NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Radziwiłłów w Ołyce

Pałac, Zamek Radziwiłłów (ukr. Олицький замок) – pierwotnie pierwszy zamek typu pallazo di fortezza wzniesiony na terytorium Kresów w Ołyce w latach 1540–1564 przez ks. Mikołaja Radziwiłła, zwanego Czarnym, marszałka i kanclerza wielkiego litewskiego oraz kasztelana wileńskiego. Około 1640 r. kolejny ordynat ołycki ks. Albrycht Stanisław Radziwiłł, rozbudował pałac w stylu renesansowym, otoczył murami na rzucie prostokąta, z czterema charakterystycznymi bastionami w narożnikach. W latach 1740–1760 pałac został gruntownie przebudowany przez ks. Michała Radziwiłła zwany Rybeńko, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego. Stworzono wówczas reprezentacyjną budowlę książęcą w stylu barokowym, pozbawioną cech obronności. Od 1926 roku XII ordynatem ołyckim został książę Janusz Radziwiłł, który stopniowo remontował zamek aż do wybuchu II wojny światowej. W dniu od 3 września do 14 września 1939 roku w zamku staje się tymczasową siedzibą ewakuowanego z Warszawy Prezydent RP Ignacego Mościckiego.. Po agresji ZSRR na Polskę książę Janusz Radziwiłł wraz z synem księciem Edmundem Radziwiłłem zostają aresztowani 20 września 1939 przez NKWD i ostatecznie opuszczają na zawsze zamek tracąc po przeszłu 400 latach władzę nad majątkiem w Ołyce. Od 1945 r. w pałacu mieści się szpital psychiatryczny. Architektura Pałac w Ołyce ma kształt czworoboku zgrupowanego wokół rozległego dziedzińca, o bokach ok. 100 x 100 m, niegdyś pustego, dziś pokrytego zielenią. Składa się z właściwego pałacu we wschodniej części dziedzińca, z bramą przejazdową prowadzącą do rynku oraz budynku bramnego z wieżą zegarową, znajdującego się po przeciwległej stronie. Po ich bokach, od strony północnej i południowej, ciągną się piętrowe budynki mieszkalne połączone ćwierćkolistymi przewiązkami. Dzieła sztuki W salach pałacu był duży zbiór dzieł sztuki, pamiątek historycznych, stylowych mebli, portretów Radziwiłłów, makat i gobelinów, biblioteka i zbrojownia. W czasie II wojny światowej bogate zbiory pałacu zostały zrabowane, część ocalałych zbiorów przejęło Muzeum w Łucku. Przypisy Bibliografia Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII, Warszawa, 1880–1902, s. 527-29. Linki zewnętrzne Ołyka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 527 .
Flugplatz Tschajka

Der Flugplatz Tschajka (ukrainisch Аеродром Чайка Aerodrom Tschajka; zu deutsch Flugplatz Möwe, (ICAO-Code: UKKJ)) ist ein Flugplatz in der ukrainischen Oblast Kiew mit dem ICAO-Code UKKJ. Er wird vom Aeroclub Tschajka betrieben. Der Flugplatz liegt am westlichen Stadtrand der ukrainischen Hauptstadt Kiew im Dorf Tschajky, Landratsgemeinde Borschtschahiwka, im Rajon Butscha drei Kilometer südlich der Fernstraße M 06/E 40. Der Flugplatz besitzt eine 1200 Meter lange und 60 Meter breite Start- und Landebahn, Hangar und Tankstelle. Weblinks Dropzone Kiew Tschajka–Aeroclub Antonov Einzelnachweise
Kyiv Chaika Airfield

Kyiv Chaika Airfield (Ukrainian: Аеродром «Київ Чайка», also given as Kyiv West) is a recreational aerodrome in Ukraine located in Petropavlivska Borshchahivka (Kyiv-Sviatoshyn Raion, Kyiv Region), about 15 km (9 mi) west of Kyiv. It is a general aviation airfield with Antonov An-2, An-28, and other single-engine aircraft. There is a paved 150 x 45 m tarmac ramp. It is an integral part of the Seagull Sports Complex. An aeroclub is based at the airport, training parachutists and beginners training under the United States Air Force Academy program. The sports complex is adjacent to the suburban residential complex of the same name, which got its name because of its proximity to the airfield. Notable events at the airport Chayka Aviation Parade was a large-scale aviation show dedicated to the Independence Day of Ukraine that took place in 1997. The parade was attended by President of Ukraine Leonid Kuchma, and Minister of Defense Oleksandr Kuzmuk. In addition, air shows, concerts and festivals are held periodically. See also SC Chaika Petropavlivska Borshchahivka References External links авиапарад на Чайке// Aviation parade over the airfield Chayka
Kiev Tjajka flygplats

Kiev Tjajka flygplats (ukrainska: Аеродром Київ Чайка) är en ukrainsk flygplats, som ligger i distriktet Kiev-Svjatosjyn, omkring 15 kilometer väster om Kievs centrum. Den är en flygplats för allmänflyg. Kiev Tjajka flygplats ingår i Tjajka friluftsområde. En flygklubb finns på flygplatsen, med utbildning i fallskärmshoppning och nybörjare i flygning. Källor Noter Externa länkar Flyguppvisning på Kiev Tjajka flygplats, 2012
Чайка (аеродром)

Чайка — спортивний аеродром Центрального аероклубу Товариства сприяння обороні України, у передмісті Києва, розташований в селі Петропавлівська Борщагівка Бучанського району Київської області. Історія 24 серпня 1997 на аеродромі пройшло масштабне авіаційне шоу приурочене до дня проголошення Незалежності України. У параді взяли участь 25 типів літальних апаратів. Аеродром та автодром є складовою Спортивного комплексу Чайка. Основні параметри На аеродромі базується Центральний аероклуб Товариства сприяння обороні України. Аеродром Чайка призначений для проведення навчально-тренувальних польотів, підготовки пілотів літаків, вертольотів, планерів, польотів на мотодельтаплані, виконання стрибків з парашутом. На аеродромі функціонує парашутний клуб «Асоціація «ПАРА-СКУФ» [Архівовано 16 лютого 2019 у Wayback Machine.], здійснюються парашутні стрибки для новачків та професіоналів, змагання з парашутних дисциплін з літаків Ан-2 та Ан-28. Технічні дані аеродрому Частота аеродрому 131.250 МГц "Chaika-Tower" Код аеродрому згідно ICAO - UKKJ Магнітне схилення - 7°E / Поясний час - UTC +3 Класифікація повітряного простору: Клас «G» Позначення і бокові межі: ATZ Чайка / Chaika: г.т. 50°25'20N 030°20'33E – г.т. 50°25'20N 030°15'21E – г.т. 50°27'16 N 030°15'07E – г.т. 50°27'30N 030°18'00E – г.т. 50°26'46N 030°20'28E - г.т. 50°25'20N 030°20'33E Вертикальні межі: GND – 450м AMSL Типи палива: Бензин: А-95, LL-100; авіакеросин Т-1(ТС-1), моторні масла: МС-20, AEROSHELL Засоби заправки паливом / пропускна здатність: 2 паливозаправника 7500 л, 10 л/сек Наявне місце у ангарі для прибуваючих повітряних суден Злітно-посадкові майданчики (ЗПМ) України, що внесені до Журналу обліку та допуску до експлуатації постійних ЗПМ: ПС до 5700 кг ПОГ «Центральний аероклуб ТСО України ім.О.К. Антонова» 03.08.21 PCN покриття ЗПС аеродрому: Grass / Ґрунт Власник аеродрому + власник сертифіката: ПОГ «Центральний аероклуб ТСО України ім.О.К. Антонова» Строк дії сертифіката (посвідчення): 03.08.21 Примітки Джерела Сайт парашутного клубу [Архівовано 16 лютого 2019 у Wayback Machine.] http://aeroclubchayka.kiev.ua/ [Архівовано 18 травня 2013 у Wayback Machine.] http://tim5000.livejournal.com/3316.html [Архівовано 12 червня 2017 у Wayback Machine.] http://aeroclubchayka.kiev.ua/airfield.html [Архівовано 1 вересня 2017 у Wayback Machine.] http://sla.kiev.ua/fields/item/aerodrom-chajkakiev.html [Архівовано 5 вересня 2017 у Wayback Machine.] Сайт Центрального аероклубу ТСО України імені О. К. Антонова[недоступне посилання]
Димитровка

Димитровка (на украински: Дмитрівка; на румънски: Dumitrești) е село в Болградски район, Одеска област на Украйна. Заема площ от 3,37 км2. Преобладаваща част от жителите са гагаузи. География Селото се намира в историческата област Буджак (Южна Бесарабия). Разположено е на 56 метра надморска височина близо до границата с Молдова. История Селото е основано през 1821 година от славяноезични и тюркоезични българи. Население Населението му възлиза на 4806 души (2001 г.). Гъстотата е 701 души/км2. Демографско развитие: 1930 – 4801 души 2001 – 4806 души Езици Численост и дял на населението по роден език, според преброяването на населението през 2001 г.: Източници
Dmytriwka (Bolhrad)

Dmytriwka (ukrainisch Дмитрівка; russisch Дмитровка Dmitrowka, rumänisch Dumitrești) ist ein im Budschak gelegenes Dorf in der ukrainischen Oblast Odessa mit etwa 4800 Einwohnern (2001). Das Dorf liegt an der moldawisch-ukrainischen Grenze 13 km östlich von Nowi Trojany, 57 km nordöstlich vom Rajonzentrum Bolhrad und etwa 185 km südwestlich vom Oblastzentrum Odessa. Geschichte Bei Gründung des Dorfes im Süden Bessarabiens im Jahr 1821 lag es im Gouvernement Bessarabien innerhalb des Russischen Kaiserreichs. In den Wirren der Oktoberrevolution verlor Russland Bessarabien, dass sich zur 1917 Demokratischen Moldauischen Republik erklärte und im gleichen Jahr freiwillig an das Königreich Rumänien anschloss. Nach der Besetzung Bessarabiens 1940 durch die Sowjetunion lag das Dorf im Rajon Bolhrad der Oblast Akkerman (ab dem 7. August 1940 Oblast Ismajil) in der Ukrainischen SSR. Zu Beginn des Deutsch-Sowjetischen Krieges kam das Dorf 1941 erneut an Rumänien. Nachdem die Rote Armee Bessarabien 1944 zurückerobert hatte, lag das Dorf wieder in der ukrainischen Oblast Ismajil, die 1954 in der Oblast Odessa aufging. 1991 wurde die Ortschaft Teil der unabhängigen Ukraine. Verwaltungsgliederung Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der Landgemeinde Horodnje; bis dahin bildete es die Landratsgemeinde Dmytriwka (Дмитрівська сільська рада/Dmytriwska silska rada) im Norden des Rajons Bolhrad. Einzelnachweise
Dmytrivka, Bolhrad Raion, Odesa Oblast

Dmytrivka (Romanian: Dumitrești) is a village in Bolhrad Raion, Odesa Oblast, Ukraine. It belongs to Horodnie rural hromada, one of the hromadas of Ukraine. It is predominantly populated by Gagauz. Notable people Mykola Palas (born 1980), colonel during the Russo-Ukrainian War, recipient of the Hero of Ukraine award References
Дмитровка (Болградский район)

Дмитровка (укр. Дмитрівка) — село в Городненской сельской общине Болградского района Одесской области Украины. Протекает река Валепержа. Основано в 1821 году гагаузскими и болгарскими поселенцами. Находится рядом с молдавско-украинской границей. В дни празднования 200-летия основания села Дмитровка, основанного, как полагают историки Дмитрием Ватикиоти, в чего честь был открыт бюст. Согласно трудам комиссии по изучению племенного состава России Российской академии наук под руководством Л. С. Берга (часть 6 «Население Бессарабии» — этнографический словарь и численность, с 10-верстной этнографической картой) 1923 года население составляло 3250 человек «+ 145 молдаван». Население по переписи 2001 года составляло 4806 человек. Почтовый индекс — 68710. Телефонный код — 4846. Занимает площадь 3,37 км². Код КОАТУУ — 5121483001. Население и национальный состав По данным переписи населения Украины 2001 года распределение населения по родному языку было следующим (в % от общей численности населения): украинский — 0,89 %; русский — 1,00 %; болгарский — 1,56 %; гагаузский — 96,17 %; молдавский — 0,25 Ссылки Дмитровка на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Дмитрівка (Болградський район)

Дми́трівка — село в Україні, у Городненській сільській громаді Болградського району Одеської області. Населення налічує 4806 осіб. Географія Селом тече річка Валепержа. Історія За даними 1859 року у болгарській колонії Аккерманського повіту Бессарабської області мешкало 1134 особи (617 чоловічої статі та 517 — жіночої), налічувалось 167 дворових господарств, існували православна церква. Станом на 1886 рік у болгарській колонії Іваново-Болгарської волості мешкало 1894 особи, налічувалось 304 дворових господарства, існували православна церква, школа, 2 лавки, винний склад. За переписом 1897 року кількість мешканців зросла до 2853 особи (1464 чоловічої статі та 1389 — жіночої), з яких 2782 — православної віри. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи і ліквідації Болградського (1940—2020) району, село увійшло до складу новоутвореного Болградського району. Населення Згідно з переписом 1989 року населення села налічувало 4435 осіб, з яких 2080 чоловіків та 2355 жінок. За даними перепису населення 2001 року у селі проживали 4806 осіб. Рідною мовою назвали: Символіка В основі герба села Дмитрівка розташоване золоте коло (софра) на блакитному полі, обрамлене червоним кільцем, усередині якого розташований національний орнамент у вигляді пурпурових виноградних грон, між якими червоні кульки та по центру червона фляга (чотри), на якій зображено золоту квітку соняшника. Над софрою вгорі розташований золотий православний хрест, між золотими стилізованими головами вовків, що виникають з двох сторін. Щит розташований у золотому картуші та увінчаний золотою короною. Під щитом на блакитній стрічці, підбитій золотом, золотими літерами напис «Дмитрівка». Золоте коло символізує софра — круглий, дерев'яний столик, розписаний національним орнаментом. Софра є символом гостинності та домашнього затишку, навколо якого збиралася гагаузька родина та гості. Червона фляга (чотри) для вина, використовується дмитровцями на особливих урочистостях, відображає заняття мешканців виноградарством та виноробством. Православний хрест відбиває духовні устремління жителів села, а голова вовка символізує зв'язок із предками та глибокі історичні традиції народу. Виноград та соняшник відображають сільський уклад життя та заняття мешканців села. Золотий (жовтий) колір символізує багатство, шляхетність і достаток, блакитний (синій) — красу та велич, мирне небо працьовитого народу, червоний — життєствердну силу та працю. Малюнок прапора Дмитрівки побудований на основі колірного рішення герба і має таку символіку. Пам'ятки Свято-Дмитрівський храм; Могила Ф. І. Курогло, першого комсомольця, розстріляного фашистами 23 серпня 1941 року; Відомі мешканці Народились Ващук Олеся Петрівна — український криміналіст, доктор юридичних наук. Палас Микола Дмитрович (* 1980) — полковник Збройних сил України, учасник російсько-української війни. Герой України. Працювали Дімітар Ватікіоті — офіцер Російської імператорської армії. Вважається засновником села. Джерела Історія міст та сіл України, Том Одеська область, стор. 385 (рос.) Примітки
Čynadijovský hrad

Čynadijovský hrad je hrad v Čynadijově v Zakarpatské oblasti Ukrajiny. Zámek byl zapsán do ukrajinského Státního seznamu národních kulturních památek a je architektonickou památkou národního významu. Poloha V místě, kde se hrad nachází, se údolí řeky Latorica zužuje, hory obklopují cestu ze všech stran. Relativně blízko se nachází průsmyk zvaný Ruská brána, kterým uherští králové vedli svá vojska do Haliče. Hrad se nachází po obou stranách silnice, která vede rovnoběžně s dálnicí M06. Historie Hrad nechal ve 14. století postavit uherský šlechtic Perenyi. Stavbu dokončili hrabata Telegdyové. Vlastnila Helena Zrínská, její syn František II. Rákóczi a hrabata Schönbornové. V roce 1657 byla pevnost značně poškozena polskými vojsky hraběte Lubomirského. Hrad byl brzy znovu postaven, ale začal ztrácet svůj obranný význam. Na konci června 1703 se na hradě zastavil vůdce vzbouřenců, kníže František II. Rákóczi, aby si po porážce v bitvě u Mukačeva odpočinul a přeskupil své vojsko. Kníže se zde před svou emigrací do Polska ještě několikrát zastavil. V roce 1728 císař Karel VI. udělil hraběti Friedrichu Schönbornovi rozsáhlé pozemky, včetně hradu, který byl v roce 1734 výrazně přestavěn a získal palácové prvky. Nejvýznamnější přestavby hradu proběhly v letech 1734 a 1839 (druhá pod vedením architekta Hermanna Ignacia). Během druhé světové války Němci proměnili hrad ve vězení. Od roku 1944, za sovětské éry, v budově sídlila obecní rada, místní lesní správa a vojenské jednotky; v hradu byl též sklad. V roce 2001 byl hrad pronajat umělci Josefu Bartošovi. Spolu se svou ženou Taťánou a podobně smýšlejícími lidmi hrad zachránil před zničením. Interiér prvního patra budovy je nyní zrestaurován. Hrad často hostí mezinárodní i místní umělecké akce. Popis Čynadijovský hrad je kamenná stavba se dvěma nárožními věžemi a metr silnými zdmi. Hlavní vchod do hradu se nachází na severní straně, ale je zde i vchod z jižní strany, kde je vstup pro návštěvníky. V prvním, zrestaurovaném, patře pevnosti se nachází šest místností a sál s velkou předsíní. Je v něm expozice keltské a skytské kultury a také portréty všech majitelů hradu. Druhé patro má podobné uspořádání – šest malých místností, velký sál a dlouhá chodba. Hrad má také několik tzv. tajných chodeb – dvojitých zdí, které majitelé rádi ukazují návštěvníkům. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Чинадіївський замок na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Činadijovský hrad na Wikimedia Commons Чинадійово - замок Fotografie zámku
Château de Tchinadiïvskiy

Le château de Tchinadiïvskiy (Чинадіївський замок) est un château ukrainien situé à Tchynadiïovo, en Ruthénie subcarpathique. Historique Le château a été construit au XVe siècle et gravement endommagé lors de la bataille de Munkács (début XVIIIe siècle), pendant la guerre transylvaine contre les Habsbourg menée par François II Rákóczi, alors prince de Transylvanie. En 1726 l'empereur Charles VI de Habsbourg en fit don à Friedrich von Schönborn, membre de la noblesse autrichienne. Lors de la dislocation de l'empire austro-hongrois en 1918, le château de Tchinadiïvskiy devient ruthène puis tchécoslovaque. Hongrois en 1939 à la faveur des arbitrages de Vienne, il est réquisitionné par la Wehrmacht en 1944, pillé par l'Armée rouge en 1945 puis utilisé comme pénitencier par le NKVD au début de la période soviétique. Devenu vétuste, il est abandonné dans les années 1960. Après l'indépendance de l'Ukraine en 1991, il est restauré par les artistes Tatiana et Józef Bartosz, et visitable. Galerie Châteaux proches Liste de châteaux ukrainiens. Notes et références Compléments Portail de l’Ukraine Portail des châteaux
Zamek w Czynadijowie

Zamek w Czynadijowie – zamek zbudowany w XIV wieku przez barona Pereni w Czynadijowie. Historia Średniowieczny zamek posiada dwie narożne wieże i ściany grube na metr. Kamienną twierdzę odwiedzili: księżniczka Ilona-Helena Zrinska, jej syn Franciszek II Rakoczy, hrabia Schönborn. W 1657 roku zamek znacznie uszkodziły wojska polskiego hrabiego Jerzego Lubomirskiego. Wkrótce zamek został odbudowany przez Lotara Franciszka von Schönborn, ale fortyfikacje zaczął tracić swoje znaczenie. 27 czerwca 1703 lider buntowników Franciszek II Rakoczy zatrzymał się w nim na odpoczynek i aby przegrupować wojska po klęsce w bitwie pod Mukaczewem. Przed jego imigracji do Polski książę odwiedził zamek kilka razy. W 1726 roku cesarz Karol VI Habsburg ofiarowuje duży obszar terenu (dominium) hrabiemu Friedrichowi Schönbornowi, w tym zamek, który w 1734 r. znacznie przebudowany otrzymuje obronny i pałacowy rys. Najważniejsza przebudowa zamku miała miejsce w 1734 i 1839 r., ostatnia prowadzona przez architekta Ignacego Hermanna. W czasie II wojny światowej Niemcy urządzili w zamku więzienie. Od 1944 r. w czasach sowieckich, obiekt był siedzibą rady wsi, siedzibą lokalnej gospodarki leśnej, jednostek wojskowych i zajezdni magazynowej znajdującej się w pobliżu. W 2001 r. zamek został oddany w dzierżawę artyście malarzowi Józefowi Bartoszowi, który z żoną Tatianą i współpracownikami faktycznie uratował go od zniszczenia. Obecnie odrestaurowano wnętrze pierwszego piętra budynku. W zamku odbywają się często międzynarodowe i lokalne wydarzenia artystyczne. Przypisy
Čomonyn

Čomonyn (ukrajinsky Чомонин, maďarsky Csongor, česky Čahory nebo Čomonín) je obec ve Velykodobroňské vesnické územní hromadě v okrese Užhorod v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. V roce 2001 zde žilo 2 242 obyvatel, z toho 97,7% obyvatel bylo maďarské národnosti. V obci je pomník místním obětem 2. světové války a obětem stalinismu. Historie První písemná zmínka o tomto sídle, tehdy pod názvem Chomonia, pochází z roku 1387. Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté byla pod názvem Čahory, později pak pod názvem Čomonín, součástí Československa. V roce 1930 zde stálo 244 domů a žilo 1 583 obyvatel, z toho 1 562 obyvatel bylo maďarské národnosti. Od roku 1945 byla obec součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR. Od roku 1991 je součástí nezávislé Ukrajiny. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Чомонин na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čomonyn na Wikimedia Commons
Ciomonîn, Muncaci

Ciomonîn (în ucraineană Чомонин) este o comună în raionul Muncaci, regiunea Transcarpatia, Ucraina, formată numai din satul de reședință. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Ciomonîn era vorbitoare de maghiară (97,7%), existând în minoritate și vorbitori de ucraineană (2,08%). Note
Чомонин

Чомонин (укр. Чомонин) — село в Великодобронской сельской общине Ужгородского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 2265 человек. Почтовый индекс — 89652. Телефонный код — 3131. Занимает площадь 4,275 км². Код КОАТУУ — 2122787801. Ссылки Чомонин на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Rejon drohobycki (1940–2020)

Rejon drohobycki (ukr. Дрогобицький район) dawna jednostka administracyjna Ukrainy, a wcześniej także USRR w ZSRR, funkcjonująca w latach 1940–1941 i 1944–2020. Należał do obwodu drohobyckiego do 1959 r., a po jego zniesieniu do obwodu lwowskiego. Siedzibą rejonu był Drohobycz. Według spisu powszechnego z roku 2001 w rejonie żyło 76 300 ludzi, w tym 200 Rosjan (0,3%) i 300 (0,4%) Polaków. Na obszarze rejonu znajdowało się wydzielone miasto Truskawiec. Historia Rejon drohobycki został utworzony 17 stycznia 1940 na podstawie dekretu Prezydium Rady Najwyższej USRR o podziale na rejony zachodnich obwodów USRR, kiedy to w obwodzie drohobyckim utworzono 30 rejonów, między innymi drohobycki. Po włączeniu do niego 15 sierpnia 1940 rejonu borysławskiego, rejon drohobycki objął obszary zniesionych gmin Dereżyce, Lisznia (bez gromady Nahujowice), Neudorf, Rychcice, Schodnica, Stebnik i Truskawiec oraz gromadę Wola Jakubowa ze zniesionej Dobrowlany, należące przed wojną do powiatu drohobyckiego w województwie lwowskim. Borysław i Drohobycz stanowiły miasta na prawach rejonów, i nie wchodziły w skład rejonu drohobyckiego. Rejon drohobycki przestał istnieć wraz z wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej 22 czerwca 1941. Jego tereny weszły w skład Landkreis Drohobycz dystryktu galicyjskiego Generalnego Gubernatorstwa. Rejon został odtworzony 31 lipca 1944, po zajęciu tych terenów przez Armię Czerwoną. 21 stycznia 1959 rejon drohobycki zwiększono o część zniesionego rejonu dublańskiego. 21 maja 1959, w wyniku zniesienia obwodu drohobyckiego, rejon drohobycki włączono do obwodu lwowskiego. 23 września 1959 do rejonu drohobyckiego włączono część zniesionego rejonu medenickiego. 30 czerwca 1962 do rejonu drohobyckiego włączono obszar zniesionego rejonu borysławskego (dawnego podbuskiego) bez Borysławia. Rejon drohobycki został zlikwidowany 17 lipca 2020 w związku z reformą podziału administracyjnego Ukrainy na rejony, wchodząc w skład nowego rejonu drohobyckiego. Spis miejscowości Przypisy
Sokalský rajón

Sokalský rajón (ukrajinsky Сокальський район) byl rajón ve Lvovské oblasti na Ukrajině. Hlavním městem byl Sokal a rajón měl přibližně 91 tisíc obyvatel. Sídla v rajónu Belz Velyki Mosty Sokal Sosnivka Uhniv Žvyrka Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Сокальський район na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sokalský rajón na Wikimedia Commons