NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Accademia navale di Odessa

L'Università nazionale «Accademia navale di Odessa» (in ucraino Національний університет «Одеська морська академія»?, Nacional'nyj universytet "Odes'ka mors'ka akademija"; in russo Национальный университет «Одесская морская академия»?, Nacional'nyj universitet "Odesskaja morskaja akademija") è un istituto universitario dell'Ucraina per la formazione del personale civile e militare nel settore marittimo; ha sede a Odessa. Si compone di cinque facoltà: navigazione; trasporti e tecnologie navali; ingegneria navale; automazione ed elettromeccanica; diritto della navigazione e management. All'Accademia fanno capo anche l'Istituto marittimo Azov, l'Istituto Danubio e l'Istituto delle forze navali, nonché il Collegio nazionale dei trasporti marittimi e il Collegio marittimo Marinesko. Tutte le specializzazioni sono accreditate dall'Institute of Marine Engineering, Science and Technology (IMarEST). La campagna addestrativa ha luogo sulla nave scuola Družda. Nel 1960 era stato destinato all'Accademia il Cristoforo Colombo, ceduto dall'Italia all'Unione Sovietica come debito di guerra; ribattezzato Dunaj, fu successivamente disalberato e infine distrutto da un incendio. L'Accademia collabora con la NATO nell'ambito del Defence Education Enhancement Programme (DEEP), volto a potenziare il sistema di formazione dei futuri ufficiali. Cronotassi 7 giugno 1944: Scuola navale superiore di Odessa (OVMU) 29 maggio 1958: Scuola superiore di ingegneria navale di Odessa (OVIMU) 26 aprile 1991: Accademia navale statale di Odessa (ODMA) 21 settembre 2002: Accademia navale nazionale di Odessa (ONMA) 1º gennaio 2016: Università nazionale «Accademia navale di Odessa» (NU OMA) Note Voci correlate Marina militare ucraina Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Accademia navale di Odessa Collegamenti esterni Sito ufficiale, su onma.edu.ua.
Musée littéraire d'Odessa

Le musée de la littérature d'Odessa (en ukrainien : Музей исторії евреев Одессы «Мигдаль-Шорашим») d'Odessa se situe au 2 de la rue Langeron. Historique Fondé en 1977 il se situe dans le palais Gagarine qu est classé. Images Notes et références (uk) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en ukrainien intitulé « Державний літературний музей (Одеса) » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste de musées en Ukraine. Liens externes Site officiel Portail de l’Ukraine Portail des musées Portail de la littérature
Narodowy Uniwersytet Medyczny w Odessie

Narodowy Uniwersytet Medyczny w Odessie (ukr. Одеський національний медичний університет) – ukraińska uczelnia medyczna z siedzibą w Odessie. Jest to największy uniwersytet medyczny na Ukrainie. Historia Historia uniwersytetu sięga 1 września 1900, kiedy w ramach Uniwersytetu Noworosyjskiego w Odessie otwarto Wydział Lekarski. W 1922 , po reformie, Wydział Lekarski Uniwersytetu Noworoskiego przekształcił się w „Odeski Instytut Medyczny”, który w 1993, po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę, uzyskał status wyższej uczelni o 4. poziomie akredytacji i zmienił nazwę na „Odeski Państwowy Uniwersytet Medyczny”. W 1997 uczelnia otrzymała status narodowy, przyjmując nazwę „Odeski Narodowy Uniwersytet Medyczny”. Struktura Uniwersytet składa się z 8 wydziałów, w tym Wydziału Lekarskiego oraz Wydziału Przygotowawczego dla studentów zagranicznych. Uczelnia posiada 58 wydziałów teoretycznych i 45 wydziałów klinicznych, a także jedną klinikę uniwersytecką oraz klinikę stomatologiczną. Na uczelni kształci się ponad 9000 studentów, w tym 1900 studentów zagranicznych z 52 krajów. W ramach uczelni działa również biblioteka, Muzeum Uniwersytetu, poliklinika oraz kompleks sportowo-zdrowotny. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona uczelni (ukr. • ang.)
Université nationale polytechnique d'Odessa

L'université nationale polytechnique d'Odessa (ukrainien : Одеський національний політехнічний університет, ОНПУ), fondée le 18 septembre 1918 sous comme l'Institut polytechnique d'Odessa, est l'une des plus vieilles écoles polytechniques d'Ukraine. Elle accueille plus de 20 000 étudiants. Noms 1918 : Institut polytechnique d'Odessa 1993 : université polytechnique d'État d'Odessa 2001 : université nationale polytechnique d'Odessa Structure Institut de l'enseignement à distance Institut de sécurité de l'information, de l'électronique et des télécommunications Institut des technologies industrielles, du design et du management Institut de génie mécanique Institut préparatoire aux étudiants internationaux Institut des systèmes informatiques Institut de génie électrique et de systèmes intégrés de gestion informatique Institut d’électromécanique Institut d’économie Faculté de génie chimique Anciens élèves Anatoliy Ivanovych Butenko (1938-2021), né à Myrhorod, universitaire et homme politique Liens externes (en) Site officiel Ressource relative à la recherche : U-Multirank Portail des universités Portail de l’Ukraine
Państwowy Uniwersytet „Politechnika Odeska”

Państwowy Uniwersytet „Politechnika Odeska” (ukr. Національний університет «Одеська політехніка») – ukraiński uniwersytet mieszczący się w Odessie. Historia Politechnika Odeska, została założona 18 września 1918 . Jej początkowe lata były pełne trudności, związanych z niestabilnością polityczną okresu rewolucji i wojny domowej na Ukrainie. Mimo to, uczelnia szybko zdobyła uznanie i stała się jednym z kluczowych ośrodków edukacyjnych w regionie. Została utworzona w czasie, gdy władza w Odessie zmieniała się wielokrotnie, a miasto było miejscem rywalizacji różnych sił politycznych, co w dużym stopniu wpłynęło na rozwój edukacji wyższej. Początkowo uczelnia skupiła się na kształceniu inżynierów i techników, a także rozwijaniu specjalności związanych z przemysłem i nowoczesnymi technologiami. Z biegiem lat stała się jednym z najważniejszych ośrodków naukowych na Ukrainie, oferując szeroki zakres kierunków inżynierskich, w tym elektryczność, inżynierię mechaniczną oraz energetykę. W okresie powojennym, w latach 50. XX wieku, uczelnia a zyskała szczególne znaczenie w kształceniu specjalistów w dziedzinie energetyki jądrowej. Uczelnia odegrała kluczową rolę w rozwoju technologii atomowych na Ukrainie, a jej absolwenci i pracownicy naukowi przyczynili się do rozwoju przemysłu jądrowego w ZSRR. Politechnika Odeska znana jest także ze swojego wkładu w rozwój technologii informacyjnych, telekomunikacji oraz inżynierii komputerowej. W ciągu swojej historii uczelnia niejednokrotnie dostosowywała swoje programy nauczania do zmieniających się potrzeb rynku pracy oraz postępu technologicznego. Struktura W skład uczelni wchodzą następujące instytuty: Instytut Ukraińsko-Niemiecki; Instytut Kształcenia na Odległość i Zaocznego; Instytut Przygotowania Przeduniwersyteckiego; Instytut Bezpieczeństwa Informacyjnego, Radioelektroniki i Telekomunikacji; Instytut Technologii Przemysłowych, Projektowania i Zarządzania; Instytut Inżynierii Mechanicznej i Transportu; Instytut Przygotowania Obcokrajowców; Instytut Systemów Komputerowych; Instytut Sztucznej Inteligencji i Robotyki; Instytut Energetyki i Zintegrowanych Systemów Zarządzania Komputerowego; Instytut Elektromechaniki i Elektrozarządzania; Instytut Biznesu, Ekonomii i Technologii Informacyjnych. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona uczelni (ukr. • ang. • ros.)
Odesa Portside Plant

Odesa Portside Plant is a chemical-industrial enterprise in Odesa Oblast, Ukraine. The chemical plant is located on the shores of the Small Adzhalyk Estuary and is situated next to Pivdennyi Port through which chemical cargo is transshipped. The key stake belongs to Group DF. In May 2022, the plant was shelled by Russians missiles. Gallery See also DniproAzot References
Teatro drammatico russo di Odessa

Il Teatro drammatico di Odessa, o in modo più completo Teatro drammatico accademico regionale di Odessa (in ucraino Одеський обласний академічний драматичний театр?), costruito nella seconda metà del XIX secolo a Odessa, è il teatro più antico dell'Ucraina meridionale. Storia Edificato nel 1874 per iniziativa del ricco commerciante Alexander Velikanov sullo stesso sito dove si trovava il suo grande magazzino di grano che era stato distrutto da un incendio.Fu all'inizio intitolato Teatro Velikanova ma quando un anno dopo fu venduto venne rinominato Teatro russo, e il nome rimase. Nel 1926 l'edificio e l'ente teatrale divennero statali. In seguito il teatro venne anche chiamato teatro Ivanov e sulla sua scena salirono attori importanti come Michail Astangov, Darya Zerkalova e Vladimir Samoylov.Tra i registi vi ha lavorato tra gli altri Vladimir Bortko. Dopo la fine dell'Unione Sovietica ha conservato la tradizione degli spettacoli in lingua russa poi è stato chiuso vari anni per restauro quindi riaperto nel 2003.Nel dicembre 2009 il teatro è stato dichiarato teatro accademico, titolo assegnato ai teatri più prestigiosi del Paese.Dopo l'invasione russa dell'Ucraina del 2022 il teatro, come altri in Ucraina che avevano l'aggettivo russo nel nome, è stato reintitolato. Descrizione Il teatro si trova a breve distanza dal porto di Odessa su via Gretska. La struttura, della fine del XIX secolo, anticipa lo stile modernista e la facciata principale è suddivisa su due piani. Note Voci correlate Teatro Filarmonico di Odessa Teatro Nazionale di Odessa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Teatro drammatico accademico regionale di Odessa Collegamenti esterni Sito ufficiale, su academteatr.od.ua.
Nationales Kunstmuseum Odessa

Das Nationale Kunstmuseum Odessa ist das staatliche Kunstmuseum im Zentrum von Odessa im Gebäude der Familie Naryschkin, einem architektonischen Denkmal aus dem frühen 19. Jahrhundert. Geschichte Der Autor des Herrenhausprojekts ist nicht bekannt. Der Bau wurde zwischen 1823 und 1826 fortgesetzt. Das Gebäude wurde 1828 vom Architekten Francesco Boffo zertifiziert. Der Palast wurde im Stil des Klassizismus erbaut – zwei Stockwerke, mit einem sechssäuligen Portikus und einem dreieckigen Kopf mit einer Kartusche darüber. Bei späteren Umbauten wurde das Gebäude durch abgerundete Galerien, die einen Ehrenhof bildeten, mit den Seitenflügeln verbunden. Die Anlage des Geländes ist herrschaftlicher Art, hinter dem Schloss wurde am Hang ein Landschaftspark angelegt. Es gibt eine künstliche Grotte, die in den 1880er Jahren für eine Ausstellung von Einrichtungsgegenständen errichtet wurde. Die Innenräume sind im Stil des Klassizismus und Historismus gehalten. Der Boden ist mit italienischem Parkett mit etwas kleinerem Muster verlegt. In den prächtigen Sälen des Schlosses sind die klassische Verzierung von Gesimsen, Deckenornamenten und ein eleganter Kronleuchter aus Porzellan erhalten geblieben.Das Museum wurde am 6. November 1899 durch die Bemühungen der Odessaer Gesellschaft der Schönen Künste (gegründet 1865) eröffnet. Die Museumssammlung begann mit Gemälden, die dem Museum von der Kaiserlichen Kunstakademie gespendet wurden. Die Ausstellung des Kunstmuseums Odessa ist in 26 Sälen untergebracht. Seit Oktober 2021 hat das Museum nationalen Status. Im Dezember 2021 wurde das Museum in staatliche Trägerschaft übertragen. Am 20. Juli 2023 wurde das Gebäude des Nationalen Kunstmuseums Odessa nachts durch russischen Raketenbeschuss auf die Stadt Odessa während der russischen Invasion in der Ukraine beschädigt. Am Abend des 5. November 2023 wurde das Nationale Kunstmuseum durch einen russischen Raketenangriff auf das Zentrum von Odessa zum zweiten Mal beschädigt. Sammlungen des Museums Ikonographie Malerei (Porträtmalerei, Landschaftsmalerei, Haushaltsmalerei, Historienmalerei im Stil des Akademismus, sozialistischer Realismus) Grafik Skulptur dekorative und angewandte Kunst. Beispiele von Porträts der Kunstgalerie Offizielles Porträt der Katharina II. in voller Größe (Dmitri Lewizki, 1794) Porträt des Oberst Palmenbach (Dmitri Lewizki, 1794) Porträt eines unbekannten jungen Mannes (Orest Kiprenski, 1. Viertel des 19. Jahrhunderts) Porträt der N. Obolenska (Wassili Tropinin, 1833) Porträt der N. Gabaeva (Nikolai Ge, 1886) Porträt der Ehefrau (Boris Kustodijew) Landschaftsmalerei Im 19. Jahrhundert nahm die Landschaft in der Malerei einen hohen Stellenwert ein. Zu den Landschaftswerken des Museums gehören: Yachthafen, Iwan Aiwasowski „Moschee“ (Wassili Polenow) „Abend. Zugvögel“ (Alexei Sawrassow, 1874) „Waldbach“ (Iwan Schischkin, 1870) Beispiele aus der Sammlung Siehe auch Liste beschädigter und zerstörter Kulturstätten in der Ukraine infolge des russischen Angriffskrieges seit 2022 Weblinks Offizielle Website (ukrainisch) Einzelnachweise
Musée d'Art d'Odessa

Le musée d'art d'Odessa (en ukrainien : Одеський національний художній музей) d'Odessa se situe au 5a de la rue Sofiyska (sainte Sophie) dans le palais Potocki qui est classé. Historique Fondé en 1899, il présente des pièces des XIXe et XXe siècles. Le palais a été donné par le maire pour en faire un musée. Images Articles connexes Liste des musées d'art en Ukraine. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Odesa Fine Arts Museum » (voir la liste des auteurs). Liens externes (uk) Site officiel Ressource relative aux beaux-arts : Union List of Artist Names Portail de l’Ukraine Portail des musées Portail des arts
Odessa konstmuseum

Odessa konstmuseum (ukrainska: Одеський національний художній музей) är ett av de främsta konstgallerierna i Odessa i södra Ukraina. Museet invigdes år 1899 och är beläget i Potockipalatset som uppfördes under tidigt 1800-tal. Museet har över 10 000 konstverk, däribland målningar från några av de mest kända ryska och ukrainska konstnärerna från sent 1800-tal och tidigt 1900-tal. Det är det enda museet i Odessa som har gratis inträde den sista söndagen varje månad. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Odesa Fine Arts Museum, 30 november 2022. Noter
Jezioro (obwód wołyński)

Jezioro (ukr. Озеро) – wieś na Ukrainie w rejonie łuckim obwodu wołyńskiego. Historia Pod koniec XIX w. wieś nosiła nazwę Oziero i znajdowała się nad jeziorem w powiecie łuckim, w gminie Trościaniec. Przed 1939 r. wieś Jezioro administracyjnie należała do gminy Kiwerce, w powiecie łuckim, w województwie wołyńskim. Do 2020 w rejonie kiwereckim. Przypisy
Ozero, Kiverți

Ozero (în ucraineană Озеро) este localitatea de reședință a comunei Ozero din raionul Kiverți, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Ozero era vorbitoare de ucraineană (98,12%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,16%). Note
Озеро (Волынская область)

О́зеро (укр. Озеро) — село в Киверцовской городской общине Луцкого района Волынской области Украине. До 2020 года входило в Киверцовский район. Код КОАТУУ — 0721884801. Население по переписи 2001 года составляет 690 человек. Почтовый индекс — 45222. Телефонный код — 3365. Занимает площадь 3,616 км². Ссылки Озеро на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Oserjany (Tschortkiw, Borschtschiw)

Oserjany (ukrainisch Озеряни; russisch Озеряны Oserjany, polnisch Jezierzany) ist ein Dorf im Rajon Borschtschiw der Oblast Ternopil im Westen der Ukraine. Der Ort liegt etwa 76 Kilometer südöstlich der Oblasthauptstadt Ternopil und 11 Kilometer nordwestlich der ehemaligen Rajonshauptstadt Borschtschiw. Der Ort wurde 1494 zum ersten Mal schriftlich erwähnt, lag zunächst in der Adelsrepublik Polen-Litauen, Woiwodschaft Podolien und kam 1772 als Jezierzany zum damaligen österreichischen Kronland Galizien. Zwischen 1810 und 1815 war er kurzzeitig innerhalb des Tarnopoler Kreises ein Teil des Russischen Kaiserreiches, 1898 erhielt der Ort durch den Bau eines Bahnhofs Anschluss an die heutige Bahnstrecke Horischnja Wyhnanka–Iwane-Puste. Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam der Ort zur Polnischen Republik (in die Woiwodschaft Tarnopol, Powiat Borszczów) und erhielt den Stadtstatus, wurde im Zweiten Weltkrieg 1939 bis 1941 von der Sowjetunion und dann bis 1944 von Deutschland besetzt und hier in den Distrikt Galizien eingegliedert. Die bis dahin eigenständige Siedlung Jezierzanka nördlich des Dorfes wurde in der polnischen Zeit eingemeindet. Nach dem Ende des Krieges wurde der Ort der Sowjetunion zugeschlagen, dort kam der nun wieder zum Dorf degradierte Ort zur Ukrainischen SSR. Seit 1991 ist das Dorf ein Teil der unabhängigen Ukraine. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der Stadtgemeinde Borschtschiw im Rajon Borschtschiw; vorher war das Dorf seit dem 29. Juli 2015 das Zentrum der neugegründeten Landgemeinde Oserjany (Озерянська сільська громада Oserjanska silska hromada). Zu dieser zählten noch die 4 Dörfer Hrabiwzi (Грабівці), Konstanzija (Констанція), Pylatkiwzi (Пилатківці) und Schylynzi (Жилинці), bis dahin bildete es zusammen mit dem Dorf Konstanzija die Landratsgemeinde Oserjany (Озерянська сільська рада/Oserjanska silska rada) im Nordwesten des Rajons Borschtschiw. Am 17. Juli 2020 wurde der Ort Teil des Rajons Tschortkiw. Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Jezierzany. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 3: Haag–Kępy. Sulimierskiego und Walewskiego, Warschau 1882, S. 571 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Ozeriany, Chortkiv Raion

Ozeriany (Ukrainian: Озеряни, Polish: Jezierzany, Yiddish: אָזשעראַן, romanized: Uziran or Aziran), a village in Ukraine, is located within Chortkiv Raion of Ternopil Oblast. It belongs to Borshchiv urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. References Notes Sources (in Ukrainian) Ternopil Encyclopedic Dictionary: in 4 v. / editorial board: H. Yavorskyi and other, Ternopil: "Zbruch", 2004–2010. — ISBN 966-528-197-6.
Jezierzany (hromada Borszczów)

Jezierzany (ukr. Озеряни) – wieś (dawniej miasto) na Ukrainie w rejonie czortkowskim w obwodzie tarnopolskim (do 2020 rejon borszczowski). Liczą niecałe 2000 mieszkańców. Za II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Jezierzany w powiecie borszczowskim w województwie tarnopolskim. W 1921 roku liczyły 2272 mieszkańców. W latach 1941–1943 r. Ukraińska Policja Pomocnicza zamordowała w wiosce 40 miejscowych Żydów. W latach 1944–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 72 Polaków, w tym robotników kolejowych oraz pracowników tartaku i majątku ziemskiego (zamienionego na kołchoz) i 13 Ukraińców. Ze względu na napady UPA Polacy chronili się nocami w kościele parafialnym pw. św. Anny, który był murowany. W czasie okupacji niemieckiej tutejsi Polacy - rodzina Pruskich (Michał i Anna oraz ich córki Kazimiera, Bronisława i Izabela) oraz Katarzyna Gąsiorowska - ukrywali Żydów, za co po wojnie Instytut Jad Waszem uhonorował ich tytułami Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Ludzie urodzeni w Jezierzanach Seweryn Dnistrianski – dr, pedagog, pierwszy dyrektor Seminarium Nauczycielskiego w Tarnopolu, ojciec dra Stanisława Dnistrianskiego. Joe Kubert – rysownik oraz scenarzysta komiksowy, a także nauczyciel pochodzenia. Założyciel The Kubert School w Dover w stanie New Jersey. Przypisy Bibliografia Z Czortkowskiego. „Gazeta Narodowa”. 188, s. 3, 15 sierpnia 1866. Linki zewnętrzne Jezierzany 1.), miasteczko w powiecie borszczowskim, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 571 ., s. 571.
Ozereanî, Borșciv

Ozereanî (în ucraineană Озеряни) este localitatea de reședință a comunei Ozereanî din raionul Borșciv, regiunea Ternopil, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Ozereanî era vorbitoare de ucraineană (99,02%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Озеряны (Борщёвская городская община)

Озеряны (укр. Озеряни) — село в Борщёвской городской общине Чортковского района Тернопольской области Украины. Код КОАТУУ — 6120885501. Географическое положение Село Озеряны находится у истоков реки Драпака, ниже по течению на расстоянии в 1,5 км расположено село Констанция. Через село проходят автомобильная дорога Т-2002 и железная дорога, станция Озеряны-Пилатковцы. История Село известно с XII века. В 1494 году село было разрушено татарами. Во время Первой мировой войны потерпело значительные разрушения и в межвоенный период потеряло статус города. В 1940—1941, 1944—1959 годах село принадлежало Скала-Подольскому району Тернопольской области. С ликвидацией района 1959 году вошло в состав Борщёвского района. С сентября 2015 года по 20 ноября 2020 года — центр Озерянской сельской общины. С 20 ноября 2020 года принадлежит к Борщёвской городской общине. Население Население по переписи 2001 года составляло 1945 человек. По состоянию на 2014 год в селе проживало 1585 человек. Языковой состав Родной язык населения по данным переписи 2001 года: Объекты социальной сферы Работают общеобразовательная школа I—III ступеней, Дом культуры, библиотека, участковая больница, 2 аптеки, отделение связи, лесосклад, торговые заведения. Достопримечательности Неоготичный костёл Святой Анны (1875 г.) построен князьями Сапегами. Автором проекта был львовский архитектор Адольф Кун (Adolf Kuhn). Каменная церковь Христа-Царя. Остатки крепости XVI—XVII веков. Карстовые озера. Часовня в память о жертвах голодомора 1933 года. Братская могила советских воинов. Примечания Ссылки Л. Городецкая. Профессор Ирена Монис: «Я хотела жить…». Архивная копия от 17 июня 2016 на Wayback Machine Праведники народов мира. Томчишины Владислав и Паулина Архивная копия от 27 августа 2016 на Wayback Machine
Jezierzany (rejon tłumacki)

Jezierzany (hist. Ozerigna, (ukr. Озеряни) – wieś na Ukrainie w rejonie iwanofrankiwskim (do 2020 w rejonie tłumackim) obwodu iwanofrankiwskiego. Osada położona nad krętym potokiem Młynówka (ukr. Млинівка) płynącym w kierunku Tłumacza oraz zbiornikami wodnymi powstałymi w licznych zagłębieniach terenu. W okresie I Rzeczypospolitej osada Ozerigna w prowincji małopolskiej województwa ruskiego należąca do dóbr stołowych królewskich. Pod koniec XIX w. wieś w powiecie tłumackim Królestwa Galicji i Lodomerii. W II Rzeczypospolitej gmina wiejska w powiecie tłumackim województwa stanisławowskiego. 1 sierpnia 1934 r. w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej Jezierzany razem z gminami: Bortniki, Chocimierz, Gruszka i Pużniki weszły w skład gminy Chocimierz. W marcu i kwietniu 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 17 Polaków. Po II wojnie światowej obszar gminy znalazł się w ZSRR. Przypisy Bibliografia Jezierzany 2.) wieś, powiat tłumacki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 571 .
Ozereanî, Tlumaci

Ozereanî (în ucraineană Озеряни) este o comună în raionul Tlumaci, regiunea Ivano-Frankivsk, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Ozereanî era vorbitoare de ucraineană (99,84%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Озеряны (Олешанская сельская община)

Озеряны (укр. Озеряни) — село в Олешанской сельской общине Ивано-Франковского района Ивано-Франковской области Украины. Основано в 1441 году. Население по переписи 2019 года составляло 538 человек. Занимает площадь 14,9 км². Почтовый индекс — 78045. Телефонный код — 03479. История Село с 1934 по 1939 год входило в гмину Хоцимеж. По состоянию на 1939 г. в селе проживали 1420 греко-католиков, 990 римо-католиков и 10 иудеев. Село входило в сельский совет села Грушка В 1944 году в селе были убиты оуновцами 17 поляков. 19 мая 2019 года с визитацией в село прибыл епископ Коломыйский УГКЦ Василий (Ивасюк) и освятил новую колокольню. в 2020 году при парафии похоронен местный приходской священник о. Руслан Босович возле храма. Известные люди Дмитрий Урсыновичь греко-католический священник, убит оуновцами в селе Грушка родился или проживал в селе Николай (Симкайло) епископ Коломыйский УГКЦ, в 2012 году освятил церковь в селе. Василий (Ивасюк) епископ Коломыйский УГКЦ в 2020 году возглавил похоронною службу приходского священника Феогност (Бодоряк) управляющий епархией ПЦУ в 2023 г. освятил храм в село для православного населения Памятки Церковь Святого Николая (1740 г.) утрачена 1942 года Церковь Святого Николая Чудотворца 2012 г. Церковь святых Апостолов Петра и Павла 2023 г. Цовдры заповедник на части села Примечания Ссылки