NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Північна брама Херсонської фортеці (Херсон)

Північна брама (ворота) в Херсоні, (інша назва Московська брама, інколи Петербурзька брама) — це частина оборонних укріплень Херсону, збудована у 1783 році через п'ять років після заснування міста, як частина комплексу Херсонської фортеці. Пам'ятка архітектури національного значення з охоронним номером 719 повністю. Ворота ідентичні Очаківським воротам. Спорудження та архітектура Проект споруди ймовірно розробив російський архітектор Родіон Казаков, хоча, можливо, до створення брами також був причетний Федір Данилов. Зведена споруда у стилі класицизму з наскрізним проїздом з якого сходами можна піднятись на вали, які були зруйновані та відновлені в радянські часи. Ворота названі за напрямками доріг, що ведуть з Херсонської фортеці на Москву чи Петербург. Вони мали підйомний міст через рів, з'єднували фортецю з військовим форштадтом. Являють собою типовий зразок оборонного зодчества: прямокутна у плані споруда, перекрита коробовим склепінням, побудована з місцевого каменю. Фортеця займала площу близько 100 гектарів, оточена потужним земляним валом та рвом. Вона мала 9 бастіонів з 220 знаряддями. Під фортецею проходило кілька десятків тунелів — точок охорони від підкопів і мінування оборонних валів в разі облоги фортеці. На території фортеці знаходилося кілька десятків будов 20 різних призначень. Невелике місто всередині Херсона налічувало 16 кварталів, половина з яких була забудована 1- та 2-поверховими будівлями. Історія Фортеця зводилась п'ять років з 1778 по 1783 роки. 12 травня 1787 року через Північні ворота в Херсон в'їжджала імператриця Катерина II з численним почтом. Згідно з приписом імператора Миколи I від 1835 року фортеця була ліквідована. До 1881 року її практично повністю розібрали. В 1902 році вона сильно постраждала від землетрусу. В 1921 році за радянської влади частину будівель розібрали та зруйнували. Тому на середину XX століття були зриті майже всі вали. В наш час збереглися лише кілька гармат фортеці, одна будівля Адміралтейства, Катерининський собор і його дзвіниця, один пороховий льох і колодязь фортеці, арсенал (нині — слідчий ізолятор), а також Північні і Очаківська брами. Розташування Північна брама розташована в м. Херсон у північно-східній частині фортеці (нині парку Херсонська фортеця) на вул. Перекопська, 13. Примітки
Pałac w Jazłowcu

Pałac w Jazłowcu – pałac wybudowany przez Stanisława i Aleksandra Koniecpolskich w pierwszej połowie XVII w. poniżej zamku w Jazłowcu (obecnie w rejonie buczackim obwodu tarnopolskiego). W latach 1863–1939 siedziba Zakładu Naukowo-Wychowawczego Sióstr Niepokalanek w Jazłowcu. Historia W 1746 r. został nabyty w drodze kupna przez Stanisława Poniatowskiego, ojca króla Polski Stanisława Augusta, który wiele młodzieńczych lat spędził w Jazłowcu. Poniatowski około 1747 r. poniżej ruin fortecy przebudował tzw. zamek nowy. W 1863 r. kolejny właściciel Krzysztof Błażowski herbu Sas przekazał pałac przybyłej z Rzymu Marcelinie Darowskiej na klasztor współzałożonego i kierowanego przez nią zgromadzenia ss. niepokalanek, które prowadziły tu do 1939 koedukacyjną szkołę podstawową dla polskich i ruskich dzieci oraz cieszące się świetną opinią gimnazjum żeńskie z internatem dla dziewcząt. Podczas wojny polsko-ukraińskiej wywodzący się z białogwardyjskiej Armii Ochotniczej 14 Pułk Ułanów pod dowództwem mjr. Konstantego Plisowskiego stoczył pod Jazłowcem 11–13 lipca 1919 zwycięską bitwę z wojskami ukraińskimi, po czym przyjął od wychowanek zakładu sztandar z wizerunkiem Matki Boskiej i miano ułanów jazłowieckich. W 1946 klasztor i szkoła zostały zlikwidowane, a dobra ziemskie skonfiskowane przez władze radzieckie. W pałacu mieściło się najpierw technikum weterynaryjne, a następnie obwodowe sanatorium pulmonologiczne. Na początku lat 90. XX w. zawaleniu uległ strop kaplicy. Przed 1996 niepokalanki odzyskały kaplicę i część pomieszczeń pałacu. 1 września 1999 rzymskokatolicki arcybiskup-metropolita lwowski Marian Jaworski wydał dekret przyznający kaplicy (dawniej sali balowej Poniatowskich) status sanktuarium błogosławionej Marceliny Darowskiej. W 2002 niepokalanki powróciły do obiektu, który współdzielą z sanatorium. Zajmują się edukacją ukraińskich dzieci i opieką nad polskimi turystami. Przed 2021 w państwowym instytucie Ukrzachidproektrestawracija we Lwowie powstał projekt remontu pałacu. Architektura Pałac wybudowany na planie litery U, nakryty dachem dwuspadowym. Środkowa część fasady podniesiona o piętro, zwieńczona tympanonem, w którym znajduje się ozdobny kartusz z herbami: Ciołek Poniatowskich (po lewej) oraz Pogoń Czartoryskich (po prawej). Nad nimi umieszczono koronę a pod wizerunek Orderu Orła Białego. Po bokach frontu wieże nakryte dachem czterospadowym. Od strony parku znajduje się ozdobny portal z dwoma kolumnami podtrzymującymi balkon. W portalu, nad wejściem łacińska sentencja Honestus rumor alterum est patrimonium, mówiącą Dobra sława jest drugim dziedzictwem. Zobacz Zamek w Jazłowcu Przypisy Bibliografia Stanisław Sławomir Nicieja: Twierdze kresowe Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2006, ss. 55-66. ISBN 83-244-0024-9.
Berehujfalu

Berehujfalu (ukrajinsky Берегуйфалу) je vesnice ve Velykoberežské vesnické územní hromadě v okrese Berehovo na jihozápadě ukrajinské Zakarpatské oblasti. Žije zde 1926 obyvatel. Historie Název vesnice se poprvé zmiňuje v roce 1261, kdy byla uvedena na mapách, pod názvem Perek. Král Ondřej II. Uherský daroval tuto ves egerskému biskupství. Podle sčítání lidu z roku 1881 bylo z 853 obyvatel obce 423 gramotných. 300 místních obyvatel se zúčastnilo vojenských operací první světové války; bojovali v řadách rakousko-uherské armády, 28 z nich zemřelo. Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté byla pod názvem Nové Selo součástí Československa; byl zde obecní notariát. V letech 1938 až 1945 byla tato vesnice, na základě první vídeňské arbitráže, pod názvem Berehujfalu součástí Maďarského království. Na podzim roku 1944 byli maďarští muži ve věku 18 až 45 let deportováni do stalinských koncentračních táborů. Od roku 1945 byla součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR. V letech 1946 až 1991 se tato vesnice nazývala Nové Selo (Новое Село). Od roku 1991 je součástí nezávislé Ukrajiny. Obyvatelstvo Rozložení populace podle rodného jazyka, podle sčítání lidu z roku 2001: Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Берегуйфалу na ukrajinské Wikipedii.
Berehujfalu

Berehujfalu (ukrainisch Берегуйфалу - bis 1991 Нове Село Nowe Selo; russisch Берегуйфалу Bereguifalu, ungarisch Beregújfalu, tschechoslowakisch Nové Selo) ist ein Dorf im Rajon Berehowe in der westukrainischen Oblast Transkarpatien. Berehujfalu liegt rund 14 Kilometer Luftlinie nordöstlich vom Rajonzentrum Berehowe und 54 Kilometer südöstlich vom Oblastzentrum Uschhorod entfernt. Etwa 19 Kilometer nordnordwestlich von Berehujfalu befindet sich die Stadt Mukatschewo. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil neu gegründeten Landgemeinde Welyki Berehy, bis dahin bildete es die Landratsgemeinde Berehujfalu (Берегуйфалівська сільська рада/Berehujfaliwska silska rada) im Nordosten des Rajons Berehowe. Einzelnachweise
Beregújfalu

Beregújfalu (ukránul Берегуйфалу (Berehujfalu) korábban Нове Село (Nove Szelo / Nove Selo), oroszul Новое Село (Novoje Szelo / Novoe Selo)) falu Ukrajnában, Kárpátalján, a Beregszászi járásban, Nagybereg község része. Fekvése Beregszásztól 18 km-re északkeletre, Munkácstól délre fekszik. Története Beregújfalu és környéke már ősidők óta lakott hely volt. Határában az I. e. 6. századból való halomsírokat tártak fel. Az Árpád-kori település nevét az oklevelek 1261-ben említették először „Perek” néven. A települést még II. András adta erdeivel és disznópásztoraival együtt az egri püspökségnek, IV. Béla 1261-ben erősítette meg az adományt. 1299-ben határát az egri egyház javára megjáratták. 1463-ban „Wyfalw” néven említik. 1566-ban a tatárok feldúlták. Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Ujfalu (Bereg), Bereg vmegyében, magyar falu, Bereghez északra 1 mfdnyire: 4 r. kath., 17 gör. kath., 754 ref., 5 zsidó lak. Ref. anyaszentegyház. Fája, nádja, szénája bőven. F. u. gr. Schönborn. Ut. post. Beregszász.” A trianoni békéig Bereg vármegye Tiszaháti járásához tartozott. Az első világháborút követően a mesterségesen létrehozott Csehszlovákiához csatolták, majd 1938 novembertől ismét Magyarországhoz tartozott 1944 őszéig, amikor a szovjet csapatok megszállták. 1945-ben az Ukrán Szovjet Szocialista Köztársaság, s ezzel együtt a Szovjetunió részévé vált. 1991 óta a független Ukrajna része. Népessége 1910-ben 1304, túlnyomórészt magyar lakosa volt. 2005-ben 2018 lakosából 1674 (80%) a magyar. Nevezetességek Református temploma 1829-ben épült a korábbi fatemplom helyén. Bortermelők lakják, sok jó termőföld van a faluban. További információk Beregújfalu a térképen. Archiválva 2006. január 7-i dátummal a Wayback Machine-ben. Források Györffy György: Bereg vármegye Jegyzetek
Berehuifalu, Bereg

Berehuifalu (în ucraineană Берегуйфалу; în maghiară Beregújfalu) este o comună în raionul Bereg, regiunea Transcarpatia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Berehuifalu era vorbitoare de maghiară (82,19%), existând în minoritate și vorbitori de ucraineană (17,55%). Note
Берегуйфалу

Берегуйфалу (укр. Берегуйфалу, венг. Beregújfalu) — село в Великобережской сельской общине Береговского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 1926 человек. Почтовый индекс — 90240. Телефонный код — 03141. Занимает площадь 2,85 км². Код КОАТУУ — 2120487201. История В 1991 г. селу возвращено историческое название. Ссылки Берегуйфалу на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.) Примечания
Šumsk

Šumsk (ukrajinsky Шумськ, ukrajinsky Шумск, polsky Szumsk) je město v Ternopilské oblasti na západní Ukrajině. V roce 2004 zde žilo 5 010 obyvatel. První písemná zmínka o městě nacházejícím se severovýchodně od Ternopilu pochází z roku 1149. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šumsk na Wikimedia Commons
Sjumsk

Sjumsk (ukrainsk: Шумськ, polsk: Szumsk) er en by i den vestlige del af Ukraine. Byen har 5.366 (2021) indbyggere. Sjumsk ligger i den historiske region Volhynien ved floden Vilija, ca. 74 kilometer nordøst for byen Ternopil. Den er hovedby i Sjumsk byhromada (kommune) i Kremenets rajon (distrikt) i Ternopil oblast (region). Historie Sjumsk blev første gang nævnt i 1149 . Ved Polens delinger mellem Preussen, Rusland og Østrig lå Sjumsk i den del af Polen, der tilfaldt Rusland. Byen kom herefter til at høre til Volhynien guvernement. Efter Første Verdenskrig blev Sjumsk igen en del af den genetablerede polske stat. Efter Anden Verdenskrigs afslutning kom byen til Sovjetunionen som del af den Ukrainske SSR. Siden Sovjetunionens opløsning i 1991, hvor den Ukrainske SSR blev transformeret til den moderne stat Ukraine, har byen hørt til Ukraine. Politik og administration Sjumsk er hovedby i Sjumsk byhromada (kommune) i Kremenets rajon (distrikt) i Ternopil oblast (region). Indtil 18. juli 2020 var Sjumsk det administrative centrum for Sjumsk rajon. Rajonen blev nedlagt i juli 2020 som led i den administrative reform af Ukraine, der reducerede antallet af raioner i Ternopil oblast til tre. Området i Sjumsk rajon blev slået sammen med Kremenets rajon. Galleri Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Schumsk

Schumsk (ukrainisch ; russisch Шумск – zu sowjetischen Zeiten Шумське Schumske bzw. russisch Шумское Schumskoje, polnisch Szumsk) ist eine Stadt in der Westukraine etwa 74 km nordöstlich der Oblasthauptstadt Ternopil am Fluss Bilija (Вілія) gelegen. Geschichte Der Ort wird 1149 zum ersten Mal schriftlich in der Hypatiuschronik erwähnt und gehörte dann bis 1793 in der Woiwodschaft Wolhynien zur Adelsrepublik Polen-Litauen. Mit den Teilungen Polens fiel der Ort an das Russische Reich und lag bis zum Ende des Ersten Weltkriegs im Gouvernement Wolhynien. Nach dem Ersten Weltkrieg kam der Ort zu Polen (in die Woiwodschaft Wolhynien, Powiat Krzemieniec, Gmina Szumsk), im Zweiten Weltkrieg wurde er zwischen 1939 und 1941 von der Sowjetunion besetzt, diese machte den Ort zum Rajonszentrum des gleichnamigen Rajons Schumsk. Nach dem Überfall auf die Sowjetunion im Juni 1941 wurde er dann bis 1944 von Deutschland besetzt, dies gliederte den Ort in das Reichskommissariat Ukraine in den Generalbezirk Brest-Litowsk/Wolhynien-Podolien, Kreisgebiet Kremianez. Nach dem Krieg wurde der Ort der Sowjetunion zugeschlagen. Dort kam die Stadt zur Ukrainischen SSR und seit 1991 ist sie ein Teil der heutigen Ukraine, 1999 wurde Schumsk das Stadtrecht verliehen. Verwaltungsgliederung Am 24. Juli 2015 wurde die Stadt zum Zentrum der neugegründeten Stadtgemeinde Schumsk (Шумська міська громада/Schumska miska hromada). Zu dieser zählen auch noch die 35 Dörfer Andruschiwka, Antoniwzi (Антонівці), Baschkiwzi (Башківці), Birky (Бірки), Boloschiwka (Боложівка), Brykiw (Бриків), Bykiwzi (Биківці), Chodaky (Ходаки), Konowyzja (Коновиця), Kordyschiw (Кордишів), Kruholez (Круголець), Kutjanka (Кутянка), Litowyschtsche (Літовище), Mala Ilowyzja (Мала Іловиця), Myrowe (Мирове), Nowostaw (Новостав), Obytsch (Обич), Oderadiwka (Одерадівка), Onyschkiwzi (Онишківці), Peremoriwka (Переморівка), Potutoriw (Потуторів), Rochmaniw (Рохманів), Ruska Huta (Руська Гута), Sabara (Забара), Saliszi, Saluschschja (Залужжя), Schumbar (Шумбар), Scholobky (Жолобки), Sosniwka (Соснівка), Soschyschtsche (Сошище), Stischok (Стіжок), Surasch (Сураж), Tyljawka (Тилявка), Uhorsk (Угорськ) und Welyka Ilowyzja (Велика Іловиця), bis dahin bildete sie die gleichnamige Stadtratsgemeinde Schumsk (Шумська міська рада/Schumska miska rada) im Zentrum des Rajons Schumsk. Am 12. Juni 2020 kamen noch weitere 8 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer zum Gemeindegebiet. Seit dem 17. Juli 2020 ist sie ein Teil des Rajons Kremenez. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Schumsk Teil der Gemeinde: Persönlichkeiten Konstantin Igelström (1799–1851), russischer Dekabrist Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Szumsk. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 12: Szlurpkiszki–Warłynka. Walewskiego, Warschau 1892, S. 77 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Shumsk

Shumsk (Ukrainian: Шумськ, IPA: [ʃumsʲk] ; Polish: Szumsk; Yiddish: שומסק, romanized: Shimsk) is a city in Kremenets Raion, Ternopil Oblast, Ukraine. It hosts the administration of Shumsk urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population is 5,300 (2022 estimate). Until 18 July 2020, Shumsk was the administrative center of Shumsk Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ternopil Oblast to three. The area of Shumsk Raion was merged into Kremenets Raion. Etymology The name "Shumske" was officially used starting in 1944 when Shumske lost its city status but became the center of a newly formed district due to the division of the former Kremenets County in Volyn Voivodeship of Poland. On September 17, 1939, as part of Western Ukraine, Shumske was annexed by the Soviet Union's forces following the Molotov-Ribbentrop Pact. The name "Shumske" never took hold, and people continued to use the ancient name "Shumsk," which was restored by the Verkhovna Rada of Ukraine in 1999 in honor of Shumske's 850th anniversary. Gallery Notable people Konstantin Igelström (1799–1851), Russian noble and Decembrist Jan Savitt (1907–1948), American bandleader Michał Kazimierz "Rybeńko" Radziwiłł (1702–1762), Polish-Lithuanian noble, owner of Shumsk. Nikolay Soltys (1974–2002), Ukrainian (with American refugee status) family annihilator and former fugitive on the FBI Ten Most Wanted Fugitives list References
Shumsk

Shumsk (ucraniano: Шумськ; polaco: Szumsk) es una ciudad de Ucrania, perteneciente al raión de Krémenets en la óblast de Ternópil. En 2020, la ciudad tenía una población de 5417 habitantes.​ Desde 2015 es sede de un municipio que tiene una población total de más de veinte mil habitantes y que incluye 43 pueblos como pedanías.​ Se ubica unos 25 km al este de Krémenets, sobre la carretera P26 que lleva a Ostroh.​ Historia Se conoce la existencia del asentamiento desde 1149, cuando se menciona en el Códice de Hipacio como un importante asentamiento del principado de Volinia, que desde 1199 se integró en el principado de Galicia-Volinia. A partir del siglo XIV pasó a formar parte del Gran Ducado de Lituania. En el siglo XVII se fundó aquí un monasterio basiliano, pero en poco tiempo fue destruido como consecuencia de la rebelión de Jmelnitski. Unos años más tarde, los franciscanos se hicieron cargo de fundar un nuevo monasterio; tras las Particiones de Polonia y el posterior Levantamiento de Noviembre, el Imperio ruso cerró el monasterio y lo convirtió en un templo ortodoxo.​​​ En 1919 se incorporó a la Segunda República Polaca, que lo clasificó como un miasteczko. En 1942, durante la Segunda Guerra Mundial, los invasores alemanes asesinaron a casi todos los judíos locales, que formaban dos tercios de la población; por su parte, la minoría polaca se desplazó en 1945 a la nueva República de Polonia, por lo que la RSS de Ucrania repobló el asentamiento en los años posteriores con ucranianos. Adoptó estatus de ciudad en 1999. Hasta 2020 fue la capital del raión de Shumsk.​​ Referencias
Choumsk

Choumsk (en ukrainien : Шумськ ; en polonais : Szumsk ; en russe : Шумск) est une ville de l'oblast de Ternopil, en Ukraine. Sa population s'élevait à 5 300 habitants en 2022. Géographie Choumsk est située à 74 km au nord-est de Ternopil, à 153 km à l'est-nord-est de Lviv et à 316 km à l'ouest-sud-ouest de Kiev. Histoire La première mention écrite de Choumsk, dans la Chronique d'Ipatiev, remonte à l'année 1149. La ville est par la suite entourée de remparts. Sa population vit de l'agriculture, de l'élevage, de la chasse, de la pêche, de l'apiculture et l'artisanat. Au XIXe siècle, la ville compte plusieurs petites unités industrielles : briqueterie, brasserie, tissage, tannerie, etc. Après la Première Guerre mondiale (1919), Choumsk est prise par les troupes polonaises. En 1939, après le Pacte germano-soviétique, elle est envahie par l'Armée rouge puis annexée à l'Union soviétique. Elle perd son statut de ville, mais devient le centre d'un raïon (district). Ce n'est qu'en 1999, pour son 850e anniversaire, que le parlement ukrainien lui rend son statut de ville. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’Ukraine
Šums'k

Šums'k (in ucraino Шумськ?) è una città dell'Ucraina (5300 abitanti) situata nel distretto di Kremenec', nell'oblast' di Ternopil'. Ospita l'amministrazione della comunità territoriale di Šums'k, una delle comunità territoriali dell'Ucraina. Fino al 18 luglio 2020 Šums'k era il centro amministrativo del distretto di Šums'k, abolito come parte della riforma amministrativa dell'Ucraina, che ha ridotto a tre il numero dei distretti dell'oblast' di Ternopil'. L'area del distretto di Šums'ki è stata trasferita al distretto di Kremenec'. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Šums'k Collegamenti esterni Sito ufficiale, su shumska-gromada.gov.ua.
Szumsk (miasto)

Szumsk (ukr. Шумськ, Szumśk) – miasto na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie krzemienieckim, siedziba hromady. Historia Szumsk jest jedną z najwcześniej wzmiankowanych miejscowości na Wołyniu (1149). W 1637 roku założono tu klasztor bazylianów, zniszczony wraz z całym miastem podczas powstania Chmielnickiego. W 1715 roku Stanisław Maliński ufundował klasztor franciszkanów, po powstaniu listopadowym skasowany; kościół klasztorny zamieniono na cerkiew prawosławną. W okresie międzywojennym miejscowość była siedzibą gminy Szumsk w powiecie krzemienieckim, w województwie wołyńskim. Miasteczko było zamieszkane głównie przez ludność żydowską (70%), która została wymordowana przez Niemców z pomocą ukraińskiej policji 8 sierpnia 1942 roku podczas likwidacji getta; za miastem znajduje się zbiorowa mogiła 1792 rozstrzelanych mieszkańców. Podczas okupacji hitlerowskiej, w marcu 1942 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 2000 osób. 18 sierpnia 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali. Sprawcami zbrodni było Gestapo i SD z Równego, niemiecka żandarmeria oraz ukraińska policja. W nocy z 20 na 21 marca 1943 na Szumsk napadła bojówka złożona ze zbiegłych policjantów ukraińskich i banderowców, wywlekając z domów kilku Polaków i zabijając na terenie byłego getta. Miasto stało się schronieniem dla około 3 tys. Polaków uciekających z wiosek przed rzeziami UPA; wsie gminy w znacznej części były polskie. Niemcy utworzyli w Szumsku oddział policji złożony z Polaków, który dawał ochronę uchodźcom. Armia Czerwona zajęła Szumsk 26 lutego 1944 roku. Polacy zostali ekspatriowani z miasta w maju 1945 roku. Po wojnie ludność ukraińska została poddana represjom, liczne wywózki na wschód, procesy upowców. W latach 1940–1962 i 1965–2020 Szumsk był siedzibą rejonu szumskiego. Architektura cerkiew Przemienienia Pańskiego (dawny kościół franciszkanów) – zdaniem Grzegorza Rąkowskiego główny zabytek miasta młyn z pocz. XX wieku Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP – ufundowany w 1852 roku służył wiernym do 1945 roku; następnie użytkowany jako magazyn, w 1985 roku wysadzony w powietrze. Świątynię odbudowano według starych planów po upadku ZSRR zamek – w XIX wieku był w ruinie Przypisy Bibliografia Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII, Warszawa, 1880–1902, s. 77. Linki zewnętrzne Szumsk, mko, powiat krzemieniecki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 77 . Szumsk, mko, powiat krzemieniecki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 647 . Zamek w Szumsku
Șumsk, Ucraina

Șumsk (în ucraineană Шумськ) este orașul raional de reședință al raionului Șumsk din regiunea Ternopil, Ucraina. În afara localității principale, nu cuprinde și alte sate. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Șumsk era vorbitoare de ucraineană (99,36%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note