NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sinagoga Brods'kyj

La sinagoga Brods'kyj (in ucraino Синагога Бродського?, Synahoha Brods'koho), costruita tra il 1897 e il 1898, è una delle maggiori sinagoghe di Kiev. Dismessa dal 1926 al 1997 per ordine delle autorità sovietiche, è stata restituita alla comunità ebraica nel 1997, restaurata e riaperta al culto nel 2000. Storia La sinagoga Brodskyj di Kiev fu costruita in stile neomoresco nel 1897-1898 su progetto dell'architetto russo-tedesco Georg Schleifer. La costruzione fu finanziata dal magnate dello zucchero e filantropo Lazar Brods'kyj, da cui la sinagoga ha preso il nome. Il 5 settembre 1898 si tenne la cerimonia di inaugurazione alla presenza delle massime autorità civili della città. Nel 1926 la sinagoga fu confiscata dalle autorità sovietiche. L'edificio fu adattato alle più svariate destinazioni. Nella seconda guerra mondiale, durante l'occupazione nazista, fu utilizzato come stalla per i cavalli dell'esercito. Nel dopoguerra, passò ancora di mano in mano, per ultimo a un teatro di burattini. Nel 1991, Moshe Reuven Azman, rabbino della Comunità Ebraica Religiosa Chabad Lubavič, chiese la restituzione della sinagoga alla comunità ebraica di Kiev, passaggio che ha avuto luogo nel dicembre 1997. Poco dopo, Vadym Rabinovič, un magnate ebreo ucraino, leader dell'associazione United Jewish Community dell'Ucraina, ha dato un contributo di $100.000 per il restauro della sinagoga. L'obiettivo era quello di fare della sinagoga un centro sociale per i circa 20.000 ebrei della città, un centro educativo per i giovani e gli adulti e di sostegno per i poveri e gli anziani della comunità. Erano necessari importanti lavori di restauro, perché nei settant'anni di chiusura al culto e conversione ad altra attività, la sinagoga aveva subito gravi danni: la facciata principale era stata oscurata da un vestibolo, l'arca e la Bimah erano state eliminate per installare un controsoffitto, i matronei erano stati convertiti in uffici, la maggior parte delle decorazioni erano andate distrutte. Nel gennaio 1999 ebbero inizio i lavori di restauro che permisero, in quindici mesi, di riparare i danni e restituire la sinagoga al culto e alla piena funzionalità nel 2000. Nel marzo 2000 si è tenuta una nuova cerimonia di dedicazione, alla presenza, ancora una volta, delle massime autorità civili della città, in una cerimonia che ha segnato un nuovo inizio dopo un intervallo di oltre un secolo. Galleria d'immagini Note Voci correlate Kiev Storia degli ebrei in Ucraina Lista delle sinagoghe d'Europa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga Brods'kyj Collegamenti esterni Jweekly.com.
Brodskysynagoge

De Brodskysynagoge (Oekraïens: Синагога Бродського), ook: Centrale Synagoge, is een synagoge in het centrum van de Oekraïense hoofdstad Kiev. De synagoge werd in 1897 en 1898 gebouwd. De suikerhandelaar en filantroop Lazar Brodsky financierde de bouw. De synagoge is ontworpen in neoromaanse en neomoorse stijl door Georg Schleifer. In 1926 werd de synagoge door de Sovjetautoriteiten gesloten en omgebouwd tot een kunstsociëteit. Het gebouw werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest door de nazi's en werd daarna gebruikt als poppentheater. In de jaren zeventig werd een extra gevel gebouwd. In 1997 verhuisde het theater naar een nieuw gebouw. Het oude gebouw werd gerenoveerd en is sinds 2000 weer in gebruik als synagoge. De renovatie werd grotendeels gefinancierd door de mediamagnaat Vadim Rabinovitsj.
Synagoga w Kijowie

Synagoga w Kijowie (ukr. Синагога у Києві, jid. ‏די בראָדסקי שול אין קיִעוו‎) – centralna synagoga znajdująca się w Kijowie, stolicy Ukrainy, przy ulicy Szoty Rustawelego. Historia Koncepcja budowy synagogi narodziła się w latach 90. XIX wieku. Wiosną 1897 roku Senat Imperium Rosyjskiego zezwolił kijowskiemu bogaczowi i mecenasowi, właścicielowi wielu cukrowni, Łazarowi Brodskiemu na budowę własnej synagogi na prywatnej działce. Projekt synagogi zamówiono u inżyniera Georgija Szlejfera, a jej budowę i wykończenie u najlepszej firmie budowlanej w mieście – Lwa Ginzburga. 5 września 1898 roku, w 50. rocznicę urodzin Łazara Brodskiego, uroczyście otwarto synagogę. Na uroczystościach byli obecni gubernator Fedir Triepow, prezydent miasta Stepan Solskyj, szef zrzeszenia kupców Mykoła Czokołow i inni. W 1926 roku na „życzenie szerokich żydowskich mas pracujących” synagogę zamknięto. W budynku wkrótce otwarto klub z kursami politycznymi, punkt wojskowo-sanitarny, szkołę krawiecką. Gospodarze synagogi często się zmieniali, ostatnim był dziecięcy teatr lalek. Budynek przeszedł kilka znaczących przebudów, największą około 1975 roku. Zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Fasada główna została zasłonięta przybudówką-westybulem, wybudowanym pośrodku między dawnymi wejściami. Ozdoby sufitu sali głównej zasłonięto dodatkowym podwieszanym sufitem. Babińce przebudowano na osobne pokoje. Większość ozdób zniszczono. Dopiero w 1992 roku, na podstawie dekretu prezydenta Ukrainy Leonida Krawczuka o zwrocie związkom religijnym ich dawnych świątyń i miejsc kultu, kijowska gmina żydowska odzyskała synagogę. Teatr lalkowy udało się przenieść dopiero w 1997 roku, dzięki staraniom i naciskom gminy żydowskiej, Wszechukraińskiego Kongresu Żydowskiego i jego przewodniczącego Wadyma Rabynowycza. 14 marca 2000 roku przy udziale licznych gości nastąpiło powtórne uroczyste otwarcie Centralnej Synagogi Kijowa. Rabinem synagogi jest Mosze Azman. Galeria Przypisy
Хоральная синагога Бродского

Хоральная синагога Бродского (укр. Синагога Бродського, идиш בראדסקי שול‎) — хоральная синагога в городе Киев. Здание хоральной синагоги построено в 1897—1898 годах по проекту архитектора Георгия Шлейфера строительной конторой Льва Гинзбурга на деньги Л. И. Бродского. История Начало еврейских молитвенных домов в Киеве Киевской губернии Российской империи положено в 1866 году. В 1884 году в городе имелось 9 молитвенных домов, а в начале 1890-х годов — четыре синагоги и 14 молитвенных домов. Ходатайства от кагала перед киевскими властями об устройстве хоральной синагоги были возбуждены еще в 1886 году, но лишь в 1893 году они были удовлетворены, и последовало разрешение на строительство хоральной синагоги. Синагога была открыта 24 августа (5 сентября) 1898 года (к пятидесятилетию со дня рождения Лазаря Израилевича Бродского). Построена по проекту архитектора Георгия Павловича Шлейфера строительной конторой Льва Гинзбурга на деньги Бродского. В 1904 году «Синагога Бродского», имущество которой оценивалось в 100 000 рублей, была завещана общине. Доходы Бродской синагоги в 1907 году — свыше 22 000 рублей. При хоральной синагоге (в 1900 году, на пожертвование Л. Бродского) учреждена ремесленная ссудная касса имени С. С. (Сарры Семёновной) Бродской с капиталом в 100 000 рублей, в 1904 году касса получила по завещанию еще 40 000 рублей, а в 1901 году ссудной кассой было выдано ссуд 337 лицам на 27 000 рублей, в 1908 году — 498 человек получили ссуды на 68 000 рублей. В 1926 году власти УССР хоральную синагогу закрыли, передав здание под клуб профессиональному союзу кустарей. С 1944 года здание синагоги использовалось как театр, в особенности, как детский кукольный театр. За этот период здание Синагоги Бродского, успело потерять свой аутентичный вид, были сооружены пристройки, убрана абсолютно вся религиозная символика. Здание многократно реконструировалось. После 1970-х годов по приказу киевских властей был перестроен верхний этаж, а также пристроен фасад. В декабре 1992 года в синагоге возобновились службы. С 1997 года по 2000 год проводились восстановительные и реставрационные работы под руководством архитектора Ю. Паскевича на деньги европейских филантропов. 14 марта 2000 года состоялось торжественное открытие синагоги (в 1990-е годы еврейская религиозная община занимала лишь часть здания, в котором продолжал действовать детский театр). В 2008 году синагога отпраздновала 110-летие. Галерея Примечания Ссылки Мерой света и молитвы (недоступная ссылка) Синагога им. Бродского отмечает своё 110-летие Архивная копия от 16 января 2014 на Wayback Machine Синагога под клуб
Синагога Бродського

Синаго́га Лазаря Бро́дського (їд. די בראדסקי שול אין קיעוו) — центральна синагога Києва. Історія У 1890-х роках у власника декількох цукрових заводів і мецената Лазаря Бродського назріла ідея будівлі своєї власної хоральної синагоги. Отримавши навесні 1897 року дозвіл у сенату Російської імперії, її відкрили 24 серпня 1898 року до п'ятдесятиріччя з дня народження Бродського. Зведена була синагога за проєктом інженера Георгія Шлейфера. Його другий будинок в Києві — драматичний театр Соловцова (зараз Національний академічний драматичний театр імені Івана Франка). Протягом одного року найкраща в місті будівельна контора Лева Гінзбурга виконала усі роботи, які обійшлися приблизно в 150 тисяч рублів. На урочистому відкритті та освяченні новобудови були присутні губернатор Федір Трепов, міський голова Степан Сольський, купецький староста Микола Чоколов та інша влада міста. У 1926 році синагогу закрили: будинок став клубом, потім — політшколою і військово-санітарним гуртком, а також школою кройки. У 1955 році приміщення надали Київському академічному театру ляльок‎. Після цього з фасаду приміщення були зняті всі релігійні орнаменти, які б нагадували жителям міста про колишню синагогу. Будинок багато разів проходив реконструкцію. Проведена в середині 1970-х років реконструкція істотно змінила будинок: був добудований фасад і перебудований верхній поверх. Після виходу в 1992 році Указу Президента України про повернення релігійним громадам культових будинків, що належали їм, уперше за багато років єврейська релігійна громада змогла відсвяткувати Хануку в синагозі Бродського. У 1997 році після клопотань Всеукраїнського єврейського конгресу театр ляльок переселили. У 2008 році єврейська громада святкувала 110-річчя синагоги. Галерея Примітки Джерела Газета «Факты», 7 березня, 2000 (рос.) Інформація про Синагогу Бродского на сайті проєкту Карта «Евреи Украины» [Архівовано 7 серпня 2020 у Wayback Machine.] Історія синагоги Лазаря Бродського. weekend.today (рос.).
Seredně (hrad)

Seredně (maďarsky Szerednyei vár) je zřícenina hradu z 15. století v Seredním (okres Užhorod v Zakarpatské oblasti Ukrajiny). Historie Hrad byl v minulosti považován za stavbu templářů z 12. století. Průzkum archeologů z Užhorodské univerzity tradované staří věže vyvrátil. Věž (donjon) vznikla až v průběhu 15. století a patřila rodu Palóczy. V roce 1526 hrad vlastnili Dobóové. V roce 1572 zemřel ve zdech hradu István Dobó, obránce hradu Eger proti Turkům. Hrad hrál důležitou roli při ochraně obchodní cesty spojující Užhorod se Lvovem. V 17. století vlastnili hrad Rákocziové. Zařízení bylo zničeno během Rákócziho povstání v letech 1703 až 1711 a od té doby hrad zůstal v ruinách. Dochovaly se zbytky věže o rozměrech 17 × 18 metrů se zdmi silnými 2,5 metru. Na hradě nalezené mince a keramika pochází z 15. až 17. století. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zamek w Seredniem na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Seredně na Wikimedia Commons
Szerednyei vár

A szerednyei vár különleges helyet foglal el Kárpátalja műemlékei között. A legősibb középkori típusú várak közé tartozik, romos állapotában is megőrizte régi jellegét. Szerednye Ungvár és Munkács között félúton, a szőlővel beültetett dombok között terül el. Története A szerednyei várat valószínűleg a templomos lovagrend építette a 13. század elején. A lovagrend feloszlatása után a Szatmár megyei jánki pálos kolostor szerzetesei vették azt birtokukba. Később az ungvári vár urainak birtokába került. Egy legenda szerint egykor földalatti alagút kötötte össze az ungvári várral. 1526-ban a Dobó család birtoka. A vár falai között halt meg Dobó István, Eger hős védője. A 17. században a Rákóczi-család birtokába kerül a vár. A vár a 18. század elejéig működött, fontos szerepet töltött be az Ungvárt Lemberggel összekötő kereskedelmi út védelmében. Később elvesztette jelentőségét, építményei a Rákóczi-szabadságharc után romlásnak indultak, újjáépítésükre már nem került sor. Külső hivatkozások Karpataljai-var.lap.hu – Linkgyűjtemény Várak Magyarországon
Zamek w Seredniem

Zamek w Seredniem (węg. Szerednyei vár) – zbudowany w XIII w. przez zakon templariuszy w Seredniem na Zakarpaciu. Historia Zamek w rękach templariuszy był do 1312 r. Kolejnym właścicielem był zakon św. Pawła Pierwszego Pustelnika (paulini). W 1526 r. był własnością rodziny Dobó. W 1572 roku w murach zamku zmarł István Dobó, bohaterski obrońca zamku Eger przed Turkami. Zamek odgrywał ważną rolę w ochronie szlaku handlowego łączącego Użgorod ze Lwowem. W XVII wieku zamek był własnością rodzina Rakoczy. Obiekt został zniszczony podczas powstania Rakoczego w latach 1703–1711 i od tego czasu pozostaje ruiną. Do współczesnych czasów ocalały pozostałości romańskiej baszty o wymiarach 17x18 m o ścianach grubych na 2,5 m. Przypisy
Iwaniwka (hromada Beresteczko)

Iwaniwka (ukr. Іванівка) – wieś na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, w rejonie łuckim, w hromadzie Beresteczko. Do 1946 roku miejscowość nosiła nazwę Janówka (ukr. Янівка, Janiwka). W lipcu 1943 roku (rzeź wołyńska) członkowie UPA dokonali tutaj mordu na co najmniej trzech Polakach. Pozostali ratowali się ucieczką do Beresteczka. Zabudowania polskich mieszkańców zostały spalone. Przypisy Linki zewnętrzne Iwaniwka na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
Ивановка (Берестечковская городская община)

Ивановка (укр. Іванівка) — село в Берестечковской городской общине Луцкого района Волынской области Украины. Код КОАТУУ — 0720881402. Население по переписи 2001 года составляет 186 человек. Почтовый индекс — 45731. Телефонный код — 8 — 03379. Занимает площадь 8,52 км². История В 1946 году указом ПВС УССР село Яновка переименовано в Ивановку. До 2020 года входило в Гороховский район. Примечания Ссылки Ивановка на сайте Верховной рады Украины (укр.). gska2.rada.gov.ua. Дата обращения: 10 мая 2020.
Іванівка (Берестечківська міська громада)

Іва́нівка — село в Україні, у Берестечківській міській громаді Луцького району Волинської області. Населення становить 186 осіб. Географія Село розташоване на правому березі річки Липи. Історія У 1906 році фільварок Янівка Берестецької волості Дубенського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста складала 65 верст, від волості 10. Дворів 1, мешканців 8. 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», село увійшло у склад Берестечківської міської громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Горохівського району, село увійшло до складу Луцького району. Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 168 осіб, з яких 81 чоловік та 87 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкали 184 особи. 100 % населення вказало своєю рідною мовою українську мову. Примітки Посилання Погода в селі Іванівка [Архівовано 19 грудня 2011 у Wayback Machine.]
Одеска и Измаилска епархия

Одеска и Измаилска епархия е епархия на Украинската православна църква към Московската патриаршия с център град Одеса. Обединява енории и манастири на територията на част от районите на Одеска област – Арцизки, Белгородднестровски, Беляевски, Болградски, Килийски, Лимански, Измаилски, Овидиополски, Саратски, Ренийски, Тарутински, Татарбунарски. Основава се през 1946 г. Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Одеска и Измаилска епархия ((ru)) Официален сайт
Eparchie oděská

Eparchie Oděsa je eparchie ukrajinské pravoslavné církve Moskevského patriarchátu. Území a titul biskupa Zahrnuje správní hranice území Dnistrovskobilhorodského, Biljajivského, Ovidiopolského, Arcyzského, Tatarbunarského, Saratského, Tarutynského, Kilijského, Lymanského, Izmajilského, Bolhradského a Renijského rajónu Oděské oblasti. Eparchiálnímu biskupovi náleží titul biskup oděský a izmajilský. Historie Po připojení Nového Ruska k Rusku bylo území současné eparchie součástí několika eparchií: 1789–1797 eparchie jekatěrinoslavská 1797–1803 eparchie novoruská a dněprovská (přejmenovaná jekatěrinoslavská eparchie) 1803–1837 eparchie jekatěrinoslavská, chersonská a tavrická 1837–1859 Eparchie chersonská a tavrická 1859–1926 eparchie chersonská a oděská 1928–1944 eparchie chersonská a mykolajivská 1946–1947 eparchie oděská a kirovohradská 1947–1991 eparchie chersonská a oděská Samostatná eparchie byla zřízena roku 1991. Dne 20. prosince 2012 byla z části území eparchie zřízena eparchie baltská. Seznam biskupů Oděský vikariát chersonské eparchie 1853–1858 Polikarp (Radkevyč) 1858–1859 Antonij (Smolin) Eparchie chersonská a oděská (sídlo v Oděse) 1837–1848 Gavriil (Rozanov) 1848–1857 Innokentij (Borisov) svatořečený 1857–1874 Dimitrij (Muretov) 1874–1875 Leontij (Lebedinskij) 1875–1877 Ioannikij (Gorskij) 1877–1882 Platon (Goroděckij) 1882–1883 Dimitrij (Muretov) 1883–1890 Nikanor (Brovkovič) 1891–1893 Sergij (Ljapiděvskij) 1893–1905 Iustin (Ochotin) 1905–1913 Dymytrij (Kovalnyckyj) 1913–1917 Nazarij (Kirillov) 1918–1921 Platon (Rožděstvenskij) 1919–1920 Feodosij (Feodosijiv) dočasný správce 1920–1921 Alexij (Baženov) dočasný správce Eparchie oděská 1921–1925 Prokopij (Titov) svatořečený mučedník 1921–1923 Parfenij (Brjanskich) dočasný správce svatořečený mučedník 1925–1927 Nikandr (Fenomenov) 1927–1928 Iosif (Petrovych) nepřevzal katedru svatořečený mučedník 1926–1928 Onufrij (Gagaljuk) dočasný správce svatořečený mučedník 1928–1937 Anatolij (Hrysjuk) svatořečený mučedník 1937–1937 Tichon (Rusinov) 1937–1938 Mitrofan (Rusinov) Eparchie zadněstřijská a oděská (Rumunský patriarchát) 1942–1943 Visarion (Puiu) Eparchie oděská a kirovohradská 1944–1947 Sergij (Larin) Eparchie oděská a chersonská 1948–1956 Nikon (Petin) 1956–1965 Boris (Vik) 1965–1990 Sergij (Petrov) 1990–1991 Leontij (Hudymov) Eparchie oděská 1991–1992 Lazar (Švec) od 1992 Agafangel (Savvin) Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Одесская и Измаильская епархия na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Eparchie oděská na Wikimedia Commons (ukrajinsky) Oficiální stránky eparchie (rusky) Moskevský patriarchát
Eparchia odeska

Eparchia odeska – jedna z eparchii Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, z siedzibą w Odessie. Jej obecnym ordynariuszem jest metropolita odeski i izmaiłski Agatangel (Sawwin), zaś funkcję katedry pełni sobór Przemienienia Pańskiego w Odessie. Historia W 1837 z eparchii kiszyniowskiej została wydzielona eparchia chersońska i taurydzka. Rezydencja jej ordynariuszy od początku mieściła się w Odessie. W 1859 eparchia została podzielona na dwie; w Odessie rezydowali odtąd biskupi chersońscy i odescy, nazywani w literaturze, z racji miejsca pobytu, także biskupami odeskimi. Za moment powstania eparchii odeskiej uważa się 1945. W roku tym miejscowe duchowieństwo przystąpiło, za zgodą władz radzieckich, do odbudowy struktur prawosławnych na terytorium dawnej eparchii chersońskiej – jej działanie praktycznie zamarło wskutek represji okresu Wielkiego Terroru. W 1971 nazwę struktury oficjalnie zmieniono na eparchia odeska i chersońska. W 1991 z eparchii odeskiej wydzielono eparchię chersońską, a w 2012 – eparchię bałcką. Biskupi Sergiusz (Łarin), 1946–1947 Filip (Stawicki), 1947 (wyznaczony do objęcia katedry, nie przyjechał do Odessy) Focjusz (Topiro), 1947–1948 Nikon (Pietin), 1948–1949 locum tenens i następnie 1949–1956 Borys (Wik), 1956–1965 Antoni (Mielnikow), 1965 locum tenens Sergiusz (Pietrow), 1965–1990 Leoncjusz (Gudimow), 1990–1991 Łazarz (Szweć), 1991–1992 Agatangel (Sawwin), od 1992. Eparchia dzieli się na 17 dekanatów. Prowadzi seminarium duchowne w Odessie oraz następujące monastery: Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie, męski Monaster Iwerskiej Ikony Matki Bożej w Odessie, męski Monaster św. Michała Archanioła w Odessie, żeński Monaster św. Eliasza w Odessie, męski Monastyr Świętego Pantelejmona w Odessie, męski Monaster Zmartwychwstania Pańskiego w Tepłodarze, żeński Monaster Świętych Konstantyna i Heleny w Izmaile, męski Monaster św. Mikołaja w Izmaile, męski Monaster Narodzenia Matki Bożej w Aleksandrowce, żeński Monaster Przemienienia Pańskiego w Borysowce, żeński Przypisy
Trostianets, Zaliztsi settlement hromada, Ternopil Raion, Ternopil Oblast

Trostianets (Ukrainian: Тростянець) is a village in Zaliztsi settlement hromada, Ternopil Raion, Ternopil Oblast, Ukraine. History The first written mention of the village was in 1472. After the liquidation of the Zboriv Raion on 19 July 2020, the village became part of the Ternopil Raion. Religion Saint Paraskeva church (1893, destroyed in 1944, rebuilt from a church in the 1950s). References Sources (in Ukrainian) Мельничук Б., Уніят В., Тростянець // Ternopil Encyclopedic Dictionary: in 4 v. / editorial board: H. Yavorskyi and other, Ternopil: "Zbruch", 2008, V. 3: П—Я, S. 470. — ISBN 978-966-528-279-2. "Trościaniec Wielki". Geographical Dictionary of the Kingdom of Poland (in Polish). 12. Warszawa: Kasa im. Józefa Mianowskiego. 1892. p. 509.
Trościaniec Wielki

Trościaniec Wielki (ukr. Тростянець) – wieś na Ukrainie, w rejonie tarnopolskim obwodu tarnopolskiego, położona w północnej części Wyżyny Podolskiej. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1437 i 1475 r. Wieś w XIX w. zakupiły siostry szarytki i były jej właścicielkami do 1939 r. Wieś dawniej należała do województwa ruskiego, w okresie zaboru austriackiego do powiatu brodzkiego, w dwudziestoleciu międzywojennym leżała na terenie powiatu zborowskiego w województwie tarnopolskim. W 1905 r. wzniesiono tu kościół filialny pw. Najświętszego Serca Jezusa, który w 50. latach XX w. przeszedł w ręce prawosławnych, a w 1990 r. grekokatolików. Nazwę swoją wywodzi od trzcin porastających dolinę rzeki Smolanki – dopływu Seretu. W II Rzeczypospolitej miejscowość należała do gminy wiejskiej Olejów w powiecie zborowskim województwa tarnopolskiego. W 1939 liczył – 1740 mieszkańców, z czego Polaków – 1510, Ukraińców (Rusinów) – 220, Żydów – 10. W latach 1939–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali w różnych okolicznościach 14 Polaków, w tym pod koniec września 1939 roku 5 żołnierzy Wojska Polskiego powracających do swoich domów. W lutym 1940 r. NKWD zesłało na Syberię polską rodzinę Gerców (5 osób). We wsi działała polska samoobrona, która uchroniła mieszkańców przed większymi stratami. W odległości ok. 8 km na wsch. leżą Załoźce. Około 5 km na płd. leży wieś – Olejów, siedziba urzędu gminnego, poczty i posterunku policji. Siedzibą władz administracyjnych stopnia powiatowego był Zborów (ok. 20 km odległości). Do 2020 w rejonie zborowskim. Urodzeni w Trościańcu Wielkim Stanisław Kusiak – polski ksiądz katolicki i kanonik. Przypisy Linki zewnętrzne Trościaniec Wielki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 509 . Trościaniec na stronie Rady Najwyższej Ukrainy Trościaniec Wielki – plan wsi i spis mieszkańców 1939 r.
Trosteaneț, Zboriv

Trosteaneț (în ucraineană Тростянець) este localitatea de reședință a comunei Trosteaneț din raionul Zboriv, regiunea Ternopil, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Trosteaneț era vorbitoare de ucraineană (99,12%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Тростянец (Залозецкая поселковая община)

Тростянец (укр. Тростянець) — село в Залозецкой поселковой общине Тернопольского района Тернопольской области Украины. Основано в 1437 году. До 2020 года входило в Зборовский район. Код КОАТУУ — 6122688901. Географическое положение Село Тростянец находится у истоков небольшой реки Смолянка, которая через 7 км впадает в реку Серет, ниже по течению на расстоянии в 5 км расположен посёлок Залозцы. На расстоянии в 2 км к югу от села расположено село Белокриница. Рядом проходит автомобильная дорога Т-2013. Население Население по переписи 2001 года составляло 227 человек. Языковой состав Родной язык населения по данным переписи 2001 года: Объекты социальной сферы Школа I ст. Клуб. Фельдшерско-акушерский пункт. Примечания