NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dubrynytschi

Dubrynytschi (ukrainisch Дубриничі; russisch Дубриничи/Dubrinitschi, slowakisch Dubriniče oder Dubrinič, ungarisch Bercsényifalva oder älter Dubrinics) ist ein Ort in der Oblast Transkarpatien in der westlichen Ukraine. Der Ort wurde 1427 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und liegt im Tal der Usch inmitten der Karpaten. Bis 1919 gehörte der Ort zum Kaiserreich Österreich-Ungarn beziehungsweise Ungarn, danach als Teil der Karpato-Ukraine zur Tschechoslowakei. Mit der Annektierung kam er 1939–1945 wieder zu Ungarn, ab 1945 ist der Ort ein Teil der Ukrainischen Sozialistische Sowjetrepublik beziehungsweise seit 1991 Teil der Ukraine. 1945/46 bekam der Ort den ukrainischen Namen Dubrynytsch (Дубринич), am 6. April 1995 wurde er auf den heutigen Namen umbenannt. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf zusammen mit 8 umliegenden Dörfern zum Zentrum der neu gegründeten Landgemeinde Dubrynytschi-Malyj Beresnyj (Дубриницько-Малоберезнянська сільська громада/Dubrynyzko-Maloberesnjanska silska hromada), bis dahin bildete es zusammen mit dem Dorf Pastilky die Landratsgemeinde Dubrynytschi (Дубриницька сільська рада/Dubrynyzka silska rada) im Südwesten des Rajon Peretschyn. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Uschhorod. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Dubrynytschi Teil der Gemeinde: Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Einzelnachweise
Bercsényifalva

Bercsényifalva (más néven Dubrinics, ukránul: Дубриничі [Dubrinicsi], 1995-ig Дубринич [Dubrinics]) település Ukrajnában, Kárpátalján, az Ungvári járásban. Fekvése Perecsenytől északra, az Ung-folyó partján, Drugetháza és Mércse közt fekvő település. Története A falu a 14. század elején települt. Első írásos említése 1332-ből származik, „Dobronch” néven. Az 1631-es urbárium csak ruszin nevű lakosokat említ. A 18. század végén Vályi András így ír róla: „DUBRINITS. vagy Dubrintsi. Tót falu Ungvár Vármegyében, földes ura a’ Királyi Kamara, lakosai ó hitűek, fekszik Ung vize mellett, Ungvártól három mértföldnyire, határja gazdag, ’s nevezetes vagyonnyaihoz képest, első Osztálybéli.” Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Dubrinics, Ungh v. orosz falu, Ungvárhoz éjszakra 4 órányira, az Ungh mellett: 18 romai, 723 g. kath., 22 zsidó lak. Gör. kath. paroch. templom. Nevezetes az itt talált agyag, mellyet porczelán-gyárakba, többek közt Bécsbe is hordanak. F. u. a kamara.” Az országos helységnévrendezés során nevét 1903-ban Döbrönyre akarták változtatni, de ezt sem a község, sem a hivatal nem támogatta, ezért egykori birtokosáról, Bercsényi Miklósról 1904-ben a „Bercsényifalva” nevet kapta. A trianoni béke előtt Ung vármegye Perecsenyi járásához tartozott. Az első világháborút követően a mesterségesen létrehozott Csehszlovákiához csatolták, majd 1938-tól ismét Magyarországhoz tartozott 1944 őszéig, amikor a szovjet csapatok megszállták. Ennek következtében 1945-ben az Ukrán Szovjet Szocialista Köztársaság, s ezzel együtt a Szovjetunió részévé vált. 1991 óta a független Ukrajna része. Népessége 1910-ben 1513 lakosából 182 magyar, 49 német, 9 szlovák, 1266 ruszin anyanyelvű volt; vallását tekintve pedig 98 római katolikus, 1258 görögkatolikus, 43 református, 18 evangélikus és 103 izraelita. Közlekedés A települést érinti a Csap–Ungvár–Szambir–Lviv-vasútvonal. Nevezetességek Görögkatolikus temploma Művésztelep Jegyzetek Források A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X
Dubrynyczi

Dubrynyczi (ukr. Дубриничі) – wieś na Ukrainie, w rejonie użhorodzkim obwodzie zakarpackim, centrum administracyjne hromady Dubrynyczi. Leży nad rzeką Uż. We wsi jest stacja kolejowa. Miejscowość według spisu powszechnego z 2001 roku zamieszkała 2 154 osoby w tym 2 124 jako język ojczysty wskazało język ukraiński, 17 rosyjski, 2 węgierski, 4 słowacki, 6 białoruski i 6 inny. Przypisy
Dubrînîci, Pereciîn

Dubrînîci (în ucraineană Дубриничі) este localitatea de reședință a comunei Dubrînîci din raionul Pereciîn, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Dubrînîci era vorbitoare de ucraineană (98,61%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Дубриничи

Дубри́ничи (укр. Дубриничі) — село в Ужгородском районе Закарпатской области Украины. Административный центр Дубриничской сельской общины. Население по переписи 2001 года составляло 2154 человека. Почтовый индекс — 89210. Телефонный код — 53. Известные уроженцы Мирослав Степанович Чайковский (1927—1995) — заслуженный врач Украины, заслуженный деятель культуры Украины, почётный гражданин города Свалява. Примечания Ссылки Дубриничи на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Černihivska (stanice metra v Kyjevě)

Černihivska (ukrajinsky Чернігівська, Černihivska) je stanice kyjevského metra na Svjatošynsko-Brovarské lince. Stanice se jmenuje Černihivska nikoliv podle ulice Černihivské, která se nachází u stanice Livoberežna, nýbrž kvůli Brovarskému prospektu, který se jako dálnice M01 stáčí směrem na město Černihiv. Charakteristika Stanice je nadzemní, její ostrovní nástupiště měří 101 metrů a jako jediná z nadzemních stanice má vodorovné nástupiště. Stanice má dva východy, oba východy ústí na ulici Hnata Chotkevyča a zastávkám tramvají. Východy jsou s nástupištěm propojeny schodištěm. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Чернігівська (станція метро) na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Černihivska na Wikimedia Commons
Chernihivska (Kyiv Metro)

Chernihivska (Ukrainian: Чернiгiвська, ) is a station on the Sviatoshynsko-Brovarska Line of the Kyiv Metro system that serves Kyiv, the capital of Ukraine. The station was built as a single extension to the newer housing massifs built on the eastern edge of Kyiv. Located next to the intersection of Brovary Avenue and Bratislava Street, it is a surface station built to the identical design that was popular throughout the Soviet Union at the time, matching five stations on the Moscow Metro (such as Bagrationovskaya) and one on Tbilisi Metro (Dibube). Chernihivska's design (architects I. Maslenikov, V. Bogdanovskaya, T. Tselikovskaya) consists of two levels, a lower platform level and an upper street level. The latter is made with two square glazed vestibules standing opposite a road flyover that crosses perpendicular to the platform alignment. As a result, on the platform level there is no canopy as such; however, the need for the support of the structure requires a span of pillars on the centreline that are faced with white marble, and a fake canopy bottom adjoins from the top. Apart from the black granite on the platform, that is the only decoration used. However to avoid the station creating a gloomy nighttime appearance both the "ceilings" of the station are painted white. In Kyiv this was the first time such a design was required, and also the last time, because when the station was opened on 4 November 1968, the state requirement for aesthetic functionality designs with little or no decorative architecture had already passed, and the cost-saving surface station approach was abandoned in favour of returning to standard underground designs. One unique feature of the station is that it has a second platform for eastbound trains. When the station was the line's terminus, this was used for quicker unloading of passengers who were traveling from the centre to save the congestion in the small vestibules during peak hours (which were operating entry only). However, after the extension to Lisova in 1979, the passenger traffic fell rapidly and this arrangement was discontinued, although the platform itself remains. The station is named after the city of Chernihiv, because the Brovary Avenue then continues out of Kyiv as the E101 motorway towards that city. Originally, however, the station was called Komsomolska (Ukrainian: Комсомольська, Russian: Комсомольская, romanized: Komsomolskaya) after the Communist Youth League that played an important role in Soviet society. After the Independence of Ukraine in 1991, the station was renamed due to the old name becoming obsolete after the League was disbanded. External links (in Ukrainian) Kyivsky Metropoliten - Station description and Photographs (in Russian) Metropoliten.kiev.ua - Station description and Photographs (in Czech) Zarohem.cz- Photographs
Tchernihivska (métro de Kiev)

Tchernihivska(ukrainien : Чернігівська) est une station de la ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située, sur la rive gauche du Dniepr, dans le raïon de Desna en limite avec celui de Dnipro de la ville de Kiev en Ukraine. Mise en service en 1968, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022. Situation sur le réseau Établie en surface, la station Tchernihivska, est une station de passage de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Darnitsya, en direction du terminus ouest Akademmistetchko, et la station Lisova terminus est de la ligne. Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne. Histoire La station Tchernihivska est mise en service le 4 octobre 1968, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section, de Darnitsya au nouveau terminus Techernigivs'ka. La station est due aux architectes : ET. Maslenkov et V. Bogdanovsky. Services aux voyageurs Accès et accueil Desserte Techernigivs'ka est desservie par les rames de la ligne M1. Intermodalité À proximité Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Kiev Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) Liens externes (ru) « Станція «Чернігівська» », sur mirmetro.net. (en) « Kyiv (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de l’Ukraine
Černihivs'ka

Černihivs'ka (in ucraino Чернігівська?, ) è una stazione della linea Svjatošyns'ko-Brovars'ka, la linea 1 della metropolitana di Kiev. È stata inaugurata il 4 ottobre 1968. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Černihivs'ka Collegamenti esterni (UK) Metropoliten.kiev
Tsjernihivska (metrostation)

Tsjernihivska (Oekraïens: Чернігівська, ) is een station van de metro van Kiev. Het station werd geopend op 4 november 1968 en was elf jaar lang het oostelijke eindpunt van de Svjatosjynsko-Brovarska-lijn. Het metrostation bevindt zich op de linkeroever van de Dnjepr. Van zijn opening tot 1991 droeg het station de naam Komsomolska ("Komsomol"). Station Tsjernihivska ligt parallel aan de Brovarskyj prospekt (Brovarylaan), deels bovengronds, deels onder een viaduct waarover Tsjervonohvardiejska voelytsja (Rode Gardestraat) loopt. Boven het eilandperron bevinden zich twee toegangsgebouwen van glas en aluminium. De paden leidend naar de ingangen doen tegelijkertijd dienst als perronoverkapping. Ten zuiden van het spoor in oostelijke richting is een nu ongebruikt perron aanwezig, waar passagiers uit dienden te stappen toen Tsjernihivska nog een eindstation was. Externe link (uk) Stationsinformatie op de site van het metrobedrijf
Czernihiwśka

Czernihiwśka (ukr. Чернiгiвська) – jedna ze stacji kijowskiego metra na linii Swjatoszynśko-Browarśkiej. Została otwarta 4 listopada 1968 roku. Nazwa stacji nawiązuje do miasta Czernihów, ponieważ Aleja Browarśka, jako droga magistralna E101 kieruje się do tego miasta. Początkowo jednak stacja nazywała się Komsomolśka (ukr: Комсомольська, rus: Комсомольская, Komsomolskaja) na cześć komunistycznej organizacji młodzieży Komsomoł, która odegrała ważną rolę w społeczeństwie radzieckim. Po odzyskaniu niepodległości Ukrainy w 1991 roku, stacja została zmieniona ze względu na starą nazwę, ponieważ organizacja ta została rozwiązana. Przypisy
Черниговская (станция метро)

«Черни́говская» (укр. «Черні́гівська», ) — 11-я станция Киевского метрополитена. Находится в Днепровском и частично в Деснянском районах. Расположена на Святошинско-Броварской линии, между станциями «Дарница» и «Лесная». Открыта 4 октября 1968 года под названием «Комсомольская» (в честь 50-летия ВЛКСМ). Нынешнее название — со 2 февраля 1993 года. Пассажиропоток — 43,6 тыс. чел./сутки. Станция наземная. Имеет два выхода к пересечению улицы Гната Хоткевича и Броварского проспекта, который продолжается автомагистралью E 95 (М-01) и ведёт на Чернигов (отсюда название). Конструкция Посадочная платформа расположена под путепроводом. Имеет два вестибюля, функционально построены в виде стеклянных объёмов; платформа сравнительно узкая и не рассчитана на нынешние пассажиропотоки. К двум наземным вестибюлям с путепровода ведут мостики, одновременно служащие крышей платформенного участка. Станция построена по типовому проекту, аналогична станциям метро «Багратионовская», «Филёвский парк», «Пионерская» и «Кунцевская» Филёвской линии в Москве. 21 ноября 1974 года из-за высокого пассажиропотока на станции для высадки пассажиров была открыта дополнительная боковая платформа (ныне не эксплуатируется, работала до момента открытия участка до станции «Лесная»). Изображения Режим работы Открытие — 5:45, закрытие — 00:03 Отправление первого поезда в направлении: ст. «Лесная» — 5:53 ст. «Академгородок» — 5:51 Отправление последнего поезда в направлении: ст. «Лесная» — 0:41 ст. «Академгородок» — 0:07 Примечания Ссылки Сведения на официальном сайте Киевского метрополитена Страница станции на неофициальном сайте Киевского метрополитена Станция «Черниговская» на сайте «Мир метро» Чернігівська (станція метро) на ВЕК (укр.) Тоцкий Олег. Метро, которого нет: «Черниговская» и «Лесная» . // tov-tob.livejournal.com. — 2012. — 26 июня. Дата обращения: 14 декабря 2012. Архивировано из оригинала 7 марта 2016 года.
Чернігівська (станція метро)

«Черні́гівська» — 11-та станція Київського метрополітену на Святошинсько-Броварській лінії між станціями «Дарниця» і «Лісова». Розташована на перехресті Броварського проспекту з вулицею Гната Хоткевича. Історія Проєктна назва станції — «ДШК». Відкрита 4 жовтня 1968 року під назвою «Комсомо́льська» (на честь 50-річчя ВЛКСМ, що проіснувала під цією назвою до 2 лютого 1993 року), яку була перейменована «Чернігівську» через те, що з платформи станції є вихід на Броварський проспект, який переходить в автошлях у напрямку Чернігова. «Чернігівська» — єдина станція в Києві, яка розташована на рівному майданчику (традиційно станції метро мають незначний та непомітний пасажирам ухил 3—5 ‰ для відводу води, зокрема як і інші наземні станції київського метрополітену). Біля сучасної станції метро «Чернігівська» розташований невеликий мікрорайон «Німецький квартал». Цю місцевість почали забудовувати німецькі військовополонені після закінчення Другої світової війни у 1946—1953 роках, на честь чого квартал й отримав свою назву. На той час квартал не перебував в складі столиці, а лише невеликим окремим містечком. Будинки проєктувалися за унікальним стилем із легкою домішкою європейської архітектури. Будинки були цегляними, мали два поверхи й три під'їзди. Кожен будинок був розрахований лише на 18 квартир. Наразі більшість цих будинків було знесено, а на їхньому місці побудовані багатоповерхівки. Конструкція Наземна станція продовжує серію попередніх типових станцій. Посадкова платформа розміщена під шляхопроводом. До двох наземних вестибюлів зі шляхопроводу ведуть пішохідні переходи, які служать одночасно покриттям (дахом) платформової дільниці. Колійний розвиток: станція без колійного розвитку 21 листопада 1974 року через високий пасажиропотік на станції для висадки пасажирів була відкрита додаткова бічна платформа, яка використовувалася до відкриття дільниці у напрямку станції «Лісова». Опис Має два вестибюлі, однак вузька платформа не розрахована на нинішні пасажиропотоки. Архітектурний образ станції простий і водночас сучасний. Станція побудована за типовим проєктом, аналогічна станціям метро «Багратіонівська», «Філівський парк», «Піонерська» та «Кунцевська» Московського метрополітену. Станція обслуговує житлові масиви Дніпровського, Дарницького та Деснянського районів. Режим роботи Відправлення першого поїзду у напрямку станцій: «Лісова» — 05:34 «Академмістечко» — 05:51 Відправлення останнього поїзду у напрямку станцій: «Лісова» — 22:40 «Академмістечко» — 22:30 Пасажиропотік Галерея Див. також Список станцій Київського метрополітену. Примітки Посилання Станція «Чернігівська» на офіційному сайті Київського метрополітену. [Архівовано 30 листопада 2020 у Wayback Machine.] Станція «Чернігівська» на неофіційному сайті Київського метрополітену. [Архівовано 7 жовтня 2006 у Wayback Machine.] Веб-енциклопедія Києва. Олег Тоцкий. Метро, которого нет: «Черниговская» и «Лесная». tov-tob.livejournal.com. 26 червня 2012. [Архівовано 7 березня 2016 у Wayback Machine.] (рос.) Фотографії станції на сайті metro.zarohem.cz. [Архівовано 3 березня 2016 у Wayback Machine.] (чес.)
Vylok

Vylok (ukrajinsky Вилок, maďarsky Tiszaújlak, rusky Вилок, Vilok, česky Vulok nebo Výlok) je městys v okrese Berehovo Zakarpatské oblasti na západě Ukrajiny. Ve Vyloku se nachází centrum Vylocké městyské územní hromady. Leží na řece Tise na hranici s Maďarskem, přibližně 17 kilometrů jihozápadně od města Vynohradiv a 21 kilometrů jihovýchodně od Berehova. Nachází se zde silniční hraniční přechod Vylok–Tiszabecs; hraniční přechod není určen po nákladní dopravu. Žije zde 3316 obyvatel (2025). Historie V minulosti Vylok patřil Rakousku-Uhersku, od jeho rozpadu po první světové válce v roce 1918 až do roku 1938 byl součástí Československa. Za první československé republiky zde byl obecní notariát, četnická stanice a poštovní úřad, který v letech 1920 až 1929 nesl název Vulok a v letech 1929 až 1938 název Výlok. V letech 1938 až 1944 byl městys na základě první vídeňské arbitráže součástí Maďarského království. V roce 1944 byl Vylok s celou oblastí připojen k Ukrajinské SSR, oficiálně až v roce 1946. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vylok na Wikimedia Commons
Wylok

Wylok (ukrainisch Вилок; russisch Вилок Wilok, slowakisch Výlok, ungarisch Tiszaújlak) ist eine Siedlung städtischen Typs in der ukrainischen Oblast Transkarpatien mit etwa 3400 Einwohnern. Die zu 90 Prozent ungarischsprachige Siedlung liegt im Transkarpatischen Tiefland am Ufer der Theiß gegenüber der ungarischen Gemeinde Tiszabecs. Südlich der Ortschaft befindet sich ein Grenzübergang nach Ungarn. Wylok befindet sich im Rajon Berehowe etwa 17 Kilometer südwestlich der Stadt Wynohradiw und 21 Kilometer südöstlich der Stadt Berehowe. Geschichte Die Ortschaft wurde 1304 zum ersten Mal schriftlich als Wylak erwähnt. 1657 wird sie von den Polen und 1661 von den Tataren verwüstet. 1910 hatte der im Königreich Ungarn im Komitat Ung liegende Ort 3470 Einwohner, davon waren 3411 Ungarn. Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam er dann zur neu entstandenen Tschechoslowakei (als Teil der Karpatenukraine) und wurde nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges an die UdSSR abgetreten. 1959 erhielt der Ort dann den Status einer Siedlung städtischen Typs. Sehenswürdigkeiten Turul-Denkmal, 1903 errichtet römisch-katholische Kirche von 1788, Sankt Helena geweiht griechisch-katholische Kirche von 1806 im klassizistischen Stil reformierte Kirche von 1727, 1859 umgebaut Verwaltungsgliederung Am 12. Juni 2020 wurde die Siedlung städtischen Typs zusammen mit 10 umliegenden Dörfern zum Zentrum der neu gegründeten Siedlungsgemeinde Wylok (Вилоцька селищна громада/Wylozka selyschtschna hromada). Bis dahin bildete sie die Siedlungratsgemeinde Wylok (Вилоцька селищна рада/Wylozka selyschtschna rada) im Westen des Rajons Wynohradiw. Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Berehowe. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Wylok ein Teil der Gemeinde: Weblinks Einzelnachweise
Vylok

Vylok (Ukrainian: Вилок; Hungarian: Tiszaújlak) (formerly Ukrainian: Уйлок) is a rural settlement in Berehove Raion (district) of Zakarpattia Oblast (region) in western Ukraine. Today, the population is 3,117 (2022 estimate). The village is located around 15 (by rail) / 16 (by highway) km of Vynohradiv, and 22 km of Berehove along the right bank of the river Tisza. History Urban-type settlement since 1959. In 1968, its population was 3.5 thousand people. There was a lumber mill and a shoe factory. Population was 3,422 as of the 2001 Ukrainian Census. 80% of its population was Hungarian and mayor was Yosyp Kilb (József Kilb). On 26 January 2024, a new law entered into force which abolished the status of urban-type settlement, and Vylok became a rural settlement. Gallery References
Vílok

Vílok (en ucraniano: Вилок, romanizado: Vylok) es un pueblo ucraniano perteneciente al óblast de Transcarpacia. Situado en el oeste del país, forma parte del raión de Bérejove y centro del municipio (hromada) homónimo. Toponimia El lugar también se conoce con un nombre similar en otros idiomas de importancia local (en ruso: Вилок; en eslovaco: Výlok). En otros idiomas el nombre es distinto (en húngaro: Tiszaújlak; en rumano: Uileacu Tisei). Geografía Vílok se encuentra a orillas del río Tisza, a 15 km de Vinojrádiv y a 22 km de Bérejove, cerca de la frontera con Hungría. Historia El asentamiento surgió en 1304 en el lugar donde se encontraba la antigua aldea de Niterlek. Inicialmente se llamó Uilok (en ucraniano: Уйлок), nombre que posteriormente cambió a Vilok. En 1334 era un gran asentamiento con una iglesia católica En el siglo XV, con la expansión de la minería de sal, Vilok se convirtió en una importante base de tránsito para el transporte de sal desde Sighetu Marmației.​ Vílok fue destruido varias veces: en 1659 por las tropas polacas, en 1661 por las tropas turcas y en 1717 por los tártaros de Crimea. Los residentes locales participaron en la rebelión de György Dózsa en 1514, en los levantamientos rurales de 1697-1698 y en la guerra de Independencia de Rákóczi de 1703-1711. El asentamiento comenzó a desarrollarse en la segunda mitad del siglo XIX, y en marzo de 1863 se creó aquí un gremio de artesanos En 1910, la población era de 3470 habitantes (3411 eran húngaros) y era parte del condado de Ugocsa. En 1918 Vílok se incorporó a la entonces recientemente establecida Checoslovaquia. Durante la Primera República checoslovaca había un notario municipal, una comisaría de policía y una oficina de correos.​ En noviembre de 1938, comenzó el período de ocupación de Vilok por el reino de Hungría. Durante la Segunda Guerra Mundial, Vílok fue tomado por el Ejército Rojo en 26 de octubre de 1944. Cerca del final de la guerra, termina perteneciendo a la RSS de Ucrania, entonces parte de la URSS, como parte de la Rutenia subcarpática. En 1959 recibió el asentamiento de tipo urbano.​ En 2023, la localidad perdió el estatus de asentamiento de tipo urbano debido a la eliminación de este estatus administrativo.​ Demografía La evolución de la población de Vílok entre 1910 y 2022 fue la siguiente:Según el censo de 2001, la lengua materna de la mayoría de los habitantes, el 81,47%, es el húngaro; del 16,83% es el ucraniano; y el ruso es del 1,32%.​ Economía En Vílok había un aserradero y una fábrica de zapatos.​ Infraestructura Arquitectura, monumentos y lugares de interés El pueblo cuenta con una columna conmemorativa a Turul, erigida en 1903. Hay tres iglesias en el Vílok: la iglesia católica de Santa Elena (1788), la iglesia greco-católica de estilo neoclásico (1806) y la iglesia protestar de 1727, reconstruida en 1859. Transporte La carretera Úzhhorod-Bérejove cruza el asentamiento. Galería Referencias