NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parc històric estatal de Ward Charcoal Ovens

El parc històric estatal Ward Charcoal Ovens és una àrea designada per a la preservació històrica i l'esbarjo públic situada 32 km al sud de la ciutat d'Ely al comtat de White Pine, Nevada. Les 280ha del parc estatal protegeixen els forns de carbó en forma de rusc construïts a la segona meitat del segle XIX. Història Forns Els forns de carbó s'associen amb la ciutat fantasma de la mineria de plata de Ward, Nevada, establerta el 1876. La ciutat en el seu moment àlgid tenia una població de 1500 habitants, dos diaris, una escola, un cos de bombers, dues fonderies i un molí de segells. La ciutat va decaure després de 1880, amb un incendi el 1883 que va destruir un terç de la ciutat. L'oficina de correus va tancar l'any 1888. La mineria va reviure breument als anys 30 i 60. La ciutat ha estat majoritàriament destruïda per inundacions sobtades repetides a causa del seu lloc baix. Només queden la fosa, els fonaments del molí i el cementiri. Els forns de carbó es troben a dues milles al sud del poble. Sis forns grans queden en excel·lent reparació, 30 peus (9.1 m) alt, 27 peus (8.2 m) de diàmetre, amb parets de 2 peus (0.61 m) gruixuda a la base. Els forns van estar en funcionament des del 1876 fins al 1879. Van ser construïts amb toba soldada amb latit de quars per paletes itinerants italians suïssos coneguts com carbonari, especialitzats en els forns. La forma del rusc es va dissenyar com una versió més eficient del sistema a cel obert que es va originar a Itàlia. Els forns de carbó vegetal preparaven carbó vegetal de fusta collida localment per utilitzar-lo a les foses de Ward, utilitzant de 30 a 60 bushels de carbó vegetal per tona de mineral, per a 16.000 bushels (563.840 litres) al dia. Els forns Ward són els més ben conservats d'aquest tipus a Nevada. Van ser inscrits al Registre Nacional de Llocs Històrics el 1971. Parc La zona va estar sota propietat i gestió privada fins al 1956, quan a la Comissió del Parc Estatal de Nevada se li va oferir un permís per protegir els forns. Dues parcel·les de propietat privada van ser transferides al Departament de Vida Silvestre de Nevada el 1968; i el 1969, es van transferir 160 acres (64,8 ha) al sistema de parcs estatals per crear un monument estatal. La zona va ser designada parc estatal el 1994, quan es van afegir instal·lacions recreatives al lloc. Activitats i equipaments El parc ofereix acampades, pícnics i rutes per fer senderisme i bicicleta de muntanya. Referències Enllaços externs Parc històric de l'estat de Ward Charcoal Ovens Parcs estatals de Nevada Ward Charcoal Ovens State Historic Park Mapa de rutes Parcs estatals de Nevada
Ward Charcoal Ovens State Historic Park

Der Ward Charcoal Ovens State Historic Park ist ein State Park im White Pine County im US-Bundesstaat Nevada. Der rund 250 ha große Park existiert seit 1969. Er liegt 30 km südlich von Ely und ist über die Cave Valley Road vom vereinten U.S. Highway 50 und U.S. Highway 93 erreichbar. Namensgebend sind sechs gut erhaltene bienenkorbförmige Steinöfen, die im Jahr 1876 zur Holzkohleproduktion erbaut worden waren. Die Ward Charcoal Ovens sind im National Register of Historic Places unter der ID 71000491 eingetragen. Der im heutigen Park gelegene Willow Creek diente schon längere Zeit als Raststätte und Tränke für durchziehende Ochsengespanne. Während eines Ochsentausches 1872 wurden Silberlagerstätten in den nahen Bergen entdeckt, der Mining District of Ward entstand und mit ihm 8 km nördlich die heutige Geisterstadt Ward mit bis zu 1500 Einwohnern. Die Silberminen waren reichhaltig und für die Silbererzschmelze war hochwertiger Brennstoff nötig. 1876 wurden die sechs Öfen von italienischen Maurern („Carbonari“) mit Quarz und Tuffgestein aus der Umgebung erbaut. In den Öfen wurden Pinyon-Kiefern, Wacholder, Espe und Wüsten-Beifuß zu Holzkohle verarbeitet. Die konkave Form eines Bienenkorbs reflektierte die Hitze ins Zentrum und durch eine Öffnung an der Spitze konnte der Rauch abziehen. Über verschiedene Öffnungen konnte der Luftstrom verändert und damit die Temperatur reguliert werden. Die Öfen sind 9 Meter hoch und haben am Boden einen Durchmesser von 8 Metern. Sie waren mindestens bis 1879 in Betrieb. Eine Ofenfüllung bestand aus 35 Cords, wobei ein Cord umgerechnet 3,62 m³ entspricht. Der Verkohlungsprozess dauerte 12 Tage und ergab 50 Bushels Holzkohle. 30–50 Bushels waren nötig, um eine Amerikanische Tonne Erz einzuschmelzen. Ende der 1870er Jahre war im Umkreis von 56 km sämtliches Gehölz gefällt und verwertet worden. Südlich der Öfen gibt es meterhohe Überbleibsel des tertiären Vulkanismus in Form von Tuff und Quarz Latit zu sehen. Wüsten-Beifuß und Gräser dominieren die Ebene, an den Hängen wachsen Pinyon-Kiefern und Wacholder. Entlang des Willow Creek finden sich Uferpflanzen, Weiden und Wildrosen. Zusätzlich bevölkern Dachse, Kojoten, Hasen, Elstern, Lerchen und Rabenvögel das Gebiet. Weblinks Ward Charcoal Ovens State Park bei Nevada Division of State Parks Geschichte von Ward (Memento vom 24. Dezember 2008 im Internet Archive) Ward Charcoal Ovens State Historic Park. In: Geographic Names Information System. United States Geological Survey, United States Department of the Interior; abgerufen im 1. Januar 1 (englisch). Ronald James: Ward Charcoal Ovens. Eintrag in Online Nevada Encyclopedia, 17. März 2009. Einzelnachweise
Ward Charcoal Ovens State Historic Park

Ward Charcoal Ovens State Historic Park is an area designated for historic preservation and public recreation located 20 miles (32 km) south of the town of Ely in White Pine County, Nevada. The 700-acre (280 ha) state park protects beehive-shaped charcoal ovens constructed in the latter half of the 19th century. History Ovens The charcoal ovens are associated with the silver mining ghost town of Ward, Nevada, established in 1876. The town at its peak had a population of 1500, two newspapers, a school, a fire department, two smelters, and a stamp mill. The town declined after 1880, with a fire in 1883 destroying a third of the town. The post office closed in 1888. Mining revived briefly in the 1930s and 1960s. The town has been mostly destroyed by repeated flash flooding due to its low-lying site. Only the smelter, mill foundations, and cemetery are left. The charcoal ovens are two miles to the south of the townsite. Six large ovens remain in excellent repair, 30 feet (9.1 m) high, 27 feet (8.2 m) in diameter, with walls 2 feet (0.61 m) thick at the base. The ovens were in operation from 1876 through 1879. They were built of quartz latite welded tuff by itinerant Swiss Italian masons known as carbonari, who specialized in the ovens. The beehive shape was designed as a more efficient version of the open-pit system that originated in Italy. The charcoal ovens prepared charcoal from locally harvested timber for use in the smelters at Ward, using 30 to 60 bushels of charcoal per ton of ore, for 16,000 bushels (563,840 liters) a day. The Ward ovens are the best-preserved of their kind in Nevada. They were listed in the National Register of Historic Places in 1971. Park The area was under private ownership and management until 1956 when the Nevada State Park Commission was offered a permit to protect the ovens. Two privately owned parcels were transferred to the Nevada Department of Wildlife in 1968; and in 1969, 160 acres (64.8 ha) were transferred to the state park system to create a state monument. The area was designated a state park in 1994 when recreational facilities were added. Activities and amenities The park offers camping, picnicking, and hiking and mountain biking trails. References External links Ward Charcoal Ovens State Historic Park Nevada State Parks Ward Charcoal Ovens State Historic Park Trail Map Nevada State Parks
Parc d'État historique de Ward Charcoal Ovens

Le parc d'État historique de Ward Charcoal Ovens est, depuis 1994, un des 28 parcs d'état du Nevada, localisé près de la ville d'Ely à 25 km, dans le comté de White Pine, au sud ouest du désert du Grand Lac Salé à près de 150 km. Le site est entré dans la liste du Registre national des lieux historiques en 1971. Situé entre 7000 et 8 000 pieds, soit entre 2100 m et 2400 m d'altitude, le parc couvre une superficie de 160 acres (~65 hectares) de désert parcourus par quelques routes et cours d'eau de régime d'oued. Emblèmes de ce parc, les fours à charbon de bois sont les vestiges de la ville minière de Ward, bâtie en 1876 à la suite de l'exploitation d'une mine d'argent, puis désertée à cause de violentes inondations. Au nombre de six, ils mesurent 9 m de haut pour un diamètre à la base de 8m20. Les murs de pierre ont une épaisseur de 60 cm. Ils ont été construits par des italiens itinérants spécialisés dans la construction de fours nommés les carbonari. Destinés à produire du charbon de bois pour les fonderies, on estime à 16 000 boisseaux (200 mètres cubes) la production totale quotidienne de ces fours. Une fournée brule de 15 jours à 3 semaines selon les bois avant de refroidir et d'être défournée. Dans le cas d'une meule, on peut la casser de l'extérieur pour faire refroidir rapidement : ce n'est pas possible dans le cas d'une structure en pierre qui de plus n'autorise pas l'entrée des opérateurs immédiatement de par son inertie thermique. Le six fours permettaient donc une rotation pour employer les ouvriers et produire de façon régulière. Ce sont les fours les mieux conservés de tout le Nevada. Ils apparaissent sur l'Astronomy Picture of the Day de la NASA du 25 juillet 2011. Ces fours sont rares dans le monde des charbonniers qui utilisaient traditionnellement, et ce dans le monde entier la technique de la meule qui ne nécessite pas de construction. La présence de ces fours dans un désert où ne pousse quasiment pas de bois est une autre originalité, un des intérêts majeurs étant l'abaissement du coût du transport, le charbon étant plus léger que le bois Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Ward Charcoal Ovens State Historic Park » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à la géographie : Geographic Names Information System Portail de la conservation de la nature Portail du Nevada
Historyczny park stanowy Ward Charcoal Ovens

Historyczny park stanowy Ward Charcoal Ovens (ang. Ward Charcoal Ovens State Historic Park) – park stanowy w amerykańskim stanie Nevada, w hrabstwie White Pine, zlokalizowany 29 km (ok. 18 mil) na południe od Ely, utworzony w celu ochrony zabytkowych pieców do produkcji węgla drzewnego w kształcie uli. Historia Sześć pieców zostało zbudowanych w 1876 r. przez The Martin White Company w celu dostarczenia paliwa do okolicznych zakładów przetwarzających rudy metali. Ich wykonawcami byli szwajcarscy i włoscy rzemieślnicy, zwani Carbonari. Do budowy tych obiektów użyto kwarcu zmieszanego z tufem wulkanicznym, wydobytym z pobliskich wzgórz. Kształt ula ułatwia kontrolę nad procesem przekształcania drewna w węgiel, odbija znaczną część unoszącego się ciepła do środka. Dzięki czemu możliwe było wyprodukowanie węgla, nawet z opornych gatunków drewna. M.in. sosny, jałowca, osiki, a nawet bylicy. Historycy nie są zgodni, do kiedy piece były używane – prawdopodobnie porzucono je w 1879 r. Okoliczne nieruchomości służyły do różnych celów. Miały reputację kryjówek złodziei napadających na dyliżanse. Poszukiwacze cennych metali chronili się w nich, na czas niesprzyjającej pogody. Geografia Park znajduje się na wysokości 2150 m n.p.m. (7054 stóp). Jest otwarty przez cały rok, ale w miesiącach zimowych zwiedzanie może być niebezpieczne z powodu błota i śniegu. Latem temperatury dochodzą do ok. 32°C (90°F) w ciągu dnia, lecz mogą bardzo obniżyć się nocą. Na tej wysokości pogoda może być zmienna. Zimą temperatury zwykle spadają poniżej 0°C. Linki zewnętrzne Ward Charcoal Ovens State Historic Park. parks.nv.gov. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-26)]. (ang.).
Государственный исторический парк Уорд

Государственный исторический парк Уорд (англ. Ward Charcoal Ovens State Historic Park) или Уорд Чаркол Овенс — парк штата в округе Уайт-Пайн (Невада, США). Расположен в 30 км к югу от города Эли. Главной достопримечательностью являются хорошо сохранившиеся углевыжигательные печи (англ. Ward Charcoal Ovens). Печи Уорда тесно связаны с находившимся в 4 км к северу покинутым поселением Уорд, названным в честь Томаса Уорда, первооткрывателя данных мест. Уорд являлся крупным населённым пунктом: в нём были две плавильни с двадцатью толчеями, салуны, пивоварни, школа и почтовое отделение. В 1877 году население составляло около 1500 человек. Но пожар, уничтоживший в 1883 году треть города, включая здания школы и муниципалитета, привёл к упадку. В 1887 году, одним из последних, закрывается почтовое отделение. Доподлинно неизвестно, кто построил шесть печей, оставшихся как память об Уорде. Высотой около 9,1 м (30 футов) и диаметром в 8 м (27 футов), с толщиной стен в 0,61 м, они действовали с 1876 по 1879 год, когда городок переживал подъём серебродобычи и нуждался в поставках дешёвого в производстве угля. После того, как печи перестали использоваться для выжигания древесины, они стали местом для засады грабителей дилижансов, а также просто укрытием для путников. В 1952 году окружающие территории становятся парком штата, с 1971 года внесены в национальный реестр исторических мест США. Примечания Ссылки Ward Charcoal Ovens : [№ 861883] // U.S. Geological Survey Geographic Names Information System : [англ.] / Domestic Names Committee ; U.S. Board on Geographic Names. — Дата обращения : 31.07.2026. Ward (англ.). Ghost Towns and History of the American West. Дата обращения: 17 августа 2012. Архивировано 2 октября 2012 года. Ward Charcoal Ovens (англ.). Nevada State Parks. Дата обращения: 17 августа 2012. Архивировано 2 октября 2012 года. Ward Nevada History and Photos (англ.). The USGenWeb. Дата обращения: 17 августа 2012. Архивировано 2 октября 2012 года.
Harrah’s Las Vegas

Das Harrah’s Las Vegas ist ein Hotel und Casino am Las Vegas Strip. Wie die meisten Hotels am Strip liegt es auf der Gemarkung von Paradise. Namensgeber war der frühere Eigentümer, Harrah’s Entertainment, eine Firma, die in Caesars Entertainment aufging. Auf der Rückseite des Hotels befindet sich eine Haltestelle des Las Vegas Monorails. Das Hotel wurde 1973 erbaut und öffnete zuerst unter dem Namen Holiday Casino. 1977 wurde das Casino renoviert und bekam das Karneval-Thema. 1992 wurde es umbenannt in Harrah’s Las Vegas. Es existieren noch weitere Hotels und Casinos mit dem Namen Harrah’s in anderen Städten. Weblinks Website des Hotels
Harrah's Las Vegas

Harrah's Las Vegas es un hotel y casino localizado en el famoso strip de Las Vegas en Paradise, Nevada. La propiedad es operada y propiedad de Harrah's Entertainment. El hotel tiene 2,677 habitaciones con un casino de 87,000 pies cuadrados (8,051 m²) de espacio. El hotel consiste en varias torres, la más alta tiene 35 pisos. Hay un monorriel que conecta al hotel, y transporte gratis al hotel Rio. Historia Fue inaugurado en 1973 como el Holiday Casino. Cuando abrió por primera vez, la parte frontal del edificio tenía forma de barco de vapor, lo que causó confusión entre los turistas, al confundirlo con el casino Showboat. La propiedad fue renombrada a Harrah's en 1992. En 1997, Harrah's renovó la propiedad, cambiando el tema anterior y reemplazándolo con un tema estilo "fiesta de carnaval". La torre fue expandida y le agregaron 986 habitaciones. La renovación incluía seis figuras gigantes de juglares de 22,000 libras cada una y enchapadas en oro. Construidos en acero y resina de poliéster reforzada con vidrio, los bufones de pie alcanzan los 32 metros de altura y pies de la talla 43. En el día de la gran apertura Harry Connick, Jr. actuó en el salón del carnaval. Tino Wallenda, hijo del legendario "caminante sobre la cuerda floja" Karl Wallenda, cruzó caminando sobre un cable de acero de un pie de delgado y 139 pies de largo, a 99 pies del suelo. Algunas de las celebridades incluidas en el evento fueron: Sidney Poitier, Sandra Bullock, Minnie Driver, Stephen Baldwin, Lea Thompson, Mike Bergin, Dick Butkus, Steve Wynn y su esposa, Elaine. Véase también Harrah's Entertainment Enlaces externos Harrah's Las Vegas web site History of Harrah's Las Vegas
Harrah's Las Vegas

Le Harrah's est un hôtel-casino de Las Vegas. Il est situé entre le Casino Royale et l'Imperial Palace. historique Le site où est construit le Harrah's a d'abord été occupé par le Holiday Casino qui a ouvert ses portes en 1973. En 1992, la propriété était rebaptisée Harrah's. En 1997, le groupe Harrah's Entertainment rachetait la propriété. Lors des rénovations, le nouvel hôtel-casino remplaçait son vieux thème pour adopter un thème sur le carnaval. Après les travaux, on vit apparaitre une tour de 35 étages contenant 986 chambres. Lors de la réouverture, Harry Connick, Jr. animait la soirée au Carnaval Court (le nightclub de l'hôtel. Plusieurs grandes célébrités étaient présentes pendant cette soirée (Sidney Poitier, Sandra Bullock, Minnie Driver, Stephen Baldwin, Lea Thompson, Mike Bergin, Dick Butkus, Steve Wynn et sa femme, Elaine. Les commodités de l'hôtel L'hôtel compte 2 579 chambres et suites. Le casino a une surface de 8050 m2 et offre de nombreuses tables de jeux et machines-à-sous. l'hôtel possède plusieurs restaurants : Flavors Buffet Ming's Table Penazzi Starbucks Café at Harrah's The Range Steakhouse Carnaval Court Bar & Grill Winning Streaks Bar & Grill Toby Keith's I Love This Bar L'hôtel possède aussi un nightclub (Carnaval Court), plusieurs piscines, un jacuzzi, un Spa (The Spa), plusieurs divertissements (Live entertainment, Rita Rudner, Improv Comedy Club et the Mac King Comedy Magic Show). Articles connexes Liste des plus hauts immeubles de Las Vegas Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’hôtellerie Portail des jeux Portail de Las Vegas
Harrah's

Harrah's, vroeger Holiday Casino geheten, is een in 1973 geopend hotel en casino aan de Strip in Las Vegas, in de Amerikaanse staat Nevada. Het hotel is gebouwd door Shelby en Claudine Williams, die ook eigenaar waren van de Silver Slipper. Het hotel is net als de Silver Slipper ontworpen door Martin Stern Junior. Tegenwoordig is het hotel eigendom van Caesars Entertainment Corporation. Het hotel bevindt zich aan de Las Vegas Boulevard en ligt tussen het Flamingo en het Venetian in. Aan de voorkant bevindt zich ook het Casino Royale. Geschiedenis Het Holiday Casino werd in 1973 geopend door Shelby en Claudine Williams voor het Holiday Inn. In 1978 kocht het Holiday Inn zich voor veertig procent in in het Casino, onder leiding van Riverboat Incorporate. Vier jaar later was het hotel gestegen tot meer dan duizend kamers en daarmee was het de grootste Holiday Inn ter wereld. In 1983 werd ook de laatste zestig procent van Riverboat door Holiday Inn uitgekocht. In 1992 werd bekendgemaakt dat de naam van Holiday Casino zo worden gewijzigd naar Harrah's en dat er tussen 1992 en 1997 een grote renovatie van het hotel zou plaatsvinden. Tevens werd in deze verbouwing het oude thema van het Holiday Inn en het Holiday Casino vervangen door een nieuw thema. Ontwerp Hotel en casino Het casino bestaat uit verschillende torens waarvan de grootste vijfendertig verdiepingen hoog is. In totaal zijn er 2.677 kamers in de verschillende torens gehuisvest. Daarnaast hebben de gasten de beschikking over een eigen zwembad bij het hotel en verschillende restaurants in het hotel. Ook bezit het hotel een eigen casino met een totale oppervlakte van 8.050 m². Het hotel is sinds de verbouwing tussen 1992 en 1997 in een Mardi Gras/Carnaval-thema omgedoopt. Vervoer Aan de achterkant van het hotel bevindt zich een halte van de Las Vegas Monorail. Tevens heeft het hotel een shuttlebus naar het McCarran International Airport en naar het Rio All Suite Hotel & Casino, dat eveneens eigendom is van Caesars Entertainment Corporation.
Harrah’s Las Vegas

Harrah’s Las Vegas – hotel i kasyno, położony przy bulwarze Las Vegas Strip w Paradise, w stanie Nevada. Stanowi własność korporacji Caesars Entertainment Corporation. Hotel oferuje 2677 apartamentów oraz kasyno o powierzchni ponad 8000 m² z 1200 automatami do gier. Harrah’s obejmuje kilka wież, z których najwyższa posiada 35 pięter. W obiekcie znajduje się autoryzowany sklep Ghirardelli Chocolate Company. Na terenie kompleksu funkcjonuje stacja Las Vegas Monorail. Historia Obiekt został otwarty w 1973 roku i oryginalnie nosił nazwę Holiday Casino. Jako że frontowemu wizerunkowi budynku przewodził motyw łodzi parowej, często był on mylony z innym kompleksem rozrywkowym w Vegas – Showboat. W 1992 roku nazwa hotelu zmieniona została na Harrah’s. W 1997 roku obiekt przeszedł gruntowną renowację. Poza zwiększeniem liczby pokoi o 986, do Harrah’s wstawiono sześć posągów z elementami z 23-karatowego złota. Stalowo-szklane posągi mierzą po 9.8 metrów każdy. Uroczystość ponownego otwarcia Harrah’s poprowadził Harry Connick Jr., a wśród przybyłych gości byli m.in.: Sidney Poitier, Sandra Bullock, Minnie Driver, Stephen Baldwin, Lea Thompson oraz Steve Wynn ze swoją żoną Elaine. Linki zewnętrzne Strona oficjalna Harrah's Las Vegas (ang.) Historia Harrah's Las Vegas (ang.)
Harrah's Las Vegas

Harrah's Las Vegas, tidigare Holiday Casino, är både ett kasino och ett hotell som ligger utmed gatan The Strip i Paradise, Nevada i USA. Den ägs av Vici Properties och drivs av Caesars Entertainment Corporation. Hotellet har totalt 2 677 hotellrum. Den 2 juli 1973 invigdes Holiday Casino av ägarna Shelby och Claudine Williams som tidigare ägde kasinot Silver Slipper. Holiday Casino var byggd som en amerikansk flodbåt och var placerad framför hotelloperatören Holiday Inns hotell på The Strip. 1979 köpte just Holiday Inn 40% av Holiday Casinos moderbolag Riverboat, Inc. 1982 hade Holiday Inns hotell växt till fler än 1 000 hotellrum stort och året efter köpte man resten av kasinots moderbolag. I april 1992 bytte man namn till det nuvarande. 1997 genomförde man en större renovering av Harrah's till ett värde av $200 miljoner, där man expanderade hotellverksamheten med ytterligare 986 hotellrum. Man valde samtidigt byta tema från amerikansk flodbåt till karneval och Mardi Gras. Den 29 november 2017 meddelade Caesars Entertainment att man sålde kasinot till det nya holdingbolaget Vici Properties för $1,14 miljarder, dock leasade Vici tillbaka kasinot på direkten till Caesars för en årshyra på $87,4 miljoner. Vici Properties härstammar från Caesars konkurs 2015. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia. Externa länkar Officiell webbplats
Bass Building (Tonopah, Nevada)

The Bass Building is a historic building located at 119 St. Patrick in Tonopah, Nevada. Built in 1904, the building is the third-oldest stone commercial building in Tonopah. The building has a simple stone design reflective of a transitional period between rustic and well-crafted stone buildings. A. A. Bass built the structure as a lodging house; it later served as offices for a telephone company and as a fraternal lodge. A 1912 fire gutted the building's interior, but Bass rebuilt it the following year. The building was added to the National Register of Historic Places on May 20, 1982. References