpuno su renovirani i pretvoreni u muzej 1990. Izvori Vanjske poveznice Bukovčan, Tanja. 20. prosinca 2006. Rana hrvatska imigracija u SAD, prakse na otoku Ellis i stvaranje hrvatske dijaspore. Etnološka tribina : Godišnjak Hrvatskog etnološkog društva. 36 (29): 71–89. ISSN 0351-1944
Ellis Island

Ellis Island is een eiland in de Haven van New York en New Jersey dat eind 19e en begin 20e eeuw dienstdeed als grenspost voor nieuw aankomende immigranten die zich in de Verenigde Staten wilden vestigen. Geschiedenis Ellis Island is een eiland dat door landaanwinning is vergroot waardoor het als kunstmatig eiland kan worden gezien. Oorspronkelijk heette het eiland Oester Eiland, zo genoemd door de Nederlandse kolonisten. Toen de Britten in de zeventiende eeuw de kolonie van Nieuw-Nederland overnamen, herdoopten ze dit eiland voor de kust van de stad New York in Oyster Island. Rond 1770 werd het eigendom van Samuel Ellis, aan wie het zijn huidige naam dankt. Op het eiland werd later een fort gebouwd dat voor de verdediging van New York Harbor moest zorgen in onder andere de Oorlog van 1812. Vóór 1892 vond de uitgevoerde immigrantencontrole plaats in Castle Clinton op Lower Manhattan. Tussen 1 januari 1892 en 29 november 1954 kwamen in totaal zo'n 12 miljoen immigranten door de poorten van het verwerkingscentrum op Ellis Island. Immigranten die per boot aankwamen in de haven van New York moesten onder andere een medische keuring ondergaan alvorens zij tot de Verenigde Staten werden toegelaten. Ongeveer 2% van de mensen die hier aankwamen werd de toegang geweigerd, vaak wegens ernstige, chronische ziekten, oogziekten (trachoom) met blindheid als gevolg, psychische ziekten of criminele achtergronden van de immigranten. Veel van de immigranten vestigden zich in New York of het aangrenzende New Jersey. Annie Moore, een vijftienjarig meisje uit Ierland, was de eerste die via Ellis Island werd toegelaten tot de Verenigde Staten. Een brand in 1897, die overigens geen levens kostte, verwoestte veel gebouwen en grote delen van de immigration records van de eerste 5 jaar. In 1965 werd Ellis Island een onderdeel van het Statue of Liberty National Monument en in 1976 werd het opengesteld voor het publiek. Het huidige Ellis Island National Monument wordt door zo'n 2 miljoen mensen per jaar bezocht via een boottocht in combinatie met Liberty Island. Media Zie ook Deutsches Auswandererhaus, een emigratiemuseum in Bremerhaven. Tussen 1830 en 1974 vertrokken zo'n 7 miljoen Duitsers en Oost-Europeanen vanuit Bremerhaven naar Noord-Amerika. Red Star Line Museum in Antwerpen. Externe links (en) National Park Service site over Ellis Island (en) Website met de geschiedenis van Ellis Island en zoekmogelijkheid naar namen van immigranten die er arriveerden
Ellis Island

Ellis Island – wyspa o powierzchni 11,1 ha położona w porcie miasta Nowy Jork, niedaleko wyspy Manhattan, w Stanach Zjednoczonych, administracyjnie należąca w większej części do stanu New Jersey (w granicach miasta Jersey City), częściowo zaś do Nowego Jorku. Historia W latach 1892–1924 na wyspie działało główne centrum przyjmowania imigrantów do Stanów Zjednoczonych, przybywających z Europy na wschodnie wybrzeże (podobna stacja na zachodnim wybrzeżu znajdowała się na wyspie Angel nieopodal San Francisco). Przez cały okres jej działania, do chwili ostatecznego zamknięcia w 1954 roku, stacja przyjęła około 12 milionów imigrantów. Po przybyciu na wyspę imigranci byli przesłuchiwani przez urzędników i badani przez lekarzy. W większości przypadków była to szybka procedura i imigranci spędzali na wyspie tylko kilka godzin przed przewiezieniem na stały ląd i rozpoczęciem życia w nowym kraju. Niektórzy jednak musieli spędzać tygodnie lub miesiące w szpitalach na wyspie, przechodząc badania lub leczenie. Około 3 tys. z nich umarło na wyspie w całej jej historii. Tylko około 2 procent osób przechodzących przez stację nie otrzymało zgody na osiedlenie się w USA i musiało wrócić do Europy, głównie z powodu kłopotów zdrowotnych, chorób psychicznych lub kryminalnej przeszłości. We wczesnych latach dwudziestych Stany Zjednoczone drastycznie ograniczyły liczbę przyjmowanych imigrantów. Ponadto Stany Zjednoczone, stając się światową potęgą po I wojnie światowej, otworzyły sieć ambasad na całym świecie, gdzie potencjalni imigranci mogli ubiegać się o wizy, eliminując potrzebę badania imigrantów w momencie ich przybycia. W 1924 roku wyspa Ellis przestała być głównym punktem wjazdowym. Tę rolę przejęły inne placówki, a sama wyspa stała się punktem przetrzymywania uchodźców lub osób uznawanych za potencjalnych „wrogich cudzoziemców” (ang. enemy aliens), głównie Niemców, Włochów i Japończyków podczas wojny. Po zamknięciu w 1954 roku opuszczone budynki stacji popadły w ruinę. Wyspa nie miała stałych mieszkańców i połączenia ze stałym lądem. Co więcej, przez wiele lat toczyły się spory między stanami Nowy Jork i New Jersey o jurysdykcję. Zdawano sobie jednak sprawę, jak ważnym zabytkiem była wyspa i w 1965 roku włączono ją do listy Pomników Narodowych (National Monuments). W 1990 roku na wyspie otwarto muzeum i została ona objęta opieką National Park Service. Dostęp do wyspy zapewniają dwa połączenia promowe: z Manhattanu i Jersey City. Wyspie Ellis poświęcona jest książka Wyspa klucz, autorstwa Małgorzaty Szejnert, wydana w 2009 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Fundacji Ellis Island
Ilha Ellis

A Ilha Ellis (em inglês: Ellis Island) é uma ilha na foz do Rio Hudson que foi ao longo do século XIX e no começo do século XX a principal entrada de imigrantes nos Estados Unidos. A ilha, situada no porto de Nova Iorque, é um símbolo da imigração para os Estados Unidos. De 1892 a 1954, era o primeiro lugar que os imigrantes provenientes da Europa pisavam, após uma longa viagem em navios a vapor. Quase 12 milhões de pessoas chegaram a essa ilha à procura de uma oportunidade no novo mundo, a América. Em 1990, o edifício que durante essa época serviu como posto de exame dos imigrantes que chegavam da Europa foi transformado em museu, albergando tanto materiais originais, como documentos e fotografias, materiais audiovisuais de apoio, distribuídos pelos 3 andares do edifício. A ilha de Ellis faz parte do monumento da Estátua da Liberdade, sendo possível chegar até ele por meio do mesmo ferryboat. Designações históricas A Ilha Ellis faz parte do Monumento Nacional da Estátua da Liberdade, que também inclui a Estátua da Liberdade e a Ilha da Liberdade, desde 1965. Está listada no Registro Nacional de Lugares Históricos desde 1966. A ilha também está listada no Registro de Lugares Históricos de Nova Jersey desde 1971, e o edifício principal foi transformado em um marco designado pela cidade de Nova York em 1993. Além disso, em 2017, foi incluída na lista de solicitações da UNESCO para se tornar um Patrimônio Mundial. Ver também Registro Nacional de Lugares Históricos em Manhattan nas ilhas Referências