NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Čysťakove

Čysťakove (ukrajinsky Чистякове, rusky Чистяково, Čisťakovo), do roku 2016 a podle úřadů DLR dosud Torez (ukrajinsky a rusky Торез) je východoukrajinské průmyslové město v Doněcké oblasti. Historie Sídlo bylo založeno roku 1778 jako malá vesnice mezi řekami Sevosťanivka a Orlova, kde obvykle hledali útočiště uprchlí nevolníci. V roce 1800 získala vesnice jméno Alexejevka. V té době zde žilo 225 lidí. Od roku 1860 je město centrem těžby černého uhlí. V té době byl také ustanoven nový název Čisťakovo / Čysťakove. Do roku 1909 zde bylo vytěženo asi 77 000 tun uhlí a počet začal s moderní technikou rapidně stoupat. Roku 1924 mělo Čysťakovo 44 679 obyvatel. Roku 1940 získalo město několik nových obvodů. V roce 1964 bylo město pojmenováno Torez na počest vůdce francouzských komunistů Maurice Thoreze, který tentýž rok zemřel a který tehdejší Rusko několikrát navštívil. V roce 2016 bylo město přejmenováno zpět na Čysťakove v rámci zákona o dekomunizaci Ukrajiny. Změna ale proběhla jen de iure, neboť město je od roku 2014 pod kontrolou Doněcké lidové republiky. Doprava Přes město vede hlavní silnice z Doněcku do Luhansku, nejvíce autobusových spojů směřuje na Snižne a Šachtarsk. Z železničních spojů po roce 2014 zůstaly jen příměstské do Debalceva a Ilovajsku. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čysťakove na Wikimedia Commons
Tsjystjakove

Tsjystjakove tidligere Torez (russisk og ukrainsk: Чистякове) er en by af regional betydning i Donetsk oblast, Ukraine; kontrolleret af Folkerepublikken Donetsk. Den 12. maj 2016 omdøbte Ukrainske myndigheder (in absentia) byen til det historiske navn "Tsjystjakove" på grund af Ukrainske afkommuniseringslove. Under Folkerepublikken Donetsk er bynavnet stadig Torez. En stor del af byens økonomi er basseret af minedriftsindustrier og byen er et centrum for den regionale kulindustri, på trods af et fald i antallet af ansatte minearbejdere på det seneste. Byen har en befolkning på omkring 53.725 (2021). Den 17. juli blev Malaysia Airlines Flight 17, der var på vej til Kuala Lumpur fra Amsterdam, ramt af et missil og styrtede ned nær Torez; alle 298 personer om bord blev dræbt. Galleri Kilder og henvisninger
Torez

Chistiakove (en ucraniano: Чистякове; en ruso: Чистяково, romanizado: Chistiakovo), anteriormente Torez (en los dos idiomas: Торез) es una ciudad del óblast de Donetsk, Ucrania. Historia Fundada en 1778 en la confluencia de los ríos Sevostiánovka y Orlova por siervos fugitivos de las provincias del sur de Rusia y Ucrania. En 1800 tenía 225 habitantes y era conocida como la slobodá Alekséyevka (en ruso) u Oleksíivka (en ucraniano), en honor al hijo de un terrateniente. Desde 1860 se le dio el nombre de Chistiakovo (en ruso), que se convirtió en un centro de la minería del carbón. Para 1875 había dos empresas mineras: Chistiakovske, que operaba las minas de carbón «Naklonna» y «Galería», y Oleksiivs'ke (rebautizada «Nadiya» en 1907). En 1924 la aglomeración minera Chistiakovo tenía 142 establecimientos, con 44.679 habitantes. En 1932, los asentamientos se convirtieron en un pueblo y en 1933 la ciudad contaba con 10 minas de carbón y una cantera. En 1964 la ciudad recibió el nombre de Torez, en honor a Maurice Thorez, líder comunista francés que también era un minero del carbón. Actualmente, Torez sigue siendo un centro importante de la industria del carbón en Ucrania. El 17 de julio de 2014, un jet de Malaysia Airlines se estrelló cerca de la ciudad, matando a las 298 personas a bordo e hiriendo a varios vecinos. En 2016, el Parlamento de Ucrania, mediante la aprobación de las leyes de descomunización, devolvió la ciudad a su nombre anterior, Chistiakove.​ Referencias
Torez

Torez (in russo e in ucraino Торез?) o Čystjakove (in ucraino Чистякове?) o Čistjakovo (in russo Чистяково?) è de iure una città dell'Ucraina, situata nell'oblast' di Donec'k della regione storica del Donbass, ma dall’aprìle 2014 è de facto situata nella Repubblica Popolare di Doneck, a sostegno della Russia. La denominazione attuale, già in vigore prima del 1964, è stata decisa nel 2016 dalle autorità ucraine, ma non è riconosciuta dalle autorità della Repubblica Popolare, per le quali la città conserva il nome di Torez, che si riferisce al leader del Partito Comunista Francese Maurice Thorez. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Čystjakove Collegamenti esterni Sito ufficiale, su torez24.ru. (EN) Torez, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Tsjystjakove

Tsjystjakove (Oekraïens: Чистякове) is een stad in de Oekraïense oblast Donetsk, gelegen in de oostelijke Donbas. De bevolking telde in 2021 53.725 inwoners. De stad heette van 1964 tot 2016 Torez. In de zelfverklaarde Volksrepubliek Donetsk, waarin de stad ligt, wordt die naam nog steeds gebruikt. Tsjystjakove werd gesticht als een kleine nederzetting in 1778 door ontsnapte lijfeigenen en gevangenen. Het heette aanvankelijk Oleksiivka. In de vroege 19e eeuw leefden er rond de 1500 mensen. Rond 1860 begon de kleine nederzetting zich te ontwikkelen tot een centrum voor de opkomende mijnbouw. Het kreeg de nieuwe naam Sjistjakov, naar een grootgrondbezitter van die naam. Door de kolenindustrie en de steengroeven groeide de plaats sterk. In 1932 werd Sjistjakov een stad. Van 31 oktober 1941-2 september 1943 was het bezet door de Duitsers. De stad kreeg op 16 juli 1964 de nieuwe naam Torez, ter ere van de leider van de Franse Communistische Partij, Maurice Thorez, die vijf dagen eerder was overleden en op de 16e een grootse begrafenis kreeg. Thorez was vanaf zijn twaalfde jaar als mijnwerker werkzaam geweest. In april 2014 viel de regio waarin Torez ligt in handen van pro-Russische rebellen, die de Volksrepubliek Donetsk uitriepen. Ongeveer 10 km ten noorden van Torez ligt het dorpje Hrabove waar op 17 juli 2014 de Boeing van Malaysia Airlines (MH17) neerstortte. Stoffelijke overschotten van omgekomenen werden op 20 en 21 juli verzameld in koelwagons op het station van Torez. Op de avond van de tweede dag vertrok de trein naar Donetsk, met eindbestemming Charkiv. Geboren Dmitri Bakin (1964–2015), schrijver Daria Tkatsjenko (21 december 1983), damster en vijfvoudig wereldkampioen Externe link Officiële website
Czystiakowe

Czystiakowe (ukr. Чистяко́ве) – miasto na Ukrainie, w obwodzie donieckim, w Donieckim Zagłębiu Węglowym; wydobycie węgla kamiennego; przemysł elektrotechniczny, maszynowy, drzewny, mineralny; muzeum. Od 2014 znajduje się pod kontrolą Donieckiej Republiki Ludowej. 17 lipca 2014 roku niedaleko wsi Hrabowe w pobliżu ówczesnego Torezu doszło do katastrofy lotu Malaysia Airlines 17. Nazwa Od 1964 do 12 maja 2016 miasto nosiło nazwę Torez (ukr. Торез) na cześć francuskiego komunisty Maurice'a Thoreza. Powrotu do dawnej nazwy nie uznały władze separatystów donieckich i nadal używają one poprzedniej wersji. Demografia 2003 – 67 000 2010 – 60 032 2014 – 56 993 Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa miasta (ukr.)
Chistyakove

Chistyakove (em ucraniano: Чистякове; antes de 2016: Torez, em ucraniano: Торез; antes de 1964: Chistyakovo, em russo: Чистяково) é uma cidade da região de Donetsk, região de Donbass, Ucrânia, com uma população de 57 086 pessoas (2013),. quando teve mais de 120 000 habitantes em 1970. A cidade é um centro industrial e de mineração com infra-estrutura bem desenvolvida, localizado a 66 km de Donetsk, na estrada N-21 (Donetsk - Starobelsk ), ocupando uma área de 105 km2. História A cidade foi fundada em 1770, com o nome de Oleksiivka, sendo depois sucessivamente renomeada Oleksiive-Leonove e, depois de se tornar num centro de comércio e administração, Chistyakov (ou Chistyakove). Em 1964, no período soviético, a cidade foi nomeada Torez (Торез), em honra de Maurice Thorez, o lider do Partido Comunista Francês falecido nesse ano. Notas Galeria Ligações externas Media relacionados com Chistyakove no Wikimedia Commons (em russo) www.torez.info - popular unofficial city website
Ciîsteakove

Ciîsteakove (în ucraineană Чистякове) este un oraș în regiunea Donețk, Ucraina. Anterior a purtat denumirea Torez. Vezi și Lista orașelor din Ucraina Legături externe uc Informations officielles ru Cartes topographiques uc Carte routière Arhivat în 2 mai 2013, la Wayback Machine.
Tjystiakove

Tjystiakove (ukrainska: Чистякове ; ryska: Чистяково, Tjistiakovo) är en stad i Donetsk oblast i Ukraina med cirka 54 000 invånare (2021). Mellan 1964 och 2016 hette staden Torez efter den franske kommunistledaren Maurice Thorez. Under de proryska protesterna i Ukraina 2014 intogs staden av proryska separatister. Den självutnämnda folkrepubliken Donetsk kallar fortfarande staden för Torez. Staden grundades som Oleksiivka av bönder som rymt från livegenskap på 1770-talet och växte när kolbrytningen började på 1860-talet. År 1867 fick den sitt nuvarande namn. Tjystiakove fick stadsrättigheter 1932 och under sovjettiden blev staden centrum för elektroteknik och tillverkning av byggnadsmaterial. Den 17 juli 2014 störtade Malaysia Airlines Flight 17 med 298 personer ombord i närheten av Tjystiakove efter att ha träffats av en rysk missil. Samtliga ombord omkom. Källor
Hnyltsche (Ternopil)

Hnyltsche (ukrainisch Гнильче; russisch Hniltsche, polnisch Hnilcze) ist ein Dorf der Ukraine in der Oblast Ternopil. Das Dorf liegt 17 Kilometer südwestlich der ehemaligen Rajonshauptstadt Pidhajzi und 62 Kilometer südwestlich der Oblasthauptstadt Ternopil nahe der Oblastgrenze zur Oblast Iwano-Frankiwsk. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der Stadtgemeinde Pidhajzi im Rajon Pidhajzi; bis dahin bildete es zusammen mit den Dörfern Panowytschi (Пановичі) und Tscherwen (Червень) die Landratsgemeinde Hnyltsche (Гнильченська сільська рада/Hnyltschenska silska rada) im Südwesten des Rajons Pidhajzi. Am 17. Juli 2020 wurde der Ort Teil des Rajons Ternopil. Geschichte Der Ort wurde 1395 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und lag zunächst in der Woiwodschaft Ruthenien als Teil der Adelsrepublik Polen. Von 1772 bis 1918 gehörte er unter seinem polnischen Namen Hnilcze zum österreichischen Galizien und war ab 1867 dem politischen Bezirk Podhajce unterstellt. Vom 1. September bis 5. September 1916 kam es hier im Rahmen der Brussilow-Offensive zur Schlacht bei Hnilcze, in deren negativen Verlauf sich die 1. Reserve-Division an den Narajówka zurückziehen musste. Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam der Ort zu Polen (in die Woiwodschaft Tarnopol, Powiat Podhajce, Gmina Horożanka), wurde im Zweiten Weltkrieg ab September 1939 von der Sowjetunion und dann ab Sommer 1941 bis 1944 von Deutschland besetzt, hier wurde der Ort in den Distrikt Galizien eingegliedert. Nach dem Ende des Krieges wurde der Ort der Sowjetunion zugeschlagen, dort kam das Dorf zur Ukrainischen SSR und ist seit 1991 ein Teil der heutigen Ukraine. Einzelnachweise
Hnylche, Ternopil Oblast

Hnylche (Ukrainian: Гнильче) is a village in Pidhaitsi urban hromada, Ternopil Raion, Ternopil Oblast, Ukraine. History In 1620–1621 the village was burned by the Tatars. After the liquidation of the Pidhaitsi Raion on 19 July 2020, the village became part of the Ternopil Raion. Religion St. Michael church (1930s, brick, UGCC). Notable residents Stanisław Srokowski (born 1936), Polish writer, poet, dramatist, literary critic, translator, academic teacher and publicist References Sources (in Ukrainian) Скорик М., Уніят В., Гнильче // Ternopil Encyclopedic Dictionary: in 4 v. / editorial board: H. Yavorskyi and other, Ternopil: "Zbruch", 2004, V. 1: А—Й, S. 370. — ISBN 966-528-197-6. "Hnilcze". Geographical Dictionary of the Kingdom of Poland (in Polish). 3. Warszawa: Kasa im. Józefa Mianowskiego. 1882. p. 81. "Panowice, wś, pow. podhajecki". Geographical Dictionary of the Kingdom of Poland (in Polish). 7. Warszawa: Kasa im. Józefa Mianowskiego. 1886. p. 844.
Hnilcze

Hnilcze (ukr. Гнильче) – wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie tarnopolskim. Do 2020 w rejonie podhajeckim. Położenie Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje: wieś w powiecie podhajeckim położona 7,5 km na południowy zachód od Zawałowa przy drodze powiatowej z Podhajca do Halicza. Pierwsza wzmianka o wsi Hnilcze pochodzi z 1441 r. Zamieszkujący tu wierni obrządku rzymskokatolickiego należeli do parafii w Horożance w archidiecezji lwowskiej. W 1902 r. w Hnilcze erygowano ekspozyturę parafialną, a w 1925 samodzielną parafię, należącą do dekanatu w Konkolnikach. 10 lutego 1940 r. NKWD aresztowało i zesłało do łagrów na Syberii 3 polskie rodziny z Hnilcza i 40 rodzin z kolonii Czerwień. W 1943 r. nacjonaliści ukraińscy z UPA napadli na plebanię, uprowadzając i mordując siostrzeńca ks. Antoniego Kowalczyka. W roku następnym w różnych okolicznościach zamordowali 34 innych polskich mieszkańców. Zabytki Rzymskokatolicki kościół pw. Świętego Imienia Matki Boskiej, neogotycki, jednonawowy, dzięki staraniom ks. Jakuba Kierschki zbudowany w 1886 r. na miejscu wcześniej kaplicy. W 1892 r. konsekrowany przez lwowskiego biskupa pomocniczego Jana Puzynę. W czasie I wojny światowej obrabowany przez żołnierzy rosyjskich. W 1939 r. zdewastowany i zamknięty. Po II wojnie światowej chwilowo przekształcony w cerkiew. W latach 1950–1992 zamieniony na magazyn i chlew. Obecnie jest opuszczony. Urodzeni We wsi urodził się Stanisław Srokowski – polski pisarz, poeta, prozaik, dramaturg, krytyk literacki, tłumacz, nauczyciel akademicki i publicysta. Zobacz też Panowice Przypisy Bibliografia Hnilcze, z Sieniawką i Panowicami, wś, pow. podhajecki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 81 .
Hnîlce, Pidhaiți

Hnîlce (în ucraineană Гнильче) este localitatea de reședință a comunei Hnîlce din raionul Pidhaiți, regiunea Ternopil, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, toată populația localității Hnîlce era vorbitoare de ucraineană (100%). Note
Гнильче (Тернопольская область)

Гнильче (укр. Гнильче) — село в Подгаецкой городской общине Тернопольского района Тернопольской области Украины. До 2020 года входило в Подгаецкий район. Население по переписи 2001 года составляло 593 человека. Занимает площадь 27,231 км². Почтовый индекс — 48034. Телефонный код — 3542. Ссылки Гнильче на сайте Верховной рады Украины
Рыхлевская дача

«Рыхлевская дача» — ландшафтный заказник общегосударственного значения в границах Мезинского национального природного парка (с 10 февраля 2006 года), расположенный в Новгород-Северском районе (Черниговская область, Украина). Площадь — 789 га. Находится под контролем ГП «Холминского лесного хозяйства». История Заказник «Рыхлевская дача» создан Указом Президента Украины от 10.12.1994 года №1207/2000. На его базе, согласно Указу Президента Украины от 10 февраля 2006 года № 122, был создан Мезинский национальный природный парк. Описание Заказник «Рыхлевская дача» был создан с целью сохранения ценных природных комплексов — 1-о и 2-о бонитета вековых дубов. Расположен на территории лесистой возвышенности Новгород-Северского Полесья: кварталов 43-53 Понорницкого лесничества — между пгт Понорница и селом Рыхлы. Ближайший населённый пункт — Понорница и Рыхлы Новгород-Северского района Черниговской области Украины, город — Батурин. Природа В заказнике распространены производные грабово-дубовых лесов. Одноярусный и очень густой древостой в разных соотношениях образовывают граб обыкновенный, дуб, ясень, осина, берёза повислая, липа сердцелистая. Эти леса интересные тем, что граб обыкновенный здесь находится на восточной границе своего распространения. Примечания Литература Географическая энциклопедия Украины. Издательство Украинская советская энциклопедия. Том 2. 1989-1993. Ссылки Данные о заказнике на сайте Государственного управления охраны окружающей природного среды в Черниговской области . Архивировано из оригинала 13 апреля 2014 года.
Рихлівська дача

Рихлі́вська Да́ча — ландшафтний заказник загальнодержавного значення в Україні. Розташований у межах Коропського району Чернігівської області, біля села Рихли. Площа 789 га. Створений Указом Президента України від 10 грудня 1994 року № 750/94. Перебуває у віданні Холминського держлісгоспу (Понорницьке л-во, кв. 43-53). Заказник створений для збереження цінних насаджень I і II бонітету вікових дубів (віком бл. 200 і 300 років відповідно), поширені також липово-дубові та грабово-дубові насадження. Лісовий масив має важливе ґрунтозахисне та водоохоронне значення. 10 лютого 2006 року заказник «Рихлівська Дача» увійшов до складу Мезинського національного природного парку. Галерея Джерела Рихлівська дача [Архівовано 24 жовтня 2018 у Wayback Machine.] Заказник «Рихлівська дача» [Архівовано 13 квітня 2014 у Wayback Machine.]
Красна площа (Луганськ)

Красна площа (раніше Соборна та Миколаївська) — площа у Шевченківському районі міста Луганськ. Знаходиться в історичній частині міста. Свою історичну назву площа отримала від Свято-Миколаївського собору, зруйнованого більшовиками в 1935 році. В 1950-х роках на місці собору було споруджено Будинок техніки, який нині належить Інституту культури ЛНУ ім. Т. Шевченка. Крім того на площі розташований інший ВНЗ — Луганський державний інститут культури та мистецтв. У сквері на площі розташований бюст Олександра Молодчого. Була центральною площею до появи площі Героїв Великої Вітчизняної війни, тобто до 1950-х років. Історія Історія площі починається в 1840 році, коли почали зводити на місці Святомиколаївський собор. Церкву збудували через рік, а площу стали називати Соборною. В кінці ХІХ століття на вулиці Банковій була побудована архітектурна пам'ятка та перша чотириповерхівка міста будинок Васньова. В 1918 році після приходу Жовтневої революції та більшовиків площа була перейменована на Красну площу та служила, як місце формування робочих дружин, які захищали місто від білогвардійців, що були на Гострій Могилі. В 1929 році було рішення закрити церкву і 13 грудня того року була закрита. На місці площі було сплановано звести Музей Революції та сквер з бюстами революціонерів, але фінанси не дозволили реалізувати плани. Тому церква стояла без служби до 1935 року, поки за проханням громадянів, було знесено і розібрано. 15 лютого 1943 року Красна площа стала місцезбору бійців, визволящих Луганск. В 1950 році архітектор Олександр Шеремет запропонував на узвишші побудувати оперний театр, а на невеликій площі перед театром — встановити пам'ятник, присвячений обороні Луганску в 1919 році. Замість оперного театру в 1951 році було вирішенно, з цілі підвищити кваліфікаціюю шахтарів, збудувати Будинок Техніки. Роботи були завершені в 1953 році до Дня шахтаря, а ввели в експлуатацію 31 грудня того ж року. Разом з будинком був зроблений сквер ім. М. Матусовського, який спадає до вулиці Шевченка з террасами, з'єднанами гранітними сходами. А на другій террасі побудовний фонтан, який розташовується на місці знесеного Святомиколаївського собора. В 1980-і роки під фонтаном та робочим випадково були найдени похоронення в фамільних склепах. Зі знахідкою працювали археологи та робітники музеїв міста. В 2004 году в сквері ім. М. Матусовського перед інститутом була встановлена скульптурна композиція «Свято муз», а в 2006 році відкритий пам'ятник Михайлу Матусовському. Примітки
Monaster św. Michała Archanioła w Odessie

Monaster św. Michała Archanioła – prawosławny żeński klasztor w Odessie, w jurysdykcji eparchii odeskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia W 1835 Michaił Woroncow wzniósł nad morzem na terenie Odessy cerkiew św. Michała Archanioła. Pięć lat później Świątobliwy Synod Rządzący postanowił zorganizować przy świątyni żeński monaster. Mniszki prowadziły szpital, szkołę dla osieroconych dziewczynek oraz stołówkę dla ubogich. Wspólnota istniała do 1923, gdy została zamknięta z powodu odmowy przyłączenia się do Żywej Cerkwi. W 1931 monasterski sobór św. Michała Archanioła i dzwonnica zostały wysadzone w powietrze. W 1942, gdy Odessa znajdowała się pod okupacją niemiecką, działalność monasteru została wznowiona. We wspólnocie zebrało się ponad 70 mniszek. Klasztor działał do 1961, gdy władze radzieckie zlikwidowały wspólnotę, a jej siedzibę przekazały szpitalowi gruźliczemu. Monaster został reaktywowany w 1992. Szczególne wysiłki na rzecz odbudowy zniszczonych budynków monasterskich i odnowienia życia liturgicznego poczynił metropolita odeski Agatangel. Mniszki ponownie podjęły działalność charytatywną i otworzyły pracownie szycia szat liturgicznych i wytwarzania utensyliów dla cerkwi. Klasztor prowadzi dwie placówki filialne: skity Narodzenia Matki Bożej w Baranowie oraz Wniebowstąpienia Pańskiego w Odessie. Przypisy
Свято-Архангело-Михайлівський жіночий монастир (Одеса)

Свято-Архангело-Михайлівський жіночий монастир — монастир РПЦ в Одесі, розташований в Історичному центрі, за адресою вул. Успенська, 4. Історія Заснований у 1835 князем Михайлом Воронцовим, який збудував в центрі Одеси Михайлівську церкву. За п'ять років священий синод постановив заснувати при церкві жіночий монастир. Чорницями монастиря був заснований шпиталь, школа для осиротілих дівчаток, а також їдальню для убогих. У 1923 монастир і спільноту ліквідовано, оскільки монахині відмовилися підтримати рух живоцерковництва. У 1931 монастирський собор Св. Архангела Михаїла разом із дзвіницею було підірвано більшовиками.. Під час німецької окупації Одеси в 1942 діяльність монастиря відновлена. Загалом зібралося близько 70 чорниць. Монастир діяв до 1961, коли був знову скасований, а терен передано туберкульозному шпиталю. У 1992 відновив свою діяльність. При монастирі відновлено милосердну діяльність, збудовано «Будинок милосердя».. Галерея Посилання
Hrymajliv

Hrymajliv (ukrajinsky Гримайлів; rusky Гримайлов, [Grimajlov]; polsky Grzymałów; v jidiš רימאלאוו, [Rimalov]) je městys v Čortkivském rajónu v Ternopilské oblasti na západní Ukrajině. Obecné informace Hrymajliv byl založen roku 1595 a v roce 1956 získal status města. Městem protéká řeka Hnyla. K 1. lednu 2013 byl počet obyvatel 1 947. Vyvražďování obyvatel za druhé světové války Městys byl obsazeno Němci během druhé světové války, mezi lety 1941–1944. Roku 1931 byla jeho populace přibližně 4 074, a asi 1 494 z bylo nich židovského původu. Dne 5. července 1941 bylo zastřeleno a hozeno do jezera kolem 450 Židů. Dále pak bylo 12. října 1941 posláno do tábora Skalat asi 1 700 Židů a 21. října 1941 bylo zavražděno dalších 1 300 Židů. 25. listopadu 1941 bylo okolo 300 Židů z tábora Hrymajliv posláno do jiných táborů, jako jsou Lubochok, Kamenka, Velyki Borky a další, kde byli nejspíše popraveni. Zbývajících 305 Židů bylo převezeno do ghetta Skalat, kde byli zastřeleni v dubnu 1942. Celkově bylo při popravách v Hrymajlivě zastřeleno asi 2 530 lidí. Ekonomika Ve městě se nachází závod na zpracování konzerv „ZAT“ (Hrimajlovské konzervárny). Sociální objekty Škola. Internátní škola. Hudební škola. Mateřská škola. Dům kultury Nemocnice Lidé z Hrymajliva Ivan Puluj (1845–1918), ukrajinský fyzik, vynálezce a vlastenec, který byl raným vývojářem použití rentgenových paprsků pro lékařské zobrazování. Jakob Altenberg (1875–1944), který se jako mladý muž přestěhoval do Vídně a nakonec se stal prodejcem Hitlerových maleb (1909–1913). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hrymailiv na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrymajliv na Wikimedia Commons Oficiální web města Hrymajliv (ukrajinsky) The map of holocaust: Popravy Židů v Hrymailivu (anglicky)