NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церква Святого вмч Іоанна Нового Сочавського

Церква Святого вмч Іоанна Нового Сочавського — пам'ятка архітектури національного значення (охоронний № 1466) XIV–XIX ст. Адреса: Вулиця Шабська, 116. Історія Підземна церква Іоана Сучавського зведена над колодязем, на місці, де, за переказами, в 1330 році стратили молдавського купця Іона, який відмовився прийняти мусульманство. За іншою легендою, святий великомученик Йоан Сучавський за часів перебування в Аккермані користувався водою з джерела на місці церкви. Вода в джерелі вважається цілющою, а сама церква — місцем, у якому збираються паломники. Заснована церква була у 14 столітті, а сучасного вигляду набула у 19-му. Опис Споруда зального типу, прямокутна в плані 5.5 на 3 м, висотою 3 м, орієнтована за віссю північ-південь. Із заходу примикає до вапняної скелі. Три інші стіни та напівциркульний звід складені з добре підігнаних блоків тесаного вапняку на вапняному розчині. До рівня шалиги зводу споруда знаходиться в землі, вхід через проріз, обкладений каменем з північного боку, до нього ведуть кам'яні сходи з 10 сходинок. У східній стіні є два напівциркульні невеликі віконні отвори, що служили джерелом природного освітлення. У південно-східному куті споруди знаходиться прямокутний у плані колодязь. Примітки Джерела Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев, «Будівельник», 1985 Аккерман и его окрестности. Путеводитель и справочная книга по Аккерману и Аккерманскому уезду на 1895 г, 1894
Comuna Dibrova, Vasîlkiv

Dibrova (în ucraineană Діброва) este o comună în raionul Vasîlkiv, regiunea Kiev, Ucraina, formată din satele Bahrîn și Dibrova (reședința). Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Dibrova era vorbitoare de ucraineană (96,88%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (2,93%). Note
Comuna Pohrebî, Vasîlkiv

Pohrebî (în ucraineană Погреби) este o comună în raionul Vasîlkiv, regiunea Kiev, Ucraina, formată din satele Pohrebî (reședința) și Zaricicea. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Pohrebî era vorbitoare de ucraineană (97,52%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,4%). Note
Church of Sts. Olha and Elizabeth, Lviv

The Church of Sts. Olha and Elizabeth is a Catholic church located in Lviv, Ukraine between the city's main rail station and the Old Town. It was originally built as a Western Catholic church and today serves as a Ukrainian Greek Catholic church. The church was built by the Latin Archbishop of Lviv, Józef Bilczewski in the years 1903–1911 as a parish church for the city's dynamically developing western suburb. It was designed by Polish architect Teodor Talowski, in the neo-Gothic style, similar to that of the Votive Church in Vienna. St. Elisabeth's, placed on a hill which is the watershed of the Baltic and Black Sea, with its facade flanked by two tall towers and an 85 m belfry on the north side with imposing spires was envisioned as Lviv's first landmark to greet visitors arriving in the city by train. In 1939, the church was damaged in a bombing raid but remained open until 1946. After the war, the building was used as a warehouse and fell further into ruin, until it was returned to faithful with the collapse of the Soviet Union. In 1991, a Ukrainian Greek Catholic church was established and the church was reconsecrated as the Church of Sts. Olha and Elizabeth. Gallery References
Iglesia de las Santas Olga e Isabel

La Iglesia de las Santas Olga e Isabel​ (en ucraniano: Це́рква святи́х О́льги і Єлизаве́ти) en Leópolis, Ucrania se encuentra entre la estación de tren principal de la ciudad y del casco antiguo. Fue construida originalmente como una iglesia católica de rito romano, dedicada a Santa Isabel, y en la actualidad se emplea para el rito greco-católico ucraniano. La iglesia fue construida por el arzobispo latino de Leópolis San José Bilczewski en los años 1903-1911 como iglesia parroquial del barrio occidental de la ciudad. Fue diseñado por el arquitecto polaco Teodor Talowski, en el estilo neo-gótico, similar a la de la iglesia votiva en Viena de Santa Isabel, situado en una colina, que está en la cuenca del mar Báltico y Negro, con su fachada flanqueada por dos torres y un campanario de 85 m en el lado norte con imponentes torres y fue concebida como primer el hito de Lviv para recibir a los visitantes que llegan a la ciudad en tren. En 1939 la iglesia fue dañada en un bombardeo, pero se mantuvo abierta hasta 1946. Después de la guerra, el edificio fue utilizado como almacén y se redujo aún más hasta quedar en ruinas, hasta que fue devuelta a los fieles con el colapso de la Unión Soviética. En 1991, un iglesia griego católica fue establecida y la iglesia fue consagrada de nuevo como la iglesia católica griega de los Santos Olga e Isabel. Véase también Iglesia católica Olga de Kiev Isabel de Hungría Referencias
Olga- en Elisabethkerk

De Kerk van de HH. Olga en Elisabeth (Oekraïens: Це́рква святи́х О́льги і Єлизаве́ти) is een kerkgebouw in de Oekraïense stad Lviv. Het tussen het centraal station en de oude binnenstad gelegen kerkgebouw werd oorspronkelijk alleen gewijd aan Sint-Elisabeth en als een rooms-katholiek godshuis opgericht. Tegenwoordig is het aan de heiligen Sint-Olga en Sint-Elisabeth gewijde gebouw in gebruik als een Grieks-katholieke kerk. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in opdracht van aartsbisschop Józef Bilczewski in de jaren 1903-1911 als parochiekerk voor de dynamisch groeiende westelijke buitenwijk van de stad. Het gebouw werd ontworpen door de Poolse architect Teodor Talowski (* 23 maart 1857 in Zasów, † 1 mei 1910 in Lemberg) in de neogotische stijl, vergelijkbaar met die van de Votiefkerk in Wenen. Het kerkgebouw kreeg een prominente plaats op een heuvel. De gevel ervan wordt geflankeerd door twee torens; aan de noordzijde bevindt zich nog een 85 meter hoge klokkentoren. In 1939 werd de kerk beschadigd bij een bombardement op de stad. Tijdens de bezetting van Lemberg door de Sovjets werd de kerk gesloten, maar tijdens de erop volgende Duitse bezetting weer heropend. In mei 1946 vierde de kerk de laatste rooms-katholieke mis. Daarna werd het ontheiligde gebouw gebruikt als opslagplaats. Het interieur onderging een opzettelijke vernietiging: het oorspronkelijke kerkmeubilair (met uitzondering van de kansel), de zijaltaren, het orgel, de glas-in-loodramen en andere decoraties verdwenen. Het gebouw raakte steeds verder in verval, totdat het met de instorting van de Sovjet-Unie werd teruggegeven aan de gelovigen. In 1991 vond er weer voor het eerst een kerkdienst plaats en werd de kerk opnieuw ingewijd als de Grieks-katholieke Olga- en Elisabethkerk. Externe link (uk) Website van de Kerk van de HH. Olga en Elisabeth
Костёл Святой Эльжбеты (Львов)

Костёл Свято́й Эльжбе́ты — собор в неоготическом стиле во Львове, на площади Кропивницкого, рядом с улицей Городоцкой. По преданию костёл был назван в честь популярной в народе императрицы Елизаветы (Сиси) Габсбург, супруги императора Австро-Венгрии Франца-Иосифа I. С 1991 года находится в собственности украинской греко-католической церкви и именуется храмом святых Ольги и Елизаветы. История Возведён в 1903—1911 годах (информация не достоверна, есть фото с 1902 года, где он уже возведён). Строительством руководил архитектор Теодор Талёвский. Подражательный неоготический стиль собора повторяет многие элементы французской и северогерманской готической архитектуры с элементами романского стиля: высокие островерхие шпили, стрельчатые окна, портал с большой розой в центре, внутренний вертикальный простор. Пётр Войтович, которого поляки называли современным Фидием, украсил костёл скульптурной композицией «Распятие с Пристоящим». Над проектом украшения интерьера работал львовский мастер Казимир Сухольский. В 1926 году в храме был установлен один из самых больших в Польше органов работы известной польской фирмы братьев Доминика и Вацлава Бернацких. В начале Первой мировой войны австро-венгерское правительство конфисковало церковные колокола. Во время украинско-польской войны 1918—1919 годов костёл был повреждён украинской артиллерией. В 1939 рядом с храмом разорвалась авиационная бомба, были повреждены шпили и стены. В 1946 костёл был закрыт, остатки органа свалили на хорах. В 1970-х здание передали под склад. В 1992 году начался интенсивный ремонт храма. Костёл передали украинской греко-католической общине и освятили как церковь св. Ольги и Елизаветы. Галерея Примечания Ссылки Святая Эльжбета расправляет крылья (фото) (укр.)
Turó de la Glòria (Lviv)

El Turó de la Glòria, (en rus: Холм Славы, en ucraïnès: Пагорб Слави) és un monument i cementiri militar a Lviv, Ucraïna. És a prop del cementiri Litxakovski i el parc Litxakovski. El Turó de la Glòria acull les tombes d'aquells qui van lluitar per Rússia durant la Primera Guerra Mundial i d'aquells que van lluitar per la Unió Soviètica durant la "Gran Guerra Patriòtica" (Segona Guerra Mundial). El cementiri s'estén en una àrea total de 0,76 ha. Des de 1984 és una obra de l'art i la jardineria i des de 2002, és Monument Nacional d'Ucraïna. Història El lloc va ser inaugurat per Ievlogui (Gueorguievski), arquebisbe de Volínia el 1915, quan aquí van ser enterrats prop de 5.000 dels combatents russos ortodoxs (hi ha una parcel·la reservada per als soldats musulmans. A l'abril del 1915 prop 15.000 habitants de Lviv van participar en la processó i la pregària en memòria dels combatienses russos. En els anys 1920 el consell municipal de Lviv, que en aquells dies formava part de Polònia, ordenà canviar l'emplaçament del cementiri i el 1938, destruir el monument. El 1945 arquitectes de Lviv com A. Natalchenko, G. Shvetsko-Vinetsky i I. Persikov desenvoluparen el projecte del nou panteó. Actualitat Al centre del turó s'hi emplaça un cercle (amb 26 tombes), dividit pel "Carrer dels Herois", i a la dreta i l'esquerra hi ha 255 tombes individuals i 3 fosses comunes. Entre les tombes hi ha les restes de 28 Herois de la Unió Soviètica. Entre 1960 i 1990, prop del panteó, va funcionar el museu del Turó de la Glòria. Aquí hi ha sepultats: Nikolai Ivànovitx Kuznetsov, agent d'intel·ligència soviètic i guerriller, Alexander Martxenko, qui va alçar la bandera vermella en el consell municipal de Lviv el 1944, Semyon Alaiev, que va inutilitzar les mines que van deixar els alemanys perquè explotessin al centre de Lviv. El Turó de la Glòria està cura dels membres del Centre Cultural Rus a Lviv. Vegeu també Monument a la Glòria (Lviv) Bibliografia О. В. Холм Слави // Галицька брама. 1998, № 5-6 (53-54), с. 16-17. Петренко Н. Е. Холм Славы. Фотоочерк. — Львов: Каменяр, 1980. — 32 с. Рокотов Г. Н. Холм Славы: Путеводитель. — 4-е изд., доп. и переработ. — Львов: Каменяр, 1984. — 139 с. Шишка О. Радянські військові меморіали // Галицька брама. 1998, № 5-6 (53-54), с. 28 — 29.
Colina de la Gloria (Leópolis)

La Colina de la Gloria, El Morro de la Gloria (en ucraniano: Пагорб Слави, romanizado: Págorb Slavy) es un monumento у cementerio militar en Leópolis, Ucrania. Está ubicado cerca del cementerio Lichakovsky y el parque Lichakovsky. La Colina de la Gloria acoge las tumbas de aquellos que lucharon por Rusia durante la Primera Guerra Mundial y de aquellos que lucharon por la Unión Soviética durante la Gran Guerra Patriótica (Segunda Guerra Mundial). El cementerio se extiende en un área total de 0.76 ha. Desde 1984 es una obra del arte de la jardinería y desde 2002, es Monumento Nacional de Ucrania. Historia El sitio fue inaugurado por Yevlogui (Gueorguievsky), arzobispo de Volynia en 1915, cuando aquí fueron sepultados unos 5.000 combatientes rusos ortodoxos, con una parcela reservada para los soldados musulmanes. En abril de 1915 cerca de 15.000 habitantes de Leópolis participaron en la procesión y la rogativa en memoria de los combatienses rusos. En los años 1920 el consejo municipal de Leópolis, que por entonces formaba parte de Polonia, ordena cambiar el emplazamiento del cementerio y en 1938, destruir el monumento. En el 1945 arquitectos de Leópolis como A. Natalchenko, G. Shvetsko-Vinetsky y I. Persikov desarrollaron el proyecto del nuevo panteón. Actualidad En el centro de la Colina se emplaza un círculo (con 26 tumbas), dividida por la Calle de los Héroes, ubicándose a la derecha y la izquierda 255 tumbas individuales y 3 fosas comunes. Entre las tumbas están los restos de 28 Héroes de la Unión Soviética. Entre 1960 y 1990, cerca del panteón, funcionó el museo de la Colina de la Gloria. Aquí están sepultados: Nikolái Ivánovich Kuznetsov, agente de inteligencia soviético y guerrillero, Alexander Marchenko, quien alzó la bandera roja en el concejo municipal de Leópolis en 1944, Semión Alaiev, quien inutilizó las minas que dejaron los alemanes para que explotasen el centro de Leópolis. La Colina de la Gloria está al cuidado de los miembros del Centro Cultural Ruso en Leópolis. Véase también Monumento a la Gloria Bibliografía О. В. Холм Слави // Галицька брама. 1998, № 5-6 (53-54), с. 16-17. Петренко Н. Е. Холм Славы. Фотоочерк. — Львов: Каменяр, 1980. — 32 с. Рокотов Г. Н. Холм Славы: Путеводитель. — 4-е изд., доп. и переработ. — Львов: Каменяр, 1984. — 139 с. Шишка О. Радянські військові меморіали // Галицька брама. 1998, № 5-6 (53-54), с. 28 — 29.
Odesa Zoo

The Odesa Zoo has the status of a nature reserve of nationwide value, which was granted in 1992. The collection of the zoo is about 1,600 animals (243 types), a part from which are mentioned in International Red Book, red book of Ukraine and European Red List. The Odesa Zoo is located in downtown Odesa, opposite Odesa's Pryvoz Market, 25 Novoshepnoy Ryad Street. History The first mention of the Odesa Zoo was in 1889 on the city's 100th anniversary when a draft of the plan was first created. Due to delays caused by World War I and the Ukrainian War of Independence, the building of the zoo on Prymorskyi Boulevard did not begin until 1922. In December 1927, three projects were accepted as a zoo building basis. The zoo opened for visitors in 1938. At the zoo housed a unique nursery of rare species of birds of prey and owls of southern Ukraine, where the chicks are prepared to life and later released into the wild nature. For the young nature lovers the zoo regularly hosts thematical festivals, where you can spend your time having fun and advantage. In the zoo every year a lot of pups of rare animals are born. It became possible due to the active work on a complete set of pairs, full feeding and comfortable maintenance pets. In May 2013 Odesa zoo was accepted into the ranks of the Eurasian Regional Association of Zoos and Aquariums. References
Parque zoológico de Odesa

El Parque zoológico de Odesa (en ucraniano: Одеський зоопарк) es un jardín zoológico en la ciudad de Odesa en Ucrania,​ tiene la condición de reserva natural de valor nacional, que le fue concedido en 1992. La colección del zoológico es de unos 1600 animales (243 tipos), una parte de los que se mencionan en el Libro Rojo Internacional, el Libro rojo de Ucrania y la lista europea Roja. El zoológico de Odesa se encuentra en el centro de la ciudad, en lado opuesto al mercado Privoz Odesa. Véase también Jardín zoológico Anexo:Jardines zoológicos Referencias
Zoo d'Odessa

Le zoo d'Odessa est une institution de recherche, de protection et culturelle ukrainienne. Il est classé (numéro : 51-101-5021) au Registre national des monuments immeubles d'Ukraine depuis 1983. Il a été créé en 1922 sur une partie du parc du Palais Vorontsov, Boulevard Primorsky. Histoire La première mention du zoo d'Odessa remonte à 1889, à l'occasion du 100e anniversaire de la ville, lorsqu'une ébauche du plan a été créée. En raison des retards causés par la Première Guerre mondiale et la guerre d'indépendance ukrainienne, la construction du zoo sur le boulevard Prymorskyi n'a pas commencé avant 1922. En décembre 1927, trois projets ont été acceptés comme base de construction du zoo. Le zoo a ouvert aux visiteurs en 1938. Au zoo abritait une pépinière unique d'espèces rares d'oiseaux de proie et de hiboux du sud de l'Ukraine, où les poussins sont préparés à la vie et plus tard relâchés dans la nature sauvage. Pour les jeunes amoureux de la nature, le zoo accueille régulièrement des festivals thématiques, où vous pouvez passer votre temps à vous amuser et à profiter. Chaque année, de nombreux petits d'animaux rares naissent au zoo. Cela est devenu possible grâce au travail actif sur un ensemble complet de paires, l'alimentation complète et l'entretien confortable des animaux de compagnie. En mai 2013, le zoo d'Odessa a été accepté dans les rangs de l'Association régionale eurasienne des zoos et aquariums. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des parcs zoologiques d'Europe. Liens externes (uk) reportage en ukrainien sur rbc.ua Portail de l’Ukraine Portail de la zoologie Portail du tourisme
Zoo di Odessa

Lo zoo di Odessa (in ucraino Одеський зоопарк?; in russo Одесский зоопарк?) è il giardino zoologico di Odessa, nell'omonimo Oblast' dell'Ucraina, che è stato aperto al pubblico nel 1938. Storia Lo zoo viene citato la prima volta nel 1889 tuttavia l'effettivo inizio della realizzazione della struttura avvenne solo nel 1922 dopo la prima guerra mondiale e la guerra civile russa. Nel dicembre 1927 vennero approvati i progetti preparatori e l'inaugurazione dello zoo con apertura al pubblico poté essere celebrata solo alla fine dei lavori nel 1938. Nel 1992 lo zoo di Odessa ha ricevuto lo status di riserva naturale di valore nazionale. Nel maggio 2020 lo zoo è stato riaperto al pubblico dopo le chiusure imposte dall'emergenza COVID-19. Nel marzo 2022 è nato un vitellino che è stato chiamato Javelin, per ricordare il missile anticarro FGM-148 Javelin utilizzato dall'esercito ucraino durante l'invasione russa dell'Ucraina del 2022. Dopo l'inizio delle ostilità alcuni animali dello zoo sono stati trasferiti, come è avvenuto per lo zoo di Kiev, in Polonia. Finalità Le motivazioni istitutive dello zoo sono diverse, come quelle di conservare e far riprodurre gli animali rari o che necessitano di attenzioni particolari, reintrodurre nell'ambiente gli animali allevati in cattività, effettuare studi e ricerche sul campo e svolgere attività educativa nel campo dell'ecologia e del rispetto ambientale. Descrizione Nello zoo sono presenti quasi 1600 animali molti dei quali appartenenti a specie protette o bisognose di attenzione per la loro conservazione. Tra questi elefanti indiani, leopardi dell'Estremo Oriente, cavalli del Kirghizistan, babbuini, orsi bruni, gru delle steppe, falchi e gufi reali Note Voci correlate Zoo di Kiev Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sullo Zoo di Odessa Collegamenti esterni (EN) Odessa zoo /Odessa, su zooinstitutes.com. URL consultato il 31 marzo 2022.
Grădina Zoologică din Odesa

Grădina Zoologică din Odesa (în ucraineană Одеський зоопарк) este instituție de cercetare și cultural-educativă din orașul Odesa (Ucraina), cu statut de rezervație naturală de importanță națională acordat în 1992. Colecția grădinii zoologice include aproximativ 1.600 de animale (243 de specii), o parte dintre care sunt menționate în Cartea Roșie Internațională, cartea roșie a Ucrainei și Lista Roșie Europeană. Galerie de imagini din Zoo Odesa Legături externe Site-ul Grădinii Zoologice Arhivat în 29 ianuarie 2020, la Wayback Machine. Referințe
Nationale Wirtschaftsuniversität Odessa

Die Nationale Wirtschaftsuniversität Odessa (ukrainisch Одеський національний економічний університет, englisch: Odessa National Economics University) ist eine im Jahre 1921 gegründete Universität in Odessa. Die Universität besteht aus 4 Fakultäten, an denen insgesamt 2.883 Studenten studieren und 612 Dozenten tätig sind (Stand: 2020). Von diesen tragen 33 den Professoren- oder Doktortitel. Die Universität besitzt vier Fakultäten: Fakultät für Ökonomie und Unternehmensführung Fakultät für Finanzwissenschaften und Ökonomie Fakultät für Rechnungswesen und Ökonomie Fakultät für Internationale Ökonomie Die Universität verfügt über 7 Lehrgebäude und 3 Studentenwohnheime. Weblinks Einzelnachweise
Universidad Estatal de Economía de Odesa

La Universidad Económica Estatal de Odesa fue fundada en 1921 y es una de las principales escuelas económicas de Ucrania. La Universidad tiene el IV (el más alto) nivel de acreditación académica estatal en Ucrania y se somete al Ministerio de la Enseñanza del país. Tiene el derecho de otorgar los títulos de Grado, de Master y Doctorado. El personal académico es más de 400 profesores, entre ellos 216 doctores y 32 doctores habilitados. El cuerpo de estudiantes lo forman cerca de 8000 personas. La Universidad Económica Estatal tiene 10 Facultades que se encuentran en 6 edificios en la parte central de la ciudad de Odesa. Desde 1971 la Universidad Económica Estatal (Narjoz) de Odesa gradúa a los estudiantes extranjeros. Facultades Alumnados notables Enlaces externos Universidad Económica Estatal de Odesa Universidad Estatal de Economía de Odesa at GEANOW (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Odeski Narodowy Uniwersytet Ekonomiczny

Odeski Narodowy Uniwersytet Ekonomiczny (ukr. Одеський національний економічний університет, ОНЕУ) – ukraiński uniwersytet mieszczący się w Odessie. Historia 16 maja 1921 Odeski Obwodowy Komitet Wykonawczy wydał rozporządzenie o utworzeniu Odeskiego Instytutu Gospodarki Narodowej. W roku akademickim 1922/23 spośród 43 pracowników naukowych 11 profesorów i docentów miało przedrewolucyjne doświadczenie zawodowe w szkolnictwie wyższym. Już od pierwszych dni działalności Instytutu Gospodarki Narodowej w Odessie prowadzono owocne prace badawcze w dziedzinie teorii ekonomii, prawa, finansów, obiegu kredytowego i pieniężnego, rachunkowości oraz analizy działalności gospodarczej. Naukowcy zajmowali się problemami przemian społeczno-ekonomicznych w ramach nowej polityki gospodarczej, ideami głównej siły napędowej i zasadami tych przemian. W 2024 na uczelni kształciło się ok. 10 tysięcy studentów na 12 kierunkach studiów ekonomicznych i 24 specjalizacjach. Kadry naukowe uczelni liczą około 500 osób, z czego 55% posiada stopień naukowy. Wydziały Na uczelni funkcjonują cztery wydziały: Ekonomii i Zarządzania Przedsiębiorstwem, Finansów i Bankowości, Zarządzania, Rachunkowości i Technologii Informacyjnych, Ekonomii Międzynarodowej. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona uczelni (ukr. • ang.)