NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vietnam Veterans Memorial

Vietnam Veterans Memorial (pomnik Weteranów Wojny w Wietnamie, pomnik Weteranów Wojny Wietnamskiej) – narodowy pomnik w Waszyngtonie czczący pamięć żołnierzy amerykańskich sił zbrojnych, którzy zginęli w czasie wojny wietnamskiej. Główna część pomnika została ukończona w 1982 i mieści się w Constitution Gardens, w pobliżu mauzoleum Abrahama Lincolna. Pomnik składa się z trzech oddzielnych części: Three Soldiers, Vietnam Women's Memorial i Vietnam Veterans Memorial Wall, który jest najbardziej znaną częścią pomnika. Mur jest zbudowany z dwóch ścian z czarnego granitu i ma około 75 m długości. Są w nim wyryte, w kolejności chronologicznej, nazwiska żołnierzy poległych w wojnie wietnamskiej – do 2003 zarejestrowano 58325 nazwisk. Ściany są osadzone w gruncie - w najwyższym punkcie wystają z niego na 3 m, w najniższym na 20 cm. Granitowa płyta od lewej strony staje się coraz wyższa, co symbolizuje coraz większe zaangażowanie Stanów Zjednoczonych w konflikt. Granit został specjalnie sprowadzony z Bengaluru w Indiach. Jedna ze ścian wychodzi na pomnik Jerzego Waszyngtona, druga na mauzoleum Abrahama Lincolna. Wzdłuż ścian znajduje się ścieżka dla zwiedzających. Memorial Wall został zaprojektowany przez 21-letnią studentkę architektury z Uniwersytetu Yale, Maya Ling Lin, która zwyciężyła w narodowym konkursie na projekt pomnika. 6 maja 1981 jury złożone z architektów i rzeźbiarzy jednogłośnie wybrało projekt Lin spośród 1421 prac. Położenie kamienia węgielnego miało miejsce 26 marca 1982, a otwarcie 13 listopada 1982, po przemarszu tysięcy weteranów wojny wietnamskiej. W projekcie brakuje wielu elementów typowych dla tradycyjnych pomników wojennych, jak patriotyczne inskrypcje, postacie bohaterów (chociaż statua The Three Soldiers została dodana do kompleksu w 1984, a Vietnam Women's Memorial w 1993, w pewnej mierze na skutek niezadowolenia niektórych osób z pierwotnego projektu). Nazwiska są wymienione w kolejności dat śmierci żołnierzy, bez informacji o stopniu wojskowym, jednostce i odznaczeniach. Pomnik otaczały z początku kontrowersje – niektórzy weterani utrzymywali, że jest niestosowny i niewystarczająco patriotyczny. Jednak z czasem pomnik stał się jednym z najchętniej odwiedzanych miejsc w Waszyngtonie. Linki zewnętrzne View the Wall. Vietnam Veterans Memorial (ang.)
Monumento aos Veteranos do Vietname

O Monumento dos Veteranos do Vietname (em inglês: Vietnam Veterans Memorial) é um monumento dedicado aos veteranos da guerra do VietnamePE ou guerra do VietnãPB. O monumento, foi edificado em 1982, em Washington, D.C. e é constituído por três partes distintas: Three Soldiers statue — escultura criada por Frederick Hart, representando três soldados: um branco, um negro e um hispânico. Vietnam Women's Memorial — monumento às mulheres falecidas na guerra. Vietnam Veterans Memorial Wall — muro-memorial aos veteranos da guerra.O Muro do Memorial aos Veteranos do Vietnã estende-se por 75 metros de comprimento de rocha magmática negra, no qual estão inscritos os nomes de todos os soldados estadunidenses mortos na guerra. Localiza-se no Constitution Gardens, próximo ao Monumento a Washington, e foi projetado pela arquitecta Maya Lin. Foi adicionado a lista do Registro Nacional de Lugares Históricos em 13 de novembro de 1982, no mesmo dia de sua fundação. Ver também Guerra do Vietname Referências Vietnam Veterans Memorial, National Park Service leaflet, GPO:2004—304–377/00203
Vietnam Veterans Memorial

Vietnam Veterans Memorial är ett nationalmonument i Washington, D.C. Det invigdes 1982 för att hedra de stupade och saknade amerikanska soldaterna i Vietnamkriget. I maj 2015 hade monumentet 58 307 namn, varav åtta kvinnor. En diamant vid namnet indikerar att personen stupade i strid, medan ett kors visar att personen saknas. Vietnam Veterans Memorial består av tre delar: Three Servicemen Memorial, Vietnam Women's Memorial och Vietnam Veterans Memorial Wall. Det sistnämnda, som är det mest kända, är beläget i Constitution Gardens bredvid National Mall, nordost om Lincoln Memorial. "The Wall" har omkring 3 miljoner besökare om året. Hela monumentkomplexet ingår i National Register of Historic Places. Monumentet skapades av Maya Lin efter att som arkitektstuderande ha vunnit en öppen tävling med 1 421 inlämnade förslag. Källor Greenspan, Jesse (13 november 2012). ”6 Things You May Not Know About the Vietnam Veterans Memorial”. History.com. http://www.history.com/news/6-things-you-may-not-know-about-the-vietnam-veterans-memorial. Läst 1 juli 2016. Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Vietnam Veterans Memorial, tidigare version. Att läsa vidare Robert W. Doubek: Creating the Vietnam Veterans Memorial – The Inside Story, Mc Farland 2016 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Vietnam Veterans Memorial. Officiell webbplats
Park Tower (Washington, D.C.)

The Park Tower is an historic structure located in the Meridian Hill neighborhood of Washington, D.C. It has been listed on the District of Columbia Inventory of Historic Sites since 1988, and was listed on the National Register of Historic Places in 1989. History William Harris designed the structure, which was completed in 1929. It was one of the first buildings in the city to break away from the Beaux-Arts and Colonial Revival styles that predominated in Washington architecture up to that time. The building was home to congressmen, professionals and other notable people in the 1930s and illustrates the desire to maintain Sixteenth Street as fashionable street on which to reside. Architecture The five-story structure features an irregular plan with a ziggurat-like main façade. The rooftop loggia rises above squared bays. The exterior is a series of repetitive bays covered in golden buff-colored brick. The building also features limestone and patterned brick with chevron, diaper and oak leaf motifs. References External links Media related to Park Tower (Washington, D.C.) at Wikimedia Commons
Parkmont School

Parkmont School is a private school in Washington D.C. that serves 65 students in grades 6–12. The school is located at 4842 16th St NW, a few blocks from Rock Creek Park. Combining elements of both the Montessori and Parkway (School Without Walls) models, Parkmont's approach is highly individualized and experiential. Parkmont is non-sectarian and an Association of Independent Maryland and DC Schools accredited school. History Parkmont was founded in 1972, as a cooperative parent-run middle school and became a board-operated 501(c)(3) in 1995. The school derived its name from the Parkway Program (Park) and the philosophy of Montessori education (mont). Until 1977, Parkmont School was located at 16670 Chain Bridge Road in McLean, Virginia. With the help of a $100,000 grant, the school was able to relocate to Washington, D.C., to take better advantage of the educational opportunities available in the city. In the spring of 1991, Parkmont School merged with Somerset School and moved to its current home. Parkmont teaching method Parkmont School's approach of education uses Montessori Philosophy, founded by the progressive educator, Maria Montessori (1870-1952). The Montessori philosophy is based on "supporting the complete development of the child as they progress from birth to adulthood. It takes the broad vision of education as an aid for life." One of Montessori's many accomplishments was the Montessori method. This is a method of education for young children that stresses the development of a child's initiative and natural abilities, especially through practical play. This method allowed children to develop at their own pace. Administration As of 2025, the head of school is Ron McClain since 1982. References External links Official website
Arts and Industries Building

The Arts and Industries Building ist das zweitälteste Museum des Smithsonian an der National Mall in Washington, D.C. Der ursprüngliche Name war National Museum, es wurde gebaut, um dem Smithsonian die erste Möglichkeit zur öffentlichen Ausstellung seiner wachsenden Sammlungen zu geben. Das von den Architekten Adolf Cluss und Paul Schulze entworfene Gebäude wurde im Jahr 1881 eröffnet, als dort der Ball zu Ehren der Inauguration von Präsident James A. Garfield stattfand. Das Gebäude wurde symmetrisch konzipiert, bestehend aus einem griechischen Kreuzes mit einer zentralen Rotunde. Die Außenseite ist mit geometrischen Mustern aus mehrfarbigen Ziegelsteinen verziert. Über dem Haupteingang an der Nordseite wurde die Skulptur Columbia schützt Wissenschaft und Industrie vom Bildhauer Caspar Buberl angebracht. Das Innere des Gebäudes wurde teilweise durch den Einsatz von Oberlichtern und Lichtgaden beleuchtet. 1883 wurde die Fassade durch den Einsatz von mehr kastanienfarbigen Ziegelsteinen dynamischer gestaltet. Im Jahr 1910 wurden die naturgeschichtlichen Sammlungen in das neue National Museum of Natural History verlegt, und das alte Museum erhielt seinen heutigen Namen. 1964 wurden die verbleibenden Ausstellungen in das National Museum of History and Technology, heute als National Museum of American History bekannt, verlagert. Am 11. November 1971 wurde das Arts and Industries Building als National Historic Landmark verzeichnet und im National Register of Historic Places verzeichnet. Im Jahr 1976 wurde das Arts and Industries Building mit der Ausstellung 1876: Eine Jahrhundertausstellung mit Objekten aus der ganzen Welt, die 1876 auf der Centennial Exposition in Philadelphia gezeigt wurden. Das Gebäude beherbergt später wechselnde Ausstellungen und ein Kindertheater, das Discovery Theater. Im Jahr 2004 wurde das Museum erneut für Renovierungsarbeiten geschlossen. Die ungewisse Zukunft und der sich verschlechternde Zustand veranlassten die Leitung der National Trust for Historic Preservation es im Jahr 2006 als eines der America's Most Endangered Places listen, eine jährlich erscheinende Liste der bedrohtesten historischen Stätten in den USA. Weblinks Arts and Industries Building Gebäude des Smithsonian Einzelnachweise
Pavillon des Arts et Industries

Le pavillon des Arts et des Industries (en anglais, Arts and Industries Building) est un édifice culturel situé sur le National Mall de Washington aux États-Unis. Situation Le pavillon s'élève dans la partie sud du National Mall, entre Jefferson Drive au nord et l'avenue de la Constitution au sud, à proximité du « château », le bâtiment de la Smithsonian Institution. Historique Appelé à l'origine Musée national, l'édifice est le deuxième construit par la Smithsonian Institution pour abriter et présenter au public ses riches collections. Conçu par les architectes Adolf Cluss et Paul Schulze, il est inauguré en 1881 par le président James Garfield. En 1971, il est inscrit comme site historique national. Fermé en 2004 pour rénovation, le bâtiment est rouvert au printemps 2016 et accueille des manifestations et des expositions. Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Registre national des lieux historiques Portail des musées Portail du Registre national des lieux historiques Portail de Washington, D.C.
Arts and Industries Building

Het Arts and Industries Building is een onderdeel van het Smithsonian Institution, een museum complex aan de National Mall in de Amerikaanse hoofdstad Washington. Het door architect Montgomery Meigs in de victoriaanse stijl opgetrokken gebouw werd in 1881 geopend met een inauguratie-bal van president James Garfield. Het museum liet toe de zich uitbreidende collectie van het Smithsonian Insitution te kunnen tentoonstellen. Het National Museum bevatte een collectie met betrekking tot natuurlijke historie die in 1910 verhuisd werd naar het nieuw gebouwde National Museum of Natural History. Het National Museum kreeg dat jaar zijn huidige naam en focuste zich meer op de Amerikaanse geschiedenis met kunst, wetenschappelijke, sociale en militaire invalshoeken. Wanneer is 1964 het National Museum of American History opent verhuist deze collectie naar dit nieuwe museum. De collectie rond luchtvaart en ruimtevaart belandt in 1976 in het National Air and Space Museum waarmee alle collecties van het oude National Museum overgebracht waren naar nieuwe meer specifieke musea van het Smithsonian, allen gelegen aan de National Mall. Het onroerend erfgoed was in 1971 al erkend als National Historic Landmark. In 1976 werd de Centennial Exhibition geopend in het van zijn vorige collecties bevrijdde gebouw, een collectie objecten die tijdens de Wereldtentoonstelling van 1876 in Philadelphia werden getoond. De volgende jaren volgden andere tijdelijke tentoonstellingen en een kindertheater, het Discovery Theater. In 2004 werd het gebouw gesloten als publieke tentoonstellingsruimte in verband met uitgebreide renovatiewerkzaamheden. In het voorjaar van 2016 gingen de eerste tijdelijke evenementen door in een gerestaureerde vleugel van het gebouw. De definitieve toekomst van het gebouw, en de eventuele volledige restauratie zijn nog onbepaald. Externe link Arts and Industries Building, Smithsonian Institution
Будинок мистецтв і індустрій

Будинок мистецтв і індустрі́́й (англ. Arts and Industries Building) — є музеєм і розташований у центрі м. Вашингтон, США на Національній алеї. Є другою за віком найстарішою музейною будівлею в складі Смітсонівського інституту. Спочатку він називався Національний музей і був побудований, як перше гідне публічне приміщення для колекцій Смітсонівського інституту. Будинок спроєктували архітектори Адольф Класс та Пол Шульце, він відчинив свої двері у 1881 р. для інаугураційного балу Президента США Джеймса Гарфілда. Історія Будинок було спроєктовано для розміщення «Столітньої експозиції Філадельфії» 1876 року. Після її закриття у самій Філадельфії експонати було вивезено на склад боєприпасів округу Колумбія у Вашингтон на розі Сьомої стріт та Індепенденс-Авеню в надії, що коли-небудь вони будуть виставлені у столиці. Спеціальним законом, внесеним на розгляд Конгресу США радою Смітсонівського інституту, було вирішено звести будівлю для цієї колекції. Документ містив план майбутньої будівлі, який розробив генерал Монтгомері Мейгс і нагадував адміністративний будинок у Філадельфії архітектора Джеймса Віндрома, який своєю чергою був схожий на будинок у м. Відень, Австрія, де розміщувалася експозиція «Вельтаусштеллюнг» 1873 року. (нім. Weltausstellung 1873 Wien). Кошти для будівництва були виділені у 1879 р. У 1910 р експонати, що належать до природничої історії, передали у новий Національний музей природничої історії, а будинок перейменовано на його нинішню назву. 1964 року залишки експозиції передали у Національний музей історії і технології, нині знаний як Національний музей американської історії. 1976 року колекцію ракет і авіаційної техніки було переміщено в Національний музей авіації і космонавтики. Примітки
Paul Public Charter School

Paul Public Charter School is a charter school in northwest Washington, D.C., serving students from fifth to twelfth grade. History Paul PCS is named for Edward A. Paul, the first principal of Washington High School from 1877 to 1888. Paul was born in Haverhill in 1855 and graduated from high school in Lawrence before graduating from Dartmouth College in 1876. He moved immediately to Washington, D.C., to become a schoolteacher and, after a year, took over the Advanced Grammar School for Boys in Columbia Heights as its only teacher and principal. The experimental school was chosen instead of a high school as some objected to the establishment of a high school. Later, the Advanced Grammar School for Boys and a similar one for girls were combined to create Washington High School (the current Cardozo Education Campus). In 1885, he briefly served as acting superintendent of DC schools. In 1888, he died in a traffic collision when his bicycle was run down from behind by a horse-drawn carriage. The school opened its doors as a public charter junior high school in 2000 through the vision and efforts of its administrator, Cecile Middleton. The first and only DCPS public school in Washington, D.C. to convert to a charter, it was originally founded in 1930. The first high school class graduated in 2016. In 2015, a renovation and expansion of the school building was completed. References External links Official site
Peirce Mill

The Peirce Mill is a historic mill building located in Rock Creek Park, at Tilden Street and Beach Drive, Northwest, Washington, D.C., United States. History Issac Peirce, a millwright, built the mill either in 1820 or 1829. Peirce rebuilt this mill according to Oliver Evans's ideas for milling, with much of the automated machinery on the upper floors. During the 1860s, as many as 12 wagonloads of wheat arrived for grinding. It was possible to grind 70 bushels per day per set of millstones. The last commercial load was ground in 1897, when the main shaft broke while Alcibiades P. White was grinding a load of rye. The building served as a public teahouse until the 1930s. The United States Government bought the mill as part of Rock Creek Park in 1892. Peirce Mill was restored as a Public Works Administration project, completed in March 1936, at a cost of $26,614. Operation began on October 27, 1936, under the supervision of miller Robert A. Little. The mill was used from December 1, 1936 until 1958 to provide flour for government cafeterias, whereupon because of lack of trained millwrights and lack of water in the millrace, it was used only as a historical site. The mill was shut down in April, 1993. In 1997, a restoration effort was begun by the Friends of Peirce Mill (FOPM). The mill was restored with the support of the American Recovery and Reinvestment Act (ARRA). The mill officially reopened in October, 2011. The NPS typically runs mill operation demonstrations on the 2nd and 4th Saturday of each month, April through October. Facts The mill has three pairs of millstones. The millstones are 4 1/2 feet across and weigh about 2,400 lbs, and rotate at about 125 rpm. About 60% of the power is used to turn the millstones, the rest for the remaining machinery. The Peirce family themselves were not millers and did not operate the mill, but instead had other millers do so. Pierce Mill vs. Peirce Mill There was a "Pierce" (note spelling) mill on the Potomac River, not to be confused with Peirce mill. The other mill (Pierce Mill) is listed in the NPS records and was near Fletcher's Boathouse. See also Rock Creek Park References External links Friends of Peirce Mill
Peirce Mill

Le Peirce Mill est un moulin à eau sur la Rock Creek à Washington, la capitale des États-Unis. Situé au sein du Rock Creek Park, ce moulin construit en 1829 est inscrit au Registre national des lieux historiques depuis le 24 mars 1969. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Registre national des lieux historiques (en) Peirce Mill sur Natural Atlas Portail du Registre national des lieux historiques Portail du génie mécanique Portail de l’eau Portail de Washington, D.C.
Pennsylvania Avenue Bridge

The Pennsylvania Avenue Bridge conveys Pennsylvania Avenue across Rock Creek and the adjoining Rock Creek and Potomac Parkway, between the neighborhoods of Georgetown and Foggy Bottom in Northwest Washington, D.C. Pennsylvania Avenue terminates at M Street immediately west of the bridge. Original configuration The original bridge at this site was constructed of large cast iron pipes by the Army Corps of Engineers from 1858 to 1860. Montgomery C. Meigs designed the bridge and supervised its construction as part of the original construction of the Washington Aqueduct. It was officially named the Meigs Bridge after it was completed, although name that never caught on and it was often called other names such as the Tubular Bridge. At its construction, it was the only bridge made entirely of cast iron of substantial size in the United States. It was initially intended to be solely an aqueduct bridge carrying water mains connected to the Georgetown Reservoir, but the onset of the Civil War necessitated making it a vehicular crossing as well. The level of traffic was such that the wooden deck had to be replaced every three years. The bridge used an innovative design in which the 48-inch water pipes themselves formed the load-bearing arches of the bridge supporting the roadway. A water pressure engine in the west abutment supplied water to a reservoir at the current site of the Georgetown branch of the D. C. Public Library to feed the significant part of the City of Georgetown that was too high to be directly fed by the main Washington Aqueduct. A horse-drawn streetcar line crossed the bridge from 1863 to 1872, when it was rerouted over the nearby M Street Bridge. Current configuration In 1913, the D.C. Board of Commissioners opted to build an expanded arch bridge around the existing bridge rather than construct a completely new steel-girder bridge for cost reasons. The United States Commission of Fine Arts, the agency tasked with reviewing architectural projects in the capital, opposed the plan on aesthetic grounds, saying that the arch design would clash with the existing Q Street Bridge upstream, but their recommendations were ignored. The expanded bridge was built of reinforced concrete with a smooth granite facing. The abutments and water mains of the original bridge are encased inside the expanded bridge, which still transports water to this day, although they no longer support the bridge's load. The new bridge was significantly wider than the original; increasing from 17 feet to 73 feet. By 2015, the bridge was considered structurally deficient, with a 15-month rehabilitation planned for summer. See also List of bridges documented by the Historic American Engineering Record in Washington, D.C. References External links Pennsylvania Avenue Bridge at Structurae
Puente de la Avenida Pensilvania

El Puente de la Avenida Pensilvania o el Pennsylvania Avenue Bridge pasa por la Avenida Pensilvania a lo largo de Rock Creek y Rock Creek and Potomac Parkway entre Georgetown y Foggy Bottom en el Noroeste de Washington D. C. Anteriormente la Avenida Pensilvania cruzaba Rock Creek, y terminaba en la Calle M. El puente fue construido con grandes tubos de hierro fundido por el Cuerpo de Ingenieros del Ejército de los EE. UU. en 1856. El puente original fue construido de cemento en 1916.​ Anteriormente en el puente pasaba la línea de la Avenida Pensilvania y el Acueducto Washington a lo largo de Rock Creek. Referencias
Verdensbanken

Denne artikel bør gennemlæses af en person med fagkendskab for at sikre den faglige korrekthed. Verdensbanken er en bredere organisation end IBRD Den Internationale Bank for Genopbygning og Udvikling (IBRD), blot kendt som Verdensbanken er en international organisation, hvis oprindelige formål var at finansiere genopbygningen efter 2. verdenskrig. I dag er dens opgave at bekæmpe fattigdom ved at finansiere stater. Dette gør banken via indbetalinger fra medlemsstaterne. Verdensbanken blev grundlagt 27. december 1945. Verdensbanken har 188 medlemslande. Bankens årsmøder har ofte fremkaldt store demonstrationer rettet mod USAs dominans og bankens kreditpolitik overfor verdens fattigste lande. Også i 1970-mødet i København, hvor demonstrationerne var de voldsomste i Danmark siden besættelsen. Verdensbankens hovedkvarter ligger i Washington D.C.. USAs regering udpeger bankens øverste leder. Banken blev indtil juni 2007 ledet af Paul Wolfowitz, der – udpeget af præsident George W. Bush – overtog embedet efter James D. Wolfensohn 1. juni 2005. I foråret 2007 blev bankens renommé påvirket efter tiltagende intern og ekstern kritik af Wolfowitz' embedsførelse. Efter især europæisk pres blev Wolfowitz tvunget til at trække sig tilbage. Bush udpegede derefter den 29. maj 2007 Robert Zoellick som Wolfowitz' efterfølger. Den 25. juni godkendte Verdensbankens bestyrelse Zoellick, og han tiltrådte 1. juli 2007. Som medlem har Danmark en andel af aktiekapitalen på 0,84%. Præsidenter for Verdensbanken Noter Eksterne henvisninger Verdensbankens hjemmeside