NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationaltheater des Dramas Lessja-Ukrajinka

Das Nationaltheater des Dramas Lessja-Ukrajinka (ukrainisch Національний академічний драматичний театр імені Лесі Українки Nazionalnyj akademitschnyj dramatytschnyj teatr imeni Lessi Ukrajinky) ist ein Theater in der ukrainischen Hauptstadt Kiew. Dem nach der ukrainischen Dichterin, Dramaturgin und Übersetzerin Lessja Ukrajinka benannten Theater wurde 1994 der Status eines Nationaltheaters verliehen. Direktor des Theaters ist seit 1994 der Volkskünstler der Ukraine (1980), Träger des Taras-Schewtschenko-Preises (1983) und Held der Ukraine (2013) Mychajlo Resnikowytsch (Михайло Ієрухімович Резнікович). Lage Das Nationale akademische Theater des Dramas benannt nach „Lessja Ukrajinka“, so die wörtlich übersetzte offizielle Bezeichnung, liegt im zentralen Kiewer Rajon Schewtschenko in der Bohdan-Chmelnyzkyj-Straße Nr. 5 nahe dem Chreschtschatyk am U-Bahnhof Teatralna. Gegenüber befindet sich das Museum der Geschichte Kiews. Geschichte In dem 1875 nach Plänen des Architekten Wladimir Nikolajew erbauten Theatergebäude wurde 1891 ein ständiges russisches Theater gegründet. Dieses wurde zur Grundlage des Theater der ukrainischen Sowjetrepublik, benannt nach Lenin, das am 15. Oktober 1926 seine erste Spielzeit begann. Zum 70. Geburtstag von Lessja Ukrajinka wurde das Theater 1941 nach ihr benannt. 1946 wurde das Theater mit dem Orden des Roten Banners der Arbeit ausgezeichnet, 1966 erhielt es aufgrund seiner künstlerischen Leistungen, im Zusammenhang mit dem 40. Jahrestag der Theatergründung, den Ehrentitel eines Akademischen Theaters und 1994 erhielt es des Status eines Nationaltheaters. Weblinks Einzelnachweise
Lesya Ukrainka National Academic Theater

Lesya Ukrainka National Academic Theater (also referred to as Lesya Ukrainka Theater) (Ukrainian: Національний академічний драматичний театр імені Лесі Українки, romanized: Natsionalnyi akademichnyi dramatychnyi teatr imeni Lesi Ukrainky) is a theater in Kyiv, Ukraine. It is located in a building known as Bourgogne Theatre. The theatre traces its roots to the Solovtsov theatric troupe that existed in Kyiv since 1891 and also performed in the Bourgogne Theatre. Later the troupe was named as the Russian Drama Theatre. History Bourgogne Theatre The building was originally designed in 1875 by Vladimir Nikolayev and sponsored by a French entrepreneur Augustin Bourgogne. At first it housed the Kyiv city circus. From 1891 to 1898 the building was leased to the first drama company in Kyiv, Solovtsov Theater. In 1896 the theater put on its first cinema showing. Modern times Founded in 1926 the present company has been in the building since 1929, and it was named after Lesya Ukrainka in 1941. Many current movie actors have started their career in the theater. In July 2022, due to the February 2022 Russian invasion of Ukraine was renamed from Lesya Ukrainka National Academic Theater of Russian Drama to Lesya Ukrainka National Academic Theater. Productions In the 2000s the theater produced plays of Russian and Ukrainian dramatic art. Its repertoire consisted then of plays by famous playwrights such as Fyodor Dostoevsky, Mikhail Bulgakov and others. In the years prior to the 2022 Russian invasion of Ukraine most of the performances were in Russian. In the announcement (in July 2022) of the renaming from Lesya Ukrainka National Academic Theater of Russian Drama to Lesya Ukrainka National Academic Theater Minister of Culture Oleksandr Tkachenko stated that "Fans of theatrical art will be able to view quality performances of Ukrainian and foreign authors now in Ukrainian." From June 2023 to May 2024 all productions were performed in the Ukrainian language and none were written by Russian authors. See also Ivan Franko National Academic Drama Theater, the original Solovtsov Theater building References External links Official website
Teatro Nacional Lesya Ukrainka

La Academia Nacional Teatral Rusa Lesya Ukrainka también llamado Teatro Nacional Lesya Ukrainka (en ucraniano: Національний академічний театр російської драми імені Лесі Українки, transl.: Natsional'niy akademichniy teatr rosiys'koi drami imeni Lesi Ukrayinki) es un teatro ubicado en Kiev, Ucrania. Fue fundado en 1926. A lo largo de la historia se han producido varias obras dramáticas, tanto de actores rusos como ucranianos. Algunas de las obras teatrales han sido basadas en novelas de Fyodor Dostoevsky, Mikhail Bulgakov entre otros. Varios actores cinematográficos dieron sus primeros pasos en el teatro. El edificio fue diseñado en 1875 por Vladimir Nikolayev y fue propiedad del circo de Kiev. Desde 1891 al 1898 el recinto fue cedido a la primera compañía dramática de la capital: Solovtsov Teatr. En 1896 se proyectó la primera película. En 1941 el teatro cambió de nombre en memoria de Lesya Ukrainka, una de las escritoras importantes de la literatura ucraniana. Enlaces externos Офіційний сайт (en ruso) (en ucraniano) Табачник, Дмитрий Владимирович Национальный академический театр русской драмы имени Леси Украинки, history. (en ruso)
Théâtre Lessia-Oukraïnka

Le théâtre national académique Lessia-Oukraïnka (en ukrainien : Національний академічний драматичний театр імені Лесі Українки), est un théâtre dramatique ukrainien situé à Kiev en Ukraine. Créé en 1926, le théâtre produit des représentations dramatiques russes et ukrainiennes dont les pièces de Fiodor Dostoïevski et Mikhaïl Boulgakov. Histoire Le bâtiment initial est construit en 1875 par l'architecte Vladimir Nikolaïev pour abriter un cirque. L'ensemble est agrandi en 1878. Les chambres de l'hôtel Lion sont installées au premier étage, alors que le rez-de-chaussée accueille une salle de spectacle. Cela devient le théâtre Bergonier du nom du propriétaire des lieux, l'entrepreneur français Auguste Bergonier. De 1891 à 1898, la troupe de théâtre dramatique Nikolaï Solovtsov (ru) s'y installe. En 1896, le théâtre accueille sa première projection cinématographique. La troupe actuelle occupe les lieux depuis 1929 et le théâtre est renommé en 1941 en hommage à Lessia Oukraïnka. En 1946, il reçoit l'ordre du Drapeau rouge du Travail et en 1966, la nomination de théâtre académique. Personnalités Aleksey Gorbounov. Sergueï Makovetski. Konstantin Khokhlov (directeur 1938-1954) Kirill Lavrov. Oleg Borissov. Malvina Chvidler. Constantin Erchov. Articles connexes Théâtre national Ivan Franko Liens externes (uk) Site officiel Portail de l’Ukraine Portail du théâtre Portail de la culture russe
Дуб смерти

Дуб смерти — большой дуб, росший в Дибровском лесу, что находится в Покровском районе Днепропетровской области Украины. Возраст дуба оценивался приблизительно в 400 лет. Толщина ствола дерева достигала пяти метров, радиус кроны более двадцати метров. В Дуб смерти неоднократно попадали молнии, одна из которых расколола его пополам. В 2002 году дуб подожгли неизвестные. В настоящее время осталась лишь часть корневищ с установленным в честь Нестора Махно памятным камнем. Дуб в культуре Дуб смерти — народное название большого дуба, который известен как важная историческая достопримечательность. Легенды связывают его с кошевым атаманом Иваном Сирко, который неподалеку разгромил татарское войско. После гражданской войны дуб стали называть «Дубом смерти», потому что якобы на Дубе смерти махновцы вешали людей, которые боролись или сочувствовали советской власти. Но слухи о казни людей на нём руководителем крестьянского повстанческого движения Нестором Махно официально не подтвердились. Однако, по воспоминаниям местных старожилов, банда Петренко, которая действовала в Дибровском лесу, расстреляла там 24 жителей села Великомихайловка. После уничтожения банды вблизи дуба было найдено 24 могилы. Сейчас в честь Нестора Махно на месте Дуба смерти установлен памятный камень. Примечания Литература Ковтонюк Б. Легенди Дібрівського лісу (укр.). — Баланс-клуб. — Днепропетровск, 2003. — 90 с. — ISBN 966-82-16-49-0. Ссылки Тайны Дибривского леса Архивировано 24 октября 2014 года.
Дуб смерті

Дуб смерті — народна назва великого дуба, який ріс у Дібрівському лісі, що знаходиться в Покровському районі Дніпропетровської області. Товщина його стовбура була до 5 метрів, радіус крони — понад 20 м. Вік дуба був близько 400 років. На сьогодні Дуба смерті вже немає. Дуб смерті — важлива історична пам'ятка. Легенди пов'язують його з кошовим отаманом Іваном Сірком, який неподалік розгромив татарське військо. Після громадянської війни дуб почали називати «Дубом смерті», через те, що нібито на Дубі смерті махновці вішали людей, які боролися або співчували радянській владі. Але чутки про страту людей на ньому керівником селянського повстанського руху Нестором Махном офіційно не підтвердились. Натомість за спогадами місцевих старожилів, банда Петренка, котра діяла в Дібрівському лісі, розстріляла там 24 жителів села Великомихайлівка. Після знищення банди поблизу дуба було знайдено 24 могили. У Дуб смерті неодноразово влучали блискавки, одна з яких розколола його навпіл. У 2002 році дуб підпалили невідомі. Зараз на честь Нестора Махна на місці Дуба смерті встановлено пам'ятний камінь. Примітки Посилання Своя воля батьки Махно [Архівовано 14 липня 2014 у Wayback Machine.](рос.) Джерела Ковтонюк Б. М. Легенди Дібрівського лісу. — Дніпропетровськ: Баланс-клуб, 2003. — 96 с. — ISBN 966-82-16-49-0 Мицик Г. Г., Процан В. О. Це — моя земля! Неповторна і єдина… — Дніпропетровськ: ТОВ «Типографія Україна», 2013. — 168 с. ISBN 978-617-7106-06-6
Ukrajina (hajó)

Az Ukrajina (ukránul: Україна), ex. Admiral Flota Lobov (oroszul: Адмирал Флота Лобов) befejezetlen szovjet-ukrán 1164 Atlant típusú rakétás cirkáló, a hajóosztály negyedik, befejezetlen tagja. 1990-ben bocsátották vízre. A Szovjetunió felbomlása és pénzhiány miatt az építését nem fejezték be. A hajó a Mikolajivi Hajógyárban horgonyoz. Története Az Északi Tervezőiroda által kifejlesztett 1164 Atlant típusú hajó építését 1984 nyarán kezdték el a mikolajivi 61 kommunár hajógyárban (napjainkban Mikolajivi Hajógyár). Ez volt az eredetileg 10 egységre tervezett hajóosztály negyedik tagja. Testvérhajói a Varjag, a Marsal Usztyinov és a 2022-ben elsüllyesztett Moszkva rakétás cirkáló. A hajót 1990. augusztus 11-én bocsátották vízre, akkor az Admiral Flota Lobov vevet kapta. A Szovjetunió felbomlása és az ezt kísérő gazdasági visszaesés miatt a hajó építését félbehagyták, majd kb. 75%-os készültségi szinten 1993. október 1-jén Oroszország átadta a hajót Ukrajnának. 1994-ben ugyan elkezdték a személyzet összeállítását, a hajó építése azonban pénzhiány miatt nem folytatódott. 1998 februárjában Ukrajnában döntés született a hajó befejezéséről. Ezt követően újra indultak az építési munkálatok a hajón és ismét elkezdték szervezni a személyzetet. Rövidesen azonban abbahagyták a munkálatokat és a személyzetet is feloszlatták. Ekkor a hajó kb. 95%-os készültségi állapotban volt. A hajót konzerválták és napjainkban is befejezetlenül, az Inhul folyó torkolatában, a mikolajivi hajógyár területén horgonyoz. A hajó sorsáról több elképzelés is született. Az alapvetően a Fekete-tengeren tevékenykedő Ukrán Haditengerészet egy ilyen nagyméretű hajóra nem tartott igényt, a hajóállomány modernizálását alapvetően korvett méretű hajókkal tervezték.
Ukrajina (1990)

Ukrajina – ukraiński krążownik projektu 1164, zwodowany w 1990 roku w stoczni Zakład 445 w Mikołajowie na Ukrainie, jako czwarta jednostka tego projektu, nie ukończony. Okręt budowany był dla Marynarki Wojennej ZSRR w stoczni nr 445 imienia 61 komunardów w Mikołajowie, w ówczesnej Ukraińskiej SRR, pod numerem budowy S-2011 i nazwą „Admirał Fłota Łobow”. Wodowanie miało miejsce 11 sierpnia 1990 roku, a okręt miał wejść do służby w 1992 roku. Na przeszkodzie temu stanął rozpad ZSRR w grudniu 1991 roku i ekonomiczne problemy Rosji i Ukrainy. Toczyły się rozmowy na temat podziału Floty Czarnomorskiej, a stocznia znalazła się na terytorium niepodległej Ukrainy i nieukończony okręt został przez nią przejęty. Na początku 1992 roku jego gotowość sięgnęła 94%. Zakład nie miał funduszy na ukończenie okrętu, podobnie jak nie miała funduszy na jego odkupienie i ukończenie Rosja. W latach 1993–1995 próbowano ukończyć okręt dla ukraińskiej marynarki wojennej i nawet sformowano jego załogę, lecz z powodów finansowych odstąpiono od tego. W 1999 roku w ramach kampanii wyborczej prezydent Łeonid Kuczma nadał okrętowi imię „Ukrajina” i podniesiono na nim banderę, lecz nadal prace wykończeniowe nie posuwały się naprzód. Jako że oryginalnym zadaniem okrętów tego typu miało być zwalczanie amerykańskich lotniskowców, Ukraina nie miała zastosowania dla tego rodzaju okrętów. Podejmowano więc wysiłki w celu sprzedaży nieukończonego kadłuba. Odmówiła jednak jego kupna Rosja, nie powiodły się także próby jego sprzedaży Chinom ani Indiom. Budowa nie jest kontynuowana, okręt pozostaje na terenie stoczni w Mikołajowie. Przypisy Bibliografia Władimir Zabłocki. Krążownik rakietowy Ukraina - być albo nie być, oto jest pytanie. „Okręty Wojenne”. Nr 5/2002. XII (55), s. 67-69, 2002. Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. Суровая реальность: готова ли Украина воевать на море. Apostrof. [dostęp 2019-01-24]. (ros.). Project 1164 Atlant Krasina / Slava class Guided Missile Cruiser. global security. [dostęp 2019-01-24]. (ang.).
Ukrayina (cruzador)

O Ukrayina é um cruzador de mísseis guiados ucraniano. Pertence à classe Slava, sendo o último construído. Mas foi inacabado e nunca entrou em serviço por falta de custos. Seria chamado de Komsomolets ou Almirante Flota Lobov na Marinha Soviética e, depois, de Ukrayina na marinha ucraniana. Referências
Kamjanez (Kropywnyzkyj)

Kamjanez (ukrainisch Кам’янець; russisch Каменец Kamenez) ist eine Siedlung städtischen Typs im Norden der ukrainischen Oblast Kirowohrad mit 5800 Einwohnern (2016) und war bis Juli 2020 der Verwaltungssitz des Rajons Nowhorodka. Der Ort trug bis 2024 den Namen Nowhorodka (ukrainisch Новгородка; russisch Новгородка Nowgorodka). Geographie Die Siedlung liegt am Ufer der Kamjanka (ukrainisch Кам'янка), einem Nebenfluss des Inhul. Durch die Ortschaft verläuft die Fernstraße N 23, über die in Richtung Nordwesten nach 37 km die Oblasthauptstadt Kropywnyzkyj zu erreichen ist und die in Richtung Südosten nach Krywyj Rih führt. Der nächste Bahnhof liegt in 13 km Entfernung im Dorf Kuziwka (ukrainisch Куцівка). Geschichte Die Siedlung wurde 1770 als Weiler mit dem Namen Kuziwka (ukrainisch Куцівка) gegründet. 1822 erhielt das Dorf nach dem hier stationierten Nowhorod-Regiment den heutigen Namen. Am 7. August 1941 wurde die Ortschaft von der Wehrmacht besetzt und am 10. März 1944 von der Roten Armee befreit. 1965 erhielt Nowhorodka den Status einer Siedlung städtischen Typs, am 19. September 2024 wurde er auf den heutigen Namen Kamjanez umbenannt. Verwaltungsgliederung Am 12. Juni 2020 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Nowhorodka (Новгородківська селищна громада/Nowhorodkiwska selyschtschna hromada). Zu dieser zählen die 26 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie zusammen mit den Dörfern Welyka Tschetschelijiwka und Woronziwka die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Nowhorodka (Новгородківська селищна рада/Nowhorodkiwska selyschtschna rada) im Zentrum des Rajons Nowhorodka. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Kropywnyzkyj. Seit 2024 trägt sie analog zum namensgebenden Dorf den Namen Siedlungsgemeinde Kamjanez (Кам'янецька селищна територіальна громада/Kamjanezka selyschtschna terytorialna hromada). Folgende Orte sind neben dem Hauptort Kamjanez Teil der Gemeinde: Bevölkerungsentwicklung Quelle: ; Persönlichkeiten In Kamjanez (bzw. dem vormalige Nowhorodka) kam der Chemiker und Universitätsrektor der Nationalen Taras-Schewtschenko-Universität Kiew Wiktor Skopenko (1935–2010) zur Welt. Weblinks Portal der Oblast Kirowohrad, Rajon Nowhorodka (ukrainisch) Einzelnachweise
Kamianets, Kirovohrad Oblast

Kamianets (Ukrainian: Кам'янець, Russian: Каменец), formerly Novhorodka (Ukrainian: Новгородка; Russian: Новгородка) is a rural settlement in Kropyvnytskyi Raion, Kirovohrad Oblast, Ukraine. It is located on the Kamianka, a left tributary of the Inhul in the drainage basin of the Southern Bug. Kamianets hosts the administration of Novhorodka settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population: 5,525 (2022 estimate). History Until 18 July 2020, Novhorodka was the administrative center of Novhorodka Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Kirovohrad Oblast to four. The area of Novhorodka Raion was merged into Kropyvnytskyi Raion. Until 26 January 2024, Novhorodka was designated urban-type settlement. On this day, a new law entered into force which abolished this status, and Novhorodka became a rural settlement. On 19 September 2024, the Verkhovna Rada voted to rename Novhorodka to Kamianets. Economy Transportation The settlement is on Highway H23 connecting Kropyvnytskyi and Kryvyi Rih. The closest railway station is Kutsivka, approximately 10 kilometres (6.2 mi) south-east of Novhorodka, on the railway connecting Znamianka and Dolynska with further connections to Kryvyi Rih and Mykolaiv. There is infrequent passenger traffic. References
Kamjaneć

Kamjaneć – osiedle typu miejskiego w obwodzie kirowohradzkim Ukrainy, siedziba władz rejonu nowhorodkiwskiego. Do 2024 Nowhorodka. Historia Miejscowość założona jako chutor Kuciwka. W 1822 otrzymała nazwę Nowhorodka. Podczas II wojny światowej była okupowana przez wojska niemieckie. Status osiedla typu miejskiego posiada od 1966. W 1989 liczyło 7067 mieszkańców. W 2001 liczyło 6632 mieszkańców. W 2013 liczyło 5839 mieszkańców. Przypisy Linki zewnętrzne Kucówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 840 .
Novhorodka

Novhorodka (în ucraineană Новгородка) este așezarea de tip urban de reședință a raionului Novhorodka din regiunea Kirovohrad, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Velîka Ceceliivka și Voronțivka. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației așezării de tip urban Novhorodka era vorbitoare de ucraineană (97,75%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,87%). Note
Каменец (Кировоградская область)

Каменец (укр. Кам'янець; до 1822 года — Куцовка, в 1822—2024 годах — Новгородка) — посёлок, центр Каменецкой поселковой общины Кропивницкого района Кировоградской области Украины. История Являлась селом Новгородковской волости Александрийского уезда Херсонской губернии Российской империи. В 1923 году стала центром Новгородковского района 1 февраля 1935 года началось издание районной газеты. В ходе Великой Отечественной войны с 7 августа 1941 до декабря 1943 года село было оккупировано немецкими войсками. В мае 1966 года Новгородка стала посёлком городского типа. В 1974 году здесь действовали пищекомбинат, завод по розливу минеральной воды, кирпичный завод и филиал лесомелиоративной станции. В январе 1989 года численность населения составляла 7067 человек. В мае 1995 года Кабинет министров Украины утвердил решение о приватизации находившихся в посёлке райсельхозтехники и райсельхозхимии. По состоянию на 1 января 2013 года численность населения составляла 5839 человек. В 2020 году посёлок стал центром Новгородковской поселковой общины Кропивницкого района В сентябре 2024 года, постановлением Верховной Рады Украины посёлок был переименован в Каменец Транспорт Находится в 13 км от ж.-д. станции Куцовка (на линии Знаменка — Долинская). Известные уроженцы В посёлке родился Герой Советского Союза Семёнов, Дмитрий Иванович (1913—2006), Герой Социалистического Труда Дмитровская, Екатерина Петровна (1906—1999). Примечания
Oleksandriwka (Kropywnyzkyj, Oleksandriwka)

Oleksandriwka (ukrainisch Олександрівка; russisch Александровка Alexandrowka) ist eine Siedlung städtischen Typs im Zentrum der Ukraine mit etwa 8100 Einwohnern (2025) und war bis Juli 2020 das administrative Zentrum des gleichnamigen Rajons Oleksandriwka. Geographie Die Siedlung liegt am Ufer des Tjasmyn, ein Nebenfluss des Dnepr, im Norden der Oblast Kirowohrad an der Grenze zur Oblast Tscherkassy. 54 km südlich des Ortes liegt das Oblastzentrum Kropywnyzkyj, 15 km nordwestlich Kamjanka und 48 km nordwestlich Smila. Die Siedlung hat eine günstige Verkehrslage an den Fernstraßen N 01 und N 14. Im Jahre 1876 wurde der, nach dem politischen und sozialen Aktivisten Iwan Iwanowitsch Funduklei benannte, Bahnhof der Stadt eröffnet. Von der Ortschaft führen Busverbindungen nach Kiew, Kirowohrad, Tscherkassy, Krywyj Rih, Schowti Wody und Mykolajiw. Geschichte Oleksandriwka wurde Mitte des 17. Jahrhunderts gegründet und 1785 erstmals schriftlich erwähnt. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts gab es im Ort ein rasantes Wachstum der jüdischen Bevölkerung. Laut der Volkszählung von 1897 hatte die Stadt 4.366 Einwohner, von denen 74 % Juden waren. Die Ortschaft war vom 5. August 1941 bis zum 8. Januar 1944 von Truppen der Wehrmacht besetzt. Während der deutschen Besatzung wurden 637 Personen, darunter viele Juden, erschossen. 1957 erhielt Oleksandriwka den Status einer Siedlung städtischen Typs. In den 1970er Jahren wurde hier die Druschba-Trasse, ein Bauabschnitt der Sojus-Gaspipeline und eine Verdichterstation durch jugendliche Arbeiter aus der damaligen DDR gebaut. Die Siedlung der deutschen Arbeiter existiert noch heute. Verwaltungsgliederung Am 12. Juni 2020 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Oleksandriwka (Олександрівська селищна громада/Oleksandriwska selyschtschna hromada). Zu dieser zählen die Siedlungen städtischen Typs Jelysawethradka und Lissowe sowie die 50 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie zusammen mit den Dörfern Kytajhorod und Seweryniwka die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Oleksandriwka (Олександрівська селищна рада/Oleksandriwska selyschtschna rada) im Norden des Rajons Oleksandriwka. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Kropywnyzkyj. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Oleksandriwka Teil der Gemeinde: Bevölkerung Quellen: Söhne und Töchter der Siedlung Tetjana Melnyk (* 1995), Sprinterin Weblinks Einzelnachweise
Oleksandrivka, Oleksandrivka settlement hromada, Kropyvnytskyi Raion, Kirovohrad Oblast

Oleksandrivka (Ukrainian: Олександрівка) is a rural settlement in Kropyvnytskyi Raion of Kirovohrad Oblast in Ukraine. It is located on the Tiasmyn, a right tributary of the Dnieper. Oleksandrivka hosts the administration of Oleksandrivka settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. As of 2022, it had an estimated population of 8,012 (2022 estimate) History Until 18 July 2020, Oleksandrivka was the administrative center of Oleksandrivka Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Kirovohrad Oblast to four. The area of Oleksandrivka Raion was merged into Kropyvnytskyi Raion. Until 26 January 2024, Oleksandrivka was designated urban-type settlement. On this day, a new law entered into force which abolished this status, and Oleksandrivka became a rural settlement. Economy Transportation The settlement is the branching point of Highway H01 connecting Kyiv and Znamianka, and Highway H14 which runs via Kropyvnytskyi to Mykolaiv. Fundukliivka railway station, located in Oleksandrivka, is on the railway connecting Kyiv and Znamianka with further access to Kropyvnytskyi, Kremenchuk, and Mykolaiv. There is passenger traffic, both local and long-distance. References
Oleksandrivka (oblast de Kirovohrad)

Oleksandrivka (en ukrainien : Олександрівка, en russe : Александровка, Aleksandrovka) est une commune urbaine de l'oblast de Kirovohrad, en Ukraine. Sa population s'élevait à 8 000 habitants en 2023. Histoire Oleksandrivka a le statut de commune urbaine depuis 1957. En 2022, plusieurs centaines de maisons individuelles dans des quartiers résidentielles ont été totalement détruites à la suite de plusieurs bombardements de l’armée Russe, à la suite de l’invasion de l’Ukraine par la Russie. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Notes et références Portail de l’Ukraine