NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museo storico di Leopoli

Il Museo storico di Leopoli (in ucraino Львівський історичний музей?; in russo Львовский исторический музей?) è il più importante museo dedicato alla storia nazionale che si trova a Leopoli nella omonima oblast' in Ucraina. Una delle sue caratteristiche è di avere numerose sedi sparse nel centro storico cittadino, ognuna dedicata ad un tema particolare. Storia Il museo è stato fondato nel 1893 e nel 1939 venne ribattezzato Museo storico di Leopoli quando raccolse parte delle collezioni museali storiche di Leopoli trasferite dalle autorità sovietiche. Sedi museali Le sedi principali si trovano tutte in piazza del Mercato negli edifici ai numeri 2, 4, 6 e 24. Palazzo Kornjakt, edificio storico di grande pregio risalente al 1580. Nelle sue stanze venne firmato il Trattato di Pace Eterna tra i rappresentanti del Regno russo e della Confederazione polacco-lituana che portava alla divisione dell'Ucraina in due parti. Poi il palazzo divenne proprietà del principe ereditario Stanislaw Zhevuski, poi di Giovanni III Sobieski e nel 1908 il museo, che già era stato istituto, venne intitolato al Sobieski. Casa Nera, sede museale dal 1940. Ex arsenale cittadino, sede museale dal 1981. Palazzo Bandinelli, sede museale dal 2005. Collezioni Le collezioni più importanti conservate riguardano i reperti trovati durante rilievi archeologici, strumenti di vario genere legati alla vita tradizionale, prodotti artigianali, opere artistiche come dipinti, statue e modelli, monete antiche, medaglie e armi. La sede più rappresentativa è palazzo Kornyakt che raccoglie mobili, orologi, porcellane e una collezione di argenti e vetri artistici mentre le armi antiche sono conservate nell'ex arsenale della città. Note Bibliografia (PL) Wiesława Rusin; Piotr Ostrowski; Jarosław Swajdo; Edyta Tomczyk, Europa na weekend: przewodnik turystyczny: 18 tras po najpiękniejszych miastach i regionach Europy Środkowej, Bielsko-Biała, Pascal, 2005, ISBN 9788373042834, OCLC 830703898. Voci correlate Casa Nera Palazzo Bandinelli Palazzo Kornjakt Arsenale di Leopoli Piazza del Mercato (Leopoli) Centro storico di Leopoli Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Museo storico di Leopoli Collegamenti esterni (UK) Sito ufficiale, su lhm.lviv.ua.
Muzeum Historyczne we Lwowie

Muzeum Historyczne we Lwowie (MHL) (dawniej Muzeum im. Lubomirskich we Lwowie) – muzeum historyczne we Lwowie, samorządowa instytucja kultury m. Lwowa, założone w 1940 na bazie zagrabionych przez władze radzieckie zbiorów Muzeum Narodowego we Lwowie i Muzeum Historycznego Miasta Lwowa; dokumentuje historię Lwowa. Muzeum Historyczne we Lwowie mieści się m.in. w Czarnej Kamienicy (1940), kamienicy Królewskiej (1940), Arsenale Miejskim (1981), kamienicy Bandinellich (2005). Zobacz też grabież polskich dóbr kultury w czasie II wojny światowej Przypisy
Львовский исторический музей

Льво́вский истори́ческий музе́й — один из старейших музеев Львова (Украина), основанный в 1893 году. Хранилища музея насчитывают свыше 330 тысяч экспонатов. Экспозиции музея знакомят с историей города Львова и галицких земель от древнейших времен до современности. Львовский исторический музей располагается в нескольких зданиях в центре города, имеет филиалы в других населённых пунктах области. Адрес администрации: площадь Рынок, 6. Директор музея: Богдан Чайковский. Музей открыт с 10 до 18 часов, выходной — среда. История возникновения Львовский исторический музей был основан в 1893 г. польской общественностью города как Национальный музей имени короля Яна ІІІ (пол. Muzeum Narodowe im. Króla Jana III we Lwowie). В его собрание вошли немногочисленные памятники, которые сохранялись в городском архиве, разных бюро магистрата и дары отдельных горожан. Первым помещением музея стало архивное бюро в доме Городской ратуши. Количество экспонатов возрастало, поэтому в 1908 г. магистрат купил для музея старинное здание на площади Рынок, 6. В 1926 городской совет приобрел здание по пл. Рынок, 4. Сюда была перенесена пятитысячная коллекция Исторического музея г. Львова (пол. Muzeum Historyczne Miasta Lwowa), открытого для осмотра 22 сентября 1929 г. Вскоре после вхождения Львова в состав СССР, 8 мая 1940 г. Исторический музей г. Львова и Национальный музей им. Яна ІІІ были объединены в одно учреждение — Львовский исторический музей. Наиболее значительные коллекции музея — это материалы археологических раскопок, орудия труда, изделия львовских цеховых мастеров, произведения искусства, старинные монеты, ордены и медали, оружие. Части экспозиции и филиалы Пл. Рынок, 2. Музей исторических драгоценностей. Экспозиции отдела: «Памятки золотарства в музейной сокровищнице», «Выставка античных памяток», «Музей стекла». пл. Рынок, 4. Отдел истории западноукраинских земель второй половины 19-20 ст. Отдел «освободительного движения». Отдел истории украинской диаспоры. пл. Рынок, 6. Отдел исторических ценностей и выставка художественного серебра. Пл. Рынок, 24. Отдел истории древнего мира и средневековья. ул. Подвальная, 5. Музей-Арсенал. ул. Гвардейская, 18. Отдел-филиал «Литературный Львов первой половины ХХ ст.». Музей генерала-хорунжего УПА Романа Шухевича, ул. Белогорща, 76а. Ссылки Официальный сайт музея (укр.) Фотографии экспозиции (недоступная ссылка) (укр.)
Les-Kurbas-Theater

Das Les-Kurbas-Theater, auch Lwiwer akademisches Theater Les Kurbas (ukrainisch Львівський академічний театр імені Леся Курбаса) genannt, ist ein 1988 von Wolodymyr Kutschynskyj und einer Gruppe junger Schauspieler in Lwiw gegründetes Theater. Theater Das Theater wurde als "Lemberger Jugendtheater" gegründet. Das Les-Kurbas-Theater hat sich nach seiner Gründung zu einer der bekanntesten Theatergruppen in der Ukraine und im Ausland entwickelt. Die Theatertruppe führt hauptsächlich Werke von ukrainischen Dramaturgen und klassische Theaterstücke auf. Zu den Aufführungen des Theaters gehören Werke von Lina Kostenko, Gregorius Skoworoda, Wolodymyr Wynnytschenko, Lessja Ukrajinka, Fjodor Dostojewski, Plato, Wassyl Stus und Warten auf Godot von Samuel Beckett. Das Theater vertrat die Ukraine bei zahlreichen internationalen Theaterfestivals und gewann höchste Auszeichnungen. Seit 2019 ist Oleg Mikhailovich Tsyona der künstlerische Leiter des Theaters. Das Theater ist nach dem ukrainischen Schauspieler und Regisseur Les Kurbas bekannt. Architektur Die Architekten waren Z. Fedorskyi und S. Matsudzinskyi, die das Gebäude im Stil des modernisierten Historismus des frühen 20. Jahrhunderts entworfen haben. Das fünfstöckige Gebäude ist aus Ziegeln gebaut und mit Fliesen bedeckt. Der ovale Saal ist 11,5 m tief und 6,5 m hoch und hat eine 4,5 mal 5,5 m großen Bühne. Für die Konstruktion der Balkone wurde Metall verwendet. Die ornamentalen Malereien stammen von Zygmunt Balk, und die Balkone sind mit Flachreliefs von Franciszek Bernat verziert. Geschichte Das Theater wurde am 2. März 1910 wurde es als Varietétheater "Casino De Paris" eröffnet. Im Varieté traten die besten Künstler verschiedener Genres aus der ganzen Welt au. Ab 1912 wurden im Rahmen Varieté-Aufführungen auch Filme vorgeführt. in den 1930er Jahren traten Jazzmusiker aus aller Welt auf der Bühne des Casino de Paris auf. Später wurde ein Großteil der aufwendigen Gestaltung rückgebaut und das Gebäude und der Theaterraum für unterschiedliche Zwecke genutzt. In den 1960er Jahren befand sich das Regionale Zentrum für Volkskunst in den Räumlichkeiten des Theaters. Weblinks Lviv Les Kurbas Academic Theater bei der encyclopediaofukraine.com Das Lemberger Akademische Les-Kurbas-Theater auf lemberg-lviv.com Les Kurbas Theatre kurbas.lviv.ua Einzelnachweise
Teatro Les' Kurbas

Il Teatro Accademico Les' Kurbas di Leopoli (in ucraino Львівський академічний театр імені Леся Курбаса?, L'vivs'kyj akademičnyj teatr imeni Lesja Kurbasa) è stato fondato nel 1988 dal regista Volodymyr Kučyns'kyj e da un gruppo di giovani attori che, come l'eccezionale regista ucraino Les' Kurbas e i suoi colleghi nel 1918, hanno sentito il bisogno di fondare un teatro. Oleh Mychajlovyč C'onaè stato il direttore artistico del teatro dal 2019 al maggio 2025, quando è stato succeduto da Daryna Ol'šans'ka.. Dalla sua fondazione, il Teatro Les Kurbas è diventato uno dei gruppi teatrali più famosi, sia in Ucraina che all'estero. Spettacoli a teatro tra cui: "Giardino delle sculture non scongelate" di Lina Kostenko; "Grateful Herod" e "Narcissus" di Hryhorij Skovoroda; "Tra due forze" di Volodymyr Vynnyčenko; "Nel campo di sangue", "Johanna, moglie di Erode" e "Apocrypha" di Lesja Ukraïnka; "Sogni" e "Divertimenti per Faust" di Fëdor Dostoevskij; "Lode a Eros" e "Sileno Alcibiadi" di Platone; "Marco il Maledetto o Leggenda Orientale" di Vasyl' Stus e "Aspettando Godot" di Samuel Beckett rappresentarono degnamente l'Ucraina e vinsero i massimi riconoscimenti in numerosi festival teatrali internazionali. Dal 1988 al 2025, hanno rappresentato le opere teatrali dei seguenti autori ucraini: Bohdan Ihor Antonyč, Volodymyr Vynnyčenko, Ivan Franko, Nina Zachoženko, Lina Kostenko, Les' Kurbas, Halyna Lystvak, Marija Matios, Ol'ha Renn, Hryhorij Skovoroda, Vasyl' Symonenko, Vasyl' Stus, Lesja Ukraïnka, KLIM. Fra gli autori stranieri ci sono sia i classici antichi come Ovidio, Platone, Esopo, i classici europei come Alexandre Dumas, Carlo Goldoni, Molière, William Shakespeare, e poi gli moderni come Ingeborg Bachmann, Samuel Beckett, Rainer Beer, Tennessee Williams, Amanda Gorman, Christopher Hampton, Anthony Horowitz, David Harrower, Martin McDonagh, Duncan Macmillan, Yukio Mishima, Jacques Mockler, Friedrich Nietzsche, Luigi Pirandello, Romain Gary, Éric-Emmanuel Schmitt. Onorificenze Nel 2006, il Teatro Les' Kurbas ha ricevuto il più alto riconoscimento ucraino nel campo della cultura per i suoi successi creativi: il Premio Nazionale Ševčenko, e nel 2007 gli è stato conferito lo status accademico. Festival presso il teatro Dal 1994, il Teatro Les' Kurbas organizza il proprio festival teatrale internazionale "Teatro: Metodo e Pratica". Il teatro è attivamente impegnato in attività internazionali ed è membro della rete teatrale internazionale IETM. Inoltre, il Teatro Les' Kurbas è una scuola di teatro che ha formato tante generazioni di attori e registi. Inizialmente i corsi si tenevano presso lo Studio Teatrale, dal 2001 sono presso l'Università Nazionale Ivan Franko di Leopoli. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Teatro Les Kurbas Collegamenti esterni (UK, EN) Sito ufficiale, su kurbas.lviv.ua. Les Kurbas Theatre (canale), su YouTube.
Teatr im. Łesia Kurbasa we Lwowie

Teatr im. Łesia Kurbasa we Lwowie, właściwie Lwowski Akademicki Teatr im. Łesia Kurbasa – ukraiński teatr dramatyczny założony w 1988 roku we Lwowie. Historia Lwowski Teatr Kurbasa został założony w 1988 roku przez ukraińskiego reżysera Wołodymira Kuczyńskiego i grupę młodych aktorów. Od początku istnienia teatr zdobył liczne nagrody na festiwalach teatralnych na Ukrainie i zagranicą, między innymi Grand Prix festiwali: „Złoty Lew” we Lwowie (1989, 1994, 2000), Festiwalu Czechowa w Moskwie (1996), „Słowiańska Korna” w Moskwie (1997), „Sibiu” w Rumunii (1998), Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT w Polsce (Toruń, 1998), „Butrint” w Albanii (2001), „Sztuki Chersonese” (1994, 2001), „Bosfor Agon” na Krymie (2001, 2002, 2006), „Stobie” w Macedonii (2002) i innych. Teatr został nagrodzony jedną z pierwszych Nagród im. Wasyla Stusa za „wybitne osiągnięcia w swojej dziedzinie oraz zajmowanie jasnego stanowiska publicznego w ukraińskiej przestrzeni kulturowej”. W 2006 roku otrzymał Narodową Nagrodę im. Tarasa Szewczenki, zaś w 2007 status „akademicki”. Od 1994 roku organizuje Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Teatr: Metoda i Praktyka”, który jest członkiem IETM (International Network for Contemporary Performing Arts). Ponadto przy Teatrze Kurbasa działa Akademia Teatralna, która wykształciła wiele pokoleń aktorów i artystów teatru. Uczelnia wykorzystuje szereg technik teatralnych i szkoleń psychofizyki aktora, współpracuje m.in. z Centro di Lavoro di Jerzy Grotowski (Włochy), Moskiewską Szkołą Sztuki Dramatycznej Anatolija Wasiliewa (Rosja), Ośrodkiem Praktyk Teatralnych „Gardzienice” (Polska) Saratoga Civic Theatre (Stany Zjednoczone). Organizowała również cykl wykładów i warsztatów na Yale, Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku oraz University of Pennsylvania. W budynku teatru mieściło się dawne „Casino de Paris”, które zostało otwarte w 1909 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Teatru Kurbasa. kurbas.lviv.ua. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-01)].
Lvivi Motorkerékpárgyár

A Lvivi Motorkerékpárgyár, röviden LMZ (ciril betűkkel: ЛМЗ, ukránul: Львівський мотозавод, oroszul: Львовский мотозавод) az ukrajnai Lvivben működött gépgyár, amely kerékpárokat és segédmotoros kerékpárokat gyártott. A cég telephelye Lviv nyugati részén, a Zaliznicsnij kerületben (Horodocka utca 174.) volt. A gyár elődjét 1919-ben alapították. A szovjet időszakban a kismotorkerékpár-gyártás egyik fő üzeme volt a rigai Vörös Csillag Motorkerékpárgyár mellett. Főbb márkái a Verhovina és a Karpati voltak. Az 1990-es években a termelés jelentősen visszaesett, a cég 1998-ban megszűnt. A gyár üzemcsarnokaiban különféle kisebb cégek és áruházak, valamint egy sportkomplexum is működik. Története 1919-ben alapítottak az akkor Lengyelországhoz tartozó Lwówban egy Metal nevű fémüzemet (Lwowski zakład Metal), amely fűrészberendezéseket, csöveket, patkókat és egyéb kisebb fémtárgyakat készített. Később már közlekedési eszközöket (lovaskocsikat) és mezőgazdasági eszközöket (pl. ekék) is gyártottak, 1939-ben napi 12 pótkocsi készült ott. A mezőgazdasági eszközök gyártása 1951-ig meghatározó volt az üzem tevékenységében. Az 1940-es évek végén azonban az üzemet átalakították kerékpárgyárrá és átnevezték Lvivi Kerékpárgyár (LVZ) névre. A kerékpárok gyártása a Harkivi Kerékpárgyárból (HVZ) áttelepített, illetve a háborús jóvátételként Németországból elszállított berendezésekkel kezdődött el az LVZ-nél. Első gyártott modelljei a harkovi gyárból származó V–14 férfi, és V–22 női kerékpár voltak. Előbbit 1948–1951, utóbbit 1948–1956 között gyártották Lvivben. Az LMZ-nél nem gyártottak motorokat, a motorkerékpárokba a leningrádi Vörös Október (Krasznij Oktyabr) gyárban, a kovrovi Gyegtyarjov gyárban, valamint a litvániai Vairas Šiauliai-i Kerékpár- és Motorgyárban előállított motorokat építették. Gyártmányai V–902 – segédmotoros kerékpár (1958–1962) MV–042 Lvivjanka – segédmotoros kerékpár (1962–1965) MV–042M Lvivjanka – segédmotoros kerékpár (1956–1966) MV–044 – segédmotoros kerékpár (1966–1967) MP–043 – moped (1967–1968) MP–045 – moped (1968–1969) MP–046 – moped (1968–1970) MP–047 Tisza – moped (1969–1970) MP–048 Verhovina–3 – moped (1970–1973) LMZ–2.152 Verhovina–4 – moped (1972–1974) LMZ–2.153 Verhovina–5 – moped (1974–1977) LMZ–2.158 Verhovina–6 – kismotorkerékpár (1977–1981) LMZ–2.159 Verhovina–7 – kismotorkerékpár (1981–1982) LMZ–2.160 Karpati – kismotorkerékpár (1982–1986) LMZ–2.161 Karpati–2 – kismotorkerékpár (1986–1992) Kapcsolódó szócikkek Verhovina (moped) Jegyzetek Források Lvivszkij motozavod, Enciklopegyija szucsasznoji Ukrajini (ukránul) V. V. Rogozsin: Szovetszkoje motociklosztrojenyije, in: Avtomobilnaja promislennoszty, 1984/12., pp. 20–23.
Lvovská národní lékařská univerzita Daniela Haličského

Lvovská národní lékařská univerzita Daniela Haličského (ukrajinsky Львівський національний медичний університет імені Данила Галицького) je lékařská univerzita ve Lvově na Ukrajině. Historie V roce 1773 byla na Lvovské univerzitě založena lékařská fakulta. Mezi lety 1891 a 1898 byly přidány tyto katedry: patologie, chemie, gynekologie a porodnictví (v letech 1897/98 zde A. I. Mars zorganizoval první kliniku pro ženské nemoci), chirurgie, interní lékařství, dermatologie, otorinolaryngologie a další. Hlavní budova v Lyčakivu byla postavena v roce 1894. Po sovětské okupaci východního Polska byla západní Ukrajina v roce 1939 anektována Sovětským svazem. Lékařská fakulta byla oddělena od Lvovské univerzity a reorganizována jako Lvovský lékařský institut se dvěma fakultami. Od té doby existuje jako nezávislá lékařská univerzita. Fakulty Lékařská fakulta č. 1 Lékařská fakulta č. 2 Stomatologická fakulta Farmaceutická fakulta Fakulta postgraduálního vzdělávání Fakulta zahraničních studentů Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Львівський національний медичний університет імені Данила Галицького na ukrajinské Wikipedii a Nationale Medizinische Danylo-Halyzkyj-Universität Lwiw na německé Wikipedii. Externí odkazy Oficiální stránky
Nationale Medizinische Danylo-Halyzkyj-Universität Lwiw

Die Nationale Medizinische Danylo-Halyzkyj-Universität Lwiw (ukrainisch Львівський Національний університет імені Данила Галицького, latein Universitatis Medicinalis Leopoliensis) ist eine der größten und ältesten medizinischen Hochschulen in der Ukraine. Sie bildet Fachkräfte in Medizin, Pädiatrie, Krankheitsprävention, Zahnmedizin und Pharmazie aus. Nach der internationalen Datenbank Scopus steht die Universität an zweiter Stelle unter den medizinischen Universitäten der Ukraine. Geschichte Im Königreich Galizien und Lodomerien gegründet, gehörte die Universität über 134 Jahre zu Österreich. Der Ausgang des Ersten Weltkriegs brachte sie 1918 in die Westukrainische Volksrepublik, der sie durch den Polnisch-Ukrainischen Krieg verloren ging. Nach 21 Jahren in der Zweiten Polnischen Republik kam sie 1939 unter die Sowjetische Besetzung Ostpolens und 1941 unter deutsche Besetzung im Generalgouvernement. Sie unterstand ab 1945 der Sowjetunion und kam mit deren Auflösung 1991 zur Ukraine. Die Universität ist nach Daniel Romanowitsch von Galizien benannt. Ihre Geschichte reicht bis 1661 zurück; allerdings wurde eine medizinische Fakultät erst 1773 gebildet. 1784 gab es an der Universität vier Fakultäten : Theologie, Recht, Philosophie und Medizin. Zwischen 1891 und 1898 kamen Pathologie, Chemie, Gynäkologie und Geburtshilfe (1897/98 organisierte A. I. Mars die erste Klinik für Frauenkrankheiten dort), Chirurgie, Innere Medizin, Dermatologie, HNO-Heilkunde und andere hinzu. 1894 wurde das Hauptgebäude in Lytschakiw errichtet. Nach der Sowjetischen Besetzung Ostpolens wurde die Westukraine 1939 der Sowjetunion einverleibt. Die Medizinische Fakultät wurde aus der Lemberger Universität ausgegliedert und als Medizinisches Institut Lwiw mit zwei Fakultäten reorganisiert. Seither existiert die Hochschule als eine selbständige medizinische Hochschule. Heute zählt die Universität 75 Abteilungen (darunter 47 klinische und 19 für höhere Bildungseinrichtungen der Ukraine), 14 Gebäude, ein Zahnärztezentrum, einen botanischen Garten, ein Labor des Forschungszentrums für die Prüfung neuer Krebsmedikamente, eine Forschungsbibliothek, 4 Museen und 35 Amateurgruppen. 1996 erhielt das Medizinische Institut Lwiw die höchste Akkreditierungsstufe und seinen heutigen Namen erhalten. 2003 wurde die Medizinische Universität Lwiw zur Nationalen Universität erklärt. Struktur Zurzeit hat die Universität fünf Fakultäten und eine Abteilung: Medizinische Fakultät №1 Medizinische Fakultät №2 Fakultät für Zahnmedizin Fakultät für Pharmazie Fakultät für Nachdiplomstudium Abteilung für ausländische Studierende Weblinks Offizielle Website der Universität Einzelnachweise
Львовский областной театр кукол

Льво́вский областно́й теа́тр ку́кол (укр. Львівський обласний театр ляльок) — государственный театр во Львове (Украина). Расположен в центральной части города, на площади Даниила Галицкого, 1. Львовский кукольный театр был открыт вскоре после окончания Великой Отечественной войны, 15 апреля 1946 года. Премьерой театра был спектакль «Ивасик-Телесик», затем ставились более двухсот детских спектаклей, в их числе «Коза-дереза», «Пан Коцький», «Крашеный лис», «Конёк-горбунок», «Буратино», «Медвежонок Римтимти», «Снежная королева», «Дикие лебеди», «Рикки-тикки-тави», «Дочь Индии», «Соломенный бычок», «Поросёнок Цок», «Золотой цыплёнок». Для взрослых были поставлены «Ночь перед Рождеством» Н.Гоголя, «Беда от нежного сердца» В.Сологуба, «Мадемуазель Нитуш» Г.Мельяка и А.Милло, «Ловите мгновение успеха» К.Рыжова, «Левша» по повести Н.Лескова. В течение года театр посещает до 200 тысяч зрителей. Театр участвовал во многих международных и республиканских фестивалях и конкурсах. Спектакль «Римтимти» получил Гран-при на VII международном фестивале в г. Ломжа (1994), а «Дикие лебеди» награждены медалью на XV международном фестивале в Бельско-Бяла (1991). В театре находится музей кукол. Здание театра было построено в 1912 году как Палата ремесленников. В основу стилистики были положены мотивы ренессансной архитектуры стран Центральной Европы, что проявилось в создании аркады на уровне первого этажа и венцевого аттика с волютами. Ссылки Львовский областной театр кукол (укр.)
Lviv Physics and Mathematics Lyceum

The Lviv Physics and Mathematics Lyceum (also known as LPML; Ukrainian: Львівський фізико-математичний ліцей) is a public boarding high school in Lviv, Ukraine. It is considered to be one of the best educational institutions in the country. In 2012 and 2015, the Lviv Physics and Mathematics Lyceum was ranked first among high schools in Ukraine by Focus magazine. The school is well known for organizing multiple countrywide competitions in mathematics, physics ("Levenia"), programming ("Bober"), and the Ukrainian version of the international Mathematical Kangaroo contest. General The LPML offers two programs: Physics/Mathematics (grades 8 −11) and Chemistry/Biology (grades 9−11). In the past, a third concentration, combining mathematics and geography, was also available. This concentration is no longer offered due to insufficient enrolments. Students of the lyceum are frequently among the top participants at the National Olympiads. LPML students often represent Ukraine at various International Olympiads, including Physics (IPhO), Mathematics (IMO), and Chemistry (IChO). Application Those who wish to study at the LPML have to pass an entry exam, with top performers offered admission. Students who previously won regional Olympiads are offered early admission without taking the entrance exam. The average annual enrolment ranges from 110 to 130 students, with around 30 students per class. Student life Residents from out of town stay in gender-based dormitories. Nearly 25% of all LPML students reside in these dormitories. See also Ukrainian Physics and Mathematics Lyceum References
Lwowski Cyrk Państwowy

Lwowski Cyrk Państwowy (ukr. Львівський державний цирк) – cyrk we Lwowie, znajduje się w specjalnie wybudowanym obiekcie przy ulicy Gródeckiej 83. Budynek cyrku powstał u podnóża Góry Świętojurskiej w 1969 według projektu architektów A. Bachmatowa i M. Kaniewskiego. Jest to rotunda z cylindryczną, piętrową widownią, nakrytą dachem kopułowym. Pod widownią znajdują się pomieszczenia socjalne i toalety. Front budynku stanowi parterowy hol z kasami, biurem i poczekalnią. Cyrk posiada własny zespół aktorski, postawę repertuaru stanowią występy zwierząt. Ponadto w budynku odbywają się imprezy kulturalne, sportowe (walki bokserskie) oraz koncerty muzyczne. W nocy z 22 na 23 marca 2011 w budynku wybuchł pożar, nie było poszkodowanych, straty wyceniono na 500 tysięcy USD, po zakończeniu prac naprawczych cyrk wznowił działalność. Przypisy Bibliografia Oficjalna strona Lwowskiego Cyrku Państwowego Strona o historii ulicy Gródeckiej. lviv.biz. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-25)].
Львовский государственный цирк

Льво́вский госуда́рственный цирк (укр. Львівський державний цирк) — развлекательное учреждение во Львове. Адрес: улица Городоцкая, 83. Расположен у подножия Святоюрской горы, на вершине которой находится собор Святого Юра. История Львовский цирк был построен в 1969 году по проекту архитекторов А. Бахматова и М. Каневского. Цирк — купольное цилиндрическое строение с периметрально расположенными двухэтажными помещениями рекреации и гардеробных. Активно выделена одноэтажная входная часть, где расположены вестибюль и тамбур. В тыльной стороне примыкают служебные помещения, хозяйственная зона и гостиница. Ссылки Сайт львовского цирка Львов, улица Городоцкая Литература Вуйцик В. С., Липка Р. М. Зустріч зі Львовом. Львів: Каменяр, 1987.С. 248.