NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isole Andreanof

Le Isole Andreanof (Niiĝuĝin tanangis in aleutino) sono un sottogruppo delle isole Aleutine a sud-ovest dell'Alaska (Stati Uniti). Geografia Le isole Andreanof si trovano tra lo stretto di Amchitka e le isole Rat ad ovest, e lo stretto di Amukta e il gruppo delle isole Four Mountains ad est, a circa 52° Nord e tra 172°57' e 179°09' Ovest. Le isole hanno un'area totale di 3.924 km² e si estendono in lunghezza per circa 440 km². Le più grandi fra le isole Andreanof sono, da ovest ad est: Tanaga Kanaga Adak Kagalaska Great Sitkin Atka Amlia Seguam Ci sono inoltre altre piccole isole: Isole Amtagis, Aziak, Bobrof, Isole Channel, Chugul, Egg, Green, Igitkin, Kasatochi, Koniuji, Little Tanaga, Oglodak, Sadatanak, Sagchudak, Tagalak, Umak e Isole Vasilief. Le isole Delarof poi costituiscono la parte più occidentale dell'arcipelago delle Andreanof. Le isole sono di solito nebbiose e sono prive di alberi a causa del vento quasi costante e sono particolarmente soggette a terremoti, che spesso si verificano quotidianamente con una magnitudo superiore a 3; il terremoto di maggiore intensità risale al 1957 (magnitudo 8,6). Più recentemente, il terremoto del 2007 ha raggiunto magnitudo 7,2. Storia Hanno avuto il loro nome dal navigatore russo Andrejan Tolstych, che fu il primo ad esplorarle nel 1761. Ci sono stati diverse basi militari degli Stati Uniti sulle isole durante la Seconda guerra mondiale; le basi su Adak furono ampliate e rese permanenti dopo la guerra, ma sono state chiuse nel 1995. Popolazione La popolazione totale ammontava, al censimento del 2000, a 412 abitanti, la maggioranza dei quali vive nella città di Adak sull'isola omonima. Note Voci correlate Lista delle isole Aleutine Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole Andreanof Collegamenti esterni Andreanof, ìsole-, su sapere.it, De Agostini. (EN) Andreanof Islands, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Isole Andreanof, su Geographic Names Information System, USGS. Geology of the Delarof and Westernmost Andreanof Islands Aleutian Islands, Alaska (1959) http://www.dggs.dnr.state.ak.us/webpubs/usgs/b/text/b1028i.PDF
Andreanof Islands

De Andreanof Islands (Aleoetisch: Niiğuğim tanangis, Russisch: Андреяновские острова) zijn een eilandengroep in de Aleoeten in de Amerikaanse staat Alaska. Bestuurlijk horen de eilanden tot de Aleutians West Census Area. Ten noorden van de eilandengroep ligt de Beringzee en ten zuiden de Grote Oceaan. De eilandengroep ligt tussen de eilandengroep van de Islands of Four Mountains in het oosten, waarvan het gescheiden wordt door de Amukta Pass, en de Rat Islands in het westen, waar de Amchitka Pass de scheiding vormt. De eilanden strekken zich uit over bijna 500 kilometer. De totale landoppervlakte van alle eilanden (inclusief de Delarof Islands) is 3.924,737 vierkante kilometer. De eilanden zijn vaak mistig en boomloos vanwege de constante wind die er waait. Eilanden Binnen de Andreanof Islands vormen in het westen de Delarof Islands een subgroep. Eilanden van de eilandengroep zijn van oost naar west onder andere: Seguam Island Amlia Island Atka Island Koniuji Island Kasatochi Great Sitkin Island Umak Island Little Tanaga Island Kagalaska Island Adak Island Kanaga Island Bobrof Island Tanaga Island Delarof Islands Gareloi Island Kavalga Island Ulak Island Amatignak Island Bevolking De totale bevolking bedroeg 412 personen volgens de volkstelling van 2000, waarvan de overgrote meerderheid in de plaats Adak op het Adak Island. Geschiedenis De Andreanof Islands zijn vernoemd naar de Russische zeevaarder Andrejan (Hadrianus) Tolstykh, de eerste Europeaan die de eilanden in 1761 verkende. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bevonden zich op de eilanden verschillende Amerikaanse militaire bases. De bases op Adak werden na de oorlog uitgebreid en permanent gemaakt, maar werden in 1995 gesloten.
Andreanof Islands

Andreanof Islands – grupa wysp w łańcuchu Aleutów (stan Alaska), położona między Wyspami Szczurzymi a Wyspami Czterech Gór. Współrzędne geograficzne: wzdłuż 52°N oraz pomiędzy 172° a 179°W. Łańcuch wysp rozciąga się na długości około 440 km. Całkowita powierzchnia wysp (wraz z Wyspami Delarof stanowiącymi najdalej wysuniętą grupę wysp w archipelagu) wynosi 3924,737 km². W roku 2000 wyspy zamieszkiwało 412 osób, z czego zdecydowana większość w mieście Adak na wyspie Adak. Najważniejsze 9 wysp archipelagu (patrząc z zachodu na wschód) to: Gareloi (; pow. 67,2 km²; szczyt: Galeroi Volcano 1573 m n.p.m.) Tanaga (; 528,5 km²; Mount Tanaga 1806 m; linia brzegowa: 188,6 km) Kanaga (; 368,6 km²; Mount Kanaga 1307 m; 171,5 km) Adak (; 725,4 km²; Mount Moffett 1196 m; 282,6 km) Kagalaska (; 116,4 km²; 760 m; 72,0 km) Great Sitkin (; 155,6 km²; Great Sitkin Volcano 1740 m; 64,8 km) Atka ( 1061,4 km²; Koprovin Volcano 1536 m; 478,0 km) Amlia (; 459,1 km²; 639 m; 234,0 km) Seguam (; 215,0 km²; 1051 m; 65,4 km) Wyspy zostały nazwane na cześć rosyjskiego żeglarza Andriejana Tołstycha, który badał wyspy w 1761. W czasie drugiej wojny światowej na wyspach mieściło się kilka amerykańskich baz wojskowych. Baza na wyspie Adak działała do 1995. Andreanof Islands są szczególnie narażone na występowanie trzęsień ziemi. W 1957 doszło tutaj do jednego z najsilniejszych trzęsień ziemi w XX wieku – miało ono magnitudę 9,1 w skali Richtera. Przypisy
Ilhas Andreanof

As Ilhas Andreanof constituem um arquipélago no grupo das ilhas Aleutas, a sudoeste do Alasca, Estados Unidos. Encontram-se localizadas entre o canal de Amchitka e o grupo das ilhas Rat a oeste, e o canal de Amukta e o grupo das ilhas Four Mountains a leste, a aproximadamente 52° Norte e de 172°57' a 179°09' Oeste. A cadeia de ilhas estende-se por 440 km, e ocupa uma área total de 3 924,737 km². A população total é de 412 habitantes no censo de 2000, a maioria dos quais habitava na cidade de Adak, na ilha Adak. As ilhas Delarof, um subgrupo das ilhas Andreanof, constituem as ilhas mais ocidentais do arquipélago. Referências Andreanof Islands: Blocks 1083 thru 1137, Census Tract 1, Aleutians West Census Area, Alaska United States Census Bureau
Андреянівські острови

Андреянівські острови (англ. Andreanof Islands, алеут. Niiĝuĝin tanangis) — група островів у Алеутському архіпелазі, які знаходяться між протокою Амчитка та Щурячими островами на заході та протокою Амукта та Чотирисопковими островами на сході, з середніми координатами 52° пн.ш. та від 179°09' до 172°57' з.д. Географія Острови витягнуті приблизно на 440 км в довжину. Загальна площа, включаючи острови Деларова, складає 3924,737 км². Найвища точка — вулкан Танага (1806 м). Острови Деларова є підгрупою Андреянівских островів, включаючи західні острови архіпелагу. Найбільші острови групи: Горілий, Танага, Канага, Адак, Кагаласка, Великий Ситкин, Атка, Амля, Сегуам. Інші острови групи: Оглодак, Чугул, Тагалак, Айкігінак, Фемінор Рок тощо. Історія Острови були відкриті та вперше описані у 1760-64 роках в результаті експедиції Андріяна Толстих, Петра Васюткіна та Максима Лазарева. У 1761 році були названі в честь корабля «Андріян». Під час Другої світової на острові розміщалися декілька американських військових баз. Після війни база на острові Адак була збільшена і діяла до 1995 року. Населення Населення відповідно до перепису 2000 року складає 412 чоловік, найбільше поселення Адак розміщене ра острові Адак. У XVIII ст. острови були значно населені, на них проживало до 3000 алеутів. Примітки
St. Nicholas Chapel (Nondalton, Alaska)

The St. Nicholas Chapel is a historic Russian Orthodox church in the Alaska Native village of Nondalton, Alaska, United States. Now it is under Diocese of Alaska of the Orthodox Church in America The congregation was established in 1896 at Old Nondalton, and its first building was constructed in that year. The current building dates to the 1920s, and was moved when the whole community of Nondalton moved to its present location. It is roughly rectangular in shape, measuring 37 by 25 feet (11.3 m × 7.6 m), with a truncated octagonal extension at the eastern end, where the altar is located. Most of the building is topped by a gable roof; the altar area is topped by a pyramidal section. The building has survived a number of fires that swept the community. The building was listed on the National Register of Historic Places in 1980. See also National Register of Historic Places listings in Lake and Peninsula Borough, Alaska References
Parafia św. Mikołaja w Nondalton

Parafia św. Mikołaja – parafia prawosławna w Nondalton. Jedna z 15 parafii tworzących dekanat Dillingham diecezji Alaski Kościoła Prawosławnego w Ameryce. Jej świątynią jest, posiadająca status zabytku, drewniana cerkiew wzniesiona przez misjonarzy rosyjskich. Bibliografia Opis w bazie danych OCA Przypisy
Església de la Santa Ascensió

L'església de la Santa Ascensió (en anglès: Church of the Holy Ascension) és una església de la ciutat d'Unalaska, a les illes Aleutianes d'Alaska. Va ser construïda el 1826 per la Companyia Russo-Americana de Pell i és l'església més antiga de l'estat d'Alaska. L'església va tenir un paper important en evangelitzar l'població indígena del que era aleshores l'Amèrica Russa. Va ser declarada com a Marca Històrica Nacional el 15 d'abril del 1970. Va ser restaurada el 1998. L'església és part de la diòcesi d'Alaska de l'Església Ortodoxa a Amèrica. L'església de la Santa Ascensió és associada amb Ivan Veniaminov, el qual va establir-la i va establir a més una escola russa que va operar des del 1825 fins a la dècada del 1960. Referències Vegeu també Unalaska (illa) Unalaska (ciutat) Església Ortodoxa a Amèrica Religió als Estats Units Enllaços externs (anglès) Pàgina web oficial de l'església de la Santa Ascensió Arxivat 2012-08-10 a Wayback Machine.
Iglesia de la Santa Ascensión (Unalaska)

La iglesia de la Santa Ascensión de Unalaska, en las islas Aleutianas, (en inglés, Church of the Holy Ascension, en ruso, Церковь Вознесения Господня) perteneciente a la Iglesia ortodoxa es uno de los más conocidos y destacados monumentos de esta región insular del suroeste del Estado de Alaska. Aunque evocadora de la presencia rusa en Alaska, la actual iglesia fue levantada en 1894, más de un cuarto de siglo después de la transferencia de soberanía a dominio estadounidense, si bien se construyó probablemente sobre el lugar que había ocupado una anterior de 1826, y usando parte de sus materiales de construcción y algunos de sus ornamentos. Fue declarada Hito Histórico Nacional de los Estados Unidos en 1970.​ Construida entre el cauce del río Iliuliuk y la bahía del mismo nombre, posee estructura de madera, tiene planta de cruz latina, características cúpulas encebolladas, y una torre a occidente de 16 metros de altura, que se conecta a la nave de la iglesia por un atrio, conservando en su interior un iconostasio del anterior templo. Se sitúa en una propiedad denominada "Russian Greek Mission Reserves", que también incluye la residencia del obispo. La presencia de la Iglesia Ortodoxa Rusa en esta área se inició a fines del siglo XVIII, evangelizando al pueblo aleutiano, que conservó en gran medida la religión ortodoxa después del fin del dominio ruso.​ Referencias
Église de la Sainte-Ascension d'Unalaska

L'église de la Sainte-Ascension (en anglais : Church of the Holy Ascension) est une église située à Unalaska, en Alaska. L'église fait partie de l'évêché d'Alaska de l'Église orthodoxe en Amérique. Historique La première église d'Unalaska est érigée en 1826 par la Compagnie russe d'Amérique, l'Alaska étant alors sous contrôle russe ; elle joue un rôle significatif dans l'évangélisation des Aléoutes. L'édifice actuel est bâti à la place de cette première église en 1896, après la vente de l'Alaska aux États-Unis en 1867. Entre 1942 et 1945, tandis que les habitants des villages des îles Aléoutiennes sont relogés dans des camps, l'église est occupée par l'armée américaine qui n'entreprend pas les réparations suffisantes pour entretenir l'édifice. Après la fin de la Seconde Guerre mondiale et le retour des habitants, l'église est fortement détériorée par la neige, l'environnement salin et la lumière directe. L'église est déclarée National Historic Landmark en 1970 et inscrite sur le Registre national des lieux historiques des États-Unis. Elle est répertoriée sur la liste des édifices en danger du Fonds mondial pour les monuments en 1996. Elle a été restaurée en 1998. Architecture et décorations L'église de la Sainte-Ascension est bâtie sur l'île d'Unalaska, dans les îles Aléoutiennes en Alaska. Elle occupe un terrain sur une mince bande de terre entre la baie d'Ililiuk et l'émissaire du lac Unalaska, dans l'agglomération de la ville d'Unalaska. L'édifice possède un plan en croix. Il comporte un clocher qui sert également d'entrée. L'église est construite en bois peint en blanc et son toit est recouvert de bardeaux peints en rouge. Deux bulbes peints en vert s'élèvent, l'un au sommet du clocher, l'autre au-dessus de la croisée du transept. L'intérieur de l'église est peint en bleu. Notes et références Annexes Liens internes Colonisation russe des Amériques Liens externes Ressource relative à l'architecture : Registre national des lieux historiques (en) Évêché d'Alaska (en) Holy Ascension Russian Orthodox Church, Unalaska Island, Historic American Building Survey Portail du Registre national des lieux historiques Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Alaska Portail du christianisme orthodoxe
Church of the Holy Ascension

De Church of the Holy Ascension (Kerk van de Heilige Hemelvaart) is een Russisch-orthodoxe kerk op het eiland Unalaska in de Amerikaanse staat Alaska en werd in 1826 gebouwd door de Russian American Fur Company. Het speelde een belangrijke rol in de evangelisatie van het (destijds) Russisch deel van Alaska. In 1970 verkreeg het de status National Historic Landmark. Het gebouw werd in 1998 gerestaureerd. De kerk valt jurisdictioneel onder de Orthodox Church in America en valt daarbinnen onder het Diocees van Alaska. Externe links Officiële site Church of the Holy Ascension: 26 b&w photos, 4 color photos, 12 drawings, and 12 data pages, at Historic American Building Survey
Sobór Wniebowstąpienia Pańskiego w Unalasce

Sobór Wniebowstąpienia Pańskiego – prawosławny parafialny sobór w Unalasce. Jest główną świątynią dekanatu Unalaska. Znajduje się w rejestrze National Historic Landmark i National Register of Historic Places. Historia Sobór jest czwartą świątynią prawosławną na tym miejscu, wzniesioną dla rozrastającej się parafii Wniebowstąpienia Pańskiego, działającej od 1824. Inicjatorem jego wzniesienia był ks. Aleksandr Kiedrowski. Prace budowlane trwały w latach 1894–1896. Wyposażenie soboru skompletowano z darów przybyłych z Rosji. Stąd znalazły się w nim ikony z XVI stulecia, a po 1910 także ikona przedstawiająca grupę świętych ufundowana przez cara Mikołaja II. W dniu poświęcenia w 1896 na wieży soboru znajdowało się siedem dzwonów, z czego sześć jest ciągle w użytku. Na przełomie XX i XXI w. sobór był remontowany; w 1996 miało miejsce jego ponowne poświęcenie. Architektura Sobór posiada główną nawę i dwie kaplice boczne pod wezwaniem odpowiednio św. Sergiusza z Radoneża i św. Innocentego Irkuckiego (od 1996 także św. Innocentego z Alaski). W kaplicy św. Sergiusza z Radoneża znajduje się ikonostas pierwotnie wykorzystywany w pierwszej prawosławnej świątyni w Unalasce – kaplicy z 1808 oraz królewskie wrota z cerkwi z 1825, drugiej na tym miejscu. W drugiej z kaplic przechowywana jest kopia Ewangelii św. Mateusza w języku aleuckim. Bibliografia Holy Ascension of Our Lord Cathedral
Церковь Вознесения Господня (Уналашка)

Церковь Вознесения Господня (англ. Church of the Holy Ascension) — православный храм в городе Уналашка на Аляске. Принадлежит Аляскинской епархии Православной церкви в Америке. Входит в список национальных исторических памятников Аляски. Нынешняя церковь была построена в 1894–1896 годах, вероятно, на месте храма 1826 года, и, вероятно, с использованием древесных пород и других элементов (в том числе иконостаса) старой церкви. Это одна из самых старых церквей на Аляске. Храм имеет большое значение как место, из которого миссионеры несли православие к местным алеутам. Эта миссия была настолько успешной, что сегодня алеутское население по-прежнему сохраняет православие. В 1970 году включена в список Национальных исторических памятников США за её архитектуру, а также за роль в истории и культуры Аляски. Это второй кафедральный собор Епархии Аляски Православной Церкви в Америке; основной — Михайловский собор в Ситке, который также представляет собой национальный исторический памятник. В начале 1990-х церковь была закрыта на реконструкцию, в 1995 году службы возобновились.
Црква Вазнесења Господњег (Аналаска)

Црква Вазнесења Господњег (енгл. Church of the Holy Ascension, рус. Церковь Вознесения Господня) храм је Аљаске епархије Православне цркве у Америци, који се налази у града Аналаска, у савезној држави Аљаска, САД. Храм је укључен на листу националних историјских знаменитости Аљаске. Садашња црква је саграђена 1894. године, вероватно на месту старе цркве из 1826. године, и вероватно од дрвета и других елеманата (укључујући један иконостас) из старије цркве. То је једна од најстаријих цркава на Аљасци и значајна је као место одакле су руски мисионари ширили своју веру локалном алеутском народу. Овај напор евангелизације био је толико успешан да је данашње алеутско становништво и даље већински православно. Референце
Central Airport

Central Airport (IATA: CEM, ICAO: PACE, FAA LID: CEM) is a state-owned public-use airport located in Central, in the Yukon-Koyukuk Census Area of the U.S. state of Alaska. Commercial service is subsidized by the Essential Air Service program. As per Federal Aviation Administration records, the airport had 47 passenger boardings (enplanements) in calendar year 2008, 13 enplanements in 2009, and 20 in 2010. It is included in the National Plan of Integrated Airport Systems for 2011–2015, which categorized it as a general aviation airport. Facilities and aircraft Central Airport covers an area of 97 acres (39 ha) at an elevation of 937 feet (286 m) above mean sea level. It has one runway designated 7/25 with a gravel surface measuring 2,782 by 60 feet (848 x 18 m). For the 12-month period ending December 31, 2005, the airport had 4,000 aircraft operations, an average of 10 per day: 62.5% air taxi and 37.5% general aviation. Airlines and destinations Statistics See also List of airports in Alaska References Other sources External links Topographic map from USGS The National Map FAA Alaska airport diagram (GIF) Resources for this airport: FAA airport information for CEM AirNav airport information for PACE ASN accident history for CEM FlightAware airport information and live flight tracker NOAA/NWS latest weather observations for PACE SkyVector aeronautical chart for CEM
Aeroportul Central

Aeroportul Central (IATA: CEM, ICAO: PACE, FAA LID: CEM) este un aeroport din Alaska, Statele Unite ale Americii ce deservește zona Central⁠(d)[[Central (census-designated place (CDP) in Yukon-Koyukuk Census Area, Alaska, United States)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2019 de 46 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 286 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Alaska Department of Transportation & Public Facilities⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 08/26 are dimensiunile 2.782 picioare × 60 picioare. Terminale Note Vezi și
Сентрал (аэропорт)

Аэропорт Сентрал (англ. Central Airport), (ИАТА: CEM, ИКАО: PACE, FAA LID: CEM) — государственный гражданский аэропорт, расположенный в районе Сентрал (Аляска), США. Деятельность аэропорта субсидируется за счёт средств Федеральной программы США Essential Air Service (EAS) по обеспечению воздушного сообщения между небольшими населёнными пунктами страны. Операционная деятельность Аэропорт Сентрал занимает площадь в 39 гектар, располагается на высоте 286 метров над уровнем моря и эксплуатирует одну взлётно-посадочную полосу: 7/25 размерами 848 x 18 метров с гравийным покрытием. За период с 31 декабря 2005 года по 31 декабря 2006 года Аэропорт Сентрал обработал 4 000 операций взлётов и посадок самолётов (10 операций ежедневно). Из них 63 % пришлось на аэротакси и 38 % — на авиацию общего назначения. Авиакомпании и пункты назначения Примечания Ссылки FAA Alaska airport diagram (GIF)
Thorn-Stingley House

The Thorn-Stingley House was a historic house in Homer, Alaska, listed on the National Register of Historic Places in 2001. Built in 1945, it was one of the city's few little-altered examples of housing built in Homer's boom years following World War II. It was built by Francis H. Thorn, a well-driller and was occupied by him and/or his family until 1973. The house was a 1+1⁄2-story wood-frame structure, roughly rectangular in shape, with a side-gable roof and a full basement that includes a one-car garage. It was a local interpretation of the Bungalow style, with a pair of gable-roof dormers projecting from the front roof, and a projecting gable-roofed hood above the main entrance. The front facade was divided into three asymmetrical bays, with a grouping of three sash windows in the left bay (over the garage entrance), the entry in the center, and a single sash window to the right. See also National Register of Historic Places listings in Kenai Peninsula Borough, Alaska References
Fairbanks City Hall

The Patrick B. Cole Fairbanks City Hall, also known as Main School and Old Main for its previous use as a school building, is located at 800 Cushman Street in downtown Fairbanks, Alaska. An Art Deco concrete building, it was built in 1934 to replace the original Fairbanks school, a wooden building constructed in 1907 which burned down in late 1932. As Fairbanks grew exponentially with the military buildup associated with World War II and the Cold War, the building was enlarged in 1939 and again in 1948. It was the city's only school from its opening in 1934 until the opening of Denali Elementary School in 1951. It became a junior/senior high school for several years until Lathrop High School began operation. The school then became Main Junior High School until it was replaced by Ryan Junior High School and Tanana Junior High School during the early 1970s. Following the disestablishment of Main Junior High, instruction in the building was mostly limited to alternative education programs. The building's primary purpose at that point was to house the administrative offices of the Fairbanks North Star Borough School District, a role it filled from 1976 until 1993. Most of those offices moved to the school district's current Fifth Avenue headquarters in the mid 1980s, and the building sat largely vacant for many years, eventually being completely abandoned. The building has housed city offices since 1994, which moved from the longtime Fairbanks City Hall three blocks to the north. In addition to city offices, the former school gymnasium is home to the Fairbanks Boys & Girls Club. Previous non-governmental tenants of the building under city ownership have included the Fairbanks Boxing Club and the Greater Fairbanks Chamber of Commerce. The building was listed on the National Register of Historic Places in 1990 as Main School. In 2014, the building was renamed the Patrick B. Cole City Hall after Patrick Cole, a long time City Manager and Chief of Staff to eight Fairbanks City Mayors. See also National Register of Historic Places listings in Fairbanks North Star Borough, Alaska References