NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Opachychi

Opachychi (en ucraniano: Опачичі) es una localidad fantasma ucraniana localizada en el óblast de Kiev, en el raión de Ivankiv, dentro de la zona de exclusión. Fue fundado en 1646, y tuvo que ser abandonado en 1986 tras producirse la explosión de Chernóbil. Por aquel entonces, la población era de 681 habitantes, los cuales, la mayoría fueron reubicados en Novi Opachychi, Kiev Enlaces externos Село Опачичі на мапах 1860 р. село Опачичи (en ruso) Офіційне рішення про зняття села з обліку (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Исчезнувшие храмы (en ruso) Куда переехали жители эвакуированных населенных пунктов (en ruso)
Опачичі

Опачичі (до поч. ХХ ст. Опачиці) — офіційно нежитлове після аварії на Чорнобильській АЕС колишнє село в Іванківському районі Київської області України. Розташоване за 10 км від колишнього райцентру — міста Чорнобиль та за 28 км від ЧАЕС. Нині у селі проживає 1 самосіл. Поруч з селом протікає річка Прип'ять. Історія Назва села, на думку мешканців, походить від слова опочивати. Село вперше згадується 1646 року у заповіті Петра Могили як його власність. 1864 року у селі проживав 321 мешканець, а 1887 — вже 527 мешканців православних, 11 католиків та 57 юдеїв. 1900 року у селі було 134 двори та мешкало 602 мешканці, була церква (дерев'яна церква Різдва Богородиці, збудована 1859 року та зруйнована у 1931 році) та церковно-парафіяльна школа. Село підпорядковувалося Чорнобильській волості. За даними «Історії міст і сіл УРСР», «Опачичі — село, центр сільської Ради, розташоване за 10 км від районного центру. Населення — 825 чоловік. Сільській Раді підпорядковані населені пункти Кам'янка і Плютовище. В Опачичах — колгосп ім. 1-го Травня, який має 1,1 тис. га сільськогосподарських угідь, з них 803 га орної землі. За успіхи в розвитку сільського господарства 5 колгоспників нагороджено орденами й медалями СРСР. В селі є восьмирічна школа, клуб, бібліотека. В роки німецько-радянської війни в районі села діяв партизанський загін ім. Чапаєва. 72 односельчани — воїни Радянської Армії та партизани удостоєні урядових нагород. Біля села Плютовища досліджено поселення та могильник доби бронзи, а також могильник періоду раннього заліза.» (дані 1971 року). Село підпорядковувалося Чорнобильському району. Напередодні аварії на ЧАЕС у селі мешкав 681 мешканець та було 283 дворів. Село було повністю відселене 4–7 травня 1986 року внаслідок сильного радіоактивного забруднення, спричиненого аварією на ЧАЕС. Мешканці села після аварії на ЧАЕС були відселені у село Нові Опачичі Макарівського району. Після Чорнобильської катастрофи село увійшло до 30-кілометрової зони відчуження. Після ліквідації Чорнобильського району у 1988 році село було включене до складу Іванківського району Київської області, у межах Чорнобильської зони відчуження. Село було офіційно зняте з обліку 19 серпня 1999 року через відсутність постійного населення. Частина села згоріла під час лісових пожеж у 1992 році. Після адміністративно-територіальної реформи 2020 року територія колишнього села увійшла до складу Іванківської селищної територіальної громади Вишгородського району Київської області, у межах Чорнобильської зони відчуження. З кінця лютого до 1 квітня 2022 року село було окуповане російськими військами. У мистецтві Чорнобиль: Два кольори часу Див. також Чорнобильська зона відчуження Джерела Список населенных пунктов Киевской губернии. К. (рос.), 1900. Лаврентій Похилевич. Краєзнавчі праці. Видавець О.Пшонківський. Біла Церква, 2007. село Опачичи Офіційне рішення про зняття села з обліку[недоступне посилання з квітня 2019] Исчезнувшие храмы(рос.) Куда переехали жители эвакуированных населенных пунктов(рос.) Посилання Село Опачичі на мапах 1860 р. Примітки
Ozerne Air Base

Ozerne (ICAO: UKKO) is an air base of the Ukrainian Air Force located near Ozerne, Zhytomyr Oblast, Ukraine. The base is home to the 39th Tactical Aviation Brigade flying Sukhoi Su-27UB and Aero L-39C Albatross aircraft. Ozerne (Ukrainian: Озерне, given in source material under the plethora of names: Zhytomyr Ozerna, Ozernyy, Ozernoye, Oziernoye, Ozernoe, Ozernoye, Ozyornoye, Ozyornaya, and in US intelligence as Zhitomir/Skomorokhi). History The airbase was erected 1933 by the Red Army and expanded 1942 by the German Luftwaffe and was called Flughafen Hegewald. Nearby were the headquarters of Heinrich Himmler and the base was surrounded by the settlements of the new German Hegewald colony. 15th Guards Heavy Bomber Aviation Division was stationed at the base from 1945 to 1994. In 1965 Ozerne began receiving Tupolev Tu-22 (Blinder) aircraft. By 1967 it had 31 Tu-22 aircraft, and in 1968 it received Tu-22PD aircraft. A Tu-22 crash-landed here in 1969 due to a stall during the landing flare; this incident was captured by a movie camera and used in the motion picture Tenderness for the Roaring Beast. In December 1989 the 251st Guards Heavy Bomber Aviation Regiment (Bila Tserkva, Kyiv Oblast) with Tu-16K were transferred under the control of the 43rd Center for Combat Employment and Retraining of Personnel of Long Range Aviation, located in the Russian SFSR. In 1990 the division comprised the: 121st Guards Heavy Bomber Aviation Regiment (Machulishchi, Minsk Oblast, Belarusian SSR) with Tu-22K 203rd Guards Heavy Bomber Aviation Regiment (Baranavichi, Brest Oblast, Belarusian SSR) with Tu-22K 341st Heavy Bomber Aviation Regiment (Ozerne) with Tu-22K With the breakup of the Soviet Union in 1991, the two regiments in Belarus were transferred to other commands and the 251st Regiment rejoined the division. Units stationed at Ozernoye include the: 894th Fighter Aviation Regiment. This regiment was part of 28th Air Defence Corps of the 8th Air Defence Army (April 1986-January 1992). By 1994 under Ukraine resubordinated to Western Region Air Defence. 341st Heavy Bomber Aviation Regiment (341 TBAP) flying Tu-22M2 from 1965 until the 1990s and Tu-22PD from 1968 until the 1990s, and the Tu-22UD as recently as 1991. Under 15th Guards Heavy Bomber Aviation Division from 1950 to 1992, (Holm) and at least up to 1994 (AFM March 1994). In 2006 the airfield was home to about 15 fighter aircraft visible in Google Earth high-resolution imagery. The north airfield appeared to contain a huge army salvage yard. Since 2018 the base is the home of the 39th Tactical Aviation Brigade of the Ukrainian Air Force. A Sukhoi Su-27 crash landed on December 15, 2018, while approaching the airfield during a training flight. The pilot, Maj. Oleksandr Fomenko, did not survive the crash. During the opening hours of the Russian invasion of Ukraine on 24 February 2022, a Su-27 and refueling vehicle were destroyed at apron as a result of Russian missile strike. References
Jytomyr-Ozerne

La base de Jytomyr (en ukrainien : Аеродром «Озерне»), situé près de la ville de Jytomyr et d'Ozerne , dans l'oblast de Jytomyr, en Ukraine. Histoire Créée en 1933 par l'Armée Rouge, la base fut étendue en 1942 par la Luftwaffe sous le nom Flughafen Hegewald. Après la reconquête de la région par l'Armée rouge, en 1944, la base aérienne fut considérablement agrandie. Elle sert durant la guerre froide de base à l'Aviation à long rayon d'action. En 1990, avant l'éclatement de l'URSS, la 15e division aérienne de bombardiers lourds de la Garde, de la 46e armée aérienne y est stationnée. Le 15 décembre 2018, le Sukhoi Su-27 du major Oleksandr Fomenko s'est écrasé lors d'un vol d'entrainement. Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022 La base accueille la 39e brigade d'aviation tactique volant sur Sukhoi Su-27UB et des Aero L-39 Albatros. Situation Note Voir aussi Articles connexes Liens externes Portail de l’aéronautique Portail de l’Ukraine
Lotnisko Ozerne

Lotnisko Ozerne-Żytomierz (ukr. Аеродром «Озерне», ang. Ozerne Air Base, kod IATA: ZTR, kod ICAO: UKKO) – wojskowe lotnisko w miejscowości Ozerne koło Żytomierza, na Ukrainie. Lotnisko wykorzystywane jest przez Siły Powietrzne Ukrainy oraz do cywilnego transportu towarowego. Nie jest przystosowane do obsługi ruchu pasażerskiego. Historia Budowa lotniska dla potrzeb wojskowych rozpoczęła się w latach 30. XX w. Ukończona została podczas II wojny światowej przez Niemców przy wykorzystaniu jeńców wojennych. Po zakończeniu wojny stacjonowały tu Wojskowe Siły Powietrzne Armii Czerwonej, w tym pułk Lotnictwa Dalekiego Zasięgu wyposażany w broń jądrową. W 1959 zmieniono nazwę na obecną. Równocześnie tę samą nazwę przyjęło pobliskie osiedle garnizonowe Ozerne. W 1963 nastąpiła przebudowa lotniska, tak aby mogło przyjąć wszystkie typy statków powietrznych. Po rozpadzie Związku Sowieckiego i uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości liczba wojsk stacjonujących w Ozernym uległa zmniejszeniu oraz wycofano z lotniska broń nuklearną. Obecnie lotnisko jest bazą ukraińskiej 39. Brygady Lotnictwa Taktycznego. Przypisy Bibliografia ZTR - Airport. Great Circle Mapper. [dostęp 2020-01-16]. (ang.). Аеродроми України (27.11.2019). Державна авіаційна служба України. [dostęp 2020-01-16]. (ukr.).
Pankivtsi

Pankivtsi (Ukrainian: Паньківці) is a village (selo) in Zolochiv Raion, Lviv Oblast, in western Ukraine. It belongs to Pidkamin settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. From 1918 to 1939 the village was in Tarnopol Voivodeship in Poland. Until 18 July 2020, Pankivtsi belonged to Brody Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Lviv Oblast to seven. The area of Brody Raion was merged into Zolochiv Raion. References External links weather.in.ua
Pańkowce

Pańkowce (ukr. Паньківці, Pańkiwci) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie złoczowskim, w hromadzie Podkamień. W 2001 roku liczyła 86 mieszkańców. W II Rzeczypospolitej wieś należała początkowo do gminy wiejskiej Pańkowce. 1 sierpnia 1934 roku w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej została włączona do gminy wiejskiej Podkamień w powiecie brodzkim, w województwie tarnopolskim. W 1921 roku gmina Pańkowce liczyła 489 mieszkańców (247 mężczyzn i 242 kobiety) i znajdowały się w niej 73 budynków mieszkalne. 410 osób deklarowało narodowość polską, 78 – rusińską, 1 – żydowską. 371 osób deklarowało przynależność do wyznania rzymskokatolickiego, 112 – do greckokatolickiego, 6 – do mojżeszowego. Według danych z 2001 roku 100% mieszkańców jako język ojczysty wskazało ukraiński. Do 2020 w rejonie brodzkim. Przypisy Linki zewnętrzne Pańkowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 843 .
Паньковцы (Львовская область)

Паньковцы (укр. Паньківці) — село в Подкаменской поселковой общине Золочевского района Львовской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 86 человек. Занимает площадь 0,305 км². Почтовый индекс — 80671. Телефонный код — 3266. Ссылки Паньковцы на сайте Верховной рады Украины Pańkowce // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (пол.) / pod redakcyą Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego, Władysława Walewskiego. — Warszawa: Druk «Wieku», 1886. — Т. VII. — 960 s. — S. 843.
Iza (sídlo)

Iza (ukrajinsky Іза) je obec v okrese Chust v Zakarpatské oblasti Ukrajiny. V roce 2025 v celé obci žilo 5380 obyvatel, z toho v samotné Ize 5237 obyvatel. Součástí obce je vesnice Karpovtlaš (Карповтлаш, 143 obyvatel). Od roku 2020 je Iza součástí Chustské městské územní hromady. Historie Po rozpadu Rakousko-Uherska v roce 1918 byla obec obsazena Maďarskem. Po uzavření Trianonské smlouvy byla součástí Československa. Od roku 1919 fungovala v Ize rusínská základní škola a od začátku 30. let i česká. V roce 1938 se v obou základních školách učilo 300 žáků a pracovalo 14 učitelů. Byla zde knihovna a čítárna. V roce 1939 žilo v obci 3 631 obyvatel a bylo zde 761 obytných budov. Od 15. března 1939 byla obec součástí Karpatské Ukrajiny, ale 18. března Izu obsadily maďarské jednotky. Od roku 1945 byla Iza součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR. Od roku 1991 je součástí nezávislé Ukrajiny. Sakrální stavby Kostel Nanebevzetí Panny Marie, z roku 1901 Pravoslavný kostel sv. Mikuláše Divotvorce, z počátku 20. let 20. století Nikolajevský klášter (ukrajinsky Миколаївський чоловічий монастир), ve vesnici Karpovtlaš/Карповтлаш Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Іза na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Iza na Wikimedia Commons
Isa (Ukraine)

Isa (ukrainisch Іза; russisch Иза, ungarisch und slowakisch Iza) ist ein Dorf in der ukrainischen Oblast Transkarpatien mit 5200 Einwohnern (2004). Das Dorf in der historischen Region Maramureș liegt auf 182 m Höhe am linken Ufer der Rika sowie an der Regionalstraße P–21. Es grenzt im Süden an die Fernstraße N 09 und das Stadtgebiet von Chust. Das Oblastzentrum Uschhorod liegt 110 km nordwestlich vom Dorf. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil neu gegründeten Stadtgemeinde Chust im Rajon Chust, bis dahin bildete es zusammen mit dem Dorf Karpowtlasch (Карповтлаш) die Landratsgemeinde Isa (Ізянська сільська рада/Isjanska silska rada) im Westen des Rajons Chust. Geschichte Das erstmals 1387 schriftlich erwähnte Dorf gehörte bis 1919 zum ungarischen Teil des Kaiserreichs Österreich-Ungarn. In dieser Zeit stieg die Einwohnerzahl von 1707 Bewohnern im Jahr 1873 auf 2505 Einwohner im Jahr 1900. Nach dem Ersten Weltkrieg kam Isa zur tschechoslowakischen Karpato-Ukraine. Durch Annektierung kam die Ortschaft zwischen 1939 und 1945 erneut an Ungarn. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde Isa 1945 Teil der Ukrainischen SSR innerhalb der Sowjetunion und seit 1991 gehört das Dorf zur unabhängigen Ukraine. Weblinks Einzelnachweise
Iza (település)

Iza (ukránul: Іза [Iza]) falu Ukrajnában, Kárpátalján, a Huszti járásban. Fekvése Huszttól 5 km-re északkeletre, a Nagy-ág bal partján fekszik. Története 1387-ben említik először. Területe ősidők óta lakott. Határában két, 3. – 4. századi halomsírra bukkantak. 1786-ban a lakosok harmada pusztul el az éhínségben. A falu kosárfonóiról volt híres. 1910-ben 2842 lakosából 2503 ruszin és 252 német volt. A trianoni békeszerződésig Máramaros vármegye Huszti járásához tartozott. Szent Miklós kolostorát és templomát 1921-ben alapították. 1924-től a Szűzanya Születésének szentelt apácazárda is működik itt. Népesség Ma 4400 ukrán-ruszin lakosa van. Gazdaság A település lakói közül sokan foglalkoznak kézművességgel, vesszőből font tárgyai (bútorok, kosarak) Ukrajna-szerte ismertek. Nevezetességek Szent Miklós templomát és kolostorát 1921-ben alapították.
Dercen

Dercen(ukrajinsky Дерцен, dříve Дрисіна, Drysina, maďarsky Derczen, česky Dercen nebo Drysina) je obec v Mukačevské městské územní hromadě v Zakarpatské oblasti Ukrajiny. V obci je nejvyšší kříž na Ukrajině (25,7 m), který je hlavním prvkem „Evropského parku smíření“ na památku padlých vojáků a vybízí k hledání cest k usmíření. Historie Sídlo bylo poprvé zmíněno v roce 1321 jako Derzen. Osídlení na severním okraji jezera Serne bylo známo již ve 13. století. Do Trianonské smlouvy patřilo sídlo k Uherskému království, poté pod názvem Dercen a později Drysina k Československu. Za první republiky zde byl obecní notariát. V roce 1928 zde žil a pracoval český spisovatel Jaromír Tomeček, který byl tehdy na Podkarpatské Rusi notářem. V roce 1930 zde žilo 1835 obyvatel. V letech 1938 až 1944 byl Dercen (Drysina) přičleněn (v důsledku uzavření Mnichovské dohody) k Maďarsku. V roce 1945 byl Dercen přičleněn k Sovětskému svazu, nakonec od roku 1991 je součástí samostatné Ukrajiny. Obyvatelstvo V roce 2001 zde žilo 2778 osob, z toho 97,82 % obyvatel bylo maďarské národnosti. 94 % obyvatel bylo reformovaného vyznání. Osobnosti Sándor Mohy (1902-2001), malíř Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dercen na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Дерцен na ukrajinské Wikipedii.
Derzen

Derzen (ukrainisch Дерцен – bis 1995 Дрисіна Dryssina; russisch Дерцень, ungarisch Dercen, tschechoslowakisch Drysina oder Derceň) ist ein Dorf (ukrainisch село selo) im Rajon Mukatschewo in der westukrainischen Oblast Transkarpatien. Derzen liegt rund zwölf Kilometer Luftlinie südsüdwestlich vom Rajonzentrum Mukatschewo und 42 Kilometer südöstlich vom Oblastzentrum Uschhorod entfernt. Durch Derzen verläuft die Rajonstraße S 070717 (Derzen – Fornosch), die den Ort mit der Fernstraße M 24 (Welyka Dobron – Mukatschewo – Berehowe – Grenzkontrollpunkt „Luschanka“ [ukrainisch-ungarische Grenze]) verbindet. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der neugegründeten Stadtgemeinde Mukatschewo im Rajon Mukatschewo, bis dahin bildete es die Landratsgemeinde Derzen (Дерценська сільська рада/Derzenska silska rada) im Süden des Rajons Mukatschewo. Einzelnachweise
Derțen, Muncaci

Derțen (în ucraineană Дерцен) este o comună în raionul Muncaci, regiunea Transcarpatia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Derțen era vorbitoare de maghiară (97,82%), existând în minoritate și vorbitori de ucraineană (1,58%). Note
Дерцен

Дерцен (укр. Дерцен) — село в Мукачевской городской общине Мукачевского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 2793 человека. Почтовый индекс — 89671. Телефонный код — 3131. Занимает площадь 3,338 км². Код КОАТУУ — 2122782001. История В 1995 г. селу возвращено историческое название Ссылки Дерцен на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.) Примечания
Mynaj

Mynaj (ukrajinsky Минай, maďarsky Minaj, česky Minaj) je část obce Cholmok v Cholmocké vesnické územní hromadě v okrese Užhorod v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. Nachází se jižně od Užhorodu. Historie První písemná zmínka pochází z roku 1273. V písemných pramenech z 13. až 15. je ves uváděna Ninaj. Teprve od 16. století se začal používat název Minai, který nahradil původní Ninai. Do uzavření Trianonské smlouvy byla ves součástí Uherska, poté byla součástí okresu Užhorod, později okresu Užhorod-venkov v Československu. Za první republiky zde byl obecní notariát. V roce 1930 zde žilo 420 obyvatel. V důsledku první vídeňské arbitráže byla ves v letech 1938 až 1944 součástí Maďarska. Od roku 1945 patříla k Ukrajinské sovětské socialistické republice, která byla součástí SSSR, a nakonec od roku 1991 je součástí samostatné Ukrajiny. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mynaj na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Минай na ukrajinské Wikipedii.
Mynaj

Mynaj (ukrainisch Минай; russisch Минай Minaj, slowakisch und ungarisch Minaj) ist ein Dorf im Westen der ukrainischen Oblast Transkarpatien mit etwa 3000 Einwohnern (2001). Mynaj ist ein Vorort vom Rajon- und Oblastzentrum Uschhorod, an dessen südlichen Stadtrand es grenzt. Administrativ gehört das Dorf allerdings zur Landgemeinde des 4 km südlich liegenden Dorfes Cholmok im Westen des Rajon Uschhorod, bis zum 12. Juni 2020 war sie ein Teil der Landratsgemeinde Cholmez (Холмецька сільська рада/Cholmezka silska rada) im Westen des Rajons Uschhorod. Die Grenze zum EU-Mitgliedstaat Slowakei befindet sich 4 km westlich vom Dorf. Der 2015 gegründete Fußballverein FK Mynaj stieg 2019 in die Perscha Liha und im darauffolgenden Jahr in die Premjer-Liha auf, aus der er nach der Premjer-Liha-Saison 2020/21 wieder in die Perscha Liha abstieg. Im Jahr 2016 wurden, im Zuge der Dekommunisierung in der Ukraine, sämtliche Straßennamen, die an die kommunistische Herrschaft erinnerten, umbenannt. So wurde der Oktober-Platz, der zentrale Platz der Ortschaft, nach dem amerikanischen Künstler Andy Warhol, dessen Vorfahren aus dem nahen Nordosten der heutigen Slowakei stammten, benannt. Südlich von Mynaj verläuft die Fernstraße M 06/E 573. Weblinks Artikel zum Dorf auf Uschhorod-City (ukrainisch) Einzelnachweise
Mynai

Mynai or Minaj, (Ukrainian: Минай; Hungarian: Minaj) is a village in Uzhhorod Raion, Zakarpattia Oblast, Ukraine. The village has a population of 3,088. The village is adjacent to the city of Uzhhorod. Mynai is the second biggest village in the raion. The village is de jure a village, but is de facto a well urbanized place. It is separated from Uzhhorod by Mozhaiskoho Street. In close vicinity is a border with Slovakia and the European Union. Overview In the first written records of the settlement in 1273, it is named Ninay. The village is mentioned at least since the 15th century as private community which was passed from one nobleman to another. Sometimes after 1422 it changed its name from Ninay (or Ninai, Nyna, Ninye) to Minaj (Mynai in slavic languages). In the 16th century the village belonged to Ung domini which was governed by some member of Drugeth family. Among some members of the family Gábor Drugeth owned some land lots in Minaj since 1453. It is assumed by some local history researchers (Ludvik Filip) that the name of the village derived from some of its owners Mynayi to whom the village belonged in 1422–1424. According to "Geographic dictionary of Hungary" by Elek Fényes, Minaj was located in Ung comitat quarter mile away from Ungvár. In 1910, 350, mostly Hungarian people lived in Minaj. The village belonged to Hungary until 1920, when it became part of the newly formed Czechoslovakia. In 1938, it was given back to Hungary, but after World War II, along with the whole Subcarpathia, became part of the Soviet Union. The main church of the village was Sts Peter and Paul Greek Catholic church which exists since at least 1751. Beside it, there also was a reformist church (Calvinism). In 1908 the church of Sts Peter and Paul was rebuilt out of stone in place of a wooden one. With arrival of the Soviet regime, the church was soon closed after the Greek Catholic Eparchy of Mukachevo was liquidated in 1949. In 1963 the temple was turned into a warehouse. During dissolution of the Soviet Union, the Greek Catholic community was revived on 31 July 1991. On 16 October 1991 the damaged temple was handed back to the community. The Theodore Romzha Theological Academy of the Greek Catholic Eparchy of Mukachevo is located at the entrance to the village. In 2016 as part of decommunization in Ukraine, the village's square Zhovtneva was renamed in honor of American artist of Lemko descent Andy Warhol. In 2018 the local football club FC Mynai owned by a chief of Chop customs debuted in Ukrainian professional football competitions. They debuted in 2020 in the Ukrainian Premier League. Gallery See also FC Mynai References External links Filip, L. Uzhhorod suburban village Mynai (Ужгородське приміське село Минай). Uzhhorod. Sts Peter and Paul parish (Парафія Святого Петра і Павла). Greek Catholic Eparchy of Mukachevo.
Mynaj

Mynaj (in ucraino Минай?) è un villaggio ucraino del distretto di Užhorod (oblast' della Transcarpazia), a pochi chilometri dal confine con la Slovacchia. È noto soprattutto per la squadra di calcio, il Mynaj, che milita in Prem"jer-liha. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Minaj
Mynaj

Mynaj (Oekraïens: Минай) is een dorp in de gemeente Holmok in de oblast Transkarpatië (Oekraïne) met 3.088 inwoners. Het dorp ligt nabij de stad Oezjhorod in het gelijknamige rajon, dicht bij de grens met Slowakije. Sport FK Mynaj is de voetbalclub uit het dorp en speelt in het Avanhardstadion in Oezjhorod. De club promoveerde in 2020 naar de hoogste Oekraïense voetbaldivisie.
Mynaj

Mynaj (ukr. Минай) – wieś na Ukrainie. Należy do rejonu użhorodzkiego w obwodzie zakarpackim i liczy 3088 mieszkańców; powierzchnia wsi wynosi 3,882 km². W tej wsi siedzibę ma klub FK Mynaj, znajduje się tu także stadion Mynaj-Arena. W miejscowości znajduje się plac Andy’ego Warhola. Wieś znajduje się blisko miasta Użhorod i granicy ze Słowacją. Znajduje tu się stacja kolejowa Użhorod II, położona na linii Użhorod – granica państwowa ze Słowacją. Przypisy
Mînai, Ujhorod

Mînai (în ucraineană Минай) este un sat în comuna Holmok din raionul Ujhorod, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Mînai era vorbitoare de ucraineană (82,19%), existând în minoritate și vorbitori de maghiară (13,47%) și rusă (3,59%). Note