NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torre de telecomunicaciones de Kiev

La Torre de televisión de Kiev (en ucraniano: Телевізійна вежа, romanizado: Televiziyna vezha) es una torre de telecomunicaciones de celosía y acero, de 385 m de altura, construida en 1973 en Kiev, Unión Soviética (hoy Ucrania), como repetidor en la región ucraniana de los canales de radio y televisión soviéticos, así como punto emisor de las desconexiones de la Radiotelevisión Soviética para la República Socialista Soviética de Ucrania. Desde 1991 se encarga de la emisión nacional principal de las radios y televisiones ucranianas. Es la estructura de acero más alta del mundo.​ La torre nunca ha estado abierta al público. La torre fue diseñada originalmente para Moscú, la entonces capital soviética, pero el Ayuntamiento de la ciudad prefirió una torre más "sólida", lo que derivó en la construcción de la Torre Ostánkino. Cuando Kiev necesitó su propia torre, se reintrodujo el proyecto, aunque el Gobierno soviético ordenó a los ingenieros que redujeran la altura de la torre de Kiev en casi un 30%, para que no fuera tan alta como la torre de la entonces capital Moscú.​ La construcción cuenta con un coste de unos $12 millones. Hecha de tubos de acero de diferentes diámetros y grosores, la estructura pesa 2700 toneladas. El tubo central, o núcleo, donde se sitúan los ascensores, tiene un diámetro de 4m y un grosor de 12mm. Encima de la base hay una planta cerrada que alberga equipos de transmisión y recepción de ondas y a unos doscientos metros hay una segunda planta cerrada que contiene transmisores de televisión y FM, así como una sala de control y mantenimiento. El ascensor llega únicamente hasta esta segunda planta. La torre es única en el sentido de que no se usan sujeciones mecánicas en la estructura; todas las juntas, tubos y elementos están unidos por soldadura.​ Durante la invasión rusa de Ucrania La torre sufrió un bombardeo por las fuerzas rusas durante la invasión rusa de Ucrania de 2022. El 1 de marzo de 2022, durante la batalla de Kiev se dispararon varias bombas FAB-500 contra la estructura de la torre de televisión. Un cohete impactó en la sala de equipos de la propia torre y el otro en la subestación transformadora que le suministraba electricidad. Como resultado la torre quedó inutilizada, 5 personas murieron y otras 5 resultaron heridas. También todos los canales de televisión ucranianos no funcionaron durante algún tiempo, pero más tarde el mismo día se restableció la transmisión de algunos.​ Aunque el edificio no colapsó tras el ataque, desde entonces no presta servicio radioteledifusor debido a los daños provocados tanto en la propia estructura de la torre como en sus antenas.​ Véase también Anexo:Torres más altas del mundo Torre Ostánkino Torre de Járkov Referencias Enlaces externos «Torre de telecomunicaciones de Kiev» (en inglés). Structurae. La Torre de Televisión de Kiev en members.lycos.nl La Torre de Televisión de Kiev en Emporis
Tour de télévision de Kiev

La tour de télévision de Kiev (en ukrainien Телевізійна вежа, Televiziïna veja) est une tour d'une hauteur de 385 m construite en acier en 1973 et située à Kiev, en Ukraine. Fermée au public, elle est utilisée pour la diffusion de la radio et de la télévision. C'est la plus haute construction autoportante en acier dans le monde. Le 1er mars 2022, la tour se voit en incapacité de diffusion à la suite de frappes russes lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie. Présentation Fabriquée en tubes d'acier de différents diamètres et épaisseurs, la structure pèse 2700 tonnes. Le tube central, dans lequel l'ascenseur est situé, a 4 mètres de diamètre pour 12 millimètres d'épaisseur. Il repose sur une base à quatre pieds qui mesure environ 100 mètres de haut. La base abrite l'émetteur et le récepteur de la tour. À environ 200 mètres du sol se trouve le second niveau, qui renferme la partie télévision et les émetteurs FM de l'édifice. Ce deuxième niveau est le terminus de l'ascenseur. La tour est unique car tous les joints, pipes et luminaires sont fixés par soudage. Historique Construction La construction a commencé en 1968 et elle s'est achevée en 1973, pour un coût équivalent à environ douze millions de dollars. La tour avait initialement été conçue pour la ville de Moscou, capitale de l'URSS à l'époque. Mais les autorités de Moscou avaient préféré une tour plus « solide », finalement construite : il s'agit de la tour Ostankino. Plus tard, quand Kiev a eu besoin de sa propre tour, le projet a été représenté. Le gouvernement de l'URSS a alors ordonné aux ingénieurs de réduire la tour de près de 30 %, afin qu'elle ne soit pas plus grande que celle de Moscou. Dégâts de l'invasion russe de 2022 Le 1er mars 2022 vers 17 h 30 heure locale (UTC+2) dans la continuité de l'offensive de Kiev, lors du sixième jour de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, des explosions sont entendues à des kilomètres à la ronde. La tour de télévision de Kiev est touchée par une frappe russe, le premier bilan fait état de 5 morts. Le ministère de l’intérieur ukrainien annonce que cette opération a entrainé l’interruption des diffusions. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Kiev TV Tower » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Répliques et imitations de la tour Eiffel ; Tour de télévision de Kharkiv ; Liste de tours en acier. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : The Skyscraper Center Structurae Portail des télécommunications Portail de l’Ukraine Portail de la guerre russo-ukrainienne
Televisietoren van Kiev

De televisietoren van Kiev (Oekraïens: Київська телевежа; Kyivska televescha of Телевізійна вежа; Televiziyna vezha) is een 385 m hoge stalen zendmast in Kiev (Oekraïne). Hij werd in 1973 van "van bovenaf" opgebouwd, zonder gebruik van kranen of helikopters. Alle elementen van de stalen toren, de hoogste stalen toren in de wereld, werden aan elkaar gelast. De toren wordt gebruikt voor het verzenden van televisie- en radiosignalen. Op dinsdag 1 maart 2022, tijdens de Slag om Kyiv, is de toren tijdelijk buiten gebruik geweest door een bombardement door Rusland.
Kijowska wieża telewizyjna

Kijowska wieża telewizyjna (ukr. Київська телевежа) – wieża telewizyjna o wysokości 385 m w Kijowie. Została wybudowana w latach 1968–1973 dla nadawania przekazu państwowego radia i telewizji. Najwyższa budowla w Kijowie i na całej Ukrainie oraz najwyższa konstrukcja budowlana na świecie w momencie otwarcia. 1 marca 2022, w czasie rosyjskiej inwazji na Ukrainę wieża została uszkodzona w wyniku ostrzału rakietowego, który zabił pięcioro pracowników telewizji i ranił kolejną piątkę. Wskutek trafienia przez kilka godzin nie nadawała żadna ukraińska stacja telewizyjna. Zobacz też lista najwyższych wież na świecie lista najwyższych wolno stojących budowli na świecie Przypisy
Jüdischer Friedhof (Buschtyno)

Der Jüdische Friedhof in Buschtyno, einem Ort in der ukrainischen Oblast Transkarpatien, stammt aus der Mitte des 19. Jahrhunderts. Er ist eingezäunt und wird noch für Begräbnisse genutzt. Der jüdische Friedhof ist auf Katasterkarten von 1865 nicht eingezeichnet, so dass er vermutlich aus späteren Jahren stammt. Der älteste vorhandene Grabstein ist von 1890. Insgesamt befinden sich hier circa 250 Grabsteine. Zusätzlich gibt es ein Mausoleum (Ohel) des 1895 gestorbenen Rabbis Mordechai aus Nadwirna. Auch Nachkommen von ihm sind dort bestattet. Siehe auch Liste jüdischer Friedhöfe in der Ukraine Weblinks Einzelnachweise
Embassy of China, Kyiv

The Embassy of the People's Republic of China in Ukraine (Ukrainian: Посольство Китайської Народної Республіки в Україні, romanized: Posolstvo Kytaiskoi Narodnoi Respubliky v Ukraini; Chinese: 中华人民共和国驻乌克兰大使馆) is the diplomatic mission of the People's Republic of China in Ukraine. History Following the Declaration of Independence of Ukraine on 24 August 1991, the People's Republic of China recognised Ukraine as a sovereign state on 27 December 1991. Diplomatic relations between Ukraine and China were established on 4 January 1992. The embassy relocated to Lviv in March 2022 due to the Russian invasion of Ukraine. Ambassador The Chinese ambassador to Ukraine is the official representative of the People's Republic of China to Ukraine. List of representatives See also Embassy of Ukraine, Beijing China-Ukraine relations Foreign relations of China Foreign relations of Ukraine List of diplomatic missions in Ukraine List of diplomatic missions of China References External links Chinese Foreign Ministry about relations with Ukraine (in Russian and Chinese) Chinese embassy in Kyiv Ministry of Foreign Affairs of Ukraine
Посольство КНР в Україні

Посольство Китайської Народної Республіки в Україні (кит. 中国驻乌克兰大使馆, скор. Посольство КНР в Україні) — офіційне дипломатичне представництво КНР в Україні, відповідає за розвиток та підтримання відносин між КНР та Україною. Історія дипломатичних відносин Після проголошення незалежності Україною 24 серпня 1991 року КНР визнала Україну 27 грудня 1991 року. 4 січня 1992 року між Україною та КНР було встановлено дипломатичні відносини. Історія будівлі посольства Будівля була споруджена на замовлення київського генерал-губернатора Михайла Драгомирова за адресою Олександрівська, 3 (нині М.Грушевського, 32). Під час Першої світової війни в приміщенні розміщувався військовий шпиталь. У 1918 році в цій будівлі розміщувалася канцелярія Штабу Ясновельможного пана Гетьмана Української Держави Павла Скоропадського. За часів Української РСР в будівлі проживали військові керівники. З 1992 року в цій будівлі розміщується Посольство Китайської Народної Республіки в Україні. Структура посольства Протокол Прес-секретар Консульський відділ Канцелярія Політичний відділ Військовий аташе відділ у справах культури відділ у справах освіти відділ у справах науки і техніки Посли КНР в Україні Консульства Китайської Республіки в Україні Уповноважені посольства Китайської Республіки УНР, м. Київ, вулиця Левашовська, 1 (Особняк Маркуса Зайцева). Чжу Шао Ян (1918—1920), уповноважений китайського посольства; Лі Зун Сін (1920—1921); УРСР, Харків, вулиця Рибна, 4 Лі Зун Сін (1921—1922), голова виконкому Спілки китайських громадян в Україні; Фу Сун Тін (1922—1923); Сю Шен (1923—1924). Генеральне консульство КНР в Одесі 65014, Україна, м. Одеса, пров. Нахімова, 2 Генеральні консули КНР з 2006 року пан Сунь Ліньцзян (2006—2008) пані У Сяоін (2008—2013) пан Юй Чуньлі (2013—2014) в.о. пан Цао Юньлун (2014—2016) пані Чжао Сянжун (2016—2018) пан Сун Ліцюнь (2018—2022) Див. також Українсько-китайські відносини Український дипломатичний корпус Список дипломатичних місій України Посольство України в КНР Китайці в Україні Лі Хуей Примітки Посилання Посольство Китаю в Україні [Архівовано 19 січня 2012 у Wayback Machine.] Міністерство закордонних справ Китаю [Архівовано 1 травня 2012 у Wayback Machine.] Генеральне консульство КНР в Одесі [Архівовано 25 лютого 2021 у Wayback Machine.]
Embassy of Poland, Kyiv

The Embassy of Poland in Kyiv (Polish: Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie, Ukrainian: Посольство Республіки Польща в Києві) is the diplomatic mission of the Republic of Poland in Ukraine. History Following the Declaration of Independence of Ukraine on 24 August 1991, Poland recognized Ukraine on 2 December 1991. Diplomatic relations between the two countries was established on 4 January 1992. List of ambassadors Stanislaw Wankowicz (1918) Bogdan Kutyłowski (1919–1921) John Francis Pulaski (1921) Francis Charwat (1921–1923) Marcel Szarota (1923–1924) Jerzy Kozakiewicz (1992–1997) Jerzy Bahr (1997–2001) Marek Ziółkowski (2001–2005) Jacek Kluczkowski (2005–2010) Henryk Litwin (2011–2016) Jan Piekło (2016–2019) Bartosz Cichocki (2019–2023) Jarosław Guzy (2023–2024) Piotr Łukasiewicz, Chargé d'affaires (since 2024) See also Poland-Ukraine relations Foreign relations of Poland Foreign relations of Ukraine Embassy of Ukraine, Warsaw Diplomatic missions in Ukraine Diplomatic missions of Poland References External links Embassy of Poland in Kyiv Ministry of Foreign Affairs of Poland Ministry of Foreign Affairs of Ukraine
Посольство Польши на Украине

Посольство Республики Польша в Киеве (пол. Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie) — главная дипломатическая миссия Польши на Украине, расположено в старом городе на улице Ярославов Вал. Кроме посольства Польша имеет на территории Украины несколько Генеральных консульств: в Виннице, Львове, Луцке, Одессе и в Харькове. Дипломатические отношения После провозглашения независимости Украины 24 августа 1991 года Польша признала Украину 2 декабря 1991 года. 4 января 1992 между Украиной и Польшей были установлены дипломатические отношения. Отделы посольства Политический отдел Бюро Атташе по вопросам обороны Экономический отдел Отдел администрации и финансов Консульский отдел Отдел содействия торговле и инвестициям Послы Польши на Украине Станислав Ванькович (1918) Богдан Кутиловский (1919—1921) Франтишек Ян Пуляский (1921) Франтишек Харват (1921—1923) Маркел Шарота (1923—1924) Ежи Козакевич (1992—1997) Ежи Бар (1997—2001) Марек Зюлковский (2001—2005) Яцек Ключковский (2005—2010) Дариуш Гурчинский (2010—2011) Генрик Литвин (2011—2016) Ян Пекло (2016—2019) Бартош Цихоцький (2019—2023) Ярослав Гузы (2023—2024) См. также Посольство Украины в Польше Польский институт в Киеве Примечания Ссылки Официальный сайт Посольства Польши. (пол.)
Huta (okres Užhorod)

Huta (ukrajinsky Гута, maďarsky Unghuta) je část obce Kamjanycja v Onokivecké vesnické územní hromadě v okrese Užhorod v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. V roce 2001 zde žilo 282 obyvatel. Historie Do uzavření Trianonské smlouvy byla ves součástí Uherska, poté byla součástí Československa. V roce 1921 zde stálo 122 domů a žilo 682 obyvatel, z toho 671 Čechoslováků, tj. Čechů a Slováků, 2 Maďaři a 3 Židé. V roce 1939 byla ves okupována Maďarskem. Od roku 1945 byla součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR. Od roku 1991 je součástí nezávislé Ukrajiny. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Гута (Ужгородський район) na ukrajinské Wikipedii.
Unghuta

Unghuta (ukránul: Гута) település Ukrajnában, Kárpátalján, az Ungvári járásban. Fekvése Ungvártól északkeletre, Ungpéteri és Ókemence közt fekvő település. Története Unghuta a 17. század közepe körül keletkezhetett, mivel neve az 1631. évi összeírásban még nem szerepelt. A falu alapítói üvegkészítők voltak. 1715-1720 között az elpusztult települések között szerepelt, és csak a 18. század második felében települt újra. A 18. század végén Vályi András így ír róla: „HUTA. Öreg Huta. Ungvár Várm. birtokosai több Uraságok, lakosai ó hitűek, fekszik az Ungvári Uradalomban, határja soványas.” Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Hutta, tót falu, Ungh vmegyében, ut. p. Unghvárhoz északra 1 1/4 mfdnyire: 332 római, 17 g. kath., 8 zsidó lak. F. u. a kamara.” A trianoni béke előtt Ung vármegye Ungvári járásához tartozott. Az első világháborút követően a községet a mesterségesen létrehozott Csehszlovákiához csatolták, majd 1938-tól ismét Magyarországhoz tartozott 1944 őszéig, amikor a szovjet csapatok megszállták. Ennek következtében 1945-ben az Ukrán Szovjet Szocialista Köztársaság, s ezzel együtt a Szovjetunió részévé vált. 1991 óta a független Ukrajna része. Népessége 1910-ben 685 lakosából 3 magyar, 666 szlovák, 9 ruszin volt; ebből 650 római katolikus, 28 görögkatolikus, 7 izraelita volt. Források A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X Jegyzetek
Huta, Ujhorod

Huta (în ucraineană Гута) este un sat în comuna Kameanîțea din raionul Ujhorod, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Huta era vorbitoare de ucraineană (92,63%), existând în minoritate și vorbitori de slovacă (3,86%) și rusă (3,51%). Note
Гута (Закарпатская область)

Гу́та (укр. Гута) — село в Оноковской сельской общине Ужгородского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 285 человек. Почтовый индекс — 89411. Ссылки Гута на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Schlangenwall

Schlangenwall (ukrainisch Змієві вали Smijewi waly; russisch Змиевы валы Smijewy waly) ist eine Landmarke im Norden der Ukraine, in der Nähe von Kiew. Sie umfasst ein älteres System der Fortifikationswälle und eine modernere Befestigung aus dem Zweiten Weltkrieg. Die älteren Wälle sind mit der Radiokohlenstoffmethode vom 2. Jahrhundert v. Chr. bis zum 7. Jahrhundert n. Chr. datiert. Welches Volk sie gebaut hat, ist nicht eindeutig bekannt. Hypothesen sprechen von Sarmaten, Ostgoten und frühen Ostslawen (Anten). Die Wälle sollten offensichtlich vor den Nomaden aus südlichen Steppen schützen. Die bekannten Reste der Wälle haben eine Länge von insgesamt 1000 Kilometern. In der Epoche der Kiewer Rus wurden die Schlangenwälle unter Großfürst Wladimir dem Großen und seinen Nachfolgern ausgebaut. Neuere Abschnitte enthalten im Inneren hölzerne Rümpfe, die die Erdwälle um sie herum stabilisieren. Die Höhe der mittlerweile stark erodierten Schlangenwälle betrug etwa 8 bis 10 m. Wissenschaftler äußerten die Vermutung, dass auf den Schlangenwällen zu Wladimirs Zeiten hölzerne Befestigungen vorhanden waren. Entlang der Schlangenwälle ziehen sich auf der südlichen Seite Spuren von einem Graben. Siehe auch Russische Verhaulinie Weblinks
Serpent's Wall

The Serpent's Wall (Ukrainian: Змієві вали, romanized: Zmiievi valy, lit. 'Winged dragon's walls') is an ancient system of earthworks (valla) located in the middle Dnieper Ukraine (Naddniprianshchyna) that stretch across primarily Kyiv Oblast, Ukraine. They seem to be similar in purpose and character to Trajan's Wall situated to the southwest in Bessarabia. The remaining ancient walls have a total length of 1,000 km and constitute less than 20% of the original wall system. History According to legend, the earthworks are the result of ancient events when a mythical hero (bohatyr), Kozmodemian (or Borysohlib), in order to slay the gargantuan dragon (serpent) Gornych, harnessed it to a giant plow and furrowed the earth. Gornych bit the dust and left furrows, on both sides of which were immense banks of earth that became known as Serpent's Wall. The ancient walls were built between the 2nd century BC and 7th century AD, according to carbon dating. There are three theories as to what peoples built the walls: either the Sarmatians against the Scythians, or the Goths of Oium against the Huns, or the Early East Slavs against the nomads of the southern steppes. In Slavic culture, the warlike nomads are often associated with the winged dragon, hence the name. On the right bank of Dnieper between its tributaries Teteriv and Ros the remnants of the walls form six lines stretching from west to east. One Serpent's Wall passed over the left bank of Dnieper and its tributary Sula. The 1974-85 explorations established that Serpent's Wall is a remnant of wooded earth fortifications built at the end of 10th and the first half of 11th centuries, smaller part in the 12th century, to protect middle Dnieper Ukraine and Kyiv from Pechenegs and Cumans. Later excavation, southeast of the historical town Pereiaslav, brought to light ceramic materials dated to the third or fourth century and attributed to the Chernyakhov culture. Remains of a timber construction were also found in a trial excavation of 2019 near the village of Khotsky. While none of these findings are conclusive, they concur in suggesting a later date of construction than earlier theories. Due to military unrest in the region, specifically Russia's 2022 attempt to surround Kyiv, the damage to nearby sections of the Serpent's Wall is of yet impossible to assess. Gallery References External links Photo documentary about the Serpent's Wall, by Elena Filatova
Chrám Zjevení Páně (Ostroh)

Chrám Zjevení Páně je hradní chrám — architektonická dominanta Ostrožského hradu, hlavní rodinný chrám ostrožských knížat. Je to památka volyňské sakrální architektury 16. století. Počátkem 90. let 20. století byl chrám předán k užívání Ukrajinské pravoslavné církvi. Historie Chrám byl založen Konstantinem Ostrožským v roce 1521, pravděpodobně na místě staršího pravoslavného chrámu postaveného Vasylem Ostrožským mezi lety 1446 a 1450. Budova, navržená ve stylu kombinujícím gotické a byzantské prvky, měla obranný charakter s tlustými zdmi a střílnami. Budova byla zničena během Chmelnického povstání, kdy byl zničen i sousední Ostrožský hrad. Mezi lety 1887 a 1891 proběhla z iniciativy carských úřadů oficiální rekonstrukce chrámu. Ve skutečnosti byly dochované ruiny použity k výstavbě budovy, která se vzhledem zcela lišila od původní. Nový chrám si zachoval prostorové uspořádání staršího chrámu (tři lodě, tři apsidy na východní straně) a obranné prvky na severní zdi budovy byly také zachovány. Celkový design však byl zachován v byzantsko-ruském stylu. Chrám byl korunován pěti zlacenými kopulemi. Vnitřní fresky namalovali mniši z kláštera Dederkaly. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Церква Богоявлення Господнього (Острог) na ukrajinské Wikipedii a Cerkiew Objawienia Pańskiego w Ostrogu na polské Wikipedii.
Cerkiew Objawienia Pańskiego w Ostrogu

Cerkiew Objawienia Pańskiego – prawosławna cerkiew w Ostrogu. Należy do eparchii równieńskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Cerkiew została wzniesiona z fundacji Konstantego Ostrogskiego w 1521, prawdopodobnie na miejscu starszej świątyni prawosławnej wzniesionej przez Wasyla Ostrogskiego (zbudowanej między 1446 a 1450). Budynek utrzymany był w stylu łączącym elementy gotyckie i bizantyńskie, miał charakter obronny, z grubymi murami i strzelnicami. Obiekt został zrujnowany w czasie powstania Chmielnickiego, gdy zniszczeniu uległ także sąsiadujący zamek Ostrogskich. W latach 1887–1891, z inicjatywy władz carskich, podjęto oficjalną rekonstrukcję cerkwi, w rzeczywistości wznosząc przy użyciu zachowanych ruin obiekt całkowicie odbiegający wyglądem od pierwotnej świątyni. Nowa cerkiew zachowała układ przestrzenny starszej (trzy nawy, trzy absydy od wschodu), pozostawiono również elementy obronne w północnej ścianie budynku. Całość utrzymano jednak w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Cerkiew zwieńczyło pięć złoconych kopuł. Freski we wnętrzu obiektu wykonali mnisi z monasteru w Dederkałach. Cerkiew współcześnie Przypisy