NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Покровский собор (Измаил)

Кафедральный собор Покрова Пресвятой Богородицы — православный храм в честь Покрова Пресвятой Богородицы в городе Измаиле (Одесская область, Украина). Собор относится к Одесской и Измаильской епархии Украинской православной церкви. Расположен на проспекте Суворова, на территории городского сада. История Собор сооружался на деньги прихожан и пожертвования купцов. Граф Михаил Воронцов, русские императоры Александр I и Николай I лично участвовали в финансировании строительства. Автор архитектурного проекта собора — Авраам Мельников, профессор архитектуры, представитель позднего классицизма, академик, ректор Императорской Академии художеств. Свято-Покровский Собор воздвигнут на месте старой Николаевской церкви. Колокола отлиты из переплавленых турецких орудий — наибольший — весом 700 пудов. Освятил Свято-Покровский собор 12 сентября 1831 года архиепископ Кишинёвский и Хотинский Димитрием в присутствии Бухарестского митрополита. Собор имеет два престола. Иконостас престол во имя Покрова Пресвятой Богородицы состоит из икон изящной московской живописи. Престол во имя святителя Николая расположен на хорах усердием купца Сороколетова. Роспись на стенах выполнена академиком Павлом Пискарёвым «на основе Васнецовских росписей Владимирского собора в Киеве». Колоннада к собору была достроена в 1936 году. Устройство и архитектура Высота храма вместе с колокольней — 65 метров. В 1937 году была сооружена колоннада в форме овала . Святыни В соборе находятся чудотворные иконы Пресвятой Богородицы (привезенные с Афона на благословение Измаила «Избавительница», и «Скоропослушница»). Также — иконы Божьей матери «Святой Марии Магдалены», «Святого Великомученика и целителя Пантелеймона». В крест распятия Господа Иисуса Христа (Голгофа) вложен серебряный вызолоченный крестик, в котором хранится частица Животворящего Дерева Креста Спасителя, частицы нетленных мощей апостола Андрея Первозванного, апостола и евангелиста Луки, мученика Ермолая, первомученика архидиакона Стефана, мученика Дионисия Ареопагита, мученика Феодора Стратилата, мученика Мины, несколько частиц камней от Гроба Господня и Голгофы. Примечания Ссылки Краткая информация Архивная копия от 16 августа 2019 на Wayback Machine на сайте Измаил Сегодня
Свято-Покровський собор (Ізмаїл)

Кафедральний собор Покрови Пресвятої Богородиці — Храм Одеської єпархії РПЦ., церква на честь Пресвятої Богородиці в місті Ізмаїлі. Знаходиться на проспект Незалежності, в міському саду. Історія Собор споруджувався на кошти прихожан і пожертвування купців. Граф Михайло Семенович Воронцов, російські імператори Олександр I і Микола I особисто брали участь у фінансуванні будівництва. Автором архітектурного проекту собору був Авраам Іванович Мельников, професор архітектури, представник пізнього класицизму, академік, ректор Імператорської Академії мистецтв. Свято-Покровський собор був освячений восени 12 вересня 1831 року Архієпископом Кишинівським і Хотинським Димитрієм у присутності Бухарестського митрополита. Галерея Посилання Коротка інформація [Архівовано 16 серпня 2019 у Wayback Machine.] на сайті Ізмаїл Сьогодні Примітки
Благовещение Богородично (Харков)

„Благовещение Богородично“ (на украински: Свято-Благовіщенський кафедральний собор) е православна църква в град Харков, катедрала на Харковската и Богодуховска епархия на Украинската православна църква на Московската патриаршия. Завършена е на 2 октомври 1888 година. Църквата е осветена и открита през 1901 година. Построена е на мястото на катедралата „Успение Богородично“. Проектирана е от местния архитект Михаил Ловцов. Представлява сграда в неовизантийски стил с 5 купола и отличителна камбанария, висока 80 метра. Външни препратки ((ru)) Благовещенский Кафедральный собор Архив на оригинала от 2008-10-27 в Wayback Machine.
Annunciation Cathedral, Kharkiv

The Annunciation Cathedral (Ukrainian: Свято-Благовіщенський кафедральний собор, romanized: Sviato-Blahovishchenskyi kafedralnyi sobor) is the main Orthodox church of Kharkiv, Ukraine. The pentacupolar Neo-Byzantine structure with a distinctive 80-meter-tall bell tower was completed on 2 October 1888, from designs by a local architect, Mikhail Lovtsov. The church was consecrated in 1901, and the earlier Annunciation church was then pulled down. The candy-striped cathedral supplanted the older Assumption Cathedral as the main church of Kharkiv and was one of the largest and tallest churches of the Russian Empire. The icon screen used to be of Carrara marble. The church was frescoed in a style derived from St Volodymyr's Cathedral in Kyiv. On 3 July 1914 the church became recognized as the city's cathedral. The cathedral was closed to worshippers in 1930, but it was reopened during the German occupation in 1943. The church was then in the hands of the Ukrainian Autocephalous Orthodox Church and harbored a school, though claims abound that it was later used as a warehouse. Since 1946 the cathedral has been the seat of the Kharkiv and Bohodukhiv eparchy of the Ukrainian Orthodox Church (Moscow Patriarchate), while the Intercession Convent has served as the bishop's residence. The Ecumenical Patriarch Athanasius III and several saintly bishops are buried in the cathedral. On 23 January 2024 the cathedral was damaged by a Russian rocket attack on Kharkiv, during the Russian invasion of Ukraine. See also List of largest Eastern Orthodox church buildings Neo-Byzantine architecture in the Russian Empire References
Catedral de la Anunciación (Járkov)

La catedral de la Anunciación (en ucraniano: Свято-Благовіщенський кафедральний собор, romanizado: Sviato-Blahovishchenskyi kafedralnyi sobor) es la principal iglesia ortodoxa de Járkov, Ucrania. Es una notable muestra representativa del estilo neobizantino, siendo construida entre 1889 y 1901 siguiendo el proyecto del arquitecto local Mikhail Lovtsov. Consta de cinco cúpulas y un campanario de 80 metros de altura. La catedral sustituyó a la antigua catedral de la Asunción como iglesia principal de Járkov y fue una de las iglesias más grandes y altas del Imperio ruso. La iglesia alberga frescos similares a los de la catedral de San Vladímir en Kiev. El 3 de julio de 1914 fue reconocida como catedral de la ciudad.​ Tras la Revolución Bolchevique, la iglesia fue cerrada al culto en 1930, aunque durante la Segunda Guerra Mundial en el periodo de la ocupación alemana fue reabierta. Originalmente perteneció a la Iglesia ortodoxa autocéfala ucraniana y albergó una escuela, aunque más tarde fue convertida en un almacén.​ Desde 1946 ha sido la sede de las eparquías de Járkov y Bojodújiv de la Iglesia ortodoxa ucraniana (patriarcado de Moscú), mientras que el convento de la Intercesión pasó a ser la residencia del obispo. El patriarca ecuménico Atanasio III de Constantinopla y otros obispos santos fueron inhumados en la catedral.​ El 23 de enero de 2024 la catedral sufrió daños tras un bombardeo ruso en Járkov, durante la invasión rusa de Ucrania.​ Véase también Arquitectura neobizantina en el Imperio ruso Anexo:Iglesias ortodoxas más altas del mundo Referencias
Cathédrale de l'Annonciation de Kharkiv

La cathédrale de l'Annonciation est une cathédrale située dans le raïon Kholodnohirsky de la ville de Kharkiv, en Ukraine. Elle est membre de l'Église orthodoxe ukrainienne - Patriarcat de Moscou. Origine de l'édifice Une première cathédrale de l'Annonciation qui datait de 1655 existait à Kharkiv, en bois, avec trois dômes. Historique En 1789 débute la construction d'une nouvelle cathédrale, en pierre. Elle est consacrée en 1901 et devient la cathédrale du diocèse, à la place de la Cathédrale de la Dormition de Kharkiv. Elle est inscrite au Registre national des monuments d'Ukraine sous le numéro : 63-101-2532. Description Le bâtiment est de construction néo-byzantine, ayant une tour de 80 m avec une horloge. Elle est décorée de fresques semblable à celle de la cathédrale Saint-Vladimir de Kiev. Entre 1836 et 1838, des autels latéraux lui sont adjoints et consacré à Barbe d'Héliopolis et Jean le Soldat. Sépulture célèbre La cathédrale accueille le corps de Athanase III de Constantinople, de l'évêque Meletius (Leontovich). Références Voir aussi Articles connexes Religion en Ukraine, Registre national des monuments d'Ukraine. Liens externes Site officiel Portail de l’Ukraine Portail du christianisme orthodoxe Portail de l’architecture chrétienne
Cattedrale dell'Annunciazione (Charkiv)

La cattedrale dell'Annunciazione (in ucraino Свято-Благовіщенський кафедральний собор?) è la principale chiesa ortodossa di Charkiv, in Ucraina. Storia Completata il 2 ottobre 1888, sorge dove in passato esisteva la più antica cattedrale dell'Assunzione, tra le più grandi dell'Impero russo; ha una struttura pentacupolare neobizantina con un campanile alto 80 metri e fu progettata da un architetto locale, Mychajlo Lovcov. Fu consacrata nel 1901 e nel 1914 fu innalzata a cattedrale. La chiesa fu chiusa ai fedeli nel 1930, ma venne riaperta durante l'occupazione tedesca nel 1943. Dal 1946 è sede dell'eparchia della Chiesa ortodossa ucraina e l'adiacente convento funge da residenza vescovile. Nella cattedrale sono sepolti il patriarca ecumenico Atanasio III di Costantinopoli e altri vescovi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cattedrale dell'Annunciazione Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pravoslavie.kharkov.ua.
Annunciatiekathedraal (Charkiv)

De Annunciatiekathedraal (Oekraïens: Благовіщенський кафедральний собор) is de grootste en belangrijkste Oekraïens-orthodoxe kerk van de stad Charkiv in Oekraïne. Voordien was de belangrijkste kerk in de stad de Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods. Geschiedenis De kathedraal werd tussen 1889 en 1901 gebouwd in Neo-byzantijnse architectuur. Het was destijds een van de grootste kerken van het Russische Keizerrijk. De kerk werd gebouwd op de plaats waar al meerdere andere orthodoxe kerken met dezelfde naam hadden gestaan. In 1887 werd door een comité onder leiding van bisschop Ambrożego besloten tot de bouw. Het ontwerp kwam van de lokale architect Mikhail Lovtsov. De eerstesteenlegging vond plaats op 2 oktober 1888. De bouw werd gefinancierd door gelovigen uit Charkiv, maar ook uit andere steden van het Russische Rijk. De totale kosten worden geschat op 400.000 roebel. De kerk is volledig opgebouwd uit baksteen. De hoogte van de grond tot aan het kruis op de hoogste koepel (Pantocrator) is 59 meter. De hoogte van de klokkentoren is 80 meter. De kathedraal is 71 meter lang. In de tijd van het bolsjewisme, na de Russische Revolutie in 1917, was meerdere malen sprake van sluiting van de kathedraal. Toch bleef de kerk voor godsdienstsamenkomsten in gebruik tot 14 februari 1930. In 1925 en 1926 werden er ook al wel muziekconcerten gehouden. Officieel werd het gebouw nadien voor culturele doeleinden bestemd, maar in de praktijk was het niet meer dan een opslagplaats. Vanaf 1943 nam de Oekraïense autocefale Orthodoxe Kerk het pand weer in gebruik. Sinds 1946 is de kerk in eigendom van het Oekraïens-orthodoxe Kerk patriarchaat van Moskou. In de nacht van 1 tot 2 juli 1974 waaide door een sterke wind het kruis van de klokkentoren. In 1996 liep de toren nogmaals schade op door harde wind. In 1997 brandde het bovenste deel van de klokkentoren af. Het geheel werd hierna weer in de oude staat teruggebracht.
Sobór Zwiastowania w Charkowie

Sobór Zwiastowania (ukr. Свято-Благовіщенський кафедральний собор) – prawosławny sobór w Charkowie, katedra eparchii charkowskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Sobór powstał na przełomie XIX i XX wieku na miejscu kilku wcześniejszych świątyń prawosławnych pod tym samym wezwaniem. Decyzja o jego budowie zapadła w 1887 i została podjęta przez grupę charkowskich wiernych kierowanych przez miejscowego biskupa Ambrożego. Komitet koordynujący budowę zebrał na cel wzniesienia soboru 34 tys. rubli z dobrowolnych datków, zaś w roku 1888 wykupił działkę od rady miasta. Autorem projektu świątyni był architekt Michaił Łowcow. Poświęcenie kamienia węgielnego miało miejsce 2 października 1888; budowa soboru trwała do 1901 i była finansowana ze składek wiernych z Charkowa i innych miast Imperium Rosyjskiego – łączny koszt obiektu zamknął się w kwocie 400 tys. rubli. W roku ukończenia prac nad świątynią miało miejsce jej uroczyste poświęcenie. Sobór został wzniesiony w całości z cegły. Jego wysokość od podstawy do wierzchołka krzyża na głównej kopule wynosi 59 metrów, zaś wysokość dzwonnicy – 80 m. Długość świątyni wynosi 71 m. Jest ona przeznaczona do równoczesnego udziału 4 tys. wiernych w nabożeństwie. Ikonostas w soborze wykonany został z białego marmuru przez moskiewskiego artystę Wasilija Orłowa, ikony dla niego wykonał Andriej Danilewski. Autorami fresków na ścianach soboru są malarze charkowscy Swiatienko i Marczenko, którzy w swojej pracy naśladowali dekorację soboru św. Włodzimierza w Kijowie oraz w mniejszym stopniu soboru Chrystusa Zbawiciela w Moskwie. Jeszcze w listopadzie 1919 w bezpośrednim sąsiedztwie soboru została otwarta cerkiew św. Andrzeja Rzymianina, zaś od strony dzwonnicy – kaplica św. Michała Archanioła i św. Mojżesza. W latach 1922–1924 o obiekt toczone były spory różnych organizacji kościelnych, zaś władze bolszewickie kilkakrotnie planowały jego całkowite zamknięcie dla celów kultowych. W latach 1925–1926 w obiekcie odbywały się koncerty muzyczne, jednak nadal był on czynny; ostateczna likwidacja świątyni miała miejsce 14 lutego 1930. Według oficjalnych dokumentów miała zostać ona przeznaczona na cele kulturalne, jednak w rzeczywistości urządzono w niej stajnię i magazyn. W 1943 sobór został ponownie przekazany prawosławnym i od tego czasu pozostaje czynny. W 1946 decyzją arcybiskupa Stefana obiekt został katedrą eparchii charkowskiej (wcześniej funkcje te pełnił sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Charkowie, zamknięty w 1930). W XX wieku w soborze dla kultu wystawione zostały relikwie św. Atanazego III, patriarchy Konstantynopola, dotąd przechowywane w Mgarskim Monasterze Przemienienia Pańskiego w Łubniach. W nocy z 1 na 2 lipca 1974, silny wiatr zerwał z dzwonnicy wieńczący ją krzyż; po naprawie został on ponownie uszkodzony przez wiatr w 1996. Rok później górna część dzwonnicy spłonęła w pożarze; pierwotny wygląd obiektu został przywrócony po kolejnym remoncie. Przypisy Bibliografia Sobór na oficjalnej stronie eparchii. pravoslavie.kharkov.ua. [dostęp 2011-02-28]. (ros.).
Masarykův most (Užhorod)

Masarykův most (ukrajinsky Томаша Масаріка міст) se nachází v ukrajinském městě Užhorodě v Zakarpatské oblasti. Silniční most překonává řeku Uh v západní části města. Byl vybudován v roce 1937 na základě projektu neznámého architekta. Historie Železobetonový most vznikl v rámci rozvoje hlavního města někdejší Podkarpatské Rusi v 20. letech 20. století. V roce 1928 zažádal tehdejší primátor Užhorodu o výstavbu mostu, v roce 1934 byly zahájeny stavební práce mostu za cenu celkem 8 milionů korun a o dva roky později byl most dokončen. Byl odhalen za přítomnosti prezidenta republiky Edvarda Beneše. Po smrti Tomáše Garrigue Masaryka byl most pojmenován po něm. Tento název však vydržel pouze do První vídeňské arbitráže, kdy byl celý Užhorod odstoupen Maďarsku. Od té doby byl znám pouze jako Nový most (maďarsky Új híd). V roce 1944 byl v souvislosti s příchodem Rudé armády vyhozen do vzduchu ustupujícím maďarským vojskem. Bylo zničeno hned několik mostních polí stavby. Most byl však velmi rychle provizorně opraven (do zničených mostních polí byly dobudovány dřevěné konstrukce). Na přelomu 40. a 50. let byl most obnoven do své původní podoby. Most nese Masarykovo jméno opět od roku 2012. Most zajistil spojení části Malé Galago, kde se nacházely zemské úřady s druhým břehem řeky, kde stojí místní nádraží. Betonový obloukový most stojí na čtyřech pilířích, má mostovku s dvěma pruhy a chodníky pro pěší. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Masarykův most na Wikimedia Commons
Міст Томаша Масарика (Ужгород)

Міст Томаша Масарика (чеськ. Masarykův most) — автомобільно-пішохідний міст в українському місті Ужгород, Закарпатська область. Він перетинає річку Уж у західній частині міста. Збудовано в 1937 році за проєктом невідомого архітектора. Історія Залізобетонний міст було збудовано в рамках розвитку столиці колишньої Підкарпатської Русі у XX-му столітті. У 1928 році тодішній мер Ужгорода звернувся з проханням про будівництво мосту, у 1934 році розпочалися будівельні роботи на мосту загальною вартістю 8 мільйонів крон, і через два роки міст було завершено. Його урочисто відкрили 28 жовтня 1937 року у присутності президента Республіки Едварда Бенеша. Після смерті Томаша Ґарріґа Масарика міст було названо на його честь. Однак ця назва проіснувала лише до Першого Віденського арбітражу, коли весь Ужгород був переданий Угорщині. Відтоді він був відомий лише як Новий міст (угор. Új híd). У 1944 році, в зв'язку з приходом радянської армії, його підірвала відступаюча угорська армія. Кілька прольотів мосту з усієї конструкції були зруйновані. Однак міст дуже швидко тимчасово відремонтували (до зруйнованих прольотів мосту додали дерев'яні конструкції). На рубежі 1940-х і 1950-х років міст відновили до його первісного вигляду. З 2012 року міст знову названо на честь Т. Масарика. Міст з'єднував частину Малого Ґалаґова, де розташовувалися земські уряди, з іншим берегом річки, де розташована місцева залізнична станція. Бетонний арочний міст стоїть на чотирьох опорах, має двосмугове мостове полотно та пішохідні доріжки. Примітки Посилання Міст Масарика. kyiv.czechcentres.cz (укр.). Чеський центр Київ. Тетяна ЛІТЕРАТІ, “Про Захід” (26 листопада 2015). Втрачений Ужгород: як відбудовували міст Масарика. prozahid.com (укр.). Про Захід. Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Міст Томаша Масарика (Ужгород) Див. також Малий Ґалаґов міст
Volosjanka

Volosjanka (ukrajinsky Волосянка, maďarsky Hajasd, česky Vološanka nebo Volosianka) je horská obec ve Stavenské vesnické územní hromadě v okrese Užhorod v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. Místní částí Volosjanky je Luh. Příroda Volosjanka je na území Užanského národního parku. Blízko Volosjanky je přírodní rezervace (prales) Tychyj. Přírodní rezervace byla založena v letech 1908 až 1913. Alois Zlatník za první republiky inicioval rozšíření této rezervace na 110,3 ha. Během 2. světové války však došlo k částečnému vykácení lesa. Historie Poprvé je název obce uveden v listinách Užhorodského panství v roce 1691, jako datum založení obce je uváděn rok 1549. První zmínka o obci pochází z roku 1768 v podobě „Voloszanka“. V roce 1910 zde žilo 1586 obyvatel (1353 Rusínů, 115 Maďarů, 81 Němců). V letech 1914–1918 (během první světové války) se Volosjanka nacházela v zóně vojenských operací. Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté (pod názvem Vološanka a později Volosianka) byla součástí Československa. Za první československé republiky zde byl obecní notariát a četnická stanice. Od roku 1945 byla součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí Sovětského svazu; nakonec od roku 1991 je součástí samostatné Ukrajiny. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Волосянка (Ужгородський район) na ukrajinské Wikipedii a Volosjanka na esperantské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Volosjanka na Wikimedia Commons
Volosianka, Zakarpattia Oblast

Volosianka (Ukrainian: Волосянка) is a village (selo) in Uzhhorod Raion, Zakarpattia Oblast, of Western Ukraine. Volosianka belongs to Stavne rural hromada, one of the hromadas of Ukraine. Until 18 July 2020, Volosianka belonged to Velykyi Bereznyi Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Zakarpattia Oblast to six. The area of Velykyi Bereznyi Raion was merged into Uzhhorod Raion. References
Hajasd

Hajasd (ukránul: Волосянка [Voloszjanka]) falu Ukrajnában, Kárpátalján, az Ungvári járásban. Fekvése A Keleti-Beszkidek keleti oldalán, Nagybereznától északkeletre, Határszög, Ligetes és Uzsok közt, az Ung-folyó partján fekvő település. Nevének eredete A falu neve szláv eredetű, mely valószínűleg az ukrán volockij, vagy a román vlah, vagy a lengyel woloski melléknévből származik. A falu 1904-ben kapta mai Hajasd nevét, melyet valószínűleg tévesen neveztek el Hajasdnak az ukrán haj (volosz, voloszjanj) haj, szőr, lószőr szavakból való származtatással. Története A falut a feltevések szerint román pásztorok alapították, vagy lakták egykor. Erre abból következtetnek, hogy a kárpátaljai ukrán nyelvjárásokban Vlah-nak nevezték a külterjes pásztorkodást folytatókat is – akik persze nem feltétlenül voltak románok. A Kárpátokban előfordult a Volosz családnév is, amely szintén a voloh, vlah román származéka. A falu nevét 1768-ban említette először oklevél „Voloszanka” néven. 1773-ban „Voloszanka” formában írják. A 18. század végén Vályi András így ír róla: „VOLOSZANKA. Orosz falu Ungvár Várm. földes Ura a’ Kir. Kamara, lakosai ó hitüek, fekszik Ungvárhoz 6 mértföldnyire; határja sovány, vagyonnyai selejtesek.” 1800 körül „Voloszánka”, „Wolosánka” alakban említik. Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Volánszka, Ungh v. orosz f. Uszokhoz 1/2 órányira: 567 g. kath., 20 zsidó lak. Gör. kath. paroch. templom. F. u. a kamara. Ut. p. Ungvár.” 1904-ben a helységnév rendezéskor kapta a falu a mai magyar „Hajasd” nevet. 1913-ban „Hajasd” néven írták. A trianoni béke előtt Ung vármegye Nagybereznai járásához tartozott. Az első világháborút követően a mesterségesen létrehozott Csehszlovákiához csatolták, majd 1939 márciusától ismét Magyarországhoz tartozott 1944 őszéig, amikor a szovjet csapatok megszállták. Ennek következtében 1945-ben az Ukrán Szovjet Szocialista Köztársaság, s ezzel együtt a Szovjetunió részévé vált. 1991 óta a független Ukrajna része. Népessége 1910-ben 1586 lakosából 115 magyar, 81 német, 1353 ruszin volt; ebből 63 római katolikus, 1381 görögkatolikus, 92 izraelita volt. 2001-ben 1629-en lakták. Közlekedés A települést érinti a Csap–Ungvár–Szambir–Lviv-vasútvonal. Források Fényes Elek: Magyarország történeti földrajza Sebestyén Zsolt: Kárpátaljai helynév-magyarázatok A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X Jegyzetek
Wołosianka (obwód zakarpacki)

Wołosianka (ukr. Волосянка) – wieś na Ukrainie, w obwodzie zakarpackim, w rejonie użhorodzkim, w hromadzie Stawne. W 2001 liczyła 1646 mieszkańców, wśród których 1639 wskazało jako ojczysty język ukraiński, a 7 rosyjski. Przypisy
Voloseanka, Velîkîi Bereznîi

Voloseanka (în ucraineană Волосянка) este localitatea de reședință a comunei Voloseanka din raionul Velîkîi Bereznîi, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Voloseanka era vorbitoare de ucraineană (99,57%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Волосянка (Закарпатская область)

Волося́нка (укр. Волосянка) — село в Ставненской сельской общине Ужгородского района Закарпатской области Украины. Железнодорожные станции Щербин и Волосянка-Закарпатская. По селу протекает Уж. История села Впервые название села упоминается в документах Ужгородской доминии в 1691 году, датой основания села указан 1549 год. В то же время краевед Михаил Лелекач перечислял 25 населенных пунктов, в том числе и Волосянку, которые венгерский король Андрей III передал во владение Ужгородскому жупану Петру Петуне. В годы Первой мировой войны 1914—1918 гг. Волосянка находилась в зоне военных действий. В населенном пункте квартировал военный гарнизон. По переписи 1910 года в Волосянке проживали 1586 жителей, в том числе 1353 русина, 115 венгров и 81 немец. По вероисповеданию жители села делились на 1381 греко-католика, 92 иудея и 63 римо-католика. Железнодорожные станции Щербин и Волосянка-Закарпатская. Ссылки Petr Štěpanek. Podkarpatská Rus v letech 1919—1939. Náchod: Konting, 2008. 168s. ISBN 978-80-9033-082-5. Учётная карточка Кострины (укр.) на сайте Верховной рады Украины