NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arcidiecéze baltimorská

Arcidiecéze baltimorská (latinsky Archidioecesis Baltimorensis) je římskokatolická arcidiecéze na území severoamerického města Baltimore a části státu Maryland s katedrálou Panny Marie, Naší Královny a konkatedrálou Nanebevzetí Panny Marie, nejstarší katedrálou v USA. Jejím současným arcibiskupem je William Edward Lori. Jde o metropolitní arcidiecézi, jíž jsou podřízeny tyto sufragánní diecéze na území území amerických států Maryland, Delaware, Virginie a Západní Virginie: diecéze arlingtonská diecéze richmondská diecéze Wheeling-Charleston diecéze wilmingtonská. Arcidiecéze baltimorská je nejstarší katolickou diecézí v USA, a proto mají její arcibiskupové precedenci při liturgických slavnostech, i když nejsou primasy Spojených států. Stručná historie Před Americkou válkou za nezávislost a během ní byli američtí katolíci ještě podřízeni apoštolskému vikariátu v Londýně. Na žádost marylandských katolíků papež Pius VI. v roce 1784 ustanovil apoštolským prefektem amerických katolíků jezuitu Johna Carrolla, který se v roce 1789 stal baltimorským biskupem a vůbec prvním biskupem Spojených států. V roce 1808 se Baltimore stal první arcidiecézí v USA. Související články Seznam baltimorských arcibiskupů Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arcidiecéze baltimorská na Wikimedia Commons Stránky arcidiecéze (anglicky) Údaje na stránkách o katolické hierarchii catholic-hierarchy.org
Archidiecezja Baltimore

Archidiecezja Baltimore (łac. Archidioecesis Baltimorensis, ang. Archdiocese of Baltimore) – rzymskokatolicka archidiecezja ze stolicą w Baltimore, w stanie Maryland, w Stanach Zjednoczonych. Obejmuje ona miasto Baltimore, oraz hrabstwa stanu Maryland: Allegany, Anne Arundel, Baltimore, Carroll, Frederick, Garrett, Harford, Howard i Washington. Arcybiskup Baltimore jest również metropolitą Baltimore. Sufraganiami metropolii są diecezje: Arlington, Richmond, Wheeling-Charleston, Wilmington. Metropolia obejmuje w całości stany Delaware, Wirginia, Wirginia Zachodnia oraz część stanu Maryland. Od 15 sierpnia 1859 arcybiskupi Baltimore posiadają pierwszeństwo wśród biskupów Stanów Zjednoczonych. Często określani są też tytułem prymasa Stanów Zjednoczonych, który jest tylko honorowy i nie ma statusu oficjalnego. Historia 26 listopada 1784 powstała prefektura apostolska Stanów Zjednoczonych Ameryki, której stolica usytuowana była w Baltimore. Była ona pierwszą jednostką administracyjną Kościoła katolickiego w Stanach Zjednoczonych. Wcześniej tereny prefektury podlegały diecezji Quebecu. 6 listopada 1789 prefektura została podniesiona do rangi diecezji i przyjęła nazwę diecezja Baltimore. 8 kwietnia 1808 na części terytorium biskupstwa powstały cztery nowe diecezje: bostońska (obecnie archidiecezja), Bardstown, Nowy Jork (obecnie archidiecezja) oraz filadelfijska (obecnie archidiecezja). Tego samego dnia diecezję Baltimore podniesiono do rangi archidiecezji. 11 lipca 1820 odłączyły się diecezje: Charleston i Richmond. Na rzecz tej drugiej arcybiskupstwo Baltimore straciło jeszcze część terytorium 15 sierpnia 1858. 3 marca 1868 powstała diecezja Wilmington. 22 lipca 1939 arcybiskupstwo połączono z archidiecezją waszyngtońską. Powstała tym samym archidiecezja Baltimore-Waszyngton. Unia ta trwała do 15 listopada 1947. Główne świątynie Katedra – Archikatedra Maryi Królowej w Baltimore Konkatedra – Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Baltimore Bazylika mniejsza – Bazylika św. Elżbiety Anny Seton w Emmitsburgu Arcybiskupi Baltimore John Carroll (9 czerwca 1784 – 3 grudnia 1815 †) Leonard Neale SJ (3 grudnia 1815 – 18 czerwca 1817 †) Ambrose Maréchal PSS (14 lipca 1817 – 29 stycznia 1828 †) James Whitfield (29 stycznia 1828- 19 października 1834 †) Samuel Eccleston PSS (19 października 1834 – 22 kwietnia 1851 †) Francis Patrick Kenrick (19 sierpnia 1851 – 8 lipca 1863 †) Martin John Spalding (3 maja 1864 – 7 lutego 1872 †) James Roosevelt Bayley (30 lipca 1872 – 3 października 1877 †) kard. James Gibbons (3 października 1877 – 24 marca 1921 †) Michael Joseph Curley (10 sierpnia 1921 – 16 maja 1947 †) od 1939 arcybiskup Baltimore-Waszyngton Francis Patrick Keough (29 listopada 1947 – 8 grudnia 1961 †) kard. Lawrence Shehan (8 grudnia 1961 – 2 kwietnia 1974) William Borders (25 marca 1974 – 6 kwietnia 1989) kard. William Keeler (11 kwietnia 1989 – 12 lipca 2007) Edwin O’Brien (12 lipca 2007 – 29 sierpnia 2011) William Lori (od 20 marca 2012) Bibliografia Archidiecezja Baltimore [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2020-01-26] (ang.). Archidiecezja Baltimore w bazie gcatholic.org [dostęp 2020-01-26] (ang.).
NS Savannah

NS Savannah je americká obchodní loď, první pasažérská a nákladní loď s jaderným pohonem. Byla pojmenována po jiném průkopnickém plavidlu americké historie – SS Savannah. Savannah byla postavena s cílem demonstrovat možnosti civilního využití jaderné energie (Sovětský svaz nedlouho předtím zprovoznil jaderným reaktorem poháněný ledoborec Lenin), nikoliv pro účely komerčního provozu. Loď se proto vyznačovala velice elegantním vzhledem, připomínajícím více luxusní jachtu, než nákladní loď. Měla též malou kapacitu nákladu, ovšem byla vybavena luxusními kajutami a dalšími prostory pro 60 osob. Savannah byla provozována pouze v letech 1962–1972 (během této doby vydělala 12 milionů dolarů při nákladech na stavbu 46,9 milionů dolarů.), poté byla vyřazena s cílem finanční úspory. Následně bylo například americkou armádou zvažováno její využití jako plovoucí elektrárny. Nakonec byla přeměněna na muzejní loď a dnes je veřejnosti přístupná v přístavu Baltimore. Pozadí vzniku Podnětem ke stavbě Savannah byla iniciativa prezidenta Dwight D. Eisenhowera Atoms for Peace zveřejněná roku 1955. Loď postavila loděnice New York Shipbuilding Corporation v Camdenu ve státě New Jersey. Jaderný reaktor vyrobila společnost Babcock & Wilcox, turbíny společnost De Laval Steam Turbine Company. Náklady na stavbu lodě dosáhly 46,9 milionů dolarů, z toho 28,3 milionů pouze na reaktor a jaderné palivo. Kýl Savannah byl založen na Den námořnictva 22. května 1958 za přítomnosti manželky amerického viceprezidenta Pat Nixonové. Trup plavidla byl slavnostně spuštěn na vodu dne 21. července 1959, přičemž loď pokřtila tehdejší první dáma Mamie Eisenhowerová. Savannah se na otevřené moře poprvé vydala v květnu 1962, vládní agentura pro námořní dopravu ji do své flotily zařadila o dva roky později. Od roku 1965 až do jejího vyřazení v roce 1972 Savannah provozovala společnost American Export-Isbrandtsen Lines. Konstrukce Plavidlo mělo kapacitu 8500 tun, což bylo výrazně méně než srovnatelná konvenční plavidla. Nákladní prostor byl navíc obtížně přístupný. Na palubě se nacházelo 30 klimatizovaných kajut, každá s vlastní koupelnou. Pasažérům byly k dispozici bazén, kino či knihovna. Pohonný systém tvořil jeden jaderný reaktor Babcock & Wilcox a dvě turbíny De Laval. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu NS Savannah na Wikimedia Commons (anglicky) Oficiální web (anglicky) Sdružení NS Savannah
Savannah (Schiff, 1962)

Die Savannah war ein 1962 in Dienst gestelltes Kombischiff. Sie war nach dem Eisbrecher Lenin das zweite zivile Schiff mit Kernenergieantrieb und das erste nuklear betriebene Schiff mit dem Zweck einer Erprobung als Handelsschiff. Geschichte Planung und Bau Das Schiff wurde 1955 von der US-Regierung als Teil der Atoms-for-Peace-Initiative in Auftrag gegeben und lief am 21. Juli 1959 in Camden (New Jersey) bei New York Shipbuilding vom Stapel. Taufpatin des Schiffes war die damalige First Lady Mamie Eisenhower. Dienstzeit Die Savannah wurde im August 1962 in Dienst gestellt und im Auftrag der United States Maritime Commission von der Reederei American Export and Isbrandtsen Lines betrieben. Angetrieben wurde es von einem Druckwasserreaktor von Babcock & Wilcox, der den Dampf für die 22.000 PS (Maximalleistung) starken Turbinen bereitstellte. Für den Notbetrieb standen zwei Stromerzeugungsaggregate zur Verfügung. Zwischen Deutschland und den USA wurde ein Abkommen geschlossen, um die Sicherheitsbestimmungen beim Anlaufen deutscher Häfen zu regeln. Auf der Jungfernfahrt kam das Schiff im Juni 1964 nach Bremerhaven, den ersten ausländischen Handelshafen. Zum Empfang fanden sich zahlreiche Ehrengäste ein: Bundesverkehrsminister Seebohm und Staatssekretär Cartellieri, US-Botschafter McGhee, Bürgerschaftspräsident Hagedorn, Bürgermeister Kaisen, zahlreiche Bundestagsabgeordnete und Senatoren, ferner als Repräsentanten der Atomwissenschaft Otto Hahn und Erich Bagge. 1969 ankerte das Schiff im New Yorker Hafen, um anlässlich der Nuclear Week in New York von Touristen besichtigt werden zu können. Die Savannah war zwar als kombiniertes Fracht- und Passagierschiff konzipiert, jedoch stand die Erprobung des Nuklearantriebs im Vordergrund. Deshalb war ein wirtschaftlicher Betrieb nicht möglich, und 1972 wurde das Schiff außer Dienst gestellt. Bis dahin hatte die Savannah 450.000 Seemeilen zurückgelegt. Museumsschiff Nach seiner aktiven Dienstzeit wurde das Schiff nach mehreren Jahren Aufliegezeit seit 1981 als Museumsschiff genutzt. Die Savannah wurde im November 1982 als Struktur in das National Register of Historic Places eingetragen. In den 1990er-Jahren wurde der Reaktor entfernt. Ab 2006 wurde die Savannah in Newport News, Virginia, überholt. Seit 2008 liegt sie im Hafen von Baltimore. Das Innenministerium der Vereinigten Staaten hat die Savannah im Juli 1991 als National Historic Landmark eingestuft. Das Schiff hatte insgesamt 46.900.000 USD gekostet (was heute gut 486.270.000 USD entspricht); davon entfielen 18.600.000 USD auf das Schiff und 28.300.000 USD auf Reaktor und Brennstoff. Nach der abgeschlossenen Dekontamination des Schiffes wurde bekannt, dass die United States Maritime Administration (MARAD) das Schiff verkaufen will. Siehe auch Liste ziviler Schiffe mit Nuklearantrieb Literatur Tony Gibson: Die Welt der Schiffe. Bassermann Verlag, 2007, ISBN 978-3-8094-2186-3, S. 205. Weblinks U.S. Maritime Administration Virtual Office of Acquisition – Savannah (englisch) National Historic Landmark Nomination der Savannah (englisch, PDF, 267 KiB) Einzelnachweise
Savannah (nave atomica)

La NS Savannah era una nave da carico misto americana che fu la prima nave di superficie statunitense del suo tipo ad essere equipaggiata con un reattore nucleare come un alimentatore per il suo impianto di propulsione. Oggi è una nave museo ancorata a Baltimora. Voci correlate Navi di superficie a propulsione nucleare Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su NS Savannah Collegamenti esterni (EN) N/S SAVANNAH Association, Inc., sito ufficiale, su nssavannah.net.
NS Savannah

NS „Savannah” – amerykański statek pasażersko-towarowy, pierwszy w historii, i jeden z nielicznych, statek handlowy z napędem jądrowym. Historia Statek opracowany został jako wspólne przedsięwzięcie agencji rządowych U.S. Maritime Administration i Atomic Energy Commission, którego celem było zaprezentowanie napędu jądrowego statków jako jednej z możliwości wykorzystania energii atomu dla celów pokojowych. Budowa jednostki uzyskała aprobatę Kongresu 30 lipca 1956 roku, po czym podjęta została w stoczni New York Shipbuilding Corporation w Camden, w stanie New Jersey. Wodowanie statku miało miejsce 21 lipca 1959 roku i nastąpiło rok po oddaniu do eksploatacji pierwszego jądrowego statku cywilnego, którym był radziecki lodołamacz „Lenin”. Matką chrzestną „Savannah” była pierwsza dama Mamie Eisenhower. Statek nazwany został imieniem parowca „Savannah”, który w 1819 roku jako pierwsza jednostka z napędem parowym przepłynął Atlantyk. 1 maja 1962 roku statek przekazany został operatorowi States Marine Lines. W sierpniu tego samego roku odbył pierwszą podróż, do miasta Savannah, w stanie Georgia, skąd popłynął dalej przez Kanał Panamski do Seattle, gdzie był jedną z atrakcji na wystawie światowej Century 21 Exposition. „Savannah” udała się następnie do Galveston, w Teksasie, gdzie poddana została przeglądowi i modyfikacjom, które przeciągnęły się z powodu sporu pracowniczego. U.S. Maritime Administration zdecydowała się zakończyć współpracę ze States Marine Lines i na nowego armatora wybrała przedsiębiorstwo żeglugowe American Export-Isbrandtsen Lines, które za wynajem statku płaciło 1 dolara rocznie. Statek ponownie wypłynął w morze w maju 1964 roku, pokonując trasę z Houston do Nowego Jorku, skąd udał się do Europy, zatrzymując się w Bremerhaven, Hamburgu, Dublinie i Southampton, po czym powrócił do Nowego Jorku. Do końca 1965 roku „Savannah” dziesięciokrotnie przemierzyła Atlantyk, odwiedzając m.in. Malmö, Rotterdam i Stambuł. W okresie tym statek zawinął do 46 portów i przyjął na pokład blisko 1,5 mln odwiedzających. W sierpniu 1965 roku rozpoczęto eksploatację statku dla celów komercyjnych. Ze względu na niewielkie obłożenie zaprzestano przewozów pasażerskich, a jednostkę wykorzystywano wyłącznie do transportu towarowego, na trasach transatlantyckich i śródziemnomorskich. Ostatni rejs „Savannah” odbyła w 1970 roku, kiedy to rząd zadecydował o zakończeniu dofinansowywania nierentownej obsługi statku i wycofaniu go z eksploatacji. Od tamtej pory statek oczekuje na demontaż instalacji jądrowych, co w myśl obowiązujących regulacji musi nastąpić do 2031 roku. W latach 1981–1994 statek udostępniony był dla zwiedzających w muzeum morskim Patriots Point w Mount Pleasant (Karolina Południowa). W 1991 roku wpisany został do narodowego rejestru zasobów kulturowych jako National Historic Landmark. Konstrukcja Napęd statku stanowił reaktor jądrowy o mocy 74 MW, wyprodukowany przez przedsiębiorstwo Babcock & Wilcox, napędzający dwie turbiny parowe De Laval. Charakterystyczną cechą wyglądu statku, wynikającą z zastosowanego napędu, jest brak kominów. Załoga liczyła 110 osób. Statek mógł zabrać na pokład 60 pasażerów i 9300 t ładunku. Przypisy
NS Savannah

O NS Savannah foi o primeiro navio mercante movido a energia nuclear. Foi construída no final da década de 1950 a um custo de US$ 46,9 milhões (incluindo um reator nuclear e um núcleo de combustível de US$ 28,3 milhões) e lançada em 21 de julho de 1959. Ela foi financiada por agências governamentais dos Estados Unidos. Savannah foi um projeto de demonstração para o uso potencial da energia nuclear. O navio recebeu o nome de SS Savannah, o primeiro navio a vapor a cruzar o oceano Atlântico. Ela estava em serviço entre 1962 e 1972 como um dos quatro navios de carga movidos a energia nuclear já construído. (O quebra-gelo soviético Lenin, lançado em 5 de dezembro de 1957, foi o primeiro navio civil movido a energia nuclear.) Em sua viagem inaugural iniciada em 20 de agosto de 1962, Savannah realizou demonstrações, navegando primeiro para Savannah, seu porto de origem. Durante esta viagem, um instrumento defeituoso iniciou o desligamento do reator, que foi relatado erroneamente como um grande acidente na imprensa. Savannah foi desativada em 1971 e foi ancorado no Pier 13 do Canton Marine Terminal em Baltimore, Maryland, desde 2008. Referências Leitura adicional «The Nuclear Ship Savannah Decommissioning Project». Cópia arquivada em 2008 Adams, Rod (2011). «Why Did The NS Savannah Fail? Can She Really be Called a Failure?». Atomic Energy Insights Björn Landström. Skeppet, 1961, saknar Robert Jackson. Liners, Tankers & Merchant Ships, 2002, ISBN 1-84013-477-1 Ligações externas Media relacionados com NS Savannah no Wikimedia Commons
NS Savannah

NS Savannah je bila prva trgovska ladja na jedrski pogon. Zgrajena je bila v poznih 1950ih. Cena izgradnje je bila $46,9 milijonov, od tega $28,3 milijona za tlačnovodni jedrski reaktor in gorivo. Ladja je uspešno demonstrirala jedrski pogon, vendar se ta zaradi visoke cene ni izkazal za ekonomičnega. Ladja "Savannah" je pomenovana po ladji "SS Savannah" - prvem parniku, ki je prečkal Atlantik. Glej tudi SS Savannah istoimenska ladja iz leta 1818. Prvi parnik, ki je prečkal Atlantik Sklici Bibliografija »The Nuclear Ship SAVANNAH Decommissioning Project«. Arhivirano iz prvotnega spletišča dne 30. aprila 2008. Pridobljeno 11. junija 2006. Adams, Rod (2. april 2011) [1 July 1995]. »Why Did The NS Savannah Fail? Can She Really be Called a Failure?«. Atomic Energy Insights. Pridobljeno 12. septembra 2012. Björn Landström Skeppet 1961, saknar Robert Jackson (2002). Liners, Tankers & Merchant ships. London: Grange Books. ISBN 9781840134773.: Vzdrževanje CS1: lokacija založnika (povezava) Zunanje povezave NS Savannah stran NS Savannah Arhivirano 2012-10-13 na Wayback Machine. »Tour of NS Savannah«. maritime.org. NS Savannah Arhivirano 2015-04-23 na Wayback Machine.
Quantico Station

Quantico Station és una concentració de població designada pel cens dels Estats Units a l'estat de Virgínia. Segons el cens del 2000 tenia 6.571 habitants. Demografia Segons el cens del 2000, Quantico Station tenia 6.571 habitants, 1.389 habitatges, i 1.351 famílies. La densitat de població era de 354,8 habitants per km². Dels 1.389 habitatges en un 77,2% hi vivien nens de menys de 18 anys, en un 91,3% hi vivien parelles casades, en un 4,3% dones solteres, i en un 2,7% no eren unitats familiars. En el 2,1% dels habitatges hi vivien persones soles el 2,1% de les quals corresponia a persones de 65 anys o més que vivien soles. El nombre mitjà de persones vivint en cada habitatge era de 3,57 i el nombre mitjà de persones que vivien en cada família era de 3,57. Per edats la població es repartia de la següent manera: un 32,3% tenia menys de 18 anys, un 29,9% entre 18 i 24, un 35,5% entre 25 i 44, un 2,2% de 45 a 60 i un 0,1% 65 anys o més. L'edat mediana era de 22 anys. Per cada 100 dones de 18 o més anys hi havia 196,1 homes. La renda mediana per habitatge era de 41.429 $ i la renda mediana per família de 41.288 $. Els homes tenien una renda mediana de 24.478 $ mentre que les dones 20.676 $. La renda per capita de la població era de 14.563 $. Entorn del 5,5% de les famílies i el 5,7% de la població estaven per davall del llindar de pobresa. Poblacions més properes El següent diagrama mostra les poblacions més properes. Referències
Quantico Station (Virginia)

Quantico Station es un lugar designado por el censo en el condado de Prince William, Virginia (Estados Unidos). Según el censo de 2010 tenía una población de 4.625 habitantes.​​ Demografía Según el censo del 2000, Quantico Station tenía 6.571 habitantes, 1.389 viviendas, y 1.351 familias.​ La densidad de población era de 354,8 habitantes por km².​ De las 1.389 viviendas en un 77,2% vivían niños de menos de 18 años, en un 91,3% vivían parejas casadas, en un 4,3% mujeres solteras, y en un 2,7% no eran unidades familiares. En el 2,1% de las viviendas vivían personas solas el 2,1% de las cuales correspondía a personas de 65 años o más que vivían solas. El número medio de personas viviendo en cada vivienda era de 3,57 y el número medio de personas que vivían en cada familia era de 3,57.​ Por edades la población se repartía de la siguiente manera: un 32,3% tenía menos de 18 años, un 29,9% entre 18 y 24, un 35,5% entre 25 y 44, un 2,2% de 45 a 60 y un 0,1% 65 años o más. La edad media era de 22 años. Por cada 100 mujeres de 18 o más años había 196,1 hombres.​ La renta media por vivienda era de 41.429$ y la renta meda por familia de 41.288$. Los hombres tenían una renta media de 24.478$ mientras que las mujeres 20.676$. La renta per cápita de la población era de 14.563$. En torno al 5,5% de las familias y el 5,7% de la población estaban por debajo del umbral de pobreza. Localidades adyacentes El siguiente diagrama muestran las localidades más próximas a Quantico Station. Referencias Enlaces externos Portal:Virginia. Contenido relacionado con Virginia.
Marine Corps Base Quantico

Le Marine Corps Base Quantico est une base, fondée en 1917, de l’United States Marine Corps située à Quantico (Virginie) aux États-Unis. Elle y accueille notamment l'école de formation des agents du FBI - FBI Academy- et le principal centre d'entraînement de la DEA, mais aussi le siège du Naval Criminal Investigative Service depuis 2011. Notes et références (en) Cet article contient du texte publié par l'United States Marine Corps (USMC) dont le contenu se trouve dans le domaine public. (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Marine Corps Base Quantico » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste des installations de l'United States Marine Corps Liste des bases militaires des États-Unis Liens externes Ressource relative à l'architecture : Registre national des lieux historiques Portail du Registre national des lieux historiques Portail des forces armées des États-Unis Portail de la Virginie
Marine Corps Base Quantico

La Marine Corps Base Quantico, abbreviata anche in MCB Quantico, è una delle più importanti installazioni militari degli Stati Uniti d'America. È base d'addestramento del Corpo dei Marines ed è situata fra Triangle e Quantico, nello Stato della Virginia. La base è anche sede di importanti istituti di formazione sia per il Corpo dei Marines che per le forze dell'ordine federali, tra cui la FBI Academy, la struttura preposta al reclutamento e addestramento dei futuri agenti del Federal Bureau of Investigation. Storia La prima struttura militare costruita a Quantico, sulle rive del fiume Potomac, fu, all'inizio del 1917, una caserma del Corpo, per l'addestramento dei Marines impegnati nella prima guerra mondiale. Nel 1919 divenne anche sede del Marine Corps Air Facility. Nel 1920 fu realizzato il Quartier generale. Nel 1942, oltre 20.000 ettari furono acquistati dal governo federale e aggiunti a Quantico, costituendo quella che oggi è la parte ovest della base. L'espansione fu necessaria per ulteriori aree di addestramento e manovra durante la seconda guerra mondiale. Fino al 1987 è stata sede del Marine Corps Development and Education Command. Descrizione La base ha una superficie di circa cento chilometri quadrati situati all'interno dei confini della Prince William County, della Stafford County e della Fauquier County. La base è anche nota come "Crossroads of the Marine Corps" ("crocevia dei Marines"). L'ingresso della base è dominato da una replica del Marine Corps War Memorial, un complesso scultoreo il cui originale adorna il Cimitero nazionale di Arlington. Strutture ospitate Marines La base addestrativa di Quantico è la sede del Marine Corps Training and Education Command, ed è anche la guarnigione del Marine Corps Air Facility che comprende l'HMX-1, lo squadrone elicotteri presidenziale Usa. Vi ha sede anche il Combat Development Command, che ha il compito di sviluppare strategie per il corpo dei Marines e che rappresenta, con più di dodicimila persone comprese le famiglie dei membri di questa unità, l'unità più numerosa alloggiata presso la base. Altre agenzie federali È il Quartier generale di diverse agenzie federali: la Defense Intelligence Agency, l'Army Criminal Investigation Command, la Defense Counterintelligence and Security Agency e l'NCIS. Sono ospitate nella base anche l'accademia addestrativa della Drug Enforcement Administration (DEA), e diverse strutture dell'FBI, come la FBI Academy, l'Hostage Rescue Team e l'FBI Laboratory. All'interno si trovava fino al 2011 anche una prigione militare, la Marine Corps Brig. Nei media Nell'accademia dell'FBI sono ambientate le serie televisive Criminal Minds, CSI: Cyber e Quantico e sono state girate diverse puntate della serie X-Files; anche alcune scene del film Il silenzio degli innocenti sono state girate all'interno dell'accademia. Quantico è altresì citato nella serie NCIS - Unità anticrimine. Note Voci correlate FBI Quantico United States Marine Corps Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Quantico Station Collegamenti esterni (EN) Marine Corps Base Quantico, su Geographic Names Information System, USGS.