NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kruschynka

Kruschynka (ukrainisch Крушинка; russisch Крушинка Kruschinka) ist ein ukrainisches Dorf in der Oblast Kiew unweit der ehemaligen Rajonshauptstadt Wassylkiw. Nach der letzten Volkszählung hat es 347 Einwohner (2001). Einer Legende zufolge stammt der Name des Dorfes von der Pflanze Kreuzdorn (ukrainisch Крушина Kruschyna). Erste Erwähnung des Dorfes stammt aus dem Jahr 1851. Während der deutschen Besatzung wurden zahlreiche Bewohner zur Zwangsarbeit ins Deutsche Reich verschleppt. Eine im 19. Jahrhundert gebaute Kirche wurde zu Sowjetzeiten zerstört und in den 1990er Jahren wiederaufgebaut. Der Ort ist aufgrund seiner Nähe zur Hauptstadt als eine Datschensiedlung bei den Kiewern beliebt. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der neugegründeten Siedlungsgemeinde Hlewacha, bis dahin bildete es zusammen mit den Dörfern Boryssiw (Борисів), Derewjanky (Дерев'янки), Salisne (Залізне), Mala Buhajiwka (Мала Бугаївка) sowie der Ansiedlung Selenyj Bir die gleichnamige Landratsgemeinde Kruschynka (Крушинська сільська рада/Kruschynska silska rada) im Norden des Rajons Wassylkiw. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Fastiw. Weblinks Einzelnachweise
Krushynka

Krushynka (Ukrainian: Крушинка) is a small village in Fastiv Raion in the Kyiv Oblast (province) of northern Ukraine. It belongs to Hlevakha settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Krushynka has 347 inhabitants. History It is known at least from the 16th century. Until 18 July 2020, Krushynka belonged to Vasylkiv Raion. The raion was abolished that day as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Kyiv Oblast to seven. The area of Vasylkiv Raion was split between Bila Tserkva, Fastiv, and Obukhiv Raions, with Krushynka being transferred to Fastiv Raion. Nature Apple gardens Transport There is a bus from Kyiv to Vasylkiv. Then there is a local bus from the bus stop "Krushynka" to the center of village. Architecture Church Shops In the time of the Soviet Union, there was a Prodmag (food market, Prod(ovolstvennyi) Mag(azin) on Russian). That shop is still there, but it has modern goods. It is at center of village on Kyivska Street. Another store among the people just hendelyk, near the so-called rivchak (little brook). A third store opened in 2008, and is located outside the village. School Culture Village club In the time of the Soviet Union, there was a village club. But with the ending of the Soviet Union, the club died. Gallery References External links село Крушинка (сайт Української конфедерації журналістів). (in Ukrainian)
Kruszynka (Ukraina)

Kruszynka (ukr. Крушинка) – wieś w rejonie fastowskim obwodu kijowskiego Ukrainy), 348 mieszkańców (w 2001 r.). Przypisy Linki zewnętrzne mapa z 1975 r. rejonu nowouszyckiego Mińkowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 448 . Kruszynka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 742 . Kruszynka, gmina Hlewacha, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 174 . Mińkowce na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
Krușînka

Krușînka (în ucraineană: Крушинка) este un sat din raionul Vasîlkiv, regiunea Kiev, Ucraina, situat la 11 km de orașul Kiev. Istoric Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Krușînka era vorbitoare de ucraineană (97,99%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,72%). Galerie de imagini Referințe
Крушинка

Крушинка (укр. Крушинка) село је у Украјини, Василкивски рејон, Кијевска област. Налази се на 269 метара надморске висине. У овом месту живи 347 становника. Историја Село је основано 1600. Референце Спољашње везе Овај чланак о селу је клица. Можете допринети Википедији тако што ћете га проширити.
Каменец-Подолска крепост

Замъкът Каменец Подолски (на украински: Кам'янець-Подільська фортеця; на полски: Stary Zamek w Kamieńcu Podolskim; на руски: Каменец-Подольская крепость; на турски: Kamaniçe Kalesi) е бивш полски замък, част от Седемте чудеса на Украйна. Намира се в историческия град Каменец Подолски, Хмелницка област, западна Украйна. Замъкът е разположен върху полуостров в река Смотрич и е обграден от речната ѝ долина, което представлява негова естествена защита. Историята му обхваща повече от седем века от основаването му през XIII-XIV век, откогато го датират последните археологически открития. Намира се на стратегическия път в историческата област Подолие и е основна цел за чуждестранните нашественици, а всеки негов владетел го преустройва според нуждите си, поради което той е образец на разнообразни архитектурни стилове и подредба. Въпреки многото архитектурни и инженерни промени в комплекса, замъка Каменец Подолски все още се смята за едно архитектурно цяло. Той е най-известната забележителност на града и голяма туристическа атракция за околностите и Украйна. Галерия
Kamenec Podolský (hrad)

Kamenec Podolský je bývalý rusínsko-litevský hrad a později třídílná polská pevnost, která se nachází ve městě Kamenec Podolský, v historické oblasti Podolí, v západní části Ukrajiny. Jeho jméno je připisováno kořenovému slovu kamin, od slovanského slova pro kámen. První písemné zmínky o hradu pocházejí z počátku 14. století, i když nedávné archeologické objevy prokázaly existenci sídla již ve 12. či 13. století. Hrad byl původně postaven za účelem ochrany mostu spojujícího město, které se nachází na poloostrově obklopeným řekou Smotryč. Most sloužil k přechodu na protější břeh. Hrad stojí na vrcholu poloostrova a tvoří přirozený obranný systém pro město. Jeho umístění na strategické dopravní křižovatce v Podolii učinilo z hradu cíl pro útočníky, kteří přestavěli zámek tak, aby vyhovoval jejich vlastním potřebám, což přispělo k jeho multikulturní architektonické rozmanitosti. Konkrétně se tento komplex skládá ze starého města vybudovaného králem Kazimírem IV. Jagellonským, starého hradu přestavěného králem Zikmundem I. Starým a Štěpánem Báthory, a nového hradu založeného králem Zikmundem III. Vasou a Vladislavem IV. Vasou. Přes mnoho architektonických a inženýrských změn v původní struktuře, hrad stále tvoří koherentní architektonický celek a je jedním z mála středověkých hradů na Ukrajině, který je relativně dobře zachováný. Po mnoha přestavbách současnou podobu získal v 18. století. Pevnost je mimo jiné dějištěm románu Pan Wolodyjowski. Díky zdařilé rekonstrukci ve 2. polovině 20. století je v dobrém stavu a patří k hlavním pozoruhodnostem města. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kamenec Podolský na Wikimedia Commons
Festung Kamjanez-Podilskyj

Die Festung Kamjanez-Podilskyj, ukrainisch Кам'янець-Подільська фортеця (russisch Каменец-Подольский Kamenez-Podolski, rumänisch Camenița, polnisch Kamieniec Podolski) ist eine Festung bei Kamjanez-Podilskyj in der Ukraine. Geschichte Es wird meist angenommen, dass die Festung in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts errichtet wurde. Erstmals urkundlich erwähnt wurde der Ort 1374 in einer schriftlichen Urkunde des Fürsten Karijotas. Damals standen die Gebiete im Westen Russlands unter Kontrolle des Großfürstentums Litauen. Einige Historiker sind jedoch der Meinung, die Burg sei bereits zur Zeit der Kiewer Rus als Holzburg oder vorher in der Zeit des Römischen Reichs entstanden. Letzteres ist unwahrscheinlich, und auch die erste Version wird oft angezweifelt. Bewiesen ist, dass zur Zeit der Kiewer Rus zwar um Kamjanez-Podilskyj eine Erdfestung existierte, aber an einem anderen Standort. Die Burg war im 15. Jahrhundert bereits veraltet, blieb aber für die Verteidigung von Kamjanez und den nahegelegenen Handelswegen von entscheidender Bedeutung. Infolgedessen begann der Woiwode von Krakau, um die Wende des 15. Jahrhunderts mit der Modernisierung der Anlage. Im 16. Jahrhundert galt die Festung Kamjanez-Podilskyj als Bastion des Katholizismus im Osten, weshalb der Papst sich dazu bereit erklärte, die Burg zu modernisieren und umzubauen. Im Jahre 1672 wurde die Burg von den Osmanen eingenommen, fiel jedoch im Laufe des 17. Jahrhunderts wieder an Polen. Nach der Auflösung Polen-Litauens gehörte die Burg zum Russischen Reich und verlor ihre militärische Rolle. Im 19. Jahrhundert diente die Festung als Gefängnis. Seit dem 20. Jahrhundert ist sie ein Museum. Galerie Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Forteresse de Kamianets

La forteresse de Kamianets-Podilskyï (en ukrainien : Кам'янець-Подільська фортеця, Kam'ianets'-Podil's'ka fortetsia) est située dans la ville ukrainienne de Kamianets-Podilskyï, ancienne capitale de la Podolie. Elle est l’un des monuments architecturaux les plus importants en Ukraine. Histoire Le château d’origine fut probablement construit avant l'invasion mongole et a donné son nom à la ville. La forteresse existante fut construite par la famille princière Koriatovich, une branche de la maison de Gediminas. Entourée par la gorge de Kamianets formée par la Smotrytch, elle fut le principal rempart de la puissance lituanienne en Podolie, après 1362, et résista par la suite à de nombreux sièges ottomans. Elle était connue en Pologne-Lituanie comme « l'ultime bastion de la chrétienté ». Le château dispose de douze tours et présente un plan très irrégulier. Les fortifications de bois ont été reconstruites en pierre vers 1550. Après que la Podolie fut passée aux mains des Turcs, en 1672, un grand pont menant à la forteresse y fut construit ; il est encore appelé le pont des Turcs. Classé, avec son environnement comme parc réservé en 1928, il est transformé en musée. Il commence à être rénové, puis classé réserve historique en 1947. Des travaux archéologiques s’enchaînent puis il devient en 1977 réserve historique et architecturale nationale. En 2007, il est élu comme l'une des Sept merveilles d'Ukraine à la troisième place. Il est inscrit au Registre national des monuments d'Ukraine sous le numéro : 68-104-9007. Dans l'art En images Notes et références Voir aussi Sept merveilles d'Ukraine. Lien externe Site officiel Portail des châteaux Portail de l’Ukraine
Utvrda Kamjanec-Podiljskij

Utvrda Kamjanec-Podiljskij (ukr. Кам'янець-Подільська фортеця); utvrda u ukrajinskom gradu Kamjanec-Podiljskom sagrađena u 11. stoljeću. Utvrda je osnovana u vrijeme Kijevske Rusi kao drvena obrambena građevina, a svoju međunarodnu prepoznatljivost stječe kao kamena utvrda u vrijeme Poljsko-Litavske Unije i kozačko-poljske borbe s tatartskim i turskim osvajačima. Smatra se jednim od Sedam čuda Ukrajine i dugogodišnji je dio ukrajinske turističke ponude u zapadnoj Ukrajini. Pokraj utvrde teče rijeka Smotryč. Povijest Utvrda Kamjanec-Podiljskij prvi puta je spomenuta u Armenskoj kronici iz 11. stoljeća. Utvrda se u srednjem vijeku nalazila u sklopu Galičke kneževine, a danas se na istom mjestu nalazi Hmeljnička oblast u sklopu Ukrajine. Mjesto je porušeno zbog napada Mongola 1240. godine, a ponovni uspon doživljava početkom 1360.-ih kada se taj prostor našao pod kontrolom litavskih kneževa iz dinastije Koriatovyč. Godine 1430. Kamjanec-Podiljskim zavladala je Kraljevina Poljska, a već dvije godine nakon toga, 1432. gradiću su zajamčena Magdeburška prava. Na istom prostoru stvorena je Podiljska vojvodina a Kamjanec-Podiljskij postaje njezinim glavnim gradom 1463. godine. Pod upravom Poljaka Kamjanec-Podiljskij postaje međunarodno poznato trgovačko i kulturno središte, po značaju odmah iza grada Ljviva. U početku drvena staroukrajinska utvrda uskoro je do kraja 15. stoljeća posve zamijenjena snažnim kamenim blokovima koji se i danas mogu vidjeti u svom originalnom izdanju. Oko utvrde su također izgrađeni visoki obrambeni zidovi i tornjevi čiji cilj je bio bolja obrana u čestim napadima Tatara i Turaka s jugozapadnih granica današnje Ukrajine. Dobivanjem Magdeburškog prava Kamjanec-Podiljskij proglašen je Kraljevskim gradom te mu je dodijeljen slobodan državnički status. Stanovništvo Prvi stanovnici Kamjanec-Podiljskog bili su Ukrajinci, i u nešto manjem omjeru Armenci. Nakon pada istočnoslavenske države Kijevske Rusi, grad su u velikom omjeru naselili Poljaci, nešto manje Litavci, a zatim i Židovi. Danas u istom okruženju žive uglavnom Ukrajinci. Povezani članci Ukrajinska kultura Turizam Ukrajine Vanjske poveznice Turističke informacije(ukr.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 19. srpnja 2011. (Wayback Machine) Dokumentacija i povijesne informacije (ukr.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 3. listopada 2016. (Wayback Machine)
Kasteel Kamianets-Podilskyi

Kasteel Kamianets-Podilskyi (Oekraïens: Кам'янець-Подільська фортеця) is een kasteel gelegen in de historische stad Kamianets-Podilskyi in de regio Podolia in het westelijke deel van Oekraïne. Het kasteel ligt op een schiereiland in de kronkelende Smotrych-rivier en vormt daarmee een natuurlijk verdedigingssysteem voor de oude binnenstad van Kamianets-Podilskyi. De naam wordt toegeschreven aan het stamwoord kamin van het Slavische woord voor steen. Historische verslagen dateren het kasteel Kamianets-Podilskyi naar het begin van de 14e eeuw en recent archeologisch onderzoek heeft aangetoond door er al mensen woonde in het gebied in de 12e of 13e eeuw. Oorspronkelijk werd het kasteel gebouwd om de brug te beschermen die de stad met het vasteland verbindt. Afbeeldingen
Université nationale de médecine de Kharkiv

L'université nationale de médecine de Kharkiv - UNMKh (en russe : Харьковский национальный медицинский университет, en ukrainien : Харківський національний медичний університет) est une université qui se trouve à Kharkiv, à l'Est de l'Ukraine. En janvier 1805 a été fondée l'université de Kharkiv (la deuxième université créée en Ukraine après l'université de Lviv), qui était formée de quatre facultés, dont la faculté de médecine. Appellations précédentes 1920-1921 — l'Académie d'État de médecine de Kharkiv. 1921-1994 — l'Institut d'État de médecine de Kharkiv. 1994-2007 — l'université d'État de médecine de Kharkiv. depuis 2007 — l'université nationale de médecine de Kharkiv. Structure de l'université L'université est composée des 6 facultés suivantes : la Faculté de médecine no 1 la Faculté de médecine no 2 la Faculté de médecine no 3, ou Faculté de pédiatrie la Faculté de médecine no 4, ou Faculté médico-prophylactique la Faculté de stomatologie la Faculté de médecine pour étudiants étrangers Son bâtiment est inscrit au Registre national des monuments d'Ukraine sous le numéro : 63-101-2307. Anciens étudiants Viktor Jdanov Valentin Grichtchenko Victor Skumin Yuri Voronoi Références Liens externes Portail de l’Ukraine Portail des universités Portail de la médecine Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Charkowski Narodowy Uniwersytet Medyczny

Charkowski Narodowy Uniwersytet Medyczny (ukr. Харківський національний медичний університет) – ukraińska publiczna uczelnia wyższa. Uczelnia została założona w 1805 roku jako Wydział Medycyny Imperatorskiego Uniwersytetu Charkowskiego. W 1920 roku został wydzielony ze struktur uniwersytetu i przemianowany na Charkowski Instytut Medyczny. W 1994 uzyskał status uniwersytetu i nazwę Charkowski Państwowy Uniwersytet Medyczny (Харківський державний медичний університет). Obecną nazwę uczelnia otrzymała w 2007 roku. W skład uczelni wchodzą następujące jednostki organizacyjne: Centrum Urologii i Nefrologii Wydział Medycyny Wydział Stomatologii Instytut Kriobiologii i Kriomedycyny Instytut Genetyki Medycznej Instytut Radiologii Medycznej Instytut Chirurgii Instytut Terapii Przypisy
Cathédrale de la Dormition de Balta

La cathédrale de la Dormition est la cathédrale orthodoxe de l'Église orthodoxe ukrainienne (Patriarcat de Moscou) dans la ville de Balta (Ukraine), construite au XXe siècle. Histoire Elle fut consacrée en 1915 et en exercice jusqu'en 1931 en style néo-russe. Lors de l'invasion de l'URSS par l'Allemagne nazie elle est rénovée puis de nouveau ouverte, elle est alors intégrée à la Transnistrie roumaine. Mais en 1964, le pouvoir soviétique la ferme. Elle est restituée à l'Eglise en 1988 et restaurée dans le style original ; elle est le centre du diocèse Balta et Ananiv de l'Église orthodoxe ukrainienne (patriarcat de Moscou) depuis 2012. En images Références Liens externes Site officiel Portail du christianisme orthodoxe Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Ukraine
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Bałcie

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławny sobór w Bałcie, katedra eparchii bałckiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Sobór został zbudowany na początku XX w. i konsekrowany w 1915. Pozostał czynny do 1931. Dziesięć lat później, po wkroczeniu wojsk niemieckich do Bałty, świątynia została ponownie otwarta i odremontowana. Służyła parafii prawosławnej do 1964, kiedy władze radzieckie zdecydowały o jej zamknięciu, uzasadniając to otwarciem szkoły z internatem na terytorium cerkwi. Budynek został zwrócony Kościołowi prawosławnemu w 1988, jako pierwsza z cerkwi w obwodzie odeskim zamkniętych w ZSRR. Po 1988 świątynia została odremontowana i przywrócona do pierwotnego wyglądu. Od 2009 sobór jest ośrodkiem kultu świętego kapłana Teodozjusza Lewickiego. W 2012 cerkiew stała się katedrą nowo erygowanej eparchii bałckiej. Przypisy
Свято-Успенский собор (Балта)

Свято-Успенский собор в городе Балта Одесской области — православный храм Балтской епархии Московского Патриархата. Памятник архитектуры Украины национального значения. История Собор был воздвигнут на рубеже 19 и 20 веков. В 1915 году храм был освящен. С 1931 по 1941 год был закрыт. Помещение храма использовалось как архив МАССР. С 1964 был закрыт по причине строительства на территории храма школы-интерната. Был передан православной церкви в 1988 год после долгой борьбы верующих за открытие храма. Передача храма стала одной из первых на территории Одесской области. В 2006 сюда из Никольской кладбищенской церкви перенесены мощи местно-почитаемого священноиерея Феодосия (Левицкого). Нетленность мощей была подтверждена выездной комиссией во главе с наместником одесского Свято-Успенского мужского монастыря архимандритом Алексием. 21 октября 2012 года мощи святого праведного Феодосия Балтского были перенесены в Покровский Балтско-Феодосиевский мужской монастырь. 20 октября 2009 года митрополитом Киевским и всея Украины Владимиром была совершена торжественная литургия и прославление Феодосия в лике святых. С 2012 года храм стал кафедральным собором созданной Балтской епархии. 22 ноября 2015 года была совершена торжественная литургия в присутствии митрополита Киевского и всея Украины Онуфрия, митрополита Кишинёвского и всея Молдовы Владимира, митрополита Одесского и Измаильского Агафангела, митрополита Вознесенского и Первомайского Алексия. 15 июня 2018 года из ризы иконы Божей матери «Скоропослушница» были украдены золотые и серебряные украшения, которые были подарены прихожанами храма. Интерьер и архитектура Ссылки ОФИЦИАЛЬНЫЙ САЙТ СОБОРА Храм Успения Пресвятой Богородицы (г. Балта) Примечания
Успенський собор (Балта)

Успенський собор Божої Матері — православний собор у Балті, кафедральний собор Балтської єпархії Української православної церкви Московського патріархату. Історія Собор був побудований на початку XX століття, освячений у 1915 році і залишався чинним до 1931 року. Наприкінці 1930-х – початку 1940-х рр. будівля використовувалась під архів Молдавської АРСР. Через десять років, після вступу німецької армії до Балти, храм було знову відкрито та відреставровано. Він служив православній парафії до 1964 року, коли радянська влада вирішила його закрити, мотивуючи це відкриттям на території храму школи-інтернату. Будівлю було повернуто православній церкві 1988 року, першою з церков Одеської області, яку закрили в СРСР. Після 1988 року церкву відремонтували й повернули їй первісний вигляд. З 2009 року собор є центром вшанування пам'яті святого священника Феодосія Левицького. У 2012 році церква стала кафедральним собором новоствореної Балтської єпархії. Примітки
Chiesa di San Nicola (Kam"jans'ke)

La cattedrale di San Nicola (in ucraino Свято-Миколаївський собор?) è una chiesa ortodossa della città di Kam"jans'ke, in Ucraina. È la cattedrale dell'eparchia di Kam"jans'ke della Chiesa ortodossa ucraina del patriarcato di Mosca. Storia L'edificio fu costruito nel 1894 per celebrare la miracolosa uscita indenne dello zarevich Nicola dall'incidente di Ōtsu durante il suo viaggio in Oriente. Parte dei fondi venne raccolta dagli operai, ai quali fu detratto metà dello stipendio mensile prima per la costruzione e poi per la manutenzione della chiesa. Il progetto fu firmato dall'architetto L.A. Brodnytsky, che utilizzò antichi motivi slavi per le decorazioni degli esterni. La struttura è in muratura. Nel 1929, durante la campagna antireligiosa, la chiesa fu chiusa e divenne sede del Museo della Rivoluzione. Con l'inizio dell'occupazione tedesca di Biljaïvka, nel 1941 l'edificio tornò alla sua originaria funzione religiosa, che mantenne fin al 1960, quando fu nuovamente trasformato in sede museale. Nel 1988 la cattedrale fu restituita alla comunità ortodossa. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Nicola (Kam"jans'ke)
Sobór św. Mikołaja w Kamieńskiem

Sobór św. Mikołaja – prawosławny sobór w Kamieńskiem, katedra eparchii kamieńskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Sobór został zbudowany w 1894 w Kamieńskiem, wsi, która znajdowała się na miejscu obecnego miasta o tej nazwie. Pomysłodawcą budowy świątyni był dyrektor miejscowych zakładów metalurgicznych Jasiukiewicz, zaś autorem jej projektu świątyni – architekt Borodnicki z Jekatierinosławia. Wzniesienie obiektu sfinansowano ze składek robotników i kadry zarządzającej zakładów. Fabryka w kolejnych latach opłacała również pensje dla dwóch kapłanów i dwóch diakonów służących w świątyni. Po ośmiu latach od zakończenia budowy sobór został rozbudowany, wzniesiono przy nim również nową dzwonnicę, a do wnętrza wstawiono mozaiczną podłogę i marmurowy ikonostas. Budowlę powiększono po raz drugi w latach 1911–1913, rozbudowując dwie nawy boczne i wznosząc nad bocznymi wejściami kolumnady zwieńczone dachami namiotowymi z cebulastymi kopułkami i krzyżami. Zakłady metalurgiczne opłaciły ponadto wykonanie we wnętrzu obiektu fresków, których autorem był akademicki Sokoł. Sobór został zamknięty w 1929 i przez kolejne dwanaście lat mieścił muzeum rewolucji. Został ponownie otwarty dla wiernych po wkroczeniu do miasta armii niemieckiej. Pozostał czynny także po II wojnie światowej. W 1960 po raz drugi zaadaptowano go na muzeum, a cerkiewne wyposażenie wywieziono. W 1988 świątynię zwrócono Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Była wówczas w skrajnie złym stanie technicznym. Budowla została odrestaurowana. Ponownie jej remont finansowany był przez zakłady metalurgiczne. W 2011 cerkiew stała się soborem katedralnym nowo erygowanej eparchii dnieprodzierżyńskiej (obecnie kamieńskiej). Przypisy