Daniel Boone National Forest

Het Daniel Boone National Forest, oorspronkelijk Cumberland National Forest, is een National Forest in de Amerikaanse staat Kentucky. Het werd opgericht in 1937 en omvat 287.000 ha federaal eigendom binnen een afgebakende grens van 850.000 ha. De naam van het gebied werd in 1966 gewijzigd ter ere van de ontdekkingsreiziger Daniel Boone. Het terrein van het bos is over het algemeen ruig en bevat meerdere opvallende waterpartijen. Het herbergt een scala aan plant- en diersoorten, hoewel veel gebieden nog steeds sporen vertonen van industriële houtkap en andere praktijken die voornamelijk plaatsvonden vóór de federale bescherming. Het is een populaire recreatieve en toeristische bestemming die jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers trekt en verschillende algemeen erkende gebieden omvat die op zichzelf beschermd zijn, waaronder staatsparken, wandelpaden, wildernisgebieden en monumenten. Geografie Sinds 2017 omvat het Daniel Boone National Forest 287.000 ha federaal eigendom binnen een afgebakende grens van 850.000 ha. Het gebied binnen de afgebakende grens omvat zowel openbaar als particulier eigendom, met duizenden kilometers gemarkeerde grenslijnen tussen beide. Het grootste deel van de particuliere grond, ongeveer 557.820 ha, is in handen van particulieren en varieert in grootte van 40 ha tot 120 ha. Het bos bestaat uit twee hoofdgebieden: een 230 km brede strook land langs de westelijke rand van het Cumberland Plateau en de Redbird Purchase, gelegen ten oosten van het Cumberland Plateau. Het terrein is over het algemeen ruig, heuvelachtig en bergachtig, met hoogteverschillen tot 61 m in het noorden en 610 m in het zuiden. Administratief is het bos verdeeld in vier boswachterdistricten: Cumberland, London, Redbird en Stearns. Counties Het Daniel Boone National Forest omvat grondgebied in 21 counties van Kentucky, namelijk: Water Belangrijke riviersystemen zijn onder meer de Licking River, Kentucky River en Cumberland River, die allemaal uitmonden in de Ohio River. In het bos liggen vier stuwmeren, die worden beheerd door het United States Army Corps of Engineers. Dit zijn Cave Run Lake, Buckhorn Lake, Lake Cumberland en Laurel River Lake. Bij een normaal waterpeil hebben deze stuwmeren samen een oppervlakte van 25.840 ha. Het bos omvat bovendien duizenden kilometers aan kleinere beekjes, waarvan er vele alleen na hevige regenval stromen. Ongeveer 5.100 ha is geclassificeerd als riparische zone, terwijl 2.800 ha is geclassificeerd als riviervlakte of drasland. Het water is over het algemeen van goede kwaliteit, maar wordt beïnvloed door activiteiten in verband met mijnbouw en de exploratie van olie en gas. Het gebied heeft gemiddeld 1.200 mm neerslag per jaar, met gemiddeld 46 dagen per jaar onweer. Door de ondiepe bodem kan hevige regenval leiden tot ernstige lokale overstromingen, en omgekeerd kunnen veel zijrivieren volledig droog komen te staan tijdens periodes met weinig neerslag. Ecologie Het Daniel Boone National Forest bevat ongeveer 40 commerciële boomsoorten en evenveel niet-commerciële boom- en struiksoorten.[4]: III-14 Hiertoe behoren gemengde hardhoutsoorten zoals eiken en hickory's, naast dennen (yellow pine en white pine). Omdat een groot deel van het gebied intensief werd gekapt voordat het onder federale bescherming kwam te staan, is een groot deel van het bos van lage kwaliteit, hoewel gebieden met jongere aanplant van hogere kwaliteit zijn, omdat deze altijd deel hebben uitgemaakt van beschermd gebied. In 1985, toen de Forest Service haar milieubeoordeling van het gebied publiceerde, werd ongeveer 92% van het land als “voorlopig geschikt” beschouwd voor de productie van hout. Het gebied herbergt 54 soorten en ondersoorten zoogdieren, 194 soorten vogels, 44 soorten reptielen, 41 soorten amfibieën en 150 soorten vissen. Opvallende dieren die in dit bos leven en vaak door bezoekers worden gezien, zijn onder andere Amerikaanse zwarte beer, coyote, grijze eekhoorn, grijze vos, kalkoen, konijn, kraaghoen, kwartel, muskusrat, rode lynx, rode vos, treurduif, Virginiaanse opossum, wasbeer en witstaarthert. Andere soorten die hier voorkomen zijn de Amerikaanse nerts, Amerikaanse zeearend, bosmarmot, Corynorhinus townsendii, kokardespecht, Myotis grisescens en Myotis sodalis. Giftige soorten zijn onder andere koperkop, ratelslang en Vaejovis carolinianus. Vissoorten zijn onder andere forelbaars, kleinbekbaars, Lepomis macrochirus, muskellunge, Pomoxis annularis en regenboogforel. Geschiedenis Europese verkenning tot aan de staatsvorming Aan het begin van de 16e eeuw hadden zowel de Fransen als de Britten aanspraak gemaakt op het gebied dat later het Daniel Boone National Forest zou worden. Een van de eerste Europeanen die het gebied betrad, was de Fransman René Robert Cavelier de La Salle, in 1669. Hij werd later gevolgd door de groep van de Engelsman Thomas Walker in 1750, die als eerste Europeanen de Cumberland Gap, de Cumberland River en de pas door Pine Mountain zouden ontdekken. Verschillende anderen ondernamen in de daaropvolgende decennia expedities in het gebied, met wisselend succes. Rond 1760 kwam Daniel Boone met Richard Henderson tot een akkoord over de verkenning en voorbereiding van de wildernis voorbij de Appalachen, zodat deze gemakkelijker kon worden gekoloniseerd door mensen die naar het westen wilden trekken. Boone ondernam in 1767 een expeditie naar het gebied van het huidige Prestonsburg, en in 1769 vertrok hij met vijf anderen op een uitgebreide expeditie door de Cumberland Gap naar Kentucky, waar hij tot maart 1771 verbleef. Boone ondernam in 1773 een mislukte poging tot kolonisatie, en vervolgens opnieuw in 1774, waar hij als officier diende in Lord Dunmore's War. Op 17 maart 1775 bereikte de Transylvania Colony, opgericht door Henderson en waar Boone in dienst was, een akkoord (ondanks bezwaren van de gouverneurs van Virginia en North Carolina) met een groot raad van de Cherokee Nation om alle grond van de Kentucky River tot de Cumberland River te kopen, inclusief een groot deel van het huidige Kentucky en Tennessee, een gebied dat bekend staat als de Transylvania Purchase. In afwachting van deze aankoop werden Boone en een groep op 10 maart uitgezonden om paden in de nieuw verworven gebieden te markeren en vrij te maken, en uiteindelijk Fort Boone te stichten, nabij de samenvloeiing van Station Camp Creek en de Kentucky River. Dit werd de prille Transylvania Colony, totdat deze in 1778 door het Virginia House of Delegates werd opgeheven en Kentucky County, Virginia, werd, en in 1792 het Gemenebest van Kentucky. Industrieel gebruik Tot het begin van de 20e eeuw waren het Daniel Boone-bos en de omliggende bossen het onderwerp van uitgebreide houtkap, waarbij boomstammen stroomafwaarts werden vervoerd voor verwerking in de houtzagerijen van Louisville, Nashville, Frankfort en Cincinnati, maar aan het begin van de eeuw werd dit overgenomen door de spoorwegen die zich in het gebied uitbreidden. De industrie bereikte zijn hoogtepunt in 1907, met een productie van bijna een miljard board feet aan hout. Het bos werd bovendien gekapt om houtskool te leveren voor de zich ontwikkelende ijzerindustrie en, naarmate de spoorwegen zich uitbreidden, om dwarsliggers en hout te produceren voor de bouw van bruggen en treinwagons. Federale bescherming In 1900 trok het Amerikaans Congres 5.000 dollar uit, en in 1907 nog eens 25.000 dollar voor onderzoek naar gebieden in het zuiden van de regio Appalachia, met het oog op mogelijke aankoop als National Forest. Deze inspanningen werden in 1911 verder versterkt door de goedkeuring van de Weeks Act, die miljoenen aan extra financiering toewees. Als onderdeel van het onderzoek van de United States Forest Service naar het gebied publiceerde E. Murray Bruner in 1914 een uitgebreid rapport over 360.000 ha land in Kentucky, waarin hij onder meer concludeerde: Vanwege de over het algemeen ruige topografie van dit gebied en de zeer grote invloed die het uitoefent op de bevaarbaarheid van de Kentucky River, is het van essentieel belang dat het wordt beschermd tegen grootschalige ontginning. Om deze redenen is het gebied uitermate geschikt als aankoopgebied en gezien het feit dat de huidige grondprijzen zeer redelijk zijn, zijn de vooruitzichten voor grote aankopen gunstig. De grondverwerving begon in 1933, grotendeels op basis van de aankoop van 19.000 ha van Stearns Coal and Lumber, 11.000 ha van Castle Craig Coal en 8.900 ha van de Warfork Land Company. Toen het gebied in 1937 officieel werd uitgeroepen tot Cumberland National Forest, besloeg het 165.746 ha federaal eigendom in 16 counties van Kentucky. Zowel Daniel Boone als Henry Clay werden oorspronkelijk in de jaren 1930 voorgesteld als mogelijke naamgevers. Het was echter pas in 1966, na onder meer een resolutie van de Senaat van Kentucky aan het United States Department of Agriculture, dat de naam op 11 april officieel door Lyndon B. Johnson werd veranderd in Daniel Boone National Forest. In datzelfde jaar werd ongeveer 120.000 ha van de Redbird Unit toegevoegd. Op 16 mei 2025 trok een dodelijke EF4-tornado door het bos. Negentien mensen kwamen om het leven in de gemeenschappen Somerset en London, respectievelijk ten oosten en ten westen van het bos. Recreatie Het Daniel Boone National Forest biedt een scala aan recreatieve activiteiten, waaronder ongeveer 100 ontwikkelde recreatiegebieden en 970 km aan wandelpaden, die jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers trekken. Verspreid over het bos hebben de ontwikkelde recreatiegebieden een gezamenlijke capaciteit van 15.830 bezoekers tegelijk, naast de capaciteit voor verspreide recreatieve activiteiten zoals wandelen, mountainbiken, rotsklimmen, varen en paardrijden. Binnen de grenzen van het bos liggen drie door de staat beheerde parken: Buckhorn Lake, Cumberland Falls en Natural Bridge. Er is één aangewezen nationaal recreatiegebied, de Big South Fork, gelegen in de zuidwestelijke hoek van het bos, en één nationaal recreatiepad, de Sheltowee Trace, die zich uitstrekt over bijna 470 km van Noord-Kentucky tot het Pickett CCC Memorial State Park bij Jamestown, Tennessee. Er zijn twee aangewezen wildernisgebieden, Beaver Creek, bestaande uit 1.974 ha dat in 1975 is gereserveerd, en Clifty Wilderness, bestaande uit 5.118 ha in de buurt van de Red River Gorge. De Red River Gorge zelf is een aangewezen nationaal natuurmonument, samen met het Rock Creek Natural Research Area. Jagen is ook populair als recreatieve activiteit. Het Pioneer Weapons Wildlife Management Area, dat 3.080 ha bij Cave Run Lake beslaat, is opgericht als een samenwerkingsverband tussen het Kentucky Department of Fish and Wildlife Resources en de US Forest Service, en is een gebied waar jagers alleen relatief primitieve wapens mogen gebruiken, zoals voorladers, pijl en boog of kruisbogen.