NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Odessie

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (ukr. Кафедральний собор Успіння Пресвятої Діви Марії) – świątynia rzymskokatolicka zbudowana w Odessie w latach 1844-1853 staraniem polskich i niemieckich katolików i z inicjatywy ks. Grzegorza Razutowicza, według projektu polskiego architekta Feliksa Gąsiorowskiego i szkicu włoskiego architekta Francesco Morandiego. Kościół parafialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Odessie. Historia Kościół wybudowany został w formie bazyliki trójnawowej z transeptem zaznaczonym kopułą na planie krzyża. Wewnątrz użyto białego i szarego marmuru. W głównym ołtarzu umieszczono obraz Wniebowzięcia NMP z 1850 będący kopią Rafaela. Wnętrze zdobi wiele cennych obrazów i duże kryształowe żyrandole. Papież Pius IX podarował dla kościoła w 1852 marmurową chrzcielnicę. Obok kościoła wybudowano sierociniec, dom starców (z inicjatywy i funduszy ks. bpa Witolda Lipskiego) oraz szkołę katolicką i schronisko dla chłopców. Budynek kościoła został zamknięty (podobnie jak szkoła polska) w 1935 roku i przeznaczony na klub bułgarsko-niemiecki a następnie pod muzeum krajoznawcze. W okresie rumuńskiej okupacji w latach 1941-1944 kościół oddano wiernym. Władze sowieckie ponownie i ostatecznie zamknęły świątynię w 1949 roku i rozpoczęły jej dewastację. Wnętrze zniszczono zmieniając na halę sportową i wykonując w połowie wysokości dodatkowy strop. Do celów religijnych oddano budynek dopiero 9 sierpnia 1991 roku. Wówczas zaczęto remont przebudowanej i kompletnie zdewastowanej świątyni. W 2002 roku stała się katedrą nowej diecezji odesko-symferopolskiej. 24 sierpnia 2008 odbyła się rekonsekracja katedry. Odbudowa kościoła została sfinansowana niemal wyłącznie z datków polskich wiernych. Obecnie wszystkie informacje podawane są w języku ukraińskim, a msze odprawiane w języku ukraińskim, rosyjskim i polskim. Przypisy Bibliografia Кафедральний собор Успіння Пресвятої Діви Марії. catholic.in.ua. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-29)].
Собор Успения Пресвятой Девы Марии (Одесса)

Собор Успения Пресвятой Девы Марии (укр. Собор Успіння Пресвятої Діви Марії) — римско-католический храм в Одессе, кафедральный собор диоцеза Одессы-Симферополя. Построен в середине XIX века, памятник архитектуры. История Католический храм Успения в Одессе строился в 1847—1853 годах по проекту архитектора Франческо Моранди, при участии Феликса Гонсиоровского. Освящён 16 августа 1853 года в честь Вознесения Девы Марии, которое в Католической церкви празднуется совместно с Успением. Архитектурный стиль собора представляет собой смесь неоготики и неороманики. В плане собор имеет форму латинского креста. Путеводитель 1892 года сообщал: «Архитектура церкви снаружи не представляет ничего особенного, но внутри — очень красивая. Стены и пилястры отделаны под белый мрамор, пол мраморный; особенно эффектная колоннада, идущая по обеим сторонам и алтарь художественной работы». В соборе хранилась картина с изображением Девы Марии работы известного флорентийского художника XVII века Карло Дольчи. Папа Пий IX подарил собору мраморную крестильную купель. Одной из главных достопримечательностей храма была мраморная резная кафедра, которая не сохранилась до наших дней. В боковых нефах располагались несколько надгробий, в том числе могила графа Александра Ланжерона. В 1935 году собор был закрыт советскими властями, и в нём устроен клуб. Некоторые ценные вещи из собора удалось сохранить, перенеся их в другой католический храм города — церковь Святого Петра. В период немецкой оккупации Одессы в церкви Успения возобновились богослужения, но после войны он был вновь отобран у католиков. Храм был радикально перестроен, в частности снесены колонны, после чего он был превращён в спортивный зал, на месте захоронения священников и графа Ланжерона располагалась яма для прыжков в длину. В 1991 году здание храма было возвращено Церкви, после чего начался длительный процесс его постепенной реставрации. 4 мая 2002 года была образована новая епархия Одессы-Симферополя, а храм Успения получил в ней статус кафедрального собора. Примечания Ссылки Собор на сайте епархии Собор на сайте gcatholic.org
St. Martin of Tours Cathedral, Mukachevo

The Cathedral of Saint Martin of Tours (Ukrainian: Кафедральний собор св. Мартина з Туру), also called the Mukachevo Cathedral in Mukachevo, Ukraine, is the cathedral church of the Diocese of Mukachevo of the Latins. The church is decorated with a light brown tone. Its main and highest tower is adorned with a clock, and the entrance gate was decorated with a vaulted arch and columns. It has an adjoining chapel dedicated to Saint Joseph, which dates back to the 14th century. The church was built by Márton Wagner between 1904 and 1905 in an eclectic style. In Soviet times, it was closed by the authorities of the local communist party. In 1990, it was returned to the Catholic faithful. With the erection of the Catholic diocese of Mukachevo (Dioecesis Munkacsiensis Latinorum; Єпархія Мукачево) by bull Cum Transcarpatiae of Pope John Paul II, the church was designated as the diocesan cathedral. See also List of cathedrals in Ukraine Catholic Church in Ukraine References
Catedral de San Martín de Tours (Mukáchevo)

La Catedral de San Martín de Tours​ o simplemente Catedral de Mukáchevo (en ucraniano: Кафедральний собор св. Мартина з Туру в Мукачевому) es el nombre que recibe un edificio religioso afiliado a la Iglesia católica que se encuentra en la localidad de Mukáchevo al oeste del país europeo de Ucrania.​​ Es la catedral de la diócesis de Mukáchevo. La iglesia está decorada con un tono marrón claro. Su principal y más alta torre está adornada con un reloj, y el portal de entrada fue decorado con un arco abovedado y columnas. Posee una capilla anexa que está dedicada a San José que se encuentra cerca del templo y data del siglo XIV. La iglesia fue construida entre los años 1904 y 1905 en un estilo ecléctico. En la época soviética, fue cerrada por las autoridades del partido comunista local. En 1990, fue devuelta a los fieles católica. Desde 2002, es la catedral de la nueva diócesis de Mukáchevo (Dioecesis Munkacsiensis Latinorum; Єпархія Мукачево) que fue creada mediante la bula Cum Transcarpatiae del papa Juan Pablo II. Véase también Iglesia católica San Martín de Tours Referencias
Katedra św. Marcina z Tours w Mukaczewie

Katedra św. Marcina z Tours w Mukaczewie (ukr. Кафедральний собор св. Мартина з Туру в Мукачевому, Kafiedralnij Sobor Swiataho Martina z Turu w Mukaczewu) – rzymskokatolicka świątynia wybudowana w latach 1904-1905 w stylu eklektycznym. W czasach sowieckich była nieczynna. W 1990 zwrócona wiernym. Od 2002 katedra nowo powstałej diecezji mukaczewskiej. Mieści się przy ulicy Miru 2. Zobacz też Mukaczewo Przypisy Linki zewnętrzne The Cathedral of Tours Saint Martin. munkacs-diocese.org. [dostęp 2020-05-30]. (ang.). Cathedral of St. Martin of Tours w bazie GCatholic.org
Костел Святого Мартина (Мукачеве)

Кафедральний костел Святого Мартина — одна з визначних пам'яток Мукачева. З 27 березня 2002 року церква стала кафедральним собором новоствореної Мукачівської Дієцезії Римсько-Католицької Церкви. Історія Костел Святого Мартина був побудований в 1904 році та названий на честь одного з найшанованіших святих і покровителя міста Мукачево — Святого Мартина. Костел Святого Мартина зводився на місці старого католицького храму, однієї з перших культових споруд у Мукачеві, яка існувала за часів правління королеви Угорщини Єлизавети Боснійської, яка часто там молилася. У 1686-му році, поки Ілона Зріні захищала Мукачівський замок, полководцем кесарського війська Капрара, було спалено церкву і місто. До 1725-го року зусиллями католицьких вірників велась реконструкція зруйнованої будівлі. В 1746 році її було перебудовано. Наприкінці ХІХ століття неф церкви знаходився у поганому стані, через що його довелось знести. Із старої церкви залишилося лише святилище, на місці якого було зведено теперішню каплицю. В 1896 році з ініціативи графа Шенборна вирішили побудувати новий костел. Новий готичний храм було докорінно перебудовано на початку ХХ століття в рисах романтичної неоготики за проектом будапештського архітектора Ціглера. Посвячення новозбудованої церкви відбулося 24 вересня 1905 року. Архітектура Костел оформлений у світло-коричневих тонах. Його найвища головна башта прикрашена годинником, а портал входу декорований склепінчастою аркою та колонами. Музичний орган для костьолу, «opus» 1866, був збудований у 1913 році Отто Рігером з Будапешту. Орган має 16 регістрів: 8 — у першому мануалі, 5 — у другому і три — у педалі. При вході до кафедрального собору знаходиться вівтарний образ — картина угорського художника Віктора Мадараса зі зруйнованої церкви села Софія. На ньому зображено першого угорського короля Стефана I Святого, який дає свою корону через Діву Марію турботливому Богу. Каплиця Святого Йосипа Перлина костелу — старовинна каплиця Святого Йосипа, яка знаходиться поряд з храмом датується XIV століттям. Це єдине будова, яка вціліла від колишнього храму. Каплиця виконана в готичному стилі та являє собою кам'яну споруду з вузькими стрілчастими вікнами, укріплену могутніми контрфорсами (опорами). З усіх боків споруда укріплена міцними контрфорсами. Фасад каплиці прикрашений великою аркою з трояндою та декорований хрестами. До однієї зі стін прибудована кругла вежа, яку вінчає високих чотирикутний дах зі шпилем. В каплиці збереглися розписи XIV ст. Посилання http://www.munkacs-diocese.org/ua/index.php?option=com_content&view=article&id=2&Itemid=4 [Архівовано 10 серпня 2014 у Wayback Machine.] http://ukrainian.travel/viznachni-mistsya/kafedralniy-sobor-svyatogo-martina-z-turu%7C[недоступне посилання з липня 2019] Кафедральний собор Святого Мартина з Туру
Kozackie Mogiły

Kozackie Mogiły, skit św. Jerzego na Kozackich Mogiłach – prawosławny skit podległy pierwotnie ławrze Poczajowskiej. Skit św. Jerzego jako pustelnia podległa ławrze Poczajowskiej został założony w 1908. Podjęto wówczas budowę jego cerkwi pod wezwaniem św. Jerzego Zwycięzcy. Prace ustały w 1912 mimo faktu, że budynek nie był jeszcze wykończony. Obok cerkwi św. Jerzego wzniesiono drugą świątynię pod wezwaniem św. Mikołaja, zbudowaną z drewna. Pod cerkwią św. Jerzego znajdowała się podziemna kaplica, w której wystawione były czaszki i kości ekshumowane ze zbiorowego grobu Kozaków poległych pod Beresteczkiem. Grób ten znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie skitu i od niego pochodziła jego nieoficjalna nazwa. Poza cerkwiami w skład kompleksu budynków skitu wchodził również obiekt mieszkalny, w którym znajdował się sierociniec i pomieszczenia dla 10 mnichów, oraz 3 obiekty gospodarcze. Zakonnicy utrzymywali się z hodowli zwierząt gospodarskich oraz niewielkiego udziału ziemi, zaś od lat 30. XX wieku także z hodowli ryb w rzece Płaszówce. Uzyskiwane w ten sposób przychody nie wystarczały jednak na utrzymanie mnichów oraz sierocińca, jak również na remonty budynków skitu. Był on zatem wspierany materialnie przez ławrę Poczajowską, kilkakrotnie również jej przełożony prosił władze polskie o zgodę na przeprowadzenie zbiórki pieniędzy na skit. Władze polskie przez cały okres międzywojenny nosiły się z zamiarem zamknięcia skitu. Wpisywało się to w ogólną politykę ograniczania wpływów Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego m.in. poprzez limitowanie liczby czynnych ośrodków życia monastycznego. Kozackie Mogiły były dodatkowo uważane za ośrodek agitacji antypolskiej, utrzymanej w duchu ukraińskiego nacjonalizmu – skit stanowił popularny cel pielgrzymek dla żyjących w Polsce Ukraińców. Postawę antypolską zarzucano również mnichom żyjącym w pustelni. Skit znajdował się na liście ośrodków monastycznych przeznaczonych do likwidacji zarówno w 1930, jak i na zmienionej wersji tegoż zestawienia powstałej sześć lat później. Przetrwał jednak, gdyż władze polskie odłożyły rozwiązanie kwestii monasterów do momentu powstania ustawy regulującej stosunek państwa do PAKP, która zastąpiłaby Tymczasowe przepisy o stosunku rządu do Kościoła prawosławnego w Polsce. Skit wchodzi obecnie w skład Narodowego Rezerwatu „Kozackie Mogiły” będącego miejscem pamięci o bitwie pod Beresteczkiem. Jest jednym z pięciu monasterów eparchii rówieńskiej Kościoła Prawosławnego Ukrainy. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czerniowcach

Kościół Najświętszego Serca Jezusa (ukr. Костел Найсвятішого Серця Ісуса в Чернівцях) – kościół rzymskokatolicki, znajdujący się przy ulicy Szewczenka 2a w Czerniowcach. Historia Historia duszpasterstwa Towarzystwa Jezusowego na Bukowinie rozpoczyna się w 1885 roku, kiedy to arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński (święty) ofiarował jezuitom swój dom. Jezuici otworzyli kaplicę domową, w której głosili kazania po polsku i niemiecku. Wkrótce rozwinęli Bractwo Dobrej Śmierci, Różańca Świętego oraz III Zakon franciszkański W 1894 roku ks. Franciszek Eberhard po czteroletniej budowie wykończył kościół oraz wybudował gotycki dom na rezydencję. Kościół został poświęcony 25 października 1894 roku przez arcybiskupa Seweryna Morawskiego. Dzięki lepszym warunkom jezuici przejęli katechizację w szkołach ludowych, założyli Kongregację Mariańską, prowadzili misje ludowe oraz służyli z posługą w Molodii i Hliboce. Czerniowce w 1916 zostały zajęte przez Rosjan, w 1918 zostało włączone do Rumunii. W 1924 roku w związku z nową sytuacją polityczną generał zakonu – o. Włodzimierz Ledóchowski – utworzył misję rumuńską, do której włączył czerniowieckich jezuitów. Polscy jezuici pracowali tu aż do 1944 roku, kiedy to aresztowano ostatniego proboszcza o. Władysława Kumorowicza. Wywieziono go najpierw do obozu pracy w Mongolii, następnie do Kazachstanu. Do Polski wrócił po repatriacji i został proboszczem w Bytomiu w 1961. Tego samego roku zginął tragicznie jadąc rowerem, potrącony przez samochód ciężarowy. Czasy obecne Po wydaleniu ostatniego jezuity kościół oddano na krótko prawosławnym, następnie zdecydowano o świeckim przeznaczeniu budynku. Po ustawieniu nowych ścian i stropów dzielących świątynię na trzy kondygnacje – urządzono wewnątrz archiwum. 12 czerwca 2010 roku przed wejściem do świątyni odprawiono uroczystą mszę świętą odpustową, w której uczestniczyło ponad 150 parafian i gości. Bibliografia Strona internetowa Parafii Rzymskokatolickiej pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa w Czerniowcach, Bukowina, Ukraina
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kisielinie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kisielinie – barokowy rzymskokatolicki kościół w Kisielinie na Ukrainie, wzniesiony do 1720, zdewastowany po II wojnie światowej. Miejsce zbrodni popełnonej przez bojowników Ukraińskiej Powstańczej Armii na polskich mieszkańcach Kisielina z 11 lipca 1943 roku. Historia Kościół został wzniesiony na przełomie XVII i XVIII wieku z fundacji Marianny i Abrahama Głuchowskich, na miejscu starszej katolickiej świątyni (dawnego zboru braci polskich). Kościół był częścią kompleksu klasztoru karmelitów trzewiczkowych. W rękach zakonników pozostawał do 1832 roku, gdy klasztor został skasowany decyzją władz carskich. Kościół stał się świątynią parafialną. W czasie I wojny światowej kościół ucierpiał wskutek rosyjskiego ostrzału artyleryjskiego. Po zakończeniu działań wojennych podjęto jego odbudowę, jednak nie została ona nigdy ukończona. 11 lipca 1943 kościół został zaatakowany przez oddział Ukraińskiej Powstańczej Armii. Napastnicy otoczyli obiekt w czasie niedzielnej mszy świętej, a następnie rozstrzelali w nawie głównej świątyni zgromadzonych w niej Polaków. Część wiernych zdołała dostać się do murowanej plebanii i tam obronić się przed upowcami. Zginęło około 90 osób. Po 1945 roku, gdy Kisielin znalazł się w granicach Związku Radzieckiego, zniszczona świątynia została zaadaptowana na międlarnię lnu i konopi, zdjęto z niej blaszany dach. Ostatecznie kościół popadł w ruinę wskutek kolejnego pożaru. Przetrwały ściany zewnętrzne obiektu, na nich nieliczne elementy zdobnicze. Galeria Przypisy
Костел (Кисилин)

Костел Непорочного зачаття Пресвятої Діви Марії, костел кармелітів- древня церква XVIII століття у селищі Кисилин Волинської області. Історія У 1720 року за кошт родини Голуховських у селищі постав сучасний мурований костельно-монастирський комплекс. Освятив храм 1746 року єпископ Франциск Кобельський, а у 1726 році було засновано парафію, яку після ліквідації монастиря царською владою у 1832 році обслуговувало світське духовенство. У 1915р. російська артилерія майже повністю знищила костел. Відбудова тривала до 1939 року, але склепіння над головним нефом збудувати не встигли. У середині 30-х років парафію опікувався отець Болеслав Пейкерт, налічувала вона понад дві з половиною тисячі вірян, які проживали у семи десятках навколишнійх населених пунктах. 11 липня 1943 року підрозділи УПА оточили парафіян польського етнічного походження, які зібрались у костелі, та вбили їх. Вірян у храмі було від 30 (за розповідями місцевих селян) до 90 (за польським джерелами). Близько двох сотень осіб забарикадувались у частині костелу та оборонялось протягом 10-11 годин, поки вояки УПА не відійшли. Віряни винесли тіла вбитих із храму та поховали їх. Тоді ж було важко поранено останнього пароха о. Вітольда Ковалевського. З 1945 року костел використовували як склад для зберігання льону і коноплі. Ці матеріали стали причиною пожежі, після якої костел перебуває у стані руїни. Біля храму знаходяться могила вбитих поляків, пам'ятник та хрест, а поряд - колишнє католицьке кладовище. Архітектура Храм належав до типу тринефної базиліки, що створює прямокутник із пресбітерієм. Бічна стіна підтримувалася контрфорсом. Інтер'єр був прикрашений фресками XVIII століття, а також декоративною ліпкою на стінах. До пресбітерію костелу примикав двоповерховий монастирський будинок, який після 1832 р. отримав статус парафіяльного. На другому поверсі храму були розташовані хори, а під будинком знаходилися підземні ходи, що тягнулися на десятки кілометрів від нього. В інтер'єрі мала місце прекрасна статуя Мадонни з Немовлям на руках на повний зріст, що витесана з каменю. Дивитись також Михайлівська церква (Кисилин) Примітки
Kościół Trójcy Świętej i klasztor Trynitarzy w Beresteczku

Kościół Trójcy Świętej i klasztor Trynitarzy w Beresteczku – zabytkowy rzymskokatolicki kompleks klasztorny wzniesiony w XVIII w., częściowo zniszczony w XIX stuleciu, opuszczony w 1945. Historia Zakon trynitarzy był obecny w Beresteczku od 1620. Po zwycięskiej bitwie pod Beresteczkiem król Jan Kazimierz ufundował nowy kościół, przy którym zakonnicy prowadzili parafię. Zajmowali się także prowadzeniem miejscowej szkoły. Murowany klasztor trynitarzy został wzniesiony jednak dopiero w I połowie XVIII w. z fundacji kasztelana halickiego Tomasza Karczewskiego i jego brata Jana, który wstąpił następnie do zgromadzenia trynitarzy i zmarł w Beresteczku jako zakonnik. Według innych danych, starosta lubelski Jan Jakub Zamoyski fundował kościół i klasztor Trynitarzy w Beresteczku. Klasztor funkcjonował do 1832, gdy został skasowany przez władze carskie i zaadaptowany na więzienie, a następnie całkowicie rozebrany. Czynny, jako parafialny, pozostał potrynitarski kościół. Mieczysław Orłowicz w swoim Ilustrowanym przewodniku po Wołyniu z 1929 opisywał go jako jedną z najpiękniejszych katolickich świątyń na Wołyniu. Kościół był czynny do 1945, gdy - już poważnie uszkodzony w toku działań wojennych - został opuszczony i popadał stopniowo w ruinę. W latach 70. XX wieku był częściowo remontowany, jednak zniszczenia świątyni zostały usunięte tylko częściowo. Kościół pozbawiony jest dachu (pokryty jedynie papą) i okien, w szczególnie złym stanie jest lewa wieża. Pod koniec lat 80. w ratowanie kościoła przed zrujnowaniem zaangażował się pochodzący z Beresteczka, Benedykt Gajewski, autor monografii o tym mieście. Architektura Kościół wzniesiony został w stylu późnobarokowym. Była to trójnawowa bazylika z transeptem i zamkniętym pięciobocznie prezbiterium, do którego przylegało dodatkowe piętrowe pomieszczenie. Elewację główną wieńczył płaski fronton, częścią fasady były dwie wieże, pełniące funkcję dzwonnic. Ściany zdobione były rzędami pilastrów i rozdzielone na dwie kondygnacje gzymsem. Pierwotnie na zewnętrznej ścianie znajdował się monumentalny fresk przedstawiający bitwę pod Beresteczkiem, jednak w 1853 proboszcz parafii beresteckiej polecił jego zabielenie, by uchronić kompozycję przed zniszczeniem na polecenie władz rosyjskich. Autorem obrazu był ks. Józef Prechtl. Wyposażenie wnętrza kościoła reprezentowało styl rokokowy. Jego ściany i sklepienia pokrywały freski, także namalowane przez ks. Prechtla. Dodatkowe malowidła na początku XIX w. wykonał malarz Cormaroni. Z kompozycji malarskich przetrwały jedynie niewielkie fragmenty. W kościele przechowywana była szabla Jeremiego Wiśniowieckiego - została ona zrabowana podczas wojny polsko-bolszewickiej. W ołtarzach bocznych widoczne były wizerunki świętych związanych z zakonem trynitarzy. W osobnej kaplicy znajdowały się relikwie świętego Walentego, które były przedmiotem kultu nie tylko dla miejscowej społeczności katolickiej, ale i dla prawosławnych. Przypisy
Костел тринітаріїв (Берестечко)

Костел тринітаріїв (або костел Святої Тріїці) — культова споруда в м. Берестечко Луцького району Волинської області. Відомості Галицький каштелян Томаш Карчевський (бл. 1630—1691) наприкінці XVII ст. володів Берестечком, 6 січня 1691 року він у м. Львові записав фундуш для римо-католицького монастиря в Берестечку. 24 липня 1711 р. заклали наріжні камені мурованого костелу Святої Трійці та монастиря тринітаріїв при ньому. Власником Берестечка в 1765 році був Ян Якуб Замойський (люблінський староста), який записав фундуш для костелу і монастиря ордену тринітаріїв у Берестечку, що дозволило завершити спорудження мурованих костелу й монастиря. Франциск Оленський у 1780-х роках отримав велике замовлення на виготовлення ансамблю скульптур в комплексі декоративного оздоблення костелу. Дмитро Крвавич стверджував, що стилістичні ознаки підтведжують авторство Олендзького ансамблю скульптур в костелі. Частина різьб з верхньої кондигнації головного вівтаря перебувала в Олеську. Тут зберігалась шабля князя Єремії Вишневецького, яку в 1920 р. викрали більшовики. Станом на 2026 рік споруда перебуває в аварійному стані, вхід для відвідувачів обмежений. Потребує проведення робіт із консервації і збереження, оскільки через руйнування даху опади потрапляють на стіни і всередину. Опис Костел — мурований, тринавний, на плані має форму хреста. Мав 8 вівтарів. Світлини Примітки Джерела Ланшина Л. 300 років від початку спорудження Троїцького костелу в м. Берестечко Горохівського району Волинської області (1711) // Календар знаменних і пам'ятних дат Волині на 2011 рік. — Луцьк, 2010. — С. 166—168. Beresteczko // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1900. — Т. XV, cz. 1. — S. 103. (пол.) — S. 103—104. Orłowicz M. Beresteczko i Młynów // Ilustrowany przewodnik po Wołyniu. — 1929. Посилання Костел святої Трійці [Архівовано 21 лютого 2017 у Wayback Machine.]