NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Presa de Oroville

La presa de Oroville es una presa sobre el río de las Plumas cercana a la ciudad de Oroville en el condado de Butte, California, Estados Unidos. Con 230 metros de altura, es la presa más alta del país. Crea el lago Oroville, genera electricidad y proporciona agua para beber y la irrigación del Valle Central de California y el Sur de California. La presa, el lago, y otras instalaciones son propiedad del California Department of Water Resources quien lo administra y forma parte del Proyecto Hídrico del estado de California (SWP). Desde su inauguración en 1968, la presa de Oroville ha alterado el flujo del Río de las Plumas desde el delta Sacramento-San Joaquín al Acueducto del Estado de California, que proporciona un importante suministro de agua para riego en el Valle de San Joaquín, así como proporciona abastecimiento de agua industrial a la costa del sur de California. La presa ha evitado grandes daños por inundaciones a la zona entre los años de 1987 y 1999.​ La represa también ha limitado la migración de peces hacia el río de las Plumas y el flujo controlado del río como resultado de la represa de Oroville ha afectado el hábitat ribereño. Múltiples objetivos para tratar de contrarrestar los impactos de la presa en la migración de los peces han incluido la construcción de una incubadora de salmón y trucha arco iris en el río, que comenzó poco después de la construcción de la presa. Crisis de la presa de 2017 La primera semana de febrero fue muy lluviosa en la zona y esto obligó a aliviar la presa como nunca antes se había hecho. El 7 de febrero de 2017, durante una liberación controlada de agua de aproximadamente 1400 m³/s, apareció un cráter en el aliviadero de la presa. Las altas entradas al lago Oroville obligaron a los operadores a continuar utilizando el aliviadero dañado, causando daños adicionales. Aunque los ingenieros esperaron que el uso del aliviadero dañado pudiera drenar el lago lo suficiente como para evitar el uso del aliviadero auxiliar, se vieron obligados a reducir su descarga de 1800 m³/s a 1600 m³/s debido a posibles daños en las líneas eléctricas.​ Poco después de las 8:00 a. m. del 11 de febrero de 2017, el aliviadero auxiliar comenzó a verter agua por primera vez desde la construcción de la presa en 1968. Debido a que este aliviadero es una estructura separada de la presa, los funcionarios declararon que no había peligro de que el terraplén principal fuera rebasado. Una vez que el lago se elevó hasta el nivel del aliviadero auxiliar, comenzó un desbordamiento incontrolado que ascendió a 360 m³/s y el agua fluyó directamente sobre la ladera debajo de la cresta de hormigón del aliviadero auxiliar. El 12 de febrero de 2017, se ordenó la evacuación de casi 200 000 personas, un éxodo masivo, que se encontraban en la cuenca del río de las Plumas en los condados de Butte, Yuba y Sutter debido a un fallo anticipado del aliviadero auxiliar. Específicamente, la erosión en la ladera crecía hacia el borde de hormigón del aliviadero auxiliar, llevando al temor de que se derrumbara.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Presa de Oroville. Presa de Oroville
Barrage d'Oroville

Le barrage d'Oroville est un barrage aux États-Unis situé sur la Feather, le principal affluent du fleuve Sacramento. C'est un projet du California Department of Water Resources. Caractéristiques Il s'agit d'un barrage en remblai de terre d'une hauteur de 230 m auquel est accolé un déversoir inauguré le 4 mai 1968 conçu en complément du Central Valley Project. Le barrage est associé à une centrale hydroélectrique de 819 MW. Il est situé à l'est d'Oroville, dans le comté de Butte. C'est le plus haut barrage des États-Unis et une infrastructure importante de l'économie de la Californie. Il permet l'alimentation du système d'irrigation de l'agriculture de cet État et approvisionne en eau potable plus de 20 millions de personnes en aval, dans les vallées de la Feather, du Sacramento et de San Joaquin. Risques de rupture Le 12 février 2017, un risque de rupture du déversoir auxiliaire au barrage entraîne l'évacuation d'environ 200 000 personnes résidant en aval du barrage. À la suite d'importantes pluies dans la région, l'évacuateur de crue, inutilisé depuis plusieurs années, a été endommagé. L'érosion y a créé un trou, entraînant une voie d'eau, que les autorités tentent de colmater en larguant des rochers par hélicoptère mais craignent un effondrement sous quelques heures au soir du 12 février 2017. Le 15 février, les 188 000 personnes ont pu rentrer chez elles mais restent toujours en état d'alerte via la police du comté de Butte. Voir aussi la rivière Feather le fleuve Sacramento Barrage Crise du barrage d'Oroville de 2017 Notes et références Portail des énergies renouvelables Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de la Californie Portail des barrages Portail des lacs et cours d'eau
Diga di Oroville

La diga di Oroville è una diga muraria a gravità situata sul fiume Feather e situata a est della città di Oroville, in California. Con i suoi 235 m di altezza è la diga più alta negli Stati Uniti e serve principalmente per l'approvvigionamento idrico, la generazione di energia idroelettrica e il controllo delle inondazioni. La diga ha creato il lago omonimo, il secondo più grande lago artificiale nello stato della California, in grado di immagazzinare più di 4,3 miliardi di metri cubi di acqua. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla diga di Oroville Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su water.ca.gov. (EN) Oroville Dam, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Diga di Oroville, su archINFORM. (EN) Diga di Oroville, su Structurae.
Oroville Dam

Oroville Dam is een stuwdam op de Feather River ten oosten van de stad Oroville, in het noorden van de Amerikaanse staat Californië. Beschrijving Met de bouw van de dam werd in mei 1954 begonnen. Twee tunnels werden geboord waardoor het water van de rivier tijdelijk langs de bouwplaats werd gevoerd. Op 22 december 1964 dreigde de kistdam om de bouwplaats te bezwijken. Het had veel geregend in het stroomgebied en het debiet was fors toegenomen. Een record hoeveelheid water werd via de twee tunnels afgevoerd waarmee een ramp op de bouwplaats werd voorkomen. De half-afgebouwde dam hield nog veel water tegen waarmee de schade stroomafwaarts werd beperkt. Op 4 mei 1968 werd de dam officieel in gebruik genomen. De dam is 230 meter hoog en is daarmee de hoogste dam in de Verenigde Staten. Het stuwmeer heet Lake Oroville en heeft een volume van zo'n 4,3 km³. Het stuwmeer heeft een belangrijke functie als waterreservoir in het uitgebreide watervoorzieningsprogramma van de staat Californië, met name in het State Water Project. Oroville Dam functioneert als beschermingsmiddel tegen overstromingen en daarnaast zijn er waterkrachtcentrales: het Oroville-Thermalito Complex. Aan de voet van de dam staat een Edward Hyatt waterkrachtcentrale. Hier staan zes turbines opgesteld waarvan drie alleen voor de opwekking van elektriciteit en drie turbines die het water in Lake Oroville ook kunnen terugpompen. De turbines van de pompcentrale pompen het water omhoog wanneer er weinig vraag is naar elektriciteit. Wanneer de vraag hoog is stroomt het water weer naar beneden en wordt stroom opgewekt. Met de bouw van de centrale werd in 1964 begonnen en in 1968 was het werk gereed. Overstromingsgevaar 2017 In februari 2017 ontstond aanzienlijke schade aan de regelbare betonnen overlaat van de dam als gevolg van de vorming van een zinkgat. Deze overlaat werd gesloten. Op 11 februari begon het water over de noodoverlaat te stromen. Die was sinds de bouw nog niet gebruikt. Het stuwmeer was toen al 98% vol. De noodoverlaat begon gevaarlijk te eroderen. Op 12 februari werden circa 190.000 bewoners uit de buurt geëvacueerd omdat het risico op ongecontroleerde overstroming (dambreuk) te groot werd. Op 14 februari mochten de bewoners weer naar huis. Op 2 april 2018 werd de compleet vernieuwde overlaat voor het eerst opnieuw gebruikt, een hoogtepunt in het $1,1 miljard kostende en in een recordtijd uitgevoerde herstellingsproject. Externe link (en) Officiële website (California Department of Water Resources)
Orovilledammen

Orovilledammen (engelska: Oroville Dam), är en dammbyggnad över Feather River i den amerikanska delstaten Kalifornien. Bygget av dammen startade 1961 och den stod klar 1968. Med en höjd på 235 m är den den högsta dammen i USA. Den ingår i California State Water Project, vars syfte är att förse stora delar av Kalifornien med vatten. Dammens kraftverk kallat Edward Hyatt, har 6 turbiner på totalt 819 MW. Tre av turbinerna kan även pumpa tillbaka vatten till Lake Oroville som ett sätt att lagra energi. När dammen byggdes förberedde man för ytterligare ett kraftverk, detta blev dock aldrig färdigställt. Utskov År 2013 uppstod sprickor i betongen på den spillränna som leder vatten från dammens utskov. År 2017 uppstod återigen sprickor i spillrännas betong. Denna gången havererade spillrännan och dammen riskerade att rasa på grund av erosion från den havererade spillrännan. Efter att utskovet stängts började vatten rinna över dammens nödutskov, vilket också kunde leda till erosionsskador på dammen. Nära 200.000 boende nedströms dammen evakuerades och dammens ordinarie utskov öppnades så småningom. Efter att vårfloden var över började det omfattande arbetet med att återställa spillrännan och att säkra nödutskovet. Spillrännan kunde återtas i bruk den 2 april 2019. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Orovilledammen.
Гребля Оровілл

Гребля Оровілл (англ. Oroville Dam) — гребля на річці Фетер, складова комплексу Орвілл-Термалліто, на схід від міста Оровілл в штаті Каліфорнія, США. Насип греблі досягає висоти 230 метрів, довжина — 2110 метрів. Гребля є найвищою в США. Вода і енергія від греблі та ГЕС-ГАЕС сприяє зрошенню 306000 га в посушливій долині Сан-Хоакін та водопостачання близько 25 мільйонів чоловік. Будівництво та конструкція Будівництво було розпочате в 1961 році, земляний насип греблі завершений в 1967, будівництво загалом — в 1968. Урочисто відкрита 4 травня 1968 року. В результаті зведення греблі утворилось водосховище Оровілл з запасом води 4.36 млрд м³. На греблі розташована ГЕС-ГАЕС. До складу споруди входять: Власне гребля Оровілл 235 м заввишки. Кам'янонакидна з глиняним ядром. Два поверхневих водоскиди на правому березі — основний і аварійний. Підземна будівля ГЕС-ГАЕС на лівому березі, в якій розташовано шість гідроагрегатів (три звичайних 3х132 МВт і три реверсних 3х141 МВт), загальною потужністю 819 МВт. Призначення Гідроенергетика — річне виробництво 1,490 ГВтч; Іригація — вода по проходженню греблі прямує річищем річки Фетер і Сакраменто, досягаючі дельти Сакраменто-Сан-Хоакін, звідки спрямовується Каліфорнійським аквідуком на зрошення ланів Південної Каліфорнії; Боротьба з повенями; Риборозведення. Аварія В лютому 2017, після сильних зливових дощів рівень води у водосховищі Оровілл піднявся до критичної позначки. 7 лютого 2017 року на бетонному жолобі водоскиду греблі було виявлено ушкодження, через що було зменшено обсяги води, що скидається водоскидом. 11 лютого був задіяний додатковий аварійний переливний водоскид, який до цього жодного разу не використовувався. Вода з нього скидалася безпосередньо на підошву водоскиду і далі по рельєфу. Через недостатнє скидання води основним водоскидом та надмірне аварійним почалося інтенсивне, більше за очікуване, розмивання підошви водоскиду, не захищеної кам'яним накиданням, що могло призвести до катастрофічного руйнування водоскиду. 12 лютого було прийнято рішення про евакуацію населення з території вниз від греблі, яке могло постраждати в разі прориву греблі. У зону евакуації потрапили 130 тисяч чоловік. 13 лютого 2017 року розмір ушкодження в жолобі водоскиду досяг 200 футів, але, загалом, темп руйнування жолобу у напрямку до кромки греблі дещо уповільнилося, що дозволило збільшити обсяги скидання води, знизити рівень води у водосховищі та припинити скидання води резервним водоскидом. Зменшенню руйнування також сприяло скидання у вимоїну брил каміння. Фрагменти зруйнованого основного водоскиду та змиті породи утворили затор на річці, що також призвело до підняття її рівня. В цих умовах шлюзи електростанції, що знаходяться на рівні підошви дамби, були перекриті для запобігання затоплення машинного залу. Примітки Посилання Crews work to seal California spillway that forced evacuations [Архівовано 16 лютого 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Space Launch Complex 1

Der Space Launch Complex 1 (SLC-1, gesprochen „Slick One“) ist ein ehemaliges Startgelände auf der heutigen Vandenberg Space Force Base in Kalifornien, USA. Der Startkomplex besteht aus den zwei Startplattformen. Im Gegensatz zu den Startanlagen an der Ostküste der USA, wie Cape Canaveral SFS und Kennedy Space Center, erlaubt die von Ost nach West verlaufende Küstenlinie Nutzlasten in polare Umlaufbahnen zu starten. Beide Startplattformen wurden im Jahr 1958 gebaut. Die Rampen SLC-1E und SLC-1W hießen ursprünglich Launch Pad 75-3-5 bzw. Launch Pad 75-3-4. Im Jahr 1966 erfolgte dann die Umbenennung in Space Launch Complex 1. In den 1960er und 1970er Jahren wurden von hier aus hauptsächlich Keyhole-Spionagesatelliten gestartet. Startliste Weblinks Vandenberg SLC-1E und SLC-1W in der Encyclopedia Astronautica (englisch)
Vandenberg Space Launch Complex 1

Space Launch Complex 1 (SLC-1) is an inactive launch complex at Vandenberg Space Force Base in California. It consists of two pads, SLC-1E (formerly Pad 75-3-5) and SLC-1W (formerly Pad 75-3-4). Both sites were built in 1958 for the never activated 75th Strategic Missile Squadron for launches of the Thor-Agena to support the CORONA series of reconnaissance satellites for the CIA. Under the masquerade of the Discoverer program, SLC-1 served as the launch site of numerous firsts for spaceflight, such as the first satellite in polar orbit with Discoverer 2, the first recovery of an object from orbit with Discoverer 13, and the first recovery of film from orbit with Discoverer 14. SLC-1 continued to launch various spy satellites such as the KH-4 for the Department of Defense throughout the 1960s, following the transfer of vehicle operations from the CIA to the National Reconnaissance Office. During the mid-60s, as part of the phasing out of the Thor-Agena, both pads were modified to launch the succeeding Thorad-Agena throughout the end of the decade. Ultimately, thanks to the KH-4 getting replaced by the larger KH-9 and KH-11 as well as the pads' proximity to the more actively used Space Launch Complex 2, SLC-1 eventually saw the end of active service by the 1970s, and have since been disused. Launch statistics SLC-1W SLC-1E References Wade, Mark. "Vandenberg SLC-1E". Encyclopedia Astronautica. Archived from the original on September 9, 2010. Retrieved 2008-09-28. Wade, Mark. "Vandenberg SLC-1W". Encyclopedia Astronautica. Archived from the original on September 9, 2010. Retrieved 2008-09-28.
Indian Wells Tennis Garden

Indian Wells Tennis Garden er et tennis-anlæg i Indian Wells, nær Palm Springs, Californien i Coachella dalen. Det største af stadionerne; Stadium 1 har plads til 16.100 tilskuere, og er den næststørste udendørs tennisarena i Verden, kun overgået af Arthur Ashe Stadium ved US Open. Underlaget er Hardcourt (Plexipave). Anlægget er hvert år, i starten af marts, hjemsted for tennisturneringen med sponsor-navnet BNP Paribas Open (tidligere Pacific Life Open). Turneringen har deltagelse af både mændenes ATP World Tour og kvindernes WTA Tour. Turneringen rangeres på niveauet lige under de fire Grand Slams.
Indian Wells Tennis Garden

Indian Wells Tennis Garden ist ein Tenniskomplex in Indian Wells im Coachella Valley, Vereinigte Staaten. Er wurde im März 2008 fertiggestellt. Der Hauptplatz Stadium 1 hat eine Kapazität von 16.100 Plätzen und ist das zweitgrößte Tennisstadion der Welt. 2009 wurde die Anlage von Larry Ellison übernommen und dann erweitert. Der zweitgrößte Platz Stadium 2 bietet 8.000 Plätze und wurde im März 2014 eröffnet. Insgesamt verfügt die Anlage über 29 Hartplätze, davon 23 mit Flutlicht. Nutzung Die Anlage ist die Austragungsstätte des Indian Wells Masters, einem Tennisturnier der Masters-1000-Kategorie der ATP World Tour der Herren, des WTA Indian Wells, einem Tennisturnier der Premier-Mandatory-Kategorie der WTA Tour der Frauen, sowie seit 2018 der neu geschaffenen Oracle Challenger Series, das sind die ATP Challenger Indian Wells und die WTA Challenger Indian Wells. Daneben finden auch Kunst- und Musikfestivals auf dem Gelände statt. Siehe auch Liste der größten Tennisstadien der Welt Weblinks Offizielle Website Offizielle Website der Indian Wells Masters Einzelnachweise
Indian Wells Tennis Garden

L'Indian Wells Tennis Garden (IWTG) est un complexe sportif américain principalement dédié au tennis, situé à Indian Wells en Californie, dans la vallée de Coachella. Histoire L'enceinte compte trois entrées, situées sur Washington Street, Miles Avenue et Fred Warner Trail. Elle est le lieu de résidence du Masters d'Indian Wells, un tournoi des circuits professionnels ATP (masculin) et WTA (féminin), considéré officieusement comme l'un des plus importants du monde après les quatre épreuves du Grand Chelem. L'Indian Wells Tennis Garden accueille aussi les tournois juniors et adultes de l'USTA chaque année. Cette enceinte, qui coûte à son inauguration 77 millions de dollars, est érigée en mars 2000 et conçue par Rossetti Associates Architects. Elle inclut un stade principal de 16 100 places assises, onze courts de compétition, six courts d'entraînement et deux courts en terre battue sur 88 hectares. L'Indian Wells Tennis Garden est le troisième plus grand court de tennis du monde après le stade Arthur Ashe et le court central du Rolex Paris Masters Outre du tennis, cette enceinte accueille des concerts de musique, par exemple the Eagles, Andrea Bocelli ou RBD. Les Denver Nuggets et les Phoenix Suns ont joué un match d'exhibition à Indian Wells le 11 octobre 2008, soit la première rencontre de NBA disputée en extérieur dans l'ère moderne de la ligue. Références Voir aussi Articles connexes Liste des stades de tennis par capacité Liens externes (en) Site officiel IWTG Portail du tennis Portail de la Californie
Indian Wells Tennis Garden

L'Indian Wells Tennis Garden è un complesso tennistico situato a Indian Wells, una cittadina all'interno della Coachella Valley, in California, che ospita anche il torneo di tennis Indian Wells Open. Storia Fu costruito nel 2000 con un costo di 77 milioni in dollari statunitensi. Durante la sua storia ha anche ospitato alcuni concerti, tra cui uno di Andrea Bocelli. L'11 ottobre 2008 i Denver Nuggets e i Phoenix Suns hanno giocato una partita nello stadio principale, la prima partita di NBA giocata in uno stadio all'aperto. Nel 2009 il complesso è stato acquistato, assieme al torneo Indian Wells Open, dal fondatore della Oracle Corporation Larry Ellison. Descrizione Sono presenti 29 campi da tennis: tra questi gli stadi principali si chiamano Stadium 1, che può ospitare 16.100 spettatori seduti, poi Stadium 2, che può ospitare 8.000 spettatori. Note Voci correlate Stadi di tennis per capacità Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Indian Wells Tennis Garden
Indian Wells Tennis Garden

Indian Wells Tennis Garden – wielki kompleks tenisowy w Indian Wells, w Kalifornii, USA. Wybudowany w 2000, składa się z 20 kortów i jednego, odkrytego stadionu do tenisa ziemnego z widownią na 16 100 osób. Jest to drugi co do wielkości odkryty stadion tenisowy na świecie, po 22,5 tys. Arthur Ashe Stadium w USTA Billie Jean King National Tennis Center w stanie Nowy Jork, USA, gdzie rozgrywany jest coroczny turniej US Open. Na Indian Wells Tennis Garden rozgrywany jest wielki turniej zawodowego tenisa Indian Wells Masters. Turniej ten należy do ATP Tour i WTA Tour, gromadząc corocznie w marcu 96 najlepszych zawodniczek i 96 najlepszych zawodników świata. Stadion jest wykorzystywany na koncerty muzyczne, a 10 października 2008 odbył się tu przedsezonowy mecz koszykarski Phoenix Suns kontra Washington Wizards, pierwszy raz w historii NBA na otwartym powietrzu. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa kompleksu Indian Wells Tennis Garden (ang.) Oficjalna strona internetowa Pacific Life Open (ang.)
Flight Deck (California’s Great America)

Flight Deck in California’s Great America (Santa Clara, Kalifornien, USA) ist eine Stahlachterbahn vom Modell Inverted Coaster des Herstellers Bolliger & Mabillard, die am 19. März 1993 als Top Gun eröffnet wurde. 2008 wurde sie in Flight Deck umbenannt. Die 688,8 m lange Strecke erreicht eine Höhe von 31,1 m und besitzt einen 27,7 m hohen First Drop, auf dem die Züge eine Höchstgeschwindigkeit von 80,5 km/h erreichen. Es wurden drei Inversionen verbaut: ein Looping, eine Zero-g-Roll und ein Korkenzieher. Züge Flight Deck besitzt zwei Züge mit jeweils sieben Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (eine Reihe à vier Personen) Platz nehmen. Als Rückhaltesystem kommen Schulterbügel zum Einsatz. Weblinks Flight Deck auf der Parkwebsite (englisch) Daten und Bilder in der Roller Coaster DataBase
Flight Deck (California's Great America)

Flight Deck sont des montagnes russes inversées du parc California's Great America, situé à San José, dans la banlieue de Santa Clara, en Californie, aux États-Unis. Elles étaient plus connues sous le nom de Top Gun entre 1993 et 2007. Le circuit Le circuit fait trois inversions: un looping vertical, un Zero-G roll et un tire-bouchon. Statistiques Trains : 7 wagons par train. Les passagers sont placés à 4 de front par rangée pour un total de 28 passagers par train. Notes et références Voir aussi Liens internes Montagnes russes inversées California's Great America Bolliger & Mabillard Liste des montagnes russes de Bolliger & Mabillard Liens externes (en) Flight Deck sur le site de California's Great America (fr) Fiche de Flight Deck (RollerCoaster DataBase) Portail des parcs de loisirs Portail de la région de la baie de San Francisco