Pawnee National Grassland

Het Pawnee National Grassland is een National Grassland in het noordoosten van de Amerikaanse staat Colorado, op de Colorado Eastern Plains. Het grasland ligt in het stroomgebied van de South Platte River in het afgelegen noorden en uiterste noordoosten van Weld County, tussen Greeley en Sterling. Het bestaat uit twee percelen met een totale oppervlakte van 78.130 ha, grotendeels gelegen tussen State Highway 14 en de grens met Wyoming. Het grotere oostelijke perceel grenst aan zowel Nebraska als Wyoming. Het wordt beheerd in samenwerking met het Arapaho-Roosevelt National Forest vanuit het kantoor van de United States Forest Service in Fort Collins, met een lokaal rangerkantoor in Greeley. Het grasland ligt in een bijzonder dunbevolkt gebied van de Great Plains. In het begin van de 20e eeuw werd het op beperkte schaal bebouwd, maar na de Dust Bowl werd het uit de landbouw gehaald. De gemeenschappen Keota en Purcell liggen in het grasland. De stad Grover ligt precies tussen de twee grote delen van het grasland bij Crow Creek. Briggsdale ligt aan het zuidelijke uiteinde, waar State Highway 14 en State Highway 392 samenkomen. State Highway 71 doorkruist het oostelijke deel ten noorden van Stoneham. Het oostelijke deel wordt gedraineerd door Pawnee Creek, een zijrivier van de South Platte. Het westelijke deel wordt grotendeels gedraineerd door Crow Creek. Recreatie en toegankelijkheid Kamperen is mogelijk in het Crow Valley Recreation Area ten noordwesten van Briggsdale. Het grasland bevat verschillende wandelpaden, waaronder een pad dat toegang biedt tot de Pawnee Buttes, het meest opvallende geologische kenmerk van het grasland. Vogelen is een populaire recreatieve activiteit voor dagwandelaars, vooral bij de Chalk Bluffs, een broedplaats voor roofvogels. Recreatieve activiteiten op de Pawnee Grasslands zijn de afgelopen tien jaar enigszins beperkt vanwege de ontdekking van winbare olie en aardgas. Volgens de Forest Service zijn er 63 actieve verticale olie- en aardgasbronnen en is minder dan 3.000 acre van de 193.060 acre beschermd tegen boringen. Geologie De graslanden zijn een samenvoeging van twee bodemtypes. In het oosten liggen prairiebodems die diep en donker of roodachtig zijn. Vanuit het westen komen chernozems van kastanjebruin naar bruin. De kastanjebruine bodems zijn het dominante type in het gebied. Deze bodems ontwikkelen zich in semi-aride klimaten met 38 tot 51 cm regen per jaar. Ze worden geassocieerd met Bouteloua dactyloides en Bouteloua gracilis. Rondom de buttes zijn de bodems waarschijnlijk bruin, wat kenmerkend is voor koele, semi-aride omstandigheden en blijkt uit de korte grassen en struiken. Water is beschikbaar uit een watervoerende laag uit het Krijt. Er zijn drie bronnen in de omgeving van de heuvels: Nelson Ranch 1,6 km ten noorden, de oude Linglebach Homestead 1,6 km ten zuiden en een rooi 0,8 km ten westen. De belangrijkste toegang tot de watervoerende laag is via windmolens. De watervoerende laag wordt vanuit het westen aangevuld en stroomt naar het oosten. Er zijn watervoerende lagen uit het Tertiair en Kwartair die worden aangevuld door neerslag en kwel uit beken. De Brule Formatie levert, waar beschikbaar, een grote hoeveelheid water. Shortgrass prairie De graslanden maken deel uit van de Shortgrass prairies van Noord-Amerika. Het beste voorbeeld van dit ecosysteem is te vinden rond de Pawnee Buttes, waar begrazing en intensieve landbouw minder invloed hebben gehad. Er zijn elf vegetatiezones, waarvan de meest unieke de steile bossen aan de noordkant van de buttes zijn. Kenmerkend voor hogere hoogtes zijn de dennen (Pinus flexilis) en overblijfselen van een ijstijdbos. De fauna van de graslanden is het best vertegenwoordigd in de buurt van de buttes, met gaffelbokken, herten, Amerikaanse bizons, prairiehonden, coyotes, zwartstaarthazen en talrijke knaagdieren. Tot de nestelende vogels behoren de steenarend en de prairievalk. Vergetatiezones Shortgrass prairies bedekken de open vlakten onder de heuvels en steile hellingen. Ze worden gedomineerd door Bouteloua gracilis en Bouteloua dactyloides. Bijbehorende planten zijn onder andere de Carex filifolia, Muhlenbergia torreyi, Pascopyrum smithii en de vijgcactus. Pascopyrum smithii domineert in “buffelpoelen” of andere lage plekken. Gemengde prairies zijn de lichtere en meer zanderige bodems, die op de hoogten te vinden zijn. De dominante planten zijn Hesperostipa comata, Pascopyrum smithii, smal fakkelgras, samen met shortgrassplanten. Er is een bredere mix van vegetatie die meer opvalt in de lente en vroege zomer, wanneer Gutierrezia sarothrae, Artemisia frigida en verschillende kruidachtige planten, waaronder Astragalus en Oxytropis, goed zichtbaar zijn. De gemengde prairie heeft de grootste verscheidenheid aan planten. Het Schizachyrium scoparium komt in de hele graslanden voor, maar domineert in bepaalde gebieden. Deze bevinden zich in de laagtes en langs noordelijke hellingen, waar de schaduw het water langer vasthoudt. Hetzelfde geldt voor zandige en grindachtige bodems. Deze gebieden worden bevolkt door Schizachyrium scoparium en een mix van Elymus canadensis, vlambloem, Cryptantha en een mix van grassen en kruidachtige planten. Struiksteppegebieden lijken op korte gras- en gemengde prairies, maar hebben een hogere alkaliniteit. Daarom domineert de Atriplex canescens deze gebieden. Ze komen voor langs de voet van de steile hellingen. Er is een verscheidenheid aan struiken en kruidachtige planten, maar de belangrijkste planten zijn de zoutstruik en andere alkalische planten, zoals Yucca glauca en Krascheninnikovia lanata. Arroyos vormen zich in de buurt van de steile hellingen langs belangrijke afwateringskanalen. Arroyos kunnen tot 9,1 m diep zijn. Er staat geen water, maar door de hoeveelheid water die bij elke regenbui valt, kan de bodem langer vocht vasthouden. Hier zijn de dominante planten grotere struiken of kleine bomen, Juniperus scopulorum en Prunus virginiana. De vochtigere bodems maken het mogelijk dat er struiken groeien die vergelijkbaar zijn met die in de breaks-omgeving, zoals de Ribes, kruisbes en andere struiken. Er komen ook Schizachyrium scoparium en Elymus canadensis voor. Kleigronden worden gedomineerd door de eroderende Brule Formatie. Hier zijn penwortels noodzakelijk om te overleven, zoals Oreocarya cana, Lepidium barnebyanum, Astragalus spatulatus en Penstemon gibbensii. Verschillende van deze soorten gebruiken wortelstokken om zich te verspreiden, vaak langs kleine breuken in de klei. Andere planten die voorkomen in de kleigronden zijn: vlambloem, Eriocoma hymenoides, Penstemon en teunisbloem. Waar er actieve erosie is, zijn er geen planten. Breukstruiken zijn gebieden met gebroken rotsen. Ze kunnen zich langs de bovenrand van een steile helling, op richels op verticale hellingen of op rotsachtige gebieden aan de voet van een klif bevinden. Deze gebieden bieden weinig houvast en worden gedomineerd door diepwortelende planten. De sumak en de kruisbes zijn kenmerkend. Er kunnen ook Cercocarpus, Schizachyrium scoparium en rozen voorkomen. Steile bossen zijn te vinden op de noordelijke randen van kliffen en rotsachtige gebieden. Ze bevinden zich in de smalle canyons die naar het noorden afwateren, waardoor ze water leveren en bescherming bieden tegen verdamping. Hier kunnen grotere bomen wortel schieten, zoals Pinus flexilis, kleine ponderosadennen en Juniperus scopulorum. Deze komen bovenop de breukstruiken die te vinden zijn op de minder beschermde noordelijke hellingen. Willow Spring is de enige natuurlijke waterbron in de buurt van de heuvels. Hier groeien veel waterminnende Salix amygdaloides en verschillende soorten zegge. Op kale rotsen kunnen korstmossen, Caloplaca en Lanconroa calcarea beperkt groeien. De randen van de weg vangen het afstromende water van het harde wegdek op. Invasieve planten vestigen zich op de plek waar de verstoring is ontstaan en vinden daar voldoende water om te blijven groeien. De dominante planten zijn: Soda inermis, Rumex venosus, honingklaver, Stekelpapaver, Kochia en zonnebloem. Inheemse planten zijn onder andere: bijenbloem, Eriocoma hymenoides, zegge, grassen en kruidachtige planten. Flora Wilde bloemen bloeien van april tot september. De beste locaties om wilde bloemen te bekijken zijn in de buurt van rotspartijen of natte kuilen, zoals die te vinden zijn in de buurt van de Pawnee Buttes. Important Bird Area Het gebied aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de prairieplevier. Galerij