NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Velykyi Khodachkiv

Velykyi Khodachkiv (Ukrainian: Великий Ходачків, Polish: Chodaczków Wielki) is a selo in Ternopil Raion, Ternopil Oblast, Ukraine. It lies on the banks of the Rudka river, on the rail line from Ternopil to Rohatyn. Velykyi Khodachkiv belongs to Pidhorodnie rural hromada, one of the hromadas of Ukraine. The population is 1394 people (2003 census). The first mentions of the village date back to 1758. On 16 April 1944 the village was almost totally razed. Of the 710 houses in the village only 30 were left standing. From 1944-46, 210 ethnic Ukrainian families from prewar Poland were resettled there. History The village was the location of the Chodaczków Wielki massacre during World War II. Chodaczków Wielki was an ethnically Polish village before the Soviet invasion of Poland. According to Polish historian, Grzegorz Hryciuk, on 16 April 1944 the village was destroyed by the Ukrainian 4th SS Police Regiment then subordinated to SS-Galizien. The estimates of victims range from 250 to 854. Chodaczków Wielki massacre is alleged to have been one of the biggest massacres of Poles in the region of Eastern Galicia. Poles who escaped the massacre buried the dead in a communal grave, in front of the local Roman Catholic church. After the World War II, Polish survivors were forced to leave the village, deported by the Soviet authorities to new communist Poland. They settled as a group around Gogolin and Niemodlin in the Opole Voivodeship. Until 18 July 2020, Velykyi Khodachkiv belonged to Kozova Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ternopil Oblast to three. The area of Kozova Raion was merged into Ternopil Raion. See also Massacres of Poles in Volhynia Huta Pieniacka massacre Pidkamin massacre Footnotes Sources War crimes of Ukrainian soldiers SS-Galizien Archived 2012-10-11 at the Wayback Machine Memoirs of Teofila Kolodenna, born in 1929 in Chodaczkow Wielki Table with number of victims in Tarnopol poviat External links Chodaczków w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego Великий Ходачків
Chodaczków Wielki

Chodaczków Wielki (ukr. Вели́кий Хода́чків) – wieś w rejonie tarnopolskim obwodu tarnopolskiego, założona w 1758 r. W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Chodaczków Wielki w powiecie tarnopolskim województwa tarnopolskiego. Wieś liczy 1392 mieszkańców. Znajduje tu się przystanek kolejowy Chodaczków Wielki, położony na linii Tarnopol – Stryj. Historia W 1921 r. wieś miała 500 zagród i 2949 mieszkańców w tym 2492 Polaków, 417 Rusinów i 40 Żydów. W 1931 r. liczba zagród wzrosła do 576 a mieszkańców do 3022. 17 września 1939 wieś została zbombardowana przez lotnictwo sowieckie. W sumie w tym dniu sowieci zrzucili 240 bomby burzące i odłamkowe niszcząc stacje kolejowe Krasne i Chodaczków Wielki. W kwietniu 1944 wieś została spalona przez 4 pułk policji SS, złożony z ukraińskich ochotników pod dowództwem niemieckim. Zamordowano od 250 do ponad 850 Polaków. Ocaleni zostali przesiedleni w nowe granice Polski. Spora część zamieszkała w Gajkowie koło Wrocławia oraz w Łące Prudnickiej koło Prudnika. Na miejsce wysiedlonych Polaków w latach 1944–1946 władze przesiedliły z Polski 210 rodzin ukraińskich. Przypisy Linki zewnętrzne Chodaczków 1.) wielki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 604 . Chodaczków Wielki na stronie Rady Najwyższej Ukrainy Zdjęcia cmentarza Katalog pomników. cmentarzepodola.sztuka.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-01)].
Velîkîi Hodacikiv, Kozova

Velîkîi Hodacikiv (în ucraineană Великий Ходачків) este o comună în raionul Kozova, regiunea Ternopil, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Velîkîi Hodacikiv era vorbitoare de ucraineană (99,71%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Великий Ходачков

Великий Ходачков (укр. Великий Ходачків, пол. Chodaczków Wielki) — село в Подгороднянской сельской общине Тернопольского района Тернопольской области Украины. Код КОАТУУ — 6123081101. Население по переписи 2001 года составляло 1392 человека. Географическое положение Село Великий Ходачков находится у истоков реки Высушка, ниже по течению на расстоянии в 3 км расположено село Городище. Через село проходят автомобильная дорога М-12 (E 50) и железная дорога, станция Ходачков-Великий. История Первое упоминание о селе в литературе — 1758 год. 15 апреля 1944 г. было убито 365 мирных жителей, почти полностью сожжено село, из 710 домов уцелело только 30. В 1944—1946 годах из Польши переселено в Великий Ходачков 210 украинских семей. Польские источники утверждают, что этническая чистка, которую они называют Великоходачковской резнёй, состоялась там во время Второй мировой войны. 16 апреля 1944 года, что село было уничтожено украинской дивизией СС Галичина. Польские источники утверждают, что было убито 862 поляка, и около 500 домов были сожжены. Одна из бывших польских жительниц Великого Ходачкова вспоминает, что украинцы сказали им уйти, но не припоминает, что поляки были убиты, и не свидетельствует об участии украинских солдат. Великоходачковская бойня, как утверждается, была одним из самых массовых убийств поляков в регионе Восточной Галиции. Также утверждается, что поляки, которые избежали резни, схоронили погибших в братской могиле перед местным костёлом. После второй мировой войны выжившие поляки были вынуждены покинуть село, переселившись в коммунистическую Польшу по договору обмена населением. Они поселились вокруг Гоголина и Немодлина в Опольском воеводстве. До 2020 года входило в Козовский район. Памятники и достопримечательности церковь Покрова Божьей Матери (1888), могила с памятником (белый мрамор) писателя отца Тимофея Бордуляка. братская могила жертв погрома 15 апреля 1944 г. восстановлены: бюст Герою Советского Союза В. Чалдаеву (1980), погибшему в горящем танке, мемориальная доска с барельефом (1988; скульптор М. Невеселый), памятник Т. Бордуляку (1991; скульптор Р. Вильгушинский; архитектор Б. Гаврилюк). Социальная сфера Средняя школа, клуб, библиотека, ФАП, «Будмонтажмеханизация», СМПК-2. Известные люди, которые родились в Великом Ходачкове Иероним Стройновский — польский правовед, экономист, государственный и религиозный деятель, Валериан Стройновский — польский и российский юрист, сенатор. инженеры: И. Баюс, С. Криль, Д. Старущак, изобретатель, рационализатор И. Гаврышко, полковник И. Гаврышко, кандидат экономических наук М. Хопчан. Проживали: 1905—1936 писатель, Т. Бордуляк. Примечания
Saint Volodymyr Hill

The Volodymyrska Hill or Saint Volodymyr Hill (Ukrainian: «Володимирська гірка», romanized: "Volodymyrska hirka") is a large 10.6 hectares (0.106 km2) park located on the steep right-bank of the Dnipro River in central Kyiv, the capital of Ukraine. Its most famous and prominent landmark is the Monument to Prince Volodymyr. The monument, with its prominent location and overlooking the scenic panorama of the left-bank of Kyiv, has since become one of the symbols of Kyiv, often depicted in paintings and photographic works of the city. The Hill provides an excellent panorama of the Dinpro River, the Left Bank, and Podil. History The first historical reference to Volodymyr Hill was in the Primary Chronicles of Kyivan Rus, where it describes Sviatopolk II of Kyiv building the St. Michael's Golden-Domed Cathedral in 1108. The hill, on which the cathedral was built, was a citadel within the ancient part of Kyiv, built by and named after Iziaslav I of Kyiv. Volodymyrska Hill park was established in the mid-19th century, its name reflecting the Monument to Prince Volodymyr which was erected in 1853 in the park. Volodymyrska Hill originally only referred to a park located at the highest and middle terraces of the historic St. Michael's Hill, which was named after St. Michael's Golden-Domed Cathedral and Monastery. However, the name "St. Michael's Hill" went into decline after destruction of the cathedral and the renaming of local streets by the Soviet regime in the 1930s. Construction of the terraces as they appear today started in the 1840s. Volodymyrska Hill park became the first free-of-charge public park in Kyiv. Other landmarks In 1902 at the upper part of the terrace next to Saint Alexander's Church, a pavilion with a Golgotha panorama was opened, though this was destroyed in 1935 by the Soviet regime. A street which passes through the park's hilly landscape on the eastern side is the cobblestone Saint Volodymyr Descent. At the park's northern end, the Kyiv Funicular serves (mostly for tourists) as a transport connection between Kyiv's Upper Town neighborhood and the historic commercial district of Podil. As an alternative to the funicular, and adjoining it, is a long staircase. Across the funicular tracks to the north a park zone extends onto the Old Kyiv Hill which separates the Upper city (Old Kyiv) from the Lower city (Podil). Ukrainian House is located near the park's southern border by the Three Saints Street (vulytsia Tryokhsvyatytelska). In the same vicinity is located the Institute of Philosophy. A feature of the park is a wrought-iron gazebo which was installed in 1899 through the sponsorship of a rich Moscow merchant and oil magnate Vasily Kokorev, who was very much impressed by Kyiv's beauty. This gazebo soon became the favorite spot of meetings and rendezvous. Since 2019, a glass pedestrian bridge has connected the park with Khreshchatyi Park. Gallery See also Andriyivskyy Descent Monument to Prince Volodymyr Saint Volodymyr Descent References
Colina de San Volodimir

La colina de San Volodimir es un gran parque de 10,6 hectáreas ubicado en la orilla derecha del río Dniéper en el centro de Kiev, Ucrania. Su atracción más destacada es el monumento al príncipe Volodimir. El monumento, con unas vistas prominentes de la orilla izquierda de Kiev, se ha convertido en uno de los símbolos de la ciudad, a menudo representado en pinturas y fotografías de Kiev.​ Historia La primera referencia histórica a la colina de Volodimir se encuentra en las Crónicas Primarias de la Rus de Kiev, donde se relata que Sviatopolk II de Kiev construyó la catedral de San Miguel de las Cúpulas Doradas en 1108. La colina, donde se construyó la catedral, era una ciudadela dentro del centro histórico de Kiev, construida y denominada por Izaislav I de Kiev.​ El parque de la colina fue definido a mediados del siglo XIX, con el monumento al príncipe Volodimir erigido en 1853 en el mismo.​ Originalmente se refería únicamente al parque ubicado en las terrazas altas y medias de la histórica colina de San Miguel, tras la construcción de la catedral de San Miguel de las Cúpulas Doradas. Sin embargo, este nombre se perdió tras la destrucción de la catedral y fue renombrado por el régimen soviético en la década de 1930.​ La construcción de las terrazas tal y como pueden observarse actualmente se remonta a 1840. El parque de la colina se convirtió en el primer parque público y gratuito de Kiev.​ Otros monumentos En 1902 se inauguró un pabellón con vistas al Gólgota en la terraza alta junto a la catedral de San Alejandro, aunque fue destruido por el régimen soviético en 1935.​ En el extremo septentrional del parque se encuentra el funicular de Kiev que conecta la ciudad alta de Kiev con el distrito comercial de Podil. Como alternativa al funicular también existen unas escaleras. En el límite meridional del parque se encuentra la Casa de Ucrania en la calle de los Tres Santos, cerca del Instituto de Filosofía.​ Desde 2019 existe el puente sobre la cuesta de Volodimir que une el parque con el parque Khreshchatyi. Referencias
Wołodymyrśka hirka

Wołodymyrśka hirka (ukr. Володимирська гірка) – park miejski o powierzchni 10,6 ha, położony na stromym prawym brzegu Dniepru w centrum Kijowa. Jest jednym z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych parków w mieście. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest pomnik księcia Włodzimierza I Wielkiego, uznawany za jeden z symboli Kijowa. Z parku roztacza się rozległa panorama na rzekę Dniepr, lewy brzeg oraz historyczną dzielnicę Padół. Historia Pierwsza wzmianka o wzgórzu pojawia się w Powieści minionych lat, gdzie opisano budowę monastyru Michajłowskiego o Złotych Kopułach przez księcia Światopełka II w 1108. Samo wzgórze było częścią dawnej cytadeli wzniesionej przez Izjasława I. Park założono w latach 1830-1840. Wzgórze zawdzięcza swą nazwę pomnikowi księcia Włodzimierza I Wielkiego, odsłoniętemu w 1853 na środkowym tarasie. W XIX wieku rozpoczęto zagospodarowanie terenu – tworzono alejki, umacniano zbocza, sadzono drzewa i budowano elementy małej architektury. Obecnie park pełni funkcję reprezentacyjną i rekreacyjną, stanowiąc jednocześnie ważny element krajobrazowy oraz historyczno-kulturowy Kijowa. Budowę współczesnych tarasów rozpoczęto w latach 40. XIX wieku. Był to pierwszy park publiczny w Kijowie dostępny bez opłat. Infrastruktura i przyroda W 1902 przy Konkatedrze Świętego Aleksandra powstał pawilon z panoramą Golgoty, zniszczony w 1935 przez władze sowieckie. Przez park przebiega brukowana ulica Wołodymyrśkyj uzwiz. Na północnym krańcu funkcjonuje kijowski funikular łączący górne miasto z Padołem, równolegle do której biegnie schodkowe zejście. Przy południowej granicy parku znajduje się Ukraiński Dom. Jednym z najbardziej znanych miejsc w parku jest żeliwna altana z 1899, ufundowana przez Wasilija Kokoriewa, moskiewskiego kupca i magnata naftowego, który miał zachwycić się krajobrazem Kijowa. W parku znajduje się również fontanna oraz rzeźba poświęcona Dantemu Alighieri. Wśród drzewostanu dominują gatunki liściaste, takie jak jesion, klon, kasztanowiec i robinia. W parku występują także rzadkie gatunki, m.in. cyprysowiec orzechowy, magnolia szerokolistna, orzesznik owłosiony czy brzoza dahurska. Przypisy
Владимирская горка

Влади́мирская го́рка (укр. Володимирська гірка) — возвышение над правым берегом Днепра в Киеве, парк-памятник садово-паркового искусства местного значения, расположенный на территории Шевченковского района Киевского горсовета. Парк был заложен в середине XIX века. История Освоение и планировка склонов начались в 1830-х годах. В 1853 году на западной части горы был сооружён памятник Владимиру Великому, благодаря которому горку начали называть Владимирской. То же название получил и разбитый на ней парк. Парк был бесплатным, чем привлекал посетителей. За вход в остальные обустроенные парки Киева в то время бралась плата. Около 1900 года на горке была построена панорама «Голгофа». Она не сохранилась, так как была разрушена в 1920-х годах. Композиционный центр парка — памятник князю Владимиру, к которому устремляются аллеи средней террасы, лестницы с верхней террасы и лестницы с Владимирского спуска. Кроме памятника в парке существуют меньшие скульптуры, творения киевских мастеров 1980—1990-х годов. В 1970—1980-х годах на Владимирской горке проводились общегородские выставки цветов. Парку был присвоен статус парк-памятник садово-паркового искусства местного значения Решением Совета Министров УССР от 29 января 1960 года № 105 с площадью 10,6 га. Решением Киевского горсовета от 17 февраля 1994 года № 14 площадь парка была увеличена на 6,3 га до 16,9 га. В 2019 году была проведена полная реконструкция парка и сооружен Пешеходно-велосипедный мост через Владимирский спуск. Описание Парк расположен на верхней и средней террасах Михайловской горы. Верхняя часть этой горы была занята сооружениями города Изяслава и Михайловского Златоверхого монастыря. С Северо-Востока граничит с Почтовой площадью, с Востока — с Владимирским (бывшим Александровским) спуском. Составление, планирование склонов началось в 1830-х годах. В северной части парка проходит линия фуникулёра, в южной находится монументальное здание Украинского дома. Галерея Примечания Ссылки Парк Владимирская горка . Архивировано из оригинала 14 июля 2015 года.
Kijowski Akademicki Teatr Młodzieżowy

Kijowski Akademicki Teatr Młodzieżowy (ukr. Київський національний академічний Молодий театр) – ukraiński teatr dramatyczny z siedzibą w Kijowie. Znany jest również jako Teatr Młodych (ukr. Молодий театр). Od 2019 posiada status instytucji narodowej. Historia Instytucja powstała 14 grudnia 1979 jako Teatr Młodzieżowy (ukr. Молодіжний театр) na zlecenie Ministerstwa Kultury Ukraińskiej SRR. Pierwszy spektakl, Wrócę do ciebie na wiosnę!, wystawiono 26 kwietnia 1980. Już od początku działalności teatr wyróżniał się nowatorskim stylem i otwartością na współczesne tematy społeczne. W jego repertuarze znalazły się m.in. ukraińskie prapremiery Alicji w Krainie Czarów (na podstawie tłumaczenia Borisa Zachodera), komedii Cylinder Eduardo De Filippo i Małej drużyny piłkarskiej Jewhena Szczerbaka. Spektakl Po dwóch zajcach stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych – grany był ponad 800 razy. W 1995 teatr przyjął nazwę „Molodyy Teatr”. W latach 1996–2012 funkcję dyrektora artystycznego pełnił Stanisław Moisejew, który zainicjował otwarcie na międzynarodowe sceny teatralne. Wśród jego współpracowników znaleźli się m.in. Janusz Głowacki czy Jurij Szewczenko. W 2014 teatr został członkiem Europejskiej Konferencji Teatralnej. Przestrzeń i działalność Teatr dysponuje trzema scenami: główną (374 miejsca), kameralną (80 miejsc) oraz mikro sceną (50 miejsc). W ciągu jednego sezonu teatralnego odbywa się od 10 do 12 premier, co umożliwia prezentację co najmniej trzech spektakli dziennie, z wykorzystaniem wszystkich przestrzeni scenicznych. Repertuar teatru obejmuje 51 różnorodnych inscenizacji – od klasyki, jak William Shakespeare, Henrik Ibsenczy Anton Czechow, po współczesnych dramatopisarzy, takich jak Martin McDonagh, Éric-Emmanuel Schmitt czy Tom Stoppard. Spektakle nie pokrywają się gatunkowo ani stylistycznie, co podkreśla artystyczną wszechstronność zespołu. W ciągu jednego sezonu wystawianych jest ponad 600 przedstawień. Teatr regularnie uczestniczy w ogólnokrajowych i międzynarodowych festiwalach, organizuje tournée na terenie Ukrainy oraz inicjuje nowe projekty artystyczne. Instytucja aktywnie wspiera młodych twórców, zachęca do współpracy osoby zaangażowane, kreatywne i otwarte na nowoczesne formy teatru. Każdego roku na scenach teatru odbywają się premiery z udziałem młodych artystów, również w ramach praktyk i staży. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona teatru (ukr.)
Omelno

Omelno (ukr. Омельне, Omelne) – wieś na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, w rejonie łuckim. Ludność - 809 osób (2001). Do 2020 w rejonie kiwereckim. Historia W latach 1942-1943 (do 6 czerwca 1943) nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj dziewięcioro Polaków. Pozostali zostali ewakuowani 5 czerwca 1943 do Przebraża przez tamtejszą samoobronę. 2 października 1943 około 200 członków samoobrony z Przebraża wspólnie z sowieckim oddziałem partyzanckim kpt. Kowalenki zaatakowało Omelno. W wyniku ostrzału we wsi doszło do pożarów. Według strony ukraińskiej (Litopys UPA) zginęło 10 cywilnych Ukraińców, czemu przeczą Władysław i Ewa Siemaszkowie, zdaniem których Omelno było bazą UPA. Po zdobyciu wsi doszło do rekwizycji żywności; według Grzegorza Motyki zabrano kilkanaście sztuk bydła. Postaci związane z Omelnem Józef Ignacy Kraszewski (1812-87) – polski pisarz i publicysta, w 1838 roku osiedlił się wraz z żoną w Omelnie, jako dzierżawca wsi. Założył we wsi park-ogród; istnieje on do dziś jednak w stanie katastrofalnym. Przypisy Linki zewnętrzne Omelno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 410 .
Omelne, Kiverți

Omelne (în ucraineană Омельне) este o comună în raionul Kiverți, regiunea Volînia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației satului Omelne era vorbitoare de ucraineană (99,63%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Омельно (Луцкий район)

Омельно (укр. Омельне) — село в Киверцовской городской общине Луцкого района Волынской области Украине. Код КОАТУУ — 0721884301. Население по переписи 2001 года составляет 809 человек. Почтовый индекс — 45210. Телефонный код — 3365. Занимает площадь 3,064 км². История В 1992 г. селу Макаревичи возвращено историческое название Омельно. До 2020 года входило в Киверцовский район. Ссылки Омельно на сайте Верховной рады Украины (укр.) Примечания
Омельне (Луцький район)

Оме́льне — село в Україні, у Луцькому районі Волинської області. Входить до складу Ківерцівської міської територіальної громади. Населення становить 809 осіб. Назва За радянських часів перейменоване на Макаревичі, в 1992 р. селу повернено історичну назву. Географія На південній стороні від села бере початок річка Грушвиця, притока Стиру. Історія У 1906 році село Колківської волості Луцького повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 38 верст, від волості 12. Дворів 125, мешканців 806. У 2018 — 2020 рр. у складі Тростянецької сільської громади (Волинська область). 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», увійшло до складу Ківерцівської міської територіальної громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Ківерцівського району, село увійшло до складу Луцького району. Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 910 осіб, з яких 407 чоловіків та 503 жінки. За переписом населення України 2001 року в селі мешкало 779 осіб. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Див. також Макаревичівський (парк-пам'ятка садово-паркового мистецтва) Примітки Література Макаре́вичі // Історія міст і сіл Української РСР : у 26 т. / П.Т. Тронько (голова Головної редколегії). — К. : Головна редакція УРЕ АН УРСР, 1967 - 1974. — том Волинська область / І.С. Клімаш (голова редколегії тому), 1970 : 747с. — С.311 Посилання Погода в селі Омельне [Архівовано 19 грудня 2011 у Wayback Machine.] Omelno 1) // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1902. — Т. XV, cz. 2. — S. 410. (пол.)
Lypne

Lypne (ukrainisch Липне) ist der Name folgender Orte in der Ukraine: Lypne (Warasch), Dorf in der Oblast Riwne, Rajon Warasch Lypne (Schytomyr), Dorf in der Oblast Schytomyr, Rajon Schytomyr Lypne (Luzk), Dorf in der Oblast Wolyn, Rajon Luzk Siehe auch: Lipno (Begriffsklärung)
Липне

Білорусь Села: Липне — Берестейська область, Кам'янецький район, Войська сільська рада Липне — Вітебська область, Міорський район, Миколаєвська сільська рада Липне — Вітебська область, Сєнненський район, Ходцевська сільська рада Україна Села: Липне — Волинська область, Луцький район, колишній (до 2020 року) Ківерцівський район Липне — Житомирська область, Житомирський район Липне — Рівненська область, Вараський район Див. також Ліпно (значення)
Sianky

Sianky (Ukrainian: Сянки; Polish: Sianki) is a village in Sambir Raion, Lviv Oblast, Ukraine on the San River. It is located a few kilometers from the border with Poland, in the south-eastern part of Bieszczady. Sianky belongs to Borynia settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. During 966–1018, 1340–1772 and 1918–1939 Sianky was the part of Poland, while during 1772–1918 it belonged to the Austrian empire (later Austrian-Hungarian empire when double monarchy was introduced in Austria). On September 17, 1939, Sianky was incorporated into the Soviet Union, and since the collapse of the Soviet Union in 1991, it is part of independent Ukraine. Until 18 July 2020, Sianky belonged to Turka Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Lviv Oblast to seven. The area of Turka Raion was merged into Sambir Raion. A railway station of Lviv-Uzhhorod railroad is located in Sianky. The village's population was about 500 in 2001. References Notes Sources rada.gov.ua