NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Calabrisk fyr

Calabrisk fyr (Pinus brutia), er en art i Fyrreslægten hjemmehørende i det østlige middelhavsområde. Størstedelen af dens udbredelse er i Tyrkiet, men ses også også i det østlige Ægæiske Øer i Grækenland, Krim, Iran, Georgien, Aserbajdsjan, det nordlige Irak, det vestlige Syrien, Israel, Libanon, og Cypern. Det vokser normalt i lav højde, primært fra havoverfladen op til 600 meter, dog op til 1.200 meter i den sydlige del af sin udbredelse Det calabriske fyr er et mellemstort træ, med en stammediameter på op til 1 meter, undtagelsesvis op til 2 meter. Barken er orange-rød, tyk og dybt sprækket ved foden af stammen, og tynde og skællet i den øvre krone. Nålene er i par, slanke, for det meste 10-16 cm lange og lysergrøn til let gullig/grøn. Koglerne er tykke, tunge og hårde, 6-11 cm lange og 4-5 cm brede ved midten når lukket. De er grønne i starten, under modning bliver de blankt rødbrune når de er 24 måneder. De åbner langsomt over de næste år eller to til at frigive frøene. Frøene er 7-8 mm lange, med en 15-20 mm vinge, og er primært vind-spredte. Underarter Pinus brutia subsp. brutia var. brutia (typisk form; det meste af udbredelsen) Pinus brutia subsp. brutia var. pityusa (Georgien og tilstødende russiske Sortehavskyst; knap adskiller sig fra den type) Pinus brutia subsp. brutia var. stankewiczii (Krim; adskiller sig knap fra den typiske) Pinus brutia subsp. brutia var. pendulifolia (sydlige kyst af Tyrkiet; nåle 20-29 cm, hængende) Pinus brutia subsp. eldarica (Aserbajdsjan; Georgien; nåle 8-14 cm, kogler 5-9 cm). Eldarica behandles som en selvstændig art (Pinus eldarica) af nogen forfattere; den er tilpasset til et tørrere klima med et nedbørshøjdepunkt om sommeren, mens underarten brutia er tilpasset et klima med primært vinternedbør. Anvendelse Det calabriske fyr er et populært dekorativt træ, hvor der oftest er plantet i parker og haver i varme tørre områder (såsom det sydlige Californien, Arizona, det sydlige Nevada og sydlige Texas i USA), hvor dens betydelig tolerence overfor varme og tørke er meget værdsat. Underarten eldarica er den mest tørketolerante form er oftest anvendt i Afghanistan og Iran. Forskellige underarter af det calabriske fyr er også ofte dyrket til at lave tømmer, både indenfor sin oprindelige udstrækning (det er det vigtigste træ i skovbrug i Tyrkiet) og andre steder i Middelhavsområdet og øst til Pakistan. Referencer Conifer Specialist Group (2013). Pinus brutia. 2008 IUCN Red List of Threatened Species. IUCN 2008. Hentet den 22. april 2017.
Pinus brutia

Pinus brutia, el pino de Chipre,​ es una especie de árbol de unos 20 m de altura con acículas agrupadas por parejas, muy afín a Pinus halepensis, del que a veces se considera una variedad (Pinus halepensis Mill. var. brutia), diferenciándose de este por la presencia de acículas más largas y gruesas, y porque la piña está sentada. Descripción Es un árbol que alcanza los 30-35 m de altura y tiene un tronco de un metro de diámetro, aunque puede llegar a los 2 metros. La corteza es roja-naranja, delgada y con fisuras en la base del tronco. Las hojas en forma de agujas, están pareadas y tienen 10-16 cm de longitud, son largas y de color verde brillante a amarillo-verdoso. Las piñas tienen 6-11 cm de longitud y 4-5 cm de ancho, son verdes y se tornan marrón-rojizo al madurar, tardan hasta dos años en abrir para lanzar sus semillas que tienen 7-8 mm d longitud y con alas 15-20 mm para ser dispersadas por el viento. Distribución y hábitat Su distribución geográfica se circunscribe a países del Mediterráneo oriental: Grecia, Creta, Chipre, Turquía, Siria, Israel, Palestina, Crimea, Georgia, Irán y Líbano donde crece hasta los 600 m s. n. m., aunque en el sur puede llegar a los 1.200 metros. Taxonomía Pinus brutia fue descrita por Michele Tenore y publicado en Prod. Fl. Nap. lxxii. 1811.​ Etimología Pinus: nombre genérico dado en latín al pino.​ brutia: epíteto latino que significa "débil".​ Sinonimia Pinus halepensis subsp. brutia (Ten.) Holmboe Pinus halepensis var. brutia (Ten.) A.Henry Pinus persica Fox-Strangw.​​ var. eldarica (Medw.) Silba Pinus eldarica Medw. Pinus halepensis var. eldarica (Medw.) Fitschen var. pityusa (Steven) Silba Pinus halepensis subsp. pityusa (Steven) A.E.Murray Pinus halepensis var. pityusa (Steven) Gordon Pinus halepensis subsp. stankewiczii (Sukaczev) A.E.Murray Pinus istratovae L.V.Orlova Pinus pithyusa Fox-Strangw. Pinus pityusa Steven Pinus pityusa var. stankewiczii Sukaczev Pinus stankewiczii (Sukaczev) Fomin Referencias USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. https://web.archive.org/web/20100528154020/http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?28422 (11 dic 2007) Bibliografía Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi. Enlaces externos Pinus brutia Information Fotos de árboles en Turquía (scroll down page) Gymnosperm Database
Pin de Calabre

Le Pin de Calabre (Pinus brutia Ten.) ou Pin de Turquie est une espèce d'arbres du genre Pinus et de la famille des Pinaceae, endémique d'Asie Mineure, d'où elle s'est répandue sporadiquement vers certaines régions de la Méditerranée orientale et de la mer Noire. Récemment, il a été proposé de le dénommer plutôt Pinus halepensis subsp. brutia (Ten.) E.Murray (1983). Mais ce changement de rang taxonomique n'est pas reconnu par tous les botanistes. D'autres études sont en cours. Description Habitat et écologie Le Pin de Calabre est un arbre caractéristique des pinèdes méditerranéennes et égéennes de Turquie. Répartition Le Pin de Calabre est naturellement présent sur les côtes méditerranéennes et égéennes de la Turquie, sur l'île de Chypre, sur quelques îles grecques, la Crète notamment et par endroits sur les bords de la mer noire. Variétés Certains auteurs ont traité le pin de Turquie comme une sous-espèce du pin d'Alep [Pinus halepensis subsp. brutia (Ten.)], mais il est généralement considéré comme une espèce distincte. C'est une espèce modérément variable, et les sous-espèces et variétés suivantes sont identifiées : Pinus brutia var. brutia (forme typique; la courante) ; Pinus brutia var. pityusa (Pin de Géorgie, côte russe adjacente de la mer Noire et Crimée; à peine distincte de la forme typique) ; Pinus brutia var. pendulifolia (côte sud de la Turquie; aiguilles de 20–29 cm, pendantes) ; Pinus brutia var. eldarica (Pin afghan ; Azerbaïdjan ; Géorgie ; aiguilles 8–14 cm, cônes 5–9 cm) ; cette variété est traitée comme une espèce (Pinus eldarica) par certains auteurs ; elle est adaptée à un climat plus sec avec un pic de précipitations estivales, alors que les variétés. brutia, pityusa et pendulifolia sont adaptés à un climat avec des précipitations principalement hivernales. Galerie Articles connexes Pinus halepensis - le Pin d'Alep Sittelle de Krüper, une espèce d'oiseaux de la famille des Sittidae, suivant la répartition de ce Pin. Notes et références Liens externes (fr) Tela Botanica (France métro) : Pinus brutia Ten. (fr + en) ITIS : Pinus brutia Tenore (en) NCBI : Pinus brutia (taxons inclus) (en) UICN : espèce Pinus brutia Ten., 1811 (consulté le 30 mai 2015) (en) GRIN : espèce Pinus brutia Ten. (en) Photos de Pin en Turquie (en) Gymnosperm Database Portail de la botanique Portail du bois et de la forêt
Brucijski bor

Brucijski bor (latinski Pinus brutia) je bor porijeklom iz istočnog mediteranskog područja. Glavnina njegovog područja rasprostranjenosti je u Turskoj, ali se također proteže i na jugoistok Bugarske, Istočnoegejske otoke Egejskog mora, Kretu, Krim, Iran, Gruziju, Azerbajdžan, sjeverni Irak, zapadnu Siriju, Izrael, sjeverozapad Jordan, Libanon i Cipar. Općenito se javlja na malim nadmorskim visinama, uglavnom od razine mora do 600 metara, do 1200 metara na jugu svog raspona. Brucijski bor poznat je i pod nekoliko drugih uobičajenih naziva: kalabrijski bor (iz naturalizirane populacije bora u Kalabriji u južnoj Italiji, odakle je bor prvi put opisan botanički), istočno-mediteranski bor i turski bor. Opis Pinus brutia je srednje veliko drvo, doseže visinu od 20 – 35 m i promjer debla do 1 m, izuzetno 2 m. Kora je narančastocrvena, gusta i s dubokim pukotinama na dnu debla, a u gornjoj krošnji tanka i ljuskava. Listovi (iglice) su u parovima, vitki, uglavnom 10 – 16 cm dugi, svijetlozeleni do blago žućkasto zeleni. Češeri su krupni, teški i tvrdi, dugi 6 – 11 cm i široki 4 cm u osnovi kada su zatvoreni. Isprva su zeleni, a 2 godine kasnije, kada sazru, poprimaju sjajno crveno-smeđu boju. Polako se otvaraju tijekom sljedeće godine ili dvije kako bi pustili sjeme, otvarajući se na 5 – 8 širine cm. Sjeme je 7 – 8 duljine mm, s krilima od 15–20 mm, a uglavnom se šire vjetrom. Podvrste Pinus brutia, brucijski bor, usko je povezan s alepskim borom, borom, kanarskim borom i primorskim borom, koji s njim dijele mnoštvo značajki. Neki su ga autori tretirali kao podvrstu alepskog bora, ali obično se smatra zasebnom vrstom. To je umjereno varijabilna vrsta, a imenovane su sljedeće podvrste i sorte: Pinus brutia subsp. brutia var. brutija (tipični oblik; veći dio rasprostranjenosti) Pinus brutia subsp. brutia var. pityusa (Gruzija i susjedna ruska crnomorska obala; jedva se razlikuje od tipske podvrste) Pinus brutia subsp. brutia var. stankewiczii (Krim; jedva se razlikuje od tipske podvrste) Pinus brutia subsp. brutia var. pendulifolia (južna obalna Turska; iglice 20 – 29 cm, viseći) Pinus brutia subsp. eldarica (eldarski bor, Azerbejdžan; Gruzija; iglice 8 – 14 cm, češeri 5 – 9 cm). Također u Srednjoj Aziji, uključujući Afganistan i Pakistan i planinska područja na sjeveru u Srednjoj Aziji. Neki autori eldarski bor tretiraju kao vrstu (Pinus eldarica). Ta je podvrsta prilagođena sušnijoj klimi s ljetnim vrhom kiše, dok je subsp. brutia je prilagođena klimi s uglavnom zimskim kišama. Ekologija Krüperov oraščić, rijedak oraščić, uglavnom je ograničen na šume turskog bora i u velikoj mjeri ovisi o njemu za hranjenje; rasponi dviju vrsta uglavnom su podudarni. Uporaba Med Izvori Vanjske poveznice Photos of trees in Turkey (scroll down page) Gymnosperm Database – Pinus brutia Conifers Around the World: Pinus brutia – Calabrian pine Pinus brutia – distribution map, genetic conservation units and related resources. European Forest Genetic Resources Programme (EUFORGEN)
Pinus brutia

Il pino calabro (Pinus brutia, Ten. 1811) è un pino nativo della regione mediterranea orientale. Descrizione Portamento Albero di media altezza, può raggiungere e superare i 30 m ma di solito è più basso. Il tronco ha un diametro di 1 m circa, raramente di più. La corteccia è rosso-arancione, spessa e fessurata alla base, più sottile verso la cima. Corteccia Si presenta rossastra e spessa verso il basso, più scura e con squame più sottili verso l'alto. Foglie Aghiformi, lunghe 10–16 cm, sottili, riunite in mazzetti di due, di colore verde chiaro. Fiori Meglio indicati come sporofilli, maturano in marzo-maggio. Macrosporofilli: sono rossi e grandi 1 cm circa, Microsporofilli: sono costituiti da piccoli coni ovoidali di 7 mm circa. Strobili Duri e pesanti, di forma ovale-conica, sono lunghi 6–11 cm e larghi 3–5 cm. Sono di colore verde chiaro in età giovanile e diventano rosso-marroni dopo due anni. Si aprono lentamente nel corso di due anni per liberare i semi che sono lunghi 7–8 mm e dotati di un'ala di 15–20 mm. Distribuzione e habitat Particolarmente frequente in Turchia e Grecia orientale. Si spinge fino in Crimea, in Georgia, Azerbaigian, Iraq settentrionale, Siria occidentale, Libano, e Cipro. In Italia è presente (introdotto, naturalizzato) in natura solo nelle zone collinari di Calabria, Puglia, Campania e Basilicata. Specie moderatamente termofila, preferisce la pianura o la bassa montagna da 600 m a 1200 m a seconda della latitudine. Tassonomia Il pino calabro è molto simile al pino di Aleppo (Pinus halepensis), al pino delle Canarie (Pinus canariensis) e al pino marittimo (Pinus pinaster) che hanno molte caratteristiche in comune. Alcuni autori lo hanno considerato una sottospecie del pino d'Aleppo, ma di solito viene considerato una specie distinta. Si tratta di una specie moderatamente variabile e sono state identificate le seguenti sottospecie e varietà: Pinus brutia subsp. brutia var. brutia (forma tipica, comune in gran parte dell'areale) Pinus brutia subsp. brutia var. pityusa (Georgia e le adiacenti coste della Russia sul Mar Nero, poco distinto dalla forma tipica) Pinus brutia subsp. brutia var. stankewiczii (Crimea: poco distinta dalla forma tipica) Pinus brutia subsp. brutia var. pendulifolia (Turchia meridionale costiera; aghi di 20–29 cm, penduli) Pinus brutia subsp. eldarica (pino di Eldar; Azerbaigian; aghi di 8–14 cm, strobili di 5–9 cm). Il pino di Eldar è trattato da alcuni autori come una specie a sé stante (Pinus eldarica); è adattato a un clima più asciutto e con piogge estive, invece la sottospecie brutia è adattata a climi con piogge prevalentemente invernali. Bibliografia (EN) Conifer Specialist Group 1998, Pinus brutia, su IUCN Red List of Threatened Species, Versione 2020.2, IUCN, 2020. Voci correlate Specie di Pinus Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pinus brutia Wikispecies contiene informazioni su Pinus brutia
Turkse den

Turkse den (Pinus brutia) is een plantensoort uit de dennenfamilie (Pinaceae). Determinatie Turkse den is een boomvormende conifeer die een hoogte bereikt van 20–35 m en een maximale stamdikte van 1 m. De oranjerode schors is dik en diep gespleten aan de stamvoet en dun en schilferig in de kroon. De naalden groeien in paren en zijn 10–16 cm lang. De kegelvruchten zijn 6–11 cm lang en gemiddeld 4,5 cm breed. De kegels rijpen in 24 maanden tijd van groen naar glanzend roodbruin. Daarna gaan ze langzaam open en laten hun zaden vallen. Turkse den is nauw verwant aan aleppoden, Canarische den en zeeden. Ondersoorten Turkse den telt verscheidene ondersoorten en variëteiten: Pinus brutia subsp. brutia var. brutia Pinus brutia subsp. brutia var. pityusa Pinus brutia subsp. brutia var. stankewiczii Pinus brutia subsp. brutia var. pendulifolia Pinus brutia subsp. eldarica Verspreiding Het natuurlijke verspreidingsgebied van Turkse den strekt zich over het oostelijke Middellandse Zeegebied. Het zwaartepunt van de verspreiding ligt in Turkije. Verder komt de soort voor op Cyprus, de Oost-Egeïsche eilanden van Griekenland en in Iran, Georgië, Azerbeidzjan, het noorden van Irak, West-Syrië en Libanon. De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN geklasseerd als 'niet bedreigd'. Cultivatie Turkse den wordt in Turkije geteeld vanwege het hout.
Pinus brutia

Pinus brutia é uma espécie de pinheiro originária do Velho Mundo, mais precisamente da região do leste mediterrânico. A maior parte da sua distribuição é na Turquia, embora também se encontre nalgumas ilhas da Grécia, na Crimeia, na Geórgia, no Azerbaijão, no norte de Iraque, no leste da Síria, no Líbano e em Chipre. Ocorre normalmente a baixas altitudes, desde o nível médio do mar até aos 600 m. Na parte sul da sua área de distribuição poderá ocorrer até aos 1200 m. Morfologia É uma árvore de tamanho mediano, alcançando os 20–30 m de altura. O diâmetro do tronco é cerca de 1 m, podendo atingir excecionalmente os 2 m. A casca tem uma coloração vermelho alaranjada, fissurada na base do tronco e de espessura fina mais no topo da árvore. As agulhas são finas e agrupam-se em pares, tendo 10–16 cm de comprimento, sendo de cor verde claro a verde amarelado. As pinhas são pesadas e consistentes, de 6–11 cm de comprimento e 4–5 cm de largura na base, quando fechadas. Dois anos após a sua formação, aquando do começo da abertura, as pinhas adquirem uma cor castanha avermelhada. Demoram cerca de 1-2 anos a libertar a totalidade das sementes. As sementes são aladas e têm 7–8 cm de comprimento. São dispersadas pelo vento. Sub-espécies e variedades Esta espécie está intimamente relacionada com Pinus halepensis, com o Pinheiro-das-Canárias e com Pinus pinaster, com os quais partilha muitas das características. Alguns autores classificam esta espécie como uma sub-espécie de pinus halepensis, mas é normalmente considerada como espécie separada. É uma espécie com variabilidade moderada. De seguida apresentam-se as sub-espécies e variedades: Pinus brutia subsp. brutia var. brutia (a forma típica na maior parte da área de distribuição) Pinus brutia subsp. brutia var. pityusa (Geórgia e costa do Mar Negro) Pinus brutia subsp. brutia var. stankewiczii (Criméia) Pinus brutia subsp. brutia var. pendulifolia (sul da Turquia) Pinus brutia subsp. eldarica (Azerbaijão). Usos A espécie é muitas vezes ocupada por uma espécie de afídio: Marchalina hellenica. Este inseto não provoca danos significativo nas árvores, mas é de significante importância por secregar uma substância açúcarada (melada), que é utilizada por abelhas para produzir mel com possíveis benefícios medicinais. É muitas vezes plantada para a produção de madeira, especialmente na Turquia. É também utilizada como espécie ornamental, extensivamente plantada em parques e jardins em regiões quentes e secas, onde a sua tolerância ao calor e à seca é valorizada. A sub-espécies eldarica é a mais tolerante à seca. Ver também Lista de espécies de pinheiro por região Pinaceae Conífera Referências M P Frankis, 1999. Pinus brutia. Curtis's Botanical Magazine 16: 173-184. Ligações externas «Classificação de Pinheiros» (em inglês) «Arboretum de Villardebelle» (em inglês). Imagem de coníferas selecionadas «Famílias de gimnospérmicas» (em inglês). Ver secção das Pinaceae «Fotos da espécie na Turquia» (em inglês) «Gymnosperm Database» (em inglês)
Pinus brutia

Pinus brutia, cunoscut sub numele de pin turcesc, este o specie de pin originară din regiunea estică mediteraneană. Cea mai mare parte a gamei sale se află în Turcia, dar se extinde și la sud-estul Bulgariei, insulele din Marea Egee de Est, Creta, Crimeea, Iran, Georgia, Azerbaidjan, nordul Irakului, vestul Siriei, Liban și Cipru. În general, apare la altitudini joase, mai ales de la nivelul mării la 600 metri (2.000 ft), până la 1.200 metri (3.900 ft) în sudul gamei sale. Note Legături externe Photos of trees in Turkey (scroll down page) Gymnosperm Database - Pinus brutia Conifers Around the World: Pinus brutia – Calabrian pine Pinus brutia - distribution map, genetic conservation units and related resources. European Forest Genetic Resources Programme (EUFORGEN)
Сосна калабрийская

Сосна́ калабри́йская, или туре́цкая (лат. Pinus brutia) — евроазиатский вид растений рода Сосна (Pinus) семейства Сосновые (Pinaceae). Ботаническое описание Сосна калабрийская — дерево с открытой кроной, достигающее 25—35 м в высоту. Кора в нижней части ствола толсточешуйчатая, красно-коричневая, выше — красно-оранжевая, тонкая, хлопьевидно растрескивающаяся. Почки узкояйцевидные, с красно-коричневыми чешуйками, покрытые беловатым опушением. Хвоя сохраняется на протяжении 2—4 лет. Хвоинки в пучках по 2, достигают 10—18 см в длину, сначала серо-зелёные, затем ярко-зелёные или жёлто-зелёные, с зазубренными краями. Женские стробилы симметричные, ширококонические, до 12 см длиной и до 5 см шириной, зелёные, через 2 года становящиеся красно-коричневыми и, в тот же год или ещё через 1—2 года, раскрывающиеся до 5—8 см. Чешуйки очень жёсткие, широкие, деревянистые. Семена серо-коричневого цвета, 7—8×5 мм, с широким жёлто-коричневым крылом. Ареал Типовая разновидность сосны калабрийской распространена от юга Балканского полуострова на севере до Ливана на юге. Ареал сосны эльдарской (P. brutia var. eldarica) простирается от Закавказья до Ирана. Сосна калабрийская pendulifolia известна только с территории ила Мугла на юго-западе Турции. Сосна пицундская (P. brutia var. pityusa) распространена на Кавказе. В Крыму известна как Сосна Станкевича. Таксономия Синонимы Pinus halepensis subsp. brutia (Ten.) Holmboe, 1914 Pinus halepensis var. brutia (Ten.) A.Henry, 1910 Pinus persica Fox-Strangw., 1839 Разновидности Pinus brutia Ten. var. brutia Pinus brutia var. eldarica (Medw.) Silba, 1985 — Сосна эльдарская Pinus brutia var. pendulifolia Frankis, 1993 Pinus brutia var. pityusa (Steven) Silba, 1985 — Сосна пицундская Pinus brutia var. stankewiczii (Sukaczev) Frankis — Сосна Станкевича Примечания Ссылки Earle, Christopher. Pinus brutia (англ.). The Gymnosperm Database (2013). Дата обращения: 15 апреля 2013. Архивировано 15 апреля 2013 года.
Pinus brutia

Pinus brutia är en tallväxtart som beskrevs av Michele Tenore. Pinus brutia ingår i släktet tallar, och familjen tallväxter. Exemplaret som användes för artens vetenskapliga beskrivning kom från Kalabrien i Italien. Denna tall var troligen ett planterat exemplar. Arten förekommer i sydöstra Europa och västra Asien. Utbredningsområdet sträcker sig från grekiska öar som Kreta och de Egeiska öarna över Turkiet och Ukraina till Libanon och Syrien samt till regioner sydöst om Svarta havet. I bergstrakter når Pinus brutia 1500 meter över havet. Vädret i regionen kännetecknas av heta och torra somrar samt av kyliga och fuktiga vintrar. Vid ursprungliga skogar med denna tall hittas en tät undervegetation av buskar. Buskarna saknas i planterade skogar. Pinus brutia bildar ofta öppna skogar tillsammans med andra barrträd som äkta cypress och Juniperus excelsa eller med lövträd som kermesek, Quercus calliprinos och mastixbuske (Pistacia lentiscus). Genom fröspridning kan arten etablera sig i områden som ödelagts av bränder. Denna tall planteras mycket inom skogsbruket kring Medelhavet och Svarta havet på grund av att den är lätthanterlig, liksom aleppotall (Pinus halepensis). Där båda träd planteras tillsammans kan det vara svårt att skilja mellan arterna. Smaksättningen av vitvinssorten retsina sker med hjälp av harts från båda arter. Pinus brutia förekommer ibland som prydnadsväxt i stadsparker i utbredningsområdet men sällan utanför. Ett försök att introducera arten i sydöstra Australien var mindre lyckad. För beståndet är inga hot kända. IUCN kategoriserar arten globalt som livskraftig. Underarter Arten delas in i följande underarter: P. b. brutia P. b. eldarica P. b. pendulifolia P. b. pityusa Bildgalleri Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pinus brutia. Wikispecies har information om Pinus brutia.
Pinus brutia

Pinus brutia (сосна турецька) — вид роду сосни родини соснових. Ендемічна раса сосна Станкевича росте в Криму. Морфологічні особливості Це дерево у висоту до 27–35 метрів, з зазвичай відкритою кроною неправильних гілок. Кора на нижньому стовбурі товста, луската, тріщиниста, червоно-коричнева; у кроні — тонка, луската й оранжево-червона. Пагони тонкі. Зрілих рослин листки зберігаються 1.5–2.5 року зі стійкою піхвою 1–1.5 см; на більшості дерев вони розміщені в пучках по двоє, а їхня довжина 10–18 см. Вони яскраво-зелені до жовто-зелених, тонкі, товщиною ≈ 1 мм, з дрібнозубчастими краями. Молодих рослин листки сірувато-зелені, у довжину 1.5–4 см, і зріють упродовж 2–4 років, змішані з першим дорослим листям, отриманим з 9 місяців із насіння. Шишки випростані, на коротких міцних стеблах, симетричні, широкі конічні, (4)6–10(12) см завдовжки, 4–5 см завширшки в закритому вигляді, зелені, дозрівають блискучими червоно-коричневими в квітні через два роки після запилення. Вони відкриваються того ж літа або через 1–2 роки, шириною до 5–8 см, хоча насіння часто не осипаються, поки зимовий дощ не пом'якшить лусочки. Насіння сіро-коричневе, 7–8 × 5 мм з широкими крилами 15–20 × 10 мм, які жовто-буруваті з темно-бурими смугами. Поширення Сосна є рідною для Східного Середземномор'я. Основна частина його ареалу знаходиться в Туреччині, але також поширюється на схід Егейського моря (острів Крит) в Греції, Криму, Ірану, Грузії, Азербайджану, Північного Іраку, Західної Сирії, Лівані і на Кіпрі. Як правило, виростає на малих висотах, в основному до 600–1200 метрів від рівня моря в південній частині свого ареалу. Примітки Посилання The Gymnosperm Database [Архівовано 12 квітня 2021 у Wayback Machine.]