NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Krasnorichenske settlement hromada

Krasnorichenske settlement hromada (Ukrainian: Красноріченська селищна громада) is a hromada of Ukraine, located in Svatove Raion, Luhansk Oblast. Its administrative center is the town of Krasnorichenske. It has an area of 443.0 square kilometres (171.0 mi2) and a population of 7,977, as of 2020. The hromada contains 10 settlements: 1 town (Krasnorichenske) and 9 villages: Demographics As of the 2001 Ukrainian census, the municipality had a popukation of 11,464 people. The population is overwhelmingly Ukrainophone, while only less than 8% of the population speaks a different native language. See also List of hromadas of Ukraine References
Краснореченская поселковая община

Краснореченская поселковая территориальная община (укр. Красноріченська селищна територіальна громада) — территориальная община в Украине, в Сватовском районе Луганской области. Административный центр-поселок Краснореченское. Образована 14 июля 2017 года путем объединения Краснореченского поселкового совета и Бараниковского, Новоалександровского сельских советов Кременского района. Населённые пункты Посёлок — Краснореченское Села — Невское, Бараниковка, Грековка, Залиман, Макеевка, Нововодяное, Новолюбовка, Новоалександровка, Площанка. Органы власти Административный центр — Краснореченское Код КАТОТТГ — UA44100050000027880 Рада — Краснореченский поселковый совет Глава общины — Сергей Анатольевич Глущенко Примечания
Красноріченська селищна громада

Красноріченська селищна територіальна громада — територіальна громада в Україні, у Сватівському районі Луганської області. Адміністративний центр — селище Красноріченське. Площа громади — 244,74 км², населення — 6787 мешканців (2018). Утворена 14 липня 2017 року шляхом об'єднання Красноріченської селищної ради та Бараниківської, Новоолександрівської сільських рад Кремінського району. Населені пункти У складі громади: селище – Красноріченське, села – Балка Журавка, Бараниківка, Греківка, Залиман, Макіївка, Нововодяне, Новолюбівка, Новоолександрівка, Площанка Джерела
Pavlivske rural hromada

Pavlivske rural hromada (Ukrainian: Павлівська селищна громада) is a hromada of Ukraine, located in Zaporizhzhia Raion, Zaporizhzhia Oblast. Its administrative center is the village of Pavlivske. It has an area of 169.8 square kilometres (65.6 mi2) and a population of 4,629, as of 2020. The hromada contains 21 settlements, which are all villages: See also List of hromadas of Ukraine References
Павлівська сільська громада (Запорізька область)

Павлівська сільська громада — територіальна громада в Україні, у Запорізькому районі Запорізької області. Адміністративний центр — село Павлівське. Площа громади — 169,68 км², населення — 4724 мешканці (2020). Історія Громада утворена 16 грудня 2016 року шляхом об'єднання Павлівської та Семененківської сільських рад Вільнянського району. 19 липня 2020 року, в ході адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Вільнянського району, громада увійшла до складу новоствореного Запорізького району. У громаді розвивається футбольний спорт Населені пункти До складу громади входить 21 село: Берестове, Біляївка, Василівка, Вишневе, Вівчарне, Задорожнє, Зелене, Значкове, Любомирівка, Нововасилівка, Новоселівка, Новоукраїнка, Павлівське, Першозванівка, Поди, Резедівка, Роздолля, Семененкове, Солоне, Спасівка та Шевченкове. Примітки Посилання Павлівська сільська громада.
Vodiane rural hromada, Zaporizhzhia Oblast

Vodiane rural hromada (Ukrainian: Водянська селищна громада) is a hromada of Ukraine, located in Vasylivka Raion, Zaporizhzhia Oblast. Its administrative center is the village of Vodiane. It has an area of 365.2 square kilometres (141.0 mi2) and a population of 11,722, as of 2020. The hromada contains 8 settlements, including 7 villages: And 1 rural-type settlement: Zapovitne. See also List of hromadas of Ukraine References
Водянська сільська громада (Запорізька область)

Водянська сільська об'єднана територіальна громада — об'єднана територіальна громада в Україні, в Василівському районі Запорізької області. Адміністративний центр — село Водяне. Площа громади — 365,21 км², населення — 12 076 мешканців (2020). Утворена 13 жовтня 2016 року шляхом об'єднання Водянської, Дніпровської та Нововодянської сільських рад Кам'янсько-Дніпровського району. 21 листопада 2017 року внаслідок добровільного приєднання до громади приєдналася Заповітненська сільська рада. Населені пункти До складу громади входять 1 селище (Заповітне) і 7 сіл: Водяне, Дніпровка, Нововодяне, Новоукраїнка, Примірне, Симиренкове, Степове. Джерела
Rafanda (Užhorod)

Rafanda (ukrajinsky Рафанда) je označení pro obytný blok, který se nachází v užhorodské čtvrti Malé Galago na Ukrajině. Obytný blok je vymezen ulicemi Boženka, Mendelejeva, Naberežna nezaležnosti a Hojdy, v blízkosti náměstí Tomáše Masaryka. Blok domů, který je z jedné strany otevřen úzkou prolukou, navrhl československý architekt František Krupka, který je navrhl v roce 1929. Dvou- až třípatrové obytné domy vznikly ve 30. letech 20. století v době výstavby čtvrti Malé Galago, která sloužila především pro zemské úřady Podkarpatské Rusi. Kromě jednotlivých obytných domů se v bloku na jižní straně (na břehu řeky Uh) nachází nápadnější třípatrové průčelí s vjezdem do vnitrobloku, umístěném v středu jeho přízemí. Název objektu vznik nejspíše podle tehdejšího českého označení pro hádavou ženu. Komplex nikdy neprošel rekonstrukcí a je ve špatném stavu. Reference
Рафанда (Ужгород)

Рафанда (чеськ. Rafanda; будівлі Велика та Мала Рафанда) — житловий квартал розташований у районі Малий Ґалаґов міста Ужгород, Україна. Квартал обмежений вулицями Боженка, Менделєєва, Набережна Незалежності та Гойди, що поблизу площі Томаша Масарика. Квартал будинків, який з одного боку відкритий вузьким проходом, був спроєктований чехословацьким архітектором Франтішеком Крупкою, який спроєктував його у 1929 році, і який також спроєктував будівлю Земського уряду та будинок Леґіодружества в Ужгороді. Дво- та триповерхові житлові будинки були збудовані в 30-их роках XX-го століття під час будівництва району Малий Ґалаґо, який слугував переважно для земських/крайових установ Підкарпатської Русі. Окрім окремих житлових будинків, квартал з південної сторони (на березі річки Уж) має більш вражаючий триповерховий фасад з входом у внутрішній двір, розташований посередині першого поверху. Назва будівлі, ймовірно, походить від чеського терміну, що в той час використовувався для позначення сварливої жінки, чи від “пліткувати”, також існує версія, що слово “рафанда” є просто перекрученим словом “ротонда”. Комплекс ніколи не ремонтувався та перебуває у поганому стані. Примітки Посилання Рафанда | Ця будівля є однією з небагатьох в Ужгороді, що має власну назву. Етимологія слова «рафанда» — від чеського rafat…. kyiv.czechcentres.cz (укр.). Чеський центр. Київ. Тетяна ЛІТЕРАТІ, “Про Захід” (20 квітня 2016). Втрачений Ужгород: будинки з «іменами». prozahid.com (укр.). Про Захід. Павло Худіш, історик, краєзнавець (11 лютого 2017). Звідки походить назва ужгородської "Рафанди"?. Pershij.com.ua (укр.). актуальні новини Закарпаття. В Ужгороді руйнується Велика Рафанда - як зберегти пам'ятку на YouTube Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Рафанда (Ужгород)
Pereščepyne

Pereščepyne (ukrajinsky Перещепине) je město v Dněpropetrovské oblasti na Ukrajině. Má přibližně 9 600 obyvatel. Poloha a doprava Pereščepyne leží levém břehu Orilu, levého přítoku Dněpru, a zároveň na kanále Dněpr–Donbas. V rámci Dněpropetrovské oblasti leží na jejím severním okraji v Samarském rajónu, v přímém sousedství Charkovské oblasti. Přímo přes město prochází od jihu na severovýchod dálnice M18, po které je zde vedena Evropská silnice E105. Dnipro je po ní vzdáleno 75 kilometrů jižně a Charkov je po ní vzdálen 150 kilometrů severovýchodně. Přibližně dva kilometry západně od města leží stejnojmenná železniční stanice na trati vedoucí rovněž z Dnipra do Charkova. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pereschtschepyne na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pereščepyne na Wikimedia Commons Oficiální stránky (ukrajinsky)
Peresjtjepyne

Peresjtjepyne (ukrainsk: Переще́пине, tr. Peresjtjépyne, ukrainsk udtale: [pereˈʃtʃɛpɪne] ( hør); russisk: Переще́пино, tr. Peresjtjépino) er en by i Novomoskovsk rajon i Dnipropetrovsk oblast (provinsen) i Ukraine. Den ligger 75 km nord for Dnipro. Peresjtjepyne er vært for administrationen af Pereshchepyne urban hromada, en af hromadaerne i Ukraine. Byen ligger på venstre bred af floden Oril, en biflod til Dnepr, og ved Dnepr-Donbass-kanalen. Byen har et befolkningstal på 9.639 (2022) indbyggere. I 2001 var indbyggertallet 10.041, og i 2021 var det på omkring 9.720. Galleri Kilder Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Pereschtschepyne

Pereschtschepyne (ukrainisch ; russisch Перещепино Pereschtschepino) ist eine Stadt im Zentrum der Ukraine mit etwa 10.000 Einwohnern (2020). Die 1764 erstmals schriftlich erwähnte Ortschaft erhielt am 13. Januar 2000 den Status einer Stadt, bis dahin hatte sie den Status einer Siedlung städtischen Typs. Geographie Pereschtschepyne liegt im Norden des Rajons Samar, einem Rajon der Oblast Dnipropetrowsk an der Grenze zur Oblast Charkiw. Die Stadt liegt am linken Ufer des Oril, einem Nebenfluss des Dnepr, sowie am Dnepr-Donbas-Kanal. Über die Fernstraße M 18, eine Teilstrecke der E 105, die entlang der Stadt verläuft, ist die Stadt Dnipro in 75 km Entfernung Richtung Süden und die Stadt Charkiw nach 150 km auf derselben Straße in Richtung Norden zu erreichen. Der Bahnhof Pereschtschepyne liegt 2 km westlich der Stadt. Verwaltungsgliederung Am 2. Februar 2018 wurde die Stadt zum Zentrum der neugegründeten Stadtgemeinde Pereschtschepyne (Перещепинська міська громада/Pereschtschepynska miska hromada). Zu dieser zählen auch die 17 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer sowie die Ansiedlungen Kiltschen, Myroljubiwka und Wyschnewe, bis dahin bildete sie zusammen mit den Dörfern Kosyrschtschyna, Malokosyrschtschyna, Oleksandrija und Switschaniwka sowie der Ansiedlung Wyschnewe die gleichnamige Stadtratsgemeinde Pereschtschepyne (Перещепинська міська рада/Pereschtschepynska miska rada) im Norden des Rajons Nowomoskowsk. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Pereschtschepyne Teil der Gemeinde: Bevölkerung Quelle: Weblinks Einzelnachweise
Pereshchepyne

Pereschepyne (Ukrainian: Перещепине, IPA: [pereˈʃtʃɛpɪne] ) is a small city in Samar Raion, Dnipropetrovsk Oblast, Ukraine. It is located 70 miles (110 km) north of the administrative center of the oblast, Dnipro. Pereshchepyne hosts the administration of Pereshchepyne urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population: 9,639 (2022 estimate). In 2001, the population was 10,041. The first written mention of Pereshchepyne dates back to 1764. It was then a part of the Oril Palanka of the Nova Sich. According to the Account of a former Cossack ... M. L. Korzh, Pereshchepyne is named listed the 17 oldest Cossack settlements in the Katerynoslav region. Demographics As of the 2001 Ukrainian census, Pereshchpyne had a population of 10,150 inhabitants. The ethnic and linguistic composition of the population at the time of the census was as follows: Gallery References External links
Pereshchépine

Pereshchépine (en ucraniano: Перещепине, romanizado: Pereshchépyne) es una ciudad ucraniana perteneciente al óblast de Dnipropetrovsk. Situada en el este del país, forma parte del raión de Novomoskovsk y del municipio (hromada) homónimo.​ Toponimia El nombre de la ciudad en ruso también es Pereshchépino (en ruso: Перещепино). Geografía Pereshchépine está situada a orillas del río Oril, 70 kilómetros al norte de Dnipró. Historia La primera mención escrita de Pereshchépine se remonta a 1764. En ese entonces formaba parte de la palanka de Orelska del Sich de Pidpilnenska. Según el relato de un ex cosaco, Pereshchépine figura entre los 17 asentamientos cosacos más antiguos de la gobernación de Yekaterinoslav.​En 1768, las tropas del kan de Crimea, tras haber atravesado la orilla izquierda del Dniéper, atacaron los asentamientos cosacos a lo largo de los ríos Oril y Samara, incluido Pereshchépine.​ Después del exitoso final de la guerra ruso-turca de 1768-1774, Pereshchépine comenzó a ser reconstruida y poblada nuevamente.A finales del siglo XIX, Pereshchépine era una aldea en el uyezd de Novomoskovsk. En 1938, Pereshchépine recibió el estatus de asentamiento de tipo urbano. Durante la Segunda Guerra Mundial, las tropas soviéticas abandonaron Pereshchépine el 30 de septiembre de 1941. Tras la expulsión de los nazis en el otoño de 1943, el pueblo quedó en ruinas. Hasta 1963, Pereshchépine fue el centro del raión de Pereshchépine. Pereshchépiene recibió el estatus de ciudad desde el año 2000.​ Demografía La evolución de la población de Pereshchépine entre 1959 y 2022 fue la siguiente:Según el censo de 2001, el 86,92% de la población son ucranianos y el 10,98% son rusos. En cuanto al idioma, la lengua materna de la mayoría de los habitantes, el 85,99%, es el ucraniano; del 13,27%, el ruso.​ Infraestructura Transporte Por la autopista M18, que discurre a lo largo de la ciudad,se llega a las ciudades de Járkov y a Dnipró. La estación de tren de Pereshchépine está a 2 km al oeste de la ciudad. Galería Referencias
Perechtchepyne

Perechtchepyne (en ukrainien : Перещепине) ou Perechtchepino (en russe : Перещепино) est une ville de l'oblast de Dnipropetrovsk, en Ukraine orientale, et dépend du raïon de Samar. Sa population s'élevait à 10 178 habitants en 2013. Géographie Perechtchepyne est arrosée par la rivière Oril, affluente de rive gauche du fleuve Dniepr, et se trouve à 70 km au nord de la ville de Dnipro. La commune est également traversée par le Canal Dniepr - Donbass, qui joint le Dniepr à la rivière Donets. Communauté territoriale La ville est le centre d'une communauté territoriale homonyme (uk) regroupant les localités suivantes : Vychneve, Kiltchen, Myrolioubivka, Bahate, Voskressenivka, Hannivka, Holoubivka, Kernossivka, Kozyrchtchyna, Leventsivka, Malokozyrchtchyna, Mykhaïlivka, Novochandrivka, Oleksandria, Orlivka, Panassivka, Rivne, Svitchanivka, Troïtske et Chandrivka. Histoire La première mention écrite de Pereshchepyne remonte à 1764. Elle faisait alors partie de la palanka d'Orelska (uk) du Nova Sich (uk). Selon le Récit d'un ancien cosaque... M. L. Korzh, Pereshchepyne figure sur la liste des 17 plus anciennes colonies cosaques de la région de Iekaterynoslav. À la fin du XIXe siècle, Perechtchepyne est un village de l'ouiezd de Novomoskovsk, dans le gouvernement de Iekaterinoslav. Elle a le statut de ville depuis 2000. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Transports Perechtchepyne se trouve sur la route européenne 105, qui correspond à la route ukrainienne M-26 reliant Kharkiv à Dnipro. Elle est également desservie par le canal Dniepr-Donbass. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’Ukraine
Pereščepyne

Pereščepyne (in ucraino Перещепине?; in russo Перещепино?, Pereščepino) è una città (9639 abitanti) nel distretto di Novomoskovs'k, nell'oblast' di Dnipropetrovs'k, in Ucraina. Ospita l'amministrazione della comunità distrettuale di Pereščepyne, una delle comunità territoriali dell'Ucraina. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pereščepyne Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pereschepynske.otg.dp.gov.ua.
Pereszczepyne

Pereszczepyne (ukr. Перещепине) – miasto na Ukrainie w obwodzie dniepropietrowskim, liczy 9,9 tys. mieszkańców. Historia Od 1938 roku miejscowość posiada status osiedla typu miejskiego. W 1989 liczyła 9 882 mieszkańców. 13 stycznia 2000 uzyskała prawa miejskie. W 2013 liczyła 10 178 mieszkańców. Przypisy
Pereșcepîne

Pereșcepîne (în ucraineană Перещепине) este un oraș raional din raionul Novomoskovsk, regiunea Dnipropetrovsk, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Komintern, Malokozîrșciîna, Oleksandria și Sviceanivka. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Pereșcepîne era vorbitoare de ucraineană (85,99%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (13,27%). Vezi și Lista orașelor din Ucraina Note
Dočasná budova Zemského úřadu

Dočasná budova Zemského úřadu (ukrajinsky Тимчасова будівля Земського уряду, Tymčasova budivlja Zemskoho urjadu) se nachází v ukrajinském městě Užhorod, v jeho místní části Malé Galago, na rohu ulic Dovženka a Braščajkiv. Budova, kterou ve stylu tehdy populárního rondokubismu navrhl architekt Alois Dryák, byla dokončena v roce 1924. Třípatrová budova měla sloužit pro potřeby správy Podkarpatské Rusi pouze dočasně, do vybudování nového, reprezentativního sídla. Tím se nakonec stala budova dnešní Oblastní rady, která byla dokončena v polovině 30. let 20. století. Pro dočasné sídlo Zemského úřadu zvolil Dryák řadu prvků typických pro 20. léta 20. století, které bývají také popisovány jako „národní styl“. Fasáda byla provedena v okrové budově. Pod střechou se nachází červený dekorativní pás, který nebyl uplatněn na fasádě již nikde jinde, a to proto, aby vynikly rondokubistické prvky na fasádě. Budova po dokončení dnešní Oblastní rady začala sloužit především jako obytný dům. Reference
Тимчасова будівля Земського уряду (Ужгород)

тимчасова будівля Земського уряду (чеськ. Dočasná budova Zemského úřadu; також: Перша урядова будівля) — будівля знаходиться в українському місті Ужгород, у районі Малий Ґалаґов, на розі вулиць Довженка та Бращайків. Будівля, спроектована архітектором Алоїзом Дряком у популярному на той час стилі рондокубізм (чеському ар-деко), будівництво було завершено в 1924 році. Триповерхова будівля мала на меті тимчасово обслуговувати потреби адміністрації Підкарпатської Русі, доки не буде збудовано нове, більш представницьке місце. Зрештою, цю роль стала виконувати будівля Земського уряду (сучасної облради / ОДА), будівництво якої було завершено в середині 30-их років XX-го століття. Для тимчасового місця розташування Земського уряду Алоїз Дряк обрав низку елементів, типових для 1920-х років, які також називають «національним/народним стилем» („národní styl“). Фасад був виконаний у кольорі охри. Під дахом є червона декоративна смуга, яка більше ніде на фасаді не використовувалася, й це зроблено для того, щоб виділити рондокубістичні елементи на фасаді. Після завершення будівництва сьогоднішньої Обласної ради будівля почала служити переважно як житловий об'єкт, яким і є досі. Примітки Посилання Тимчасова урядова будівля. kyiv.czechcentres.cz (укр.). Чеський центр Київ. Архів оригіналу за 29 квітня 2025. Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Тимчасова будівля Земського уряду (Ужгород) Див. також Будівля Земського уряду (Ужгород) Малий Ґалаґов
St. Paraskeva Church, Lviv

The Church of St. Paraskevi in Lviv (Ukrainian Церква святої Параскеви П'ятниці) is located at Khmelnytsky 77 B (Ukr вул. Богдана Хмельницького, 77В, before 1945 – st. Żółkiewska) at the foot of the High Castle. History of the building St.Paraskeva (or Paraskevy Piatnyci) church belongs to the oldest religious buildings of the city. Its construction dates back to the 13th-14th centuries. Was substantially rebuilt after a fire in 1623. Due to the persecution of the Orthodox Church in Polish–Lithuanian Commonwealth funds for reconstruction was provided by Moldavian Voevod Vasile Lupu, which was completed in 1644. Building blocks were hewn sandstone. The single-nave church has a defensive character – its walls are thick and the windows small, also further demonstrated by the loopholes in the upper storeys of the tower. Enclosed is an octagonal apse. The wall bears the coat of arms of Moldova of the hospodar – the head of an aurochs with the sun, moon and star. In 1885, a fundamental overhaul of the entire building was made. The high, square tower is linked organically with the competent body of the temple. In 1908, it was covered with a new, domed helmet, designed by architect Michal Łużecki and placed at the current helmet tent, then the smaller towers at the corners were added. A decorative element of the tower is an attic with a blind arcade of arches of Romanesque and Renaissance pilasters. In 1987–1990, a new bell tower was built in the courtyard in front of the façade, which was harmonized with architecture of the old church. References Mentioned Ion Turcanu. Illustrated History of Romania, Ed. Litera, Bucuresti-Chisinau, 2007
Kerk van de Heilige Paraskeva (Lviv)

De Kerk van de Heilige Paraskeva (Oekraïens: Церква святої Параскеви П'ятниці) is een aan de voet van de Burchtheuvel gelegen kerkgebouw in het centrum van de Oekraïense stad Lviv. De orthodoxe Paraskevakerk werd in 1645 op de plaats van een vroeger godshuis gebouwd op initiatief van de Moldavische prins Vasile Lupu. Het eenschepige gebouw heeft een duidelijk defensief karakter; de muren zijn dik, de vensters klein en er zijn schietgaten in de bovenste delen van de kerk. Het gebouw kent een achthoekige apsis. In de muur herinnert een gevelsteen uit de bouwperiode met het wapen van het voormalige prinsdom Moldavië, een oeros met de zon, maan en ster, aan de stichter van de kerk. In 1885 vond er een restauratie plaats. De hoge vierkante toren is geïntegreerd in het kerkschip en werd in 1908 van een nieuwe spits voorzien met op de hoeken kleine torentjes. In de jaren 1987-1990 werd tegenover de toren een nieuwe, bij de kerk passende, klokkentoren gebouwd. Het interieur van de Paraskevakerk bleef goed bewaard. Blikvanger is de grote vergulde iconostase met zes geledingen. De iconostase werd gemaakt door ambachtslieden uit Lemberg in het begin van de 17e eeuw en bevat meer dan 70 iconen. Verreweg de meeste iconen dateren uit de 17e eeuw, in de 19e eeuw werden er enkele nieuwe iconen toegevoegd. Afbeeldingen
Cerkiew św. Paraskiewy we Lwowie

Cerkiew św. Paraskiewy (ukr. Церква святої Параскеви П'ятниці) – zabytkowa świątynia chrześcijańska położona przy ulicy Bohdana Chmielnickiego 77 B (ukr. вул. Богдана Хмельницького, 77В; przed 1945 – ulica Żółkiewska) u podnóża Wysokiego Zamku. Obecnie (XXI w.) jest to cerkiew prawosławna w jurysdykcji eparchii lwowsko-sokalskiej Kościoła Prawosławnego Ukrainy. Historia i architektura Cerkiew św. Paraskiewy (lub Piatnyci) została zbudowana z inicjatywy hospodara mołdawskiego Bazylego Lupu w 1645 na miejscu wcześniejszej budowli. Budulcem był ociosany piaskowiec. Jednonawowa cerkiew ma charakter obronny – jej mury są grube a okna małe; świadczą też o tym otwory strzelnicze w górnej kondygnacji wieży. Zamknięta jest ośmioboczną apsydą. Na murze widnieje herb hospodara – łeb bawołu ze słońcem, księżycem i koroną. W 1885 dokonano zasadniczego remontu całej budowli. Wysoka, czworoboczna wieża jest związana organicznie z właściwym korpusem świątyni. W 1908 została nakryta nowym, kopulastym hełmem, zaprojektowanym przez architekta Michała Łużeckiego i umieszczonym w miejscu dotychczasowego hełmu namiotowego; wtedy też dodano na rogach mniejsze wieżyczki. Elementem dekoracyjnym wieży jest attyka ze ślepą arkadą łuków romańskich i pilastrów renesansowych. W latach 1987–1990 na dziedzińcu od strony fasady zbudowano nową dzwonnicę, która miała nawiązywać do architektury starej świątyni. Wyposażenie Najcenniejszym artystycznie elementem wyposażenia cerkwi jest wspaniały, staroruski ikonostas w stylu bizantyjskim z początku XVII w., pozłacany, bogato rzeźbiony, zawierający ponad 70 ikon. Poziom wykonawczy i zastosowana technika wskazują na autorstwo lwowskiego malarza i portrecisty F. Seńkowicza lub jego uczniów. W 1870, podczas renowacji dolną część ikonostasu uzupełniono nowymi obrazami namalowanymi przez A. Kaczmarskiego. W trakcie konserwacji ikonostasu w 1982 przywrócono mu pierwotny wygląd. Sklepienie nawy i prezbiterium pokryte jest freskami Łukasza Dolińskiego z końca XVIII w. Przypisy Bibliografia Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński: Lwów, Przewodnik turystyczny. Wrocław: Ossolineum, 1992. ISBN 83-04-03913-3. Bartłomiej Kaczorowski: Zabytki starego Lwowa. Warszawa: Oficyna Wydawnicza INTERIM, 1990. ISBN 83-85083-02-2. Aleksander Medyński: Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto. Lwów: wyd. nakładem autora, 1937. Linki zewnętrzne Opis cerkwi na lvivcenter.org