Glass House

Het Glass House (Nederlands: Glazen Huis), ook wel Johnson House genoemd, is een grotendeels in glas en staal opgetrokken woonhuis in de Amerikaanse plaats New Canaan, Connecticut, circa 70 km ten noordoosten van New York. Het werd gebouwd in 1947-1949 door de architect Philip Johnson (1906-2005). Nadat Johnson het jarenlang had gebruikt als weekendhuis, werd het na zijn dood een museum. Geschiedenis Johnson besteedde drie jaar aan het ontwerpen van het Glass House. Het bouwwerk van glas en staal stond aanvankelijk slechts in gezelschap van een eenvoudig bakstenen gastenverblijf op een perceel van 4,5 hectare. Het Glass House leverde de architect onmiddellijk erkenning op, niet alleen in architectuurkringen, maar ook bij het grote publiek. Het huis werd uitgebreid beschreven in Life. In The New York Times Magazine verscheen een reeks cartoons erover. In de loop der jaren bouwde Johnson nog acht bouwwerken op hetzelfde perceel: 1949 – Guest House (verbouwd in 1953) 1962 – Pavilion (in de vijver) 1965 – Painting Gallery (ondergronds) 1970 – Sculpture Gallery (ondergronds) 1980 – Library/Study 1984 – Ghost House 1985 – Lincoln Kirstein Tower 1995 – Gate House Die laatste toevoeging werd het "monster" genoemd (Da Monsta), een rood-zwart gebouw bij de ingang, dat doet denken aan Le Corbusiers bedevaartskapel Notre Dame du Haut in Ronchamp. Later zou in dit gebouw het bezoekerscentrum worden gevestigd. In 1979 ontving Philip Johnson de eerste Pritzker Prize voor zijn gehele oeuvre, onder andere voor het Glass House. Op 18 februari 1997 werd het gebouwenensemble aangewezen als National Historic Landmark, waarmee het werd opgenomen in de monumentenlijst van de Amerikaanse overheid, het National Register of Historic Places. Philip Johnson gebruikte dit huis 58 jaar lang, voornamelijk als weekendhuis, de laatste 45 jaar samen met zijn partner, de curator en criticus David Whitney (1939-2005), Whitney was medeontwerper van de tuin en stelde de nog aanwezige kunstcollectie samen, veelal werken van grote kunstenaars van het abstract expressionisme, de minimal art en de popart. Na het overlijden van beiden in 2005 (Johnson stierf naar verluidt in het Glass House), nam het National Register of Historic Places het pand over. In april 2007 werd het voor het publiek opengesteld. Architectuur Het huis bestaat uit één enkele ruimte van 9,6 meter breed en 16,8 meter lang. Alle vier de buitenmuren zijn volledig transparant, elk onderbroken door een centrale steunpilaar. De constructie wordt ondersteund door een stalen frame en omgeven door een onopvallende veiligheidsreling. Het meest opvallende element is de centraal gepositioneerde schoorsteen van donkerrode baksteen, gemaakt van hetzelfde materiaal als de vloer. De badkamer bevindt zich in deze bakstenen kern. Aan de buitenkant van de schoorsteen is een open haard aangebracht, daarachter een wandmeubel van walnotenhout, dat dienstdoet als slaap- en werkruimte aan de noordzijde. Het Glass House kent geen indeling in kamers. Het week daarmee af van het gangbare idee over hoe een huis eruit zou moeten zien. De verschillende zones worden slechts gesuggereerd door een paar ingebouwde elementen. De keukenzone heeft een laag walnotenhouten kastje. Daarnaast bevindt zich een soort entreehal. De woonkamerzone wordt afgebakend door een wit tapijt en is ingericht met meubels ontworpen door Mies van der Rohe. Het Glass House is vermoedelijk gemodelleerd naar het Farnsworth House van Mies van der Rohe, hoewel dat pas in 1951, twee jaar na het Glass House, werd opgeleverd. Johnson ging echter nog een stap verder met het concept van transparantie. Het Glass House zet het idee van een privaat woonhuis volledig op zijn kop: muren worden ramen en, in plaats van afgeschermd te zijn, opent het privéleven zich naar buiten. De transparantie wordt enigszins getemperd doordat het huis op een groot perceel staat en omgeven is door bomen en struiken. Bovendien werd het slechts door een of twee personen bewoond. Fotogalerij