NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burg Sbarasch

Die Burg Sbarasch (ukrainisch Замок у Збаражі/Samok u Sbaraschi, ukrainisch Збаразький замок/Sbarasz'kyj samok) oder Schloss Sbarasch ist eine Burg in der Stadt Sbarasch im Rajon Ternopil im Westen der Ukraine. Die auf Befehl des Krakauer Kastellans Fürstem Georg Zbaraski erbaute Burg wurde 1672, 1675 von den Türken belagert. Geschichte Im Jahr 1620 wurde mit dem Bau des Schlosses zuerst von Christopher Sbarasch begonnen und ab 1627 von seinem jüngeren Bruder Juri Sbarasch fortgesetzt. Nach dem Tod des letzten Sbarasch-Fürsten, Juri Sbarasch, ging die Burg an Fürst Janusz Wyschnewetzki und nach dessen Tod (1636) an seinen Sohn Dmytro Wyschnewetzki. Zwischen 1631 und 1649 wurde der Burg durch die beiden Wyschnewetzki-Fürsten Bastionscharakter verliehen, indem sie Kasematten und zwei T-Flügel anbauten. Während dieser Zeit war die Burg zahlreichen Angriffen und Belagerungen ausgesetzt. 1707 wurde die Burg laut historischen Quellen vom ukrainischen Statthalter Iwan Mazepa und dem russischen Zar Peter dem Großen auf dem Weg nach Schowkwa besucht. In den folgenden zwei Jahrhunderten wurde die Burg von den Potocki-Magnaten und dem belgischen Prinz de Linge in einen regulären Feudalbesitz umgewandelt. Im 20. Jahrhundert wurden erste Versuche unternommen die Burg Sbarasch zu restaurieren, indem die Regierung den damaligen Besitzer der Burg, Emil Jawiec, dazu verpflichtete mit den Restaurierungsarbeiten zu beginnen, welche er allerdings nie begann. Ausstattung Die Burg war mit den neusten Errungenschaften ihrer Zeit ausgestattet. Sie bestand aus einem Palast, Kasematten, die sich einmal rund um die Burg erstreckten, vier Bastionen und einem mit Wasser gefüllten Burggraben. An den Ecken der Festungsmauern standen fünfeckige Wachtürme. Die Burg war über eine Zugbrücke und ein sich in einem zweistöckigen Turm befindendes Tor erreichbar. Der im Stil der Spätrenaissance erbaute, zweistöckige Palast wurde durch einen von Steinsäulen gestützten Balkon geschmückt. Später wurden zwei Flügel an den Palast angebaut, wodurch er eine T-Form erhielt. Die Burg verfügte ebenso über ein Burgverlies, von dem ein unterirdischer Gang zum Bernhardinerkloster führte. Siehe auch Liste von Burgen und Schlössern in der Ukraine Palazzo in fortezza Weblinks Foto von der Burg aus der Luft Sbaraschskij Schloss Hoffman, Goten, Bernhardiner (ukrainisch) Einzelnachweise
Castillo Zbarazh

El castillo de Zbárazh (en ucraniano: Збаразький замок), es un antiguo fortín localizado en Zbárazh, óblast de Ternópil, Ucrania.​​​ Historia Los terratenientes Zbarazky erigieron una fortaleza de madera primitiva en la ciudad que hoy se llama Staryi Zbarazh (Vieja Zbarazh), a unos 400 metros de su mansión.​ Poco después, fue arrasada durante una escaramuza con los tártaros. Todos los protectores de la fortificación, incluido Vasyl Nesvizky, nieto de Theodore Kaributas, murieron en el campo de batalla en llamas. Se construyó otro castillo en el mismo lugar con los mismos materiales, y su final fue igualmente trágico. Fue incendiado durante un ataque nómada en 1589, cuando Janusz Zbarski comandaba la fortaleza.​​ Más tarde, a principios del siglo XVII, su hijo decidió construir una estructura de mampostería en el nuevo emplazamiento, siguiendo el consejo de arquitectos de Europa Occidental.​ Se cree que el castillo fue construido entre 1620 y 1631 por Yuri y Christopher, quienes eran los últimos príncipes de Zbárazh.​​​ El autor principal del proyecto fue el italiano Vincenzo Scamozzi.​ Después los príncipes Wiśniowiecki remodelaron el fortín.​ Se sabe que en la parte del patio se ubicaba un palacio de dos pisos, rodeado de cuatro baluartes.​ El castillo se construyó sobre un terreno de 16 hectáreas.​ Entrado ya el siglo XVIII la familia Potocki quedó como propietaria del castillo que entró en decadencia.​ En el castillo se realizan exposiciones arqueológicas y etnográficas.​ Cuenta además con una mazmorra donde se conservan armas que fueron utilizadas.​ Referencias
Château de Zbaraj

Le château de Zbaraj (en ukrainien : Збаразький замок) est une forteresse ukrainienne qui entoure la ville moderne de Zbaraj. Historique La forteresse a été construite en bois le prince de Lituanie Dmytro-Korybut sur une éminence, dans l'actuel village de banlieue de Stariy Zbaraj. Elle fut détruite par les Tatars en 1474 et 1598. Il est reconstruit sur des plans de Vincenzo Scamozzi par Andrea del Acqua de 1626 à 1631. L'intérieur Elle est aussi classée au Registre national des monuments immeubles d'Ukraine. Châteaux proches la forteresse de Kamianets ; le château de Kudryntsi ; le château de Sydoriv ; le château de Medjybij. Notes et références Compléments Portail de l’Ukraine Portail des châteaux
Castello di Zbaraž

Il castello di Zbaraž (in ucraino Збаразький замок?) è una struttura fortificata situata nel comune di Zbaraž, nella regione di Ternopil' in Ucraina. Il castello risale al 1602 e la sua costruzione è attribuita ai due ultimi rappresentanti della famiglia Zbaraski, Krzysztof e Jerzy. L'edificio venne costruito sulle rovine del villaggio fortificato di Zbaraž distrutto dai Tatari ed era destinato ad essere la residenza della famiglia ma anche alla difesa dell'abitato. Passò alla famiglia Wiśniowiecki che rafforzò la fortificazione rendendolo praticamente inespugnabile. Al centro della struttura si trova un edificio centrale in stile rinascimentale un tempo circondato da mura protette da un profondo fossato, la struttura del castello era a pianta quadrata, le torri agli angoli furono successivamente trasformate in torri a pianta pentagonale attrezzate con possenti cannoni. Nel XVIII secolo il castello divenne proprietà di un magnate polacco. L'edificio ha subito gravi danni durante le due guerre mondiali. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Zbaraž
Zamek w Zbarażu

Zamek w Zbarażu (ukr. Збаразький замок) – twierdza w typie palazzo in fortezza w Zbarażu (Nowym Zbarażu). Powstała w latach 1620–1626 na polecenie Jerzego Zbaraskiego i Krzysztofa Zbaraskiego zaprojektował Henryk van Peene z Flandrii. Historia Zbaraż Stary od 1434 roku był siedzibą bogatego rodu kniaziów zbaraskich, wywodzących się z ruskich Korybutów. W 1474 roku kniaź Wasyl Nieświcki nie mogąc obronić się przed Tatarami spłonął w zamku z całą załogą. Zamek odbudowano, ale w 1589 roku został znów zniszczony przez Tatarów. Budowę nowego zamku rozpoczęto w 1620 roku. Zamek otoczony przez ziemne fortyfikacje, wykonane przy udziale Krzysztofa Arciszewskiego był nieskutecznie oblegany przez Kozaków w 1649 roku. Oblężenie to opisał Henryk Sienkiewicz w Ogniem i Mieczem. W czasie wojny z Turcją 1672-1676 w sierpniu 1675 roku polska załoga odparła przy pomocy 30 dział dwa szturmy wojsk tureckich, po czym została zaatakowana od wewnątrz przez chłopów, którzy schronili się w jego murach. Pod warunkiem oszczędzenia życia 2 sierpnia chłopi poddali zamek, lecz Turcy nie dotrzymali obietnicy i wszystkich wyrżnęli. Po odbiciu zamku ks. Dymitr Jerzy Wiśniowiecki naprawił uszkodzenia. W 1682 roku zamek przeszedł w ręce Potockich. Następnie zajęty przez Rosjan w 1707 roku w czasie III wojny północnej i w 1734 roku w czasie wojny o sukcesję polską. W XVIII wieku zamek w ruinie dalej należał do rodu Potockich. Na początku XIX wieku Potoccy sprzedali zamek Lubomirskim. W zamku rezydował przez pewien czas generał Józef Bem. Zniszczony poważnie przez Rosjan w 1914 roku podczas I wojny światowej. W drugiej połowie lat 30. XX wieku z inicjatywą odbudowy zamku wystąpiło stowarzyszenie Związku Oficerów Rezerwy RP z Tarnopola (prezes Władysław Sardecki, wiceprezesi płk. dypl. Mieczysław Mozdyniewicz, mjr Włodzimierz Krynicki). Po 1945 roku częściowo zburzony. Obecnie zespół ukraińskich muzeów: Muzeum Historyczno-krajoznawczego, Muzeum Iwana Praszki oraz Muzeum Chleba. Architektura Twierdza została zbudowana na planie kwadratu o boku 88 metrów z czterema bastionami w narożach o wysokości 23 metrów z kazamatami i fosą o szerokości 20 metrów. Zamkowe lochy ciągną się aż pod klasztor bernardynów. Do wnętrza zamku prowadzi barokowa dwupiętrowa brama. W pobliskiej wsi Zbaraż Stary znajdował się poprzedni zamek rodu Zbaraskich. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Podole Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005, s. 85-87. ISBN 83-89188-46-5. Stanisław SławomirS.S. Nicieja Stanisław SławomirS.S., Twierdze kresowe Rzeczypospolitej, Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2006, s. 159-174, ISBN 83-244-0024-9, ISBN 978-83-244-00249, OCLC 77510106 . Linki zewnętrzne Legenda Zbaraża Zamek w Zbarażu na filmie z drona, 2018. Archiwalne widoki zamku w bibliotece Polona
Национален авиационен университет

НАУ (Национален авиационен университет) е известен университет в град Киев, Украйна. Ректор е Николай Сергеевич Кулик. Университетът е основан през 1933 г. Университетът има 4-то ниво на акредитация. Институти и факултети В състава на университета влизат 18 института: Институт по информационни и диагностични системи Аерокосмически институт Институт за космически системи за управление и Институт по навигация Институт по компютърни информационни технологии Институт по летищата Институт по икономика и мениджмънт Правен институт Институт по довузовско обучение Хуманитарен институт Институт ICAO Институт за кореспонденция и дистанционно обучение Институт за сигурност на околната среда Институт на най-новите технологии Институт за следдипломно обучение Институт на управлението на земята и на информационните технологии Институт по технологии за управление Институт по международни отношения Лицеи Авиокосмически лицей Професионален лицей Колежи Колеж по информационните технологии, геодезия и земята Промишлено-икономически колеж Славянски колеж Криворожки колеж Кременчуг колеж Киевски радиомеханически колеж Василковски колеж Галерия Бележки Външни препратки Официална страница на Национален авиационен университет Сайт на Научно-техническа библиотека NAU Сайт на Международната асоциация на завършилите КМУГА Архив на оригинала от 2008-08-20 в Wayback Machine. Национален авиационен университет на GEANOW
Nationale Luftfahrt-Universität

Die Nationale Luftfahrt-Universität (ukrainisch Національний авіаційний університет, englisch National Aviation University) ist eine Universität in der ukrainischen Hauptstadt Kiew. Die 1933 gegründete Universität befindet sich im Rajon Solomjanka auf dem Ljubomyr-Husar-Prospekt Nr. 1 (пр. Любомира Гузара, 1). Zu den Absolventen der Nationalen Luftfahrt-Universität zählen unter anderem Wladimir Tschelomei, ein Lenkwaffen- und Raketenkonstrukteur, und der ehemalige Präsident des Rates der Internationalen Zivilluftfahrtorganisation (ICAO) Olumuyiwa Benard Aliu. Der Flugzeugdesigner Oleg Antonow arbeitete über viele Jahre mit der Universität zusammen. Die Universität besitzt einen der größten Flugausbildungshangars in Europa, einen Trainingsflugplatz, eine Anzahl von Fluggeräten sowie einen Unterschallwindkanal. Der Campus der Universität besteht unter anderem aus 11 Hörsälen, einer Mensa mit 1000 Sitzplätzen, einem Internetcafé, einem Studentenbistro, einem medizinischen Zentrum, einem Kultur- und Kunstzentrum mit einer Aula mit 1500 Sitzplätzen sowie einem Bildungs- und Sportgesundheitszentrum. Die Wissenschaftliche und Technische Bibliothek der Universität hat einen Bestand von mehr als 2,6 Millionen Büchern. Institute, Fakultäten ICAO-Institut Institut für internationale Zusammenarbeit und Bildung Institut für neue Technologien und Führung Pädagogisches und wissenschaftliches Institut für Weiterbildung Institut für innovative Bildungstechnologien Institut für Bildungsentwicklung Fakultät für Luft- und Raumfahrt Fakultät für Luftfahrt, Elektronik und Telekommunikation Fakultät für Architektur, Bau und Design Fakultät für Umweltsicherheit, Ingenieurwesen und Technologie Fakultät für Wirtschaftswissenschaften Fakultät für Cybersicherheit, Computer- und Softwaretechnik Fakultät für Linguistik und Sozialkommunikation Fakultät für Internationale Beziehungen Fakultät für Transport, Management und Logistik Rechtswissenschaftliche Fakultät Abteilung für militärische Ausbildung Weblinks Einzelnachweise
Medschybisch

Medschybisch (ukrainisch Меджибіж, russisch Меджибож Medschibosch, polnisch Międzybóż, jiddisch מעזשביזש Meschbisch) ist eine am Südlichen Bug gelegene Siedlung städtischen Typs im Rajon Chmelnyzkyj der ukrainischen Oblast Chmelnyzkyj mit knapp 2000 Einwohnern. Jahrhundertelang war Medschybisch wegen seiner Lage zwischen Ost- und Mitteleuropa ein kulturelles und wirtschaftliches Zentrum. Geschichte Im 14. Jahrhundert gehörte der Ort zum Großherzogtum Litauen, nach 1596 zur Adelsrepublik Polen-Litauen. Die bekannte Festung Medschybisch, die 1540 von Hauptmann Nikolai Siniawski errichtet wurde, ist trotz der Unruhen in der Geschichte der Stadt immer noch erhalten. 1593 erhielt die Stadt das Magdeburger Recht, was ihre Bedeutung erhöhte und den Handel stärkte. Im 17. Jahrhundert hatte Medschybisch ca. 12.000 Einwohner (nur 3000 weniger als das damalige Kiew). Die Stadtbevölkerung bestand aus Polen, Juden, Ukrainern, Armeniern, Griechen, Deutschen, Tataren und anderen. Die Messen in Medschybisch wurden von Kaufleuten aus Polen, Deutschland und Italien besucht. Zwischen 1672 und 1699 wurde Medschybisch von den Osmanen besetzt und die Kirche in eine Moschee umgewandelt. Im 18. Jahrhundert wurde die Stadt ein Zentrum des Chassidismus, der Gründer der Bewegung, Rabbi Israel ben Elieser, besser bekannt unter dem Namen Baal Schem Tov, wohnte und starb in Medschybisch. Nach seinem Tod 1760 wurde sein Grab ein Wallfahrtsort. 19. und 20. Jahrhundert Nach dem deutschen Überfall auf die Sowjetunion gehörte der Ort zum Reichskommissariat Ukraine. In dieser Zeit wurde die jüdische Bevölkerung ermordet und die Synagogen, darunter die aus dem frühen 17. Jahrhundert stammende BaH-Synagoge, zerstört. Nach dem Krieg gehörte Medschybisch wieder zur Sowjetunion. In dieser Zeit wurde die Stadt zu einem provinziellen Dorf. Seit dem Zusammenbruch der Sowjetunion 1991 arbeiten Aktivisten aus aller Welt mit den ukrainischen Behörden zusammen, um die Stadt zu einem internationalen Wallfahrtsort und einem touristischen Zentrum zu machen. Verwaltungsgliederung Am 13. August 2015 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Medschybisch (Меджибізька селищна громада/Medschybiska selyschtschna hromada). Zu dieser zählen auch die 11 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie zusammen mit dem Dorf Stawnyzja die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Medschybisch (Меджибізька селищна рада/Medschybiska selyschtschna rada) im Westen des Rajons Letytschiw. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Chmelnyzkyj. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Medschybisch Teil der Gemeinde: Persönlichkeiten Israel ben Elieser (1700–1760), Rabbi, wirkte und verstarb in Medschybisch Rebbe Nachman (1772–1810), chassidischer Gelehrter Micha Josef Berdyczewski (Micha Bin Gorion, 1865–1921), hebräischer Schriftsteller Weblinks Einzelnachweise
Château de Medjybij

La grande forteresse de Medjybij (en polonais : zamek Sieniawskich w Międzybużu ; en ukrainien : Меджибі́зький замок, Medjybizkyï zamok) est un château fort du XIVe siècle situé dans la ville ukrainienne de Medjybij, dans la région historique de Podolie, à la confluence du fleuve Boug et de la rivière Boujenka. Il a été construit par Mikołaj Sieniawski comme un rempart contre l’expansion de l’Empire ottoman dans les années 1540. Le domaine a été détenu par la famille Sieniawski, jusqu’à l’extinction de cette dernière au début du XVIIIe siècle. La forteresse a été prise par les Turcs, puis repris par les Polonais en 1699. Elle est passée à la famille princière Czartoryski en 1731. Le château fut reconstruit par les autorités russes et restauré par les Soviétiques après 1968. Les touristes peuvent visiter un petit musée et une église construite en 1586. Sites extérieurs Notes Portail des châteaux Portail de l’Ukraine
Medzjibizjs fästning

Medzjibizjs fästning (ukrainska: Меджибізький замок, Medzjibizkyj Zamok) är en gammal fästning vid Södra Bug i Chmelnytskyj oblast i Ukraina. Första befästningen på den här platsen omnämns 1146 i Sofiakrönikan. På 1300-talet uppförde den litauiske storfursten Algirdas en fästning på platsen. På 1500-talet överlämnades Medzjibizj fästning av den polske kungen Sigismund I i kronans storhetman Mikołaj Sieniawskis (1489–1569) ägo, som lät bygga om fästningen. Under den period som familjen Sieniawski ägde fästningen uppfördes ett palats och en slottskyrka (1568). I kyrkans interiör har bevarats fragment av 1500-talets fresker. År 1731 övergick fästningen i släkten Czartoryjskis ägo, som då var den rikaste i Polen. Under denna period ombyggdes fästningen igen och fick mer dekorativa element. Flera historiska händelser är förknippade med fästningen. På 1400-talet och 1500-talet utsattes den ständigt för tatarernas anfall. Fästningen spelade en viktig roll under Chmelnitskij-upproret 1648-1654. 1648 intogs den av revolterade kosacker under befäl av Maksym Kryvonis och Danil Netjaj, men redan 1649 återerövrades den av polacker. Bohdan Chmelnytskyj intog Medzjibizjs fästning två gånger, 1650 och 1653. År 1917 hade Centralrådets överbefälhavare general Pavlo Skoropadskyj sitt huvudkvarter här. För närvarande finns ett hembygdsmuseum i fästningen. Källor Украина: 100 замечательных мест. – Kiev, 2007. / Ukraina: 100 sevärdheter. – Kiev, 2007.
Avanhard Stadium (Lutsk)

Avanhard Stadium is a multi-purpose stadium in Lutsk, Ukraine. It is currently used mostly for football matches, and is the home of FC Volyn Lutsk. The stadium holds 12,080 people and was opened in 1960. Between August 1980 and April 1981, the stadium underwent reconstruction, during which an electric scoreboard and floodlight towers were installed. In the winter of 1993, electric field heating was installed, and the lighting projectors were replaced with more powerful ones. International matches References
Estadio Avanhard (Lutsk)

El estadio Avanhard (en ucraniano: Стадіон «Авангард») es un estadio multiusos de Lutsk, Ucrania. Fue inaugurado en 1960, tiene una capacidad de 11 000 espectadores​ y está dedicado, principalmente, a la práctica del fútbol. El estadio es sede del club local Volyn Lutsk. Historia Originalmente el estadio fue construido en 1923 y consistió en el terreno de juego y gradas de madera para los espectadores. Sin embargo, con motivo de la Segunda Guerra Mundial, el estadio fue reconstruido y entre 1945-1960 fue denominado estadio de la ciudad de Lutsk. En 1960 fue reconstruido con una capacidad de 15 000 espectadores, un edificio de administración y se instaló un tablero de madera. El estadio fue rebautizado como "Avanhard". En 1962 se completó la reconstrucción del edificio de la administración del estadio. Durante agosto de 1980 y abril de 1981 el estadio fue renovado: se instalaron paneles eléctricos y torres reflectoras. En invierno de 1994 fue instalada la calefacción eléctrica por debajo del terreno de juego y se sustituyó el alumbrado por unos poderosos focos iluminadores. Entre septiembre de 2001 y marzo de 2002 se llevó a cabo otra reconstrucción estableciendo asientos individuales de plástico y un moderno marcador electrónico. También se efectuó la reconstrucción del edificio administrativo del estadio. En noviembre de 2011, el gobierno municipal consideró la posibilidad de derribar el estadio y volver a construir uno nuevo sin pista de atletismo en el mismo sitio donde reside el actual recinto.​ Imágenes Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Ucrania Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estadio Avanhard. Sitio web oficial
Stade Avanhard (Loutsk)

Le Stade Avanhard (en ukrainien : Стадіон Авангард) est un stade multisports de Loutsk en Ukraine. C’est le stade du Volyn Loutsk. Il peut contenir 12 080 spectateurs et a été inauguré en 1960. Architecture Notes et références Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail de l’Ukraine
Stadio Avanhard (Luc'k)

Lo stadio Avanhard (in ucraino Стадіон Авангард?, Stadion Avanhard) è un impianto sportivo situato a Luc'k. Lo stadio è usato per le gare casalinghe del Volyn'. L'impianto ha una capienza di 12 080 spettatori ed è stato inaugurato nel 1960. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stadio Avanhard
Avanhardstadion (Loetsk)

Het Avanhardstadion (Oekraïens: Стадіон «Авангард») is een multifunctioneel stadion in Loetsk, een stad in Oekraïne. Het stadion werd aanvankelijk geopend in 1923 onder de naam Lutskyj Gorodskojstadion. Het stadion heette zo tot 1960 toen de heropening plaatsvond, de naam van het stadion werd in dat jaar ook veranderd in Avanhard. Het werd gerenoveerd tussen 1960 en 1962 en 2003. In het stadion is plaats voor 12.080 toeschouwers. In het stadion ligt een grasveld van 106 bij 75 meter. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Volyn Loetsk maakt gebruik van dit stadion.
Stadion Awanhard w Łucku

Stadion "Awanhard" (ukr. Cтадіон «Авангард») – wielofunkcyjny stadion w Łucku na Ukrainie. Historia Chronologia nazw: 1923: Stadion im. Józefa Piłsudskiego (ukr. Стадіон ім. Юзефа Пілсудського) 1945: Stadion Miejski w Łucku (ukr. Луцький міський стадіон) 1960: Stadion Awanhard (ukr. Стадіон «Авангард») Stadion w Łucku został zbudowany w 1923 i nazywał się "Stadion im. Józefa Piłsudskiego". Wtedy stadion był drewniany. Po wojnie stadion był rekonstruowany i otrzymał nazwę "Miejski Stadion w Łucku". W 1960 mieścił 35 000 widzów i zmienił nazwę na "Awanhard". 18 marca 1992 roku na stadionie odbył się pierwszy oficjalny mecz na najwyższym szczeblu Mistrzostw Ukrainy pomiędzy miejscową Wołynią i dniepropietrowskim Dnieprem (1:0). Po rekonstrukcji w 2001-2002 stadion dostosowano do wymóg standardów UEFA i FIFA, wymieniono stare siedzenia na siedzenia z tworzywa sztucznego. Rekonstruowany stadion może pomieścić 10 792 widzów. Zobacz też Stadion DJuSSz Stadion Dynamo (zlikwidowany) Stadion ŁNTU (Stadion Łuckiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego) Stadion ŁWPU (Stadion Łuckiej Wyższej Szkoły Zawodowej) Stadion Pidszypnyk Stadion WNU (Stadion Wołyńskiego Uniwersytetu Narodowego im. Lesi Ukrainki) Przypisy Bibliografia Informacja o stadionie na stronie Wołyni Łuck (ukr.) Informacja o stadionie na fanat.com.ua (ros.) Informacja o stadionie na pfl.ua. pfl.ua. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-15)]. (ukr.). Stadion Awanhard w Łucku w bazie Football Facts (ros.) Informacja o stadionie na worldstadiums.com. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-07)]. (ang.). «Авангарду» – 85 років: тунель, зірки першої величини і народне будівництво (ukr.)