NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tarújfalu

Tarújfalu (ukránul: Новоселиця) település Ukrajnában, Kárpátalján, a Huszti járásban. Fekvése Ökörmezőtől északra, Tarfalu és Pereszlő közt fekvő település. Nevének jelentése A település régi Holyatin nevének magyar jelentése Pesty Frigyes szerint kopár, tar. A név előtt szereplő Új jelző a falu újabb telepítésére utal. Mai Tarújfalu nevét valószínűleg az 1904-es helységnévrendezéskor kapta. Története Tarújfalu (Uj-Holyatin) nevét 1599-ben Felseo Holyatyn néven említette először oklevél, majd 1715-ben Ujholyatin néven írták. Új-Holyatin és a másik hasonló nevű falu (Ó-Holyatin) is kenézi telepítés volt, melyet a 16. század második felében, vagy a 17. század elején a Bilkei és a Dolhai családok telepítettek. A 17. század első felében földesurai a Bilkeiek, Dolhaiak és az Ilosvaiak voltak. 1910-ben 1064 lakosa volt, melyből 9 magyar, 156 német 898 ruszin volt. Ebből 906 görögkatolikus, 157 izraelita volt. A trianoni békeszerződés előtt Máramaros vármegye Ökörmezői járásához tartozott. Nevezetességek Görögkatolikus templomát - Mihály arkangyal tiszteletére szentelték fel. Anyakönyvet 1760-tól vezettek. Források A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X
Novoselîțea, Boureni

Novoselîțea (în ucraineană Новоселиця) este o comună în raionul Boureni, regiunea Transcarpatia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Novoselîțea era vorbitoare de ucraineană (99,81%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Новоселица (Хустский район)

Новосе́лица (укр. Новоселиця) — село в Межгорской поселковой общине Хустского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 1054 человека. Почтовый индекс — 90013. Телефонный код — 3146. Код КОАТУУ — 2122484801. Ссылки Новоселица на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Velyka Uholka

Velyka Uholka (ukrajinsky Велика Уголька, maďarsky Nagyugolyka) je obec v Uhlanské vesnické územní hromadě v okrese Ťačiv v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. V roce 2025 zde žilo 2052 obyvatel. Geografie Obec se táhne v délce téměř 10 km od jihu k severu podél řeky Velyka Uholka. Na severním okraji začíná lesní masiv, který je součástí bukových pralesů Karpat. Masiv se nachází v hranicích Uholsko-Šyrokolužanského chráněného masivu (Karpatská biosférická rezervace). V jedné ze skal v prostoru rezervace je ukryta jeskyně „Mléčný kámen“ (ukrajinsky Молочний Камінь, Moločnyj kamiň) je krasová jeskyně ve vápencové skále. Délka jeskyně je 92 metrů. Uholsko-Šyrokolužanský masiv je chráněnou oblastí v rámci Karpatské biosférické rezervace. Nachází se v okrese Ťačiv v Zakarpatské oblasti, na jižních svazích hory Menčul (1501 m) a jižních a jihozápadních svazích hřebene Krasna (1568 m), v nadmořské výšce 400–1280 m nad mořem. . V obci je minerální pramen s vodou bohatou na železo. Při varu voda rezaví. Za malý poplatek v lesním oddělení lze navštívit jeskyni Moločnyj Kamin (výškový rozdíl 400 m). V obci se do řeky Velyka Uholka vlévají potoky Runkulskyj a Dalnij. Pamětihodnosti Jeskyně, ve které byly nalezeny archeologické artefakty z doby 1,5 mil. – 10 tis. let př. n. l., ukrajinská archeologická památka celostátního významu. Církevní stavby Cerkev Vzkříšení Krista, z roku 1923. Cerkev Žen nesoucích myrhu (ukrajinsky Церква жінок-мироносиць, Cerkva žinok-myronosyc), z roku 1991. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Велика Уголька (село) na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velyka Uholka na Wikimedia Commons
Nagyugolyka

Nagyugolyka (ukránul: Велика Уголька) település Ukrajnában, Kárpátalján, a Técsői járásban. Fekvése Uglyától északra fekvő település. Keresztülfolyik rajta a Nagy-Ugolyka. Története Nagyugolyka és környéke ősidők óta lakott hely volt. A településtől 3 km-rell északra eső Tejkő (Molocsnij kameny) barlangban az utolsó jégkorszak idején, a paleolit korban a környéken élt ősember nyomait (kőszerszámokat, fegyvereket, valamint tűzhelyeket) tárták fel. A település meleg ásványvízforrásáról is ismert. Népesség A 2001-es népszámlálási adatok szerint a településnek 2052 lakosa volt. Nevezetességek Tejkő barlang Melegvízforrások Görögkeleti kolostor
Wełyka Uholka (wieś)

Wełyka Uholka (ukr. Велика Уголька) – wieś na Ukrainie, w obwodzie zakarpackim, w rejonie tiaczowskim. W 2001 roku liczyła ok. 2 tys. mieszkańców. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1610 roku. Wieś rozciąga się na długości ok. 10 km wzdłuż osi północ-południe. Przepływa przez nią rzeka o tej samej nazwie. Na północ od wsi znajduje się Rezerwat Masywu Uholsko-Szerokołużańskiego. Miejscową atrakcją jest źródło bogatej w żelazo wody, które nadaje jej rdzawy kolor. Dodatkowo za niewielką opłatą można zwiedzić jaskinię Mołocznyj kamiń znajdującą się ok. 400 m ponad wsią. Linki zewnętrzne Szlak turystyczny Wełykiej Uholki (ukr.)
Velîka Uholka, Teceu

Velîka Uholka (în ucraineană Велика Уголька) este o comună în raionul Teceu, regiunea Transcarpatia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, toată populația comunei Velîka Uholka era vorbitoare de ucraineană (100%). Note
Великая Уголька (село)

Великая Уголька (укр. Велика Уголька) — село в Углянской сельской общине Тячевского района Закарпатской области Украины вытянувшееся с севера на юг вдоль долины одноимённой речушки. Ручей берет начало на южных склонах горы Менчул (1501 метр), которая расположена на территории Угольско-Широколужанского заповедника. На границах с заповедником находятся самые дальние, северные населенные пункты Великой Уголки, и там заканчивается окружная трасса, которая соединяет деревню с районным центром. Деревня протянулась на 10 километров, и со всех сторон ее окружает буковый лес и горы высотой 600-700 метров. Население по переписи 2001 года составляло 2052 человека. Почтовый индекс — 90532. Телефонный код — 3134. Занимает площадь 18 км². Код КОАТУУ — 2124480601. Примечания Ссылки Большая Уголька на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Vorochovo

Vorochovo (Ukrainian: Ворочово) is a village in the Perechyn Raion, Zakarpattia Oblast, Ukraine. It was a part of the Kingdom of Hungary in the Ung megye in the Berezna járás, until it was split in two, with the village being a part of the new Perecseny járás. This village is also known by the following names: Vorocsó Kapuszög These alternate names may still be found today are among passenger ship records from Europe to the United States. A quick search on websites such as ancestry.com or familysearch.org will yield those immigrants whose last residence before boarding were this village. Vorochovo is located at roughly the latitude and longitude of 48.7167°N, 22.4500°E and located about 2.5km to the South Southwest from Perechyn (Perecseny) and about 18.6km to the North Northeast from Uzhhorod. The region has a strong Rusyn (Ruthenian) heritage, stemming from a history of Eastern Slavic settlers. References
Kapuszög

Kapuszög (korábban Vorocsó, ukránul: Ворочово [Vorocsovo]) falu Ukrajnában, Kárpátalján, az Ungvári járásban. Fekvése Perecseny dél-délnyugati szomszédjában fekvő település. Története A 18. század végén Vályi András így ír róla: „VOROCSÓ. Orosz falu Ung vár Várm. földes Ura a’ Királyi Kamara, lakosai többen ó hitüek, határja közép termékenységű, réttye, legelője meglehetős.” Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Vorocsó, Ungh vm. orosz falu, Unghvárhoz 2 3/4 mfldnyire: 443 gör. kath., 13 zsidó lak. Gör. kath. paroch. templom. F. u. a kamara. Utol. post. Ungvár.” A trianoni béke előtt Ung vármegye Perecsenyi járásához tartozott. Az első világháborút követően a községet a mesterségesen létrehozott Csehszlovákiához csatolták, majd 1938-tól ismét Magyarországhoz tartozott 1944 őszéig, amikor a szovjet csapatok megszállták. Ennek következtében 1945-ben az Ukrán Szovjet Szocialista Köztársaság, s ezzel együtt a Szovjetunió részévé vált. 1991 óta a független Ukrajna része. Népessége 1910-ben 832 lakosából 15 fő magyar, 25 német, 778 ruszin volt. A népességből 26 római katolikus, 778 görögkatolikus, 23 izraelita volt. Közlekedés A települést érinti a Csap–Ungvár–Szambir–Lviv-vasútvonal. Jegyzetek Források A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X
Vorociovo, Pereciîn

Vorociovo (în ucraineană Ворочово) este o comună în raionul Pereciîn, regiunea Transcarpatia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Vorociovo era vorbitoare de ucraineană (98,64%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,36%). Note
Ворочово

Воро́чово (укр. Ворочово) — село в Перечинской городской общине Ужгородского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 806 человек. Почтовый индекс — 89220. Телефонный код — 3145. Занимает площадь 28,36 км². До 1995 года называлось Ворочево. Примечания Ссылки Ворочово на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Velyki Lazy

Velyki Lazy (ukrajinsky Великі Лази, maďarsky Nagyláz, česky Velký Láz nebo Veliké Lazy) je obec v Baranynské vesnické územní hromadě v okrese Užhorod v Zakarpatské oblasti na západě Ukrajiny. Částí této obce jsou Cyhanivci. V roce 2001 žilo v této obci 1423 obyvatel. V celé obci žilo (v roce 2025) 1842 obyvatel. Historie Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté byla součástí Československa. Za první československé republiky byla v obci četnická stanice. Od roku 1945 byla součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR. Od roku 1991 je součástí nezávislé Ukrajiny. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Циганівці na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velyki Lazy na Wikimedia Commons
Nagyláz

Nagyláz (ukránul: Великі Лази [Veliki Lazi]) település Ukrajnában, Kárpátalján, az Ungvári járásban. Fekvése Ungvártól délkeletre, Cigányos déli szomszédságában fekvő település. Története A falu a 14. század elején települt az Ungvár és Munkács közötti országút mentén. Első írásos említése 1337-ből származik, „Laz” néven. 1342-ben a település egy része Szaniszló oláh vajdáé volt, aki a Drugetektől kapta telepítő munkája jutalmaként. 1387-ben fiát, az oláh Lázi Istvánt említik. 1417-ben a szomszédos (Helmecből kivált) Denglázon rutén jobbágyokat említenek. A 18. század végén Vályi András így ír róla: „LÁZ. Falu Ungvár Várm. földes Ura a’ K. Kamara, lakosai külömbfélék, fekszik Vásárhelyhez nem meszsze, határja közép termékenységű.” Az Alsó-, majd Nagy- megkülönböztető jelzést Dengláztól való megkülönböztetésül kapta, mellyel 1911-ben egyesült „Nagyláz” néven. A trianoni béke előtt Ung vármegye Szerednyei járásához tartozott. Ekkor Csehszlovákiához csatolták. 1938–44 között visszakerült Magyarországhoz. 1945-ben Szovjetunióhoz csatolták a települést. 1991 óta Ukrajnához tartozik. Népesség 1910-ben 790 lakosából 164 magyar, 38 német, 5 szlovák, 582 ruszin és 1 egyéb anyanyelvű volt; vallását tekintve pedig 91 római katolikus, 633 görögkatolikus, 20 református és 46 izraelita. Jegyzetek Források A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X
Velîki Lazî, Ujhorod

Velîki Lazî (în ucraineană Великі Лази) este localitatea de reședință a comunei Velîki Lazî din raionul Ujhorod, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Velîki Lazî era vorbitoare de ucraineană (98,74%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Великие Лазы

Вели́кие Лазы́ (укр. Великі Лази) — село в Баранинской сельской общине Ужгородского района Закарпатской области Украины. Население по данным составляет более 1400 человек. Почтовый индекс — 89440. Телефонный код — . Занимает площадь 0,29 км². Известные уроженцы Алекса Бокшай — чехословацкий футболист. Примечания Ссылки Великие Лазы на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Rosoš (okres Mukačevo)

Rosoš (ukrajinsky Росош, maďarsky Kopár, česky Rosoš nebo Rozsoše) je osada obce Dusyno ve Svaljavské městské územní hromadě v okrese Mukačevo v Zakarpatské oblasti Ukrajiny. V roce 2025 zde žilo 2250 obyvatel. Historie Ves vznikla kolem konce 16. století. Podle lidových pověstí byl prvním obyvatelem lidový mstitel Rosoška. V období mezi světovými válkami byla součástí první československé republiky. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Росош (Мукачівський район) na ukrajinské Wikipedii.
Kopár

Kopár (ukránul: Росош) település Ukrajnában, Kárpátalján, a Munkácsi járásban. Fekvése Zajgó és Kerecke közt fekvő település Története 1910-ben 735 lakosából 8 magyar, 46 német, 681 ruszin volt. Ebből 685 görögkatolikus, 47 izraelita volt. A trianoni békeszerződés előtt Bereg vármegye Szolyvai járásához tartozott. Hivatkozások A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X
Rosoș, Svaleava

Rosoș (în ucraineană Росош) este un sat în comuna Dusîno din raionul Svaleava, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Rosoș era vorbitoare de ucraineană (98,49%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,2%). Note
Россошь (Закарпатская область)

Россошь (укр. Росош) — село в Свалявской городской общине Мукачевского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 2250 человек. Почтовый индекс — 89333. Телефонный код — 3133. Занимает площадь 1,428 км². Код КОАТУУ — 2124082307. Ссылки Россошь на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Росош (Мукачівський район)

Ро́сош — село у Свалявській громаді Мукачівського району Закарпатської області України. Історія Село Росош виникло приблизно наприкінці XVI століття. Це був період піднесення народного руху, коли народні месники змушені були переховуватися в лісах. За народними переказами, першим жителем села був народний месник Росошка, який поселився під Керечанським перевалом. Звідси і назва — Росош. Релігія В архівних документах згадується, що в 1849 році в селі Росош був уже свій священик. Після 1733 року село згадується як філіал села Дусино. В селі налічувалося 471 греко-католиків. У 1937 році с. Росош належало до Березької Жупи і належало графу Шербону. В період окупації воно називалось «Копар», що по-угорськи означає «пустир». Греко-католицька церква св. Михаїла – гарний зразок малих готичних храмів Закарпаття. Свій священик служив у селі ще 1649 р. У 1692 р. Росош – філія Дусина. У 1733 р. згадують дерев’яну церкву і священика Юрія Мелеша. Розібрана десь 1932 або 1933 р. храм Покрови пр. богородиці. 1992. 1 грудня 1926 р. було підписано контракт на спорудження нової дерев’яної церкви за 10 тисяч чехословацьких корон. За цим контрактом майстер Василь Улинець з одним помічником мав збудувати церкву, підготувати дахи для покриття шинґлами і турні – бляхою, збудувати хори і сходи до дзвонів, поставити на вежах хрести, настелити з дощок підлогу. Зі свого боку, сільська громада зобов’язалася забезпечити дерево на цілу церкву, гоблювати дерево, допомагати при укладенні зрубів та годувати майстра з помічником. У 1927 р. на свято Покрови Богородиці церкву посвятили. Ця споруда згоріла 8 лютого 1981 р. (побутує також версія про навмисний підпал). У 1990 – 1991 роках у селі збудовано нову муровану церкву типової базилічної форми. Збудував церкву Михайло Мовнар з Тур’я Пасіки, не взявши за свою роботу жодної винагороди. Першими помічниками були Йосип Пітра, Микола Пітра, Микола Мигович, Іван Попович. Малювання стін виконав Михайло Циганин, іконостас вирізьбив Сергій Пішковцій, а ікони намалював Йосип Волосянський. Біля церкви – мурована дзвіниця з трьома дзвонами. храм Покрови пр. богородиці. 1990. Молитовний будинок почали будувати ще в 1970-х роках. Сільська влада, хоч і радянська, вдавала, що не знає про релігійні мотиви, адже за документами зводили просто будинок. Цегляну споруду добудували в кілька етапів, аж поки вона не набула форми базилічної церкви, увінчаної трьома вежами. Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 1843 особи, з яких 877 чоловіків та 966 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкало 2227 осіб. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Туристичні місця - храм Покрови пр. богородиці. 1990. - храм Покрови пр. богородиці. 1992. Відомі люди Мешко Микола Соломонович (нар. 16 грудня 1922) — український радянський промисловець міста Мукачеве, багаторічний член Мукачівської міської ради. Примітки Посилання Погода в селі [Архівовано 5 березня 2016 у Wayback Machine.]
Виноградов (град)

Виноградов или Винохрадиу (на украински: Виноградів; на унгарски: Nagyszőlős; на румънски: Seleuşu; на руски: Виноградов) е град в Украйна, административен център на Виноградовски район, Закарпатска област. Населението на града е 25 317 души (1 януари 2022 г.). История За пръв път селището е упоменато през 1262 година, през 1946 година получава статут на град. Източници Външни препратки Официален сайт на местната администрация Архив на оригинала от 2017-07-09 в Wayback Machine. ((uk))
Vynohradiv

Vynohradiv (ukrainsk: Виноградів, ungarsk: Nagyszőlős, rumænsk: Seleușu Mare, slovakisk: Vinohradov) er en by i det vestlige Ukraine, Zakarpatska oblast. Den var centrum for Vynohradiv rajon der i 2020 blev indlemmet i Berehove rajon. Byen har en befolkning på omkring 25.317 (2022) indbyggere. Byen ligger omkring 35 km fra byen Berehove nær floden Tisza på grænsen til Rumænien. Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Vynohradiv

Vynohradiv (en ukrainien : Виноградів) ou Sévliouche (en ruthène : Сивлюш ; en russe : Виноградов, Vinogradov ; en hongrois : Nagyszőlős ; en roumain : Seleuşu Mare) est une ville de l'oblast de Transcarpatie, en Ukraine, était le centre administratif du raïon de Vynohradiv et se trouve depuis 2020 dans le raïon de Berehove. Sa population s'élevait à 22 976 habitants en 2023. Géographie Vynohradiv est située dans la région historique de Ruthénie, à 21 km ) l'ouest-sud-ouest de Khoust, à 77 km au sud-est d'Oujhorod et à 602 km au sud-ouest de Kiev. Histoire Sévliouche partage l'histoire de la Ruthénie subcarpatique. Elle est mentionnée pour la première fois sous le nom de « Zceuleus » dans un document de 1262, à l'occasion de l'octroi de privilèges urbains. Ce nom est le mot hongrois szőllős (aujourd'hui szőlős), qui signifie « vignoble », et s'explique par l'abondance des vignobles dans la région. La ville de Nagyszőllős, qui est une des plus anciennes du comitat d'Ugocsa, était peuplée de vignerons approvisionnant la cour royale. En 1329, la ville reçut des droits en matière économique et commerciale du roi Charles Robert de Hongrie. Elle demeura ensuite, et jusqu'en 1919, la capitale du comitat d'Ugocsa. En 1717, presque toute la population périt ou fut déplacée à la suite d'une invasion tatare. En 1880, la ville comptait 4 400 habitants et 7 811 en 1910, dont 5 943 Hongrois, 1 266 Ruthènes et 540 Allemands. Après la Première Guerre mondiale, en 1919, Nagyszőllős fut rattachée à la Tchécoslovaquie. La communauté juive représente environ 30 % de la population totale. Les juifs seront enfermés dans un ghetto avant leur déportation vers le camp d'Auschwitz. En 1944, après la prise de contrôle de la ville par l'Armée rouge, environ 4 000 habitants, des civils hongrois de sexe masculin — la Hongrie était alors alliée à l'Allemagne nazie —, furent déportés en Union soviétique, où 70 pour cent périrent en captivité. La ville fut incorporée à la république socialiste soviétique d'Ukraine et passa en 1946 du nom Sevliouch (Севлюш), translittération ruthène du mot hongrois szőlős, au nom Vinogradov en russe ou Vynohradiv en ukrainien, traduction de ce même mot. Population Démographie Recensements (*) ou estimations de la population : Nationalités D'après le recensement du Royaume de Hongrie de 1910, Nagyszőllős comprenait : 76 % de Hongrois ; 16,2 % de Ruthènes ; 6,9 % d'Allemands. Au recensement national ukrainien de 2001, Vynohradiv comprenait : 71,4 % d'Ukrainiens, dont des Ruthènes comptabilisés comme Ukrainiens ; 26,2 % de Hongrois ; 1,2 % de Russes ; 0,8 % de Roms. Transports Vynohradiv se trouve à 98 km d'Oujhorod par le chemin de fer et à 108 km par la route. Culture en quelques images Notes et références Liens externes (uk) Informations officielles (ru) Cartes topographiques (uk) Carte routière (en) Héraldique ukrainienne Portail de l’Ukraine
Wynohradiw

Wynohradiw (ukr. Виноградів; do 1946 roku Sewlusz; węg. Nagyszőlős) – miasto na Ukrainie, w obwodzie zakarpackim, siedziba administracyjna rejonu wynohradiwskiego. Miejscowość leży na Nizinie Zakarpackiej, na północ od Cisy, u zbiegu granic Ukrainy, Węgier i Rumunii. Od najdawniejszych czasów ośrodek produkcji wina. Czas i okoliczności powstania Sewlusza nie są znane. Pierwsza wzmianka o miejscowości Zceuleus, już wtedy mieście królewskim, pochodzi z 1262 roku. W 1329 roku król Węgier Karol Robert nadał miastu dodatkowe przywileje handlowe. Od tego czasu Sewlusz był siedzibą władz komitatu Ugocsa. 23 stycznia 1662 roku doszło pod miastem do bitwy oddziałów tureckich, sprzymierzonych z węgierskim księciem Mihály’em Apafi, z wojskami siedmiogrodzkiego wojewody Jánosa Kemény’ego, który przegrał tę bitwę i poległ. W 1717 roku zagon tatarski wymordował bądź zabrał w niewolę niemal wszystkich mieszkańców miasta. W 1880 roku Sewlusz miał 4,4 tys. mieszkańców, w 1910 roku – 7,8 tys., z czego 5,9 tys. Węgrów, 1,3 tys. Rusinów i 0,5 tys. Niemców. W 1919 roku Sewlusz znalazł się w nowo powstałej Czechosłowacji. W marcu 1939 roku wraz z całą Rusią Zakarpacką został anektowany przez Węgry. W październiku 1944 roku został zajęty przez oddziały 4 Frontu Ukraińskiego. Około 4 tys. mieszkańców miasta zostało wywiezionych w głąb ZSRR, około 70% z nich zginęło. W 1945 roku Sewlusz przyłączono do radzieckiej Ukrainy. Od 16 grudnia 1945 roku zaczęto wydawać gazetę. W 1946 roku nazwa miasta została zmieniona na obecną. W 1989 liczyło 25 663 mieszkańców. W 2013 liczyło 25 565 mieszkańców. Zabytki ruiny XIII-wiecznego zamku Ugocsa z małą kapliczką z XIV wieku, pałac Perényich z 1399 roku, przebudowany w stylu barokowym. Baron Perényi zdecydował się wybudować pałac w mieście, w pobliżu zamku, z którego w sytuacji awaryjnej można było przejść do bardziej strategicznych i bezpieczniejszych miejsc. Aby to zrobić, wybrał istniejący pałac, który został zbudowany w XIV wieku. Pałac pierwotnie był jednopiętrowy, ale w XVII wieku dobudowano dwie wieże na rogach. Obiekt ma piękną centralną fasadę a w elewacji herb w kształcie rynny. Pierwsze piętro zostało wykorzystane na potrzeby gospodarstwa domowego. klasztor i kościół franciszkanów z 1744 roku, kościół NMP z XIII wieku, przebudowany na gotycki w XV wieku, odbudowany na początku XX wieku, neoklasycystyczny kościół protestancki z 1828 roku. Miasta partnerskie Dynów Fehérgyarmat Nyírbátor Vranov nad Topľou Przypisy Linki zewnętrzne Wynohradiw
Vynohradiv

Vynohradiv (em ucraniano: Виноградів, em romeno: Seleușu Mare, em húngaro: Nagyszőlős) é uma cidade da Ucrânia, situada no Oblast da Transcarpátia. Tem 32,09 km² de área e sua população em 2020 foi estimada em 25.395 habitantes. Referências
Seleușu Mare

Seleușu Mare (în ucraineană Виноградів, transliterat: Vînohradiv; în maghiară Nagyszőlős) este orașul raional de reședință al raionului Vînohradiv din regiunea Transcarpatia, Ucraina. În afara localității principale, nu cuprinde și alte sate. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Seleușu Mare era vorbitoare de ucraineană (82,13%), existând în minoritate și vorbitori de maghiară (13,54%) și rusă (3,82%). Personalități Ábel Szocska (n. 1972), episcop greco-catolic de Nyíregyháza Satul de copilărie a marelui compozitor Bela Bartok Vezi și Lista orașelor din Ucraina Note
Виноградив

Виноградив (укр. Виноградів) град је Украјини у Закарпатској области. Према процени из 2023. у граду је живело 22.976 становника. Становништво Према процени, у граду је 2012. живело 25.503 становника. Градови побратими Њирбатор Фехерђармат Динов Вранов на Топлој Celadas Референце Спољашње везе