NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Golyós eukaliptusz

A golyós eukaliptusz (Eucalyptus globulus) az egyik leggyorsabban és legmagasabbra növő, de mindenképpen a legismertebb és legtöbbfelé ültetett, örökzöld eukaliptuszfaj. Ismertségének egyik érdekes következménye, hogy nincs egyértelműen elfogadott magyar neve: nevezik még tasmániai eukaliptusznak, kékmézgafának, ausztrál lázfának, tasmán kék gumifának, tasmániai szürke gumifának és valószínűleg további neveken is – egyedül a Magyar nagylexikon ban három neve szerepel. Egyéves korában már három méteres, ötévesen 10–15 méter magas, átmérője pedig eléri a 20 cm-t. A harmincéves eukaliptusz akkora, mint a kétszáz éves tölgy. Egy hektár eukaliptuszerdő húsz év alatt 800 köbméter faanyagot is adhat – más fák ezt a mennyiséget 100–120 esztendő alatt állítják elő. A gyors növekedéshez rengeteg vizet párologtat, ezért kimondottan a mocsarak kiszárítására is ültetik – ezt a tulajdonságát a malária elleni küzdelemben is felhasználják. Hatalmas gyökérrendszerével egy hektárnyi eukaliptuszerdő 12 ezer tonna vizet is fölvesz a talajból egy év alatt. Fája tömör, súlyos keményfa, még a tölgyénél és a dióénál is erősebb. A farontó bogarak nem károsítják és alig korhad, ezért előszeretettel használják cölöpnek, telefon- és villanypóznának, építenek belőle hajókat. Erőteljes növekedése miatt a papíripar számára is termesztik. Illóolajának 80%-a (1,8-cineol), más néven eukaliptol. Ez a legismertebb, enyhén kámforos szagú, hűsítő, kesernyés ízű, fertőtlenítő és konzerváló hatású eukaliptuszolaj, ami a levél szövetében lévő kis hólyagokban gyűlik össze, és mennyisége elérheti a levél össztömegének 5%-át. Az olaj antiszeptikus, nyákoldó és hűsítő hatású, kiváló köptető, görcsoldó. Légúti megbetegedések kezelésében inhalálásra, a fogászatban szájöblítésre használják. A levelek kivonatával sebeket, keléseket kezelnek, emellett közismert fájdalomcsillapító és gyulladáscsökkentő. Képek Források HáziPatika.com: Eukaliptusz Erősebb a tölgynél, gyorsabban nő bármelyik más fánál (Megszűnt a lap. Te is segíthetsz megfelelő hivatkozást találni!) Magyar nagylexikon VII. (Ed–Fe). Főszerk. Rostás Sándor, Szlávik Tamás. Budapest: Magyar Nagylexikon. 1998. 566. o. ISBN 963-85773-5-5 A taxon adatlapja a www.theplantlist.org honlapon. (html)(angol)(Hozzáférés: 2012. december 21.)
Blauwe gomboom

De blauwe gomboom (Eucalyptus globulus) is een boom uit de mirtefamilie (Myrtaceae). De hoge, snelgroeiende, groenblijvende boom stamt uit Zuid-Australië. Op vorstvrije plaatsen in Europa wordt de boom aangeplant voor de sier. De hoogte kan 40 m bedragen. De kroon is kegel- of koepelvormig, hoog en dicht. De boom heeft een rechte, cilindrische stam. De boomschors is afbladderend in grote, grijsbruine stroken. Daaronder is het wit, bruin- of grijsachtig. De bladeren zijn sikkelvormig en 10-30 cm × 3-8 cm groot. Ze zijn glimmend donker blauwgroen en zijn voorzien van kliertjes. De jonge bladeren zijn langwerpig, tegenoverstaand en stengelomvattend. De bloemen zijn witachtig en hebben een doorsnede van circa 4 cm. Ze zijn alleenstaand. De bloemknop heeft een dekseltje (operculum). Als de knop opengaat, gaat dat dekseltje eraf en komen er veel meeldraden tevoorschijn. Deze staan rondom de stijl. Na de bloei ontwikkelen zich de 1-1,5 × 1,5-3 cm grote doosvruchten. Ze zijn zwartachtig van kleur en openen met een dekseltje dat grijsblauw van kleur is. Gebruik De eucalyptusolie uit de bladeren wordt gebruikt als geneesmiddel. Het is een van de soorten eucalyptusbladeren die een koala eet.
Eukaliptus gałkowy

Eukaliptus gałkowy (Eucalyptus globulus Labill.), zwany też eukaliptusem właściwym lub rozdrębem gałkowym – gatunek drzewa należący do rodziny mirtowatych. Pochodzi z południowej Australii i Tasmanii, ale rozprzestrzeniony został również w Afryce, Azji, Ameryce Północnej, Europie, na Hawajach i Makaronezji. Morfologia Pokrój Duże drzewo osiągające nawet 60 m wysokości o płytkim, ale silnie rozwiniętym systemie korzeniowym. Wzrostem szybko przewyższające pokrewne gatunki. Łodyga Młode pędy podłużnie pagórkowate i ostro żeberkowane. Liście Młode na młodych roślinach i młodych pędach okrągławe lub okrągławo-jajowate, naprzeciwległe, siedzące lub obejmujące pęd, spodem srebrzystobiałe, wierzchem ciemnozielone. Stare liście skrętoległe, krótkoogonkowe, wąskolancetowate, sierpowato wygięte, o ciemnozielonym zabarwieniu, spodem srebrzystobiałe. Wszystkie charakteryzują bardzo silną fototaksją ujemną, co oznacza, że liście ustawiają się równolegle do kąta padania promieni słonecznych, nie 'dając cienia'. Kwiaty Osadzone pojedynczo, drobne, osadzone na krótkich szypułkach, białe, obupłciowe, o licznych pręcikach (długich, bladozielonych) i jednym słupku. Mają zredukowany kielich, koronę zaś zrośniętą i przekształconą w nakrywkę, która odpada podczas kwitnienia. Owoc Żeberkowana, półkolista, wielonasienna torebka pękająca na szczycie. Zastosowanie Drewno ma zastosowanie w konstrukcji okrętów, wagonów i budowli wodnych. Wytwarza się z niego także papier. Jest bardzo odporne na gnicie. Kora zawiera garbniki. Roślina lecznicza Surowiec zielarski Liść eukaliptusa (Eucalypti folium) – całe lub rozdrobnione, wysuszone liście starszych gałęzi o zawartości co najmniej 15 ml/kg olejku eterycznego. Wytwarza się z nich olejek eukaliptusowy – Eucalypti oleum otrzymywany przez destylację z parą wodną surowca. Ma on zastosowanie w lecznictwie oraz perfumerii. Przypisy Bibliografia Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
Eucaliptul albastru

Eucaliptul albastru (Eucalyptus globulus) albastrul Tasmanian, guma albastră de sud sau guma albastră, este un arbore veșnic verde, unul dintre cei mai cultivați copaci din Australia. Ei cresc de obicei de la 30 la 55m înălțime. Cel mai înalt specimen cunoscut în prezent în Tasmania este de 90,7 m înălțime. Există revendicări istorice de copaci chiar mai înalți, cel mai înalt fiind de 101m. Distribuția naturală a speciei include Tasmania și sudul Victoria (în special Parcul Național Otway și sudul Gippsland-ului). Există, de asemenea, apariții izolate pe insula King și Insula Flinders din strâmtoarea Bass și pe vârful You Yangs-ului de lângă Geelong. Există întâlniri non-native naturalizate în Spania și Portugalia și în alte părți din sudul Europei, inclusiv Cipru, Africa de Sud, Noua Zeelandă, vestul Statelor Unite (California), Hawaii, Macaronesia și Caucazul (Georgia de Vest). Coaja, albăstie ca și frunzele, se desprinde la sfârșit de sezon în fâșii lungi. Este cultivat pentru ca se maturizeaza repede si are lemnul de esenta tare. Note
Евкаліпт кулястий

Евкаліпт кулястий (Eucalyptus globulus) — вид квіткових рослин родини миртові (Myrtaceae). Квітка Eucalyptus globulus є квітковою емблемою австралійського штату Тасманія. Опис Вічнозелене дерево, до 45–55(70) м заввишки. Дерево виробляє велику кореневу систему, що в добре дренованих ґрунтах може продовжуватися на кілька десятків метрів навколо дерева, і досягаючи в деяких випадках глибин більш ніж 10 м. Кора лущиться на великі смуги. Широкі листки молодих рослин мають довжину ≈ 6–15 см і вкриті сіро-блакитним восковим нальотом. Листки зрілих рослин вузькі, серпоподібні, блискучі й темно-зелені 15–35 см у довжину. Кремові квітки поодиноко розташовані в пазухах листків і виробляють рясний нектар, який дає сильно ароматизований мед. Плоди деревні, 1.5–2.5 см у діаметрі. Численне дрібне насіння опадає через клапани (від 3 до 6 на плід), які відкриваються на вершині плода. Поширення Австралія — Вікторія, Тасманія, Новий Південний Уельс. Чужоземне поширення в Середземномор'ї та Європі: Франція, Ірландія, Іспанія [вкл. Балеарські острови, Канарські острови], Італія [вкл. Сардинія, Сицилія], Португалія [вкл. Мадейра, Азорські острови], Марокко, Мальта, Закавказзя (Азербайджан, Вірменія і Грузія). Також рослини інтродуковані в південній частині Африки, Новій Зеландії, США (Каліфорнія, Гаваї). Надає перевагу дещо кислим ґрунтам і водно-болотним угіддям. Проте, добре переносить посуху, оскільки надзвичайно ефективно поглинає воду в ґрунті. Вид уразливий до сильного холоду, постійних туманів і тривалої посухи. Використання Використовується для виробництва товарів із паперової маси. Листя евкаліпта використовуються для виготовлення настоянок, особливо для лікування розладів верхніх дихальних шляхів. Ефірні олії, витягнуті з листя, використовуються в кондитерській промисловості, виробляючи охолоджувальний ефект, схожий на ментол. Галерея Примітки Джерела Flora Vascular [Архівовано 3 березня 2016 у Wayback Machine.] (ісп.) Germplasm Resource Information Network (GRIN) [Архівовано 9 березня 2016 у Wayback Machine.] (англ.) Euro+Med Plantbase [Архівовано 7 березня 2016 у Wayback Machine.] (англ.) Посилання Евкаліпт кулястий // Лікарські рослини : енциклопедичний довідник / за ред. А. М. Гродзінського. — Київ : Видавництво «Українська Енциклопедія» ім. М. П. Бажана, Український виробничо-комерційний центр «Олімп», 1992. — С. 148. — ISBN 5-88500-055-7.
International Surfing Museum

The International Surfing Museum is a non-profit, 501(c) museum in Huntington Beach, Orange County, California. The museum's goal is to preserve the history of the surfing culture throughout the globe. It is dedicated to Duke Kahanamoku, who is generally regarded as the person who popularized the modern sport of surfing. The International Surfing Museum displays historic surfboards, provides information about legendary surfers, and shows classic surf films. Visitors can examine surfing sculptures and hear surf music. The museum was established in 1987 by Ann Beasley and Natalie Kotsch. It moved from Walnut Street to 411 Olive Avenue in June 1990. In 1998 Ann Beasley and Natalie Kotsch were added to the Honor Roll, which "was created to honor those individuals who have contributed to surfing and it's [sic] culture and are deserving of recognition, but might not qualify to receive a stone on the [Surfing] Walk of Fame. Honor Roll recipients are selected by the Surfing Walk of Fame Board of Directors." The city council approved moving the museum into extra space in the library building in March 2026. References External links Official International Surfing Museum website
Martial Arts History Museum

The Martial Arts History Museum is an American museum that focuses on Asian art, music, culture and history as it connects with the history of martial arts located in Glendale, California, USA. The Martial Arts History Museum is divided into several sections including China, Japan, Korea, Thailand, the Philippines, America (including Hawaii in a separate category), Anime and Media. History The Martial Arts History Museum launched its website in 1999 and later began hosting annual Hall of Fame ceremonies. Becoming a non-profit 501(c)(3) organization, the Martial Arts History Museum took to the road as a traveling exhibit and traveled from as far south as San Diego to as far north as New Jersey. After six years of attending expos, anime festivals, martial arts tournaments, Asian shows, etc., the Martial Arts History Museum began operating out of a permanent site in Santa Clarita, California in 2006. In 2010, the Martial Arts History Museum relocated to the city of Burbank, CA and reopened its doors to the public on June 25, 2011. The Martial Arts History Museum provides a series of annual documented historical publications that serve as a reference books for martial arts history. These include the history of the martial arts, the origin of the museum, and the Martial Arts Hall of Fame In 2024, the museum moved to an 8,000 square foot facility in Glendale. Exhibits The Martial Arts History Museum has exhibits covering a wide variety of martial arts and the countries from which each evolved. There are displays relating to kung fu, samurai, ninja, karate, judo, Hawaiian Lua, Filipino kali and Thailand's Muay Thai including the weaponry used in each discipline. A Media Room displays objects of martial arts movie and television memorabilia, including the real gopher chucks used by Steve Oedekerk in the film, "Kung Pow! Enter the Fist," the headband used by Ralph Macchio in "The Karate Kid," the demon mask from "Revenge of the Ninja," the uniform from " Wendy Wu", and an animatronic character just installed. In 2015, the museum introduced their latest exhibit, The History of Anime, which includes Hong Kong Phooey. Following the museum's move to Glendale, it added a room dedicated to the martial arts of Armenia. Selected objects References External links Official website
Heritage Square Museum

Das Heritage Square Museum ist ein Freilichtmuseum im Stadtteil Echo Park in Los Angeles, Kalifornien, in dem die Entwicklung der Architektur in Kalifornien von der Zeit des amerikanischen Bürgerkriegs bis zum Beginn des 20. Jahrhunderts gezeigt wird. Das Gelände liegt am Pasadena Highway. Während der 1960er Jahre wurden viele viktorianischen Gebäude in Los Angeles abgerissen. Die Mitglieder der Bürgerinitiative Los Angeles Cultural Heritage Commission gründete die Cultural Heritage Foundation um einige wichtige Gebäude vor der Zerstörung zu retten. Die Gebäude wurden von ihren ursprünglichen Standorten auf das Museumsgelände transportiert. Ausgestellte Häuser Auf dem Gelände des Museums stehen acht Gebäude: Perry Mansion – Das Haus wurde 1876 als Wohnhaus für den Geschäftsmann William Perry in der Mount Pleasant Street gebaut. Es wurde 1975 auf das Museumsgelände gebracht und dort von der Colonial Dames Society of America restauriert. Das Haus hat griechische und italienische Stilelemente. Hale House – Es gilt als das meistfotografierte Gebäude in Los Angeles. Es wurde 1887 in einem Mix aus verschiedenen Stilrichtungen errichtet. Es wurde, bevor es 1906 von James Hale gekauft wurde, schon einmal an einen anderen Standort gebracht. 1970 wurde es der Stiftung für einen Dollar gekauft und auf das Museumsgelände gebracht. Valley Knudsen – Das Haus wurde Ende des 19. Jahrhunderts in Lincoln Heights errichtet und hat ein für Kalifornien unübliches französisches Mansarddach. Carriage Barn – Die Scheune wurde 1899 im Queen Anne Style mit Gotikeinflüssen errichtet. 1981 wurde die Scheune auf das Museumsgelände gebracht und dient heute als Werkstatt für die Restaurierungen. Lincoln Avenue Methodist Kirche – Die 1897 errichtet Kirche hat sowohl neugotische als auch Queen-Anne-Stilelemente. Der Grundriss ist im Akronstil. Ford House – Das Gebäude wurde als Teil einer größeren Anlage von gleichen Häusern 1887 in Downtown Los Angeles errichtet. Der Besitzer John Ford war ein bekannter Holzschnitzer. Er verzierte das Haus mit vielen eigenen Arbeiten. Palms Depot – Wurde 1887 als Teil der Southern Pacific Railroad errichtet. Von 1911 bis 1953 wurde es von der Pacific Electric Railway als Bahnhof verwendet. Seit 1963 ist es denkmalgeschützt, verfiel aber trotzdem. Die Bürgerinitiative Save-our-Station brachte das Gebäude 1975 in das Museum. Weblinks www.heritagesquare.org
100 Montgomery Street

100 Montgomery Street, also known as the Equitable Life Building, is an office tower located in the financial district of San Francisco, California. The 354-foot (108 m), 25-floor tower was completed in 1955 and served as headquarters to the Equitable Life Insurance Company. Designed by William Peugh, 100 Montgomery Street is one of the first post-World War II office buildings in San Francisco, distinguished by classical white marble facade against aluminum art-deco window framing. It was purchased by developer Hines and its partner Sterling American Property in January 2006 for US$67.5 million from EQ Office. Hines and Sterling sold the building to EQ Office, an affiliate of The Blackstone Group LP, for US$165 million in October 2012, who in turn sold it for a reported $285 million to the Vanbarton Group and a pension fund partner in 2016. Tenants Epsilon Arcadis Blend Labs BrightTALK City National Bank HealthMarkets RunawayTours Snapfish Talener Group LLC The Segal Company Trinity Life Sciences United States General Services Administration Veeva Systems Wells Fargo Bank Glumac, a Tetra Tech Company See also San Francisco's tallest buildings References
222 Second Street

222 Second Street is a 370-foot (110 m) office skyscraper in the South of Market District of San Francisco, California. It is under lease by social networking company LinkedIn (headquartered in nearby Sunnyvale). Developed by Tishman Speyer and designed by Thomas Phifer, the high rise was planned to provide 450,209 square feet (41,825.8 m2) of office space, 2,209 square feet (205.2 m2) of ground floor retail, and 8,600 square feet (800 m2) of open space accessible to the public, at the southern corner of Second and Howard Streets. Construction began in August 2013, still without a tenant on hand. In April 2014, LinkedIn announced it was leasing the building for an undisclosed sum, to accommodate up to 2,500 of its employees, with the lease covering 10 years. The goal was to join all of its San Francisco based staff (1,250 as of January 2016) in one building, bring sales and marketing employees together with the research and development team. The building was topped-out in August 2014 and opened in March 2016, with LinkedIn staff moving in in stages until 2017. As of mid-2022, LinkedIn was still leasing the building's entire 450,000 square feet, notwithstanding a rise in remote work during the COVID-19 pandemic. The ground floor is open to the public during work hours, as a privately owned public space. It features three large artworks by Frank Stella, in accordance with the developers' public art proposal to the city Planning Commission, with the purchase price of $1 million matching 1% of the total "construction hard costs". The San Francisco Chronicle's architecture critic John King characterized the building as "severe yet sleek" and expressed appreciation for the arrangement of the "panes of overlapping glass 6 feet wide and 13 feet high [that] cover a form that begins as a squat 16-story rectangle and concludes as a 10-story square. On the lower four stories the shingled pattern fans to the right; the fifth floor panels are flat, side by side, and then the shingles resume in reverse, flipping tightly to the left. The upper floors reverse the pattern yet again." However, while acknowledging their appeal in certain light situations ("a large-scale shuffle of vivid reflections"), King criticized their dark color (evoking a "dull gloom" on cloudy days). And he chastised the building - "designed and built by New Yorkers" - as being aesthetically out of place on Second Street, "an alien presence in a well-established setting where other recent buildings have done their best to add to the ambiance". As of May 2023, in contrast to what the San Francisco Chronicle described as "Downtown San Francisco['s] worst office vacancy crisis on record" at the time, 222 Second Street retained a 0% vacancy rate. See also San Francisco's tallest buildings References External links Official website The First-rate Charms Of Second Street (video commentary by John King)
222 Second Street

222 Second Street es un rascacielos de oficinas de 110 metros de altura en el distrito sur de Market de la ciudad de San Francisco, situada al oeste del estado del estado de California (Estados Unidos). Está alquilado por la empresa de redes sociales LinkedIn (con sede en las cercanías de Sunnyvale). Descripción Desarrollado por Tishman Speyer y diseñado por Thomas Phifer, el rascacielos se planeó para proporcionar 41,825.8 m² de espacio para oficinas, 205.2 m² de tiendas minoristas en la planta baja y 800 m² de espacio abierto. espacio accesible al público, en la esquina sur de las calles Second y Howard.​ La construcción comenzó en agosto de 2013,​ aún sin un inquilino a mano.​ En abril de 2014, LinkedIn anunció que alquilaría el edificio por una suma no revelada, para albergar hasta 2.500 de sus empleados,​ con un contrato de arrendamiento por 10 años.​ El objetivo era unir a todo su personal de San Francisco (1.250 personas en enero de 2016) en un edificio, reunir a los empleados de ventas y marketing con el equipo de investigación y desarrollo.​ El edificio se completó en agosto de 2014​ y se inauguró en marzo de 2016, y el personal de LinkedIn se mudó por etapas hasta 2017.​ La planta baja está abierta al público en horario laboral, como espacio público de propiedad privada. Cuenta con tres grandes obras de arte de Frank Stella,​ de acuerdo con la propuesta de arte público de los desarrolladores a la Comisión de Planificación de la ciudad, con un precio de compra de 1 millón de dólares que iguala el 1% de los "costos de construcción" totales.​ Recepción crítica El crítico de arquitectura del San Francisco Chronicle, John King, caracterizó el edificio como "severo pero elegante" y expresó su aprecio por la disposición de los "paneles de vidrio superpuesto de 6 pies de ancho y 13 pies de alto [que] cubren una forma que comienza como una cuclilla 16- rectángulo de pisos y concluye como un cuadrado de 10 pisos. En los cuatro pisos inferiores, el patrón de tejas se abanica hacia la derecha; los paneles del quinto piso son planos, uno al lado del otro, y luego las tejas se reanudan al revés, volteándose firmemente hacia la izquierda. los pisos superiores invierten el patrón una vez más ".​ Sin embargo, aunque reconoció su atractivo en ciertas situaciones de luz (" una mezcla a gran escala de reflejos vívidos "), King criticó su color oscuro (evocando una" tristeza apagada "en los días nublados ).​ Y reprendió el edificio - "diseñado y construido por neoyorquinos" - por estar estéticamente fuera de lugar en Second Street, "una presencia alienígena en un entorno bien establecido donde otros edificios recientes han hecho todo lo posible para agregar al ambiente".​​ Véase también Anexo:Edificios más altos de San Francisco Referencias
340 Fremont Street

340 Fremont Street is a 440-foot (130 m) residential skyscraper in the Rincon Hill neighborhood of San Francisco, California. The tower has 348 residential units on 40 floors. History As part of the Rincon Hill Plan adopted in August 2005, the parcels at 340 Fremont and 350 Fremont were up-zoned for a single 400-foot (120 m) residential tower. Developed by Archstone Smith and Jackson Pacific Ventures, and initially designed by Heller Manus Architects, the development was approved for 332 residential units with 332 underground parking spaces by the San Francisco Planning Commission on June 15, 2006. Due to the United States housing market correction and the 2008 financial crisis, construction was delayed. During 2008 to 2013, a period of market recovery, the project received five consecutive 12-month extensions of its entitlements. In 2012, the project was redesigned by Handel Architects, and the number of units was increased to 348, while the number of parking spaces was reduced to 269. In 2013, the project entitlements were acquired by Equity Residential, with plans to break ground by the end of 2013. In late 2013, demolition and construction permits were issued but a neighboring homeowner association appealed the permits. In February 2014, the appeal was denied, clearing the way for construction to begin. Demolition of existing structures on the site began in March 2014. Ceremonial groundbreaking took place on April 24, 2014. The building was topped-out on October 22, 2015, and residents began moving in mid-2016. Design The project features 348 residential units, consisting of 91 studios, 119 one-bedrooms, and 138 two-bedrooms. 269 parking spaces are located on three underground levels, primarily in stackers. The building has an 85-foot (26 m) podium, topped with an outdoor terrace. The tower reaches a roof height of 400 feet (120 m) with a 40-foot (12 m) mechanical penthouse, resulting in a total structural height of 440 feet (130 m). Previous structures on the site that were razed included a 3-story building at 340 Fremont Street, constructed in 1962, once occupied by the National Maritime Engineers Benefit Association, and 350 Fremont Street, constructed in 1952, which was previously occupied by the Seafarer's Union. To partially mitigate the loss of the "maritime labor historic context", the project will include a publicly accessible interpretive display in a midblock passage off Fremont Street. Gallery See also List of tallest buildings in San Francisco References