NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cathédrale de la Dormition de Kharkiv

La cathédrale de la Dormitiontion-de-la-Bienheureuse-Vierge-Marie (en russe : Успенский собор (Харьков) ; en ukrainien : Свято-Успенський собор (Харків)), est une cathédrale de l'Église orthodoxe ukrainienne, regroupant la partie orientale du pays. Elle était la principale église de Kharkiv jusqu'à la construction de la cathédrale diocésaine de l'Annonciation à Kharkiv. Historique Lors de la reconstruction de la forteresse de Kharkiv, en 1656 une église en bois est mentionnée et en 1685 est décidée la construction du bâtiment en pierre. Elle se situe place de l'Université. XIXe siècle et début XXe siècle En 1780 elle fut restaurée et reconsacrée en honneur de la Dormition, jusque là elle était au nom de l'Assomption. Entre 1820 et 1830 un clocher de 90 mètres lui fut adjoint et restera longtemps le plus haut monument de la ville et le second de l'Ukraine, selon le Philarète Goumilevski, historien, cette tour Alexandre a été élevée pour honorer le tzar Alexandre qui a chassé Napoléon de la terre russe. Époque soviétique Le 17 février 1930 l'église est confisquée, les cinq coupoles furent détruites et le bâtiment donné à l'administration de la ville. Aujourd'hui En 2006 l'église est redonnée au patriarcat de Moscou qui la partage avec la société philharmonique. Le 2 mars 2022, certaines œuvres d'art et vitraux de la cathédrale ont été endommagés par un missile de croisière. Photographies Notes et références Voir aussi Articles connexes Catholicisme en Ukraine, Liste des cathédrales d'Ukraine. Liens externes Portail de l’Ukraine Portail du christianisme orthodoxe Portail de l’architecture chrétienne
Cattedrale della Dormizione (Charkiv)

La cattedrale della Dormizione, chiamata anche cattedrale dell'Assunzione, è una chiesa ortodossa situata a Charkiv, in Ucraina. La cattedrale si trova su di una collina, vicino alla riva del fiume Lopan. Storia Originariamente, la cattedrale fu costruita all'interno della fortezza di Charkiv negli anni 80' del XVII secolo. In seguito venne distrutta da un incendio e venne completamente ricostruita in stile tardo barocco tra il 1771-1777, ispirandosi nelle forme alla chiesa di San Clemente di Mosca. Venne poi consacrata nel 1780 alla presenza di Pëtr Rumjancev-Zadunajskij. Il campanile, realizzato in stile neoclassico, venne costruito tra il 1820 e 1830. Su quest'ultimo nel 1856 venne montato un grande orologio. Nel 1929 le autorità sovietiche chiusero la cattedrale e ne fecero demolire le cupole. Il campanile fu danneggiato da un tornado nel 1975. La cattedrale fu restaurata alla fine degli anni '70 e nel 2006 tornò sotto l'egida della Chiesa ortodossa ucraina. Nel corso dell'invasione russa dell'Ucraina del 2022, il 2 marzo un missile russo ha colpito la chiesa, dove alcuni civili avevano trovato rifugio dai bombardamenti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cattedrale della Dormizione (Charkiv) Collegamenti esterni Storia, su guide.kharkov.ua. URL consultato il 4 marzo 2022 (archiviato dall'url originale il 15 giugno 2020).
Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Charkiv)

De Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Oekraïens: Успенський собор, Russisch: Успенский собор) was de belangrijkste Oekraïens-orthodoxe kerk in Charkiv tot de bouw van de Annunciatiekathedraal in 1901. De kathedraal staat op de Universiteitsheuvel bij de oever van de Lopanrivier en domineert de gehele binnenstad Geschiedenis Een eerste vermelding van de kathedraal in geschreven bronnen dateert uit 1658. De huidige kathedraal werd echter gebouwd in de jaren 1771-1777 in de stijl van de Russische barok. Ter herdenking van de overwinning op Napoleon werd een 90 meter hoge klokkentoren gebouwd in de jaren 1821-1844. De neoclassicistische toren bleef tot in de 21e eeuw het hoogste gebouw van de stad en was voor lange tijd de op een na hoogste toren van Oekraïne. In 1929 lieten de atheïstische autoriteiten de kathedraal sluiten, de koepels van de kerk afbreken en de klok uit de toren verwijderen. Waardevolle voorwerpen, waaronder een houten iconostase uit de 18e eeuw naar ontwerp van Bartolomeo Francesco Rastrelli, verdwenen naar een museum waar ze bij een brand tijdens de Tweede Wereldoorlog verloren gingen. Binnen de kerk werd een verdieping aangebracht. Ook werden decoratieve elementen aan de gevel verwoest. In de jaren 50 vonden er echter weer diverse renovatiewerkzaamheden plaats. Een tornado beschadigde de toren in 1975. Dankzij de goede akoestiek van de kerk diende het gebouw als concertzaal. Hiertoe werd in 1986 een orgel in de kerk geplaatst. Heropening De kathedraal keerde terug naar de Oekraïens-orthodoxe Kerk in 2006. Ook worden er nog steeds concerten in de kathedraal uitgevoerd. Externe link (uk) Omschrijving van de kathedraal
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Charkowie

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławny sobór w Charkowie (dawna katedra eparchii charkowskiej Patriarchatu Moskiewskiego); położony na wzgórzu, na brzegu rzeki Łopań, dominuje nad miastem. Historia Pierwsze budowle W 1657 w Charkowie powstała pierwsza drewniana cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej, położona na terenie twierdzy charkowskiej. W związku ze wzrostem liczby ludności w mieście w latach 1685–1687 na miejscu dzisiejszego soboru wzniesiono nową cerkiew pod tym samym wezwaniem. Była to pierwsza charkowska murowana świątynia prawosławna, konstrukcji krzyżowo-kopułowej, z wolno stojącą dzwonnicą krytą dachem namiotowym. Obiekt ten funkcjonował do 1733, gdy został zniszczony przez pożar. Podjęta została próba odbudowy świątyni, jednak budowla, będąca w złym stanie technicznym, w latach 70. XVIII w. musiała zostać rozebrana. Powstanie soboru Na miejscu zniszczonej cerkwi powstał nowy murowany sobór, wzniesiony w stylu przejściowym między barokiem a upowszechniającym się w architekturze sakralnej Rosji klasycyzmem. Wzorem dla budowniczych świątyni była cerkiew św. Klemensa w Moskwie, której budowa zakończyła się w 1770. Projekt ikonostasu dla soboru wykonał Bartolomeo Rastrelli. Nowy sobór był znacznie obszerniejszy od starszej cerkwi i jego budowa trwała do 1783. W budynku znalazły się cztery ołtarze: główny – Zaśnięcia Matki Bożej oraz boczne Kazańskiej Ikony Matki Bożej, św. Katarzyny i Świętych Piotra i Pawła. Szczególnym kultem wiernych otaczana była przechowywana w świątyni ikona św. Mikołaja oraz Jelecka Ikona Matki Bożej. Od 1821 do początku lat 40. XIX w. w sąsiedztwie soboru wzniesiono wolno stojącą dzwonnicę z cerkwią św. Aleksandra Newskiego. Obiekt ten miał służyć jako pomnik zwycięstwa w wojnie francusko-rosyjskiej 1812. Ostatnim etapem pracy, w latach 1837–1844, kierował Konstantin Thon. Dzwonnica, która osiągnęła wysokość 89,5 m, była najwyższą budowlą w Charkowie. W dniach 9–12 stycznia 1826 w soborze wystawione było ciało cara Aleksandra I, zmarłego w Taganrogu. Wobec rządów komunistycznych W 1930 budynek, pełniący funkcje katedry eparchii charkowskiej, został odebrany Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu i zaadaptowany na cele świeckie, co łączyło się z jego znaczącą dewastacją (m.in. zniszczony został ikonostas). W 1973 przeprowadzony został kompleksowy remont soboru. W 1986 działalność w świątyni rozpoczął Dom Muzyki Organowej i Kameralnej. Obecnie Administracja obwodu charkowskiego w 2004 zobowiązała się przekazać eparchii charkowskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego pomieszczenie w dzwonnicy soboru, zaś do 2006 – cały obiekt. Od 2009, na mocy nowego porozumienia między administracją obwodową i eparchią charkowską, świątynia stała się ponownie własnością Kościoła. Do 2010 sobór był współużytkowany przez parafię prawosławną i filharmonię charkowską. Eparchia charkowska stanie się jedynym administratorem budynku po wzniesieniu w Charkowie nowego obiektu na potrzeby filharmonii. W marcu 2022 r. sobór został poważnie uszkodzony w trakcie walk o Charków podczas rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Przypisy
Důl O. F. Zasjaďka

Důl O. F. Zasjaďka (ukrajinsky шахта імені О. Ф. Засядька, šachta imeni O. F. Zasjaďka, rusky шахта имени А. Ф. Засядько, šachta imeni A. F. Zasjaďko) je hlubinný důl na uhlí nacházející se v Doněcku v Doněcké uhelné pánvi na Ukrajině. Důl se nachází severně od centra města nedaleko doněckého mezinárodního letiště. Důl je v provozu od roku 1958 a byl pojmenován k poctě Oleksandra Fedorovyče Zasjaďka, ministra uhelného průmyslu SSSR v letech 1949 až 1955. V době zahájení provozu byla plánována roční těžba 1,2 miliónů tun uhlí. V roce 2011, kdy zde pracovalo 7 548 lidí, bylo vytěženo celkem 2,031 miliónů tun uhlí. Černé uhlí z Doněcka je zpracováváno v ukrajinských koksovnách, jen zhruba 3% vytěženého objemu jsou exportována. Maximální hloubka dolu je 1304 metrů. Vlastnictví dolu Důl byl v roce 1992 privatizován. Vlastníkem dolu se stal ukrajinský politik za Opoziční blok (dříve za Stranu regionů, předtím za Komunistickou stranu Sovětského svazu) Juchym Leonidovyč Zvjahilskyj, který zde pracoval jako ředitel už od roku 1979. Důlní neštěstí Důl O. F. Zasjaďka v Doněcku je považován za jeden z nejnebezpečnějších dolů nejen na Ukrajině, ale i ve světě. Pro značnou přítomnost metanu má důl problémy s bezpečností a došlo zde k řadě důlních neštěstí. Při největším z nich zde 18. listopadu 2007 v hloubce 1078 zahynulo 101 horníků a desítky dalších byly zraněny. V dalších dnech zde došlo ještě ke dvěma menším výbuchům, takže v době od 18. listopadu do 2. prosince 2007 zde zahynulo celkem 106 lidí a 156 osob bylo zraněno. V březnu 2015 přišlo o život přes 30 lidí a desítky horníků byly uvězněny. Celkem v tomto dole od roku 1983 do roku 2015 došlo k 11 velkým neštěstím (převážně výbuchům) s tragickými následky. Dne 31. ledna 2017, když v Doněcku zesílily boje mezi ukrajinskými silami a místními separatisty a důlní provozy byly ostřelovány, muselo být z podzemí evakuováno 92 horníků z celkového počtu 200 pracovníků dané směny, neboť nastal výpadek v dodávce elektrického proudu. K takovým situacím už v tomto dole došlo v předchozích letech několikrát. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu důl O. F. Zasjadka na Wikimedia Commons
Bergwerk Sassjadko

Das Bergwerk Sassjadko (ukrainisch Шахта ім. Засядька) ist ein Steinkohlebergwerk in der ostukrainischen Stadt Donezk. Der Besitzer des Bergwerks war bis 2021 der einflussreiche Geschäftsmann und Politiker Juchym Swjahilskyj. Zusätzlich zu seiner großen wirtschaftlichen Bedeutung ist das Bergwerk unrühmlich bekannt für seine wiederholten schweren Grubenunglücke mit einer hohen Zahl an Todesopfern. Das schlimmste Unglück, zugleich das schwerste in der Geschichte der Ukraine, ereignete sich am 18. November 2007. Bei diesem Unglück kamen durch eine Schlagwetterexplosion 101 Bergleute ums Leben. Geschichte Die Förderung auf Sassjadko begann im Jahr 1958. Das Bergwerk wurde nach Alexander Fjodorowitsch Sassjadko, einem sowjetischen Minister für die Kohleindustrie, benannt. Im Jahr 1992 wurde es, zusammen mit weiterer Industrie, privatisiert. Juchym Swjahilskyj, damals Geschäftsführer des Bergwerks und einflussreicher lokaler Geschäftsmann, erlangte die Kontrolle über die privatisierte Firma. Gefahren Das Bergwerk Sassjadko ist, aufgrund der großen natürlichen Menge an Grubengas und hohen Mengen an Kohlenstaub, extrem explosionsgefährdet und damit eines der gefährlichsten Kohlebergwerke der Welt. Zusätzlich ist das Bergwerk mit Teufen zwischen 529 m und 1270 m sehr tief. Unglücke Auf Sassjadko ereigneten sich mehrfach schwere Unfälle. Seit dem Jahr 1999 gab es dabei über 200 Tote: 24. Mai 1999 – 50 Tote, 40 Verletzte. 19. August 2001 – 55 Tote, 34 Verletzte. 31. Juli 2002 – 20 Tote, 2 Verletzte. 20. September 2006 – 13 Tote, 61 Verletzte. 18. November 2007 – 101 Tote, Dutzende Verletzte. Schwerstes Unglück in der Geschichte des ukrainischen Bergbaus. 1. Dezember 2007 – 52 Verletzte. 2. Dezember 2007 – 5 Tote, 30 Verletzte. 4. März 2015 - 33 Tote. Einzelnachweise Weblinks
Zasyadko coal mine

Zasyadko Mine (Ukrainian: Шахта ім. Засядька, Russian: Шахта им. А. Ф. Засядько) is a coal mining company in Ukraine's eastern city of Donetsk. Following the start of the War in Donbas in 2014 the mine became situated in territory controlled by the Donetsk People's Republic. The manager and alleged owner of the company was Yukhym Zvyahilsky, influential businessman and politician within the Party of Regions. Along with its economic, technological and political importance, the company, namely its coal mine, is infamous for being the site of repeated mining accidents with numerous fatalities. The deadliest disaster, the worst in Ukraine’s history, happened on November 18, 2007, killing 101 miners. History Production at the mine began in 1958, Since foundation, the mine is named after Alexander Zasyadko, one of the Soviet Ministers of Coal Industry. In 1992, Zasyadko Mine was turned into a "rented enterprise" (practically privatised by the employees) together with several auxiliary industries. Yukhym Zvyahilsky, the then-manager of the mine and influential local businessman, retained his post and gained informal control of the new company's assets. Mr. Zvyahilsky has been the acting Prime Minister of Ukraine for a short time in early 1990s and a member of the Verkhovna Rada (parliament) of all convocations. He is known as an influential member of the Party of Regions. Mining dangers The Zasyadko Mine is one of the most dangerous coal mines in the world due to naturally high levels of gas (particularly methane) and coal dust explosion hazards. Additionally, gradual exhaustion made the mine as large as having 6 shafts and, most importantly, very deep. As of 2004, depths of excavation varied from 529m to 1270m. However, an independent mining expert recently claimed that the company is interfering with its hazard-measuring equipment on a regular basis, in order to present underground situation as being within the safety standards, and so to prevent closure by the government inspectors. President Yushchenko blamed the cabinet for failing to “implement safe-mining practices” in the coal industry. Accidents The Zasyadko Mine has had seven serious mining accidents: May 24, 1999 – 50 workers killed, 40 injured. August 19, 2001 – 55 workers killed, 34 injured. July 31, 2002 – 20 workers killed, two injured. September 20, 2006 – 13 workers killed, 61 injured. November 18, 2007 – 101 workers killed, dozens injured (2007 Zasyadko mine disaster). December 1, 2007 – 52 workers injured. December 2, 2007 – five workers killed, 30 injured. March 4, 2015 - seventeen workers killed, 15 missing. (2015 Zasyadko mine disaster). June 18, 2022 - 77 miners trapped due to shelling. All later rescued with no injuries. See also Coal in Ukraine List of mines in Ukraine References
Mine de Zassyadko

La mine de Zassyadko est une mine souterraine de charbon située dans l'oblast de Donetsk en Ukraine. Un incident dans la mine le 18 novembre 2007 a tué 101 mineurs. Elle est possédée par Ioukhym Zviahilsky. La mine a été mise en exploitation en 1958. Références Portail de la mine Portail de l’Ukraine Portail de la géologie Portail des énergies fossiles
Kopalnia węgla kamiennego im. O.F. Zasiadki

Kopalnia im. Aleksandra Fiodorowicza Zasiadki – kopalnia węgla kamiennego, znajdująca się w Doniecku na Ukrainie, jedna z najbardziej niebezpiecznych kopalni na świecie. W latach 1999-2015 życie straciło tam 273 górników. Nazwana została na cześć działacza komunistycznego, ministra górnictwa ZSRR – Ołeksandra Zasiadki. Historia Budowa kopalni została ukończona w 1958, według projektu instytutu "Piwdendniproszacht", z projektowanym wydobyciem 1,2 mln ton węgla na rok, jednak przez ponad 20 lat nie osiągnięto tego wyniku. Po raz pierwszy miesięczny plan wydobycia osiągnięto w roku 1979. W roku 1985 kopalnia otrzymała Order Lenina. Po połączeniu z sąsiednimi: Kopalnią im. Feliksa Kona i Kopalnią nr 8 "Wietka", jej wydobycie wzrosło do 1,5 mln ton. W latach 90. kopalnia została sprywatyzowana, a 83,5% jej akcji trafiło w ręce Juchyma Zwiahilskiego, przewodniczącego rady nadzorczej oraz wieloletniego deputowanego Rady Najwyższej, reprezentującego Partię Regionów, której liderem był były premier Wiktor Janukowycz. Pozostałe 16,5% udziałów pozostało własnością Skarbu Państwa. W grudniu 1992 kopalnia została włączona do zjednoczenia WO "Donieckwuhillja" i włączona wraz z nim do Funduszu "Derżmajno Ukrainy". W 1999 węgiel typu "Ż" wydobywano z 5 pokładów o wysokości 0,85 do 2 m, Były to pokłady niebezpieczne, z dużą zawartością metanu i pyłu węglowego, z wyrzutami węgla. W okresie 2000–2014 kopalnia należała do najbardziej dochodowych na Ukrainie – na przykład w 2013 roku wygenerowała zysk w wysokości 100 milionów dolarów.. W 2003 wydobyto w kopalni 4 mln ton węgla. Stosowano 6 kombajnów węglowych, prace wydobywcze były prowadzone w pokładach o głębokościach 529, 802, 1078, 1270 metrów. W kwietniu 2014 roku rozpoczęła się rosyjska agresja militarna w Donbasie, a kopalnia znalazła się na obszarze kontrolowanym przez separatystów. Nowe władze również nie zapewniły bezpieczeństwa górnikom, co doprowadziło 4 marca 2015 roku do wybuchu metanu na głębokości 1230 metrów, w wyniku którego zginęły 33 osoby. Ze względu na częste ostrzały Doniecka i okolic przez separatystów oraz ukraińskie siły, kopalnia wielokrotnie znajdowała się na linii ognia, a setki górników przez wiele godzin nie mogły wydostać się na powierzchnię. W 2015 roku rosyjskie władze przejęły kopalnię na własność. Od tego czasu niewiele wiadomo o jej działalności, choć według komunikatów na stronie przedsiębiorstwa, działa ona pełną parą. Bezpieczeństwo Kopalnia, mimo że jest jedną z nowocześniejszych na Ukrainie, jest bardzo niebezpieczna. Wiąże się to z eksploatacją węgla na dużych głębokościach, znacznie podwyższoną zawartością metanu w złożach, oraz pogonią za zyskiem zarządu kopalni. Za tym idzie wyłączenie czujników metanowych, oraz brak przerw na wentylację chodników i wyrobisk. W kopalni zdarzyło się już wiele wypadków i katastrof. Do największych należały te w maju 1999, sierpniu 2001, czerwcu 2002, wrześniu 2006, listopadzie 2007 i marcu 2015. Zobacz też Katastrofa górnicza w kopalni im. Zasiadki w 2007 Przypisy
Посольство Финляндии на Украине

Посольство Финляндии на Украине (укр. Посольство Фінляндії в Україні) — дипломатическое представительство Финляндской Республики в столице Украины городе Киеве. История Первым дипломатическим представителем Финляндии на Украине был приехавший в Киев в 1918 году Герман Гуммерус (интересы Украины в Финляндии представлял Константин Владимирович Лосский с резиденцией в Стокгольме). 30 декабря 1991 года Финляндия признала независимость Украины, а 26 февраля 1992 года были установлены финляндско-украинские дипломатические отношения. С 3 апреля 1992 года в Киеве открылось посольство Финляндии, а в декабре того же года начало действовать посольство Украины в Хельсинки. См. также Чрезвычайный и полномочный посол Финляндии на Украине Украинско-финляндские отношения Посольство Украины в Финляндии Ссылки Посольство Фінляндії в Україні (укр.). Дата обращения: 10 июня 2016.
Посольство Фінляндії в Україні

Посольство Фінляндії в Україні — офіційне дипломатичне представництво Республіки Фінляндія в Україні, відповідає за підтримку та розвиток відносин між Фінляндією та Україною. Історія посольства Історія дипломатичних відносин між Україною та Фінляндською Республікою бере початок в 1918 році. Фінляндія однією з перших країн визнала Україну в 1918 р. і відкрила своє дипломатичне представництво в Києві. В числі перших на той час шести посольств зарубіжних країн в Гельсінкі була започаткована й українська дипломатична місія. Пізніше історичні долі двох країн розійшлися: Фінляндія здобула незалежність, а Україна на довгий час увійшла до складу СРСР. Фінляндія визнала незалежність України 30 грудня 1991 року, а 26 лютого 1992 року були відновлені дипломатичні відносини між двома країнами. З квітня 1992 року функціонує Посольство Фінляндії в Україні, а з грудня того ж року — Посольство України у Фінляндській Республіці. Посли Фінляндії в Україні Герман Гуммерус (1918) Ерік Ульфстедт (1993–1996) Мартті Ісоаро (1996–2000) Тімо Юхані Репо (2000–2003) Лаура Рейніля (2003–2007) Крістер Міккелссон (2007–2011) Ар'я Макконен (2011–2015) Юга Віртанен (2015—2019) Пяйві Маріт Лаіне (2019-2022) Яакко Лехтовірта (2022-2024) Тар'я Фернандес (з 2024) Див. також Українсько-фінські відносини Український дипломатичний корпус Список дипломатичних місій в Україні Список дипломатичних місій Фінляндії Посольство України у Фінляндії Примітки Посилання Посольство Фінляндії в Україні [Архівовано 15 липня 2018 у Wayback Machine.]
Посольство Литви в Україні

Посольство Литовської Республіки у Києві — офіційне дипломатичне представництво Литовської Республіки в Україні, відповідає за підтримку та розвиток відносин між Литвою та Україною. Історія посольства 26 серпня 1991 року Верховна Рада України визнала незалежність Литви, 4 грудня 1991 року Верховна Рада Литви визнала незалежність України. Дипломатичні відносини між країнами встановлено 12 грудня 1991 року. Посольство Литви в Україні відкрито в серпні 1992 року, посольство України в Литві — в серпні 1993. З 1 січня 2015 року Посольство Литви на два роки стало контактним Посольством НАТО в Україні. Посольство виконувало функції контактного Посольства НАТО в України до 31 грудня 2016 року. Посли Литви в Україні Віргіліюс Коризна (Virgilijus Koryzna) (1992—1993) т.п. Ромуальдас Рамошка (Romualdas Ramoška) (1993—1997) Плячкайтіс Вітаутас Пятрас (Vytautas Petras Plečkaitis) (1997—2002) Вікторас Баубліс (Viktoras Baublys) (2002—2005) Альгірдас Кумжа (Algirdas Kumža) (2005—2009) Пятрас Вайтекунас (Petras Vaitiekūnas) (2010—2014) Гвідас Кєрушаускас (Gvidas Kerushauskas) (2014—2015) т.п. Марюс Януконіс (Marius Janukonis) (2015—2020) Вальдемарас Сарапінас (Valdemaras Sarapinas) (2020-2024). Інга Станітє-Толочкєнє (Inga Stanytė-Toločkienė) (2024-) Почесні консульства Литви в Україні Консул у Львові Адреса: 79000, Львів, вул. Героїв УПА, 72 Консул у АР Крим У зв'язку з тимчасовою окупацією Криму знаходиться у Дніпрі на вул. Горького, 6 Консул у Дніпрі Консул Півняк Віталій Геннадійович. Дніпро, Запорізьке шосе, 23. Сайт: www.dnepr-lt.com.ua Консул в Івано-Франківську Консул Дегтярьова Галина Олександрівна, Івано-Франківськ, вул. Угорницька, 12-А Консул у Житомирі Адреса: 10000, Житомир, БЦ «Імперіал», пл. Перемоги, 10, 3 пов. Консул у Херсоні Адреса: 73025, Херсон, вул. Петренка, 18 Консул в Ужгороді Консул Гарапко Віктор Федорович. Ужгород, Собранецька, 47/14 Консул в Одесі Одеса, вул. Троїцька, 33-А. Почесний консул — пані Друтіс Олена Григорівна Консул у Харкові Консул Токарєв Костянтин Олександрович. Харків, вул. Академіка Павлова, 323 Консул у Білій Церкві Біла Церква, вул. Героїв Небесної Сотні, 24-А Консульство у Луцьку Консул Мартиняк Сергій Васильович. Почесне консульство відкрито 11 червня 2021 року на вул. Словацького, 12. Консул у Сєвєродонецьку Консул Габулас Робертас, вул. Федоренка, 10. Див. також Українсько-литовські відносини Український дипломатичний корпус Список дипломатичних місій в Україні Посольство України в Литві Литовці в Україні Почесний консул Литви в Луганську Микола Зеленець Примітки Посилання Посольство Литовської Республіки в Україні [Архівовано 16 березня 2012 у Wayback Machine.]
Rejon perwomajski (obwód mikołajowski, 1923–2020)

Rejon perwomajski – była jednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu mikołajowskiego Ukrainy. Rejon miał powierzchnię 1319 km² i liczył około 37 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonu był Perwomajsk. Na terenie rejonu znajdowały się: jedna osiedlowa rada i 21 silskich rad, obejmujących w sumie 44 wsie i szęść osad. Miejscowości rejonu
Raionul Pervomaisk (pre-2020), Mîkolaiiv

Raionul Golta (în ucraineană Первомайський район, transliterat: Pervomaiskîi raion) este un raion în regiunea Mîkolaiiv, Ucraina. Reședința sa este orașul regional Golta, care nu aparține raionului. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației raionului Pervomaisk era vorbitoare de ucraineană (93,22%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (4,76%) și română (1,17%). Note