NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Башня ANTEL

Башня «Antel» (исп. Torre de las Telecomunicaciones) — небоскрёб, который является штаб-квартирой компании ANTEL — ведущего оператора сотовой связи в Уругвае. Здание расположено в Монтевидео на берегу бухты, примерно в 2 км к северу от делового района. Характеристика Высота здания, спроектированного уругвайско-канадским архитектором Карлосом Оттом (р. 16 октября 1946, Монтевидео), составляет 160 метров, что делает его самым высоким зданием в Уругвае. Здание построено в едином архитектурном стиле — модернизм. Основные материалы облицовки здания — стекло и алюминий, а каркас построен из армированного бетона. Комплекс площадью около 20 000 м² состоит из главной башни «Antel», здания для клиентов, музея телекоммуникаций и аудитории. Распределение этажности Интересные факты Строительство небоскрёба обошлось в 102 миллиона долларов. Многие политические соперники бывшего президента Уругвая Хулио Марии Сангинетти (1995—2000), в правление которого была возведена башня, обвиняли того в излишних растратах и увековечивании себя в таком «монументе». Панорама Примечания
Вежа Антел

Вежа АНТЕЛ (ісп. Torre de ANTEL, Torre ANTEL або Torre de las Telecomunicaciones) - резиденція уругвайської державної телекомунікаційної компанії АНТЕЛ, найвищий хмарочос Уругваю. Знаходиться у місті Монтевідео. Висота споруди становить 158 метрів, площа - 20 000 м². Вежа складається з 35 поверхів. Це споруда футуристичного стилю, входить до Комплексу телекомунікацій, завершеного у 2002 році під керівництвом архітектора Карлоса Отта. Будівництво вежи супроводжувалося шквалом критики, особливо при необхідності кінцевого грошового вкладення, необхідного для завершення проєкту. Аналітики вказували на те, що ціна будівництва збільшилася, недоліки безпеки не усунено, продовжуються дискусії щодо міцності споруди, а працівникам не вистачає простору. Дивись також АНТЕЛ Хмарочоси Посилання ANTEL (ісп.) [Архівовано 12 червня 2006 у Wayback Machine.]
Torre de los Profesionales

Der Torre de los Profesionales ist ein Bauwerk in der uruguayischen Landeshauptstadt Montevideo. Das infolge eines aus dem Jahr 1996 stammenden Projekts in den Jahren 1997 bis 2001 errichtete Gebäude befindet sich im Barrio Centro an der Calle Colonia 1297, Ecke Yaguarón 1407. Als Architekt zeichnete Guillermo Gómez Platero verantwortlich. Des Weiteren wirkten die Architekten E. Cohe, R. Alberti, M. Gómez Platero sowie J. Bastarrica und J. Díaz mit. Der Torre de los Profesionales beherbergt Geschäfte, Büros und Kinos. Literatur Guía Arquitectónica y Urbanística de Montevideo. 3. Auflage. Intendencia Municipal de Montevideo u. a., Montevideo u. a. 2008, ISBN 978-9974-600-26-3, S. 71. Weblinks Bilder auf flickr.com www.torredelosprofesionales.com www.torre.com.uy
Torre de los Profesionales

La Torre de los Profesionales es un edificio de Montevideo destinado a la actividad comercial y empresarial. El mismo encuentra localizado en el Centro de Montevideo. Construcción El edificio fue proyectado en 1996 y en 1997 comenzaron su construcción. El proyecto estuco a cargo del arquitecto Guillermo Gómez Platero y contó con la colaboración de los arquitectos E. Cohe , R. Alberti , M. Gómez Platero y J. Bastarrica y J. Díaz con. El mismo fue inaugurado en 2001, albergando una amplia sala de cine, un centro de convenciones, oficinas y comercios. Véase también Anexo:Edificios más altos de Montevideo Bibliografía Arquitectónica y Urbanística Guía de Montevideo. 3 Edición. Intendencia Municipal de Montevideo y otros, incluyendo Montevideo 2008, ISBN 978-9974-600-26-3 , p 71
Torre del Gaucho

Der Torre del Gaucho ist ein Bauwerk in der uruguayischen Landeshauptstadt Montevideo. Das vom Plaza Independencia aus sichtbare Bürogebäude befindet sich im Barrio Centro nur wenige Meter vom Palacio Municipal entfernt. Dort liegt das Gebäude an dem Punkt, an dem die Avenida 18 de Julio an der Einmündung der calle Constituyente eine Biegung nach Nordosten vollzieht. Das erst 1995 realisierte, aber schon 1974 von Walter Pintos Risso entworfene, 27 Etagen umfassende Bau-Projekt weist eine Höhe von 95 Metern auf. Weblinks Torre El Gaucho (PDF; 871 kB)
Gaucho Tower

Gaucho Tower (Spanish: Torre del Gaucho) is a high-rise commercial and office building in the Cordón neighborhood of Montevideo, Uruguay. It has 24 stories and stands at a height of 95 m (312 ft). Located in the Cordón neighborhood, it has a prominent position in the neighborhood's skyline, standing at the junction of 18 de Julio Avenue, which curves to the northwest, and Constituyente Avenue. In the junction space a monument is erected to the figure of the gaucho, from which the building takes its name. Due to its position, it is seen from Plaza Independencia. Designed by architect Walter Pintos Risso, it is a project from 1974, but was completed in 1995. The building has a radio antenna that is used by several stations. References
Torre del Gaucho

La Torre del Gaucho es un edificio de oficinas ubicado en la capital uruguaya, Montevideo. Características Se alza en el barrio del Cordón, a pocos metros del Palacio Municipal, en el punto en el que la Avenida 18 de Julio dobla al noreste, en el nacimiento de la calle Constituyente. Tiene 95 metros de altura y 24 plantas y domina la porción oeste de la Avenida 18 de Julio, siendo visible desde la Plaza Independencia. Toma su nombre de una estatua de bronce en una plazoleta frente al mismo, que representa a un gaucho montado a caballo. Constituye un remate visual de la principal avenida de Montevideo. Obra del arquitecto Walter Pintos Risso, el proyecto es de 1974, pero recién se concretó en 1995.​ Antenas de radios la antena del edificio se comparte con las 7 radios como 91.1 FM, 91.9 FM, 93.9 FM, 94.7 FM, 97.1 FM, 101.9 FM y 102.9 FM. Galería Véase también Anexo:Edificios más altos de Montevideo Anexo:Edificios más altos de Uruguay Referencias
Iglesia Evangélica Armenia, Montevideo

The Armenian Evangelical Church (Spanish: Iglesia Evangélica Armenia, Armenian: Հայաստանեայց Աւետարանական Եկեղեցի) is an Armenian Evangelical temple in the neighbourhood of Brazo Oriental, Montevideo. It constitutes the headquarters of this Church for Uruguay, the institution being a member of the Federation of the Evangelical Churches of Uruguay (established in 1956), which is affiliated with the Commission on World Mission and Evangelism of the World Council of Churches. References External links Iglesia Evangélica Armenia, Montevideo on Facebook
Yacht Club Uruguayo

Der Yacht Club Uruguayo (YCU) befindet sich in der Stadt Montevideo und vertritt offiziell den Internationalen Segelverband (ISAF) in Uruguay. Geschichte Um das Segeln in der Region zu fördern, gründete 1906 eine Gruppe junger Segler im Hafen der Bucht von Montevideo den Uruguayischen Jachtklub, der im alten Ponton-Leuchtturm Tres María untergebracht war. Jahre später zog der Club in die Bucht von Buceo um, und 1939 festigte der Club seine Präsenz mit dem Bau eines achtstöckigen Gebäudes. Die Architekten Jorge Herrán und Luis Crespi entwarfen das bootsförmige Gebäude, das seit 1997 als Teil des historischen Erbes Uruguays (Patrimonio Histórico Cultural) gilt. Es wurde am 28. Oktober 1939 durch den damaligen uruguayischen Staatspräsidenten Alfredo Baldomir eröffnet. Ende des 20. Jahrhunderts gründete der Jachtklub Niederlassungen in Punta del Este und Santiago Vázquez. Die Fahne des Klubs ist die Nationalflagge Uruguays gemäß einem am 11. August 1908 verabschiedeten Verfassungsdekret. Der Club hat ein Emblem mit einer Sonne und einem Anker sowie einen Wimpel mit vier blauen Streifen auf weißem und rotem Anker im Kanton. 1936 nahm der Uruguayische Jachtklub erstmals an den Olympischen Spielen in Berlin und seither regelmäßig bei den Spielen in einigen der olympischen Klassen teil. Der YCU veranstaltet durchgängig über das gesamte Jahr diverse Regatten, etwa für die Bootsklassen Optimist, Snipe, Laser, J/24 oder auch im olympischen Windsurfen. Einrichtungen des Clubs Der Club ist im Zentrum von Montevideo gelegen, was den besuchenden Seglern einen sehr komfortablen Aufenthalt an den Ufern der Stadt ermöglicht. Der Hafen befindet sich 10 Minuten vom Stadtzentrum und 15 Minuten vom Flughafen Aeropuerto Internacional de Carrasco entfernt. Er kann über 300 Boote aufnehmen und bietet 24 Stunden am Tag einen Einschiffungsservice. Der Jachtklub verfügt auch über zwei offene Schwimmbäder, sechs Tennisplätze, drei Fußballfelder mit fünf Plätzen und ein Fußballfeld mit sieben Plätzen. Weblinks Offizielle Internetpräsenz Bild des Sitzes des Yacht Club Uruguayo Bild des Sitzes des Yacht Club Uruguayo Einzelnachweise
Yacht Club Uruguayo

The Yacht Club Uruguayo is situated in the city of Montevideo and it officially represents the International Sailing Federation (ISAF) in Uruguay. History In 1906, a group of young sailors founded the Uruguayan Yacht Club in Montevideo's bay in order to promote sailing in the region. Years later the club moved to Buceo's bay and in 1939 the club consolidated its presence with the construction of an eight-story building. Architects Jorge Herrán and Luis Crespi designed the boat-shaped building which, since 1997, has been considered part of Uruguay's historical legacy. Late in the 20th century, the yacht club incorporated branches in Punta del Este and Santiago Vázquez. The club's ensign is Uruguay's national flag according to a constitutional decree approved on 11 August 1908. The club has an emblem with a sun and an anchor and a burgee with four blue stripes on white and a red anchor at the canton. International relations The club started its international relations in 1909 with the arrival of sailors from the Yacht Club Argentino. Since then, the yacht club promotes international contacts with clubs around the world and encourages sailors to participate in worldwide sailing events such as world and regional sailing championships and Olympic games. The Yacht Club Uruguayo is the recognized national member for Uruguay of the International Sailing Federation. Club's facilities The club is located in the center of Montevideo. The port is 10 minutes from downtown and 15 minutes from Aeropuerto Internacional de Carrasco airport. The club can hold over 300 boats and has embarkation services 24 hours a day. The yacht club also has two open swimming pools, six tennis courts, three football five courts and a football seven court. References
Yacht Club Uruguayo

El Yacht Club Uruguayo (YCU) es un club náutico ubicado en el Puerto del Buceo, Montevideo, Uruguay. Historia La institución fue fundada en 1906, estableciéndose inicialmente en la Bahía de Montevideo. En 1939 debió trasladarse a una nueva sede, ubicada en el puerto del Buceo. El edificio fue diseñado por los arquitectos Jorge Herrán y Luis Crespi, adoptando un estilo art déco y una estructura de ocho niveles que combinaba funcionalidad y estética. La inauguración oficial del complejo se realizó el 29 de octubre de 1939, en un acto encabezado por el presidente Alfredo Baldomir. ​ En 1995 fue declarado patrimonio histórico nacional, numerado 019-338.​ Posteriormente incorporó dos nuevas sedes, la primera en Santiago Vázquez y, en 1987, abrió sus puertas la sede de Punta del Este.​ Además de los servicios náuticos cuenta con una piscina, clases de navegación, club social y deportivo, salón de fiestas y restaurante. Entre sus deportistas se destaca el doble campeón mundial y regatista olímpico Ricardo Fabini.​​ Galería Referencias Enlaces externos Web oficial Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Yacht Club Uruguayo.
Crandon Institute

The Crandon Institute (Spanish: Instituto Crandon) is a private bilingual Methodist school in Montevideo, Uruguay. Crandon was founded in 1879 by teacher Cecilia Güelfi as the Liceo Evangélico, or Evangelical High School, and was the first school in the country with roots in the Evangelical movement. Renamed Crandon Institute in 1906 in honor of the American Methodist Mrs. Frank P. Crandon, it is centrally located at the corner of 8 de Octubre Avenue and Garibaldi Avenue in the La Blanqueada neighborhood of Montevideo. Profile Crandon provides classes at both the primary and secondary level and is best known for the strength of its English learning provision and courses in Home Economics. Since 1957 the gastronomy department has been responsible for publishing the Uruguayan bestseller the Crandon Institute Cooking Manual. By 2016 the school had 1,500 students across all levels. In common with other private schools in Uruguay, demand for places has increased in recent years due to the growth in expatriates from Argentina leaving their home country for tax reasons. The current director is Professor Carlos Varela. References External links Official website
Instituto Crandon

El Instituto Crandon es un colegio metodista bilingüe y privado de Uruguay. Se encuentra ubicado Avenida 8 de Octubre 2709, Larrañaga de Montevideo.​ Historia En febrero de 1879 la maestra Cecilia Güelfi, abre las puertas de la primera escuela metodista en el país. Conforme al paso del tiempo, Güelfi conformaría otras instituciones metodistas, aunque, tras su fallecimiento en 1886 su obra debió ser continuada por su hermano, quien a modo de darle continuidad al compromiso de su hermana, avanza en la apretura de otras instituciones educativas evangélicas. Para el año 1889 se decide modificar la denominación de dichas instituciones, las cuales pasan a llamarse liceos, y se establece fusionar a todas estas instituciones en una sola, la cual se ubicaría en un edificio con capacidad para el pensionado de maestras y de alumnas pupilas. Creación En el año 1906, se decide que el Liceo Evangélico de Güelfi recibió la denominación de Colegio Crandon en recordatorio de una fiel metodista estadounidense, Frank P. Crandón.​En los años veinte comienza la construcción del emblemático edificio de la institución, el cual es inaugurado en 1922 en el barrio Larrañaga, ubicado sobre las Avenidas 8 de Octubre y José Garibaldi. En el año 1923 se instala sobre dicho edificio los estudios de la Radio Sud América General Electric. En los años cuarenta, se inaugura el edificio anexo, para los niveles de enseñanza primaria, y en el año 1957 comienza a publicarse el superventas uruguayo Manual de cocina del Instituto Crandon. Posteriormente abre sus puertas el Instituto Metodista Universitario Crandon.​​​​ Imparte clases de enseñanza maternal, inicial, primaria y secundaria; han sido siempre sus sellos educacionales el inglés avanzado y la economía doméstica. También cuenta con un bachillerato nocturno y los cursos de gastronomía profesional. En 2016 cuenta con 1.500 alumnos.​ Su director es el magíster Carlos Varela.​ Referencias Bibliografía 1957, Manual de cocina del Instituto Crandon (ISBN 9974761301)
Kostel Krista Dělníka a Panny Marie Lurdské (Atlántida)

Kostel Krista Dělníka a Panny Marie Lurdské (španělsky Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes) je římskokatolický kostel v Uruguayi. Nachází se v Estación Atlántida, části města Atlántida v departementu Canelones, přibližně 40 km severovýchodně od Montevidea. Vysvěcen byl v roce 1960. Pro svoji výjimečnou architekturu byl v roce 2021 zařazen mezi světové kulturní dědictví UNESCO. Autorem návrhu je inženýr a architekt Eladio Dieste (1917–2000). Stěny i střecha stavby mají vlnitý tvar. Veškeré konstrukce jsou z vyztuženého cihelného zdiva, nejsou zde žádné sloupy či vazníky. Vedle samotného kostela stojí 15 metrů vysoká zvonice, taktéž z cihel. Chrám má jednu hlavní loď o rozměrech 30 × 16 metrů. Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Krista Dělníka a Panny Marie Lurdské (Atlántida) na Wikimedia Commons
Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes

Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes (deutsch: Kirche Christus der Arbeiter und Unsere Liebe Frau von Lourdes) ist eine römisch-katholische Kirche des Bistums Canelones in Estación Atlántida, einem Teilort des Municipio Atlantida im Departamento Canelones, Uruguay. Oft wird sie nur kurz als Iglesia Cristo Obrero oder Kirche von Atlántida bezeichnet, da sie die Pfarrkirche dieses Stadtteils ist. Sie liegt am nördlichen Rand der Ortschaft bei Kilometer 164 km der Ruta 11. Die Kirche wurde von dem uruguayischen Architekten Eladio Dieste 1952 entworfen und von 1958 bis 1960 erbaut. 2018 wurde diese Kirche vorgeschlagen zur Aufnahme in die Welterbeliste der UNESCO, nachdem schon 2010 das Gesamtwerk des Architekten Dieste dafür vorgeschlagen worden war. Im Jahr 2021 wurde sie in die Liste des Weltkulturerbes aufgenommen. Die Kirche ist auf rechteckigem Grundriss aus armiertem Backstein erbaut, sowohl die Wände als auch das Dach sind wellenförmig geschwungen. Die Kirche misst 16 Meter in der Breite und 30 Meter in der Länge, die Höhe des Kirchenschiffs beträgt sieben Meter. Zur Kirche gehört ein Campanile aus durchbrochenem Ziegelmauerwerk von etwa drei Metern Durchmesser. Weblinks Iglesia de Atlántida. Departamento de Canelones, Montevideo (Uruguay). 1958. Eladio Dieste. In: Isabel Crespo Cabillo: Control gráfico de formas y superficies de transición. Dissertation, Universitat Politècnica de Catalunya, 2005, S. 161–172 (spanisch, PDF; 3,0 MB). Iglesia de la Parroquia de Cristo Obrero: Plan de Conservación y Manejo. Comisión del Patrimonio Cultural de la Nación, Ministerio de Educación y Cultura, 2017 (spanisch, PDF; 40,6 MB) Conservation & Management Plan for Cristo Obrero Church, Atlantida, Uruguay – The Getty Foundation. Video bei YouTube, 11:30 Minuten, mit Bauvorstellung, historischen Bildern vom Bauvorgang und der Bauaufnahme 2016 Nachweise
Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes

The Church of Christ the Worker and Our Lady of Lourdes (Spanish: Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes), also known simply as Iglesia de Estación Atlántida, is a Roman Catholic parish church and a World Heritage Site in Estación Atlántida, Uruguay. Description The temple is dedicated to Christ the Worker and Our Lady of Lourdes. It constitutes a renowned architectural landmark, it was designed in 1958 by the engineer Eladio Dieste. It is architecturally striking, described as "a simple rectangle, with side walls rising up in undulating curves to the maximum amplitude of their arcs" these walls supporting a similarly undulating roof, composed of a sequence of reinforced brick Gaussian vaults developed by Eladio Dieste. The cylindrical bell-tower, built in openwork exposed brick masonry, rises from the ground to the right of the main church facade, while the underground baptistery is located on the left side of the parvis, accessible from a triangular prismatic entrance and illuminated via a central oculus. The Church provides an eminent example of the remarkable formal and spatial achievements of modern architecture in Latin America during the second part of the 20th century, embodying the search for social equality with a spare use of resources, meeting structural imperatives to great aesthetic effect. The material is a very simple brickwork, which conforms a novel utilization of exposed bricks in a reinforced ceramics structure. In 2021 the Church was proclaimed as a UNESCO World Heritage Site under the name "The work of engineer Eladio Dieste: Church of Atlántida". References External links Pictures of "Cristo Obrero"
Église du Jésus-Ouvrier-et-Notre-Dame-de-Lourdes d'Estación Atlántida

L'église du Jésus-Ouvrier-et-Notre-Dame-de-Lourdes (espagnol : iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes) est une église paroissiale catholique romaine et un site du patrimoine mondial à Estación Atlántida, en Uruguay. Elle a été conçue par l'ingénieur Eladio Dieste en 1960. Références Liens externes Portail de l’Uruguay Portail du patrimoine mondial
Crkva Atlántida

Crkva Krista radnika i Gospe Lurdske (španjolski: Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes), također poznata kao i Crkva Atlántida, rimokatolička je župna crkva u Estación Atlántidi u Urugvaju, 45 km od Montevidea. Crkva je posvećena Kristu Radniku i Gospi Lurdskoj i predstavlja poznato arhitektonsko djelo koje je projektirao urugvajski arhitekt Eladio Dieste 1952.-1958. godine. Godine 2021. crkva je uvrštena ma UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Amerikama pod nazivom „Rad inženjera Eladija Diestea: Crkva Atlántida” jer predstavlja „značajan primjer izvanrednih formalnih i prostornih postignuća moderne arhitekture u Latinskoj Americi tijekom drugog dijela 20. stoljeća, utjelovljujući potragu za društvenom jednakošću uz štedljivo korištenje resursa, ispunjavajući graditeljska načela za postizanje visokog estetskog učinka”. Opis Arhitektonski upečatljivu jednobrodnu građevinu čini jednostavan pravokutnik (16 x 30 m), s bočnim stijenkama koje se uzdižu 7 m u zavojitim krivuljama do maksimalne amplitude lukova. Konstrukcijski, zid se sastoji od dvostruke ploče od opeke sa praznom komorom u sredini, koja je ispunjenom žbukom i čeličnom armaturom promjera 3 mm. Zmijoliki zidovi podupiru valoviti krov, sastavljen od niza armiranih „gausovih svodova” od opeke koje je razvio Eladio Dieste. Riječ je o tankoljusnoj strukturi krova debljine jedne opeke koja svoju čvrstoću dobiva od dvostruke zakrivljenosti lančanog luka koji odolijeva izvijanju. Iznad ulaza je kor smješten na polukatu. Taj je prostor izvana zatvoren zidom koji čine ploče od tokarene opeke u odnosu na ravninu zida. Ovim suptilnim pokretom ostvaren je dojam zabata koji izgleda kao da dominira glavnim pročeljem i također stvara nijanse prirodnog svjetla, stvarajući kontraste i gradijente iznutra. Cilindrični zvonik sa stijenama za penjanje iznutra, uzdiže se 15 m od tla, 8 m desno od pročelja glavne crkve. To je kružni toranj promjera oko 3 metra i zidova debljine samo 30 cm. Podzemna krstionica nalazi s lijeve strane predvorja i dostupna je s trokutastog prizmatičnog ulaza i osvijetljena putem središnjih okulusa. Materijal koji je korišten je jednostavna izložena opeka, ali predstavlja novitet uporabe opeke u ojačanoj konstrukciji, bez stupova i greda. Žbuka i čelik korišteni su samo kao elementi koji ojačavaju zid od opeke, omogućujući mu strukturnu aktivnost. Matematičkim izračunom ovaj je projekt koristio opeku kao nosivi element zgrade, pokušavajući se odmaknuti od tada aktualnih međunarodnih sustava gradnje. Prema Diesteu, „zdrava arhitektura ne može se proizvesti bez racionalnog i ekonomičnog korištenja materijala u gradnji”. Ova lagana konstrukcija, izrazito jeftina, arhitektonski je objekt velike graditeljske vještine, koja ekspresivne mogućnosti opeke dovodi do njihovog vrhunca. Unutra se nalazi izrezbareno drveno Raspelo koji je izradio kipar Eduardo Díaz Yepes i oltar sastavljen od bloka grubog zelenog granita. Izvori Vanjske poveznice