NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palacio Pereni

El palacio Pereni (en ucraniano: Палац Перені; en húngaro: Perényi kastély) es un complejo palaciego que perteneció a los barones de Pereni en la ciudad de Vinojrádiv, Ucrania. ​ Geografía El palacio está ubicado en la calle Kopanska, 10 de la ciudad de Vinojrádiv en el óblast de Transcarpacia, Ucrania. Historia Después, en 1557, el ejército real de los Habsburgo asaltó el castillo de Ugocsa en el que se alojaban los Pereni en su conflicto con el principado de Transilvania, por lo que el castillo quedó inhabitable. El barón decidió construir un palacio en la ciudad, no lejos del castillo, para que en caso de peligro fuera posible trasladarse a un lugar más estratégico y seguro. Para ello eligieron un palacio ya existente que, según algunas fuentes, fue construido en el siglo XIV.​ Inicialmente era de una sola planta, y en el siglo XVII se le añadió un segundo piso. El primer piso se utilizaba para necesidades económicas, el segundo piso para vivienda y un gran salón. El último albergaba un fresco con la imagen del Judío errante y de Ester. En el siglo XVIII el palacio adquirió su aspecto moderno. El 16 de agosto de 1848 el barón Zygmond Pereni fue arrestado el propietario del palacio. Según una leyenda popular, el barón, al salir del palacio por última vez, dio orden de no cerrar las puertas hasta su regreso.​ Después del arbitraje de Viena de 1938, el primer ministro de la Ucrania de los Cárpatos, Avgustin Voloshin, intentó sin éxito cambiar sus propiedades en Eslovaquia, parte de las cuales pasó a formar parte de Hungría, por el Palacio Pereni.​Los descendientes de la familia Pereni fueron propietarios del palacio hasta 1944, cuando fue confiscado por las autoridades soviéticas. En la década de 1950 se produjo un incendio en el palacio que destruyó el techo del gran salón del segundo piso. En 1978, la torre sureste se derrumbó y las pinturas que había allí se perdieron. Al año siguiente se restauró la torre y su suelo barroco. Tras la independencia de Ucrania, el palacio alberga el Departamento de Educación, Juventud y Deportes del ayuntamiento de Vinojrádiv.​ Arquitectura El palacio se considera una de las estructuras más antiguas de este tipo en Transcarpacia. El edificio es bastante grande, macizo, rectangular y de dos pisos. Las torres cuadrangulares de las esquinas tienen una finalidad arquitectónica y decorativa más que defensiva. Numerosas restauraciones y reconstrucciones le han dado al palacio un aspecto barroco, de modo que ahora nadie puede decir cómo era al principio. En la parte frontal hay un elegante portal, encima, sobre un frontón alto, se encuentra el escudo de armas de los barones de Pereni. El tejado es elevado, barroco, cubierto de tejas. Los muros del palacio son gruesos y macizos, las habitaciones son relativamente bajas y los techos son abovedados. Debajo del edificio hay amplios sótanos abovedados. El palacio está situado en medio de un antiguo parque, que tiene muchos árboles traídos por los barones. Galería Referencias Enlaces externos
Pałac w Wynohradiwie

Pałac w Wynohradiwie – pałac wybudowany w 1399 r. w Wynohradiwie przez rodzinę Perényich; przebudowany w stylu barokowym. Historia Baron Perényi decyduje się wybudować pałac w mieście, w pobliżu zamku, z którego w sytuacji awaryjnej można przejść do bardziej strategicznych i bezpieczniejszych miejsc. Aby to zrobić, wybrał istniejący pałac, który został zbudowany w XIV wieku. Pałac pierwotnie był jednopiętrowy, tylko w XVII wieku dobudowano dwie baszty na rogach. Obiekt ma piękną centralną fasadę a w elewacji relief herbu rodowego w kształcie rynny. Pierwsze piętro zostało wykorzystane na potrzeb gospodarstwa domowego. Przypisy
Дворец Переньи (Виноградов)

Дворец Переньи (укр. Палац Перені) — бывший дворец и парк барона Жигмонда Переньи и его семьи. Расположен в юго-восточной части Виноградова (Закарпатская область) рядом с замком Канков, памятник архитектуры национального значения (№ 176). Один из старейших памятников дворцовой архитектуры в Украине. История После штурма в 1557 году императорскими войсками, под командованием Телекеши, который штурмом взял и разрушил замок, где была резиденция Переньи, тот стал непригодным для проживания. Барон решает построить дворец в городе недалеко от разрушенной крепости, чтобы в случае опасности можно было перейти в более стратегически выгодное и безопасное место. Для этого строители выбрали уже существующий дворец, построенный в XIV веке. Первоначально он был одноэтажным, только в XVII веке достроили второй этаж. Первый этаж использовался под хозяйственные нужды, на втором были жилые помещения и большой зал. В последней размещалась фреска с изображением Артаксеркса I и царицы Есфирь. Во времена Советского Союза дворец использовалось для районного отдела образования. Позже в замке была проведена реставрация. Архитектура Сооружение довольно массивное, прямоугольное и двухэтажное. Крайние четырёхугольные башни носят скорее архитектурно-декоративную роль, чем оборонительную. Дворец расположен среди древнего парка, в котором много красивых и редких растений. На фасадной стороне здания расположен стильный портал, а над ним, на высоком фронтоне располагается герб баронов Переньи. Стены дворца толстые и массивные, перекрытия сводчатые. Под строением имеются просторные подвальные помещения. Примечания Литература «Архитектурные памятники Закарпатья», П. Сова (Ужгород)
Церква-каплиця св. Духа (Лівобережний масив, Київ)

Церква святого Духа — діяльна церква на Русанівці (Київ) — релігійна громада УПЦ КП. Знаходиться в Києві, на вул. Флоренції, 11 на її перетині з вул. Ованеса Туманяна, поблизу пішохідного мосту, що веде на Русанівку. Заснована 1997 року, як церква УПЦ КП. У 2000 р. побудовано дерев'яну каплицю. Відома в Києві своїм хором та недільною школою. Настоятель — о. Олександр Верба. Храмове свято — другий день відзначення св. Трійці — День св. Духа (перехідне). Богослужбовий центр вірян УПЦ КП Русанівки, Лівобережного масиву та Микільської слобідки. При церкві діє недільна школа з гуртками англійської й французької мов, образотворчого мистецтва, вокально-театральна студія, бібліотека християнської літератури. Займається активною благодійною діяльністю. Здійснює будівництво храмового комплексу за проєктом ООО «Експреспроект». Авторами проєкту в інформаційному проспекті громади та на стенді поблизу храму спочатку були названі В. М. та Л. В. Судоргіни, проте в Інтернеті можна знайти інформацію, що він належить молодому київському архітектору Я. Заваді. На стенді, який з'явився 2017 року, вказано всі три прізвища. У церкві знаходяться шановані ікони св. Духа (2004 р., визнаний канонічним зразком для подальших списків), св. прп. Меркурія Бригинського з часткою мощей та св. Миколая Чудотворця. Цікаво, що під парафіяльний будинок пристосовано товарний пульманівський вагон. Примітки Джерела Церковь Святого Духа (Левобережный массив) [Архівовано 19 лютого 2015 у Wayback Machine.] Каплиця церкви Святого Духа УПЦ КП [Архівовано 19 лютого 2015 у Wayback Machine.]
Миколаївська гімназія № 2

Миколаївська гімназія № 2 — загальноосвітній навчальний заклад міста Миколаєва (Україна). Одна з найстаріших шкіл міста. Розташовується в Центральному районі міста на вул. Адміральська, 24. За рейтингом складеним у 2012 році миколаївська гімназія № 2 посіла 61 місце серед 21 тисячі шкіл України. Історія 31 жовтня 1843 в Миколаєві було засновано трикласне жіноче училище. Воно розташовувалося на ул. Молдованській, будинок 13 (нині вулиця Декабристів), будинок не зберігся. В училищі дівчата освоювали предмети: Закон Божий, арифметика, граматика, чистописання, читання, спів, рукоділля. 17 листопада 1865 училище перетворюється в п'ятикласну прогімназію № 2. У навчальну програму були внесені доповнення та додані предмети: історія, географія, іноземні мови. 15 серпня 1878 прогімназія отримує статус гімназії, що означало семирічний курс навчання. Восьмий, педагогічний клас, що випускав вчителів відкрився в 1900 році. Жіноча гімназія № 2 вважалася громадською (на противагу існуючій приватній гімназії № 2), але навчання все одно було платним. Так в 1914 році в ній навчалося 370 учениць. Витрати навчального закладу в тому році склали 26 684 рублі 31 копійка. Доходи 25 181 рубль 25 копійок. Різниця покривалася за рахунок міської скарбниці. Весною 1920 році відбувся останній випуск гімназисток Миколаївської жіночої громадської гімназії № 2. Вже 1 вересня 1920 учні пішли в семирічну трудову школу № 2, де дівчата стали вчиться разом з хлопцями. З часом в школі були обладнані спортивний майданчик і спортзал, засновані гуртки — танцювальний і драматичний. Надалі школа була перетворена на середню загальноосвітню школу № 2. У 1936 році відбувся перший випуск дев'ятикласників. Всього було 5 довоєнних випусків. У 1991 році на базі спеціалізованої школи з поглибленим вивченням англійської мови була створена гімназія № 2. Спеціалізована школа № 59 стала структурним підрозділом, навчаючи дітей початкових класів. З 1996 року рішенням Миколаївської міської ради було створено два навчальні заклади. 14 вересня 2022 року будівля постраждала внаслідок обстрілу ракетним комплексом "С-300" російськими окупантами. Директори 1935-1936 — Юдін С.А .; 1936-1941 — Балеоз Надія Костянтинівна; 1944-1948 — Комаровська-Піддубна Белла Борисівна; 1948-1950 — Попова В.В .; 1950-1951 — Вокатова М.Д .; 1951-1957 — Моро Ніна Дмитрівна; 1957-1958 — Проценко Лідія Миколаївна; 1958-1966 — Левченко Станіслав Іванович; 1966-1970 — Щебри Володимир Михайлович; 1970-1974 — Зубехіна О.М .; 1974-1993 — Габрук Зоя Віталіївна; 1993-н.д — Федоренко Володимир Олександрович; Джерела Гімназія № 2 (Миколаїв) — сайт [Архівовано 15 травня 2015 у Wayback Machine.]
Roman Shukhevych Ternopil city stadium

Roman Shukhevych Ternopil City Stadium (Ukrainian: Тернопільський міський стадіон імені Романа Шухевича) is a multi-use stadium in Ternopil, Ukraine. It is currently used mostly for football matches, and is the home of clubs FC Ternopil and FC Nyva Ternopil. History The stadium is mentioned as a sports field "Kolo parku" (Near the park) in 1909 when Tarnopol (today Ternopil) was part of Austria-Hungary. It was a home to local Polish club Kresy and Ukrainian team of Podillya Sports Society. In Soviet times it was known as Avanhard Stadium and belonged to another football team FC Avanhard Ternopil. In 1983-84, the city adopted a new professional team from neighbouring city of Berezhany and almost completely rebuilt the stadium. In 2021, the stadium is set to host its first Ukrainian Cup Final and first major competition final in the city overall. The Ukrainian Cup Final at the stadium originally was planned to take place in 2019–20 season on 13 May 2020, but was moved to the next year due to COVID-19 pandemic. On March 5, 2021, at the session of the Ternopil City Council, the stadium was named after military leader of the Ukrainian Insurgent Army (UPA) Roman Shukhevych. On March 10 the Simon Wiesenthal Centre urged in a letter to Ternopil mayor Serhiy Nadal and the local city council to reconsider this "unfortunate and totally outrageous decision". The Ukrainian Association of Football however has not adopted the new stadium's name and refers to it by its previous name. The stadium holds 15,150 spectators after the reconstruction in 2011. The stadium is located on the Bandera memorial street in the "Old Park" in the city of Ternopil. There are plenty of access to the stadium with the public transportation. The entrance fee varies between 15–25 hryven, depending on the luxury conditions. The director of the stadium is Yaroslav Kyrylovych Kolisnyk. Gallery References External links Official website (in Ukrainian) Ternopilskyi Miskyi Stadion imeni Romana Shukhevycha. Ukrainian Association of Football. 6 May 2021
Estadio Municipal de Ternópil

El Estadio Municipal de Ternopilsk Roman Shujevich (ucraniano : Тернопільський міський стадіон імені Романа Шухевича) es un estadio es de usos múltiples en la ciudad de Ternopil,​ Ucrania. El estadio está ubicado en la calle Stepan Bandera. Historia El estadio se menciona como un campo deportivo llamado "Kolo parku" (Cerca del parque) en 1909, cuando Tarnopol (hoy Ternópil) formaba parte del Imperio austrohúngaro. Fue la sede del club polaco local Kresy y del equipo ucraniano de la Sociedad Deportiva de Podillya En la época soviética se conocía como Estadio Avanhard y pertenecía a otro equipo de fútbol, el FC Avanhard Ternopil. En 1983-84, la ciudad adoptó un nuevo equipo profesional de la ciudad vecina de Berezhany y reconstruyó el estadio casi por completo. En 2021, el estadio está programado para albergar su primera final de la Copa de Ucrania y la primera final de una gran competición en la ciudad en general.​ La final de la Copa de Ucrania en el estadio originalmente estaba planeada para tener lugar en la temporada 2019-20 el 13 de mayo de 2020, pero se pospuso al año siguiente debido a la pandemia de COVID-19. El 5 de marzo de 2021, en la sesión del Ayuntamiento de Ternopil, el estadio fue bautizado con el nombre del líder militar del Ejército Insurgente Ucraniano ​ Roman Shukhevich (1907–1950), comandante en jefe del Ejército Insurgente Ucraniano durante la Segunda Guerra Mundial. El 10 de marzo, el Centro Simon Wiesenthal instó en una carta al alcalde de Ternopil, Serhiy Nadal, y al ayuntamiento local a reconsiderar esta "desafortunada y totalmente indignante decisión".​ Sin embargo, la Asociación Ucraniana de Fútbol no ha adoptado el nombre del nuevo estadio y se refiere a él por su nombre anterior.​ El estadio se inauguró en 1909 y fue renovado en 1984, 2000 y 2011. Cuenta con un campo de césped natural de 106 por 72 metros y una capacidad para 15 150 espectadores. Se utiliza principalmente para partidos de fútbol; el club FC Avanhard Ternopil lo utilizó entre 1960 y 1971. Nyva Ternopil a estado utilizando el estadio desde 1984, y el FC Ternopil lo utilizó entre 2012 y 2017.​ Referencias
Stadio Roman Šuchevyč

Lo stadio municipale Roman Šuchevyč (in ucraino Тернопільський міський стадіон імені Романа Шухевича?, Ternopil's'kyj mis'kyj stadion imeni Roman Šuchevyča) è uno stadio di calcio, situato nella città di Ternopil', in Ucraina. Fu inaugurato il 21 agosto 1909 e dopo l'ultima ristrutturazione del 2011 ha una capacità di 15 150 spettatori. Avrebbe dovuto essere l'impianto ospitante la finale di Kubok Ukraïny 2019-2020, ma a causa dell'aumento di contagi da COVID-19 registrato nella regione, si è giocata l'8 luglio sul campo neutro di Charkiv. Nella stagione 2020-21 ospita una delle semifinali e la finale di Coppa d'Ucraina. Il 5 marzo 2021, durante una seduta del Consiglio comunale di Ternopil', è stato intitolato al nazionalista ucraino Roman Šuchevyč. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadio Ternopil's'kij Mis'kij
Ternopilstadion

Het Ternopilsk stedelijk stadion Roman Sjoechevitsj (Oekraïens: Тернопільський міський стадіон імені Романа Шухевича) is een multifunctioneel stadion in Ternopil, een stad in Oekraïne. Het stadion is gelegen aan de Stepan Bandera-straat. De gemeente Ternopil besloot op 5 maart 2021 de naam 'Roman Sjoechevitsj' aan het stadion toe te voegen. Roman Sjoechevitsj (1907–1950), tijdens de Tweede Wereldoorlog opperbevelhebber van het Oekraïens Opstandelingenleger. Het stadion werd geopend in 1909. Het werd gerenoveerd in 1984, 2000 en 2011. In het stadion ligt een grasveld van 106 bij 72 meter. In het stadion is plaats voor 15.150 toeschouwers. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub FC Avanhard Ternopil maakte tussen 1960 en 1971 gebruik van dit stadion. Nyva Ternopil maakt sinds 1984 gebruik van het stadion en FC Ternopil maakte er tussen 2012 en 2017 gebruik van.
Oleksàndrivsk

Oleksàndrivsk (en ucraïnès: Олекса́ндрівськ [olekˈsɑnd⁽ʲ⁾r⁽ʲ⁾iu̯sʲk], en rus: Александровск, Aleksàndrovsk) és una petita ciutat del municipi de l'óblast de Luhansk a Ucraïna, actualment ocupada per la República Popular de Luhansk de la Rússia. El 2021 tenia 6.427 habitants. Demografia Llengua nativa segons el cens d'Ucraïna de 2001: Rus 56,65% Ucraïnès 41,73% Armeni 1,46% Belarús 0,09% Galeria Referències
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (ukrajinsky Олександрiвськ, rusky Александровск – Alexandrovsk) je město v Luhanské oblasti na Ukrajině. K roku 2014 v něm žilo přes šest tisíc obyvatel. Poloha Oleksandrivsk leží na levém, severním břehu Luhaně, pravého přítoku Severního Doňce v povodí Donu. Od Luhansku, správního střediska oblasti, je vzdálen přibližně deset kilometrů západně. Dějiny Oleksandrivsk byl založen v roce 1772 pod jménem Alexandrovka. Na Oleksandrivsk/Alexandrovsk byl přejmenován při povýšení na sídlo městského typu v roce 1959. Městem je od roku 1961. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Oleksandriwsk na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Oleksandrivsk na Wikimedia Commons
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (ukrainsk: Олекса́ндрівськ ukrainsk udtale: [olekˈsɑnd⁽ʲ⁾r⁽ʲ⁾iu̯sʲk]) eller Aleksandrovsk (russisk: Алекса́ндровск russisk udtale: [ɐlʲɪkˈsandrəfsk]) er en lille by i Luhansk Kommune, Luhansk oblast (region) i Ukraine. I 2021 havde byen 6.427 indbyggere. Demografiske oplysninger Modersmål ifølge den ukrainske folketælling 2001: Russisk 56.65% Ukrainsk 41.73% Armensk 1.46% Hviderussisk 0.09% Kilder og henvisninger
Oleksandriwsk

Oleksandriwsk (ukrainisch ; russisch Александровск Alexandrowsk) ist eine Stadt im Osten der Ukraine mit etwa 12.000 Einwohnern. Geographie Der Ort ist im Zentrum der Oblast Luhansk, etwa 10 Kilometer westlich der Oblasthauptstadt Luhansk, nördlich des Flusses Luhan gelegen und eng auf das regionale Zentrum ausgerichtet. Zur Stadtratsgemeinde, die ein Teil der Stadtgemeinde von Luhansk im Stadtrajon Artemiwsk ist, zählen auch die Ansiedlungen Dserschynske (Дзержинське) und Teplytschne (Тепличне). Geschichte Oleksandriwsk wurde 1772 als Alexandrowka (Oлександрівка bzw. Юзбашівка) gegründet. 1959 erhielt der Ort den Status einer Siedlung städtischen Typs zuerkannt und wurde in Oleksandriwsk/Alexandriwsk umbenannt, 1961 wurde ihm schließlich Stadtstatus zuerkannt. Seit Sommer 2014 ist die Stadt im Verlauf des Ukrainekrieges durch Separatisten der Volksrepublik Lugansk besetzt. Wirtschaft und Kultur Historisch sind für 1907 ein Brennerei- und ein Ziegelwerk genannt. In den 1960er- und 1970er-Jahren finden unter anderem ein Elektrogerätewerk, das experimentell-mechanisches Werk Межколгоспбуд und der Sowchos Тепличний Erwähnung. Ein prägendes Kulturdenkmal ist die Kirche der Heiligen Himmelfahrt (Свято-Вознесенський собор). Die Stadtgeschichte ist außerdem stark mit Gutshof-, Kirchen- und Lokalgeschichte des 18. und 19. Jahrhunderts verbunden. Weblinks Informationen zum Ort (ukrainisch)
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (Ukrainian: Олександрівськ [olekˈsɑnd⁽ʲ⁾r⁽ʲ⁾iu̯sʲk] ; Russian: Александровск, romanized: Aleksandrovsk [ɐlʲɪkˈsandrəfsk]) is a small city in Luhansk urban hromada, Luhansk Raion, Luhansk Oblast (region), in eastern Ukraine. Population: 6,401 (2022 estimate). Geography Oleksandrivsk is situated along the Luhan River, primarily on its left bank. Its neighboring settlements include the town of Teplychne and the city of Luhansk (downstream along the Luhan) to the east, the settlements of Zrazkove and Katerynivka to the south, the villages of Haiove to the southwest, Sabivka, Hovorukha, and Novoselivka (all three upstream along the Luhanka) to the west, Zhovte, Kruta Hora to the northwest, Zemliane, Shyshkove, and the settlement of Metalist to the northeast. Demographics Native language as of the Ukrainian Census of 2001: Gallery References
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (en ucraniano: Олександрівськ; en ruso: Александровск, romanizado: Aleksandrovsk) es una ciudad ucraniana perteneciente al óblast de Lugansk. Situada en el este del país, hasta 2020 era parte del área municipal de Lugansk, pero hoy es parte del raión de Lugansk y del municipio (hromada) de Lugansk.​ Oleksandrivsk forma parte del área metropolitana de Lugansk. La ciudad se encuentra ocupada por Rusia desde la guerra del Dombás, siendo administrada como parte de la de facto República Popular de Lugansk.​ Geografía Oleksandrivsk está a orillas del río Lugan, situada 10 kilómetros al noroeste de Lugansk. Historia El asentamiento surgió a fines del siglo XVIII alrededor de la finca de Konstantín Yuzbashi y su hijo Alexander, en honor al cuál recibió el nombre de Aleksandrovka.​ El año oficial de fundación es 1772. Desde 1883, la finca Aleksandrovka y sus tierras pertenecían a León Golubev, noble y consejero de estado del zar.​ Se convirtió en asentamiento urbano en 1959 y recibió el estatuto de ciudad en 1961.​ En 1968, la base de la economía era la minería del carbón, y aquí también funcionaba una planta de aparatos eléctricos.​ El 5 de junio de 2014, el ayuntamiento de Oleksandrivsk reconoció a la autoproclamada República Popular de Lugansk como su estado.​ Demografía La evolución de la población entre 1939 y 2022 fue la siguiente:Según el censo de 2001, la lengua materna de la mayoría de los habitantes, el 56,65%, es el ruso; del 41,73% es el ucraniano y del 1,46%, el armenio.​ Infraestructura Arquitectura, monumentos y lugares de interés En la ciudad quedan varios monumentos construidos en el siglo XIX, como la catedral de Oleksandrivsk (de estilo neobizantinos y neogóticos), o la edificios abandonados de la finca señorial. Referencias
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (en ukrainien : Олександрівськ, en russe : Александровск, Aleksandrovsk) est une ville de l'oblast de Louhansk, du raïon de Louhansk et de la communauté territoriale de la ville de Louhansk, en Ukraine orientale. Sa population s'élevait à 6 635 habitants en 2013. Géographie Oleksandrivsk est arrosée par la Louhan, affluente du Donets, dans le bassin hydrographique du fleuve don. Elle se trouve à 7 km au nord-ouest de Louhansk, en Ukraine, et fait partie de son agglomération. Administration Oleksandrivsk fait partie de la municipalité de Louhansk (en ukrainien : Луганська міськрада, Louhans'ka mis'krada) qui comprend également les villes de Louhansk et de Chtchastia, la commune urbaine de Iouvileïne et plusieurs communes rurales et hameaux. Histoire Oleksandrivsk est fondée en 1772 sous le nom d'Aleksandrovka. Elle devient une commune urbaine en 1959 et reçoit le statut de ville en 1961. Depuis l’été 2014, la ville est occupée par les séparatistes de la république populaire de Lougansk pendant la guerre en Ukraine. Population Notes et références Voir aussi Articles connexes Oblast de Louhansk Liens externes (uk) Site officiel Portail de l’Ukraine
Oleksandrivs'k

Oleksandrivs'k (Ucraino: Олександрівськ; russo: Александровск) è un centro abitato dell'Ucraina, situato nell'oblast' di Luhans'k. Dall'aprile 2014 è de facto parte della Repubblica Popolare di Lugansk. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Oleksandrivs'k
Aleksandrowsk

Aleksandrowsk (ukr. Олександрівськ) – miasto na Ukrainie w obwodzie ługańskim. Ośrodek przemysłu spożywczego. Od 2014 roku znajduje się pod kontrolą Ługańskiej Republiki Ludowej. Prawa miejskie posiada od 1961 roku. Urodzeni w Aleksandrowsku Włodzimierz Sokorski – polski wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, pisarz, dziennikarz, publicysta i polityk. Minister kultury i sztuki (1952–1956), Budowniczy Polski Ludowej. Demografia 1989 – 7 725 2013 – 6 635 2014 – 6 596 Przypisy Linki zewnętrzne Aleksandrowsk, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 29 .
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (em ucraniano: Олекса́ндрівськ [olekˈsɑnd⁽ʲ⁾r⁽ʲ⁾iu̯sʲk]) ou Aleksandrovsk (em russo: Алекса́ндровск [ɐlʲɪkˈsandrəfsk]) é uma cidade da Ucrânia, situada no Oblast de Luhansk. Tem 10,4 km² de área e sua população em 2020 foi estimada em 6.536 habitantes. Referências
Oleksandrivsk

Oleksandrivsk (în ucraineană Олександрівськ) este un oraș raional din orașul regional Luhansk, regiunea Luhansk, Ucraina. În afara localității principale, nu cuprinde și alte sate. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Oleksandrivsk era vorbitoare de rusă (56,65%), existând în minoritate și vorbitori de ucraineană (41,73%) și armeană (1,46%). Vezi și Lista orașelor din Ucraina Note