NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Galería Arthur M. Sackler

La Galería Arthur M. Sackler es una galería subterránea de arte asiático en el National Mall en Washington D. C.; se encuentra justo detrás del castillo de la Institución Smithsonian. La Sackler es una de las dos galerías del Museo Nacional de Arte Asiático (la otra es la Galería Freer). Está conectada por pasillos subterráneos tanto a la Freer como al Museo Nacional de Arte Africano. La entrada principal a la Sackler es a través de los jardines del castillo Smithsonian en la Independence Avenue. La Galería Sackler forma parte de la Institución Smithsonian. Historia El primer ministro japonés Masayoshi Ōhira visitó la Freer Gallery of Art en 1979. Durante su visita, anunció que Japón donaría 1 millón de dólares al Smithsonian para ayudar en la construcción de un anexo al Freer para exhibir el arte asiático.​ Ese mismo año, el Senado de los Estados Unidos aprobó la solicitud de la Institución Smithsoniana de $ 500,000 para construir museos para el arte asiático y africano el 6 de junio. En junio de 1980, el Smithsonian retiró el Proyecto del Cuadrilátero Sur de su plan fiscal. El proyecto resurgió en 1981, y el 23 de diciembre el Congreso aprobó $ 960.000 para el nuevo complejo. Era la primera vez que los fondos federales contribuían a un proyecto sin restricciones.​​​ Referencias
Galerie Arthur M. Sackler

La galerie Arthur M. Sackler et la galerie d'art Freer forment les musées nationaux de l'art asiatique de la Smithsonian Institution. Les galeries Freer et Sackler abritent la plus grande bibliothèque de recherche sur l'art asiatique aux États-Unis. Fondée en 1987, la galerie est nommée d'après Arthur M. Sackler, qui a fait don d'environ 1 000 objets et 4 millions $ pour la construction du musée. Située du côté sud du National Mall à Washington, D. C., et étant reliée physiquement à la galerie d'art Freer, 96 % de l'installation se trouve située sous le Enid A. Haupt Garden. Histoire Le Premier ministre japonais Masayoshi Ohira a visité la galerie d'art Freer en 1979. Lors de sa visite, il a annoncé que le Japon ferait don de 1 million $ à la Smithsonian afin d'aider à la construction d'une annexe à ce bâtiment pour afficher l'art asiatique. La même année, le Sénat américain approuva la demande de fonds de 500 000 $ de la Smithsonian Institution afin de construire des musées consacrés à l'art asiatique et africain. En juin 1980, la Smithsonian a retiré le projet "Quadrilatère Sud" de son plan financier. Ce projet a refait surface en 1981, et le 23 décembre, le Congrès américain accorda 960 000 $ de fonds publics pour le nouveau complexe. En 1982, Arthur M. Sackler a fait don de près de 1000 œuvres d'art et d'objets asiatiques à la Smithsonian Institution. La collection fut évaluée à 50 millions $. Avec ce don, Sackler a également fourni 4 millions $ pour construire une installation pour abriter les objets, fondant ainsi la galerie Arthur M. Sackler. La construction quadrangulaire débuta le 22 juin 1982. Un montant supplémentaire de 36,5 millions $ fut affecté à la poursuite du projet en octobre. L'inauguration eut lieu le 21 juin 1983. Le 21 février 1984, Milo C. Plage a été désigné pour être le directeur scientifique de la galerie. La galerie ouvrit ses portes le 28 septembre 1987. Arthur Sackler mourut quatre mois avant l'ouverture. En mars 2002, Julian Raby, spécialiste de l'art islamique, fut nommé directeur des installations. En 2006, J. Keith Wilson est devenu le directeur adjoint et conservateur de la section consacré à l'art chinois. En janvier 2012, la galerie Arthur M. Sackler a célébré le 30e anniversaire de sa fondation avec un don de 5 millions $ de la veuve de Sackler. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Arthur M. Sackler Gallery » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Famille Sackler Liens externes Arthur M. Sackler Gallery Portail des arts Portail des musées Portail de Washington, D.C.
Arthur M. Sackler Gallery

La Arthur M. Sackler Gallery è un museo di arte asiatica di Washington, negli Stati Uniti d'America. Storia Dopo aver visitato la Freer Gallery of Art nel 1979, il primo ministro del Giappone Masayoshi Ōhira dichiarò che il suo Paese avrebbe donato un milione di dollari statunitensi alla Smithsonian Institution, proprietaria della Freer Gallery, per far sì che tale museo avesse uno spazio dedicato interamente all'arte dell'Asia. Durante il 6 giugno dello stesso anno, su richiesta dello Smithsonian, il Senato americano versò 500.000 dollari destinati alla costruzione di spazi espositivi occupati da manufatti artistici asiatici e africani. Durante il mese di giugno dell'anno seguente, i 500.000 dollari destinati alla costruzione del South Quadrangle Project non furono più previsti a budget dallo Smithsonian. Questo progetto riemerse nel 1981, e il 23 dicembre il Congresso degli Stati Uniti concesse 960.000 dollari di fondi pubblici al nuovo complesso. Nel 1982, Arthur M. Sackler donò circa mille opere d'arte e oggetti asiatici alla Smithsonian Institution. Inoltre, Sackler donò quattro milioni di dollari per costruire una struttura che li contenesse e che prese il nome di Arthur M. Sackler Gallery. I lavori iniziarono il 22 giugno del 1982. Durante il mese di ottobre dello stesso anno furono donati alla galleria altri 36,5 milioni di dollari. Sackler morì quattro mesi prima dell'inaugurazione del museo, che avvenne il 28 settembre 1987. Note Voci correlate Freer Gallery of Art Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arthur M. Sackler Gallery Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su asia.si.edu.
Galeria Arthur M. Sackler

A Galeria Arthur M. Sackler (em inglês: Arthur M. Sackler Gallery) é uma galeria subterrânea de arte asiática no National Mall em Washington, D.C., Estados Unidos. Localiza-se atrás do castelo da fundação Smithsonian. A Sackler é uma das galerias do Museu Nacional de Arte Asiática (a obra é a Galeria Freer). Está conectada por passarelas subterrâneas tanto ao Freer com ao Museo Nacional de Arte Africana. A entrada principal ao Sackler é através dos jardins do castelo Smithsonian na Avenida Independência. A Galeria Sackler forma parte da Instituição Smithsonian.
Arthur M. Sackler Gallery

Arthur M. Sackler Gallery är ett konstmuseum i Washington D.C. i USA. Museet utgör, tillsammans med Freer Gallery of Art, Smithsonian Institutions verksamhet för asiatisk konst. Museet har drygt 10 000 verk av asiatisk konst. Det invigdes 1987 och är baserat på en donation av Arthur Sackler till Smithsonian Institution omfattande ett tusental verk av asiatisk konst samt medel för uppförande av en museibyggnad. I donationen ingick framför allt antika kinesiska brons- och jadeföremål, kinesiska målningar och lackarbeten, antik keramik och metallarbeten från Främre Orienten samt skulpturer från Syd- och Sydostasien. Museets samlingar har utökats med Vever-samlingen med islamsk konst från 1000-talet och framåt, japanska träblockstryck och keramikobjekt, målningar från Indien, Kina, Japan och Korea, fotografier med mera. Museibyggnaden ritades av arkitekten Paul Carlhan och uppfördes klädd i rosa granit för att harmoniera med den närbelägna ursprungliga Smithsonian Institution-byggnaden. Källor Denna artikel baseras på artikeln en:Arthur M. Sackler Gallery på engelskspråkiga Wikipedia. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Arthur M. Sackler Gallery.﻿ Arthur M. Sackler Gallerys webbplats
Галерея Саклера

Галерея Артура Са́клера (англ. Arthur M. Sackler Gallery) — музей азійського мистецтва, який знаходиться в центрі м. Вашингтон, США на Національній алеї. Входить до Смітсонівського інституту. Колекція цього музею налічує 9 тис. 917 виробів мистецтва з країн Азії. Література Lawton, Thomas. Asian Art in the Arthur M. Sackler Gallery: The Inaugural Gift. Ann Arbor: The University of Michigan (1987). ISBN 0874742676 McClelland, David. «5,000 Years Of Chinese Jade: Featuring Selections From The National Museum Of History, Taiwan, And The Arthur M. Sackler Gallery, Smithsonian Institution.» Library Journal 137.7 (2012): 81. Academic Search Complete. Web. May 11, 2012. Примітки Посилання Arthur M. Sackler Gallery [Архівовано 23 вересня 2011 у Wayback Machine.]
Scott Circle

Scott Circle is een rotonde en plein in het centrum van Washington D.C. Het ligt op de kruising van Massachusetts Avenue, Rhode Island Avenue en 16th Street, NW, die onder Scott Circle loopt via een tunnel die geopend werd op 29 december 1941. De ambassades van Australië en de Filipijnen bevinden zich aan Scott Circle. Een ruiterstandbeeld van Winfield Scott werd in 1874 onthuld in het midden van Scott Circle. Aan de west- en oostzijde staan monumenten respectievelijk ter ere van Daniel Webster en Samuel Hahnemann, waarvan het laatste is ontworpen door Charles Henry Niehaus. Het rechthoekige plein met in het midden een rotonde (vandaar de naam Circle) is ontworpen door Pierre Charles L'Enfant als een van de vele pleinen op de kruisingen van de diagonale hoofdstraten die hij ontwierp in zijn plan voor de nieuwe Amerikaanse hoofdstad.
Theodore Roosevelt Bridge

The Theodore Roosevelt Bridge (also known as the Teddy Roosevelt Bridge, Roosevelt Bridge, or T.R. Bridge) is a bridge crossing the Potomac River which connects Washington, D.C., with the Commonwealth of Virginia. The bridge crosses over Theodore Roosevelt Island, and carries Interstate 66/U.S. Route 50. The center lane in the bridge is reversible; the middle barrier is moved with a barrier transfer machine. It's operated eastbound during the morning rush hour from 6-11 am. The bridge is named in honor of Theodore Roosevelt, the 26th President of the United States. History Plans for a new bridge across the Potomac River began circulating in the early 1950s. A bridge was first proposed (across Theodore Roosevelt Island, as it happened) in 1952, although at that time the bridge was to have linked with the E Street Expressway. The Theodore Roosevelt Memorial Association (later renamed the Theodore Roosevelt Association, or TRA), which owned the island vigorously opposed any bridge across its land. In July 1954, various government agencies and members of Congress came together to propose a bridge connecting to Constitution Avenue NW (although debate continued and numerous unsuccessful proposals were made to move the bridge to other locations over the next four years). Less clear was where the bridge would land on the Virginia side of the river. Five locations for the crossing were considered. In order of preference, they were: 1) South of Little Island, 2) Over the northern end of Theodore Roosevelt Island, 3) Over Little Island, 4) Over the center of Theodore Roosevelt Island, and 5) Over the southern end of Theodore Roosevelt Island. TRA president Frank Ross McCoy, a vocal opponent of the bridge, died in 1954, weakening the TRA's bargaining position. In July 1955, the association agreed to allow the federal government to use the southern end of Theodore Roosevelt Island. The United States Commission of Fine Arts approved a steel bridge design in December 1955. President Dwight Eisenhower signed legislation authorizing the bridge on June 4, 1958. This legislation designated the bridge for the first time as the "Theodore Roosevelt Bridge". Construction of the bridge began in 1960, and it opened on June 23, 1964. Rehabilitation Theodore Roosevelt Bridge underwent minor rehabilitation work overseen by the District of Columbia Department of Transportation (DDOT) in 2013. After this work, DDOT inspected the bridge in 2014 and discovered additional need for repair. Due to heavy funding needs to replace or repair other bridges in the city, DDOT pushed the date for these repairs to 2021. Deteriorated steel beams were discovered in February 2022, which led to emergency work on the bridge for nine months. See also Transport portal Engineering portal Virginia portal United States portal List of crossings of the Potomac River References
Theodore Roosevelt Bridge

De Theodore Roosevelt Bridge is een brug over de rivier de Potomac in Washington D.C. en verbindt de stad Washington nabij het John F. Kennedy Center for the Performing Arts met Rosslyn (Virginia). De brug gaat over het zuidelijke deel van het Theodore Roosevelt Island, een eilandje midden in de Potomac. De brug werd op 23 juni 1964 geopend en maakt deel uit van de U.S. Route 50 en Interstate 66. De middelste strook is een wisselstrook.
International Spy Museum

Das International Spy Museum (deutsch Internationales Spionage-Museum) ist ein privates Museum zum Thema Spionage. Es steht am L’Enfant Plaza im Südwesten der amerikanischen Hauptstadt Washington, D.C. Geschichte Nachdem das Museum im Jahr 2002 ursprünglich im Penn Quarter von Washington gegründet worden war, bezog es 2019 die neuen Räumlichkeiten am heutigen Standort. Es widmet sich allen Aspekten der Spionage, wie deren Geschichte und ihrer zeitgenössischen Bedeutung. Es thematisiert die Ausbildung von Spionen und präsentiert deren vielfältige Hilfsmittel. Anhand von authentischen Exponaten illustriert es den Erfindungsgeist und Einfallsreichtum wirklicher Spione. Nach eigener Aussage verfügt das Museum über die größte Sammlung internationaler Spionageartefakte, die jemals öffentlich ausgestellt wurden. Dazu gehört eine Rotor-Chiffriermaschine Enigma-T. Dieses seltene Enigma-Modell wurde während des Zweiten Weltkriegs als spezielle Variante der deutschen Schlüsselmaschine Enigma exklusiv für den Nachrichtenverkehr der beiden Kriegsverbündeten Deutschland und Japan konzipiert. Das ausgestellte Exemplar wurde im August 1944, also kurz nach der Landung der Alliierten in der Normandie (Operation Overlord), von amerikanischen Soldaten in einem Lagerschuppen in der Nähe der französischen Hafenstadt Lorient erbeutet, die der deutschen Kriegsmarine damals als U-Boot-Stützpunkt diente. Die Enigma-T lag dort zusammen mit siebzig weiteren Exemplaren für den Versand nach Japan bereit (siehe auch Geschichte der Enigma-T). Als besonderes Erlebnis bietet das Museum seinen Besuchern die Möglichkeit, die eigenen Spionagefähigkeiten auf einer Mission zu testen. Dazu wird jedermann eingeladen, selbst „Verdeckter Ermittler“ zu spielen. In einem Briefing Center erhält man eine „Tarnidentität“ und wird darauf vorbereitet, eine geheime Undercover-Mission durch das gesamte Museum durchzuführen. Zum Abschluss erreicht man schließlich das Debriefing Center und erhält eine Bewertung der gezeigten Fähigkeiten als „Top-Spion“. Weblinks Offizielle Website (englisch) Foto der im Museum ausgestellten Enigma-T Fact Sheet DOCX; 37 kB (englisch) Einzelnachweise
Museo Internacional del Espionaje

El Museo Internacional del Espionaje (inglés: International Spy Museum) es un museo privado sin fines de lucro que documenta la tarea, historia, y el papel contemporáneo del espionaje. Tiene una colección de artefactos de espionaje internacional en exhibición pública.​​ El museo abrió en 2002 en el barrio Penn Quarter en Washington D. C., y se trasladó a L'Enfant Plaza en 2019.​ Historia Milton Maltz,​ un decodificador durante la guerra coreana y el fundador del grupo de comunicaciones Malrite (más adelante la compañía Malrite) en 1956, conceptualizó el museo internacional del espionaje en 1996 como una organización con fines de lucro.​ La instalación original del museo en el barrio de Penn Quarter fue construida por Milton Maltz y la casa en la calle F, S.R.L a un costo de aproximadamente 40 millones de dólares. Se abrió al público en 2002. En abril de 2015, se publicaron planes para un nuevo museo diseñado por Rogers Stirk Harbour + Partners.​ En enero de 2019, el museo comenzó el proceso de mudarse desde el edificio en la calle F hasta al nuevo edificio de 162 millones de dólares​ en 700 L'Enfant Plaza, y reabrió al público el 12 de mayo de 2019.​ El edificio en L'Enfant Plaza de 32,000 pies cuadrados tiene un teatro de 145 asientos, una terraza en la azotea y espacio para eventos en el último piso con una vista al capital. En la nueva ubicación, el museo se convirtió en una organización sin fines de lucro. Referencias Enlaces externos Página oficial del International Spy Museum
International Spy Museum

International Spy Museum (Nederlands: Internationaal spionagemuseum) is een museum over de geschiedenis van de spionage. Het bevindt zich in de Amerikaanse stad Washington D.C. en opende in juli 2002. In 2019 opende het museum in een nieuw gebouw. Dit project kostte $162 miljoen. De vaste collectie van het museum bestaat uit onder meer spionage gerelateerde voorwerpen van het Oude Egypte tot en met de Koude Oorlog. Ook hedendaagse spionagetechnieken komen aan de orde. Afbeeldingen
Международный музей шпионажа

Международный музей шпионажа (англ. The International Spy Museum) — первый в мире музей, посвящённый шпионской деятельности, который охватывает все аспекты этой профессии (второй подобный музей находится в Тампере, Финляндия). История Музей основан в июле 2002 года и расположен в самом центре Вашингтона (США), недалеко от Национальной аллеи (англ. National Mall). Первым директором музея стал Олег Калугин, бывший генерал-майор КГБ СССР (лишён генеральского звания и пенсии в России в том же 2002 году). Экспозиция В музее представлено более 600 экспонатов, изъятых у шпионов: зажигалки-фотоаппараты, подслушивающие устройства, скрытые видеокамеры, шифровальные машины, а также пистолет в виде губной помады, зонтик-шприц со смертельным ядом и др. Один из залов музея посвящён истории разведки СССР и России, в том числе одним из экспонатов является металлическая пластина с выгравированными на ней «Московскими правилами». Среди экспонатов есть и фотографии: в частности, к ним относятся фотографии 10 граждан России, задержанных в 2010 году по обвинению в работе на российскую разведку и позже обменянных на четырёх российских граждан (стенд «Шпион по соседству»). Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Международного музея шпионажа Официальный сайт Международного музея шпионажа (англ.)
Pont Francis-Scott-Key (Washington, D.C.)

Le pont Francis-Scott-Key, plus connu sous le nom de pont Key, est un pont en arc enjambant le Potomac entre Rosslyn (Comté d'Arlington, Virginie) et le quartier de Georgetown, Washington, D.C.. Caractéristiques Le pont est en béton renforcé à six voies sans terre-plein central permettant à l'U.S. Route 29 de traverser le Potomac sur une largeur de quelque 520 m. Il comporte six arches et quatre de ses sept piles sont immergées dans le fleuve. Le pont relie les deux villes par leurs quais hauts, les voies de leurs quais bas étant enjambées par une arche chacun. Une bordure surélevée protège les piétons de la chaussée; leur circulation s'effectue sur des trottoirs latéraux bordés d'un garde-corps et illuminés de réverbères. Historique Commencé en 1916 et achevé en 1923, c'est le plus vieux pont de Washington sur le Potomac encore en service. Il est installé au nord-nord-ouest de l'île Théodore-Roosevelt. Origine du nom Il porte le nom de Francis Scott Key, avocat mort en 1843 à Baltimore et connu pour être l'auteur des paroles de l'hymne national américain, The Star-Spangled Banner. Notes et références Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Registre national des lieux historiques Structurae Ressource relative à la géographie : Geographic Names Information System Portail des ponts Portail du Registre national des lieux historiques Portail de la Virginie Portail de Washington, D.C.
Francis Scott Key Bridge (Washington)

De Francis Scott Key Bridge of meestal kortweg Key Bridge is een boogbrug over de rivier de Potomac in Washington en verbindt Georgetown met Rosslyn (Virginia). De brug is vernoemd naar Francis Scott Key, de schrijver van het Amerikaanse volkslied. De brug heeft een lengte van 518,5 m en werd in 1923 geopend. Het brugdek bestaat uit zes rijstroken. De drukke verkeersbrug maakt deel uit van de U.S. Route 29. De huidige brug verving de (derde) Potomac Aqueduct Bridge. Varia In Baltimore is een gelijknamige brug over de rivier Patapsco.
Francis Scott Key Bridge (Washington, D.C.)

Francis Scott Key Bridge, i vardagsspråk ofta bara Key Bridge, är en sexfilig bågbro i armerad betong som leder U.S. Route 29 (US 29) över Potomac mellan Arlington County i Virginia, och Georgetown i Washington, D.C. Bron färdigställdes 1923, och är Washingtons äldsta kvarvarande bro över Potomac. Dess farbara höjd över vattenytan är omkring 18 meter. Francis Scott Key skrev 1814 texten till USA:s nationalsång The Star-Spangled Banner. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Francis Scott Key Bridge.﻿
Sala Vermeil

La Sala Vermeil (Vermeil Room) o Sala dorada (Gold Room) es un salón situado en la planta baja de la Casa Blanca, residencia del presidente de Estados Unidos. Se encuentra en el lado sur y sus ventanas dan al jardín sur de la Casa Blanca. La sala alberga una colección de plata en Vermeil (plata dorada) donada en 1956 a la Casa Blanca por Margaret Thompson Biddle. También hay siete retratos de Primeras damas de Estados Unidos.​ La Sala Vermeil tiene un salón y baño. La obra ha sido objeto de varias reformas y renovación bajo la administración Kennedy, Nixon, Bush padre y Bush hijo. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Sala Vermeil.
Vermeil Room

La Vermeil Room (en français, Salon Vermeil) ou Gold Room (Salon doré) est l'une des pièces du Ground Floor (rez-de-chaussée côté sud, sous-sol côté nord) de la Maison-Blanche, résidence du président des États-Unis. Ses fenêtres donnent sur la pelouse sud de la Maison-Blanche. Certaines parties de l'argenterie en vermeil (argent recouvert d'or) sont situées dans cette pièce. On y trouve également sept portraits de premières dames des États-Unis. La Vermeil Room ouvre sur un salon et des toilettes. La pièce a bénéficié de rénovations et réameublements successifs depuis l'administration Kennedy. Références Portail des États-Unis Portail de Washington, D.C.
Ward Circle

Ward Circle is a traffic circle at the intersection of Nebraska and Massachusetts Avenues in Northwest, Washington, D.C. The circle, totaling 30,243 sq ft (2,809.7 m2), is owned and administered by the National Park Service through its Rock Creek Park unit. On three sides is the campus of American University, while the fourth is occupied by the Nebraska Avenue Complex, a U.S. government facility. The circle was constructed and landscaped in the 1930s to display the 27.5-foot (8.4 m) bronze, memorial statue of Artemas Ward. Ward was the first Commander-in-Chief in the American Revolutionary War. Sculptor Leonard Crunelle created the statue over a three-year period, while the base and pedestal were built by J. F. Manning Co. The pedestal is made from Stony Creek granite. The president and fellows of Harvard University donated the $50,000 to cover the cost of the statue. The donation fulfilled the terms of the will of Artemus Ward, an alumnus of Harvard and the great-grandson of Maj. Gen. Artemus Ward. The statue was unveiled on November 3, 1938, by Mrs. Wesley Feick, the great-great-granddaughter of Maj. Gen. Ward. Secretary of War Harry Hines Woodring spoke at the unveiling. Located on the west side of the circle, the home of American University's School of Public Affairs was named for and is still sometimes known as Ward Circle. In 2017, the official name of the building was changed to Kerwin Hall after former university president Cornelius M. Kerwin. On the North side of the circle is American University's Katzen Arts Center. See also List of circles in Washington, D.C. References External links Ward Circle – Wikimapia