NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Novo Nordisk

Novo Nordisk SA — данська фармацевтична компанія. Вона була створена внаслідок злиття двох данських компаній: Novo Industri SA та Nordisk Gentofte SAS у 1989 році. Це один зі світових лідерів з виробництва інсуліну. Також виробляє препарати для хворих на гемофілію, гормон росту та препарати для гормональної терапії, препарат для лікування ожиріння та цукового діабету 2 типу Оземпік (Ozempic, Семаглутид). Novo Nordisk є найбільшою данською фармацевтичною компанією. Станом на січень 2025 року була найбільшою компанією ЄС за розміром ринкової капіталізації — понад 350 млрд євро. Примітки Посилання Офіційний сайт компанії
Berezivka (město)

Berezivka (ukrajinsky Березівка, rusky Березовка – Berezovka) je město v Oděské oblasti na Ukrajině. Leží zhruba 83 kilometrů na sever od Oděsy a v roce 2011 v něm žilo bezmála deset tisíc obyvatel. Berezivka byla založena v roce 1802 a v roce 1962 se stala městem. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Berezivka na Wikimedia Commons
Berezivka

Berezivka (ukrainsk: Березі́вка, ukrainsk udtale: [be.reˈz⁽ʲ⁾iu̯. kɐ]; rumænsk: Berezovca) er en by og administrativt centrum i Berezivka rajon i Odessa oblast, Ukraine. I 2001 var indbyggertallet 9.481. Byen har 9.845 (2017) indbyggere. Berezivka ligger ved sammenløbet af floderne Tylihul og Tartakaj (Тартакай) ca. 83 km nord for oblastens centrum Odessa. Kilder Eksterne henvisninger
Beresiwka

Beresiwka (ukrainisch ; russisch Березовка Beresowka; rumänisch Berezovca) ist eine Stadt im Süden der Ukraine mit etwa 9644 Einwohnern (23.04.2022). Die 1802 gegründete Stadt ist das administrative Zentrum des gleichnamigen Rajons und hat seit 1962 das Stadtrecht. Beresiwka liegt am Zusammenfluss des Tylihul mit dem Tartakaj (Тартакай) in der Oblast Odessa im Rajon Beresiwka etwa 83 km nördlich vom Oblastzentrum Odessa. Verwaltungsgliederung Am 29. März 2017 wurde die Stadt zum Zentrum der neugegründeten Stadtgemeinde Beresiwka (Березівська міська громада/Beresiwska miska hromada). Zu dieser zählten auch noch die Dörfer Lanowe, Rosdol und Wiktoriwka, bis dahin bildete sie die gleichnamige Stadtratsgemeinde Beresiwka (Березівська міська рада/Beresiwska miska rada) im Zentrum des Rajons Beresiwka. Am 12. Juni 2020 kamen noch weitere 23 in der untenstehenden Tabelle aufgelistetenen Dörfer zum Gemeindegebiet. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Beresiwka Teil der Gemeinde: Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der modernen Ukraine (ukrainisch) Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Einzelnachweise
Berezivka

Berezivka (Ukrainian: Березівка, pronounced [bereˈz⁽ʲ⁾iu̯kɐ] ; Romanian: Berezovca) is a city and the administrative center of Berezivka Raion in Odesa Oblast, Ukraine. It hosts the administration of Berezivka urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. In 2001, population was 9,481. Current estimated population: 9,428 (2022 estimate). History Berezivka, as a settlement, was founded in 1802, initially as part of the village of Ananiv until it became separate when it experienced an influx of refugees from serfdom. It also started to become populated by German colonists. As the population grew, the settlement became a significant trade and industry center within the Novorossiya Governorate. During the Ukrainian War of Independence, from 1917 to 1920, it passed between various factions. Afterwards, it was administratively part of the Odesa Governorate of Ukraine. In March 1923, it became a district center. Multiple mechanical factories, a power plant, and a plant for the repair of equipment were built within the village. During World War II, the village was occupied by the Nazi Germans from 10 August 1941 to 1 April 1944. During the occupation, most of the village's Jewish residents were killed, of whom there were thousands at the time. However, it became the center for an underground resistance against the Nazis, which was led by M. Mayboroda. In 1962, the village was given the status of a city. Demographics According to the 2001 Ukrainian census, the town had a population of 9,347 inhabitants, which is overwhelmingly Ukrainian, while 5% are of Russian ethnicity. The exact ethnic composition was as follows: Monuments Within the city is a monument to the soldiers who died during World War II. In regard to religion, there is a temple of the UOC-MP, and communities of Baptist Christians, Jehovah's Witnesses, and Seventh-Day Adventists. References External links Media related to Березівка at Wikimedia Commons
Berezivka (Ucrania)

Berezivka (en ucraniano: Березівка) es una ciudad ucraniana perteneciente al óblast de Odesa. Situada en el suroeste del país, es el centro del raión de Berezivka y del municipio (hromada) homónimo.​ Toponimia La ciudad se conoce también con el nombre ruso de Berezovka (en ruso: Березовка; en rumano: Berezovca). Históricamente, se conocía por su nombre alemán de Alexanderfeld (en alemán: Alexanderfeld). Geografía Berezivka está regada por el río Tilijul, 82 km al noreste de Odesa. Historia En los siglos X -XVIII hubo un estacionamiento para chumacos que iban a los lagos salados de Perekop en el lugar donde ahora se encuentra Berezovka. La fundación de Berezivka fue en el año 1802 por siervos fugitivos de las provincias del norte de Ucrania y las provincias centrales de Rusia, pero luego los colonos alemanes del mar Negro se establecieron también.​ Antes de la revolución de 1917, toda la tierra de Berezivka pertenecía a los terratenientes y a la iglesia y por eso, los campesinos eran solo arrendatarios, e incluso los arrendatarios eran diferentes. Berezivka fue uno de los centros de la región de Jersón para el comercio de pan, girasoles y ganado y, al mismo tiempo, era un gran mercado laboral muy conocido en el sur de Ucrania. En los años 1870-1880, Berezivka fue una de las ciudades notables de la gobernación de Nueva Rusia en términos de comercio y economía. En la guerra civil rusa, Berezivka fue un bastión de las unidades rebeldes ucranianas entre 1918 y 1920. En julio de 1919, los residentes de Berezivka y los pueblos de los alrededores se unieron al levantamiento antibolchevique de los colonos alemanes de Odesa, que fue provocado por la prodrazviorstka y la movilización forzada del Ejército Rojo.​ Durante la Segunda Guerra Mundial, las unidades del Ejército Rojo recibieron una orden del frente sur para tomar posiciones en la línea que pasa por Berezivka el 6 de agosto de 1941. Desde 1941 y hasta el 1 de abril de 1944, el pueblo estuvo bajo ocupación germano-rumana.​ Berezivka fue dada estatus de ciudad en 1962.​ Demografía La evolución de la población de Berezivka entre 1926 y 2022 fue la siguiente: Según el censo de 2001, el 77% de la población son ucranianos, el 17% son rusos y el resto de minorías. En cuanto al idioma, la lengua materna de la mayoría de los habitantes, el 92,72%, es el ucraniano; del 4,89% es el ruso.​ Infraestructura Educación En el territorio de Berezivka hay 3 escuelas secundarias del nivel I-III y 3 jardines de infancia, además del liceo agrario profesional de Berezhovski y la escuela profesional superior de la Universidad Politécnica Nacional de Odesa. Transporte Por Berezivka pasa por el ferrocarril Pomichna-Odesa y la autopista P55 Odesa-Novi Bug. Cultura Deporte En Berezivka se construyó un nuevo estadio con capacidad para 1480 personas. También hay un campo de césped para fútbol tradicional, un campo de minifútbol, una pista de tenis, un campo de ejercicios y una pista de atletismo. Galería Ciudades hermanadas Artik, Armenia.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Berezivka.
Berezivka

Berezivka (en ukrainien : Березівка) est une petite ville de l'oblast d'Odessa, en Ukraine, et le centre administratif du raïon de Berezivka. Sa population s'élevait à 9 428 habitants en 2022. Géographie Berezivka est arrosée par le Tylihoul, un fleuve côtier, et se trouve à 82 km au nord-nord-est d'Odessa et à 363 km au sud de Kiev. Histoire La fondation de Berezivka remonte à 1802. Elle a le statut de ville depuis 1962. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Notes et références Liens externes Portail de l’Ukraine
Berezivka

Berezivka (in ucraino Березівка?) è una città dell'Ucraina (9 428 abitanti) situata nel distretto di Berezivka, nell'oblast' di Odessa. Ospita l'amministrazione del distretto di Berezivka e della comunità territoriale di Berezivka, una delle comunità territoriali dell'Ucraina. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Berezivka
Berezówka (Ukraina)

Berezówka (ukr. Березівка) – miasto w obwodzie odeskim Ukrainy, siedziba władz rejonu berezowskiego. Miejscowość powstała w 1802, prawa miejskie uzyskała w 1962. Liczy około 9 tysięcy mieszkańców. Urodził się tu Jerzy Bichniewicz – podporucznik saperów, cichociemny. Urodzeni Jerzy Bichniewicz – podporucznik saperów, cichociemny. Leonard Sowiński – (ur. 1831), polski poeta, historyk literatury i tłumacz, działacz polityczny. Przypisy
Berezivka

Berezivka (în ucraineană Березівка, în germană Alexanderfeld, în română Berezovca) este orașul reședință al raionului Berezivka din regiunea Odesa, Ucraina. Orașul a fost locuit de germanii pontici. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Berezivka era vorbitoare de ucraineană (92,72%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (4,89%). Istoric Note
Dorobratovo

Dorobratovo (ukrajinsky Доробратово, maďarsky Drágabártfalva, česky Dorobratovo nebo Drahobratovo) je obec v Mukačevské městské územní hromadě v okrese Mukačevo v Zakarpatské oblasti Ukrajiny. V roce 2025 zde žilo 2739 obyvatel. Osadou této obce je Horbok. V roce 2025 žilo v celé obci 3517 obyvatel. Historie Archeologické nálezy dokládají, že Dorobratovo bylo osídleno již v pravěku. Nálezy pocházejí z doby halštatské (Kuštanovická skupina). První písemná zmínka o obci pochází z roku 1378. Do Trianonské smlouvy patřilo sídlo pod názvem Dragobartfalva k Uherskému království, poté k Československu. Za první republiky zde byl obecní notariát. Od roku 1945 patřilo Dorobratovo Sovětskému svazu, nakonec od roku 1991 Ukrajině. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dorobratovo na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Доробратово na ukrajinské Wikipedii a Dorobratovo na esperantské Wikipedii.
Dorobratowo

Dorobratowo (ukrainisch Доробратово - bis 1995 Dorobratowe/Доробратове; ungarisch Drágabártfalva, tschechoslowakisch Drahobratovo oder Dorobratová) ist ein Dorf (ukrainisch село selo) im Rajon Mukatschewo in der westukrainischen Oblast Transkarpatien. Dorobratowo liegt rund 17 Kilometer Luftlinie südöstlich vom Rajonzentrum Mukatschewo und 53 Kilometer südöstlich vom Oblastzentrum Uschhorod entfernt. Über die Rajonstraße S 070509 (Dorobratowo – Nehrowo) ist Dorobratowo mit der Nationalstraße N 09 (Mukatschewo – Rachiw – Bohorodtschany – Iwano-Frankiwsk – Rohatyn – Bibrka – Lwiw) verbunden, die etwa einen Kilometer westlich vom Ort verläuft. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der neugegründeten Stadtgemeinde Mukatschewo, bis dahin bildete es zusammen mit dem Dorf Horbok die Landratsgemeinde Dorobratowo (Доробратівська сільська рада/Dorobratiwska silska rada) im Westen des Rajons Irschawa. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Mukatschewo. Einzelnachweise
Drágabártfalva

Drágabártfalva (Доробратово), település Ukrajnában, a Kárpátalján, a Munkácsi járásban. Fekvése Munkácstól délkeletre, Beregkisalmás és Nyíresújfalu közt fekvő település. Története Drágabártfalva egykor a beregi Krajnához tartozott. 1891-ben a Pallas Nagy Lexikona írta a településről: A trianoni békeszerződés előtt Bereg vármegye Munkácsi járásához tartozott. 1910-ben 1557 lakosából 25 magyar, 77 német, 1454 ruszin volt. Ebből 1463 görögkatolikus, 85 izraelita volt. Források Pallas Nagy Lexikona A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X
Dorobratovo, Irșava

Dorobratovo (în ucraineană Доробратово) este localitatea de reședință a comunei Dorobratovo din raionul Irșava, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Dorobratovo era vorbitoare de ucraineană (99,46%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Доробратово

Доробра́тово (укр. Доробратово) — село в Мукачевской городской общине Мукачевского района Закарпатской области Украины. Расположено на юго-западных склонах горной гряды Гат, в 18 км от районного центра и в 20 км от железнодорожной станции Мукачево. История Первые упоминания о Доробратове выявлены в письменных источниках 1378 г. В июле 1995 года Кабинет министров Украины утвердил решение о приватизации находившегося здесь совхоза. Население по переписи 2001 года составляло 2038 человек. Примечания Ссылки Доробратово на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Starunja

Starunja (ukrainisch und russisch Старуня; polnisch Starunia) ist ein Dorf in der ukrainischen Oblast Iwano-Frankiwsk in der Westukraine mit etwa 1900 Einwohnern. Die Ortschaft liegt im Süden der historischen Landschaft Galizien am Flüsschen Lukowez (Луковець), etwa 11 Kilometer südlich vom ehemaligen Rajonzentrum Bohorodtschany und 28 Kilometer südwestlich vom Oblastzentrum Iwano-Frankiwsk entfernt. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil neu gegründeten Siedlungsgemeinde Bohorodtschany im Rajon Iwano-Frankiwsk; bis dahin bildete es zusammen mit dem Dorf Lastiwzi (Ластівці) die Landratsgemeinde Starunja (Старунська сільська рада/Starunska silska rada) im Rajon Bohorodtschany. Der Ort wurde 1378 zum ersten Mal schriftlich erwähnt, lag zunächst in der Adelsrepublik Polen-Litauen, Woiwodschaft Ruthenien und kam 1772 als Staruni, später Starunia zum damaligen österreichischen Kronland Galizien (bis 1918 dann im Bezirk Nadwórna). Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam er zu Polen, war hier ab 1921 als Starunia in die Woiwodschaft Stanislau, Powiat Nadwórna als Hauptort der Gmina Starunia eingegliedert und wurde im Zweiten Weltkrieg erst von der Sowjetunion und ab 1941 bis 1944 von Deutschland besetzt und dem Distrikt Galizien angeschlossen. Nach der Rückeroberung durch sowjetische Truppen 1944 kam er 1945 wiederum zur Sowjetunion und wurde in die Ukrainische SSR eingegliedert, seit 1991 ist der Ort Teil der heutigen Ukraine. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurden im Ort mehrere Ozokeritvorkommen entdeckt und mit dem Abbau begonnen, 1929 wurde dabei ein fast vollständig erhaltenes Skelett eines Wollnashorns entdeckt, insgesamt kam es zum Fund von vier Nashörnern und einem Mammut im Ortsgebiet. Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Starunia. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 11: Sochaczew–Szlubowska Wola. Walewskiego, Warschau 1890, S. 267 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Starunia

Starunya or Starunia (Ukrainian: Стару́ня) is a village in Ivano-Frankivsk Raion, Ivano-Frankivsk Oblast, Ukraine. It belongs to Bohorodchany settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Until 18 July 2020, Starunia belonged to Bohorodchany Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ivano-Frankivsk Oblast to six. The area of Bohorodchany Raion was merged into Ivano-Frankivsk Raion. References
Starunia

Starunia ou Starunya est un village aujourd'hui situé en Ukraine dans le Bohorodchany Raion dans l'Oblast d'Ivano-Frankivsk et autrefois en Pologne. Cette localité est connue pour ses affleurements pétrolifères dans lesquels de nombreux animaux ont été piégés, ce qui en a fait un gisement fossilifère du Quaternaire. Voir aussi Articles connexes Bibliographie Liens externes Notes et références Portail de l’Ukraine
Starunia

Starunia (ukr. Старуня) – wieś na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie iwanofrankiwskim (do 2020 roku w rejonie bohorodczańskim). Wieś liczy 1921 mieszkańców. Wspomniana po raz pierwszy w dokumencie o nadaniu wsi Dragomirowi przez księcia opolskiego w 1378 roku. Prywatna wieś szlachecka prawa wołoskiego, położona była w ziemi halickiej województwa ruskiego. W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Starunia w powiecie nadwórniańskim województwa stanisławowskiego. Na początku XX w. uruchomiono w Staruni kilka kopalń ozokerytu. W październiku 1907 na obszarze działającej w Staruni kopalni wosku ziemnego (założonej przez Niemca, Kampego, z Hamburga) odkryto szkielet zwierzęcia. W 1929 odkryto w pokładach wosku ziemnego (ozokerytu) zachowanego niemal w całości nosorożca włochatego, to unikatowe, jedyne tego typu znalezisko na świecie jest obecnie przechowywane w Krakowskim Muzeum Przyrodniczym. Ogółem w okresie od 1907 do 1932 na terenie wsi znaleziono pozostałości czterech nosorożców i jednego mamuta. Mamut, oraz pierwszy znaleziony nosorożec włochaty po II wojnie światowej wraz z innymi bezcennymi trofeami muzeum zostały zagrabione i pozostały we Lwowie w dawnym polskim Muzeum Przyrodniczym im. Dzieduszyckich (gdzie pierwotnie zostały złożone), znajdują się tam do dziś (mamut jako główny eksponat). W Staruni urodził się Omelan Hordynski (ur. 30 sierpnia 1891, zm. w kwietniu–maju 1940) – ukraiński działacz społeczny i polityczny, adwokat, senator V kadencji z województwa stanisławowskiego, członek Ukraińskiej Reprezentacji Parlamentarnej, ofiara zbrodni katyńskiej. W czasie okupacji niemieckiej mieszkające tutaj ukraińskie rodziny Bereżnyckich i Łukawskich ukrywały Żydów. W 1994 roku Instytut Jad Waszem uhonorował za to tytułami Sprawiedliwych wśród Narodów Świata Jasia i Ołenę Bereżnyckich oraz Mariję Łukawską i jej syna Juzefa. 27 lipca 1944 zdobyta przez wojska radzieckie 1 Frontu Ukraińskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Starunia na stronie Rady Najwyższej Ukrainy Starunia, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 267 .
Starunea, Bohorodceanî

Starunea (în ucraineană Старуня) este localitatea de reședință a comunei Starunea din raionul Bohorodceanî, regiunea Ivano-Frankivsk, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Starunea era vorbitoare de ucraineană (99,74%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Старуня

Стару́ня (укр. Старуня) — село в Богородчанской поселковой общине Ивано-Франковского района Ивано-Франковской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 1954 человека. Занимает площадь 14 км². Почтовый индекс — 77763. В селе находится единственный в Украине действующий вулкан. Ссылки Старуня на сайте Верховной рады Украины
Sinagoga Tempel di Ivano-Frankivs'k

La sinagoga Tempel di Ivano-Frankivs'k, costruita tra il 1895 e il 1899 in stile neomoresco, era la principale sinagoga riformata di Stanyslaviv (oggi Ivano-Frankivs'k), in Ucraina. Devastata dai nazisti durante la seconda guerra mondiale, nel dopoguerra fu usata come deposito, venendo ad essere parzialmente demolita e modificata nel 1956. Oggi la comunità ebraica ne riutilizza alcuni locali come sinagoga mentre la maggior parte dell'edificio è adibita ad esercizio commerciale. Storia e descrizione A Stanyslaviv esisteva una larga comunità ebraica, che costituiva circa la metà della popolazione locale. Nel 1895-1899 la comunità ebraica riformata della città mise mano alla costruzione di una sinagoga che ne rappresentasse al meglio le aspirazioni e il prestigio acquisito. A redigere il progetto fu chiamato l'architetto viennese Wilhelm Stiassny. La locazione (al di fuori dei confini tradizionali del quartiere ebraico) e la scelta dello stile moresco (che in quegli anni più si identificava con gli ideali della riforma) furono ulteriori segni della volontà di rompere radicalmente con la tradizione. La cerimonia di posa della prima pietra si svolse il 20 giugno 1895 e dopo quattro anni di lavoro la sinagoga poté essere inaugurata il 4 settembre 1899. La sinagoga aveva forma rettangolare con quattro torrioni agli angoli sormontati da cupole e guglie decorate con la stella di Davide. L'interno era concepito in forma basilicale con un vestibolo di ingresso dal quale si accedeva alla sala di preghiera dove l'arca e il leggio erano collocati sulla parete frontale. Il matroneo si estendeva su tre lati. In totale la sinagoga poteva accomodare oltre 300 persone a sedere. Durante la prima guerra mondiale, la sinagoga fu gravemente danneggiata. Si rese quindi necessaria una radicale ristrutturazione che negli anni 1927-1929 portò al rifacimento del tetto e delle decorazioni pittoriche interne. La seconda guerra mondiale portò distruzioni incomparabilmente più gravi. Quando l'esercito tedesco entrò a Stanislaviv nel 1941, la sinagoga fu vandalizzata. L'Olocausto poi annientò la quasi totalità della popolazione ebraica locale. Nel dopoguerra, durante il periodo sovietico, la sinagoga fu riparata al meglio per farne un deposito. Nel 1956 le quattro cupole angolari furono demolite e l'interno alterato con la chiusura dei matronei. Con l'indipendenza dell'Ucraina la comunità ebraica ha potuto riprendere possesso dell'edificio e provvedere alle necessarie opere di restauro. Una piccola sinagoga è stata ricavata in alcune stanze di servizio, mentre la maggior parte dell'edificio è adibita ad esercizio commerciale. Note Voci correlate Ivano-Frankivs'k Storia degli ebrei in Ucraina Lista delle sinagoghe d'Europa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga Tempel di Ivano-Frankivs'k Collegamenti esterni Jews in Eastern Europe, su yivoencyclopedia.org.
Synagoga Tempel w Stanisławowie

Synagoga Tempel w Stanisławowie – synagoga znajdująca się w Stanisławowie, obecnie Iwano-Frankiwsku. Historia Koncepcje budowy dużej, reformowanej synagogi w mieście narodziły się w 1887 roku wśród członków „Stowarzyszenia Postępowego”. Wkrótce Aleksander Wittels i Eliasz Fischer wraz z innymi członkami stowarzyszenia powołali komitet budowy synagogi postępowej. W 1888 roku powstało Towarzystwo Świątyni Izraelickiej. W 1893 roku powołano zarząd, komisję budowlaną, walne zgromadzenie oraz otrzymano w darowiźnie od zarządu miasta działkę pod budowę synagogi. Dnia 20 czerwca 1895 roku nastąpiło uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego przez rabina Izaaka Horowitza. Został on umieszczony w fundamencie, pod drzwiami prowadzącymi do głównej sali modlitewnej. Budowa synagogi trwała cztery lata, a jej projektantem był wiedeński architekt Wilhelm Stiasny. Uroczyste otwarcie synagogi nastąpiło 4 września 1899 roku z udziałem władz miasta oraz rzeszy wiernych. Podczas I wojny światowej synagoga została znacznie uszkodzona. Po zakończeniu wojny została gruntownie odrestaurowana, a w latach 1927–1929 wykonano wewnątrz nowe malowidła, z zewnątrz otynkowano oraz wymieniono dach na nowy. Podczas II wojny światowej, po wkroczeniu wojsk niemieckich do Stanisławowa w 1941 roku, synagoga została zdewastowana. Po zakończeniu wojny została prowizorycznie wyremontowana. Obecnie synagoga służy w połowie lokalnej społeczności żydowskiej. Mieści się w niej skromna sala modlitewna oraz biura gminy. Druga część synagogi jest wykorzystywana jako salon meblowy. Architektura Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta, w stylu mauretańskim z domieszką neorenesansu. Wewnątrz w zachodniej części znajduje się przedsionek, z którego wchodziło się do głównej sali modlitewnej, którą z trzech stron otaczały galerie dla kobiet. Całość posiadała 300 miejsc siedzących. Na ścianie wschodniej znajduje się apsyda, w której umieszczony był dawniej mauretański aron ha-kodesz. Pierwotnie w narożnikach synagogi znajdowały się cztery wieże nakryte cebulastymi kopułami z iglicami z gwiazdami Dawida. Przypisy Linki zewnętrzne Synagoga Tempel w Stanisławowie. sztetl.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-04)]. na portalu Wirtualny Sztetl