NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ovroutch

Ovroutch (en ukrainien et en russe : Овруч ; en polonais : Owrucz) est une ville ukrainienne de l'oblast de Jytomyr. Sa population s'élevait à 15900 habitants. Géographie La ville fait partie de la région historique de Polésie, dans le nord-ouest du pays, à environ 50 kilomètres au sud de la frontière biélorusse. Ovroutch se trouve à 133 km au nord de Jytomyr. Histoire À l'origine, Ovroutch est une ville de la Rus' de Kiev : elle est mentionnée pour la première fois en 977 sous le nom de Vroutchyï (ukrainien : Вручий). Après que la régente Olga de Kiev, veuve du grand-prince Igor, fit piller la ville de Korosten, elle devient la capitale des Drevliens. En 1483, elle est détruite par les Tatars de Crimée. Selon le traité de Lublin de 1569, qui crée la république des Deux Nations en associant le royaume de Pologne et le grand-duché de Lituanie, la Volhynie dont fait alors partie Ovroutch devient une province du nouvel État. En 1641, Ovroutch reçoit l'autonomie urbaine (droit de Magdebourg). Elle est aussi le siège d'un monastère basilien notable. À la fin du XVIIIe siècle, la région est annexée par la Russie lors des partages de la Pologne. La ville pâtit de la catastrophe de Tchernobyl en 1986. Il existe actuellement une base aérienne à proximité d'Ovroutch. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Personnalités liées Macaire de Kanev, Saint orthodoxe Oleksandr Lavrynovytch, homme politique. Patrimoine Le seul monument ancien de la ville est l'église Saint-Basile, commandée par Rurik II de Kiev à l'architecte de sa cour Piotr Miloneg à la fin du XIIe siècle, elle est classée. La gare d'Ovroutch est classée. Honneur L'astéroïde (221073) Ovroutch porte son nom. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’Ukraine
Ovrucs

Ovrucs (Овруч) város Ukrajna Zsitomiri területén, a Polisszja (Poleszje) erdős-mocsaras síkvidékén, a Norin partján fekszik. Az Ovrucsi járás székhelye. A 2001-es népszámláláskor 19 ezer lakosa volt. Vasúti csomópont, vasútvonalak mennek Mazir, Szarni, Koroszteny és Csernyihiv felé. Élelmiszer- (tej- és húsfeldolgozás, konzervgyár), lenfeldolgozó- és építőipara van, környékén kvarcitkitermelés folyik. Első írásos említése 977-ből származik, Vrucsij néven mint a drevljan törzs települése szerepelt. 1356-ban a Litván Fejedelemséghez került. A tatárok 1399-ben, 1483-ban és 1506-ban is pusztították a települést. 1641-ben kapta meg a magdeburgi városi jogokat. 1648-1667 között Bohdan Hmelnickij felkelői uralták. 1793-ban Oroszországhoz csatolták. A német megszállás alatt (1941-1943) a környéken jelentős partizántevékenység folyt. Közelében esett el 1943 novemberében Ján Nálepka, a Szovjetunióban szervezett szlovák partizánegység parancsnoka, akit itt temettek el. 1974-ben 14,2 ezer lakosa volt. A román stílusú Szt. Vaszilij-templom az 1190-es években épült, de a 19. századra csak romjai maradtak fenn. 1907-1911 között Alekszej Scsucsev vezetésével eredeti formájában újjáépítették. Jegyzetek Külső hivatkozások Információs honlap (oroszul) Ovrucs nevezetességei (ukránul)
Ovroetsj

Ovroetsj (Oekraïens en Russisch: Овруч; Pools: Owrucz) is een stad in de noordelijke oblast Zjytomyr van Oekraïne. Hij ligt in de historische streek Polesië. De bevolking werd in 2021 op ruim vijftienduizend bepaald. Geschiedenis De stad, ontstaan in het Kievse Rijk, werd voor het eerst vernoemd in 977. Na de plundering van Korosten werd het de hoofdstad van de Drevljanen. In de 14e eeuw werd Ovroetsj deel van het groothertogdom Litouwen. In 1483 vernietigden de Krim-Tataren de nederzetting. Het Verdrag van Lublin deelde Ovroetsj in 1569 in bij Wolynië, een provincie van het Pools-Litouwse Gemenebest. In 1641 verleende de Poolse koning Władysław IV Vasa stadsrechten naar het model van Maagdenburg. Ovroetsj was een koninklijke stad van de Poolse Kroon en bezat ook een belangrijk Sint-Basiliusklooster. Bij de tweede deling van Polen in 1793 volgde aanhechting bij het Russische Rijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog slaagde de Joodse jongen Motele Schlein erin meer dan tweehonderd nazi-officieren met springstof te doden in een restaurant in Ovroetsj. De stad had in 1986 te lijden onder de Kernramp van Tsjernobyl en in 2022 onder de Russische oorlog tegen Oekraïne. Bezienswaardigheden Het enige middeleeuwse gebouw van de stad is de Sint-Basiliuskerk, gebouwd in opdracht van Rurik II van Kiev door zijn hofarchitect Pyotr Miloneg in de late jaren 1190. Het bakstenen gebouw is in 1907 zwaar gerestaureerd. Bekende inwoners Yuri Nemyrych (1612-1659), staatsman in het Pools-Litouwse Gemenebest Stefano Ittar (1724-1790), Pools-Italiaans architect Vladimir Bogoraz (1865-1936), revolutionair, schrijver en antropoloog Oleksandr Lavrynovych (°1956), natuurkundige, jurist en politicus
Ovruci

Ovruci (în ucraineană Овруч) este orașul raional de reședință al raionului Ovruci din regiunea Jîtomîr, Ucraina. În afara localității principale, nu cuprinde și alte sate. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Ovruci era vorbitoare de ucraineană (89,76%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (9,4%). Vezi și Lista orașelor din Ucraina Note
Ovrutj

Ovrutj (ukrainska: Овруч , ryska: Овруч, polska: Owrucz, jiddisch: אוורוטש) är en stad i Zjytomyr oblast i norra Ukraina. Staden ligger cirka 43 kilometer nordost om Korosten, cirka 119 kilometer norr om Zjytomyr, cirka 86 kilometer sydväst om Mazyr i Belarus och cirka 88 kilometer väster om spökstaden Prypjat, nära Tjernobyls kärnkraftverk. Ovrutj beräknades ha 15 728 invånare i januari 2024. Ovrutj nämns för första gången år 977 som Vrutjiy. I Ovrutj ligger Vasilijkyrkan från 1190-talet, som är en imitation av Sofiakatedralen i Kiev. Enligt folkräkningen 1926 utgjorde judar då majoriteten av befolkningen i Ovrutj. Kända personer från Ovrutj Vladimir Bogoraz, rysk revolutionär, författare och antropolog Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ovrutj.
Verfassungsgericht der Ukraine

Das Verfassungsgericht der Ukraine (ukrainisch Конституційний Суд України) ist das für die Verfassungsgerichtsbarkeit zuständige höchste Gericht der Ukraine. Es hat seinen Sitz in Kiew. Der Vorsitz ist seit 2022 offiziell vakant; der aktuelle Interimsvorsitzende wurde 2025 ernannt. Geschichte Das Gericht wurde 1996 gegründet. Siehe auch Oberstes Gericht der Ukraine Weblinks Offizielle Website (englisch) Zwischenbericht: Korruption bleibt Hürde für Beitrittsgespräche mit Ukraine Einzelnachweise
Corte Constitucional de Ucrania

La Corte Constitucional de Ucrania (Ucraniano: Конституційний Суд України) es el único cuerpo de jurisdicción constitucional en Ucrania. La tarea principal de la Corte es garantizar la supremacía de la Constitución de Ucrania como la ley fundamental de la tierra. La Corte inició sus actividades el 18 de octubre de 1996. La primera decisión de la Corte fue tomada el 13 de mayo de 1997.
Cour constitutionnelle de l'Ukraine

La Cour constitutionnelle de l'Ukraine est la juridiction ukrainienne chargée du contrôle de constitutionnalité, soit de veiller à ce que les lois promulguées ainsi que d'autres autres actes prévus par la Constitution de l'Ukraine sont conformes à cette dernière. La cour, qui a été créée en 1996 immédiatement après l'adoption de la constitution du nouvel état, comprend dix-huit juges nommés pour un tiers par le président de l'Ukraine, pour un autre tiers par le parlement (Verkhovna Rada) et pour le tiers restant par le congrès des juges d'Ukraine. La Cour constitutionnelle comporte un président et un adjoint qui sont élus par leurs pairs. Les juges exercent leur mandat durant 9 ans. Présidence Depuis le 29 décembre 2020 : Serhiy Holovatyi. 17 septembre 2019 — 29 décembre 2020 : Oleksandr Toupytsky. 14 mai 2019 — 17 septembre 2019 : Natalia Chaptala. Notes et références Bibliographie (en) Kataryna Wolczuk, The moulding of Ukraine the constitutional politics of state formation, Budapest, Hungary ; New York, N.Y. : Central European University Press, 2001, 315 p. (ISBN 2-8218-1510-7, lire en ligne) — Les étapes de la construction de l'état ukrainien depuis son indépendance (situation à 2001). Livre en ligne (en) John S. Dryzek et Leslie Holmes, Postcommunist democratization : political discourses across thirteen countries, Cambridge : Cambridge University Press, 2002, 300 p. (ISBN 1-107-12419-0) — Analyse de la transition démocratique dans les différents états communistes dont l'Ukraine (situation en 2002). (en) Maria Popova, Politicized justice in emerging democracies : a study of courts in Russia and Ukraine, Cambridge : Cambridge University Press, 2012, 197 p. (ISBN 1-107-23000-4) — Analyse du système judiciaire de deux démocraties émergentes à travers l'étude de décision de justice dans deux démocraties émergentes : l'Ukraine et la Russie (situation en 2002) (en) OCDE, Maintaining the momentum of decentralisation in Ukraine, Paris : OECD Publishing, 2018, 296 p. (ISBN 92-64-30143-7, lire en ligne) — Analyse des réformes lancées en 2014 pour accentuer la décentralisation (situation en 2018). Livre en ligne Voir aussi Articles connexes Constitution de l'Ukraine. Politique en Ukraine. Président de l'Ukraine. Premier ministre d'Ukraine. Rada. Droit ukrainien. Serhiy Holovatyi, ancien ministre de la Justice et juge à la Cour. Liens externes (en) « Site officiel de la Cour constitutionnelle de l'Ukraine », 16 mars 2022 Portail de l’Ukraine Portail de la politique Portail du droit
Constitutioneel Hof van Oekraïne

Het Constitutioneel Hof van Oekraïne (Oekraïens: Конституційний Суд України, Konstytoetsijny Soed Oekrajiny) is het Oekraïens constitutioneel hof, met als taak het uitleggen van de Grondwet van Oekraïne in het licht van wetten en andere rechtsbesluiten. Het Hof begon zijn werkzaamheden op 18 oktober 1996. De eerste uitspraak van het Hof werd gedaan op 13 mei 1997. In spoedeisende zaken doet het Constitutioneel Hof binnen enkele weken uitspraak, maar bij zaken die als minder spoedeisend worden beschouwd, kan dit maanden duren. Uitspraken van het Constitutioneel Hof zijn bindend, definitief en niet vatbaar voor beroep.
Sąd Konstytucyjny Ukrainy

Sąd Konstytucyjny Ukrainy (ukr. Конституційний Суд України – КСУ) – sąd konstytucyjny Ukrainy, kontrolujący konstytucyjność aktów normatywnych z Konstytucją Ukrainy. Historia Sąd Konstytucyjny Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej został po raz pierwszy powołany do życia w 1990 roku, poprzez wprowadzenie zmian do Konstytucji USRR z 1978 roku. Jego utworzenie było jedną z części zmian ustrojowych, jakie powszechnie wprowadzano po osiągnięciu niepodległości. Jednak, w latach 1990–1996 Sąd Konstytucyjny był faktycznie instytucją martwą, ponieważ Rada Najwyższa Ukrainy nie powołała sędziów, chociaż odpowiednia ustawa została wówczas uchwalona. Zasady działania Obecny Sąd Konstytucyjny Ukrainy funkcjonuje od 1 stycznia 1997 roku na mocy przepisów Konstytucji Ukrainy i ustawy z dnia 16 października 1996 roku o Sądzie Konstytucyjnym Ukrainy. Według art. 147 konstytucji Ukrainy, Sąd Konstytucyjny jest jedynym organem sądownictwa konstytucyjnego rozstrzygającym o zgodności ustaw i innych aktów normatywnych z konstytucją. Kompetencje Sądu określone zostały przez art. 150-151 Konstytucji i ustawę o Sądzie Konstytucyjnym. Struktura Sąd Konstytucyjny Ukrainy składa się z 18 sędziów. Jego skład określają trzy podmioty: Prezydent Ukrainy, Rada Najwyższa Ukrainy oraz Zjazd Sędziów Ukrainy. Każdy z tych trzech podmiotów na zasadzie równości powołuje sześciu sędziów. Kadencja sędziów Sądu Konstytucyjnego trwa 10 lat bez możliwości powołania na następną kadencję. Warunkami przyjęcia w skład Sądu Konstytucyjnego są: ukończone w dniu powołania 40 lat, ukończone studia wyższe w kierunku prawniczym, minimalnie 10-letni staż w zawodzie, władanie językiem ukraińskim oraz zamieszkiwanie na terytorium Ukrainy przez ostatnie 10 lat do momentu powołania. Pracami Sądu Konstytucyjnego kieruje Przewodniczący. Wybierany on jest na jedną trzyletnią kadencję spośród wszystkich sędziów Sądu Konstytucyjnego, na głosowaniu tajnym odbywającym się na specjalnym posiedzeniu Sądu Konstytucyjnego. Kontakt z Sądem Konstytucyjnym Obywatele Ukrainy, przebywający na jej terytorium oraz osoby nieposiadające obywatelstwa ukraińskiego mogą jedynie zadawać pytania Sądowi Konstytucyjnemu co do konstytucyjności ustaw lub przepisów. Pisemny wniosek może zostać dostarczony osobiście lub drogą pocztową na adres Sądu Konstytucyjnego: vul. Zhylyanska 14, 01033 Kijów, Ukraina. Przypisy Bibliografia Chojecki A., Ukraina, Warszawa 1997 Konstytucja Ukrainy. Wstęp i tłumaczenie E. Toczek, Warszawa 1999. R. Mojak, Republika Ukrainy, [w:] Ustroje państw współczesnych, E. Gdulewicz (red.), t. 2, Lublin 2005 Linki zewnętrzne Oficjalna strona Sądu Konstytucyjnego Ukrainy (ukr.)
Lisova (stanice metra v Kyjevě)

Lisova (ukrajinsky Лісова, Lisova) je konečná stanice kyjevského metra na Svjatošynsko-Brovarské lince. Charakteristika Stanice je nadzemní, její ostrovní nástupiště měří 100 metrů. Stanice má pět východů, dva východy ústí na Brovarskyj prospekt, další dva ústí k parku a ulici Kioto a poslední jeden na pěší zónu a k točně tramvají a nedalekého bazaru. Východy jsou s nástupištěm propojeny schodištěm. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Лісова (станція метро) na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lisova na Wikimedia Commons
Lisova (Kyiv Metro)

Lisova (Ukrainian: Лісова, ) is the terminus station of the Sviatoshynsko-Brovarska Line on the Kyiv Metro system that serves Kyiv, the capital of Ukraine. It opened on 5 December 1979. It is also the last surface station in Kyiv. The extension to Lisova was built for reasons of Chernihivska's 1960s design proving incapable of handling mass crowds as a terminus, rather than the systematic expansion of Kyiv eastwards. Although for ease of construction the station was built on the surface, its architectural composition is nonetheless significantly different from the surface stations that precede it. The architecture (work of I.Maslenikov, T.Tselikovskaya, A.Krushinsky, N.Chuprina and others) feature innovations such as using escalators for ascending from an underground subway onto the platform. Decorations to the station include two rows of white marble faced pillars and between them a series of metallic artworks with ceramic and glass fillings (work of I.Levitskaya, Yu.Kislichenko and A.Sharay). Red and grey granite is used for the floors. The overall theme of the station matches the nature and youth associations that the old name of the station Pionerska (Ukrainian: Пiонерська; Russian: Пионерская, Pionerska) after the Young Pioneer organization of the Soviet Union, like its previous neighbour Komsomolska, after the disestablishment of the organisation in 1991, the station was renamed after the Lisovyi microraion. The name roughly translates as the forest station and also fits the connotation of the rich forests that adjoin Kyiv from the east, not far from the station. On 15 October 2005, a second entrance was opened to the station, built to similar layout as the first one, but with a more modern design, and with much larger passenger capacity handling. This helped the station deal with ever-increasing passenger traffics as it not only handles those from the neighbouring districts, but also those coming into Kyiv from the Kyiv Oblast. Behind the station is a large service bay which acts as a mini-depot and can hold up to four trains. This is used for minor inspections and repairs. As well as night-time stands during the winter. At present, there is no extension foreseen in the future, as the station is located on the border between Kyiv Municipality and the Oblast. Nonetheless it is very possible that the city will continue to expand eastwards and thus in the more distant times another station might well be needed. External links (in Ukrainian) Kyivsky Metropoliten - Station description and Photographs (in Russian) Metropoliten.kiev.ua - Station description and Photographs (in Czech) Zarohem.cz- Photographs
Lisova (métro de Kiev)

Lisova (ukrainien : Лісова) est une station, terminus est, de la ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située, sur la rive gauche du Dniepr, dans le raïon de Desna de la ville de Kiev en Ukraine. Mise en service en 1979, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022. Situation sur le réseau Établie en surface, la station Lisova, est la station terminus est de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située avant la station Tchernihivska, en direction du terminus ouest Akademmistetchko. Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne. Histoire La station Lisova est mise en service le 5 décembre 1979, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section depuis Tchernihivska. La station est due aux architectes : ET. Maslenkov, T. Tselikovskaya, A. Krushinsky, N. Chuprina et aux artistes ET. Levitskaya, Yu. Kislichenko, A. Sharai. Services aux voyageurs Accès et accueil Desserte Lisova est desservie par les rames de la ligne M1. Intermodalité À proximité Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Kiev Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) Liens externes (ru) « Станція «Лісова» », sur mirmetro.net. (en) « Kyiv (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de l’Ukraine
Lisova

Lisova (in ucraino Лісова?, ) è una stazione della linea Svjatošyns'ko-Brovars'ka, la linea 1 della metropolitana di Kiev, di cui costituisce uno dei due capilinea. È stata inaugurata il 5 dicembre 1979. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lisova Collegamenti esterni (UK) Metropoliten.kiev
Lisova (metrostation)

Lisova (Oekraïens: Лісова, ) is een station van de metro van Kiev. Het station werd geopend op 5 december 1979 en is het oostelijke eindpunt van de Svjatosjynsko-Brovarska-lijn. Het metrostation bevindt zich aan de rand van de stad op de linkeroever van de Dnjepr. Zijn naam ("Bos") dankt station Lisova aan zijn ligging nabij een bos ten oosten van Kiev. Voor 1991 werd het station Pionerska ("Pionier") genoemd. Het station ligt bovengronds, parallel aan de Brovarskyj prospekt (Brovarylaan). Aan beide uiteinden is het eilandperron verbonden met voetgangerstunnels onder de sporen en de naastgelegen hoofdweg. Aan de oostzijde van het station, tussen de sporen, staat een dienstgebouw van de metro. Externe link (uk) Stationsinformatie op de site van het metrobedrijf
Lisowa

Lisowa (ukr. Лiсова) – jedna ze stacji kijowskiego metra na linii Swjatoszynśko-Browarśkiej. Została otwarta 5 listopada 1979. Stanowi wschodnią stację końcową linii. W dniu 15 października 2005 roku zostało otwarte drugie wejście do stacji, zbudowane w podobnym układzie jak pierwsze, ale z bardziej nowoczesnym wzornictwem, a przy znacznie większej obsłudze pojemności pasażerów. Przypisy
Лісова (станція метро, Київ)

«Лісова́» — 18-та станція Київського метрополітену, кінцева на Святошинсько-Броварській лінії, наступна після станції «Чернігівська». Відкрита 5 грудня 1979 року під назвою «Піоне́рська». Нинішня назва — з 2 лютого 1993 року. Має два виходи, сполучені з підземними переходами під Броварським проспектом. Одна з найзавантаженіших станцій у київському метро. Конструкція Конструкція станції — наземна відкрита з острівною платформою. Колійний розвиток: пара послідовно розташованих 6-стрілочних оборотних тупиків у кінці лінії. За станцією розташований наземний критий пункт технічного огляду. Опис Форма станції нагадує різнооб'ємну споруду: два підземних ряди колон, облицьованих білим мармуром, схожі на рами для художніх тематичних вітражів-решіток. Незвичайного вигляду надають станції поєднання сучасних пластичних архітектурних форм із новими оздоблювальними матеріалами та художнім оформленням. Неподалік від станції розташовані — Інститут органічної хімії НАН України, кіностудія науково-популярних фільмів, торговельний центр «Даринок», автовокзал «Дарниця» та нові житлові масиви. Підземні вестибюлі сполучаються з підземними переходами під Броварським проспектом. Платформа сполучена з вестибюлями за допомогою 3-х ескалаторів (перший вестибюль) і 2-х ескалаторів та сходами (другий вестибюль). Другий вихід відкритий 15 жовтня 2005 року. Тут, так само як і на станції «Сирець», були встановлені ескалатори виробництва Крюківського вагонобудівного заводу. Пасажиропотік Режим роботи Відправлення першого поїзду в напрямі: ст. «Академмістечко» — 05:34 Відправлення останнього поїзду в напрямі: ст. «Академмістечко» — 22:30 Галерея Див. також Список станцій Київського метрополітену Примітки Посилання Сторінка станції на офіційному сайті Київського метрополітену [Архівовано 24 січня 2021 у Wayback Machine.] Сторінка станції на неофіційному сайті Київського метрополітену [Архівовано 7 жовтня 2006 у Wayback Machine.] Веб-енциклопедія Києва. Тоцкий Олег. Метро, которого нет: «Черниговская» и «Лесная» [Архівовано 7 березня 2016 у Wayback Machine.] // tov-tob.livejournal.com. — 2012. — 26 июня. (рос.) Фотографії станції на сайті metro.zarohem.cz [Архівовано 1 травня 2016 у Wayback Machine.] (чес.)
T-34-85

De T-34-85 was Russische middelzware tank, die als opvolger diende van de T-34. Beschrijving De T-34-85 was een middelzware tank die bewapend was met een 85mm-kanon en was bedoeld als antwoord op Tiger I. De standaard T-34-76 had gewoonweg niet genoeg kracht om de nieuwste Duitse zware tank uit te schakelen. Morozov ontwierp in eerste instantie de T-43, met meer bepantsering en een met de T-34 vergelijkbaar ontwerp. Helaas zou het productieproces behoorlijk moeten veranderen, waardoor er tijdelijk minder tanks geproduceerd zouden kunnen worden. Het ontwerp werd geweigerd. Als alternatief werd de bepantsering van de T-34 verdikt en werd er een zwaarder kanon (oorspronkelijk een luchtafweerkanon) geïnstalleerd. De SU-85 tankjager had een vergelijkbaar kanon (in een kazematgeschutskoepel) en was gebaseerd op de T-34. Andere tankjagers gebaseerd op de T-34 zijn SU-100 en SU-122. Ook de T-34-85 is verder ontwikkeld naar het prototype T-34-100 (waarvan de naam al laat weten dat er een 100mm-kanon was gemonteerd). Uiteindelijk zou dit resulteren in de T-44. Bepantsering Voorkant bovenzijde: 45 mm op 60 graden onderzijde: 45 mm op 60 graden Zijkant Bovenste schuine gedeelte: 45 mm op 40 graden Onder het schuine gedeelte: 45 mm vlak Achterkant Bovenste helft: 50 mm op 48 graden Onderste helft: 50 mm op 45 graden Voorkant van de geschutskoepel: 90 mm gebogen; Kanonmantel: 40 mm gebogen Zijkant van de geschutskoepel: 70 mm op 20 graden Achterkant van de geschutskoepel: 52 mm op 10 graden Vloer: 20 mm Dak: 15-20 mm Voorkant bovenste gedeelte 143 mm op 30 graden onderste gedeelte 100-120 mm op 30 graden zijkant 120-210 mm op 20 graden van de voorkant