Eparchia samborsko-drohobycka

Eparchia samborsko-drohobycka – eparchia kościoła greckokatolickiego na Ukrainie, utworzona w 1993 z terytorium archieparchii lwowskiej. Historia W XIII wieku w Starym Samborze istniało prawosławne biskupstwo samborskie. Biskupi mieli siedzibę w monasterze w Spasa. Znane są imiona czterech biskupów: Abraham (1254), Eufemij (1271), Ilarion, Antoni (1295). W 1422 roku biskupstwo samborskie zostało złączone z biskupstwem przemyskim, i od tego czasu było zwane jako eparchia przemysko-samborska. W 1596 roku bp prawosławny Michał Kopysteński nie przystąpił do Unii Brzeskiej. Tylko nieliczne duchowieństwo przystępowało do Unii, co było przyczyną konfliktu unicko-prawosławnego. Od tego czasu równolegle do biskupów prawosławnych wyznaczano biskupów unickich: bp Atanazy Krupecki (1610–1652), bp Prokop Chmielewski (1652–1664), bp Antoni Terlecki (1664–1669), Jan Małachowski (1671–1691). W 1679 roku prawosławnym biskupem w Przemyślu został bp Innocenty Winnicki, który w 1691 roku przystąpił do Unii i powstała greckokatolicka eparchia przemysko-samborsko-sanocka. W 1694 roku w eparchii było 31 dekanatów. W 1827 roku w cyrkule samborskim było 215 977 wiernych w dekanatach: samborskim, komarneńskim, horożańskim, mokrzańskmi, drohobyckim, wysoczańskim, żukotynieckim, starosamborskim, starosolskim. W 1945 roku po ustaleniu nowej granicy państwowej, tereny te zostały przyłączone do Ukraińskiej SRR. W 1946 roku władze radzieckie zorganizowały we Lwowie pseudosobór, na którym uchwalono przymusowe zjednoczenie cerkwi grekokatolickiej z prawosławiem. W latach 1946–1991 cerkiew greckokatolicka prowadziła działalność podziemną. W grudniu 1989 roku władze radzieckie ogłosiły deklarację o możliwości legalizacji cerkwi grekokatolickiej. Do czerwca 1990 roku na zachodniej Ukrainie odzyskano 803 cerkwie. W dniach 16-31 maja 1992 roku odbył się Synod Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, na którym podjęto decyzję o utworzeniu eparchii samborsko-drohobyckiej, eparchię tarnopolską i eparchię zborowską. 12 lipca 1993 roku kard. abp Myrosław Lubacziwski utworzył eparchię samborsko-drohobycką, z wydzielonego terytorium archieparchii lwowskiej. Początkowo eparchia była podzielona na 6 dekanatów: drohobycki, mościski, samborski, skoliwski, starosamborski i turczański, których granice pokrywały się z granicami administracyjnych rejonów. W 1995 roku utworzono 12 nowych dekanatów: borysławski, wysocki, dobromilski, drohobycki, drohobycki (rejonowy), medenicki, mokrzański, mościski, podbuzki, rudecki, samborski, skolski, sławski, starosamborski, truskawiecki, turczański i tucholski. W 1996 roku na bazie Katechetycznego Instytutu Trójcy Przenajświętszej w Drohobyczu, utworzono Drohobyckie Seminarium Duchowne, które w 2003 roku otrzymało imię błogosławionych męczenników Seweryna, Witalija i Jakima. W 1999 roku utworzono 2 nowe dekanaty: dublański i chyrowski, a w listopadzie 2001 roku dekanat drohobycki rejonowy przemianowano na liszniański. 29 sierpnia 2005 r. diecezja stała się częścią Metropolii Kijowskiej, jednak 21 listopada 2011 r. powróciła do Metropolii Lwowskiej. Dekanaty Biskupi eparchii Julian Woronowski (administrator 1993–1994, ordynariusz 1994–2011) Jarosław Pryriz (CSsR) (ordynariusz od 2011) Przypisy Bibliografia StanisławS. Nabywaniec StanisławS., MieczysławM. Lignowski MieczysławM., Kościół greckokatolicki oraz kościoły i wspólnoty prawosławne na Ukrainie po 1990 r. [online], Resovia Sacra. Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej tom 5, s. 247-261, rok 1998 . Linki zewnętrzne Opis diecezji Eparchia [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2011-04-23] (ang.).