NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Лугинский район

Луги́нский райо́н (укр. Лугинський район) — упразднённая административная единица на севере центральной части Житомирской области Украины. Административный центр — посёлок городского типа Лугины. Основные реки — Жерев, Конявка. История Образован 7 марта 1923 года в составе Коростенского округа Волынской губернии Украинской ССР, на территории бывших Лугинской волости Коростенского уезда и части Норинской волости Овручского уезда. В январе 1926 года в состав района были переданы Великодивлинский, Жеревецкий, Малодивлинский и Червоноволокский сельские советы Олевского района. В тоже время Бондаревский, Великохайчанский и Збраньковский сельские советы Лугинского района перешли в состав Овручского района, а Велидникский, Красиловский и Прибытковский сельсоветы — в состав Словечанского района. В июне 1930 года был упразднён Коростенский округ и район вошёл в состав Волынского округа, однако уже в сентябре того же года все округа в Украинской ССР были ликвидированы и Лугинский район перешёл в прямое подчинение руководству республики. В 1932 году район вошёл в состав новообразованной Киевской области. В 1933 году Кольцко-Кривотинский сельский совет был передан в состав Эмильчинского района. В 1935 году район вошёл в состав Коростенского округа Киевской области. В 1936 году в состав района был передан Топильненский сельский совет Олевского района, а в следующем году — хутор Осны Словечанского района. 22 сентября 1937 года район вошёл в состав Житомирской области. В ходе хрущёвской административной реформы, в 1962 году район был расформирован, а его территория была присоединена к Олевскому району. Восстановлен в 1966 году из частей Коростенского, Овручского и Олевского районов. 17 июля 2020 года в результате административно-территориальной реформы район вошёл в состав Коростенского района. На его территории была сформирована Лугинская поселковая община. Примечания
Distretto di Žytomyr

Il distretto di Žytomyr (in ucraino Житомирський район?, Žytomyrs'kyj rajon) è un distretto dell'oblast' di Žytomyr, nel nord dell'Ucraina. La sede amministrativa è nella città di Žytomyr. Il distretto ha una superficie di 1 441 chilometri quadrati e una popolazione, secondo una stima del 2022, di 606 433 abitanti. Il 18 luglio 2020, nell'ambito della riforma amministrativa dell'Ucraina, il numero di distretti dell'oblast di Žytomyr è stato ridotto a quattro e l'area del distretto di Žytomyr è stata notevolmente ampliata. Prima dell'espansione, l'area del distretto era di 865,2 km2 e la popolazione stimata era di 72 213 abitanti. Nel 1928-39 il raion era noto come distretto di Trojaniv centrato nel villaggio di Trojaniv. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Distretto di Žytomyr Collegamenti esterni Sito ufficiale, su zhytomyr-rda.gov.ua.
Rejon żytomierski (1939–2020)

Rejon żytomierski (ukr. Житомирський район, Żytomyrśkyj rajon) – była jednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu żytomierskiego Ukrainy. Rejon został utworzony w 1928 r. Jego powierzchnia wynosiła 1441 km², a ludność liczyła około 72 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonowych był Żytomierz. Na terenie rejonu znajdowały się trzy rady osiedlowe. Demografia Skład narodowościowy rejonu w 2001 roku według ukraińskiego spisu powszechnego: Ukraińcy – 88,7%; Rosjanie – 5,3%; Polacy – 4,9%; Białorusini – 0,4%; pozostali – 0,7%. Miejscowości rejonu Przypisy
Raionul Jîtomîr (pre-2020), Jîtomîr

Jîtomîr (în ucraineană Житомирський район, transliterat: Jîtomîrskîi raion) este un raion în regiunea Jîtomîr, Ucraina. Reședința sa este orașul regional Jîtomîr, care nu aparține raionului. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației raionului Jîtomîr era vorbitoare de ucraineană (93,55%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (6,11%). Note
Bataille de Konotop (1659)

La bataille de Konotop se déroula le 29 juin 1659, pendant la guerre russo-polonaise qui opposa la république des Deux Nations au tsarat de Russie de 1654 à 1667. Les Polonais et les Cosaques ont vaincu les Russes et leurs alliés et ont contraint la principale armée russe à interrompre le siège de Konotop. Cependant, le résultat de la bataille n'a fait qu'intensifier les tensions politiques en Ukraine et a conduit à la destitution de Ivan Vyhovsky quelques mois plus tard. Cela signa le début de la « ruine de l'Ukraine ». Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Battle of Konotop » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de la République des Deux Nations Portail de la Russie Portail de l’histoire militaire Portail du XVIIe siècle
Konotopska bitka

Konotopska bitka (ukr. Конотопська битва, rus.: Конотопская битва) je ukrajinsko-ruska vojna bitka između ukrajinske zaporoške vojske pod zapovjedništvom hetmana Ivana Vihovskog i manjeg broja tatarsko-poljskih saveznika s jedne strane, i ruske carske vojske predvođene Aleksejem Trubeckim i manjeg broja rusko-ukrajinskih kozačkih snaga s druge strane. Bitka je započeta 26. lipnja 1659. godine u današnjoj Sumskoj oblasti, u sjeveroistočnoj Ukrajini, nezadugo nakon što je 1658. stvorena ukrajinska Velika kneževina Ruska u sklopu federativne države Unija tri naroda. Razdoblje Rujine Konotopska bitka se dogodila u ukrajinskom povijesnom razdoblju poznatom kao Rujina. To se vrijeme odnosi na razdoblje nakon smrti ukrajinskog hetmana Bogdana Hmeljnickog 1657. godine, kada se uz potporu vanjskih politika susjednih država stvaraju dvije oprečne političke struje unutar ukrajinskog kozačkog društva. Takvu i sličnu politiku su podupirale prije svega kraljevska Poljska i carska Rusija koje su nastojale umanjiti vojnu snagu ukrajinskih kozaka čije je članstvo iz dana u dan postajalo brojnije. Izvori Literatura Yuri Mytsyk. Battle of Konotop 1659 Babulin I.B. Battle of Konotop 1659, M. 2009 Orest Subtelny. Ukraine. A history. University of Toronto press. 1994. Sokolov C. M. Continuation of reign of Alexi Mikhailovich. Chapter 1. Makhun S. Battle of Konotop. Reittarr. No. 23. Vanjske poveznice С.Махун; Конотопская битва (rus.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 22. srpnja 2011. (Wayback Machine) Конотопська битва - зразок козацького воєнного мистецтва (ukr.) Конотопская трагедия. 1659 год. (rus.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 29. rujna 2007. (Wayback Machine) Руїна (1658-1686) (ukr.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 17. srpnja 2011. (Wayback Machine)
Bitwa pod Konotopem

Bitwa pod Konotopem (zwana niekiedy bitwą sosnowską lub bitwą nad rzeką Sosnówką) – bitwa stoczona 8 lipca 1659 nieopodal Konotopu w ramach wojny polsko-rosyjskiej, trwającej w latach 1654–1667. Geneza Po śmierci Bohdana Chmielnickiego hetmanem został wybrany Iwan Wyhowski, a dwa lata później 22 maja 1659 Sejm Rzeczypospolitej zatwierdził unię hadziacką. Pomimo tego część Ukrainy zadnieprzańskiej nadal opowiadała się przeciwko Wyhowskiemu i popierała Moskwę. W konsekwencji armia moskiewska dowodzona przez księcia Aleksieja Nikitycza Trubeckiego obległa obwarowane miasteczko Konotop, bronione przez ok. 4 tys. Kozaków. Stosunek sił Oblegająca Konotop armia Aleksego Trubeckiego składała się z ok. 28 tys. żołnierzy moskiewskich i ok. 6,6 tys. Kozaków hetmana Iwana Bezpały. Na odsiecz Konotopowi wyruszyła z kolei armia rusko-polsko-tatarska pod wodzą hetmana kozackiego Iwana Wyhowskiego licząca 32–48 tys. żołnierzy (14–22 tys. Kozaków, ok. 1,5 tys. Polaków pod dowództwem stolnika kijowskiego Krzysztofa Łaski i ok. 15–25 tys. Tatarów). Bitwa Na wieść o odsieczy Trubecki wysłał przeciw Wyhowskiemu zagon jazdy pod dowództwem Semena Pożarskiego (ok. 5,6 tys. Rosjan i 2 tys. Kozaków). Wyhowski podzielił swoje wojska na dwie części i 7 lipca związał walką moskiewski korpus Pożarskiego broniący przeprawy przez rzekę Kukułkę we wsi Sosnówka. Jednocześnie oddziały polskie i kozackie zdobyły i zniszczyły most przez rzekę, odcinając Rosjanom możliwość odwrotu, a następnie większa część ordy Mehmed Gireja IV dokonała obejścia pozycji Rosjan, przeprawiła się przez rzekę i uderzyła na korpus Pożarskiego od tyłu. Zaskoczeni Rosjanie zostali osaczeni i zniesieni, jedynie nieliczni zdołali wyrwać się z otoczenia i uciec do warownego obozu armii Trubeckiego pod Konotopem, który po klęsce Pożarskiego w szyku taborowym przedarł się w ciągu 5 dni do Putywla. Jeszcze w tym samym dniu, w którym rozegrała się bitwa, Tatarzy wymordowali niemal wszystkich rosyjskich jeńców (ok. 5 tys.). Skutkiem moskiewskiej klęski pod Konotopem był ostatni wielki najazd tatarski na Carstwo Rosyjskie, w wyniku którego spustoszone zostały razrjad siewski i białogrodzki. Obecnie na Ukrainie uważa się tę bitwę za największy triumf wojsk ukraińskich (kozackich) nad wojskami Carstwa Rosyjskiego. Przypisy Bibliografia Piotr Kroll: Iwan Wyhowski. W: P. Kroll, M. Nagielski, M. Wagner: Hetmani zaporoscy w służbie króla i Rzeczypospolitej. Zabrze: Infort Editions, 2010. ISBN 978-83-89943-52-1. Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Tom I Łukasz Ossoliński Rzecz o hetmanie Wyhowskim, Warszawa 2009
Bătălia de la Konotop

Bătălia de la Konotop - a avut loc pe 29 iunie 1659 între aliații lor cazacii ucraineni și tătarii crimeeni sub conducerea lui Ivan Vihovschi și Cnezatul Moscovei condus de Alexei Trubețkoi lângă orașul Konotop (regiunea Cercasî, Ucraina). Acest război a avut loc în timpul istoriei Ucrainei și este în general cunoscut sub numele de Ruina. Bătălia de la Konotop a rămas un subiect tabu virtual în timpul Imperiului Rus și în special în cadrul Istoriografiei Sovietice. Atitudinea față de acest eveniment poate fi explicată de faptul că acest eveniment infirma unele teorii ale propagandei rusești despre unitatea slavilor din Est, în special cele despre "eterna prietenie intre poporul rus și poporul ucrainean" și "dorința firească a ucrainenilor de a se uni cu Rusia". Mai târziu, bătălia de la Konotop a fost idealizată și de unii ucraineni. În pofida curajului și a vitejiei cazacilor, în special a cazacilor care au apărat Konotop, această bătălie rămâne o victorie amară. O victorie care nu a avut nici un impact semnificativ asupra cursului istoriei Ucrainei. Astfel, bătălia de la Konotop rămâne un exemplu clasic al unei bătălii câștigate și al unui război pierdut. Desfășurarea bătăliei Această bătălie a avut loc la 10 km est de Konotop, pe malurile sud-estice ale râului Sosnivka. Legături externe Н. Смирнов, «Как под Конотопом упадок учинился...»(мифы и реальность)(Rus.) Letopisețul martorilor. Redactor Ia. I. Dzira. — Kiev: «Nukova Dumka», 1971. — 208 с., Partea întâi (1648-1659). "Anul 1659" Referinte ale istoriei Ucrainei. Redactori. І. Pidcova și R. Șust.- K.: Geneza, 1993. (ucr.) Arhivat în 10 aprilie 2009, la Wayback Machine. Continuarea domniei lui Alexei Mihailovici (Soloviov S.M.) (rus.) Arhivat în 26 august 2011, la Wayback Machine. Bătălia de la Konotop - Exemplu al artei militare a cazacilor (Ucr.) Istoria lui Konotop (ucr.) Arhivat în 13 martie 2007, la Wayback Machine. Referințe istorice (ucr.) Arhivat în 17 iulie 2011, la Wayback Machine. Pagini necunoscute ale istoriei cazacilor (rus.) Tragedia de la Konotop. An 1659. (Rus.) Bătălia de la Konotop (Rus.) Istoria Ruteniei mici (N. Marchevici) (rus.) Arhivat în 29 august 2011, la Wayback Machine. Bătălia de la Konotop. Caterina Colesnic. Ziarul «Kievul lui Șevșcenco» iunie 1998 р. (ucr.) Bătălia de la Konotop. S. Mahun. (Rus.) Arhivat în 22 iulie 2011, la Wayback Machine.
Церква Рівноапостольних Костянтина і Олени (Розалівка)

Церква Рівноапостольних Костянтина і Олени (у минулому — Царе-Костянтинівська церква) — чинна церква у селі Розалівка Роздільнянського району, Одеська область. Парафія Рівноапостольних Костянтина і Олени належить до Балтської єпархії Української православної церкви Московського Патріархату. Вона є найстарішою православною спорудою у Роздільнянському районі. Історія Свято-Костянтино-Оленівська церква була заснована у 1797 році. З 1888 року церкву очолював Костянтин Григорієв Захарієвич. Це було його 3-тє місце ведення служби. У 1889 році перебудована на пожертви парафіян. Новим псаломщиком у 1905 році, замість Іоакима Мінакова, став Андрій Андрєєв Боголюбський. Це було його 2-ге місце ведення служби. На 1906 рік церква розташовувалась у Понятівській волості Тираспольського повіту Херсонській губернії. Парафіянами були українці (1306 чоловіків та 1262 жінки) з села Розалівка, селищ Ангелінівка, Андріяшівка, Віровка, Грузинівка, Єлисаветполь, Олено-Костянтинівка, Іванівка, Іоанно-Богословка, Миролюбівка, Нікольське, Павлівка, Сираківка, Фатуровське, Юргівка, Яковлівка, хуторів Лучинський, Матишівка, Ново-Матишівка, Стольниченко, залізничного селища Кучурган. У церкві вели службу священник та псаломщик. Священником був Костянтин Григорієв Захарієвич (54 роки).Він закінчив Київську духовну семінарію по 2-му розряду, також є законовчителем у розалівській школі, вдовець, мав двох синів (20 та 16 років). Сан священника здобув у 1879 році. Отримував квартирну допомогу в розмірі 60 рублів. Плата від парафії становила 294 руб. Псаломщиком був Андрій Андрєєв Боголюбський (50 років), зі середнього відділу Липецького духовного училища. Мав сім'ю: жінка і п'ятеро дітей (11, 10, 7, 5 і 3 роки). Сан псаломщика здобув у 1900 році. Отримував квартирну допомогу 20 руб. Плата від парафії — 98 руб. Разом мали 33 десятини церковної землі. На 1913—1914 рік місцева Царе-Костянтинівська церква, яку очолював священник Олексій Курбет, відносилась до Тираспольської благочинної округи. Примітки Посилання РОЗПОРЯДЖЕННЯ від 25.11.96 р. N 717/А-96 Про повернення у власність православному приходу Свято-Костянтино-Оленівської церкви Одеської єпархії Української православної церкви будівлі Свято-Костянтино-Оленівської церкви - пам'ятки містобудування та архітектури в с. Розалівка Роздільнянського району [Архівовано 15 серпня 2016 у Wayback Machine.] Архипастырский визит в с. Розаловка Раздельнянского района [Архівовано 28 серпня 2016 у Wayback Machine.](рос.) Престольный праздник в с.Розаловка Раздельнянского района [Архівовано 28 серпня 2016 у Wayback Machine.](рос.) Зовнішній вигляд храму (2016 рік) [Архівовано 16 серпня 2016 у Wayback Machine.]
Stuhna

The Stuhna (Ukrainian: Стугна), or Stugna (Russian: Стугна), is a minor river in Ukraine, a right tributary of Dnieper River. Its length is 68 km. The river was mentioned in the Tale of Igor's Campaign and was a place of the Battle of the Stuhna River. Cities located on the river: Vasylkiv, Obukhiv and Ukrainka. Additionally, Stuhna passes through the settlements of Velyka Snitynka, Motovylivska Slobidka, Velyka Motovylivka, Mala Soltanivka, Borova, Skrypky, Khlepcha, Velyka Soltanivka, Zdorivka, Zastuhna, Zarichchia, Kopachiv, Pohreby, Berezove, Tarasivka, Novi Bezradychi, and Tatsenky. References
Río Stuhna

El río Stuhna (en ucraniano: Стугна) es un afluente por la derecha del río Dniéper, que fluye a través de Ucrania. Tiene una longitud de 68 km y una cuenca hidrográfica de 785 km². Desemboca en el río Dniéper. El río es mencionado en el Cantar de las huestes de Ígor y fue el lugar de la batalla del río Stugna. La principal ciudad en sus orillas es Vasylkiv. Enlaces externos
Stouhna

La Stouhna (en ukrainien : Стугна) ou Stougna (en russe : Стугна) est une petite rivière d'Ukraine et un affluent de la rive droite du Dniepr. Géographie Elle est longue de 68 km et draine un bassin de 785 km2. Histoire La rivière est mentionnée dans Le Dit de la campagne d'Igor, un poème épique de la fin du XIIe siècle. Elle fut le théâtre de la bataille de la Stougna (en), le 26 mai 1093, qui opposa les princes de la Rus' de Kiev aux nomades coumans, qui remportèrent la victoire. Villes La Stouhna coule dans l'oblast de Kiev et arrose la ville de Vassylkiv. Notes et références Portail de l’Ukraine Portail des lacs et cours d'eau
Sztuhna (folyó)

A Sztuhna (ukránul: Стугна) folyó Ukrajnában, a Dnyeper jobb oldali mellékfolyója, amely a forrástól a torkolatig a Kijevi területen, Kijevtől délre folyik. A Sztuha név balti eredetű. A folyó a Dnyepermelléki-hátságon, a Fasztyivi járásban, Velika Sznyitinka falunál ered. Onnan először északkeletre, majd keletre folyik a Vaszilkivi és az Obuhivi járásban, és Ukrajinka várostól északre ömlik a Dnyeperbe. A folyó mentén fekvő jelentősebb települések: Vaszilkiv, Obuhiv és Ukrajinka városok, valamint Borova városi jellegű település. A tripilljai hőerőmű 1970-es években történt megépítése előtt a Sztuhna a Kraszna folyóba torkollott, az erőmű miatt azonban a torkolat előtt új medret alakítottak ki és közvetlenül a Dnyeperbe ömlik. Ezen a szakaszon a folyó 50–60 m szélességű, így hajózható, és egyúttal ez a szakasz népszerű üdülőövezet és horgászhely. Az Obuhivi járásban, a torkolathoz közeli részen a folyó mellett egy 58,5 ha-os védett erdő található. A folyó hossza 69,5 km, átlagos esése 1,7 m/km. Vízgyűjtő területe 785 km². A folyó mérsékelten kanyargós. Szélessége a középső folyásnál 10 m, legnagyobb mélysége 0,80 m körüli. A folyómeder nagyrészt trapéz alakú. A folyó vize a középső és az alsó folyáson szennyvízzel szennyezett. A Sztuhna bal oldali mellékfolyói a Zdorivka, az Ocseretyanka, a Buhajiva és a Tihany, jobb oldali mellékfolyói a Horvatka, a Csortiha, a Barahtyanka, a Rakivka és a Kobrinka. A folyó a partján fekvő erődökkel együtt Nagy Vlagyimir óta Kijev fontos védelmi vonalának számított a sztyeppei nomád népek ellen. Jegyzetek Források Heohraficsna enciklopegyija Ukrajini, 2. kötet, Ragyanaszka Ukrajinszka Enciklopegyija kiadó, Kijev, ISBN 5-88500-012-3 "На байдарке по Днепру и Стугне — журнал Вокруг света". www.vokrugsveta.com. Hozzáférés: 2022. április 4..
Stuhna

Stuhna (ukr. Стугна) – rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Dniepru. Płynie przez Wyżynę Naddnieprzańską, jej długość wynosi 68 km, a powierzchnia dorzecza – 785 km². Leży nad nią rejonowe miasto Wasylków. Od pokoju Grzymułtowskiego do II rozbioru stanowiła granicę polsko-rosyjską. Jej dopływem jest m.in. Barachcianka (ukr. Барахтянка). Przypisy Linki zewnętrzne Stuhna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 506 .
Стугна

Сту́гна (устар. Всту́гна, Востугна; укр. Стугна) — река на территории Киевской области Украины, правый приток Днепра, впадает в Каневское водохранилище на высоте 91 м над уровнем моря. Длина реки — 68 км, уклон — 1,7 м/км, площадь водосборного бассейна — 785 км². Протекает по Приднепровской возвышенности. Средняя ширина русла в среднем течении 10 м, долины — 2,5 км. На берегах Стугны расположены города Васильков, Обухов и Украинка. Происхождение названия Согласно народному преданию, однажды Никита Кожемяка впряг в огромный плуг змея и вспахал землю, в результате чего создалась борозда, с краёв от которой образовались Змиевы валы на притоках Днепра. При этом змей, на котором пахал Кожемяка, добрался до реки и, истощённый, начал неистово пить воду. После долгого утоления жажды он якобы застонал и издох, и с тех пор река, из которой он пил, носит название Стугна (от укр. стогнати — стонать). По другой версии, название происходит от стона раненых воинов, оборонявших рубежи Руси на Змиевых валах от степных кочевников. История Со времён Владимира Великого Стугна играла роль второго после реки Рось оборонительного рубежа Киева от набегов степных кочевников. Крепостями, входившими в Стугнинскую оборонительную линию, были Васильков, Заречье, Тумащь, Триполье и другие. Имя реки Стугны получило широкую известность из-за произошедшей 26 мая 1093 года на правом её берегу битвы между войском русских князей и половцами, закончившееся поражением русских князей. От Андрусовского перемирия (1667 год) до Первого раздела Речи Посполитой (1772 год) по Стугне проходила граница России и Речи Посполитой. До постройки Трипольской ГРЭС Стугна сливалась с рекой Красной, но затем для Стугны было прорыто новое устье. Ширина реки возросла до 50—60 метров, что создает благоприятные условия для судоходства, водного отдыха и рыбной ловли. См. также Битва на Стугне Примечания Литература Стугна // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
LAZ

LAZ (ukr. Львівський Автобусний Завод (ЛАЗ); Lwiwśkyj Awtobusnyj Zawod (LAZ)) – ukraiński (do 1991 roku radziecki) producent autobusów, autokarów i trolejbusów, mający swoją siedzibę we Lwowie. Historia przedsiębiorstwa W 1945 roku w konsekwencji decyzji zapadłych na konferencji jałtańskiej, dotychczas leżący w Polsce Lwów znalazł się w granicach ZSRR. Jeszcze w tym samym roku zmuszono karmelitów z Persenkówki do opuszczenia Lwowa, a kościół i klasztor przebudowano na biuro projektów i halę fabryczną budowanej fabryki LAZ. Wycięto również park, jego teren zajęły tereny fabryczne i garaże. Początkowo montowane miały tu być ciężarówki marki ZiŁ, jednak ostatecznie zdecydowano się na produkcję zabudów do ciężarówek. Kolejnym etapem w historii fabryki była rozbudowa zakładów, która trwała 10 lat. W 1956 roku powstał projekt autobusu o długości 9 metrów, LAZ-695, który do seryjnej produkcji trafił w 1957 roku i pozostawał w niej do 2003 roku. Od 1960 r. do gamy modeli dołączył 10,5-metrowy model 697 oraz 12-metrowy model 699. W 1974 roku wyprodukowano stutysięczny autobus marki LAZ. W 1973 roku zmodernizowane modele otrzymały oznaczenie 695N/697N/699N. Pod koniec lat 70. pojawiły się nowe modele takie jak 10-metrowy międzymiastowy LAZ-4202 czy 12-metrowy LAZ-5202. Po upadku ZSRR sytuacja fabryki zaczęła się pogarszać, spadał poziom produkcji, a w 1999 roku wyprodukowano zaledwie 238 autobusów. W 2001 roku fabryka została sprywatyzowana, a w 2004 r. zaprezentowano nową ofertę autobusów. Lista aktualnie produkowanych pojazdów 1. Autobusy miejskie CityLAZ 10 LE CityLAZ 12 CityLAZ 20 2. Autobusy międzymiastowe LAZ Liner 9 InterLAZ 10 LE InterLAZ 12 LE InterLAZ 13,5 LE 3. Autobusy lotniskowe AeroLAZ 12 4. Autokary NeoLAZ 10 NeoLAZ 12 5. Trolejbusy ElectroLAZ 12 ElectroLAZ Е291 ElectroLAZ 20 Sponsoring Przedsiębiorstwo było sponsorem klubu hokejowego Łewy Lwów (powstały w 2011 roku), którego jednoczesnym prezesem był Igor Czurkin. Przypisy
LAZ

LAZ, ЛАЗ, var en ukrainsk busstillverkare baserad i staden Lviv i västra delen av landet. LAZ grundades 1945 och var den ledande busstillverkaren i dåvarande Sovjetunionen.[källa behövs] Efter Ukrainas självständighet i början av 1990-talet blev LAZ privatägt. Före nedläggningen tillverkade man bland annat bussar för stadstrafik, landsortstrafik, flygplatser samt trådbussar. Bussarna såldes främst till länderna i Östeuropa. Huvudkontoret låg i Kiev. Referenser Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör LAZ. Officiell webbplats (ukrainska) (engelska)
Vysokyj Zamok

Vysokyj Zamok (ukrajinsky Висо́кий За́мок; polsky Wysoki Zamek) je jedním z kopců v ukrajinském Lvově a se svou výškou 413 m také nejvyšší bod pohoří Roztoččja. Dnes je na vrcholu umístěn vysílač a prostranství s ukrajinskou vlajkou. Z vrchu je pohled na centrum a některá předměstí Lvova i dále. Dějiny Na kopci vznikl ve 13. století hrad s původně dřevěným opevněním. Okolo roku 1360 zde pak polský král Kazimír III. Veliký nechal zbudovat zděné sídlo a kopec dostal svůj současný název. V následujících staletích byla pevnost několikrát přestavována. Během kozáckého povstání roku 1648 se jí zmocnil kozácký plukovník Maksym Kryvonis. Poté, co se Halič stala součástí habsburských držav, bylo započato s demolicí tvrze. V letech 1869–1870 byly zbytky zdí a věží využity na stavbu umělého Kopce Lublinské unie k oslavě 300 let od jejího uzavření. Na Vysokém Zamku tak zbyl již jen několikametrový pozůstatek hradeb, který je zde k vidění dodnes. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vysokyj Zamok na Wikimedia Commons Článek na castles.ua (ukrajinsky) Fotogalerie