NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Applied Physics Laboratory

Das Applied Physics Laboratory der Johns Hopkins University (Abk. APL, JHU/APL oder JHUAPL) befindet sich in Laurel im US-Bundesstaat Maryland. Es ist ein universitätsnahes gemeinnütziges Forschungszentrum mit ca. 4.000 Angestellten und dient dem Department of Defense, der NASA und anderen Regierungsbehörden als technisches Institut. Das APL stellt mehr eine Forschungs- und Entwicklungseinrichtung als ein Lehrinstitut der Johns Hopkins University dar. Das APL wurde 1942 während des Zweiten Weltkriegs vom Office of Scientific Research and Development mit dem Zweck gegründet, das wissenschaftliche und ingenieurtechnische Wissen innerhalb der Universitäten nutzbar zu machen. Die wichtigste Entwicklung dieser Phase stellte ein zeitvariabler Abstandszünder dar, der beim Sieg der Alliierten eine wichtige Rolle spielte. Entgegen den Erwartungen löste sich das APL nicht auf, sondern engagierte sich in der Entwicklung von Lenkwaffentechnik für die US Navy. Auf Ersuchen der Regierung führte die Universität das Laboratorium als öffentliche Einrichtung weiter. Der Name des Laboratoriums stammt von seinem Ursprung im Zweiten Weltkrieg, aber seine hauptsächliche Stärke liegt auf den Gebieten des System Engineerings und Technischer Anwendungen. Mehr als die Hälfte der technischen Mitarbeiter sind Ingenieure und 25 % haben einen Abschluss in Informatik oder Mathematik. Das APL führt Programme in Grundlagen- und Anwendungsforschung, experimenteller und fortgeschrittener Entwicklung, Tests und Systemintegration durch. Zwischen 1965 und 1990 unterstützte das APL das Pershing-Raketenprogramm mit technischer Unterstützung und Tests, um die Leistungsfähigkeit und Lebensdauer zu verbessern. Die US Navy ist weiterhin der Hauptauftraggeber. Das Laboratorium arbeitet für die Missile Defense Agency, das Department of Homeland Security, diverse Geheimdienste, die Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), und andere Regierungsstellen. Es unterstützt die NASA durch Raumfahrtwissenschaften, Entwurf und Herstellung von Raumfahrzeugen, und der Betreuung von Raumfahrtmissionen. Weitere Arbeitsgebiete sind Luftverteidigung, U-Bootsicherheit, Bekämpfung von U-Booten, Erprobung von strategischen Systemen, Informations- und Anzeigesysteme, Sensorik, Informationsverarbeitung und Raumfahrtsysteme. APL hat zahlreiche Satelliten und Raumsonden gebaut und betrieben, darunter: das TRANSIT Navigations System, NEAR, CONTOUR, MESSENGER, New Horizons und STEREO. Zu den in Planung befindlichen Raumfahrtmissionen des APL gehören die Solar Probe + und die „Interstellar Probe“ für eine Mission zur Heliopause und dem nahen interstellaren Raum (etwa 2000 Astronomische Einheiten). Der Asteroid (132524) APL wurde nach einem Vorbeiflug der New Horizons Raumsonde zu Ehren des APL benannt. Weblinks Offizielle Website (englisch) Einzelnachweise
Applied Physics Laboratory

L'Applied Physics Laboratory (letteralmente "laboratorio di fisica applicata", abbreviato in APL, JHU/APL o JHUAPL) è un centro di ricerca affiliato alla Johns Hopkins University sito nella Contea di Howard, nei pressi di Laurel e Columbia, nel Maryland (USA). L'APL è principalmente un'industria della difesa, che svolge supporto tecnico (ricerca e sviluppo) per il Dipartimento della Difesa, la NASA e altre agenzie governative statunitensi. Il nome del laboratorio trae origine dalle sue caratteristiche durante la seconda guerra mondiale, ma il punto di forza dell'APL sono i sistemi ingegneristici e le applicazioni tecnologiche. La metà circa dello staff tecnico è costituito da ingegneri, un 25%, inoltre, ha una laurea in informatica o matematica. L'APL conduce ricerca, sia pura, sia applicata; sviluppo avanzato; valutazione e prove sperimentali; integrazione e ingegneria dei sistemi. La Marina degli Stati Uniti rimane il principale referente dell'APL. Il laboratorio conduce attività per la Missile Defense Agency, il Dipartimento della Sicurezza Interna degli Stati Uniti d'America, le agenzie di spionaggio, la Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) ed altre agenzie statunitensi. L'APL svolge inoltre mansioni per la NASA: studi di scienza spaziale, progetto e produzione di sonde spaziali, controllo di missioni spaziali. L'APL ha costruito e diretto numerose sonde spaziali, tra queste: il sistema di navigazione Transit e le sonde Near Earth Asteroid Rendezvous, Geosat, ACE, TIMED, CONTOUR, MESSENGER, New Horizons e STEREO. Storia L'APL è stato istituito nel 1942, durante la seconda guerra mondiale sotto l'Office of Scientific Research and Development (Ufficio di ricerca scientifiva e sviluppo) nell'ambito dello sforzo del Governo statunitense di mobilitare le competenze scientifiche ed ingegneristiche della nazione, entro le università. Suo primo direttore fu Merle Tuve. Uno dei successi del laboratorio fu di riuscire a sviluppare una spoletta di prossimità VT, che giocò un ruolo significativo nella vittoria alleata. Invece di essere smantellato, l'APL partecipò pesantemente allo sviluppo di missili guidati e della tecnologia ad essi associata per la Marina statunitense. Così, su richiesta del Governo, l'Università mantenne in attività il laboratorio. L'APL era inizialmente sito a Silver Spring, Maryland, presso l'edificio che in precedenza era stato della Wolf Motor Company. Il trasferimento dell'APL a Laurel è iniziato nel 1954 e si è concluso nel 1975. Prima del trasferimento, l'APL possedeva anche la "Forest Grove Station", a nord di Silver Spring, dove era presente una galleria del vento ipersonica. Tale centro è stato svuotato ed abbattuto nel 1963; le simulazioni di volo erano state nel frattempo trasferite a Laurel. Dal 1965 al 1990, l'APL ha fornito supporto tecnico e condotto campagne di prova per migliorare le prestazioni e la sopravvivenza dei sistemi dei missili Pershing. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Applied Physics Laboratory Collegamenti esterni Sito web dell'Applied Physics Laboratory
Applied Physics Laboratory

O Applied Physics Laboratory (APL) (em português: Laboratório de Física Aplicada) da Universidade Johns Hopkins, localizado no Condado de Howard, Maryland, próximo a Laurel e Columbia. Criado em 1942, é um centro de pesquisas sem fins lucrativos vinculado à Universidade, que emprega cerca de 4.500 pessoas. O APL, geralmente é contratado para a prestação de serviços ao setor de defesa. Ele serve como um recurso técnico do Departamento de Defesa, NASA e outras agências governamentais. O laboratório, é uma organização de pesquisa e desenvolvimento independente, e não uma divisão acadêmica da Universidade Johns Hopkins. A divisão de Engenharia da Universidade, oferece cursos de graduação através do seu programa "Engenharia para profissionais". Cursos são ministrados em sete locais diferentes na área metropolitana de Baltimore, incluindo o APL Education Center. Referências Ligações externas «Página oficial»
Лаборатория прикладной физики

Лаборато́рия прикладно́й фи́зики (сокр. ЛПФ, англ. Applied Physics Laboratory, APL) — лаборатория в округе Хауард близ города Лорел в штате Мэриленд, на территории университета Джонса Хопкинса размером 360 акров. Лаборатория специализируется на исследованиях в интересах Министерства обороны США, НАСА и других структур федерального правительства США, а также иностранные правительственные заказы. Она была основана де-факто в 1940 году (де-юре в 1942 году) для разработки методов повышения эффективности ПВО союзников во время Второй мировой войны. История Лаборатория была основана вскоре после начала Второй мировой войны для разработки дистанционного взрывателя для осколочно-фугасных снарядов зенитной артиллерии. За два года существования, с 1940 по конец 1942 года сотрудники преуспели в создании ДВ, и тематика создания взрывателей и детонационных механизмов для различных категорий боеприпасов стала основным направлением научно-исследовательской работы лаборатории на долгое время (к артиллерийским снарядам вскоре добавились авиабомбы, торпедное и ракетное вооружение). К концу 1950-х годов штат лаборатории составлял 1300 сотрудников, из которых 525 инженерно-технические и научные работники. Директора лаборатории Директорами лаборатории были: 1942—1946 — Мерл Тув 1946—1947 — Лоренс Хафстад 1948—1969 — Ральф Э. Гибсон (Ralph E. Gibson) 1969—1980 — Александр Косяков (Alexander I. Kossiakoff) 1980—1992 — Карл О. Бостром (Carl O. Bostrom) 1992—1999 — Гэри Смит (Gary Smith) апрель-декабрь 1999 — Юджин Дж. Хинман (Eugene J. Hinman) 2000—2010 — Ричард Т. Рока (Richard T. Roca) С 2010 — Ральф Д. Земмель (Ralph D. Semmel) Современность Ныне лаборатория является полусамостоятельным субъектом хозяйственной деятельности (полная самостоятельность от университета в административных и исследовательских вопросах, частичная самостоятельность в финансовых вопросах) и одним из крупнейших подрядчиков ВПК США по части НИОКР военной тематики, а также одним из крупнейших работодателей в окру́ге. На данный момент в лаборатории трудятся более 3800 человек, и выполняется более 100 научных программ. Годовой бюджет APL более 600 миллионов долларов. Известные сотрудники Реймонд Миндлин — участник создания неконтактного взрывателя — одного из крупнейших научных достижений в военной области. Мерл Тув — изобретатель радиовзрывателя. Примечания Ссылки jhuapl.edu — официальный сайт APL (англ.)
Bennett Airport

Bennett Airport (FAA LID: 1N5) is a privately owned public-use airport located in Salisbury, Maryland, USA. Location and Access Bennett Airport is accessible via Naylor Mill Road and is situated near major highways US 50 and US 13, providing convenient access to the Delmarva Peninsula region. The airport serves the general aviation community, offering facilities for flight training and aircraft maintenance. Facilities and aircraft There are nine aircraft based at this airport, eight single-engine and one ultralight. In 2014, the airport had 46,000 aircraft operations for an average of 41 per week. References External links Resources for this airport: FAA airport information for 1N5 AirNav airport information for 1N5 FlightAware airport information and live flight tracker SkyVector aeronautical chart for 1N5
CFG Bank Arena

El CFG Bank Arena (anteriormente Royal Farms Arena, Baltimore Arena, Baltimore Civic Center, y 1st Mariner Arena) es un coliseo ubicado en Baltimore, Maryland. En 2003 fue renombrado a 1st Mariner Bank, donde Mariner Bank compró los derechos del nombre por 10 años. Se reportó que primero Mariner Bank tendrá que pagar a la ciudad $75 000 dólares para los próximos diez años para mantener los derechos del nombre del complejo. 1st Mariner Bank Arena está situado a una cuadra del Centro Convencional de Baltimore, en la esquina de Baltimore Street y Hopkins Place; también está a sólo una corta distancia del Inner Harbor (Puerto Inner). Tiene capacidad para aproximadamente 14 000 personas, aunque este número varía dependiendo del tipo de evento. El estadio se inauguró oficialmente en 1962 como el Centro Cívico de Baltimore. Fue construido en el lugar del "Viejo Palacio del Congreso", donde el Congreso Continental se reunió en 1776. Como una importante piedra angular para la remodelación del Inner Harbor durante la década de 1980, se volvió a abrir después de las renovaciones y fue rebautizado como Baltimore Arena en 1986. Es propiedad de la ciudad y es administrado por SMG, una empresa de gestión privada. Anualmente, el 1st Mariner Arena es sede del Banco de 800 000 personas. En febrero de 2023, luego de una severa renovación, la arena reabrió con el nombre de CFG Bank Arena. Uno de los pilares de la arena se colocó en 1961, con una bóveda que incluía mensajes a partir del entonces El presidente de los Estados Unidos John F. Kennedy, el entonces gobernador de Maryland, J. Tawes Millard, y el entonces alcalde de Baltimore, J. Harold Grady. La bóveda fue abierta en 2006. Referencias Enlaces externos Official website for 1st Mariner Arena Archivado el 7 de noviembre de 2011 en Wayback Machine.
CFG Bank Arena

La CFG Bank Arena (auparavant Baltimore Arena, Baltimore Civic Center, 1st Mariner Arena et Royal Farms Arena) est une salle omnisports située à Baltimore dans le Maryland, aux États-Unis. Sa capacité est de 11 271 places pour les matchs de hockey sur glace et 13 500 pour les concerts. Histoire Événements NBA All-Star Game 1969, 14 janvier 1969 Disney on Parade février 1970 No Mercy (2003), 19 octobre 2003 WWE Backlash, 27 avril 2008 WWE Extreme Rules, 25 avril 2010 WWE Raw du 20 juin 2011 WWE TLC, 18 décembre 2011 WWE Raw, 6 janvier 2014 WWE Payback, 17 mai 2015 AEW Full Gear, 9 novembre 2019 WWE SmackDown, 1er octobre 2021 Références Voir aussi Articles connexes NBA All-Star Game 1969 Liens externes (en) Site officiel de la 1st Mariner Arena (en) La 1st Mariner Arena sur Hockey.ballparks.com Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail des arts du spectacle Portail de Baltimore
CFG Bank Arena

La CFG Bank Arena' (precedente conosciuta come Baltimore Arena, 1st Mariner Arena e Baltimore Civic Center e Royal Farms Arena) è un'arena collocata nella città di Baltimore, Maryland. L'arena è stata aperta ufficialmente nel 1962 ed ha una capacità di posti a sedere pari a 14 000. Storia Anni 1960-1970 L'arena ha ospitato molti eventi, dal boxing, alla musica, allo sport e al wrestling. Anni 2000 Il 1º febbraio 2006, l'arena ha ospitato il primo concerto dei Rolling Stones. Il 19 febbraio 2006, ha ospitato il pay-per-view della WWE, No Way Out 2006. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Royal Farms Arena Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su baltimorearena.com.
Royal Farms Arena

Royal Farms Arena (oorspronkelijk het Baltimore Civic Center en voorheen Baltimore Arena en 1st Mariner Arena) is een arena in Baltimore. De arena ligt ongeveer een blok verwijderd van het Baltimore Convention Center, nabij de Inner Harbor. Het biedt 11.100 zitplaatsen en kan worden uitgebreid tot 14.000, afhankelijk van het evenement. De arena is eigendom van de stad Baltimore en wordt momenteel beheerd door SMG, een particuliere beheermaatschappij. De arena werd ontworpen door AG Odell Jr. en Associates, en werd gebouwd op de plaats van de oude congreshal. Het gebouw werd officieel geopend op 23 oktober 1962. In 2014 kocht de supermarktketen Royal Farms de naamgevingsrechten. De Royal Farms Arena grenst direct aan het station Baltimore Arena op de Baltimore Light Rail. Het metrostation Charles Centre en enkele buslijnen zijn ook vlakbij.
CFG Bank Arena

A CFG Bank Arena (anteriormente conhecida como Baltimore Arena, 1st Mariner Arena, Baltimore Civic Center e Royal Farms Arena) é uma arena fechada localizada em Baltimore, Maryland. A arena está localizada a cerca de um quarteirão de distância do Centro de Convenções de Baltimore, na esquina da rua Baltimore e Hopkins Place; ela também esta a uma curta distância do Inner Harbor. Ela tem capacidade para cerca de 14.000 pessoas, embora este número varia dependendo do tipo de evento. A arena inaugurada oficialmente em 1962 como o Baltimore Civic Center. Foi construída no local do "Old Congress Hall", onde o Congresso Continental reuniu-se em 1776. Como um dos principais pilares para o re-desenvolvimento do Inner Harbor durante a década de 1980, foi reaberto após reformas e foi rebatizado de Baltimore Arena em 1986. Em 2003, foi rebatizado para 1st Mariner Bank, que comprou os direitos de nomeação para a arena por 10 anos. Foi relatado que a 1st Mariner Bank pagou a cidade US$ 75.000 por ano para manter os direitos de nomeação para o complexo. Quando o contrato com o 1st Mariner Bank encerrou em 2013, a arena foi brevemente retornou ao seu nome "Baltimore Arena", até a Royal Farms comprar os direitos do nome da Arena em setembro de 2014. O novo acordo de nomeação exige a Royal Farm pagar 250 mil dólares por ano durante cinco anos para a cidade, e dá a Royal Farm o direito de renovar/reestruturar seu negócio no final do contrato, ou no caso em que a cidade constrói uma nova arena. A Royal Farms Arena é propriedade da cidade de Baltimore e é atualmente gerida pela SMG, uma empresa de gestão privada. Anualmente, a Royal Farms Arena é a casa de 800 mil pessoas.[carece de fontes?] O pilar final para a arena foi colocado em 1961 com uma abóbada que incluiu mensagens do então presidente dos Estados Unidos John F. Kennedy, o então governador de Maryland J. Millard Tawes e o então prefeito de Baltimore, J. Harold Grady. O cofre foi inaugurado em 2006. O local atual que foi escolhido para o Baltimore Civic Center foi não um dos muitos sítios propostos ao Comitê da Grande Baltimore em 1955. Entre os nove locais sugeridos havia dois em Druid Hill Park, três no final da bacia do Inner Harbor (onde o World Trade Center e Harborplace agora estão localizados), e um em Clifton Park. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês) Baltimore Arena no Explore Baltimore Heritage
Patapsco

Le Patapsco est un fleuve des États-Unis qui traverse l'État du Maryland et se jette dans la baie de Chesapeake. Géographie Ses deux branches, nord et sud, se joignent à environ 80 kilomètres à l'intérieur des terres. Ses 16 derniers kilomètres forment un large estuaire avec la baie de Chesapeake, autour duquel se sont développés la ville de Baltimore et son activité portuaire. Fleuve mineur, il n'a jamais été un grand axe de commerce sachant qu'il n'est pas navigable sur la majorité de son tracé. Néanmoins, c'est sur ses rives que furent construits les premiers chemins de fer de la région comme celui du Baltimore and Ohio Railroad et il alimenta par le passé quatre moulins ainsi qu'un barrage hydroélectrique. Historique En 1897, le sous-marin l'Argonaute (en), conçu par Simon Lake, est lancé sur le fleuve Patapsco. En 1972, la vallée a été touchée par une grosse inondation à la suite des fortes précipitations causées par le passage des restes de l'ouragan Agnes. C'est à son embouchure que se produit l'effondrement du pont Francis-Scott-Key après que le porte-conteneurs Dali a heurté une pile du pont le 26 mars 2024. Notes et références Liens externes Ressource relative à la géographie : Geographic Names Information System Portail des lacs et cours d'eau Portail du Maryland
Patapsco

Il Patapsco è un fiume statunitense che scorre nello Stato del Maryland per tutta la sua lunghezza di 63 km e sfocia nella Baia di Chesapeake presso Baltimora. Il nome "Patapsco" è derivato dall'algonchino pota-psk-ut, che significa "ristagno" o "marea coperta di schiuma". Geografia Il Patapsco inizia il suo tragitto alla confluenza di due corsi d'acqua nei pressi della cittadina di Marriottsville, situata a circa 25 km a ovest di Baltimora. Si tratta per gran parte del suo corso di un fiume minore che scorre lungo una stretta valle, tuttavia presenta un largo estuario nei pressi della Baia di Chesapeake. Nella parte interna di questo estuario si sviluppa il porto di Baltimora. Lo spartiacque del Patapsco si estende su un'area di 1.761 km², dei quali il 7% sono composti di acqua. Nei pressi del fiume è situato il Parco Nazionale della Patapsco Valley, nel quale il fiume attraversa una gola profonda anche 70 metri, dando vita ad alcune cascate. Storia John Smith di Jamestown fu il primo europeo a esplorare il Patapsco, annotandolo nel 1612 su una mappa con il nome di "Bolus River". Siccome il fiume è in larga parte non navigabile, non è mai stato al centro delle tratte commerciali fluviali, tuttavia la valle del Patapsco è stata attraversata a partire dal 1829 da un'importante rete ferroviaria ancora esistente. In passato, le acque del fiume alimentavano alcuni mulini e una diga per la produzione di energia idroelettrica. La valle del Patapsco è soggetta a periodiche inondazioni, come quella del 1868 che coinvolse la cittadina di Ellicott City uccidendo 39 persone. La più grave inondazione in tempi recenti risale al 1972, quando a seguito di abbondanti piogge portate dall'uragano Agnes, Ellicott City subì nuovamente gravi danni. La foce del Patapsco è stata testimone della Battaglia di Baltimora durante la Guerra anglo-americana del 1812. Qui inoltre, Francis Scott Key, a bordo di un'imbarcazione britannica, scrisse The Star-Spangled Banner, una poesia successivamente musicata e divenuta inno ufficiale degli Stati Uniti d'America. Qualità delle acque La porzione orientale del fiume attraversa un'area diffusamente urbanizzata, che causa un alto livello di inquinamento delle acque con la presenza in esse di metalli pesanti, fosforo e batteri. Dal 2006, alcune organizzazioni no profit locali si impegnano in periodiche pulizie del fiume. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Patapsco Collegamenti esterni (EN) Patapsco, su Geographic Names Information System, USGS.
Patapsco (rivier)

De Patapsco (Engels: Patapsco River) is een 63 kilometer lange rivier in de Amerikaanse staat Maryland. Ze mondt uit in de Chesapeake Bay en de benedenloop, die onderhevig is aan de getijden, vormt de haven van Baltimore. De rivier is een belangrijke transportroute van en naar die haven. De naam is mogelijk afkomstig van het Algonkisch pota-psk-ut, wat 'op de uitstekende rotsrand' betekent.
Patapsco

Patapsco River – rzeka w amerykańskim stanie Maryland. Uchodzi do zatoki Chesapeake w Baltimore. 26 marca 2024 roku w most Francis Scott Key, który wisiał nad rzeką, uderzył kontenerowiec MS Dali, doprowadzając do jego zawalenia. Zobacz też rzeki Ameryki Północnej katastrofa Francis Scott Key Bridge Przypisy Linki zewnętrzne Patapsco River
Rio Patapsco

O rio Patapsco é um rio que atravessa o estado de Maryland, nos Estados Unidos, e desagua na baía de Chesapeake. Os seus dois ramais, norte e sul, juntam-se para formar o corpo de água principal. Os últimos 16 km formam um grande estuário com a baía de Chesapeake, em torno da qual se desenvolve a cidade de Baltimore e o seu porto. Referências
Патапско (река)

Патапско (англ. Patapsco) — река в Северной Америке. Основное русло длиной 39 миль (63 км) в центральном Мэриленде (штат Соединённых Штатов Америки) впадает в Чесапикский залив. Приливная часть реки образует гавань города Балтимора. Патапско со своим южным ответвлением образует северную границу округа Хауард штата Мэриленд. Название «Patapsko» происходит от алгонкинского слова pota-psk-ut, что переводится как «заводь» или «прилив, покрытый пеной». См. также Саскуэханна Примечания
Patapscofloden

Patapscofloden är en 62,8 km lång flod i centrala Maryland som rinner ut i Chesapeake Bay. Flodens tidvattenparti bildar hamnen för staden Baltimore. Med sin södra gren bildar Patapsco den norra gränsen till Howard County, Maryland. Namnet "Patapsco" kommer från Algonquian pota-psk-ut, som översätts till "bakvatten" eller "tidvatten täckt med skum". Referenser
North Point State Battlefield

North Point State Battlefield is a publicly owned historic preserve in Dundalk, Baltimore County, Maryland, that commemorates a portion of the site where the Battle of North Point was fought during the War of 1812. On September 12, 1814, Brigadier General John Stricker commanded forces of the Maryland Militia from within the park's borders. Stricker's men fought the invading British forces from behind a fenceline along the monument's eastern edge. The 9-acre (3.6 ha) site opened to the public in 2015. Park features include wetlands, permeable parking and trail surfaces, boardwalks, and wildflower meadows. It is a satellite facility of North Point State Park, managed by the Maryland Department of Natural Resources. References External links North Point State Battlefield Maryland Department of Natural Resources