NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kahului repülőtér

A Kahului repülőtér (IATA: OGG, ICAO: PHOG) az Amerikai Egyesült Államok egyik repülőtere, amely Kahului közelében található Hawaii államban. Éves utasforgalma 7 736 001 (2023) fő. A Kahului repülőtérre a legtöbb járat a honolului Daniel K. Inouye nemzetközi repülőtérről indul; a Honolulu-Kahului folyosó az egyik legforgalmasabb légi útvonal az Egyesült Államokban, 2004-ben 1 632 000 utassal a 13. helyen állt. Futópályák A repülőtér futópályái: 02/20 (6995 ft, 150 ft, aszfalt) 05/23 (4990 ft, 150 ft, aszfalt) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és úticélok 2025-ben a Kahului repülőtérről az alábbi járatok indulnak (Utoljára frissítve: 2025-01-5): Személy Cargo Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (angol) Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től
Aeroporto di Kahului

L'Aeroporto di Kahului (IATA: OGG, ICAO: PHOG, FAA LID: OGG) è un aeroporto situato nello Stato federato statunitense delle Hawaii, a circa 2 km a est della città, nella contea di Maui, nell'isola di Maui, vicino al Haleakalā. È operativo dal 1952. Molti voli per l'aeroporto hanno come origine l'aeroporto di Honolulu, infatti il corridoio aereo Honolulu-Kahului è uno dei più trafficati del Paese, con 1 632 000 passeggeri nel 2004. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kahului Airport Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su airports.hawaii.gov. (EN) Aeroporto di Kahului, su Geographic Names Information System, USGS.
Kahului Airport

Kahului Airport ligt in Kahului op het eiland Maui in de Amerikaanse staat Hawaï. In 2010 bediende het vliegveld 5.346.694 passagiers. De verbinding van Kahului naar Honolulu International Airport is een van de drukste van de Verenigde Staten. De code van het vliegveld (OGG) is genoemd naar luchtvaartpionier Bertram J. Hogg die van de jaren 1930 tot de jaren 1960 voor Hawaiian Airlines werkte. Geschiedenis Kahului Airport werd in 1948 opengesteld voor de burgerluchtvaart. Daarvoor was het een vliegveld van de US Navy; vanaf 1938 landden commerciële vluchten op Maui Airport bij Puunene, die in 1955 gesloten werd. Externe links De geschiedenis van Kahului Airport PHOG bij FlightAware
Aeroporto de Kahului

O Aeroporto de Kahului (IATA: OGG, ICAO: PHOG, FAA LID: OGG) é um aeroporto regional, localizado em Kahului, Condado de Maui, Havaí, Estados Unidos. O código do aeroporto é uma homenagem ao pioneiro da aviação Bertram J. Hogg, que trabalhou na empresa local Hawaiian Airlines. A maioria dos voos para o aeroporto são originários do Aeroporto Internacional de Honolulu. A rota entre Honolulu e Kahului é uma das mais movimentadas rotas aéreas nos Estados Unidos, em 2004, ocupava o 13º lugar, com 1.632.000 passageiros. Ver também Aeroporto Internacional de Honolulu Aeroporto Internacional de Miami Aeroporto Internacional de Atlanta Hartsfield-Jackson Referências Ligações externas Página oficial do aeroporto
Aeroportul Kahului

Aeroportul Kahului (IATA: OGG, ICAO: PHOG, FAA LID: OGG) este un aeroport din Kahului⁠(d), Comitatul Maui, Hawaii, Hawaii, Statele Unite ale Americii ce deservește zona Kahului⁠(d)[[Kahului (census designated place in Maui County, Hawaii, United States)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2023 de 7.736.001 pasageri. A fost deschis în 1948 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 16 m, aeroportul dispune de 2 piste. Este operat de Hawaii Department of Transportation⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 2 piste. Pista 02/20 are suprafața de asfalt și dimensiunile 6.995 picioare × 150 picioare. Pista 05/23 are suprafața de asfalt și dimensiunile 4.990 picioare × 150 picioare. Terminale Note Vezi și
Кагулуї (аеропорт)

Аеропорт Кагулуї (IATA: OGG, ICAO: PHOG, FAA ідент. місц.: OGG) — головний аеропорт Мауї в штаті Гаваї, США, розташований на схід від Кахулуї. З 1952 року він працює в повному обсязі. Більшість рейсів до аеропорту Кахулуї здійснюються з міжнародного аеропорту імені Даніеля К. Іноує в Гонолулу; Коридор Гонолулу–Кахулуї є одним із найбільш завантажених повітряних маршрутів у США, займаючи 13-е місце у 2004 році з 1632000 пасажирами. Код аеропорту IATA OGG вшановує піонера авіації Бертрама Дж. «Джиммі» Гогга, уродженця Кауаї та піонера авіації, який працював у теперішній Hawaiian Airlines, літаючи на літаках від восьмипасажирських амфібій Sikorsky S-38 до Douglas DC-3 і DC-9 до кінця 1960-х років. Він включений до Національного плану інтегрованих систем аеропорту Федерального управління цивільної авіації (FAA) на 2021–2025 роки, в якому він класифікується як об’єкт первинного комерційного обслуговування середнього розміру. Історія Будівництво військово-морської авіабази Кахулуї почалося в 1942 році. Після війни широкі переговори між територією Гаваї та ВМС призвели до того, що авіабазу було передано Гавайській комісії з аеронавтики. Аеропорт Кахулуї почав комерційну авіакомпанію в червні 1952 року. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Кагулуї (аеропорт) Kahului Airport (information) FAA Airport Diagram (PDF)
Kaula

Kaula (en hawaià Kaʻula) és una de les illes de Sotavent de Hawaii. Està situada a 34 km al sud-oest de Niihau. Les seves coordenades són: 21° 39′ N, 160° 32′ O. L'illa, amb forma de mitja lluna, és part del cràter d'un volcà antic pràcticament submergit. La superfície total és de 0,64 km² i l'altitud màxima és de 167 m. L'oceà ha erosionat el litoral creant penya-segats i coves, particularment l'anomenada cova del tauró, Kahakauaola. Kaula és deshabitada però els pescadors la freqüenten. L'illa era recordada en les tradicions orals hawaianes i s'han trobat algunes restes de la seva presència, però no hi ha proves d'assentaments permanents. Ocasionalment s'ha utilitzat com a blanc per a exercicis militars de bombardeig aeri. Enllaços externs (anglès) Imatge de Kaula Arxivat 2004-09-05 a Wayback Machine.
Kaʻula

Kaʻula Island, also called Kaʻula Rock, is a small, crescent-shaped island in the Hawaiian Islands. It is located 22 miles southwest of Niʻihau. Mythology In the legend of Papa and Wākea, Kaʻula is the seventh-born child. Geography Kaʻula is located 23 mi (20 nmi; 37 km) west-southwest of Kawaihoa Point on Niʻihau, and about 150 nmi (173 mi; 278 km) west of Honolulu. The island is the top of a volcanic tuff cone that rests on top of a larger, submerged shield volcano. At its highest point, the island reaches a height of 548 ft (167 m). The ocean has carved large sea cliffs on the sides of the island. There is a large cave on the northwest side of the island called Kahalauaola (Shark Cave). The United States Census Bureau defines Kaʻula as Census Tract 411 of Kauaʻi County, Hawaiʻi. The 2000 census showed that the uninhabited island had a land area of 158.2 acres (0.640 km2; 0.2472 sq mi). Because of erosion, the island is slowly shrinking. Kaʻula, which he spelled as "Tahoora", was one of the first five islands sighted by Captain James Cook in 1778. Lighthouse A lighthouse was completed on the island in 1932 by the United States Lighthouse Service, which became part of the United States Coast Guard in 1939. The lighthouse remained in operation through 1947. Military use The island has been used as a bombing range by the United States Navy since at least 1952. Inert ordnance is currently used, although live explosive ordnance has been used in the past. There is a risk of unexploded ordnance on the island. Permission from the U.S. Navy is required to land on the island. In 1978, over the objection of the U.S. Navy, the state of Hawaiʻi claimed ownership of Kaʻula and named the island a State Seabird Sanctuary. A final determination of ownership has not yet been made, and the Navy still uses the southeast point of the island as an aerial bombing and strafing target. Diving Kaʻula is uninhabited, but fishermen and scuba divers frequently visit the island. Five Fathom Pinnacle, 3 mi (2.6 nmi; 4.8 km) west-northwest of Kaʻula, is also a noted dive spot. See also List of volcanoes in the Hawaiian–Emperor seamount chain List of islands Desert island Notes References Tabrah, Ruth M. (1987). Niʻihau, the last Hawaiian island. Press Pacifica. ISBN 0-916630-59-5. Tava, Rerioterai; Keale, Moses K. (1998). Niihau, the traditions of a Hawaiian island. Mutual Publishing. ISBN 0-935180-80-X. Archived from the original on May 24, 2013. Retrieved May 28, 2009. External links Offshore Islet Restoration Committee, Kaula Kaʻula Island Archived May 14, 2016, at the Wayback Machine Nautical Chart Containing Kaʻula Island Kaula Rock Photos Photographs of Kaʻula Island, May 2008 "Kaula". Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. Retrieved June 28, 2021.
Kaula

Kaula (en hawaiano Kaʻula) es una de las islas de Sotavento de Hawái. Está situada a 34 km al suroeste de Niihau. La isla, con forma de media luna, es parte del cráter de un volcán antiguo prácticamente sumergido. La superficie total es de 0,64 km² y la altitud máxima es de 167 metros. El océano ha erosionado el litoral creando acantilados y cuevas, particularmente la llamada cueva del tiburón, Kahakauaola. Kaula está deshabitada pero los pescadores la frecuentan. La isla era recordada en las tradiciones orales hawaianas y se han encontrado algunos restos de su presencia, pero no hay evidencias de asentamientos permanentes. Ocasionalmente se ha utilizado como blanco para ejercicios militares de bombardeo aéreo. Enlaces externos Imágenes de Kaula (en inglés)
Kaʻula

L'isola di Kaʻula, detta anche scoglio di Kaʻula (Tahoora, per la popolazione indigena) è una piccola isola a forma di mezzaluna nell'arcipelago delle Hawaii, negli Stati Uniti d'America. Ancorché disabitata, appartiene amministrativamente alla contea di Kauai. Si tratta della cima di un cono vulcanico che poggia su un più ampio cono sommerso. Dal 1932 al 1947 è stato in funzione sull'isola un faro. Essa viene usata dalla Marina militare statunitense per test sulle bombe, usando l'isola come bersaglio. Bibliografia Ruth M. Tabrah, Niʻihau, the last Hawaiian island, Press Pacifica, 1987, ISBN 0-916630-59-5. Rerioterai Tava e Moses K. Keale, Niihau, the traditions of a Hawaiian island, Mutual Publishing, 1998, ISBN 0-935180-80-X (archiviato dall'url originale il 24 maggio 2013). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kaula Collegamenti esterni (EN) Offshore Islet Restoration Committee, Kaula, su hawaiioirc.org. URL consultato il 21 dicembre 2013 (archiviato dall'url originale il 6 gennaio 2009). (EN) ula Island, su janeresture.com. URL consultato il 21 dicembre 2013 (archiviato dall'url originale il 14 maggio 2016). (EN) ula Island (PNG), su xpda.com. URL consultato il 21 dicembre 2013 (archiviato dall'url originale il 16 giugno 2011). (EN) Kaula Rock Photos Photographs of Kaʻula Island, May 2008
Ka'ula

Kaʻula, ook wel Kaʻula Rock genoemd, is een klein, halvemaanvormig eilandje behorend tot de Hawaïaanse eilanden. Ligging Ka'ula ligt 37 kilometer ten zuidwesten van Kawaihoa Point op Niihau, en ongeveer 280 kilometer ten westen van Honolulu. Het eiland is een top van een vulkaan, die voor de rest onder de zeespiegel ligt. Het hoogste punt van het eiland reikt tot 167 meter. De oceaan heeft grote kliffen gekerfd in het eiland. Aan de noordwestelijke kant is er een grote grot genaamd Kahalauaola (Haaiengrot). Ka'ula was een van de eerste vijf eilanden die werden gezien door James Cook in 1778. Vuurtoren In 1932 werd de bouw van een vuurtoren voltooid. De vuurtoren deed dienst tot 1947. Militair gebruik Het eiland is gebruikt als een testplaats voor bommen door de United States Navy tot 1952. Hierdoor liggen er misschien nog onontplofte bommen op Ka'ula. Om het eiland te betreden is eerst toestemming nodig van de Amerikaanse marine. In 1978 claimde Hawaï de rechten over het eiland, maar tot op heden is er nog geen beslissing over het eigenaarschap gemaakt. Duiken Ka'ula is onbewoond, maar vissers en duikers komen er vaak. In de buurt van het eiland is er namelijk een duikplek. Externe link Kaula Island
Каула (остров)

Каула (гав. Kaʻula) — небольшой остров в составе Гавайских островов. В административном отношении входит в состав округа Кауаи штата Гавайи, США. Имеет форму полумесяца. Площадь острова составляет 0,64 км²; по данным переписи 2000 года постоянного населения на Каула нет. География Расположен в 37 км к юго-западу от острова Ниихау и примерно в 280 км к западу от столицы штата, города Гонолулу. Самая высокая точка острова составляет 167 м над уровнем моря. Береговая линия — высокая и скалистая, представляет собой клифы. На северо-западе острова имеется крупная пещера под названием Кахалауаола (Kahalauaola). История Каула был одним из первых пяти островов, которые увидел Джеймс Кук в ходе своего плавания 1778 года. в 1932 году на острове был построен маяк, который функционировал вплоть до 1947 года. Экономика Остров Каула является популярным местом для дайвинга, кроме того, он часто посещается рыбаками. Примечания Ссылки Информация об острове (англ.). Архивировано 7 января 2009 года. Фотографии острова Каула (2008 год) . Архивировано 24 декабря 2013 года. Морская навигационная карта, включающая остров Каула . Архивировано из оригинала 16 июня 2011 года.
Каула

Каула (англ. Kaula), (площа 0,64 км²) невеликий острів з архіпелагу Гавайські острови, що має форму півмісяця. Він розташований 37 км на захід-південний захід від мису Кавайхоа на Нііхау та приблизно за 278 км на захід від Гонолулу. Острів є вершиною конуса вулкана, який розташований на вершині більшого затопленого щитового вулкана. У найвищій точці острів досягає висоти 167 м. Діяльність океана створила круті морські скелі з боків остров На північному заході острова є печера під назвою Kahalauaola (Акуляча печера). Острів є популярним місцем для дайвінгу. На острові також є маяк, який був збудований у 1932 році і використовувався до 1947 року. Міфологія У легенді про Папу і Вакеа Каула є сьомою дитиною. Примітки Посилання Острівець Каула [Архівовано 16 квітня 2007 у Wayback Machine.] Острівець Каула Острівець Каула [Архівовано 3 березня 2016 у Wayback Machine.]
Gardner Pinnacles

Els Gardner Pinnacles (en hawaià Pūhāhonu) són dues roques de les illes de Sotavent de Hawaii. Estan situades a 174 km al nord-oest de French Frigate Shoals. Les seves coordenades són: 25° 1′ N, 167° 59′ O. Consten de tres pinacles cònics d'origen volcànic de 90, 100 i 170 m d'altitud. Dos d'ells estan units a la mateixa roca separada 100 m de l'altra roca. La superfície total és de 0,02 km². Estan poblats per 12 espècies d'ocells tropicals. Les roques van ser descobertes, el 2 de juny del 1820, pel capità nord-americà Joseph Allen, del vaixell Maro de Nantucket, el primer balener que havia arribat al port de Honolulu. Diferents vaixells van descriure Gardner Pinnacles durant el segle xix amb els noms de Man-of-War Rock o Pollard Rock. Geologia Segons un estudi el 2020 a Earth and Planetary Science Letters, Pūhāhonu conté aproximadament 150.000 quilòmetres cúbics de roca, basats en un estudi sonar del 2014. Això el convertiria en el volcà més gran de la Terra. Només aproximadament un terç d'aquest volum està exposat a sobre del fons marí. La resta està enterrada a sota en un anell de runes, corall trencat i altres materials que s'han erosionat des del cim. Pūhāhonu pesa tant, segons indiquen els investigadors, que ha provocat que la crosta de la Terra fos propera i, per tant, el propi volcà, s'enfonsés centenars de metres durant milions d'anys. En comparació, del fons del mar al cim, Mauna Loa, a la Gran Illa de Hawaii, és el volcà escut més alt de la Terra. Però no és tan gran com el Pūhāhonu; un estudi del 2013 estima el volum de Mauna Loa en 83.000 quilòmetres cúbics. El massís Tamu, un volcà de 4 quilòmetres d'alçada de la mida de les illes britàniques al fons marí de l'est del Japó, conté gairebé 7 milions de quilòmetres cúbics de material i que es va pensar que era el volcà d'escut més gran del món. Però es creu que el massís de Tamu es va formar al llarg de la dorsal oceànica en comptes d'una única font de magma. Això fa que el Pūhāhonu sigui el volcà escut més gran de la Terra. El 2020, els autors de Sciencedirect.com Michael O.Garcia, Jonathan P.Tree, Paul Wessel, i John R. Smith de la Universitat de Hawaii van publicar un article titulat "Pūhāhonu: Earth's biggest and hottest shield volcano" (català: «Pūhāhonu: el volcà escut més gran i més calent de la Terra»). Aquest estudi, utilitzant "El nou mapeig batimètric i de gravetat, els càlculs de volum refinat i les anàlisis petrològiques demostren que el volcà hawaià Pūhāhonu és el volcà escut més gran i més calent de la Terra." Notes Referències Enllaços externs Gardner Pinnacles Arxivat 2008-11-20 a Wayback Machine. Islands of the Hawaiian Chain Gardner Pinnacles Page Arxivat 2012-04-02 a Wayback Machine. ~ Bishop Museum Quick Facts on the Gardner Pinnacles from the PBS Ocean Adventures site Papahānaumokuākea Marine National Monument Information Management System
Gardner Pinnacles

Los Gardner Pinnacles (en hawaiano Pūhāhonu) son dos rocas de las islas de Sotavento de Hawái. Están situadas a 174 km al noroeste de French Frigate Shoals. Sus coordenadas son: 25°01′N 167°59′O. Constan de tres pináculos cónicos de origen volcánico de 90, 100 y 170 metros de altitud. Dos de ellos están unidos a la misma roca separada 100 metros de la otra. La superficie total es de 0,02 km². Están poblados por 12 especies de aves tropicales. Las rocas fueron descubiertas el 2 de junio de 1820, por el capitán estadounidense Joseph Allen, del barco Maro de Nantucket, el primer ballenero que había llegado al puerto de Honolulu. Diferentes barcos describieron Gardner Pinnacles durante el siglo XIX con los nombres de Man-of-War Rock o Pollard Rock.
Gardner Pinnacles

Gardner Pinnacles (« Les Pinacles de Gardner »), Pūhāhonu en hawaïen (« La tortue qui fait surface »), est un ensemble de deux îlots des îles hawaïennes du Nord-Ouest, et fait partie du monument national marin de Papahānaumokuākea. Histoire Gardner Pinnacles a été officiellement découvert le 2 juin 1820 par le baleinier américain Maro, commandé par le capitaine Joseph Allen. Géographie Gardner Pinnacles est situé à 946 km au nord-ouest de Honolulu et à 174 km du banc de sable de la Frégate française. L'altitude maximale est de 52 m. La superficie totale des deux îlots, vestiges d'un ancien volcan, est de 24 030 m2. Le récif immergé a une superficie de 2 400 km2. Géologie Le Pūhāhonu est un volcan bouclier érigé il y a 14,1 à 12,5 Ma, sur une lithosphère vieille alors d'environ 88 Ma. D'après une étude bathymétrique et gravimétrique de 2020, le Pūhāhonu serait le plus gros volcan bouclier du monde avec un volume de (148 ± 29) × 103 km3, environ le double du Mauna Loa (74,0 × 103 km3). Ses laves sont les plus magnésiennes de toutes les laves hawaïennes : jusqu'à Fo91,8. D'autres hypothèses pouvant être écartées, la taille du volcan et la composition de ses roches résultent probablement d'une anomalie de température du point chaud d'Hawaï, peut-être due à la propagation d'une onde solitaire dans le panache. Biologie Le récif immergé abrite des espèces de poissons que l'on ne trouve nulle part ailleurs dans les îles du nord-ouest d'Hawaï et possède plus d'espèces de coraux que ses deux voisins rocheux au sud, l'île Necker et Nihoa. De nombreux insectes vivent sur l'île, et un chercheur affirme avoir trouvé deux nouvelles espèces d'araignées. Notes et références Notes Références Portail du volcanisme Portail des îles Portail d’Hawaï
Gardner Pinnacles

I Gardner Pinnacles(in lingua hawaiiana: Pūhāhonu) sono due spogli affioramenti rocciosi circondati da una scogliera facenti parte delle Isole Hawaii Nordoccidentali, con coordinate: 24°59′56″N 167°59′58″W24°59′56″N, 167°59′58″W. Si trovano a 511 miglia nautiche (946 km; 588 mi) a nordovest di Honolulu e 108 miglia (94 nmi; 174 km) dalle French Frigate Shoals. L'area totale dei due piccoli isolotti, ciò che resta di un antico vulcano, è di 24 030 m² (5,939 acri). Il punto più alto raggiunge i 52 metri (170 piedi). La scogliera circostante ha un'area, misurata per eccesso, di 2,42811 km² (0,937500 mi² o 600,000 acri). I Gardner Pinnacles furono scoperti per la prima volta il 2 giugno 1820 dalla baleniera Americana Maro guidata dal capitano Joseph Allen. I Gardner Pinnacles sono casa di alcune specie di pesce che non si trovano in nessuna delle altre isole Hawaii Nordoccidentali, e presentano più specie di corallo rispetto alle vicine isole di Necker e Nihoa. Sugli isolotti vivono numerosi insetti e alcune ricerche sostengono che siano state trovate due nuove specie di ragni. Poiché sono parte di rifugio naturale, l'accesso ai Gardner Pinnacles è vietato anche ai militari, i quali fecero tuttavia un atterraggio non autorizzato nel 1961-62 e fecero saltare in aria la cima dell'affioramento per creare un eliporto di emergenza per il progetto hawaiano HIRAN, un tentativo di determinare l'esatta posizione delle isole a scopo di navigazione. Ad oggi la cima non è ancora stata riparata e i detriti dell'esplosione possono essere trovati sparpagliati su tutta l'area. Le più vicine barriere/isole sono le French Frigate Shoals a sudest, e il Maro Reef a nordovest. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gardner Pinnacles Collegamenti esterni Natural History of the Gardner Pinnacles (PDF), su sil.si.edu. Gardner Pinnacles Archiviato il 20 novembre 2008 in Internet Archive. Islands of the Hawaiian Chain Gardner Pinnacles Page ~ Bishop Museum Quick Facts on the Gardner Pinnacles from the PBS Ocean Adventures site, su pbs.org. Gardner Pinnacles: Block 1012, Census Tract 114.98, Honolulu County, Hawaii United States Census Bureau Papahānaumokuākea Marine National Monument Information Management System, su pmnmims.org (archiviato dall'url originale il 3 settembre 2011).
Gardner Pinnacles

De Gardner Pinnacles (Hawaïaans: Pūhāhonu, "schildpad die voor adem boven komt") zijn twee kale rotsen omgeven door een rif in de keten van Hawaïaanse eilanden in de noordelijke Stille Oceaan, op 946 km ten noordwesten van Honolulu en 174 km van de French Frigate Shoals. Het zijn de resten van een oude schildvulkaan, die qua volume (148.000 km³) de grootste op aarde is. De hoogste piek is nu 52 m hoog en de oppervlakte van het omringende rif is 2400 km². Het eiland maakt deel uit van het Papahānaumokuākea Marine National Monument. De Gardner Pinnacles werden ontdekt op 2 juni 1820 door de Amerikaanse walvisvaarder Maro onder kapitein Joseph Allen. Bij de Gardner Pinnacles worden enige vissoorten gevonden die niet gevonden worden op andere plaatsen in de noordwestelijke Hawaïaanse eilanden, en er zijn meer soorten koraal dan op de naburige, meer zuidelijke eilanden Necker en Nihoa. Vele soorten insecten wonen op het eiland en er zouden twee nieuwe soorten spinnen gevonden zijn. Important Bird Area Het eiland is samen met de andere Noordwestelijke Hawaiiaanse eilanden aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de Aziatische goudplevier, blauwe noddy, boninstormvogel, bonte stern, Bulwers stormvogel, fijistern, grote fregatvogel, hawaiikarekiet, kleine wigstaartpijlstormvogel, laysanalbatros, laysaneend, laysanvink, maskergent, nihoavink, noddy, opaalstern, roodpootgent, roodstaartkeerkringvogel, steenloper, Tristrams stormvogeltje, wigstaartpijlstormvogel, witkapnoddy, zuidzeewulp, zwartvoetalbatros en andere zee- en watervogels. Externe link (en) Gardner Pinnacles