NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Посольство Бразилии в США

Посольство Бразилии в США — главное дипломатическое представительство Бразилии в США. Оно расположено в районе Embassy Row, на авеню Массачусетс, дом 3006, в северо-западной части Вашингтона, округ Колумбия. Соединённые Штаты стали первой страной, признавшей независимость Бразилии, и первая миссия страны была затем учреждена в столице, Вашингтоне. Она была основана 1 января 1824 года, когда Жозе Силвестре Ребелу вручил свои верительные грамоты президенту Джеймсу Монро. В 1905 году миссия была повышена до уровня полноценного посольства. Посольство имело несколько резиденций в округе до 1934 года, когда был приобретён McCormick House — большой особняк на авеню Массачусетс. Он находился рядом с новой британской дипломатической миссией, и Бразилия стали второй страной, разместившей посольство в районе, где сегодня находятся десятки представительств. Особняк и сегодня остаётся резиденцией посла. В 1971 году рядом было построено новое здание канцелярии. Современное здание было спроектировано бразильским архитектором Олаву Редижи ди Кампусом. Одна из самых востребованных В дипломатии посольство в столице США входит в число избранных посольств, расположенных в мировых столицах с традиционным культурным, политическим и социально-экономическим престижем (наряду со столицами Рим, Париж и Лондон), и поэтому является одним из самых востребованных мест службы для сотрудников Итамарати. Это привело к тому, что эти города в совокупности получили прозвище «Circuito Elizabeth Arden». Примечания
Organización Panamericana de la Salud

Die Organización Panamericana de la Salud (OPS; englisch Pan American Health Organization, PAHO; deutsch Panamerikanische Gesundheitsorganisation) ist die am 2. Dezember 1902 gegründete internationale Organisation beider Amerika. Neben der Zentrale in Washington, D.C. gibt es 27 Landesbüros in verschiedenen Staaten und neun Forschungslabors bzw. -zentren. Die OPS agiert als WHO-Regionalbüro für Gesamtamerika und damit als eines von insgesamt sechs Regionalbüros in der Weltgesundheitsorganisation. Nach Artikel 54 der Verfassung der Weltgesundheitsorganisation vom 22. Juli 1946 soll die OPS zu gegebener Zeit (in due course) in der Weltgesundheitsorganisation aufgehen; dies wurde jedoch nicht umgesetzt. Die Arbeitssprachen sind Englisch, Spanisch, Portugiesisch und Französisch. Mitglieder Mitgliedstaaten Der Organisation gehören 35 amerikanische Staaten an: Assoziierte Mitglieder Aruba Aruba Curaçao Curaçao Puerto Rico Puerto Rico Sint Maarten Sint Maarten Partizipierende Staaten Frankreich Frankreich Niederlande Niederlande Vereinigtes Konigreich Vereinigtes Königreich Beobachterstatus Portugal Portugal Spanien Spanien Direktoren Die Direktoren werden von den Mitgliedern gewählt. Direktoren waren: Walter Wyman (USA) 1902–1911 Rupert Blue (USA) 1912–1920 Hugh Cumming (USA) 1920–1947 Fred Soper (USA) 1947–1959 Abraham Horwitz (Chile) 1959–1975 Hector Acuña (Mexiko) 1975–1983 Carlyle Guerra de Macedo (Brasilien) 1983–1995 George Alleyne (Barbados) 1995–2003 Mirta Roses Periago (Argentinien) 2003–2013 Carissa F. Etienne (Dominica) 2013–2023 Aktueller Direktor ist: Jarbas Barbosa (Brasilien), seit 2023 Einrichtungen BIREME: Die Biblioteca Regional de Medicina (BIREME) besteht seit 1967 und befindet sich auf dem Campus der Universidade Federal de São Paulo (Brasilien). Geschichte Den Anstoß für die Gründung der Vorläuferorganisation Pan-American Sanitary Bureau im Jahr 1902 gaben Gesundheitsexperten und -politiker aus den USA. Es handelte sich um die erste länderübergreifende Gesundheitsorganisation der Welt. Aus Sicht der USA sollte die Organisation frühzeitig vor Ausbrüchen ansteckender Krankheiten in Süd- und Mittelamerika warnen und dadurch eine Einschleppung in die USA insbesondere über den Schiffsverkehr vermeiden. Siehe auch WHO-Regionalbüro Afrika WHO-Regionalbüro Europa WHO-Regionalbüro Östlicher Mittelmeerraum WHO-Regionalbüro Südostasien WHO-Regionalbüro Westlicher Pazifikraum Weblinks Offizielle Website (englisch) Einzelnachweise
Pan-Amerikaanse Gezondheidsorganisatie

De Pan-Amerikaanse Gezondheidsorganisatie (Pan American Health Organization, PAHO) is een internationale organisatie met het Amerikaanse continent als werkgebied. De PAHO is gevestigd in Washington D.C. De PAHO is een regionale organisatie van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Volgens artikel 54 van de statuten van de Wereldgezondheidsorganisatie van 22 juli 1946 was het de bedoeling om te fuseren met de WHO, wat uiteindelijk niet gebeurd is. De werktalen zijn Engels, Spaans, Portugees en Frans. De PAHO werd sinds 2012 geleid door Carissa Etienne (1952-2023); haar termijn werd in 2017 verlengd met vijf jaar. Leden Er zijn 35 Amerikaanse lidstaten: Geassocieerde leden Aruba Curacao Puerto Rico Sint Maarten Deelnemende staten Frankrijk Nederland Verenigd Koninkrijk Waarnemerstatus Portugal Spanje
Organização Pan-Americana da Saúde

A Organização Pan-Americana da Saúde (OPAS) é uma organização internacional especializada em saúde. Criada em 1902, é a mais antiga agência internacional de saúde do mundo. A Organização Pan-Americana da Saúde é um organismo internacional de saúde pública com mais de um século de experiência, dedicado a melhorar as condições de saúde dos países das Américas. A integração às Nações Unidas acontece quando a entidade se torna o Escritório Regional para as Américas da Organização Mundial da Saúde. Sediada em Washington, nos Estados Unidos, atua como escritório regional da Organização Mundial da Saúde para as Américas e faz parte dos sistemas da Organização dos Estados Americanos (OEA) e da Organização das Nações Unidas (ONU). Possui escritórios em 27 países, além de três centros especializados. Países-membros Oficina Sanitária Pan-Americana A Oficina Sanitária Pan-Americana é a Secretaria da Organização Pan-Americana da Saúde. Foi estabelecida a partir da Primeira Conferência Internacional Americana, ocorrida de 2 de outubro de 1889 a 19 de abril de 1890, em Washington. Diretores da OPAS Dr. Walter Wyman (1902–1911) Dr. Rupert Blue (1912–1920) Dr. Hugh Cumming (1920–1947) Dr. Fred Soper (1947–1959) Dr. Abraham Horwitz (1959–1975) Dr. Hector Acuña (1975–1983) Dr. Carlyle Guerra de Macedo (1983–1995) Dr. George Alleyne (1995–2003) Dra. Mirta Roses Periago (2003–2013) Dra. Carissa F. Etienne (2013–2023) Dr. Jarbas Barbosa da Silva Jr. (2023–presente) Referências Ligações externas (em inglês) «Página oficial». www.paho.org (em português) «OPAS - Brasil». www.opas.org.br
Iglesia católica de San Patricio (Washington, D.C.)

La iglesia católica de San Patricio, en inglés St. Patrick's Catholic Church, es una parroquia católica situada en Washington, Distrito de Columbia, Estados Unidos de América que fue establecida en 1794.​​ El papa Francisco visitó la iglesia de San Patricio el 24 de septiembre de 2015 durante su visita a los Estados Unidos.​ El hecho de que lleve mucho tiempo inscrita en el Registro Nacional de Sitios Históricos no ha estado exento de polémica. Unas excesivas reformas en el santuario llevadas a cabo en 1994 provocaron que fuera retirado y consecuentemente destruido el altar mayor original de la iglesia, el comulgatorio, las piedras de consagración y algunas obras de arte. El Registro Nacional consideró tomar acciones formales, y quizás legales, sobre una vulneración sin precedentes de la regulación .​ El primer pastor de la iglesia de San Patricio fue Anthony Caffry, O.P., quién ocupó el cargo desde 1794 a 1804.​ Le sucedió William Matthews, quién estuvo en el cargo de 1804 a 1854.​ Matthews fue sucedido por Timothy O'Toole.​ Referencias Enlaces externos Iglesia católica de San Patricio, sitio web de la iglesia (en inglés) Iglesia católica de San Patricio, sitio web de la Archidiócesis de Washington, D.C. (en inglés) Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia católica de San Patricio.
Washington Circle

Washington Circle o Rotonda Washington es una rotonda en el cuadrante noroeste de Washington D. C. en los Estados Unidos. Se encuentra en el cruce de la avenida Pensilvania, Avenida Nuevo Hampshire, la calle K, y la calle 23. El tráfico intenso de la calle K (que forman parte de la autopista 29) pasa por el túnel bajo la rotonda. El campus de la Universidad George Washington en Foggy Bottom es colindante con la rotonda Washington. La parada más cercana de metro es la de Foggy Bottom-GWU. En el centro de la rotonda hay una estatua ecuestre de George Washington, creada por el escultor Clark Mills y que fue inaugurada en 1859. La estatua fue realizada en cumplimiento de una disposición del Congreso Continental, que culminó sus acciones conmemorativas en agosto de 1783 mediante una resolución por la «que una estatua ecuestre del general Washington sea erigida donde se establezca la residencia del Congreso». («that an equestrian statue of General Washington be erected where the residence of Congress shall be established»). Véase también Lista de rotondas en Washington D. C. Enlaces externos vista satélite desde Google maps.
Washington Circle

Le Washington Circle est un important rond-point situé dans le quadrant Northwest de Washington, aux États-Unis. Il est situé à la frontière des quartiers de Foggy Bottom et de West End (en). Les voies Pennsylvania Avenue, K Street et New Hampshire Avenue (en) s'y rejoignent notamment. Une statue équestre de George Washington, Lieutenant General George Washington (en) de Clark Mills, se trouve au centre du parc formant ce rond-point. Liens externes Portail des routes Portail de Washington, D.C.
Washington Circle

Washington Circle is een rotonde en plein in het centrum van Washington D.C. Het ligt op de kruising van Pennsylvania Avenue, New Hampshire Avenue, K Street en de 23rd Street. Het verkeer van K Street (die deel uitmaakt van Highway 29) loopt via een tunnel onder het rotonde door. De campus van de George Washington-universiteit in Foggy Bottom grenst aan het plein. Het dichtstbijzijnde metrostation is Foggy Bottom-GWU. Washington Circle, aangelegd in 1856, is de oudste rotonde van de stad. In het centrum van de rotonde staat een ruiterstandbeeld van George Washington tijdens de Slag bij Trenton dat gemaakt is door beeldhouwer Clark Mills en werd onthuld op 22 februari 1860. Het beeld is gemaakt in overeenstemming met een resolutie van het Continental Congress aangenomen in augustus 1783. De resolutie zegt "dat een ruiterstandbeeld van generaal Washington moet worden opgericht op de plaats waar het Congres zal worden gehuisvest." De totale kosten voor het monument waren 60.000 dollar. De National Park Service onderhoudt tegenwoordig het Washington Circle Park, de openbare ruimte rondom het ruiterstandbeeld van George Washington.
Marine Barracks Washington

Der Stützpunkt Marine Barracks Washington (auch Marine Barracks, Washington, D.C. oder Marine Barrack 8th and I (8th and I)) ist die älteste Basis des US Marine Corps (USMC), seit 1806 der Sitz des Commandant und damit auch der Sitz des Hauptquartiers des USMC. Der Stützpunkt liegt an der 8. Straße und Straße I nördlich des Washington Navy Yards im südöstlichen Quadranten in Washington, D.C. Der Stützpunkt wurde 1801 begründet. Geschichte Die Gebäude der Marine Barracks gehören zu den ältesten Washingtons und sind denkmalgeschützt. Als die Briten Washington im Britisch-Amerikanischen Krieg von 1812 niederbrannten, eroberten sie auch die Kaserne der Marines, die sie in der Schlacht bei Bladensburg geschlagen hatten. In der traditionellen Darstellung des Marine Corps verschonten sie die Anlage jedoch aus Respekt vor dem Mut, den die Marines in dieser Schlacht gezeigt hatten. Eine andere mögliche Erklärung für die Verschonung ist die Absicht der Briten, die Kaserne und das Haus des Commandant als Kommandoposten zu nutzen, was jedoch vor ihrem Abzug nicht mehr umgesetzt werden konnte. Heute sind die Marine Barracks von der 8. und I-Straße und von der 9. und der G-Straße Südost umgeben und seit dem 27. Dezember 1972 als Historic District in das National Register of Historic Places eingetragen. Am 11. Mai 1976 wurden sie zu einer National Historic Landmark erklärt. Marines, die in Washington stationiert werden, müssen bestimmte Größen- und Gewichtsvorgaben erfüllen, denn sie sind verantwortlich für zeremonielle Aufgaben, wie Ehreneskorten bei Beerdigungen, Ehrenwachen, die Bewachung des Weißen Hauses und des Landsitzes des Präsidenten der Vereinigten Staaten von Amerika in Camp David sowie verschiedene Paraden. Diese finden jeden Dienstagabend und zu anderen Zeiten am United States Marine Corps War Memorial statt. Stabsabteilungen Zu den Stabsabteilungen des Hauptquartiers gehören: Flugbetrieb Militärgeistlicher des US Marine Corps Kommando, Kontrolle, Kommunikation und Computer Berater des Commandant Direktor, Marine Corps Stab Hauptquartier Bataillon Gesundheitsdienst Historical Division Generalinspekteur Installations and Logistics Department Nachrichtendienstabteilung Logistikmodernisation Marine Corps Rekrutierungskommando Marine Corps Systems Command Manpower and Reserve Affairs Marine Corps Combat Development Command Marine Corps Community Services Marine Corps Uniform Board Marine Corps Logistics Command Navy and Marine Corps Appellate Leave Activity Office of Legislative Affairs Plans, Policies and Operations Programs and Resources Public Affairs Safety Division Sexual Assault Prevention & Response Office (SAPRO) Staff Judge Advocate to the Commandant Weblinks Offizielle Website (englisch) GlobalSecurity.com Beitrag (englisch) Einzelnachweise
Казармы морской пехоты (Вашингтон)

Казармы морской пехоты в Вашингтоне — казармы, в которых расквартирован ряд подразделений Корпуса морской пехоты США. Расположены на углу 8-й и 1-й улиц на юго-востоке города. Казармы были построены в 1801 году. До 1901 года казарма в Вашингтоне считалась главной штаб-квартирой морской пехоты США. До 1911 года здесь рекрутировали будущих офицеров морской пехоты. В настоящее время подразделения, расквартированные в казармах, обеспечивают охрану резиденций Президента США (Белый дом, Кэмп-Дэвид), участвуют в торжественных церемониях. В казармах расквартированы следующие подразделения морской пехоты: штабная рота; церемониальные роты А и В; рота безопасности; Корпус барабанов и рожков морской пехоты США Оркестр морской пехоты США; рота морской пехоты Военно-морской академии США. Ссылки GlobalSecurity Article on Marine Barracks, Washington, D.C. Спасатели: морская пехота США
Marine Barracks Washington

Marine Barracks Washington, även kallat för 8th and I (efter gatunamnen), är en militär anläggning tillhörande USA:s marinkår belägen i den sydöstra delen av Washington, D.C. och som utgör ett kvarter upptagandes en yta om 2,4 hektar. Marinkåren har funnits på platsen sedan 1801 och här finns residenset för marinkårskommendanten samt kaserner och en exercisplats. De enheter som finns här är musikkårer (United States Marine Band och United States Marine Drum and Bugle Corps) och två paradkompanier (varav kompani A innehåller Silent Drill Platoon) som bidrar med marinkårens del till hedersvakt i olika statsceremonier i och kring huvudstaden. Bakgrund Byggnaderna på platsen är några av de äldsta i Washington, D.C. President Thomas Jefferson och den dåvarande marinkårskommendanten red 1801 på häst runt i den nya huvudstaden för att hitta en lämplig plats i närheten av örlogsvarvet. De hittade till slut en plats i närheten av både örlogsvarvet och Kapitolium. När Storbritanniens armé brände ned Washington, D.C. under 1812 års krig intogs även Marine Barracks. Den muntliga traditionenen inom marinkåren lyder att britterna avstod från att bränna ned residenset och kasernerna på grund av yrkesmässig respekt inför det mod de amerikanska marinsoldaternas uppvisade vid slaget vid Bladensburg. På grund av den begränsade ytan uppfördes Marine Base Quantico i Virginia under 1900-talets början. Marine Barracks Washington är från 1972 upptagen i National Register of Historic Places och blev 1976 utsedd till en National Historic Landmark. Se även HMX-1 Joint Base Myer-Henderson Hall US Marine Corps War Memorial Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Marine Barracks, Washington, D.C., tidigare version. Noter Externa länkar www.barracks.marines.mil
McPherson Square

McPherson Square is a public square in downtown Washington, D.C. It is bound by K Street Northwest to the north, Vermont Avenue NW on the East, I Street NW on the south, and 15th Street NW on the West; it is one block northeast of Lafayette Park. It is the sister square of Farragut Square two blocks west. It is served by the McPherson Square station of the Washington Metro. Statue The Society of the Army of the Tennessee presented an equestrian statue of McPherson, which was erected at McPherson Square and dedicated on October 18, 1876. The sculpture portrays McPherson surveying a battlefield. It was made by Louis Rebisso out of a captured cannon and rests on a granite pedestal. History McPherson Square was part of Pierre L'Enfant's plan of 1791 for the city. The park-like area is named after James B. McPherson, a major general who fought in the Union Army during the American Civil War before he was killed at the Battle of Atlanta. On October 1, 2011, Occupy D.C. encamped in McPherson Square. On February 4, 2012, United States Park Police officers, citing no-camping statutes, evicted the occupiers. For many years, McPherson Square endured a substantial homeless camp. In February 2023, the D.C. government and federal government acted to remove all homeless people from the square, despite grassroots opposition. The government argued that the encampments were dangerous, citing an increase in violent incidents, drug use, and criminal activity. Activists countered by arguing that the government was not giving the homeless population a good alternative, and were leaving them with little support while closing down several of their encampments across the city. Scene The square is frequented by area workers, street vendors, and restaurant-goers during the day, and homeless people at night. Due to its proximity to the White House, it is the site of political rallies and falls on the path of various protest marches. Adjacent buildings include the U.S. Department of Veterans Affairs, the Lafayette Building housing the Export-Import Bank, the 15th Street financial district, as well as numerous hotels. References External links Cartwright, Catherine. "Where in the District: McPherson Square," The Hoya, September 26, 2003.
McPherson Square

McPherson Square is een plein in het centrum van Washington. Het ligt aan Vermont Avenue, nabij het Witte Huis. Aan het plein staan onder andere het U.S. Department of Veterans Affairs (het ministerie van veteranenzaken), de Export-Import Bank en tal van hotels. Gelegen in het centrum van het commerciële en zakelijke district, wordt het plein druk bezocht door werknemers en straatverkopers overdag en restaurantbezoekers en daklozen 's nachts. Vanwege de nabijheid van het Witte Huis wordt het ook vaak gebruikt voor politieke bijeenkomsten en protestmarsen. Het parkachtige plein is vernoemd naar James B. McPherson, een belangrijke generaal van het leger van de Unie tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, die sneuvelde in de Slag bij Atlanta. De Vereniging van het Leger van de Tennessee richtte een ruiterstandbeeld van McPherson op dat werd onthuld op 18 oktober 1876. Het monument is gemaakt door Louis Rebisso en gegoten uit een veroverd kanon en het rust op een granieten sokkel. In 2004 was het hoofdkantoor van de presidentscampagne van senator John Kerry gevestigd in een gebouw aan McPherson Square. Aan het plein ligt metrostation McPherson Square.
Farragut Square

Farragut Square is a city square in Washington, D.C.'s Ward 2. It is bordered by K Street NW to the north, I Street NW to the south, on the east and west by segments of 17th Street NW, and interrupts Connecticut Avenue NW. It is the sister park of McPherson Square two blocks east. It is serviced by two stops on the Washington Metro rail system: Farragut North on the Red Line and Farragut West on the Blue, Orange, and Silver Lines. Designed by Pierre L'Enfant in 1791, Farragut Square is a hub of downtown D.C., at the center of a bustling daytime commercial and business district. The neighborhood includes major hotels, legal and professional offices, news media offices, travel agencies, and many restaurants including two underground food courts. Sometimes events are scheduled for the lunchtime crowds which gather in and around the square, such as the free Farragut Fridays series, held every Friday from 9 a.m. to dark from July through September, which features outdoor work and relaxation spaces, among other attractions. The park is the scene of popular D.C. pastimes like outdoor movies and yoga in the park. With its heavy pedestrian traffic, it also serves as a popular site for food trucks, leafleting, TV camera opinion polls, and for commercial promotions and political activity such as canvassing and demonstrations. The most prominent institution on the square is the Army Navy Club on the southeast. Since the commercial building boom of the 1960s, there is little residential property in the area, and the square is mostly quiet after business hours. Many of the sandwich shops and coffeehouses that cater to neighborhood workers close before the dinner hour, as do the many street vendors. In recent years, however, especially since the 2003 rehabilitation of the park, movie screenings and similar evening activities have become more common, as have nightclubs in adjacent downtown areas. Monday through Friday, several food trucks congregate on streets surrounding Farragut Square. Statue In the center of the square is a statue of David G. Farragut, a Union admiral in the American Civil War who rallied his fleet with the cry, "Damn the torpedoes, full speed ahead!" He was the "First Admiral in the Navy". Its only inscription is "Farragut". The statue was sponsored by an act of Congress, authorizing $20,000 on April 16, 1872. It was sculpted by Vinnie (Ream) Hoxie and dedicated April 25, 1881 by President James A. Garfield and First Lady Lucretia Garfield. The statue and park are maintained by the National Park Service and administered as part of its National Mall and Memorial Parks unit. A proposal to build an underground parking garage below it was rejected in 1961. References External links Panorama of Farragut Square Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine Three Random Stories from Farragut Square Archived 2017-10-26 at the Wayback Machine - Ghosts of DC blog