NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hrymajliw

Hrymajliw (ukrainisch Гримайлів; russisch Гримайлов Grimailow, polnisch Grzymałów) ist eine Siedlung städtischen Typs im Rajon Tschortkiw der Oblast Ternopil im Westen der Ukraine mit etwa 2000 Einwohnern. Sie liegt etwa 40 Kilometer südöstlich der Oblasthauptstadt Ternopil. Geographie Die ehemalige Rajonshauptstadt Tschortkiw liegt etwa 45 Kilometer südwestlich, durch den Ort fließt der Fluss Hnylka. Geschichte Der Ort wurde 1595 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und gehörte zunächst zur Adelsrepublik Polen-Litauen (in der Woiwodschaft Ruthenien). Von 1774 bis 1918 gehörte er unter seinem polnischen Namen Grzymałów zum österreichischen Kronland Galizien und war von 1854 bis 1867 Sitz einer Bezirkshauptmannschaft, danach wurde der Bezirk auf den Bezirk Skałat aufgeteilt und ein Bezirksgericht desselben errichtet. 1897 bekam Hrymajliw durch den Bau der Lokalbahn Borki Wielkie–Grzymałów Anschluss an das Eisenbahnnetz. Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam der Ort zu Polen (in die Woiwodschaft Tarnopol, Powiat Skałat), wurde im Zweiten Weltkrieg 1939 bis 1941 von der Sowjetunion und dann bis 1944 von Deutschland besetzt und hier in den Distrikt Galizien eingegliedert. Nach dem Ende des Krieges wurde der Ort der Sowjetunion zugeschlagen, dort kam das Dorf zur Ukrainischen SSR und ist seit 1991 ein Teil der heutigen Ukraine. 1956 bekam Hrymajliw den Status einer Siedlung städtischen Typs verliehen, bereits im Januar 1940 wurde der Ort zur Rajonshauptstadt des Rajons Hrymajliw bestimmt, dieser bestand bis zu seiner Auflösung im Jahre 1962. Verwaltungsgliederung Am 11. September 2016 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Hrymajliw (Гримайлівська селищна громада Hrymajliwska selyschtschna Hromada). Zu dieser zählen auch noch die 4 Dörfer Bilyniwka, Buzyky, Leschaniwka und Oleniwka, bis dahin bildete sie mit den Dörfern Buzyky und Oleniwka die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Hrymajliw (Гримайлівська селищна рада/Hrymajliwska selyschtschna rada) im Osten des Rajons Hussjatyn. Am 12. Juni 2020 kamen noch weitere 20 in der untenstehenden Tabelle aufgelistetenen Dörfer zum Gemeindegebiet. Seit dem 17. Juli 2020 ist sie ein Teil des Rajons Tschortkiw. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Hrymajliw Teil der Gemeinde: Söhne und Töchter der Ortschaft Johann Puluj (1845–1918), ukrainischer Physiker David Kahane (1903–1998), polnisch-israelischer Rabbiner Weblinks Grzymałów. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 2: Derenek–Gżack. Sulimierskiego und Walewskiego, Warschau 1881, S. 897 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Hrymailiv

Hrymailiv (Ukrainian: Гримайлів; Polish: Grzymałów; Yiddish: רימאלאוו, romanized: Rimalov) is a rural settlement in Chortkiv Raion, Ternopil Oblast, western Ukraine. It hosts the administration of Hrymailiv settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population: 1,753 (2022 estimate). History Hrymailiv was founded in 1595, and it acquired the status of an urban-type settlement in 1956. It was occupied by the Germans during World War II from 1941–1944. In 1931, its population was approximately 4,074, and about 1,494 of them were Jewish. The first anti Jewish measures were carried out on July 5, 1941, about 450 Jews were shot and thrown in the lake. On October 12, 1941, 1,700 Jews were sent to the camp in Skalat and executed shortly after. On October 21, 1941 between 1,300 and 1,700 Jews were slaughtered. On November 25, 1941 about 300 Jews from the Hrymailiv camp were sent to other camps such as Lubochok, Kamenka, Velyki Borky, and others where they were most probably executed afterwards. The remaining 305 Jews were transferred to the Skalat ghetto where they were shot in April, 1942. Overall, about 2,530 people were shot in the Hrymailiv executions. Until 18 July 2020, Hrymailiv belonged to Husiatyn Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ternopil Oblast to three. The area of Husiatyn Raion was merged into Chortkiv Raion. Until 26 January 2024, Hrymailiv was designated urban-type settlement. On this day, a new law entered into force which abolished this status, and Hrymailiv became a rural settlement. Monuments Hrymailiv Castle People from Hrymailiv Ivan Pulyui (1845-1918), Ukrainian physicist, inventor and patriot who was an early developer of the use of X-rays for medical imaging. Jakob Altenberg (1875–1944), who moved to Vienna as a young man and eventually became a seller of Hitler's paintings (1909–13). Juliusz Hibner (1912–1994), brigadier general in the Polish People's Army, recipient of the title of Hero of the Soviet Union References External links "Hrymayliv, Ukraine". JewishGen. Retrieved 25 January 2012.
Hrymáiliv

Hrymáiliv (ucraniano: Грима́йлів; polaco: Grzymałów; yidis: רימאלאוו Rimalov) es un asentamiento de tipo urbano de Ucrania, perteneciente al raión de Chortkiv en la óblast de Ternópil. En 2017, el asentamiento tenía una población de 1859 habitantes.​ Desde 2016 es sede de un municipio con una población total de unos nueve mil quinientos habitantes, que incluye veinticuatro pueblos como pedanías.​ Se ubica unos 10 km al sur de Skálat, sobre la carretera T2002 que lleva a Husiatyn. La carretera T2002 se cruza aquí con la carretera T0903, que une Terebovlia con Sataniv. Al suroeste de Hrymáiliv sale la carretera T2017, que lleva a Joróstkiv.​ Historia Se conoce la existencia del asentamiento desde finales del siglo XVI, cuando la familia noble Ludziccy construyó aquí una fortificación. A lo largo del siglo XVII no pudo desarrollarse aquí una localidad importante, ya que el pueblo sufrió continuos ataques de los tártaros y enfrentamientos internos de la nobleza. La situación cambió a principios del siglo XVIII, cuando el área fue adquirida por Adam Mikołaj Sieniawski, uno de los principales líderes militares de la época, quien reforzó la fortificación. En 1720, Hrymáiliv pasó a ser una ciudad con el Derecho de Magdeburgo, a la que se dio licencia para organizar un mercado semanal y ocho ferias anuales. En las décadas siguientes pasó a pertenecer a las familias nobles Czartoryski y Lubomirski.​​ En la partición de 1772 pasó a formar parte del Imperio Habsburgo, que en 1897 abrió una línea de ferrocarril de Hrymáiliv a Velyki Birky, desmantelada en la Primera Guerra Mundial. A lo largo del siglo XIX fue una localidad en la que cuatro de cada cinco vecinos eran étnicamente ucranianos, pero con el tiempo fueron asentándose numerosos judíos, que en la Segunda República Polaca llegaron ser unos dos mil. En 1941, los invasores alemanes asesinaron a casi todos los judíos locales en campos cercanos a Viknó y Skálat, mientras que una minoría de judíos se quedaron en Hrymáiliv haciendo trabajos forzados.​​ Tras la Segunda Guerra Mundial, la ciudad quedó completamente arrasada, y los restos del castillo local se usaron para construir la carretera a Terebovlia. La RSS de Ucrania rebajó su estatus de ciudad a asentamiento de tipo urbano en 1956. Aunque en 1940 había sido declarada capital de su propio raión, en 1958 se integró en el raión de Skálat, en 1962 pasó al raión de Pidvolochysk y en 1964 quedó en el raión de Husyatyn, al que perteneció hasta 2020.​ Referencias
Hrymailiv

Hrymailiv (en ukrainien : Гримайлів ; en Grzymałów ; en yiddish : רימאלאוו, Rimalov) est une commune urbaine du raïon de Tchortkiv, dans l'oblast de Ternopil, en Ukraine. Sa population s'élevait à 1 753 habitants en 2022. Histoire La localité a été fondée en 1595 et la famille Loudzitski avait fait construire en château fort en pierre au-dessus de la rivière Hnyla. Pendant la Seconde Guerre mondiale, elle fut occupée par l'Allemagne nazie de 1941 à 1944. Pendant l'occupation de la ville, les Allemands assassinèrent environ 2 530 Juifs. Ces exécutions de masse se déroulèrent dans le cadre de la Shoah par balles, en juillet, octobre et novembre 1941 ainsi qu'en avril 1942. Parmi les destructions de la guerre, le château fut ruiné puis démantelé pour ses pierres à la période soviétique. Personnalités Ivan Puluj (1845-1918), physicien et inventeur dans le domaine de l'imagerie médicale. Jakob Altenberg (1875–1944), marchand d'art, vendeur des tableaux d'Hitler. Références Liens externes « Hrymayliv, Ukraine », JewishGen (consulté le 25 janvier 2012) Portail de l’Ukraine
Hrîmailiv

Hrîmailiv (în ucraineană Гримайлів) este o așezare de tip urban din raionul Huseatîn, regiunea Ternopil, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Buțîkî și Olenivka. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației așezării de tip urban Hrîmailiv era vorbitoare de ucraineană (99,35%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Гримайлов

Грима́йлов (укр. Гримайлів) — посёлок в Чортковском районе Тернопольской области Украины. Административный центр Гримайловской поселковой общины. Географическое положение Посёлок городского типа Гримайлов находится на берегу реки Гнилая, выше по течению на расстоянии в 0,5 км расположено село Глебов, ниже по течению на расстоянии в 0,5 км расположено село Буцыки. Через село проходят автомобильные дороги Т-2002 и Т-2003. Рядом проходит железная дорога, станция Гримайлов в 1-м км. История 1595 год — дата основания. Вскоре после начала Великой Отечественной войны Гримайлов был оккупирован наступавшими немецкими войсками. В 1956 году присвоен статус посёлок городского типа. В июле 1995 года Кабинет министров Украины утвердил решение о приватизации находившегося в посёлке птицесовхоза. Население В январе 1989 года численность населения составляла 2540 человек. По состоянию на 1 января 2013 года численность населения составляла 1947 человек. Языковой состав Родной язык населения по данным переписи 2001 года: Экономика ЗАО «Гримайловский консервный завод». Объекты социальной сферы Школа. Школа-интернат. Музыкальная школа. Детский сад. Дом культуры. Больница. Достопримечательности ландшафтный парк (середина XIX в.). Церковь Покрова Пресвятой Богородицы (1806 г.); Руины синагоги XVIII в., каменные, без крыши; Братская могила советских воинов. Примечания Литература Пелюшенко Ю. Гримайлів на Галицькому Поділлі. Невідомі сторінки минулої історії (укр.). — Тернопіль: Підручники і посібники, 2023. — 216 с. — [Архивировано 11 августа 2024 года.]
Lubomirski-Palast (Lwiw)

Der Lubomirski-Palast (ukrainisch Палац Любомирських Palaz Ljubomyrskych) ist ein repräsentatives Barockgebäude am Marktplatz (Rynok) der westukrainischen Stadt Lwiw (Lemberg). Es wurde als Residenz des polnischen Fürsten Stanisław Lubomirski (1722–1782) erbaut und diente später als Sitz der Gouverneure des österreichischen Kronlandes Galizien. Entstehung Die zugrunde liegenden Gebäude stammen zum Teil aus dem Mittelalter, zum Teil aber auch aus dem 16. und 17. Jahrhundert. Bereits im Jahr 1744 wurden die beiden mittelalterlichen Häuser vom Architekten Bernard Meretyn zu einem Haus umgebaut. 1760 begann Lubomirski die umliegenden Häuser zu kaufen und ließ sie von den Architekten Jan de Witte, Bernard Meretyn und Martin Urbanik im Barock-Stil zu einem einzigen Haus umbauen. Danach war ein großes Haus (6 Fenster zum Markt, 15 Fenster zur Ruska-Straße, 4 Fenster zur Ivana-Fererova-Straße) mit üppiger Fassadenverzierung im Rokoko-Stil entstanden. In der Hauptfassade (Richtung Markt) blieb eine Tür erhalten, deren Schlussstein das Jahr 1695 zeigt, zudem blieben in Teilen des Gebäudes die Kamine erhalten. Die zahlreichen Verzierungen an den Fassaden, wie zum Beispiel Pilaster und Säulen, aber auch Girlanden an den Fenstern, wurden vom Bildhauer Sebastian Fessinger erstellt, der gleichzeitig am Bau der Georgskathedrale beteiligt war. Des Weiteren findet man an der Hauptfassade zwei Balkone mit Metallgeländern. An der Seitenfassade (Richtung Ruska-Straße) findet man verschiedene Kriegerfiguren und andere militärische Abbilder, beispielsweise eine Kanone und auch eine Rüstung mit Schild. Hierbei ist noch hervorzuheben, dass der Schild die Initialen „SL“ des ehemaligen Besitzers Stanisław Lubomirski zeigt. Regierungsgebäude Im Jahr 1767 wurde der Palast zur Residenz des russischen Generals Kretschetnikow und wechselte fortan häufig den Besitzer. Im Jahre 1772 wurde er zur Residenz des ersten Gouverneurs Galiziens, dessen Position bis 1822 neun verschiedene Männer einnahmen. Im Jahr 1822 wurde die Residenz des Gouverneurs in ein anderes Gebäude verlegt und 1895 kaufte die Proswita (Gesellschaft „Aufklärung“) das Haus. Ausrufung der Unabhängigkeit Nach dem deutschen Überfall auf die Sowjetunion verlas Jaroslaw Stezko von der Organisation Ukrainischer Nationalisten-Banderisten (OUN-B) am 30. Juni 1941 vom Balkon des Hauses die sogenannte „Akte der Erneuerung“, die einen unabhängigen ukrainischen Staat ausrief. Wenige Tage später wurden Stezko, Bandera und weitere OUN-B-Aktivisten aber von der Gestapo verhaftet und ins KZ Sachsenhausen gebracht, weil ein solcher unabhängiger Staat von deutscher Seite nicht erwünscht war. Museum Heute (2012) befindet sich im Palast eine Ausstellung des ethnografischen Museums. Darin sind alte Möbel und Alltagsgegenstände wie Porzellangeschirr zu sehen. Einzelnachweise Weblinks
Lubomirski Palace, Lviv

The Lviv palace of Prince Stanisław Lubomirski was built in the 1760s to Jan de Witte's design on the site of several older houses (one of which had been the property of Szymon Szymonowic). The palace's main façade, featuring decoration by Sebastian Vessinger, is on Market Square. The two other fronts are considerably less conspicuous. Between 1771 and 1821, the Lubomirski Palace served as the residence for the Austrian governors of Galicia. It was purchased by a Ukrainian organization, Prosvita, in the 19th century and subsequently became a hotbed of nationalist activities. It was there that Yaroslav Stetsko proclaimed Ukraine's independence several days after Nazi Germany's invasion of the Soviet Union. Next door to the Lubomirski Palace is the former palace of the Roman Catholic archbishops, where King Michał Korybut Wiśniowiecki died in 1673. References Вуйцик В. С., Липка Р. М. Зустріч зі Львовом. Львів: Каменяр, 1987. С. 54. Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев: Будивельник, 1983–1986. Том 3, с. 42. Трегубова Т. О., Мих Р. М. Львів: Архітектурно-історичний нарис. Київ: Будівельник. С. 70. External links Media related to Lubomirski Palace, Lviv at Wikimedia Commons
Palacio Lubomirski

El palacio Lubomirski es un edificio histórico construido en 1763 en el centro de Leópolis (Ucrania). De estilo barroco, se erigió bajo dirección del arquitecto Jan de Witte sobre unos edificios anteriores que adquirió el príncipe Stanislaw Lubomirski. A finales del siglo XVIII albergó la residencia de los gobernadores Galitzia y en 1975 fue reacondicionado como un museo de muebles y porcelana.​​​ Historia En 1763, los antiguos edificios góticos que ocupaban la parcela fueron renovados para formar el actual palacio, entonces propiedad de la dinastía Lubomirski. Con la partición de Polonia a finales del siglo XVIII, el complejo pasó a ser la residencia de los gobernantes austriacos de Galitzia. Un siglo después, la organización nacionalista Prosvita adquirió el recinto, que alojó eventos culturales ucranianos. En 1975 se convirtió en el museo de Etnografía y Artesanía, con colecciones de mobiliario y porcelana.​​ Arquitectura El complejo original databa del siglo XVII, pero su estructura actual es una reconstrucción que se produjo entre 1744 y 1763. En ella, participaron los arquitectos Jan de Witte, Bernard Meretyn y Marcin Urbanik, además de los escultores Sebastian Fesinger y Stefan Kodecki. Se encuentra en una esquina de la plaza Rynok, también conocida como la plaza del mercado; su fachada oriental está orientada a la calle Ruska y la trasera a la calle Fedorova.​ El palacio es de ladrillo, revestido con yeso, con tres pisos y un ático. La fachada principal está dividida en dos segmentos por pilastras centrales y en las esquinas, terminadas en capiteles barrocos. Unas cornisas anchas separan la primera planta y el techado. Las entradas de la fachada principal y trasera presentan remates semicirculares y las ventanas muestran molduras en relieve. Varias esculturas con armaduras y motivos militares ornamentan el ático y sus esquinas. El ático y la esquina del edificio están adornados con esculturas que representan armaduras y símbolos militares. En el interior, hay chimeneas de estuco del escultor Jan Obrocki.​ Museo El museo exhibe colecciones de mobiliario antiguo europeo y ucraniano, artesanía de hierro, porcelanas y lozas del siglo XVI al XX. La planta baja cuenta con doce salas que exponen muebles típicos de los hogares de la Italia del Renacimiento, incluidos cofres tipo cassone. En el primer piso hay una selección de cerámica de Europa Occidental, fechada en su mayoría entre el siglo XVIII y principios del XX, proveniente de Meissen, Viena, Berlín y Copenhague; también hay artículos de China y Japón. El segundo piso muestra colecciones de artesanías de hierro, así como baldosas de Galitzia.​ Referencias Enlaces externos Fotografía de principios del siglo XX en la colección del Museo Nacional de Varsovia.
Palais Lubomirski

Le palais Lubomirski, en ukrainien : Палац Любомирських, est un bâtiment situé à Lviv, bâti en 1763 par Jan de Witte pour Stanisław Lubomirski (1704-1793). Bâtiment Sa façade sur la Place du Marché est la plus caractéristique, le bâtiment fut élevé sur l’emplacement de plusieurs maisons dont celle du poète Szymon Szymonowic (en), la décoration extérieure, aigle, cuirasse, canon est là pour mettre en valeur la carrière militaire de la famille Lubomirski, il est inscrit au Registre national des monuments d'Ukraine. De 1771 à 1821, elle était la résidence des gouverneurs de Galicie autrichienne. En 1895 le mouvement de renaissance ukrainienne Prosvita occupait le palais et éditait là les journaux Dilo et Héraut public (Громадський вісник). C'est là que Iaroslav Stetsko proclamait la Déclaration d'indépendance de l'Ukraine (1941). Après avoir été un centre de la vie intellectuelle de la ville, il recevait Ivan Franko, Lessia Oukraïnka ou Vassyl Stefanyk et y fut entreposé, pendant l'époque soviétique, les fonds du Musée d'ethnographie et d'artisanat de Lviv dont il est toujours une partie . Références Portail du XVIIIe siècle Portail de l’Ukraine
Pałac Lubomirskich we Lwowie

Pałac Lubomirskich we Lwowie – barokowy pałac przy lwowskim Rynku z 1763 wybudowany dla Stanisława Lubomirskiego według projektu Jana de Witte; od 1975 mieści Muzeum Etnografii i Przemysłu Artystycznego we Lwowie. W miejscu pałacu znajdowały się wcześniej dwie kamienice należące do Sapiehów; w jedej z nich mieszkał Szymon Szymonowic. Kamienice te wraz z pięcioma domami przy ul. Ruskiej i ul. Blacharskiej zakupił w 1763 Stanisław Lubomirski i polecił przebudować na okazały pałac, zajmujący całą głębokość bloku przyrynkowego. Po I rozbiorze Polski, w latach 1772–1826, pałac Lubomirskich zajmowali gubernatorzy Galicji. W 1895 pałac kupiło ukraińske Towarzystwo Proswita. Zobacz też architektura barokowa w Polsce Czarna Kamienica we Lwowie kamienica Królewska we Lwowie Przypisy
Дворец Любомирских (Львов)

Дворе́ц Любоми́рских — памятник архитектуры барокко во Львове (Украина). Находится в центральной части города, на площади Рынок, 10. Дворец Любомирских является одним из наиболее удачных образцов общественной архитектуры Львова XVIII века. Со стороны ул. И. Фёдорова расположен каменный портал, в замковом камне которого помещен резной картуш с датой 1695. Однако планировка подвалов и сохранившиеся в них готические стрельчатые своды свидетельствуют о более раннем основании здания. Здание было перестроено в 1760-е годы архитекторами Б.Меретином и М.Урбаником по проекту Яна де Витта на месте нескольких мещанских камениц (среди которых был также дом львовского латиноязычного поэта Шимона Шимоновича). Заказчиком и владельцем дворца был Станислав Любомирский (1709—1793), воевода брацлавский. Внешний вид здания — лёгкий, парадный. Здание выполнено из кирпича, оштукатурено, в плане представляет собой вытянутый прямоугольник с небольшим внутренним двориком, трехэтажное. Занимает целый квартал между площадью рынок, улицами Русской и Ивана Фёдорова. Дворец имеет три открытых для обозрения фасада. Парадный, самый нарядный фасад обращен на площадь Рынок. Он украшен пилястрами с лепными нарядными капителями, окна обрамлены наличниками с гирляндами, имеет балконы с ажурными металлическими решетками, опирающиеся на фигурные кронштейны. Низ дворца Любомирских утяжелён, верхние этажи ритмически расчленены пилястрами и лопатками. Здание завершается узорчатым аттиком, скомпонованным из овальных люков и скульптуры. Фасады, обращенные на улицы Русскую и И. Фёдорова, решены значительно проще. Гладкую поверхность стен расчленяют плоские пилястры с капителями, окна обрамляют строгой формы наличники. Скульптурный декор здания принадлежит С.Фесингеру, выполнен мастером С.Кодецким. Аллегоричность декора ярко выражена в оформлении заокругленного угла, скомпонованного из военной и рыцарской эмблематики. В 1895 году здание было куплено обществом «Просвита» и стало называться домом «Просвиты». В здании разместился ряд украинских культурно-образовательных учреждений. Его посещали Иван Франко, Леся Украинка, Этель Войнич, Василий Стефаник и другие. В советский период здесь были открыты фонды музея Львовского отделения института искусствоведения, фольклора и этнографии им. М. Т. Рыльского АН УССР (ныне — Институт народоведения). Литература Вуйцик В. С., Липка Р. М. Зустріч зі Львовом. Львів: Каменяр, 1987. С. 54. Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев: Будивельник, 1983—1986. Том 3, с. 42. Трегубова Т. О., Мих Р. М. Львів: Архітектурно-історичний нарис. Київ: Будівельник. С. 70.
Catedral de San Pedro y San Pablo (Lutsk)

La Catedral de San Pedro y San Pablo​ (en ucraniano: кафедральний костел Св. Апостолів Петра і Павла) es un edificio religioso católico que junto con el colegio de los jesuitas son hitos de referencia nacionales en Lutsk en el país europeo de Ucrania. La iglesia y la universidad fueron construidos por la Compañía de Jesús de Lutsk en el siglo XVII. La catedral es la iglesia principal de la diócesis de Lutsk, el centro educativo es a su vez parte de la Universidad Nacional de Tecnologías de la Alimentación. La Compañía de Jesús en Lutsk se estableció en la primera década del siglo XVII. El Rey Casimiro III de Polonia, y los obispos Marcin II Szyszkowski y Paweł III Wołucki fundaron la iglesia, que fue diseñado por los arquitectos M. Gintz y Giacomo Briano. En 1616 se inició la construcción de la iglesia. Hay un segmento de un castillo en el sitio desde el siglo XV. A finales de 1630 se completó la iglesia renacentista. Referencias
Collège des Jésuites (Loutsk)

Le collège des Jésuites est un ancien établissement d'enseignement catholique fondé à Loutsk (Ukraine) par les Jésuites en 1604, qui le dirigèrent jusqu'à la suppression de la Compagnie de Jésus. L'église attenante (construite en 1616) est devenue la cathédrale du diocèse de Loutsk en 1787. Les bâtiments sont utilisés comme établissement d'enseignement et siège de l'évêché. Histoire Fondé en 1616 pour la Compagnie de Jésus. L'évêque Marcin Szyszkowski fondait le collège jésuite en 1604 et c'est l'évêque Pavel Voloutsky qui posait la pierre de fondation du bâtiment actuel en 1616. Le bâtiment a brûlé en 1724 pour être rebâti en 1730. L'église cathédrale Il existait une église cathédrale dans l'ancien diocèse de Loutsk. Cette cathédrale de la Trinité fut détruite dans un incendie en 1781 et le siège épiscopal du diocèse fut transféré en l'église des Saints-Pierre-et-Paul du collège des Jésuites fermé depuis peu. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org (uk) Présentation de la cathédrale, diocèse de Loutsk (uk) La cathédrale Ss. Pierre et Paul (1616-1639). Région de Volyn, district de Loutsk, Églises et chapelles en Ukraine Portail de l’éducation Portail de l’Ukraine Portail de la Compagnie de Jésus