NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Slavoetytsj

Slavoetytsj (Oekraïens: Славутич) is een stad in de Oekraïense oblast Kiev, niet ver van de grens met Wit-Rusland. De stad is een exclave van deze oblast; ze wordt geheel omringd door de oblast Tsjernihiv. De naam van de stad is afgeleid van de Oudslavische benaming voor de nabijgelegen rivier de Dnjepr. Slavoetytsj heeft zo'n vijfentwintigduizend inwoners (2005) en is vrij nieuw: de stad werd na de kernramp van Tsjernobyl (1986) volgens een vast plan opgebouwd om de inwoners van het door de kernramp onbewoonbare Prypjat een nieuwe woonplaats te geven. Tot de stichting van Slavoetytsj werd vrij snel na de ramp besloten en in 1987 kwamen de eerste bewoners al. De eerste families konden op 26 maart 1988 een woning betrekken. De stad ligt op 45 kilometer van Prypjat en op vijftien kilometer van de verboden zone rond de Tsjernobyl-kerncentrale. De Oekraïense hoofdstad Kiev ligt op tweehonderd kilometer; de historische stad Tsjernihiv op 40 kilometer. Geschiedenis Drie hoofdfactoren bepaalden de huidige ligging van de stad. Om de gezondheid van de medewerkers veilig te stellen werd gezocht naar een plek buiten de verboden zone, alhoewel de plek alsnog bedekt werd met twee meter schone aarde. In de tweede plaats moesten goederen en bouwmaterialen gemakkelijk aan te voeren zijn. Aangezien de omgeving vrij moerassig is, kon dit alleen geschieden over water en was het daarom belangrijk de afstand tot de Dnjepr zo klein mogelijk te houden. Ten derde leunt de stad, net als Prypjat in het verleden, economisch sterk op de kerncentrale Tsjernobyl. Werknemers moesten de reis van 50 kilometer richting het westen snel kunnen maken. Deze mogelijkheid werd gevonden in het verlaten treinstationnetje Nerefa. Veel inwoners gaan nog elke dag op en neer naar de centrale voor onder meer onderhoudswerkzaamheden, bewaking en wetenschappelijk onderzoek. Dit gebeurt per trein, waarbij men over Wit-Russisch gebied moet reizen. Slavoetytsj werd gebouwd als stad van de 21e eeuw met goede voorzieningen, moderne architectuur en een hogere levensstandaard vergeleken met de meeste andere Oekraïense steden. De stad kon snel gebouwd worden omdat acht verschillende sovjetrepublieken ieder een wijk ontwierp en bouwde. Hierdoor heeft ook elke wijk een eigen stijl en sfeer. De wijken zijn vernoemd naar de hoofdsteden van de betrokken republieken: Kiev, Tallinn, Riga, Vilnius, Bakoe, Tbilisi en Moskou. De andere wijken in de stad heten Belgorod, Dobryni, Jerevan, Leningrad, Tsjernihiv en Petsjory. Russische invasie van Oekraïne in 2022 Tijdens de Russische invasie van Oekraïne in 2022 raakte Slavoetytsj omsingeld en geïsoleerd door Russische troepen in de loop van hun Kiev-offensief eind februari 2022. Op 25 maart 2022, na dagen van beschietingen, trokken de Russische troepen de stad binnen, namen een ziekenhuis in en hielden de burgemeester Yuri Fomichiv vast, terwijl de lokale bevolking de straat op ging om te protesteren tegen de bezetting. Na aanhoudende protesten lieten de Russische troepen de burgemeester vrij en verlieten de stad op 26 maart. Referenties
Sławutycz

Sławutycz (ukr. Славутич) – miasto na północy Ukrainy, w obwodzie kijowskim (jego eksklawa na terytorium obwodu czernichowskiego), z około 25 tysiącami mieszkańców. Miasto zbudowano tuż po katastrofie w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej w 1986 roku dla pracowników elektrowni i ewakuowanych w dzień po wybuchu reaktora mieszkańców Czarnobyla oraz Prypeci. Sławutycz położony jest 60 km na wschód od strefy katastrofy. Podczas budowy miasta nadal planowane było otwarcie bloków V i VI elektrowni jądrowej, dlatego w planach mieszkaniowych uwzględniono dodatkową liczbę pracowników. Z powodu zawirowań politycznych zawieszono otwarcie nowych bloków, przez co obecnie miasto ma o wiele mniej mieszkańców niż zaplanowano. W miejscowości jest stacja kolejowa Sławutycz. Przypisy
Slavutych

Slavutych (em ucraniano: Славутич) é uma nova cidade no norte da Ucrânia. A cidade foi criada com o objetivo de abrigar os sobreviventes do acidente nuclear de Chernobil. História A cidade foi construída em 1986, logo após o acidente nuclear de Chernobil para abrigar os trabalhores da Usina Nuclear de Chernobil e suas famílias, evacuados da cidade abandonada de Pripyat. A situação econômica e social da cidade ainda é fortemente influenciada pela usina e por outras instalações da zona de exclusão de Chernobil. Geografia Slavutych está situada na margem esquerda do rio Dniepre, a 45 km da cidade-fantasma de Pripyat e a cerca de 200 km de Kiev. Embora que geograficamente Slavutych esteja localizado no raio de Chernihiv, administrativamente pertence ao oblast de Kiev. Ver também Acidente nuclear de Chernobil Chernobil Pripyat Acidente nuclear União das Repúblicas Socialistas Soviéticas Referências Ligações externas (ucraniano) Slavutych City Community Website (ucraniano) Online bulletin board of Slavutych
Slavutîci

Slavutîci (în ucraineană Славутич) este un oraș din Ucraina. Slavutîci este un oraș ce a fost construit pentru refugiații din Prîpeat‎‎ în urma accidentului de la Cernobîl. Se află în apropierea graniței cu Belarus și în apropiere de orașul Chernigov, la 40 de km, și la 45 de km de Prîpeat‎‎, adică în afara zonei de excludere. În 2005 Slavutîci avea circa 25000 de locuitori. Economia orașului este încă influențată de Cernobîl pentru că unii dintre rezidenți încă mai lucrează în cadrul complexului nuclear ca paznici. Practic orașul se află la 50 km de atomocentrală. În timpul construcției lui au fost chemați arhitecți din toate țările sovietice Lituania, Letonia, Estonia, Gruzia, Azerbaijan, Armenia, Ucraina și Rusia, rezultatul fiind că orașul e divizat în 8 districte, fiecare cu specificul lui strâns legat de țara pe care o reprezintă. Tot în acest oraș este prezent și un număr foarte mare de supraviețuitori ai accidentului nuclear din 1986, aproape 8000 de oameni. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Slavutîci era vorbitoare de ucraineană (55,42%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (42,58%) și belarusă (1,25%). Vezi și Lista orașelor din Ucraina Note
Slavutič

Slavutič (ukrajinsko: Славу́тич) je mesto na severu Ukrajine, ki je bilo namensko zgrajeno za nastanitev delavcev iz Černobilske jedrske elektrarne. Mesto je bilo zgrajeno po černobilski nesreči leta 1986 zaradi evakuacije Pripjata, kjer so pred nesrečo živeli delavci elektrarne. Mesto leži v eksklavi Kijevske oblasti, obkroženi s Černigovsko oblastjo. Od leta 2020 v mestu živi približno 24.784 prebivalcev. Glej tudi Pripjat, Ukrajina Černobil reka Dneper (imenovana tudi Slavutič) Zunanje povezave www.e-slavutich.gov.ua
Славутич

Славутич (укр. Славутич) је градић у Украјини, у Кијевској области. Према процени из 2012. у граду је живело 24.726 становника. Историја Градић је изграђен 1986. убрзо након Чернобиљске катастрофе да се сместе радници електране Чернобиљ и њихове породице које су евакуисане из Припјата. На економску и друштвену ситуацију места и даље велики утицај имају електрана и друге инсталације чернобиљске зоне јер је већина становника била запослена или је још увек запослена тамо. Становништво Према процени, у граду је 2012. живело 24.726 становника. Референце Спољашње везе
Slavutytj

Slavutytj (ukrainska: Славутич ) är en stad i norra Ukraina, omkring 40 km från Tjernihiv, 45 km från Prypjat och 200 km från Kiev. Folkmängden uppgår till cirka 25 000 invånare. Slavutytj grundades 1986 som ersättning för Prypjat som blev obeboelig på grund av det radioaktiva nedfallet efter Tjernobylkatastrofen. De flesta invånarna i Slavutytj är sådana som förlorade sina hem i Tjernobylkatastrofen och tvingades lämna evakueringszonen runt reaktor 4 i Tjernobyl. Cirka 8 000 av dessa var barn då olyckan skedde. Slavutytj stadsbild domineras av modern arkitektur eftersom staden är strax över trettio år gammal. Arkitekter och byggnadsarbetare från dåvarande Sovjetunionen deltog i uppförandet av staden. Levnadsstandarden är högre än i många andra städer i Ukraina. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Slavutytj.
Trochenbrod

Trochenbrod (polsky Zofiówka, rusky Софиевка (Sofievka), ukrajinsky Трохимбрід (Trokhymbrid), hebrejsky טרוכנברוד‎) bylo výlučně židovské městečko – štetl situované před druhou světovou válkou v okrese Luck v polském Volyňském vojvodství. V současné době by se nacházelo ve Volyňské oblasti na Ukrajině. Během německé okupace a holocaustu bylo město v roce 1942 zcela zničeno. Historie Trochenbrod byl založen po poraženém Listopadovém povstání (1830–1831) polského lidu proti ruské nadvládě. Vznikl roku 1835 na odvodněných mokřinách a pojmenován byl Sofievka na počest württemberské princezny Žofie Doroty, která se provdala za ruského cara Pavla I. Název Trochenbrod však v jidiš znamená „suchý chleba“. Počet jeho obyvatel vzrostl mezi lety 1889, kdy zde žilo asi 1 200 lidí, na 1 580 v roce 1897. Za Druhé Polské republiky (1918–1939) dosáhl jejich počet 4 000. Ve městě se nacházelo sedm synagog, tři velké a čtyři menší. Druhá světová válka V roce 1939 město stejně jako východní část Polska zvanou Kresy napadl Sovětský svaz. Rabínem zde v té době byl Gershon Weissmann. Komunisté jej obvinili z nelegálního obchodování se solí a poslali jej na Sibiř. Poté, co Německo v červnu 1941 napadlo Sovětský svaz, vytvořila zde německá správa židovské ghetto, kde internovala také Židy z okolních měst a vesnic. Ghetto bylo zlikvidováno v srpnu a září 1942 v sérii masakrů, které provedly prapory Ordnungspolizei. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Trochenbrod na anglické Wikipedii. Literatura BENDAVID-VAL, Avrom: V nebi je pusto, Prostor 2021, ISBN 978-80-7260-486-9 FOER, Jonathan Safran: Naprosto osvětleno, BB Art 2005, ISBN 80-7341-502-X Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Trochenbrod na Wikimedia Commons
Trachimbrod

Trachimbrod oder Trochenbrod, polnisch Zofiówka, ukrainisch Трохимбрід, war ein jüdisches Schtetl in der heutigen Ukraine, damals Polen, etwa 30 km nordöstlich von Luzk in der Oblast Wolyn, Rajon Luzk, die nächstgelegenen ukrainischen Orte sind Jaromel (Яромель) und Klubotschyn (Клубочин). Geschichte Trochenbrod wurde 1835 gegründet und war ursprünglich eine bäuerliche Siedlung, die zu einer kleinen Stadt heranwuchs. Die Bevölkerung wuchs von ca. 1200 (235 Familien) 1889 auf 1580 im Jahre 1897. Als die deutsche Wehrmacht Polen besetzte, errichteten die eingesetzten Verwaltungsbehörden ein Ghetto in Trochenbrod. Die Bewohner des Ghettos wurden im August und September 1942 ermordet. Nur ca. 200 Juden konnten mit Hilfe von Partisanen aus dem benachbarten ukrainischen Dorf Klubotschyn überleben. Für diese Hilfe wurden von den Einheiten der Ordnungspolizei 137 Bewohner von Klubotschyn und 50 Bewohner des benachbarten polnischen Dorfes Obirky hingerichtet. Trochenbrod selbst wurde völlig zerstört. Heute kann man an dieser Stelle nur noch Felder und einen Wald vorfinden. Trochenbrod in Literatur und Film 2002 erschien eine fiktionale Version des Ortes Trachimbrod in Jonathan Safran Foers Debütroman Everything Is Illuminated. Die deutsche Übersetzung folgte im Frühjahr 2003 unter dem Titel Alles ist erleuchtet. 2005 drehte Liev Schreiber den auf Foers Buch basierenden Film Alles ist erleuchtet. Im November 2020 schrieb Cornelia Geißler in der Frankfurter Rundschau: „Hat es das schon einmal gegeben? Ein junger Autor sorgt mit einem Roman über die Lücken in seiner Familiengeschichte für Furore, und dann kommt seine Mutter und recherchiert alles nach? So ungefähr hängen zwei Bücher von Jonathan und Esther Safran Foer zusammen. Ohne das eine würde es das andere nicht geben. Und vermutlich wäre Jonathan Safran Foer nicht der berühmte Schriftsteller geworden, der er heute ist […], hätte er nicht als Erstes das Rätsel zu ergründen versucht, das seine Mutter ihm aufgab. Ursprünglich suchte er ein Thema für seine Masterarbeit, dann wurde es ein Roman.“ Der fand nun seine Ergänzung in dem Buch seiner Mutter: Ihr sollt wissen, dass wir noch da sind. Nach Geißler handelt es sich bei Esther Safran Foers Buch um eine faktenreiche Recherche über die eigene Familiengeschichte und die Geschichte der Juden von Trochenbrod, „klug gebaut und klar formuliert“, wobei aufgrund der subjektiven Deutung dieser Fakten „auch dieses Memoir ein literarisches Werk“ sei. Literatur האילן ושורשיו : ספר קורות ט״ל : זופיובקה־־איגנטובקה. 1988 (ushmm.org – Ein Buch über die Städte Trochenbrod und Lozisht). Esther Safran Foer: Ihr sollt wissen, dass wir noch da sind, Kiepenheuer & Witsch, Köln 2020, ISBN 978-3-462-05222-0. Weblinks Eintrag zum Ort im Geographischen Verzeichnis des Königreichs Polen und anderer slawischer Länder Einzelnachweise
Trochinbrod

Trochinbrod era una ciudad judía situada en lo que ahora es el oeste de Ucrania, aunque antaño formaba parte de Polonia, a 30 kilómetros al noroeste de Lutsk. Se conocía también como Sofievka o Zofiówka, en polaco, en nombre de Sofía, una princesa rusa que cedió sus tierras para el asentamiento judío.​ Historia Trochinbrod se fundó en 1835 en el Imperio ruso. En un primer momento era una colonia agrícola, y posteriormente se convirtió en una pequeña ciudad. La población pasó de 1.200 (235 familias) en 1889 a 1.580 en 1897.​ Durante la guerra polaco soviética, la ciudad fue tomada por los polacos. En 1938 la población judía había alcanzado la cifra de 3.000 habitantes.​ La mayoría de la población desarrollaba tareas agrícolas, se dedicaba a la explotación lechera o al curtido de pieles. Existían siete sinagogas en Trochinbrod. En 1939 la ciudad fue invadida por los soviéticos. Por aquel entonces el rabino era Gershon Weissmann. Los comunistas lo exiliaron a Siberia tras acusarlo de implicación en el comercio clandestino de sal.​ Más tarde, cuando los nazis atacaron a la URSS establecieron un gueto en Trochinbrod, y allí llevaron a los judíos de los pueblos y ciudades cercanos. El gueto de Trochinbrod fue eliminado por los nazis durante agosto y septiembre de 1942. La mayoría de los judíos de Trochinbrod, además de aquellos que habitaban en la ciudad cercana de Lozisht, fueron asesinados, así como otros judíos de Volinia. La policía local ucraniana ayudaba a acorralar a los judíos. No más de 200 judíos del gueto de Trochinbrod y de las áreas circundantes sobrevivieron a la masacre. La ciudad acabó totalmente consumida por las llamas. En estos momentos en aquel lugar solo pueden verse campos y bosques. Solo unos pocos de los habitantes lograron escapar al exterminio y a la destrucción. Al acabar la guerra, la mayoría de los supervivientes (entre 30 y 40) fueron encontrados en una zona cercana a Lodz. Trochinbrod en la ficción Una versión ficticia de Trochinbrod apareció en la novela Todo está iluminado, escrita por Jonathan Safran Foer, además de en la película homónima que se estrenó en el 2005. El protagonista, Jonathan Foer (que lleva el mismo nombre que el autor) va a Ucrania para buscar a una mujer de nombre Agustina, que salvó a su abuelo Safran durante la guerra. Véase también Lodz Referencias
Trochenbrod

Trochenbrod (russe : Софиевка – Sofiyevka, ukrainien : Трохимбрід, Trokhymbrid, hébreu: טרוכנברוד) est le nom d'un ancien village juif détruit au cours de la Seconde Guerre mondiale. Histoire La ville est un shtetl, il existe officiellement depuis 1835 bâti sur le territoire de l'Empire russe. Cette communauté grandit petit à petit pour atteindre 1 200 habitants en 1889 (235 familles) puis 1 580 en 1897 jusqu'à 3 000 en 1938. La majorité des villageois sont des fermiers, des agriculteurs ou des tanneurs. Il y avait 7 synagogues dans la ville. Avant guerre, la ville est sur le territoire de la Deuxième République de Pologne et appartient au Voïvodie de Volhynie. En 1939 la ville est conquise par l'Armée rouge lors de l'invasion soviétique de la Pologne. Le rabbin de la ville, Rabbi Gershon Weissmann, est accusé de marché noir et déporté au goulag en Sibérie. À la suite de l'opération Barbarossa, la ville passe sous contrôle allemand. Les nazis installent un ghetto dans la ville où ils enferment les juifs de la ville et des environs. Le ghetto est liquidé d'août à septembre 1942 lors d'une série de massacres, la plupart des juifs sont tués par des collaborateurs ukrainiens ainsi que des SS. Cinq mille juifs sont tués, notamment 3 500 de Zofiówka et 1 200 de Ignatówka. Moins de 200 parviennent à se cacher dans les forêts aux alentours. Les résistants soviétiques se cachant dans le village proche de Klubochyn viennent en aide à environ 150 d'entre eux. Certains se joignent ensuite à la résistance. Une famille ukrainienne est exécutée à Klubochyn pour avoir porté assistance à des juifs. Moins de 40 juifs de la ville survivent à la guerre et s'installent dans les environs de Loutsk. Le village est entièrement incendié puis rasé. Il ne reste plus que des champs, une forêt traversée par une route sur le site du shtetl qui est maintenant sur le territoire de l'Ukraine. Dans la fiction L'écrivain Jonathan Safran Foer aborde en 2002 le destin de la ville dans le roman Tout est illuminé qui sera ensuite adapté au cinéma dans le film du même nom en 2005. Notes Voir aussi Site officiel Bibliographie (en) Samuel Fishman, Geoffrey P. Megargee (dir.) et Martin Dean (dir.), The United States Holocaust Memorial Museum Encyclopedia of Camps and Ghettos, 1933–1945 : Ghettos in German-Occupied Eastern Europe, vol. II, Indiana University Press, 2012 (ISBN 9780253355997, lire en ligne), p. 1507-1508. Articles connexes Histoire des Juifs en Pologne Portail du judaïsme Portail de l’Ukraine Portail de la Pologne Portail de l’Empire russe Portail de la Seconde Guerre mondiale
Trohîmbrid

Trohîmbrid (în rusă Трохимброд, transliterat: Trohimbrod, în ucraineană Трохимбрід, transliterat: Trohîmbrid, în poloneză Sofievka / Zofiówka) a fost un sat fondat în 1835. Cu o suprafată de 1.728 de acri era localizat în vestul Ucrainei, dar care era o parte a Poloniei, la vreo 30 km în nord-estul orașului Luțk. Istoria Trohîmbrid a avut o populație de 1.200 (235 de familii) de locuitori în 1889, care a crescut la 1.580 de locuitori în 1897. În desfășurarea Războiului Polonez-Sovietic, orașul a fost capturat de Polonia. În 1938 populația evreiască a crescut până la 3.000 de locuitori. Au fost 7 sinagogi în Trohîmbrid. În 1940 orașul și Ucraina de Vest a devenit o parte a Uniunii Sovietice. Rabinul a fost Gershon Weissmann. Comuniștii l-au exilat în Siberia. Mai târziu, când naziștii au ocupat Ucraina, ei au format un ghetou în Trohîmbrid, aducând evrei din satele din apropiere. Ghetoul a fost lichidat de naziști în august și septembrie 1942. Aproape toți evreii din Lozișt (un sat vecin cu Trohîmbrid) au fost uciși ca evreii din Volînia. Poliția locală ucraineană i-a ajutat pe evrei. Nu mai mulți de 200 de evrei din Trohîmbrid și din locuri din apropiere au supraviețuit masacrului. Întregul sat a fost distrus de foc. Acum se găsesc numai păduri și terenuri. Cațiva săteni au încercat să scape de execuție și de distrugere. La sfârșitul războiului, supraviețuitorii numărau între 33 și 40; majoritatea au fost găsiți într-un loc de lângă Luțk. Trohîmbrid în literatură O versiune literară a ștetl-ului (satului) Trachimbrod, lansată în 2002 și intitulată Totul e iluminat (Everything is illuminated) de Jonathan Safran Foer, ca în filmul din 2005, inspirat din carte. Povestea lui Safran Foer descrie evenimente în sat între 1791, anul în care shtetl-ul a fost prima dată numit și 1941, când a fost distrus în război. Protagonistul lui Safran Foer (care poartă numele autorului, care este cunoscut și ca „Eroul”) vine în Ucraina să vadă o femeie numită Augustine, care l-a salvat pe bunicul lui în vremea războiului.
Трохимброд

Трохимброд (укр. Трохимбрід) — еврейское местечко, существовавшее на Западной Украине с конца XVIII века до 1942 года. С 1921 по 1940 годы входило в состав Польши. Расположено в 30 километрах к северо-востоку от Луцка, рядом с ныне существующими деревнями Яромель и Клубочин. Также известно как Софиевка или Зофиёвка (пол. Zofiówka), в честь русской царевны Софьи, разрешившей создать в этом месте еврейское поселение. В 1942 году полностью уничтожен нацистами вместе с населением. История Трохимброд был основан в 1835 году как деревня, выросшая затем в небольшой городок. Население выросло до 1 200 человек (235 семей) в 1889 году и до 1 580 человек в 1897 году. В ходе Советско-Польской войны городок отошёл к Польше. К 1938 году еврейское население выросло до 3 000 человек. Большая часть населения занималась сельским хозяйством и дублением кожи. В Трохимброде было семь синагог. В 1940 году вместе со всей Западной Украиной городок отошёл к Советскому Союзу (по пакту Молотова — Риббентропа). В то время раввином был Гершон Вейсман. Коммунисты сослали его в Сибирь после того, как обвинили в участии в подпольной торговле солью. Когда позже нацисты оккупировали Украину, они создали в Трохимброде гетто и свезли сюда евреев из соседних городов и деревень. Трохимбродское гетто было ликвидировано самими нацистами в августе и сентябре 1942 года. Большинство евреев Трохимброда, а также соседнего волынского городка Лозишт (''Lozisht'') были убиты. Местная полиция помогала убивать евреев, и сбежать из гетто удалось не более чем 200 евреям. Им помогали партизаны из соседней украинской деревни Клубочин. За помощь этим партизанам и евреям немцы при содействии вспомогательной полиции расстреляли 137 жителей деревни Клубочина и около 50 жителей польской колонии Оборки, включая десятки детей. Сам Трохимброд был полностью уничтожен огнём. Сейчас на этом месте остался только лес и поля. Некоторым местным жителям удалось избежать казни. В конце войны в живых осталось, по разным данным, от 33 до 40 местных жителей. Все они были найдены в окрестностях Луцка. Трохимброд в художественной литературе Впервые в художественной литературе Трохимброд появился в 2002 году в романе Джонатана Сафрана Фоера «И всё осветилось». В 2005 году на её основе был снят фильм «И всё осветилось». История Сафрана Фоера описывает события в деревне между 1791 годом, к которому относится первое упоминание о Трохимброде, до 1942 года, когда он был разрушен в ходе войны. Герой Сафрана Фоера приехал на Украину, чтобы найти женщину по имени Августина, которая спасла жизнь его деду. В 2011 году исследователь Авром Бендавид-Валь издал книгу «Пустые небеса: открывая потерянный город Трохимброд» об истории и уничтожении городка. Позже на основе книги был снят документальный фильм «Потерянный город». Источники Ссылки Сайт сообщества выходцев из Трохимброда и Лозишта.