NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kyiv School of Economics

Die Kyiv School of Economics (KSE Київська школа економіки) ist eine private Hochschule in Kiew, deren Masterstudiengänge von der Universität Houston anerkannt werden. Geschichte Die Hochschule ist aus dem 1996 vom Economic Education and Research Consortium und der Eurasia Foundation eingerichteten englischsprachigen Programm Master of Economics hervorgegangen. 2006 wurde das Masterprogramm ausgeweitet zur unabhängigen Hochschule KSE. Ein Jahr später wurde dieses Masterprogramm von der Universität Houston anerkannt und die KSE zu einem auswärtigen Campus erklärt. 2013 wurde der eineinhalbjährige Studiengang MA in Business and Finance Economics eingeführt. 2015 sind zum ersten Mal Ehemalige der Hochschule in die Managementebene derselben eingezogen. Ebenfalls wurden neue MBA Aufbaustudiengänge angeboten und Forschungsprojekte zur Transparenz und Abrechnung von öffentlichen Aufträgen und Leistungen aufgelegt, die in Zusammenarbeit mit dem Projekt „Harmonization of Public Procurement System in Ukraine with EU standards“ erfolgten. In diesem Rahmen wurde das Centre of Excellence in Procurement als Forschungs- und Entwicklungszentrum eingerichtet. 2017 richtete die KSE zwei neue MA-Studiengänge in Mathematical Economics und in Econometrics sowie einen weiteren in Public Policy and Governance ein. Im folgenden Jahr wurden die Masterprogramme vom Ministerium für Bildung und Wissenschaft der Ukraine akkreditiert. 2018 wurde das Programm der KSE ausgeweitet auf die Gebiete Künstliche Intelligenz und Datenanalyse. Ferner wurde ein Bachelorprogramm in Volkswirtschaft und Betriebswirtschaft gemeinsam mit der Stockholm School of Economics in Riga begonnen. Im Studienjahr 2021–22 wurden zwei neue Bachelor-Studiengänge Economics and Big Data sowie IT and business analysis aufgelegt. Studiengänge Bachelor-Studien der Fachrichtungen Recht, Wirtschaft und Informationstechnologie. Master-Studien in Betriebswirtschaft und Finanzwirtschaft sowie Wirtschaftsanalyse. Master of Business Administration (MBA) in den Fachrichtungen digitale Transformation, Management, Führung öffentlicher Unternehmen. Promotion in Agrarwissenschaft (Agri Food Economics). Sponsoren Die Kapitalanlagegesellschaft Dragon Capital, die Schwedische Regierung, die Investmentgesellschaft Invest Capital Ukraine (ILU) und die First Ukrainian International Bank (PUMB). Wohltätigkeitsstiftung Die 2007 gegründete Charity Foundation hat sich angesichts des russischen Überfalls 2022 zum Ziel gesetzt, 10 Millionen US-Dollar zu sammeln und damit Erste Hilfe und Schutzausrüstungen zu beschaffen, die den staatlichen Nothilfediensten, den paramedizinischen Organisationen und den ukrainischen Territorialverteidigungskräften zum Schutz vor der russischen Aggression dienen sollen. Einzelnachweise
Kopači (obec)

Kopači (ukrajinsky Копачі, rusky Копачи) byla vesnice, která ležela přibližně 11 kilometrů od Černobylu, 4 kilometry od Černobylské jaderné elektrárny a 8 kilometrů od města Pripjať. Nachází se na pravém břehu povodí řeky Pripjať, v Ivankovském rajónu Kyjevské oblasti, a je včleněna do desetikilometrové černobylské zóny. Časová zóna – Východoevropský čas, East European Time (EET) UTC+2, letní čas – UTC+3. Název nepochází ze slova „копати“ (kopat), ale od slova „копа“ (kopa), což bylo shromáždění pro náboženské, obchodní nebo právní účely. V roce 1886 zde žilo 774 pravoslavných křesťanů a 92 ortodoxních Židů. Roku 1900 ve vlastnické vesnici (náleželo Sergeji Čeliščevu) žilo 334 obyvatel a bylo zde 56 domů. Stál zde farní dřevěný kostel zasvěcený mučednici Paraskevě, postavený v roce 1742 a zničen v roce 1927 spolu s ikonami a církevními potřebami. Vesnice se rychle rozrůstala mezi léty 1980-1986 a před havárií zde žilo 1 114 obyvatel. Po katastrofě Černobylu (1986) byla vesnice kontaminována radioaktivním spadem a následně evakuována a v současnosti je obklopena uzavřenou černobylskou zónou, od roku 1986 je opuštěna. Většina původních obyvatel odešla do města Lechnivka v Kyjevské oblasti, vzdáleného 150 km. Poté, co byla vesnice úřady evakuována, byly všechny domy strženy. Z budov byla zachována pouze mateřská školka a obecní úřad. Z jakého důvodu byly tyto domy zachovány, dnes již nejspíše nikdo neví. V Kopači zůstal také zachován pomník vojákům Rudé armády z let 1941–1945. Kopači nebyla jedinou vesnicí trpící osudem Černobylské jaderné katastrofy. Jediné stopy, které zbyly po této obci, jsou řady kopců a malý počet přežívajících stromů, které jsou součástí místní flóry. Každý kopec obsahuje pozůstatky jednoho domu a je zakončen nápisem se znakem mezinárodního symbolu radioaktivity. Vesnice byla vyřazena z evidence v roce 1999. Zajímavost Prostředí vesnice bylo použito ve hře S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat. Zde je vesnice součástí lokace Janov (Jupiter). Reference Literatura рос. дореф. Похилевичъ Л. Сказанія о населенныхъ мѣстностяхъ Кіевской губерніи. — Кіевъ, 1864. Список населенных мест Киевской губернии. – К., 1900. Лаврентій Похилевич. Краєзнавчі праці. – Біла Церква:Видавець О.Пшонківський, 2007. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kopači na Wikimedia Commons
Kopatschi

Kopatschi (ukrainisch Копачі, russisch Копачи) ist ein verlassener Ort in der Ukraine in der Sperrzone von Tschernobyl. Es liegt an der Straße von Prypjat nach Tschernobyl westlich des Kühlsees des Kernkraftwerks Tschernobyl. Der Ort hatte bis 1986 etwa 1.100 Einwohner. Durch die Nuklearkatastrophe von Tschernobyl am 26. April 1986 wurde Kopatschi sehr stark radioaktiv kontaminiert und in der Folge evakuiert. Die Häuser der Bewohner wurden niedergerissen und der Schutt samt dem Inventar der Häuser in ein atomares Zwischenlager gebracht. Hierdurch geriet jedoch die Radioaktivität tiefer in den Boden und weiter zum Kühlsee des Kernkraftwerks hin. Daher führte man in den anderen Orten keine Abrisse mehr durch. Als Gebäude noch vorhanden ist der ehemalige Kindergarten, ein Steinhaus, sowie das Denkmal, das im Ort an die Befreiung von der deutschen Besatzung im Zweiten Weltkrieg erinnert. Weblinks Einzelnachweise
Kopachi

Kopachi (Ukrainian: Копачі; Russian: Копачи) is a former village near Chernobyl, Ukraine, just south-west of the Pripyat River Basin. After the Chernobyl disaster in 1986, the village was contaminated by fallout and subsequently evacuated and is now within the Chernobyl Exclusion Zone; thus it has been abandoned since 1986. History After Kopachi village was evacuated by the authorities, all the houses were torn down and buried, as an experiment. This village was not the only village suffering this fate as a result of the Chernobyl disaster. The only traces left of the village today is a series of mounds and a few surviving trees which are not part of the local native flora. Each mound contains the remains of one house and is topped by a sign with the international radiation symbol. The Chernobyl disaster highly contaminated Kopachi with high-level radioactive fallout. A kindergarten and one other brick building are the only architectural structures that remain standing; all other buildings were bulldozed. The government did not recognize the fact that these highly contaminated buildings and houses would seep radioactive isotopes into the water table. Burying the buildings drove radiotoxins deeper into the environment. The soil and water surrounding the former village remain contaminated with radioactive materials including plutonium, strontium-90, and caesium-137. Other villages in the exclusion zone faced a similar fate, thus polluting the aquifer. Kopachi belonged to Chernobyl Raion from 1923. After the disaster, in 1988, the raion was dissolved and merged into the neighbouring Ivankiv Raion. The raion was abolished on 18 July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Kyiv Oblast to seven. The area of Ivankiv Raion was merged into Vyshhorod Raion. From February to April 2022, Kopachi was occupied by Russian forces as a result of the Russian invasion of Ukraine. Geography The village, located a few kilometers south of the Chernobyl Plant and close to its cooling pond, lies on the road between Pripyat and Chernobyl. Other near settlements are the villages of Leliv and Yaniv. Gallery References External links Media related to Kopachi at Wikimedia Commons
Kopachi

Kopachi (Копачі en ucraniano) fue una localidad ucraniana localizada cerca de Chernóbil. Tras el accidente de 1986, la localidad fue contaminada y posteriormente evacuada permaneciendo así desde entonces. Tras la evacuación de Kopachi, las autoridades (como experimento) destruyeron los hogares y los enterraron a continuación siendo esta la única localidad que tuvo tal destino como resultado de la catástrofe.​ La única pista que demuestra la ubicación de la población hoy en día es, una serie de montículos que identifica a una casa, la cual es identificada con la señal del símbolo internacional de radiación. La localidad estaba localizada justo al suroeste de la cuenca del río Prípiat. Referencias
Kopatchi

Kopatchi (en ukrainien : Копачі) est un village abandonné de l'oblast de Kiev, en Ukraine. Il est situé à proximité de Tchernobyl, sur la rive sud-ouest de la rivière Prypiat. Il se trouve dans la zone d'exclusion nucléaire de Tchernobyl. Histoire Après l'accident nucléaire de Tchernobyl survenu en 1986, le village a été contaminé par les retombées radioactives et a été évacué. Il est actuellement abandonné. Après son évacuation par les autorités, la plupart des maisons ont été condamnées et enterrées. Seul subsiste le jardin d'enfants. C'est le seul village dans lequel cette opération a été effectuée. Les seules traces du village sont des monticules de végétation ayant survécu aux radiations. Sous chaque petit monticule se trouve un bâtiment hautement radioactif, ce qui explique l'implant de panneaux d'avertissement de danger d'irradiation. Notes et références Portail de l’Ukraine Portail du nucléaire Portail des risques majeurs
Kopači

Kopači era un villaggio vicino a Černobyl', in Ucraina, a sud-ovest del bacino del fiume Pryp"jat', nell'oblast' di Kiev. Dopo il disastro di Černobyl' nel 1986 il paese fu contaminato dal fallout nucleare e successivamente evacuato. Adesso è all'interno della zona di esclusione. Le uniche tracce del villaggio oggi sono una serie di tumuli e un piccolo numero di alberi sopravvissuti che non fanno parte della flora nativa. Ogni tumulo contiene i resti di una casa ed è sormontato da un cartello con il simbolo internazionale di pericolo radiazioni. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kopachi
Kopaczi

Kopaczi (ukr. Копачі) – dawna, nieistniejąca już wieś na Ukrainie, w pobliżu Czarnobyla. Po katastrofie w Czarnobylu w 1986 roku wieś została skażona przez opad promieniotwórczy i w konsekwencji ewakuowana. W 1966 r. w Kopaczach mieszkało przeszło tysiąc osób. U schyłku tego roku postanowiono w bezpośrednim sąsiedztwie wznieść elektrownię jądrową. Prace budowlane zaczęły się na początku lat 70. XX w.. Historia Po katastrofie elektrowni i ewakuacji ludności Kopaczi, władze, w ramach eksperymentu, kazały rozebrać wszystkie domy i zakopać je w ziemi. Wioska była jedyną z okolicznych wsi, którą spotkał taki los w wyniku katastrofy czarnobylskiej. Jedynymi śladami wsi, które przetrwały do dziś, są szeregi kopców. Każdy kopiec zawiera pozostałości jednego domu i jest oznaczony znakiem międzynarodowego symbolu promieniowania. Pomiar dawki promieniowania przy pomocy licznika Geigera wykazał przy obszarze kopców poziom 0,25 μSv/h, przy samym słupku ostrzegawczym 0,12 μSv/h (dla porównania w Warszawie zmierzono poziom 0,24 μSv/h) Wysiedlona wioska Kopaczi została umieszczona w grze komputerowej S.T.A.L.K.E.R.: Zew Prypeci jako jedna z lokacji. Przypisy Linki zewnętrzne Kopaczi w Czarnobyl Wiki. wiki.czarnobyl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-21)]. Kopacze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 118 .
Kopachi

Kopachi foi uma vila perto da cidade de Chernobil, na Ucrânia. Após o acidente nuclear de Chernobil, em 1986, o vilarejo foi contaminado por radiação e posteriormente evacuado. Atualmente está dentro do raio da zona de exclusão de Chernobil, assim abandonada em 1986. Foi o único assentamento humano afetado pelo desastre de Chernobil que teve todas as suas casas derrubadas e enterradas. Referências
Копачи (Киевская область)

Копачи́ (укр. Копачі) — захороненное село в 4 км от ЧАЭС на левом берегу реки Припять в Иванковском районе Киевской области. Было уничтожено в процессе ликвидации последствий аварии на Чернобыльской АЭС. Село Копачи находится в 10-километровой зоне отчуждения ЧАЭС близ посёлка Янов, на расстоянии 3,9 км от 4-го энергоблока. История Одно из первых упоминаний о селе датировано 1685 годом. Название произошло не от слова копать, а от копа (купа) — народного схода для религиозных, торговых или судебных нужд. В 1886 году здесь проживало 774 православных и 92 еврея (во всём приходе). В 1900 году в собственническом селе (принадлежало Сергею Челищеву) проживало 334 жителя, было 56 дворов. Действовала церковно-приходская деревянная церковь великомученицы Параскевы, построенная в 1742 году и уничтоженная в 1927 году вместе с иконами и церковной утварью. Бурно развивалось в 1980-х, перед аварией в селе проживало 1114 жителей, однако после аварии, произошедшей 26 апреля 1986 г., село стало частью зоны отчуждения ЧАЭС. В 1988 году было принято решение о полной ликвидации села ввиду сильнейшего радиационного загрязнения. Ещё одной веской причиной ликвидации стало то, что на протяжении двух лет местные жители пытались вернуться в свои дома. Жители Копачей были переселены в село Лехновка Барышевского района. На данный момент территория бывшего села необитаема, в связи с чем произошёл огромный прирост численности фауны. На территории села сохранилось здание детского сада и постройки машинно-тракторной станции. В апреле 2020 г. в Копачах произошёл пожар, в результате которого остатки села сгорели. Примечания Ссылки Сайт Чернобыльской Зоны Отчуждения Воспоминания о с. Копачи ликвидатора И. И. Шкавро
Kopači (vas)

Kopači (ukrajinsko Копачі) je vas blizu Černobila v Kijevski oblasti v Ukrajini, jugozahodno od porečja reke Pripjat. Po jedrski nesreči v Černobilu leta 1986 je bila vas onesnažena z radioaktivnostjo, nato pa evakuirana in je zdaj v Černobilskem izključitvenem območju. Vas je zapuščena od leta 1986. Glej tudi Černobilsko izključitveno območje Černobilska nesreča Reka Pripjat Sklici
Promswjasbank

Die Promswjasbank PSB (russisch Промсвязьбанк) ist eine russische Bank, die vor allem den Mittelstand bedient. Sie gehörte zur Firmengruppe der Brüder Dimitri und Alexei Ananjew. 2017 wurde sie unter die Zwangsverwaltung der russischen Zentralbank gestellte und ist seither eine Spezialbank für staatliche Rüstungs- und Großaufträge. Geschichte Die Promswjasbank wurde 1995 gegründet. Zum 1. Juli 2006 lagen die Vermögenswerte bei 130,8 Milliarden Rubel und das Eigenkapital bei 13,8 Milliarden Rubel. Das Aktienkontrollpaket gehört den Brüdern Ananjew; diese waren oder sind noch in anderen Branchen (IT, Massenmedien, Versicherung, Industrie und Immobilien) tätig. Im September 2006 wurde der Bank eine Aktienemission zugunsten der deutschen Commerzbank genehmigt, danach hielt die Commerzbank 15,32 Prozent der Anteile. Die Promswjasbank galt Mitte 2006 als die zwölftgrößte Bank in Russland. Sie hatte damals etwa 4.000 Beschäftigte und 115 Filialen. 2012 verkaufte sie sie, rechtzeitig vor Beginn einer Rubelkrise. Die Promswjasbank ist eine russische Aktiengesellschaft (Joint Stock Company): 50,034 Prozent werden von der Promswjas Capital B.V. (Niederlande) der Brüder Dimitri und Alexej Ananjew 11,75 Prozent werden durch die Europäische Bank für Wiederaufbau und Entwicklung gehalten. Zum Ende des Jahres 2017 musste die Bank, die, gemessen an den Vermögenswerten als das neuntgrößte Geldhaus des Landes zählt, mit einem großen Kapitalzuschuss durch die russische Zentralbank unterstützt werden. Dmitri Ananjew, der Mehrheitseigentümer der privaten Bank, übergab die Kontrolle an die Währungshüter. Am 28. Februar 2022 setzte die Europäische Union Vorstand Pjotr Fradkow im Zusammenhang mit dem Überfall Russlands auf die Ukraine 2022 auf eine schwarze Liste. Bereits zwei Tage zuvor war die Promswjasbank aus SWIFT ausgeschlossen worden. Weblinks Die Homepage der Bank (russisch) Einzelnachweise
Promsvyazbank

Promsvyazbank (PSB) est une banque russe. Histoire Le 22 février 2022, le Royaume-Uni sanctionne Promsvyazbank et quatre autres banques russes à la suite de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, suivi le 24 février 2022 par les États-Unis qui sanctionnent également une autre banque publique Vnesheconombank. Références Portail de la Russie Portail de la finance Portail des entreprises
Park Peremohy Stadium

Park Peremohy (Trudovi Rezervy) is a football stadium located in Mykolaiv, Southern Ukraine. The seating capacity of the stadium is 5,000 seats. The stadium is located in northern part of the city at the Victory Party (Park Peremohy). The latest reconstruction of the stadium started in 2013 and was finally ended in 2017. References External links Photo. UA-Football. 23 June 2017 "Sports town" is an urban object that must become a valuable attraction of our city and the region, Hennadiy Nikolenko («Спортивне містечко – це той об’єкт, який має стати родзинкою нашого міста та області», - Геннадій Ніколенко). Sports portal of Mykolaiv Oblast.
Парк Перемоги (стадіон)

Стадіон «Парк Перемоги» (колишня назва — Трудові резерви) — футбольно-легкоатлетичний стадіон у Миколаєві. Вміщує 5 000 глядачів. Розташований у північній частині міста поряд із Парком Перемоги. Остання реконструкція стадіону розпочалася в 2013 році й остаточно була завершена в 2017 році. Примітки Посилання Профіль стадіону [Архівовано 3 березня 2022 у Wayback Machine.] на сайті footballfacts.ru (рос.) Миколаїв-2 може проводити свої матчі в парку Перемоги [Архівовано 24 лютого 2022 у Wayback Machine.] «Спортивне містечко – це той об’єкт, який має стати родзинкою нашого міста та області», - Геннадій Ніколенко (архівна версія)
Sumy urban hromada

Sumy urban territorial hromada (Ukrainian: Сумська міська територіальна громада, romanized: Sumska miska terytorialna hromada) is one of Ukraine's hromadas. It is located in Sumy Raion, Sumy Oblast, and its administrative centre is the city of Sumy. The hromada has an area of 349.0 km2 (134.7 mi2), as well as a population of 279,620 (as of 2023). It was originally established as an amalgamated hromada on 24 April 2019 before being expanded into its current form as part of decentralisation in Ukraine. Composition In addition to one city (Sumy), the hromada includes 20 villages: Bytytsia Kardashivka Khomyne Kyryiakivshchyna Lypniak Mykilske Pishchane Pushkarivka Radkivka Rybtsi Shevchenkove Stetskivka Trokhymenkove Vakalivshchyna Velyka Chernechchyna Verkhnie Pishchane Vilshanka Zahirske Zelenyi Hai Zhyteiske References
Сумская городская община

Сумская городская община (укр. Сумська міська громада) — территориальная община в Сумском районе Сумской области Украины. Административный центр — город Сумы. Образована 24 апреля 2019 путём присоединения Песчанского сельского совета к Сумскому городскому совету. Расположение Сумская область находится в северо-восточной части Украины. Город Сумы является областным центром Сумской области, расположенным на реке Псел на высоте 165 метров над уровнем моря. Население Численность населения района в укрупнённых границах — 449,4 тыс. человек. Численность населения района в границах до 17 июля 2020 года по состоянию на 1 января 2020 года — 61 836 человек, из них городского населения — 10 588 человек, сельского — 51 248 человек. Примечания
Сумська міська громада

Сумська міська громада — територіальна громада у Сумській області України. Адміністративний центр — місто Суми. Історія Утворена 24 квітня 2019 року шляхом приєднання Піщанської сільської ради до Сумської міської ради обласного значення. 21 жовтня 2020 року до складу Сумської міської територіальної громади включені сільські територіальні громади: Стецьківська, Битицька і Великочернеччинська та утворені відповідні старостинські округи. Населені пункти У складі громади — 21 населений пункт: місто Суми; села у таких старостинських округах: Піщанський старостинський округ: Піщане; Верхнє Піщане; Житейське; Загірське; Кирияківщина; Трохименкове; Битицький старостинський округ: село Битиця; село Вакалівщина; село Зелений Гай; село Микільське; село Пушкарівка Великочернеччинський старостинський округ село Велика Чернеччина село Вільшанка село Липняк село Хомине Стецьківський старостинський округ село Стецьківка; село Кардашівка; село Радьківка; село Рибці; село Шевченкове. Примітки
Mănăstirea Sfinții Constantin și Elena din Ismail

Mănăstirea Constantin și Elena din Ismail (în rusă Измаильский Константино-Еленинский монастырь, în ucraineană Церква Констянтина та Олени), cunoscută în perioada interbelică drept Biserica Episcopală sau Catedrala Episcopală, este o mănăstire de călugări din cadrul Eparhiei de Odesa și Ismail a Bisericii Ortodoxe Ucrainene, situată în orașul Ismail. A fost întemeiată în anul 2001. Starețul mănăstirii este episcopul de Bolgrad, Serghie Mihailenko (din 2002). Istorie Pe locul actualei mănăstiri exista încă din a doua jumătate a secolului al XIX-lea o biserică de lemn în cinstea Sfântului Cneaz Vladimir, care funcționa ca metoh al Eparhiei Dunării de Jos. Această biserică a ars. În anul 1930, la inițiativa episcopului Dionisie Erhan, s-a luat decizia construirii unui nou lăcaș de piatră. Proiectul noii biserici a fost realizat de arhitectul Ulinici, în stil neoromânesc. Construcția s-a făcut din contribuțiile enoriașilor și ale episcopiei, fiind deschis și un credit la o bancă românească. În 1935 lucrările au fost finalizate, iar în 1936 biserica a fost sfințită în cinstea Sfinților Împărați Constantin și Elena. Atât pe lângă biserica Sfântului Vladimir, cât și pe lângă cea a Sfinților Constantin și Elena au existat, la un moment dat, comunități monahale. În 1962, biserica a fost închisă de autoritățile sovietice. Obiectele de cult au fost transferate în alte biserici, iar icoana făcătoare de minuni a Maicii Domnului „Floarea Binemirositoare” a fost dusă la Catedrala Schimbării la Față din orașul Bolgrad, unde s-a păstrat până în 2004. În clădire a fost deschis un muzeu al ateismului. Crucile de pe altar și de pe cupolă au fost îndepărtate, dar cea de pe clopotniță nu a putut fi demontată nici cu ajutorul unui tractor. La 9 februarie 1992, biserica a fost redeschisă. În 2001, cu binecuvântarea mitropolitului de Odesa și Ismail, Agatanghel Savvin, a fost reînviată comunitatea monahală. Prin decizia Sfântului Sinod al Bisericii Ortodoxe Ucrainene din 24 decembrie 2001, a fost întemeiată Mănăstirea de călugări Constantin și Elena din Ismail. În 2004, icoana Maicii Domnului „Floarea Binemirositoare” a fost readusă în mănăstire. Din 2007, mănăstirea publică lunar buletinul „Glasul obștii”. În 2009, comunitatea număra 15 monahi. În 2010, a fost compus un acatist al Maicii Domnului în cinstea icoanei sale izmailene „Floarea Binemirositoare”. În 2011, a fost deschis site-ul oficial al mănăstirii. În 2014, s-au finalizat picturile trapezei, iar în septembrie același an icoana „Floarea Binemirositoare” a fost recunoscută pentru cinstire la nivel eparhial. La 15 noiembrie 2015, arhimandritul Serghie Mihailenko a fost hirotonit episcop de Bolgrad, vicar al Eparhiei de Odesa, păstrând totodată funcția de stareț al mănăstirii. Galerie Note Legături externe Materiale media legate de Mănăstirea Sfinții Constantin și Elena din Ismail la Wikimedia Commons