NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rajon Sokal

Der Rajon Sokal (ukrainisch Сокальський район/Sokalskyj rajon; russisch Сокальский район/Sokalski rajon) war ein ukrainischer Rajon mit etwa 98.000 Einwohnern. Er lag im Nordosten der Oblast Lwiw und hatte eine Fläche von 1573 km². Geographie Der Rajon war der nördlichste der Rajone der Oblast Lwiw und grenzte Westen an Polen, im Norden an den Rajon Iwanytschi (Oblast Wolyn), im Osten an den Rajon Horochiw (Oblast Wolyn), im Südosten an den Rajon Rajon Radechiw, im Süden an den Rajon Kamjanka-Buska sowie im Südwesten an den Rajon Schowkwa. Geschichte Der Rajon entstand am 17. Januar 1940 nach der Besetzung Ostpolens durch die Sowjetunion, wurde zwischen 1941 und 1944 nach der Besetzung durch Deutschland wieder aufgelöst und dem Distrikt Galizien zugeordnet, kam aber nach der Rückeroberung wieder zur Sowjetunion bzw. zur Ukrainischen SSR. 1962 wurde der Rajon Sabuh angegliedert, seit 1991 ist der Rajon ein Teil der heutigen Ukraine. Am 18. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zur Auflösung des Rajons und Anschluss des Rajonsgebietes an den neugebildeten Rajon Tscherwonohrad. Administrative Gliederung Auf kommunaler Ebene war der Rajon in 3 Stadtratsgemeinden, 1 Stadtgemeinde, 1 Siedlungsratsgemeinden und 29 Landratsgemeinden unterteilt, denen jeweils einzelne Ortschaften untergeordnet waren. Zum Verwaltungsgebiet gehörten: 2 Stadt 1 Siedlung städtischen Typs 101 Dörfer Stadt Siedlung städtischen Typs Dörfer Siehe auch Liste der Rajone der Ukraine Weblinks Eintrag zum Rajon in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Einzelnachweise
Sokal Raion

Sokal Raion (Ukrainian: Сокальський район, Sokal's'kyj rajon) was a raion (district) of Lviv Oblast (region) in western Ukraine. Its administrative center was the city of Sokal. It had a population of 98,123 in the 2001 Ukrainian Census. The raion was abolished on 18 July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Lviv Oblast to seven. The area of Sokal Raion was merged into Chervonohrad Raion. The last estimate of the raion population was 101,748 (2020 est.). The Sokal Raion had a total of 106 populated settlements. Five were cities subordinate to the raion administration: Belz, Sokal, Sosnivka, Uhniv, and Velyki Mosty. One, Zhvyrka, was an urban-type settlement, and were 101 villages. The raion bordered Poland to the west, Volyn Oblast to the north, and Lviv Oblast's Radekhiv Raion to the east, and Kamianka-Buzka and Zhovkva Raions to the south. The raion was established in 1939 with the annexation of Western Ukraine to the Ukrainian Soviet Socialist Republic. In 1951, the raion's administration was expanded to include territories ceded from the Lublin Voivodeship of the People's Republic of Poland during the 1951 Polish–Soviet territorial exchange. During the transfer, the cities of Bełz, Uhnów, Krystynopol, and Waręż were transferred to Ukraine. Also Pawłowice village was placed in the Ukrainian territory after that exchange Until June 2019, Sosnivka was administratively subordinated to the city of Chervonohrad, and then transferred to Sokal Raion. At the time of disestablishment, the raion consisted of three hromadas: Belz urban hromada with the administration in the city of Belz; Sokal urban hromada with the administration in Sokal; Velyki Mosty urban hromada with the administration in the city of Velyki Mosty. See also Bieszczady County, Poland, which acquired the Ukrainian territories during the 1951 exchange References External links Media related to Sokal Raion at Wikimedia Commons "Main". Sokal Raion State Administration (in Ukrainian). Retrieved 16 February 2012.
Raión de Sokal

Sokal (en ucraniano: Сокальський район) fue un raión o distrito de Ucrania en el óblast de Leópolis. En la reforma territorial de 2020, su territorio fue incluido en el raión de Chervonohrad.​ Comprendía una superficie de 1573 km². La capital era la ciudad de importancia distrital de Sokal. Subdivisiones Comprendía las ciudades de importancia distrital de Belz, Velyki Mosty, Sokal (la capital), Sosnivka y Úhniv, el asentamiento de tipo urbano de Zhvyrka y 32 consejos rurales. En 2017 se iniciaron los trámites para la adaptación de parte del raión al nuevo régimen local, al crearse una "comunidad territorial unificada" (hromada) con sede en Velyki Mosty y abarcando 11 pueblos. Había un total de 107 localidades en el raión. En el territorio del raión se enclavaban la ciudad de importancia regional de Chervonohrad y el asentamiento de tipo urbano de Hirnyk, que no pertenecían al raión y formaban conjuntamente una unidad directamente subordinada a la óblast.​ Demografía Según estimación 2010 contaba con una población total de 94500 habitantes. Otros datos El código KOATUU es 4624800000. El código postal 80000 y el prefijo telefónico +380 3257. Referencias Enlaces externos Oficina de estadísticas de Ucrania. (en ucraniano)
Rejon sokalski

Rejon sokalski (ukr. Сокальський район) – dawna jednostka administracyjna Ukrainy, a wcześniej także Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, funkcjonująca w latach 1940–1941 i 1944–2020. Należał do obwodu lwowskiego. Siedzibą rejonu był Sokal. Według spisu powszechnego z roku 2001 w rejonie żyło 98 100 ludzi, w tym 1000 Rosjan (1%) i 100 (0,1%) Polaków. Historia Rejon sokalski został utworzony 17 stycznia 1940 na podstawie dekretu Prezydium Rady Najwyższej USRR o podziale na rejony zachodnich obwodów USRR, kiedy to w obwodzie lwowskim utworzono 37 rejonów, między innymi sokalski. Rejon objął obszary na wschód od Linii Mołotowa: główną, prawobrzeżną część miasta Sokala (bez Zabuża i Żwirki); całą gminę Tartaków Miasto; główną, prawobrzeżną część gminy Skomorochy (bez gromad Cieląż, Horodłowice, Pieczygóry i Ulwówek); fragment prawobrzeżnej części gminy Krystynopol (gromada Poturzyca). Obszary te należały przed wojną do powiatu sokalskiego w województwie lwowskim. Rejon sokalski przestał istnieć wraz z wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej 22 czerwca 1941. Jego tereny weszły w skład Landkreis Kamionka-Strumilowa dystryktu galicyjskiego Generalnego Gubernatorstwa. Rejon został odtworzony 23 lipca 1944, po zajęciu tych terenów przez Armię Czerwoną. W ramach umowy o zmianie granic z 15 lutego 1951 obszerne połacie położonej w Polsce Sokalszczyzny, włączono do ZSRR. Nie weszły one jednak w skład rejonu sokalskiego, lecz utworzono z nich nowy rejon zabuski z siedzibą w Bełzie. 30 czerwca 1962 do rejonu sokalskiego włączono zniesiony rejon zabuski. Rejon sokalski zlikwidowano w związku z reformą administracyjną w 2020 roku, kiedy to cały jego obszar wcielono do nowego rejonu czerwonogrodzkiego. Spis miejscowości Miejscowości nieistniejące Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona rejonu (ukraiński). sokal-adm.lviv.ua. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-19)].
Raionul Sokal, Liov

Sokal (în ucraineană Сокальський район, transliterat: Sokalskîi raion) este un raion în regiunea Liov, Ucraina. Reședința sa este orașul Sokal. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației raionului Sokal era vorbitoare de ucraineană (99,03%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Сокальский район

Сока́льский райо́н (укр. Сокальський район) — упразднённая административная единица Львовской области Украины. Административный центр — город Сокаль. Города районного значения: Белз, Великие Мосты и Угнев. Население По результатам всеукраинской переписи населения 2001 года в районе проживало 98,1 тысяч человек (98,7 % по отношению к переписи 1989 года), из них русских — 1000 человек (1 % от всего населения) и поляков — 100 человек (0,1 % по отношению ко всему населению). Достопримечательности Ансамбль монастыря Бернардинцев (XVII век): Костёл Пресвятой Богородицы, монастырские келии, — г. Сокаль, ул. Набережная Церковь св. Арх. Михаила (1778) — г. Сокаль Церковь Св. Николая, начало XVI века. — г. Сокаль, Городской парк Церковь Св. Николая с колокольней (1782) — с. Княже Костёл Святого Марка (1688—1693) — с. Варяж Церковь Успение Пр. Богородицы (1784) — с. Варяж Усадьба Потоцких: дворец (XIX век), флигель (XIX век), стены замка (XVII век) — с. Тартаков Костёл Архистратага Михаила (1603) — с. Тартаков Костёл Успение Пресвятой Богородицы (1642—1695 гг.) — г. Угнев, ул. Мицкевича, 2-а Церковь Св. Ивана Богослова с колокольней (1782) — с. Фусов Церковь Св. Архистратига Михаила — с. Бутыны Дворец Потоцких (1691) — г. Червоноград Костёл Святого Духа и монастырь Бернардинов (1692), Униатская Церковь Святого Юра и монастырь Василиан (1763) — г. Червоноград, ул. Б. Хмельницкого, 21/22 Особенно богат на историко-архитектурные памятки Белз, особенную ценность среди них имеют Башня (1606), Пятницкая церковь (XVIII ст.), Доминиканский монастырь (XVII) Костёл св. Николая (XVII). Примечания
Dašava

Dašava (ukrajinsky Дашава, polsky Dastsawa) je městys ve Stryjské městské územní hromadě ve Stryjském rajónu ve Lvovské oblasti na západní Ukrajině. Na začátku 20. století byla v blízkosti města objevena ložiska zemního plynu, je do Kyjeva dopravován potrubím. Poloha Dašava se nachází 63 kilometrů jižně od Lvova a 11 kilometrů východně od Stryje. Severozápadně od městyse protéká řeka Berežnycja (Бережниця). Historie Místo je poprvé písemně zmíněno v roce 1448, v roce 1523 získalo magdeburská městská práva. Do roku 1918 bylo součástí rakouské Haliče, poté patřilo do roku 1939 Polsku. V průběhu sovětské okupace východního Polska v roce 1939 připadlo Sovětskému svazu. Po útoku na Sovětský svaz v roce 1941 město obsadila německá armáda. V dubnu 1945 se město spolu s východními územími Polska stalo součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky a po rozpadu SSSR v roce 1991 se stalo součástí nezávislé Ukrajiny. Rada městyse Dačava Pod působnost Rady městyse Dačava spadají: Dašava (2333 obyvatel) Hajdučyna (Гайдучина) (239 obyvatel) Oleksyči (Олексичі) (647 obyvatel) Ščaslyve (Щасливе) (35 obyvatel) Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Daschawa na německé Wikipedii.
Daschawa

Daschawa (ukrainisch und russisch Дашава; polnisch Daszawa) ist eine Siedlung städtischen Typs im Rajon Stryj der Oblast Lwiw im Westen der Ukraine. Daschawa liegt 63 Kilometer südlich von Lemberg und 11 Kilometer östlich der Rajonshauptstadt Stryj, 2020 wurde es ein Teil der Stadtgemeinde Stryj, bis dahin war es Teil der gleichnamigen Siedlungsratsgemeinde Daschawa (Дашавська селищна рада/Daschawska selyschtschna rada) zu der auch die drei Dörfer Hajdutschyna (Гайдучина), Oleksytschi und Schtschaslywe (Щасливе) zählten. Nordwestlich des Ortes liegt der Fluss Bereschnyzja (Бережниця). Der Ort wurde 1448 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und erhielt 1523 das Magdeburger Stadtrecht. Bis 1918 lag der Ort im österreichischen Galizien, danach kam er bis 1939 zu Polen (Powiat Stryj in der Woiwodschaft Stanislau) und ist seit 1945 ein Teil der heutigen Ukraine. 1948 wurde dem Ort der Status einer Siedlung städtischen Typs verliehen. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurden nahe dem Ort Erdgasvorkommen entdeckt, diese werden durch Erdgasleitungen bis nach Kiew transportiert. Weblinks Daszawa. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 15, Teil 1: Abablewo–Januszowo. Walewskiego, Warschau 1900, S. 389 (polnisch, edu.pl).
Dashava

Dashava (Ukrainian: Дашава; Polish: Daszawa) is a rural settlement in Stryi Raion, Lviv Oblast, Ukraine. It is located on the right bank of the Berezhnytsia, a right tributary of the Dniester. Dashava belongs to Stryi urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population: 2,343 (2022 estimate). History Dashava is known as one of the first historical locations of natural gas production in Europe. In 1926-1929 a gas pipeline with a length of 81 kilimeters connected the settlement with Lviv. Before the Second World War, Stryi was also connected to gas supplies from Dashava. Following the war, in 1946-1948 a pipeline was established between Dashava and Kyiv, and by 1955 gas supplies from Dashava reached Moscow. Later a connection with Minsk and Leningrad was constructed. Until 26 January 2024, Dashava was designated urban-type settlement. On this day, a new law entered into force which abolished this status, and Dashava became a rural settlement. Economy Transportation The closest railway station, approximately 5 kilometres (3.1 mi) north of the settlement, is in Khodovychi, on the railway line connecting Stryi with Khodoriv. There is infrequent passenger traffic. Dashava is connected by roads with Stryi, Zhydachiv, and Zhuravne, where it has further access to Lviv, Ternopil, and Uzhhorod. Notable people Stanisław Ożóg, Polish athlete and Olympian References
Dachava

Dachava (en ukrainien et en russe : Дашава) est une commune urbaine de l'oblast de Lviv, en Ukraine. Sa population s'élevait à 2 232 habitants. Géographie Dachava est arrosée par la rivière Berejnitsia (en russe : Бережниця), un affluent du Dniestr. Elle est située à 63 km au sud de Lviv et à 11 km à l'est de Stryï. Histoire Au début du XXe siècle, des gisements de gaz naturel furent découverts à Dachava et le premier puits commença à fonctionner le 18 avril 1921. En 1922 fut construit le gazoduc Dachava – Stryï – Lviv. Dans les années 1946-1948, un gazoduc relia Dachava à Kiev et alimenta le réseau urbain et les appartements de Kiev. En 1951, le gazoduc fut prolongé jusqu'à Moscou en passant par Briansk, et nommé gazoduc Dachava – Kiev – Briansk – Moscou. Sa capacité était de 5 millions de mètres cubes de gaz par jour, atteinte en 1959. Les symboles de Dachava furent adoptés en 1998. Les armoiries représentent une tête de puits d'exploitation de gaz naturel, ou « arbre de Noël », surmontée d'une flamme, sur un fond de maçonnerie symbolisant la fabrication de matériaux de construction ; en bas est mentionnée la date de 1448. Sur le même fond, le gonfalon de Dachava fait figurer les langues d'une flamme bleue. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Transports Dachava se trouve à 78 km de Lviv par le chemin de fer à partir de la gare de Stryï et à 65 km par la route. Notes et références Liens externes (uk) Informations officielles (ru) Cartes topographiques (uk) Carte routière Portail de l’Ukraine
Daszawa

Daszawa (ukr. Дашава) – osiedle typu miejskiego w rejonie stryjskim obwodu lwowskiego Ukrainy. Historia Wieś Duszowa położona na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie stryjskim ziemi przemyskiej województwa ruskiego, w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa stryjskiego. W II Rzeczypospolitej wieś była siedzibą gminy wiejskiej Daszawa, powiat stryjski, województwo stanisławowskie w Polsce. 2372 mieszkańców (2020), dla porównania w 2001 było ich 2336. W 1904 r. we wiosce dzięki staraniom ks. Jana Trzopińskiego z Kochawiny powstał tu klasztor i nowicjat księży salezjanów. We wrześniu 1937 w Daszawie arcybiskup lwowski Bolesław Twardowski poświęcił kamień węgielny pod budowę kościoła pw. Świętej Rodziny, zaprojektowany przez Wawrzyńca Dayczaka. Przed wybuchem wojny budowy nie ukończono. W październiku 1939 r.władze sowieckie zlikwidowały klasztor salezjanów. W latach 1943–1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 51 Polaków i 5 Żydów. W okolicach Daszawy znajduje się ośrodek wydobycia gazu ziemnego, którego złoża znajdują się na przedgórzu Karpat. Gazociągi prowadzą m.in. do Lwowa, Kijowa, Moskwy, a także do Polski. Przypisy Linki zewnętrzne Daszawa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 389 . Daszawa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 907 .
Dașava

Dașava (în ucraineană Дашава) este o așezare de tip urban din raionul Strîi, regiunea Liov, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Haiducîna, Oleksîci și Șceaslîve. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației așezării de tip urban Dașava era vorbitoare de ucraineană (99,79%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Дашава

Даша́ва — посёлок в Стрыйской городской общине Стрыйского района Львовской области Украины. Географическое положение Расположен у подножья Карпат, на расстоянии около 12 км от районного центра — города Стрый. История В окрестностях посёлка и села Иосиповичи археологами обнаружены курганы эпохи бронзы. Дашава упоминается в письменных источниках с 1448 года. Во время правления на этих землях Польши Дашаву летом 1920 на некоторое время освободили части Червонного казачества под командованием В. М. Примакова. В 1923 году 30 местных жителей были привлечены к судебной ответственности за убийство полицейского. Тогда же около 50 дашавских юношей отказались явиться на призывной участок, сопротивление было сломлено карательным отрядом. В начале XX века здесь было обнаружено месторождение природного газа. 18 апреля 1921 года в Дашаве была запущена первая газовая скважина. В 1922 году построен газопровод Дашава—Стрый протяжённостью 14 км. В 1929 году был проложен газопровод длиной 68 км до Львова. В ходе Великой Отечественной войны в 1941—1944 гг. посёлок был оккупирован немецкими войсками. В советский период посёлок стал центром газовой индустрии, тогда были проведены газопроводы: Дашава — Киев (1946—1948 — на то время самый мощный газопровод в Европе), Дашава — Москва (1951, 1300 км). В 1950-х — 1970-х годах были построены газопроводы Дашава — Минск — Вильнюс — Рига и другие. В начале 1970х годов промышленность посёлка была представлена сажевым заводом и кирпичным заводом. Максимальная пропускная способность газопроводов — 5 млн м³ газа в сутки — была достигнута в 1959 году с пуском компрессорных станций в Тернополе, Красилове, Бердичеве и Боярке. В январе 1959 года численность населения составляла 2204 человек. В декабре 2024 года численность населения составляла 2232 человек. Транспорт Находится в 6 км от железнодорожной станции Ходовичи на линии Стрый — Тернополь Львовской железной дороги. Через посёлок проходит автотрасса Стрый — Галич. Примечания Ссылки Дашава
Narodytschi

Narodytschi (ukrainisch Народичі; russisch Народичи Naroditschi, polnisch Narodycze) ist eine Siedlung städtischen Typs in der ukrainischen Oblast Schytomyr und war bis Juli 2020 das administrative Zentrum des gleichnamigen Rajons Narodytschi mit 2800 Einwohnern (2019). Die Ortschaft wurde 1545 gegründet und erhielt 1958 den Status einer Siedlung städtischen Typs. Im April 1986 wurde das Ortsgebiet durch die Nuklearkatastrophe von Tschernobyl stark verstrahlt, in weiterer Folge siedelte sich ein Großteil der Einwohner ab, mehrere Fabriken und eine Schule wurden geschlossen, eine Vielzahl an Gebäuden steht leer. Im Sommer 1991 wurde der Ort zusammen mit 35 weiteren Dörfern zur Wiederaufbauzone deklariert, er liegt aber weiterhin am Rande der Sperrzone von Tschernobyl. Geographie Narodytschi liegt an der Mündung des Scherew (Жерев) in den Usch 135 km nördlich vom Oblastzentrum Schytomyr und 50 km nordöstlich von Korosten. Durch die Ortschaft verlaufen die Territorialstraßen T-06-08 und T-06-04. Verwaltungsgliederung Am 6. August 2015 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Narodytschi (ukrainisch Народицька селищна громада/Narodyzka selyschtschna hromada), zu dieser zählen auch noch die 64 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie zusammen mit den Dörfern Batkiwschtschyna, Hanniwka, Huta-Ksaweriwska, Kalyniwka, Losnyzja, Ljubarka, Rossochiwske, Rudnja-Kamjanka und Schurawlynka die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Narodytschi (Народицька селищна рада/Narodyzka selyschtschna rada) im Zentrum des Rajons Narodytschi. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Korosten. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Narodytschi Teil der Gemeinde: Persönlichkeiten Wiktor Schafranskyj (* 1968), Mediziner und Politiker, 2016 komm. Gesundheitsminister der Ukraine Weblinks Webseite der Landratsgemeinde auf rada.info (ukrainisch) Einzelnachweise
Narodychi

Narodychi (Ukrainian: Народичі) is a rural settlement in Korosten Raion, Zhytomyr Oblast, northern Ukraine. It was the administrative center of the former Narodychi Raion, and after the reform in 2020, the city became part of the Korosten Raion. It lies on the northern side of the Uzh River, 134 kilometres northwest of Kyiv. Population: 2,907 (2022 estimate) History Narodytchi is located in the historic region of Polesia. Narodytchi was first mentioned in historical records in 1545. According to the census of 1897, the total population is 4576 including 2054 Jewish inhabitants. It attained the status of an urban-type settlement in 1958. The Chernobyl disaster in 1986 had an extremely negative impact on all spheres of life in Narodychi. According to the Cabinet of Ministers of Ukraine dated July 23, 1991 Narodychi was evacuated and was one of the worst hit areas by the radiation, affecting some 93,000 people in the Narodychi town and surrounding raion, 20,000 of which were children. This led to the cessation of all industrial enterprises and one of two secondary schools were closed. On the streets of Narodichi are many abandoned houses and dilapidated buildings of educational and medical institutions, etc. Vital functions of the town however are gradually being established. Russian troops occupied parts of the Narodychi settlement hromada from the 24 February Russian invasion of Ukraine to 4 April 2022. Until 26 January 2024, Narodychi was designated urban-type settlement. On this day, a new law entered into force which abolished this status, and Narodychi became a rural settlement. Geography It lies on the northern side of the Uzh River, 107 km northeast of Zhytomyr and 134 km northwest of Kyiv. Economy Narodychi contains several industrial companies, including a bakery, a plant for the production of technical tapes (CP "tape") and a joint Bulgarian-Ukrainian producer of sewing accessories Ltd. ("TWI TKF"), although agriculture is practiced by most of the people, with extensive fields in the town and suburbs. The town has gymnasium, kindergarten, children's art house and central regional hospital. See also Chernobyl Exclusion Zone References External links Media related to Narodychi at Wikimedia Commons
Naródychi

Naródychi (en ucraniano: Наро́дичі) es un asentamiento de tipo urbano de Ucrania perteneciente al raión de Korosten en la óblast de Zhytómyr. Se ubica a orillas del río Uzh. Desde 1986 hasta 2010 el asentamiento y sus alrededores fueron declarados dentro de una "zona de control estricto" o de reasentamiento voluntario a causa del accidente de Chernóbil. En 2018, su población era de 2770 habitantes. Es sede de un municipio con una población total de 9501 habitantes en 2018. El municipio comprende, además del propio asentamiento, 64 pueblos.​ Historia Naródychi se encuentra en la región histórica de Polesia, siendo mencionado por primera vez en archivos históricos en el año 1545. De acuerdo al censo de 1897, la población total era de 4576 personas (de mayoría judía). Pasando a ser de aldea a asentamiento urbano a mediados del siglo XX, en su mayor apogeo Narodichi albergó más de 6.400 habitantes. A causa de la fuerte contaminación radiactiva de la Central Nuclear de Chernóbil, las áreas este y sur de Narodichi se encuentran deshabitadas. Aun así, Narodichi es uno de los asentamientos con mayor cantidad de nacimientos de toda Ucrania.[cita requerida] Hasta la reforma territorial de 2020, era la capital de su propio distrito.​ Galería Referencias