NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rikove

Rikove (en ucraniano: Рикове, romanizado: Rykove; en ruso: Рыково, romanizado: Rykovo) es un pueblo ucraniano perteneciente al óblast de Jersón. Situada en el sur del país, forma parte del raión de Geníchesk y del municipio (hromada) de Novotroitske.​ El pueblo se encuentra ocupado por Rusia desde febrero de 2022 en el marco de la invasión rusa de Ucrania. Toponimia El pueblo también recibe otros nombres en lenguas de importancia local (en tártaro de Crimea: Orta-Quyu).​ Durante la era soviética y hasta 2016, cuando se cambió su denominación de acuerdo con las leyes de descomunización de Ucrania, se llamaba Partizani (en ucraniano: Партизани, romanizado: Partyzany; en ruso: Партизаны, romanizado: Partizany).​ Geografía Rikove se encuentra 26 km al norte de Geníchesk y a unos 205 km al este de Jersón. Historia El tramo del ferrocarril Melitópol-Simferópol se puso en funcionamiento el 14 de octubre de 1874.​ En el mismo 1874, se fundó la estación de Rikovo, sentando las bases para el pueblo actual.​​ En enero de 1918, el poder soviético se estableció por primera vez en el pueblo. Durante los siguientes 2 años, Rikove se vio envuelta en la guerra civil rusa hasta que en 1920 el pueblo fue finalmente ocupado por el Ejército Rojo. El 31 de octubre de 1943 el pueblo fue liberado de la ocupación alemana en la Segunda Guerra Mundial.​ En 1960, Rikovo pasó a llamarse Partizani y recibió el estatus de asentamiento de tipo urbano.​ El 19 de mayo de 2016, la Rada Suprema de Ucrania adoptó la decisión de cambiar el nombre de Partizani a Rikove de acuerdo con la ley que prohíbe los nombres de origen comunista.​ Hasta el 18 de julio de 2020, Rikove fue parte del raión de Novotroitske. El raión se abolió en julio de 2020 como parte de la reforma administrativa de Ucrania, que redujo el número de rayones del óblast de Jersón a cinco. El área del raión de Novotroitske se fusionó con el raión de Geníchesk.​​En 2023, Rikove perdió el estatus de asentamiento de tipo urbano debido a la eliminación de este estatus administrativo en la legislación ucraniana.​ Demografía La evolución de la población de Rikove entre 2001 y 2022 fue la siguiente: Según el censo de 2001, la lengua materna de la mayoría de los habitantes, el 39,81%, es el ucraniano; del 31,14% es el ruso y del 1,28%, el tártaro de Crimea.​ Economía El pueblo tiene un ascensor, un almacén transfronterizo, una serie de pequeñas empresas y empresas agrícolas. Infraestructura Transporte Rikove se encuentra en la vía férrea que conecta Melitópol con Novoleksivka y que continúa hasta Dzhankói; sin embargo, después de la anexión de Crimea por parte de la Federación Rusa, se suspendió todo el tráfico a Crimea. También se encuentra en la autopista M18, que conecta Járkiv a través de Dnipró, Zaporiyia y Melitópol con Crimea. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Rikove.
Rykove

Rykove (en ukrainien : Рикове, en russe : Рыково) est une commune urbaine de l'oblast de Kherson, du raïon de Henitchesk et de la communauté territoriale de la ville de Henitchesk, en Ukraine méridionale. Elle compte 3 501 habitants en 2021. Géographie La commune de Rykove se trouve dans les terres, au nord de la mer de Syvach, une mer peu profonde sembable à un marais, et à l'est de la mer d'Azov, avec laquelle elle communique. Assise à 20 mètres d'altitude, elle se situe à 18,9 km de la ville de Henitchesk, et à 166,6 km au sud-est de celle de Kherson. Références Portail de l’Ukraine
Rîkove

Rîkove (în ucraineană Рикове) este o așezare de tip urban din raionul Henicesk, regiunea Herson, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Dohmarivka, Haiove și Moskalenka. Demografie Conform recensământului din 2001, nu exista o limbă vorbită de majoritatea populației, aceasta fiind compusă din vorbitori de ucraineană (39,81%), rusă (31,14%) și tătară crimeeană (1,28%). Note
Бяло езеро

Бялото езеро е разположено на устието (естуар) на река Днестър в Днестърския лиман. Езерото свързва река Днестър с ръкава ѝ Турунчук. Езерото има дължина около 1,7 км и широчина – около 0,8 км. Езерото заедно с другите езера около Днестърския лиман е биотоп, в който растат редки видове растения (бяла водна лилия, воден орех, жълта водна лилия, мента) и гнездят много видове птици.
Lake Bile

Lake Bile (Ukrainian: Біле озеро, lit. 'white lake') is a lake in the south-western Ukraine, in the delta of the Dniester River. It is located south from the village of Mayaki. The lake is 1.7 km long and 0.8 km width. It is connected with the Dniester River and its left branch Turunchuk. Similar to the other lakes of the Dniester River delta, Lake Bile is the unique biotope, inhabited by a lot of rare plant species and a nesting place of a lot of birds. The white water lily (Nymphaea alba), water caltrop (Trapa natans), brandy-bottle (Nuphar lutea), and mint (Mentha sp.) grow in the lake. References Sources http://www.poezdnik.kiev.ua/ozera/bile_odessa/
Белое озеро (Одесская область)

Белое (укр. Біле) — озеро в Одесском районе Одесской области Украины, расположено в дельте Днестра. Длина — около 1,7 км, ширина — около 0,8 км. Озеро соединяется протокой с рекой Днестр и его рукавом Турунчук. Неподалёку от озера расположен город Беляевка. Озеро Белое, как и другие озера плавней Днестра являются уникальным биотопом, на территории которого произрастают редкие виды растений и гнездится множество птиц. Тут произрастают: белая лилия, водяной орех, жёлтая кувшинка, мята. Примечания
Біле озеро (Одеський район)

Біле — озеро в Одеському районі Одеської області, розташоване в дельті Дністра. Довжина — близько 1,7 км, ширина — близько 0,8 км. Загальна площа — 1,3 км2. Озеро з'єднується протокою з річкою Дністер і його рукавом Турунчук. Неподалік від озера розташовані місто Біляївка, а також село Маяки. Історія розвитку На ранніх етапах свого розвитку озеро мало більшу площу і було найбільшим озером Дністровської дельти. Його площа сягала 2 000 га при глибині більш за 5 м. Далі розпочалися процеси замулення озера водами Турунчука, після чого озеро дістало дещо видовжену форму і почало заростати. На узбережжі озера утворилися зарості чагарників, а з початку 20-го століття тут у великій кількості з'явився водяний горіх (Trapa natans). В результаті замулення збільшилася мінералізація вод озера. Наразі це озеро є третім за величиною серед озер Дністровської дельти; його глибина складає в середньому 1,5 м. Біота Озеро Біле, як і інші озера плавнів Дністра є унікальним біотопом, на території якого ростуть рідкісні види рослин і гніздиться безліч птахів. Флора озера складається із 65 видів водних та прибережних рослин. Тут ростуть: латаття біле (Nymphaea alba), водяний горіх, глечики жовті (Nuphar lutea), м'ята (Mentha sp.). Незважаючи на те, що свою назву озеро дістало від великої кількості білого латаття, на сьогодні фоновою рослинністю тут виступають глечики жовті, які займають близько 60% площі озера. Цікавий факт Від назви озера Білого походить назва міста Біляївки, що знаходиться неподалік. Латаття біле, від якого свою назву дістало озеро, зображено на гербі та прапорі міста Біляївки. Примітки Посилання http://www.poezdnik.kiev.ua/ozera/bile_odessa/ [Архівовано 25 грудня 2017 у Wayback Machine.]
Luchkivtsi

Luchkivtsi (Ukrainian: Лучківці) is a village (selo) in Zolochiv Raion, Lviv Oblast, in western Ukraine. It belongs to Zabolottsi rural hromada, one of the hromadas of Ukraine. From 1918 to 1939 the village was in Tarnopol Voivodeship in Poland. It was also known as Kadlubiska. Until 18 July 2020, Luchkivtsi belonged to Brody Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Lviv Oblast to seven. The area of Brody Raion was merged into Zolochiv Raion. References External links weather.in.ua
Łuczkiwci

Łuczkiwci (ukr. Лучківці) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie złoczowskim. Do 1946 roku miejscowość nosiła nazwę Kadłubiska (ukr. Кадлубиська, Kadłubyśka). Historia Dawniej wieś w powiecie brodzkim. W czasie okupacji niemieckiej polska nauczycielka z Kadłubisk Maria Bitschanowa z pomocą ukraińskiej służącej Zofii Buhaj ukrywała troje Żydów. W 1991 roku Instytut Jad Waszem podjął decyzję o przyznaniu obu kobietom tytułów Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Do 2020 w rejonie brodzkim. Przypisy Linki zewnętrzne Kadłubiska, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 660 .
Lucikivți, Brodî

Lucikivți (în ucraineană Лучківці) este un sat în comuna Iaseniv din raionul Brodî, regiunea Liov, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Lucikivți era vorbitoare de ucraineană (99,88%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Лучковцы

Лучковцы (укр. Лучківці) — село в Заболотцевской сельской общине Золочевского района Львовской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 869 человек. Занимает площадь 2,33 км². Почтовый индекс — 80661. Телефонный код — 3266. История В 1946 г. Указом ПВС УССР село Кадлубское переименовано в Лучковцы. Ссылки Лучковцы на сайте Верховной рады Украины Примечания
Velyka Byjhaň

Velyka Byjhaň (ukrajinsky Велика Бийгань, maďarsky Nagybégány, česky Velká Begaň nebo Veliká Běhaň) je obec v okrese Berehovo v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. Do působnosti Velykobyjhaňské vesnické rady spadá Mala Byjhaň. V obci sídlí Velykobyjhaňská vesnická územní hromada. Historie Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté byla součástí Československa. V roce 1921 zde stálo 182 domů a žilo zde 1032 obyvatel, z toho 3 Čechoslováci, 19 Rusínů, 967 Maďarů a 24 Židů; byl zde poštovní úřad. V letech 1938 až 1945 byla Velyka Byjhaň (na základě první vídeňské arbitráže) součástí Maďarského království. Od roku 1945 obec patřila k Ukrajinské sovětské socialistické republice, která byla součástí SSSR. Od roku 1991 je obec součástí nezávislé Ukrajiny. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Велика Бийгань na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velyka Byjhaň na Wikimedia Commons
Welyka Byjhan

Welyka Byjhan (ukrainisch Велика Бийгань; russisch Великая Быйгань/Welikaja Byjgan; slowakisch Veľká Behaň, Veľká Begaň, ungarisch Nagybégány) ist ein Dorf im Südwesten der ukrainischen Oblast Transkarpatien mit etwa 1800 Einwohnern. Der Ort liegt im Süden des Rajon Berehowe 7 km nordwestlich vom Rajonzentrum Berehowe und 46 km südöstlich vom Oblastzentrum Uschhorod. Er wurde 1333 zum ersten Mal schriftlich als Bygan erwähnt, 90 % seiner Einwohner sind ungarischsprachig. 1945 bekam der Ort den ukrainischen Namen Welyka Bihan/Велика Бігань (russisch Welikaja Began/Великая Бегань), 1992 wurde er auf den heutigen Namen geändert. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf zusammen mit 7 umliegenden Dörfern zum Zentrum der neu gegründeten Landgemeinde Welyka Byjhan (Великобийганська сільська громада/Welykobyjhanska silska hromada) im Westen des Rajons Berehowe, bis dahin bildete es zusammen mit dem Dorf Mala Byjhan die Landratsgemeinde Welyka Byjhan (Великобийганська сільська рада/Welykobyjhanska silska rada) im Rajon Berehowe. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Welyka Byjhan Teil der Gemeinde: Weblinks Einzelnachweise
Velyka Byihan

Velyka Byihan (Ukrainian: Велика Бийгань, Hungarian: Nagybégány, Russian: Великая Бегань) is a village in Zakarpattia Oblast (province) of western Ukraine. Geography The village is located around 6 km northwest of Berehove along the brook Vérke. Administratively, the village belongs to the Berehove Raion, Zakarpattia Oblast.
Nagybégány

Nagybégány (ukránul Велика Бийгань (Velika Bijhany / Velyka Bijgan'), oroszul Великая Быйгань (Velikaja Bijgany / Velikaja Bijgan')) falu és községközpont Ukrajnában, Kárpátalján, a Beregszászi járásban. Nagybégányi kistérség: Nagybégány, Kisbégány, Déda. Polgármester: Nagy Anna. Fekvése Beregszásztól 6 km-re északnyugatra a Vérke-patak partján fekszik, Kisbégány tartozik hozzá. Nevének eredete Neve a szláv Behan személynévből ered. Lásd Kisbégány. Története 1332-ben „Bygan” néven említik először. Református temploma 14. századi gótikus eredetű, 1600-ban lett a reformátusoké. A 18. században rommá lett, de 1760-ban újjáépítették. Tornya 1768 és 1854 között épült. A 18. század végén Vályi András így ír róla: „BÉGÁNY. Nagy Bégány. Magyar falu Bereg Vármegyében, birtokosai külömbféle Urak, lakosai reformátusok, fekszik az előbeninek szomszédságában. Határbéli földgyének tulajdonságai az előbbenihez hasonlítanak, ’s ez is második Osztálybéli.” Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Bégány (Kis és Nagy), 2 egymáshoz közel fekvő magyar falu, Beregh vármegyében, ut. p. Bereghszász és M.-Kaszony közt. Az elsőben lakik 69 r. kath., 8 g. kath., 453 ref. 14 zsidó; a másodikban 34 r. k., 108 g. kath., 400 ref., 18 zsidó. Van ref. anyatemplomuk. Határuk róna és igen termékeny, csakhogy néha a Szernye vize elönti; tölgyes erdejök derék; lakosai a közel lévő szőlőkben, s kőbányákban is kereshetnek pénzt. F. u. Bégányi, Füzeséry, Mező st.” Templomát 1881-ben felújították. A trianoni békéig Bereg vármegye Tiszaháti járásához tartozott. Az első világháborút követően a községet a mesterségesen létrehozott Csehszlovákiához csatolták, majd 1938-tól ismét Magyarországhoz tartozott 1944 őszéig, amikor a szovjet csapatok megszállták. Ennek következtében 1945-ben az Ukrán Szovjet Szocialista Köztársaság, s ezzel együtt a Szovjetunió részévé vált. 1991 óta a független Ukrajna része. Népessége 1910-ben 1136, túlnyomórészt magyar lakosa volt. 2005-ben 2000 lakosából 1800 (90%) a magyar. Önkormányzat és közigazgatás A községi tanács címe: magyarul: 90232 Beregszászi járás, Nagybégány, Fő u. 61. ukránul: 90232, с. Велика Бийгань, вул. Леніна, 61 Polgármesteri hivatal telefonszáma: +(3803141)-4-237-6 Közlekedés A települést érinti a Bátyú–Királyháza–Taracköz–Aknaszlatina-vasútvonal. Testvértelepülések Jegyzetek
Velika Bijganj (gemeente)

Velika Bijganj (Oekraïens: Велика Бийгань, Hongaars: Nagybégány) is een gemeente en plaats in Oekraïne in de oblast Transkarpatië. De gemeente is in 2020 gevormd tijdens de laatste gebiedshervormingen in de regio. De gemeente maakt deel uit van het rajon Berehove. Sinds 2020 bestaat de gemeente naast de hoofdplaats uit de volgende kernen:
Velîka Bîihan, Bereg

Velîka Bîihan (în ucraineană Велика Бийгань, maghiară Nagybégány) este localitatea de reședință a comunei Velîka Bîihan din raionul Bereg, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Velîka Bîihan era vorbitoare de maghiară (87,53%), existând în minoritate și vorbitori de ucraineană (11,89%). Note
Великая Быйгань

Вели́кая Бы́йгань (укр. Велика Бийгань, венг. Nagybégány) — село в Береговском районе Закарпатской области Украины. Административный центр Великобыйганьской сельской общины. История В июле 1995 года Кабинет министров Украины утвердил решение о приватизации находившегося здесь совхоза. Население по переписи 2001 года составляло 1893 человека. Примечания Ссылки Великая Быйгань на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Коваленки (озеро)

Коваленки (укр. Коваленки) — действующий затопленный карьер, расположенный на юге посёлка Безлюдовка Харьковской области Украины, восточнее озера Нагорьевского. Его часто посещают жители Харькова для отдыха. Название происходит от одноимённого урочища, что было на его месте. Примечания Источники Нове озеро в Безлюдівці // Трибуна Трудящих. — 2017. — 16 августа. Туристичний гід: головний харківський курорт Безлюдівка Книга про історію Безлюдівки
Коваленки (озеро)

Коваленки — озеро, розташоване на півдні селища Безлюдівка Харківської області, на схід від озера Нагорівського. Його часто відвідують мешканці Харкова для відпочинку. На самому озері розташований піщаний кар'єр — плаває видобувальний корабель «Земснаряд». Назва походить від однойменного урочища, що було на його місці. Джерела Нове озеро в Безлюдівці // Трибуна Трудящих. — 2017. — 16 августа. Туристичний гід: головний харківський курорт Безлюдівка Книга про історію Безлюдівки
Константин Паустовски

Константи́н Гео́ргиевич Паусто́вски (на руски: Константи́н Гео́ргиевич Паусто́вский) е руски журналист и виден писател. Считан е за класик на руската литература, номиниран за Нобелова награда за литература през 1965 г. Биография Паустовски е роден в Москва. Израства в Украйна, отчасти в провинцията и отчасти в Киев. Учи в класическата Първа императорска гимназия в Киев, където е съученик на Михаил Булгаков. Когато е в 6-и клас, баща му напуска семейството и той е принуден да дава частни уроци, за да изкарва прехраната си. През 1912 г. влиза във факултета по естествена история на Университета в Киев. През 1914 г. Константин Паустовски се премества в Юридическия факултет на Императорския московски университет, но през Първата световна война прекъсва образованието си. През 1916 г. живее в Таганрог, където работи в ТЕЦ „Тагаранг“. По-късно Паустовски се присъединява към кооперативна асоциация на рибарите в Таганрог, където започва да публикува своя първи роман „Романтики“ (1955). Умира на 19 юли 1968 г. в Москва. Външни препратки Произведения на Константин Паустовски в Моята библиотека
Konstantin Paustovskij

Konstantin Georgijevič Paustovskij (rusky: Константин Георгиевич Паустовский, 31. května greg. / 19. května jul. 1892, Moskva – 14. července 1968, Moskva) byl ruský a sovětský spisovatel ukrajinského (kozáckého) původu,[zdroj?] dramatik a publicista. V roce 1965 byl nominován na Nobelovu cenu za literaturu. Díla v českém překladu Čas velkých nadějí (Vremja bolšich ožidanij; memoárová próza, Praha, Svět sovětů 1960; in: Román o životě, Praha, Odeon 1972) Dávná léta (Daljokije gody; memoárová próza, Praha, Svět sovětů 1956; in: Román o životě, Praha, Odeon 1972) Deštivé svítání (VP, Praha, Odeon 1967) Kniha toulek (Kniga skitanij; memoárová próza, Praha, Svět sovětů 1965; in: Román o životě, Praha, Odeon 1972) Kolchida (Kolchida; N, Praha, Odeon 1976) Košík smrkových šišek (Korzinka s jelovymi šiškami; P, Praha, Lyra Pragensis 1981) Na jih (Brosok na jug; memoárová próza, Praha, Svět sovětů 1962; in: Román o životě, Praha, Odeon 1972) Na prahu neznámého věku (Načalo něvedomogo veka; memoárová próza, Praha, Svět sovětů 1958; in: Román o životě, Praha, Odeon 1972) Neklidné mládí (Bespokojnaja junost; memoárová próza, Praha, Svět sovětů 1957; in: Román o životě, Praha, Odeon 1972) O samotě s podzimem (VB, Praha, Albatros 1982) Romantici (Romatiki; R, Praha, Mladá fronta 1961; Praha, Lidové nakladatelství 1964) Růže i sníh (Dym otěčestva; R, Praha, Lidové nakladatelství 1964; Praha, Svoboda 1972) Souhvězdí psů (VP, Praha, Naše vojsko 1967) Příběh ze Severu (Severnaja povest; P, in: Příběhy z bouře, Praha, Odeon 1975) Zlatá růže (Zolotaja roza; próza, Praha, Svět sovětů 1958; Praha, SNKLU 1961 Literatura Milan Hrala a kolektiv: Slovník spisovatelů – Sovětský svaz – díl 2 (L-Ž), Odeon, Praha 1978, str. 200 – heslo Paustovskij, Konstantin Georgijevič Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Konstantin Paustovskij na Wikimedia Commons Seznam děl v Souborném katalogu ČR, jejichž autorem nebo tématem je Konstantin Paustovskij
Konstantín Paustovski

Konstantín Gueórguievich Paustovski (en ruso: Константи́н Гео́ргиевич Паусто́вский; Moscú, 7 de abriljul./ 19 de abril de 1892greg. — Moscú, 14 de julio de 1968) fue un escritor ruso y soviético. Fue nominado al Premio Nobel de Literatura en el año 1965.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Konstantín Paustovski. Biografía, fotos y obras de Konstantín Paustovski (en ruso) Archivado el 4 de junio de 2017 en Wayback Machine.
Konstantin Paustowski

Konstantin Gieorgijewicz Paustowski (ros. Константин Георгиевич Паустовский, ur. 19 maja?/31 maja 1892 w Moskwie, zm. 14 lipca 1968 tamże) – pisarz rosyjski i radziecki. Życiorys Urodził się w 1892 roku w Moskwie, ale już w 1898 roku jego rodzina przeprowadziła się do Kijowa, gdzie Paustowski spędził młodość. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia na Uniwersytecie Kijowskim, a następnie przeniósł się na Uniwersytet Moskiewski. Wybuch I wojny światowej zmusił go do przerwania studiów. Służył w armii w różnych szpitalach polowych. Od wczesnych lat wiele podróżował, imając się różnych zawodów: był robotnikiem, marynarzem, rybakiem, nauczycielem, reporterem. Po rewolucji zajmował się dziennikarstwem i dopiero w latach dwudziestych poświęcił się pracy pisarskiej. Proza Paustowskiego cechuje się subtelnym liryzmem i nastrojowością. Odznacza ją również głębokie umiłowanie przyrody, romantyczne spojrzenie na sprawy codziennego życia oraz wiara w twórcze siły człowieka. We wczesnym okresie twórczości pisarza widoczne są wpływy romantyzmu (m.in. powieść Romantycy, Lśniące obłoki, Opowieść północna, 1937). Rozgłos zyskały mu powieści-eseje o życiu republik środkowoazjatyckich w pierwszych latach władzy radzieckiej (Kara-Bugaz, i Kolchida, 1934) oraz cykl powieści autobiograficznych, stanowiących syntezę losu inteligencji rosyjskiej na przełomie dwóch epok (Dalekie lata, Burzliwa młodość, Początek nieznanej ery, Czas wielkich oczekiwań, Skok na południe, Księga wędrówek). Jego nowelka Stalowy pierścioneczek została zekranizowana. Twórczość Bieg czasu (Izbrannoje; 1953, przed 1973 w Polsce; zbiór opowiadań): Toast (1935) Ostatni diabeł (1937) Przewodnik (1938) Rąbany cukier (1939) Stare czółno (1940) Śnieg (1943) Rozkaz w szkole wojskowej (1943) Bryza (1945) Październikowa noc (1945) Stalowy pierścionek (1946) Ania (1947) Bieg czasu (1951) Czarodziejski kwiatek (1953) Skarb (1953) Koszyk z jodłowymi szyszkami (1953?) Przelotne spotkanie (1954) Burza na stepie (1951) Pastuszek (Podpasok; 1944; opowiadanie) Stalowy pierścioneczek (Stalnoje koleczko; 1946; 1959 w Polsce; nowelka) Szurka (Biespokojstwo; 1948; opowiadanie)
Konstantin Paustovski

Konstantin Georgevici Paustovski (rusă: Константи́н Гео́ргиевич Паусто́вский, n. 31 mai 1892, Moscova, Imperiul Rus - d. 14 iulie 1968, Moscova, URSS) a fost un scriitor rus și sovietic. Publică Schițe marine în 1929, Kara Bugaz în 1932, Colhida în 1934 și Trandafirul de aur (Золотая роза) în 1955. În 1945-1963 publică o vastă operă autobiografică denumită Poveste despre viață (Повесть о жизни, prima parte Ani îndepărtați, urmată de Tinerețe frământă, Începutul unui veac necunoscut, Drumul spre Sud, Cartea peregrinărilor). A fost nominalizat la Premiul Nobel pentru Literatură în 1965. Referințe și note Vezi și Listă de scriitori ruși Listă de scriitori sovietici Coliba din pădure