NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Staryi Sambir

Staryi Sambir (Ukrainian: Старий Самбір, IPA: [stɐˈrɪj ˈsɑmbir] ; Polish: Stary Sambor, Staremiasto, Stare Miasto) is a city in Sambir Raion, Lviv Oblast of western Ukraine, close to the border with Poland. Staryi Sambir hosts the administration of Staryi Sambir urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. Its population is approximately 6,440 (2022 estimate). History The exact date of establishment of the town is not known. Sambir, known in Polish as Sambor, was for the first time mentioned in documents in 1378. At that time, it was a private town of the noble Herburt family, part of Przemysl Land, Ruthenian Voivodeship, Kingdom of Poland. In 1501, a Roman Catholic church was opened here, and in 1553, Sambir received a town charter. In 1668, a town hall was built here, and in the early 18th century, the local church was remodelled. Until 1772 (see Partitions of Poland), Sambir belonged to Przemysl Land, Ruthenian Voivodeship. From 1772 until late 1918, Sambir belonged to Austrian Galicia. In 1880, its population was 3,482, with 1,399 Greek-Catholics, 704 Roman Catholics, and 1,377 Jews. During the Polish-Ukrainian War, Sambir was seized by the Poles whose possession of the town was confirmed in the Peace of Riga. According to the 1921 census, the town had a population of 4,314, with 1,534 Jews. In the Second Polish Republic, it was the seat of a county in Lwow Voivodeship (until 1932). After the 1939 invasion of Poland, the town was annexed into the Soviet Union. Its Jewish residents were murdered in the Holocaust. In the immediate postwar period, the remaining ethnic Poles were expelled. Most of them settled in the Recovered Territories. Ukrainians were resettled following Operation Vistula. Until 18 July 2020, Staryi Sambir served as the administrative center of Staryi Sambir Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Lviv Oblast to seven. The area of Staryi Sambir Raion was merged into Sambir Raion. Notable people Sebastian Engelberg (1899-1979), Polish-American singer and voice teacher Mikołaj Zyblikiewicz (1823–1887), Polish politician and lawyer Maria Jarema (1908–1958), Polish painter and sculptor Anda Meisels Rosen, Holocaust Survivor and author of "Middle Andzia" Gallery References External links Staryi Sambir, Ukraine at JewishGen Staryy Sambor/Staryi Sambir (p. 420) at Miriam Weiner's Routes to Roots Foundation. Further reading Weiner, Miriam; Ukrainian State Archives (in cooperation with); Moldovan State Archives (in cooperation with) (1999). "Chapter 11: Town Clips: Staryy Sambor." Jewish Roots in Ukraine and Moldova: Pages from the Past and Archival Inventories . Secaucus, NJ: Miriam Weiner Routes to Roots Foundation. p. 420. ISBY 978-0-96-565081-6. OCLC 607423469.
Staryï Sambir

Staryï Sambir (en ukrainien : Старий Самбір) Stary Sambor (en russe : Старый Самбор ; en polonais : Stary Sambor) est une ville de l'oblast de Lviv, en Ukraine. Sa population s'élevait à 6440 habitants en 2022. Géographie Staryï Sambir est située à 84 km au sud-ouest de Lviv, à la confluence des rivières Smolyanka et Yablunka ; et est l'entrée du parc national des Beskides royales. Histoire La fondation de Staryï Sambir remonte à 1199. Après sa destruction par les Mongols et les Tatars en 1241, le village fut déplacé, donnant naissance à Novy Sambir. C'est alors, vers 1390, que l'ancien Sambir commença à être appelé Staryï Sambir, pour le distinguer de Novy Sambir. En 1553, Sambir reçut des privilèges urbains (droit de Magdebourg). La ville était un centre artisanal (tissage, cordonnerie) et un important centre commercial. Le 13 octobre 1648 Staryï Sambir reçut les troupes de Bogdan Khmelnitski. En 1690, la ville subit une invasion de criquets et en 1705 une épidémie de peste. Au cours de l'année 1837, un tremblement de terre la détruisit, puis elle connut des périodes de sécheresse et des incendies durant le XIXe siècle. En 1872, fut ouverte la gare de Staryï Sambir sur la ligne de chemin de fer Budapest – Lviv. Au cours de la Première Guerre mondiale, elle fut occupée par l'armée russe à l'automne 1914. Staryï Sambir fut rattachée à la Pologne dans l'entre-deux-guerres. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Transports Staryï Sambir se trouve à 98 km de Lviv par le chemin de fer et à 98 km par la route. Lieux d’intérêt Le parc national des Beskides royales. Notes et références Liens externes Site officiel Staryï Sambir sur Castles.com Portail de l’Ukraine
Staryj Sambir

Staryj Sambir è un villaggio ucraino di 6 400 abitanti. Staryj Sambir (in ucraino Старий Самбір?) è una città dell'Ucraina (6 440 abitanti) situata nel distretto di Sambir nell'oblast' di Leopoli. Ospita l'amministrazione della comunità territoriale di Staryj Sambir, una delle comunità territoriali dell'Ucraina. Fino al 18 luglio 2020 Staryj Sambir è stata il centro amministrativo del distretto di Staryj Sambir, abolito come parte della riforma amministrativa dell'Ucraina, che ha ridotto a sette il numero dei distretti dell'oblast' di Leopoli. L'area del distretto di Staryj Sambir è stata fusa nel distretto di Sambir. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Staryj Sambir Collegamenti esterni Sito ufficiale, su sts-mrada.gov.ua.
Starîi Sambir, Ucraina

Starîi Sambir (în ucraineană Старий Самбір) este orașul raional de reședință al raionului Starîi Sambir din regiunea Liov, Ucraina. În afara localității principale, nu cuprinde și alte sate. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Starîi Sambir era vorbitoare de ucraineană (99,13%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Pivdenne urban hromada

Pivdenne urban hromada (Ukrainian: Південнівська міська громада) is a hromada in Odesa Raion of Odesa Oblast in southwestern Ukraine. Population: 35,273 (2020 est.) The hromada consists of a city of Pivdenne, a rural settlement Novi Biliari and 5 villages: Biliari Buldynka Hryhorivka Koshary Sychavka References Links Yuzhne urban hromada // Облікова картка на офіційному вебсайті Верховної Ради України. картка Постанови ВР https://decentralization.gov.ua/newgromada/4397# Archived 2022-03-02 at the Wayback Machine
Пивденновская городская община

Пивденновская городская община (укр. Південнівська міська громада; до 2025 — Южненская) — территориальная община в Одесском районе Одесской области Украины. Административный центр — город Пивденное. Население по состоянию на 1 января 2022 года составляет 35276 человек. Площадь — 115,3 км². В соответствии с распоряжением Кабинета Министров Украины от 12 июня 2020 года, в состав общины вошла территория Южненского городского совета, а также Новобелярского поселкового и Сычавского сельского советов упразднённого Лиманского района. Населённые пункты В состав общины входят 1 город, 1 посёлок и 5 сёл: Город Пивденное Новобелярский старостинский округ: Беляры Булдынка Григоровка Посёлок Новые Беляры Сычавский старостинский округ: Кошары Сычавка Примечания Ссылки Официальный сайт Пивденновской общины (укр.). Павло Остапенко, Роман Перхалюк, Олександр Бончковський, Станіслав Остапенко. Атлас адміністративно-територіального устрою України / За загальною редакцією Остапенка П.. — видання друге, доповнене. — Київ, 2021. — С. 234. — 441 с. (укр.)
Південнівська міська громада

Південнівська міська територіальна громада — територіальна громада в Україні, у Одеському районі Одеської області. Адміністративний центр — місто Південне. 26 листопада 2025 року перейменована. Утворена 12 червня 2020 року в результаті об'єднання Южненської міської ради та Новобілярської селищної, Сичавської сільської рад. Склад громади У складі громади: місто Південне, селище Нові Білярі, та 5 сіл: Білярі Булдинка Григорівка Кошари Сичавка Староста Новобілярського старостинського округу: Молотай Ірина Іванівна. Староста Сичавського старостинського округу: Попоніна Валентина Дмитрівна. Примітки Джерела Південнівська міська громада // Облікова картка на офіційному вебсайті Верховної Ради України. картка Постанови ВР https://decentralization.gov.ua/newgromada/4397# [Архівовано 2 березня 2022 у Wayback Machine.]
Melnyzja-Podilska

Melnyzja-Podilska (ukrainisch Мельниця-Подільська; russisch Мельница-Подольская/Melniza-Podolskaja, polnisch Mielnica oder Mielnica nad Dniestrem) ist eine Siedlung städtischen Typs im Rajon Ternopil der Oblast Ternopil im Westen der Ukraine südöstlich der Oblasthauptstadt Ternopil. Die Stadt Borschtschiw liegt etwa 25 Kilometer nördlich, westlich des Ortes fließt der Dnister. Geschichte Der Ort wurde 1373 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und gehörte zunächst zur Adelsrepublik Polen-Litauen (in der Woiwodschaft Podolien), die Magdeburger Stadtrechte wurden 1747 verliehen. Von 1774 bis 1918 gehörte er unter seinem polnischen Namen Mielnica zum österreichischen Kronland Galizien und war von 1854 bis 1867 Sitz einer Bezirkshauptmannschaft, danach wurde das Bezirksgebiet auf den Bezirk Borszczów aufgeteilt, im gleichen Jahr wurde ein Bezirksgericht im Ort eingerichtet, dieses bestand bis 1918. Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam der Ort zu Polen (in die Woiwodschaft Tarnopol, Powiat Borszczów), wurde im Zweiten Weltkrieg 1939 bis 1941 von der Sowjetunion und dann bis 1944 von Deutschland besetzt und hier in den Distrikt Galizien eingegliedert. Im Januar 1940 wurde der Ort zur Rajonshauptstadt des Rajons Melnyzja-Podilska bestimmt, dieser bestand bis zu seiner Auflösung im Jahre 1962. Nach dem Ende des Krieges wurde der Ort der Sowjetunion zugeschlagen, dort kam das Dorf zur Ukrainischen SSR und ist seit 1991 ein Teil der heutigen Ukraine. Nachdem das 1934 verliehene Stadtrecht nach dem Krieg wieder aberkannt wurde, bekam Melnyzja-Podilska 1960 den Status einer Siedlung städtischen Typs verliehen. Verwaltungsgliederung Am 20. Juli 2015 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Melnyzja-Podilska (Мельнице-Подільська селищна громада Melnyze-Podilska selyschtschna hromada). Zu dieser zählten auch noch die 19 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie mit dem Dorf Selene die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Melnyzja-Podilska (Мельнице-Подільська селищна рада/Melnyze-Podilska selyschtschna rada) im Süden des Rajons Borschtschiw. Am 12. Juni 2020 kamen noch die 2 Dörfer Paniwzi und Sawallja zum Gemeindegebiet. Seit dem 17. Juli 2020 ist sie ein Teil des Rajons Tschortkiw. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Melnyzja-Podilska Teil der Gemeinde: Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Mielnica. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 6: Malczyce–Netreba. Walewskiego, Warschau 1885, S. 344 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Melnytsia-Podilska

Melnytsia-Podilska (Ukrainian: Мельниця-Подільська; Polish: Mielnica; Yiddish: מילניצע, romanized: Melnitse), previously known as Melnytsia-nad-Dnistrom (Ukrainian: Мельниця-над-Днiстром) until 1940, is a rural settlement in Chortkiv Raion, Ternopil Oblast, western Ukraine. It hosts the administration of Melnytsia-Podilska settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population: 3,596 (2022 estimate). The settlement is located in the southernmost part of the province, on the left bank of the Dnister River. To the north is the Khudykovtsi village, and 1.5 kilometres (0.93 mi) to the south is the settlement of Vilkhovets. On the opposite bank of the Dnister lies the village of Perebykivtsi in Dnistrovskyi Raion, Chernivtsi Oblast. The Ukrainian automobile road T-2002 runs through the town. History The town of Melnytsia was first mentioned in the 11th century, which was soon destroyed during the Mongol invasion of Rus'. From 1362, the settlement was in the possession of the Koriatovych family. From the end of the 16th century, Lanckoroński magnates ruled the territory. Ever since the 17th century, the settlement was known as Melnytsia-nad-Dnistrom (or Melnytsia-upon-the-Dnister). In 1747, the town was granted Magdeburg rights. Later in that century, the territory changed hands, to be controlled by the Dunin-Borkowski grafs. Since ancient times, windmills were spaced throughout the settlement, a prime location situated on the slopes of the Dniester River, hence the name "Melnytsia," or windmill in Ukrainian. In order to distinguish from other settlements named "Melnytsia," the ending -Podilska was added in 1940. In 1960, Melnytsia-Podilska was upgraded to that of an urban-type settlement. Until 18 July 2020, Melnytsia-Podilska belonged to Borshchiv Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ternopil Oblast to three. The area of Borshchiv Raion was merged into Chortkiv Raion. On 26 January 2024, a new law entered into force which abolished the status of urban-type settlement, and Melnytsia-Podilska became a rural settlement. Attractions Saint Michael's Church, a modest stone church built in 1772 and restored in 1989. Remains of the Neo-Gothic Dunin-Borkowski Palace, built in the 19th century (now destroyed). People from Melnytsia-Podilska Alexander Marmorek (1865), physician, bacteriologist at the Pasteur Institute and zionist since the First Zionist Congress. Petro Kasinchuk (1929), Ukrainian statesman, Ukrainian Insurgent Army member. Vladyslav Kaskiv (born 1973), Our Ukraine–People's Self-Defense lawmaker, former leader of the PORA civic youth organization, former member of parliament. References
Mélnytsia-Podilska

Mélnytsia-Podilska (ucraniano: Ме́льниця-Поді́льська; polaco: Mielnica Podolska; yidis: מילניצע Melnitse) es un asentamiento de tipo urbano de Ucrania, perteneciente al raión de Chortkiv en la óblast de Ternópil. En 2017, el asentamiento tenía una población de 3720 habitantes.​ Desde 2015 es sede de un municipio que incluye 21 pueblos como pedanías y tiene una población total de casi diecisiete mil habitantes.​ Se ubica sobre la carretera T2002, a medio camino entre Borshchiv y Jotín. Forma parte del entorno del parque natural nacional del Cañón del Dniéster y junto al asentamiento fluye el río Dniéster, que marca el límite con la vecina óblast de Chernivtsí. Al otro lado del río se ubica en un meandro el pueblo de Perebýkivtsi, con el cual no existe puente.​ Historia Se conoce la existencia del castillo de Mélnytsia desde el siglo XI y existe documentación sobre las distintas familias nobles propietarias que tuvo a lo largo de los siglos, pero se desconoce cuándo el castillo pasó a ser un pueblo. En 1767, Estanislao II Poniatowski otorgó a la localidad el Derecho de Magdeburgo con 24 ferias anuales. Tras integrarse en el Imperio Habsburgo en la partición de 1772, su estatus se rebajó con el tiempo de ciudad a miasteczko.​​ La Segunda República Polaca le devolvió el estatus de ciudad en 1934. En 1940, la RSS de Ucrania la declaró capital distrital. En 1942, los invasores alemanes llevaron a cabo un gran ataque para asesinar a los judíos que vivían aquí, lo que dejó la localidad gravemente destruida. Tras la guerra, perdió su estatus de capital distrital en 1962, y desde 1960 ha sido clasificada como asentamiento de tipo urbano. Hasta 2020 pertenecía al raión de Borshchiv.​​​ Referencias
Melnytsia-Podilska

Melnytsia-Podilska (en ukrainien : Мельниця-Подільська ; en polonais : Mielnica Podolska) est une commune urbaine de l'oblast de Ternopil, en Ukraine. Elle compte 3 643 habitants en 2021. Géographie La localité se situe dans l'ouest de la région historique de Podolie, à 25 kilomètres au sud de la ville Borchtchiv. Le Dniestr coule à l'ouest. Histoire La première mention de la ville remonte à l'année 1373. En 1747, elle obtient des privilèges urbains selon le droit de Magdebourg. Mielnica faisait partie du royaume de Pologne jusqu'en 1569, puis de la voïvodie de Podolie au sein de la république des Deux Nations. Après le premier partage de la Pologne en 1772, la région est rattachée au royaume de Galicie et de Lodomérie, pays intégré à la monarchie de Habsbourg. Après la Première Guerre mondiale et la dissolution de l'Autriche-Hongrie, elle revint à la république de Pologne et fut incorporée dans la voïvodie de Tarnopol. Avec le début de la Seconde Guerre mondiale en 1939, la localité est occupée par les troupes soviétiques. Après l'invasion de l'armée allemande (Wehrmacht) au cours de l'opération Barbarossa en 1941, elle était incorporée dans district de Galicie jusqu'en août 1944. Depuis la fin de la guerre, Melnytsia faisait partie de la république socialiste soviétique d'Ukraine. Références Portail de l’Ukraine
Mielnica Podolska

Mielnica Podolska, Mielnica (ukr. Мельниця-Подільська, Melnycia-Podilśka) – wieś na Ukrainie, nad Dniestrem, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim. Historia W Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego (1885. T. V) miejscowość wzmiankowana jako Mielnica, miasto w powiecie borszczowskim. 1 kwietnia 1934 roku Mielnica otrzymała prawa miejskie. W okresie międzywojennym była siedzibą komisariatu Straży Celnej jak również stacjonowała tu placówka Straży Celnej „Mielnica”, a później strażnica KOP „Mielnica”. W marcu 1938 przyznano marszałkowi Edwardowi Śmigłemu-Rydzowi honorowe obywatelstwo Mielnicy. Pod okupacją niemiecką w Polsce pozbawiona praw miejskich; → gmina Mielnica. W latach 1943–1944 miejscowość była schronieniem dla ludności z okolicznych wiosek przed atakimi OUN-UPA, niemniej jednak nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj lub w okolicy 18 Polaków. W 1989 liczyło 3979 mieszkańców. W 2013 liczyło 3700 mieszkańców. Zabytki zamek – zdobyty w 1648 r. przez Kozaków pod wodzą Maksyma Krzywonosa. dwór wybudowany na przełomie XVIII i XIX w. w stylu klasycystycznym przez Jerzego Jakuba Dunina Borkowskiego. Do 1906 właścicielem dóbr był Mieczysław Dunin Borkowski. Ludzie Marjan Filipecki – nauczyciel, w 1936 mianowany kierownikiem miejscowej 7-klasowej szkoły. Mieczysław Piszczkowski – polski historyk literatury polskiej, wykładowca Uniwersytetu Lwowskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Mielnica, miasto, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 344 . Archiwalne widoki miejscowości w bibliotece Polona
Melnîțea-Podilska

Melnîțea-Podilska (în ucraineană Мельниця-Подільська) este o așezare de tip urban din raionul Borșciv, regiunea Ternopil, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satul Zelene. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației așezării de tip urban Melnîțea-Podilska era vorbitoare de ucraineană (99,04%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Мельница-Подольская

Ме́льница-Подо́льская (укр. Мельниця-Подільська) — посёлок в Чортковском районе Тернопольской области Украины. Административный центр Мельнице-Подольской поселковой общины. До 2020 года входил в Борщёвский район. Географическое положение Посёлок городского типа Мельница-Подольская находится на левом берегу реки Днестр, выше по течению примыкает село Худыковцы, ниже по течению на расстоянии в 1,5 км расположено село Ольховец, на противоположном берегу — село Перебыковцы. Северо-восточнее посёлка берёт начало река Ольховец. Через посёлок проходит автомобильная дорога Т-2002. История Впервые упоминается в XI веке под названием Мельница, полностью разрушено монголо-татарами. Под названием Мельница-над-Днестром известна с XVII века. В 1960 году присвоено статус посёлок городского типа. Население В январе 1989 года численность населения составляла 3979 человек. По состоянию на 1 января 2013 года численность населения составляла 3700 человек. Языковой состав Родной язык населения по данным переписи 2001 года: Экономика Фабрика «Свитанок». ЧП «Агро Прогресc». Плодоовощной консервный завод. Объекты социальной сферы Школа. Музыкальная школа. Детский сад. Дом культуры. Больница. Достопримечательности Братская могила советских воинов. Примечания
Saliszi

Saliszi (ukrainisch Залізці – bis 1992 Заложці Saloschzi; russisch Заложцы Saloschzy, polnisch Załoźce) ist eine Siedlung städtischen Typs in der westukrainischen Oblast Ternopil mit etwa 2425 Einwohnern (2025). Sie liegt am linken Ufer des Flusses Seret etwa 31 km nordwestlich der Oblasthauptstadt Ternopil. Geschichte Der Ort wird 1483 zum ersten Mal schriftlich erwähnt, erhielt 1516 das Stadtrecht und 1520 das Magdeburger Stadtrecht. Bis 1772 lag die Siedlung in der Woiwodschaft Ruthenien der Adelsrepublik Polen-Litauen. 1772 wurde Załoźce bei der ersten polnischen Teilung den Habsburgern zugeschlagen und ein Teil des österreichischen Kronlandes Königreich Galizien und Lodomerien. Załoźce verlor sein Stadtrecht, war jedoch von 1850 bis 1867 Sitz der Bezirkshauptmannschaft Załoźce im Regierungsbezirk Stanislau. Nach deren Auflösung kam Załoźce zum Bezirk Brody. Gleichzeitig wurde in Załoźce ein Bezirksgericht eingerichtet, dieses ging 1911 an den Bezirk Zborów über. Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam Załoźce zunächst zur Westukrainischen Volksrepublik und dann an Polen. Im Zweiten Weltkrieg wurde der Ort von 1939 bis 1941 von der Sowjetunion besetzt, danach, bis 1944, von Deutschland. Nach dem Ende des Krieges wurde Załoźce der Sowjetunion zugeschlagen und hieß fortan Saliszi. Die Stadt wurde Teil der Ukrainischen SSR und der Sitz des gleichnamigen Rajons (Rajon Saliszi). Nach einer Gebietsreform wurde dieser 1962 dem Rajon Sboriw zugeordnet. Seit dem Zerfall der Sowjetunion 1991 ist Saliszi ein Teil der unabhängigen Ukraine. Verwaltungsgliederung Am 14. September 2016 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Saliszi (Залозецька селищна громада/Salosezka selyschtschna hromada), zu dieser zählten auch die 10 Dörfer Biloholowy, Bilokrynyzja, Haji-sa-Rudoju, Neterpynzi, Pidberiszi, Pischtschane, Seretez, Ratyschtschi, Trostjanez und Tschystopady, bis dahin bildete sie die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Saliszi (Залозецька селищна рада/Salosezka selyschtschna rada) im Norden des Rajons Sboriw. Am 12. Juni 2020 kamen noch die 10 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer zum Gemeindegebiet. Seit dem 17. Juli 2020 ist sie ein Teil des Rajons Ternopil. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Saliszi Teil der Gemeinde: Söhne und Töchter der Ortschaft Eduard Reiss (1850–1907), österreichischer Jurist und der erste jüdische Bürgermeister von Czernowitz Judah Loeb Landau (1866–1942), Oberrabbiner von Südafrika Jaroslawa Musyka (1894–1973), Künstlerin Weblinks Załoźce. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 14: Worowo–Żyżyn. Walewskiego, Warschau 1895, S. 354 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Zaliztsi

Zaliztsi (Ukrainian: Залізці; Polish: Załoźce; Yiddish: זאַלאָזשיץ, romanized: Zalozhitz), previously known as Zalozhtsi (Ukrainian: Заложці) until 1993, is a rural settlement in Ternopil Raion, Ternopil Oblast, western Ukraine. It hosts the administration of Zaliztsi settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population: 2,498 (2022 estimate). History Zaliztsi was first founded in 1483; the settlement was granted Magdeburg rights in 1520, and it acquired the status of an urban-type settlement in 1961. Until 18 July 2020, Zaliztsi belonged to Zboriv Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ternopil Oblast to three. The area of Zboriv Raion was merged into Ternopil Raion. On 26 January 2024, a new law entered into force which abolished the urban-type settlement status, and Zaliztsi became a rural settlement. Monuments Zaliztsi Castle Notable residents Yaroslava Muzyka (1894–1973), Ukrainian painter, restorer, and public figure References