NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Палладинські ставки

Палладинські ставки - група ставків на струмку Палладинський, розташовані у Феофанії на території Голосіївського району м. Київ. Площа – 0,041 км² (4,1 га). Географія Площа та параметри (довжина × ширина) ставків зверху вниз за течією струмка – з півночі на південь: № 1 – 0,5 га 165×50 м, № 2 – 1,3 га 260×45 м, № 3 – 0,7 га 145×45 м, № 4 – 0,5 га 145×35 м, № 5 – 1,1 га 155×75 м. Водойми відносяться до типу декоративно-рекреаційні. Палладинські стави розташовані на території парку Феофанія, на південний схід від вулиці Академіка Лебедєва (крім ставка № 1, він лежить північніше). Північніше в безпосередній близькості розташований Свято-Пантелеймонівський монастир. Група представлена 5 водоймищами (№ 1-5, зверху вниз за течією). Вони розташовані каскадом із півночі на південь і розділені греблями. У літній період ставки є місцем відпочинку городян. У зимовий період ставки замерзають повністю. На північному ставку розташований острів із альтанкою, до яких йде місток. Природа У воді є водна рослинність. Тут зустрічаються водоплавні птахи. Походження назви У Феофанії у повоєнний час розмістилися польові експериментальні бази Інституту ботаніки АН України та Інституту зоології АН України. На струмку, який місцеві жителі називали Стратівка, було дві невеликі ставки. Другий рекреаційний ставок, на правому березі якого стояв невеликий академічний будиночок, який часто відвідував А. В. Палладін - відомий вчений-біохімік, президент АН України у 1946 - 1962 роках. З кінця 1950-х років. цей став у народі отримав назву «Палладінський». Така гідрографічна ситуація в урочищі Феофанія проіснувала до початку 2000-х років, коли вона змінилася внаслідок будівництва садово-паркового комплексу «Феофанія». Колишня назва одного ставка трансформувалася на каскад із 5 ставків. Після каскаду ставків, виходячи за межі парку «Феофанія», струмок протікає біля підніжжя Хотовського городища скіфських часів. Джерела та посилання Атлас Києва. ДНВП Картографія, 2003 р. Про парк Феофания. Архів оригіналу за 6 лютого 2022. Процитовано 6 лютого 2022.
Busbahnhof Saporischschja

Der Busbahnhof Saporischschja (Запорізький автовокза́л) ist der zentrale Busbahnhof der ukrainischen Stadt Saporischschja. Der Busbahnhof liegt am Sobornyj-Prospekt im Süden der Stadt. Beschreibung Er wird sowohl für den Fernbusverkehr als auch im ÖPNV genutzt. Von hier aus sind mit Bussen alle Gebiete der Stadt Saporischschja erreichbar. Saporischschja wird sowohl von internationalen wie nationalen Fernbuslinien, z. B. nach Melitopol, bedient. Der Busbahnhof hat ein großes Empfangsgebäude und 13 Bussteige, die durch das Empfangsgebäude von der Straße getrennt sind. Am 16. September 2016 wurde der Bussteig 13 für die Pendler-Busse der Strecke Saporisky Awtomobilebudiwny Sawod – Balabyne – Kuschuhum – Malokateryniwka eröffnet. Im Empfangsgebäude befinden sich Warteräume, Ticketverkauf, Lagerräume sowie ein Restaurant und mehrere Einzelhandelsgeschäfte. Zudem gibt es ein Verwaltungsgebäude. Ein Supermarkt befindet sich seit 14. Mai 2014 in unmittelbarer Nähe. Weblinks Запорожский автовокзал центральный Розклад автобусів: Запоріжжя Коллапс c новым перевозчиком: люди стоят в очередях по два часа
Автовокзал (Запорожье)

Запорожский автовокзал (Автостанция № 1) — междугородный автовокзал в Запорожье. Расположен на главной магистрали города — проспекте Соборном. Автовокзал обслуживает пассажиров междугородных и международных автобусов. Автовокзал состоит из здания вокзала, перронов для посадки и высадки пассажиров, подъездов к перронам, которые изолированы от дорог общего пользования. В здании вокзала расположены залы ожидания, кассы для продажи проездных билетов, предприятия общественного питания и розничной торговли, камеры хранения, а также административные и служебные помещения. С южной стороны автовокзала расположен супермаркет «АТБ» (открытый 14 мая 2014 года). Автобусные маршруты связывают Запорожье в следующих направлениях: бердянское днепровское донецкое мелитопольское никопольское харьковское энергодарское и другие Контакты Украина, Запорожье, проспект Соборный, 20 Примечания Ссылки Центральный автовокзал Запорожья на карте Google Расписание автобусов автовокзала на сайте Яндекс. Расписание Запорожский автовокзал (фото) Архивная копия от 5 августа 2016 на Wayback Machine Центральный автовокзал на сайте 061.ua Сфера пассажирских перевозок в Запорожском регионе
Miussinsk

Miussinsk (en ucraïnès: Міусинськ, en rus: Миусинск) és una ciutat del municipi de Khrustalni, de l'óblast de Luhansk a Ucraïna, situada actualment a zona ocupada per la República Popular de Luhansk de la Rússia. El 2021 tenia 4.603 habitants. Història L'assentament va ser fundat el 1923 amb el nom de Shtergres (en rus: Штергрэс), on gres fa referència a la central tèrmica local, construïda com a part del pla GOELRO. El 1938 Shtergres va obtenir l'estatus oficial d'assentament de tipus urbà. El 1965 es van fusionar l'assentament de tipus urbà de Shtergres i el poble de Novopavlovka i es va establir la ciutat de Miussinsk. A partir de mitjans d'abril de 2014, Miussinsk estava controlada per la República Popular de Luhansk i no per les autoritats ucraïneses. Demografia Llengua nativa segons el cens d'Ucraïna de 2001: Rus 56,95% Ucraïnès 42,30% Armeni 0,41% Belarús 0,08% Referències
Miusynsk

Miusynsk (ukrajinsky Міусинськ, rusky Миусинск) je město v Luhanské oblasti. V roce 2014 zde žilo 4 732 obyvatel. Poloha Miusynsk se nachází na břehu řeky Mius, 74 km od Luhansku mezi městy Torez a Antracyt. Historie Sídlo bylo založeno v roce 1887 na řece Mius jako ves Novopavlivka, od roku 1938 je sídlem městského typu, v roce 1965 se stal městem rajónního významu a získal současné jméno. V polovině srpna 2014 proruští separatisté obsadili několik měst v Luhanské oblasti včetně Miusynsku. Ukrajinské síly získaly město z rukou separatistů zpět 9. srpna. V pokračujících srážkách byli v okolí města 12. srpna 2014 zabiti dva čeští občané bojující na straně protivládních sil (Vojtěch Hlinka a Ivo Stejskal). Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Miusynsk na Wikimedia Commons
Miusynsk

Miusynsk (ukrainsk: Міусинськ, russisk: Миусинск) er en by i Krasnyi Luch Kommune, Luhansk oblast (region) i Ukraine. I 2021 havde byen 4.603 indbyggere. Historie Bebyggelsen blev grundlagt i 1923 under navnet Shtergres (russisk: Штергрэс), hvor gres henviser til det lokale GRES kraftværk, der blev bygget som en del af GOELRO-planen. I 1938 fik Shtergres officiel status som en bymæssig bebyggelse. I 1965 blev bebyggelsen af bymæssig type Shtergres og landsbyen Novopavlovka slået sammen, og byen Miusynsk blev oprettet. Fra midten af april 2014 blev Miusynsk kontrolleret af Folkerepublikken Lugansk og ikke af de ukrainske myndigheder. Demografiske data Modersmål i henhold til den Ukrainske folketælling 2001: Russisk 56.95% Ukrainsk 42.30% Armensk 0.41% Hviderussisk 0.08% Kilder og henvisninger
Miusynsk

Miusynsk (ukrainisch ; russisch Миусинск Miusinsk) ist eine Stadt im Osten der Ukraine mit etwa 5000 Einwohnern. Der Ort ist im Westen der Oblast Luhansk, etwa 7 Kilometer südlich der Stadt Krasnyj Lutsch und 60 Kilometer südwestlich der Oblasthauptstadt Luhansk am Flüsschen Dowschyk (Довжик) gelegen. Zur Stadtratsgemeinde, welche wiederum ein Teil der Stadtgemeinde von Krasnyj Lutsch ist, zählen auch die 3 Dörfer Korinne (Корінне), Lisne (Лісне) und Nowojelysawetiwka (Новоєлизаветівка). Miusynsk wurde 1887 als Nowo Pawlowka gegründet und 1965 wegen der Nähe zum Fluss Mius in Miusynsk umbenannt. 1938 erhielt der Ort den Status einer Siedlung, 1965 schließlich auch den Stadtstatus zuerkannt. Seit Sommer 2014 ist die Stadt im Verlauf des Ukrainekrieges durch Separatisten der Volksrepublik Lugansk besetzt. Weblinks Informationen zum Ort (ukrainisch)
Miusynsk

Miusynsk (Ukrainian: Міусинськ; Russian: Миусинск) is a city in Khrustalnyi urban hromada, Rovenky Raion, Luhansk Oblast, in eastern Ukraine, currently occupied by Russia. Population: 4,596 (2022 estimate). History The settlement was founded in 1923 under the name Shtergres (Russian: Штергрэс), where gres refers to the local thermal power station built as a part of GOELRO plan. In 1938 Shtergres got the official status of an urban-type settlement. In 1965, the urban-type settlement of Shtergres and the village of Novopavlovka were merged, and the city of Miusynsk was established. Starting mid-April 2014 Miusynsk was controlled by the Luhansk People's Republic and not by Ukrainian authorities. Demographics Ethnic makeup of the population: Native language as of the Ukrainian Census of 2001: References
Miusinsk

Miusinsk (en ucraniano: Міусинськ, romanizado: Miusynsk; en ruso: Миусинск) es una ciudad ucraniana perteneciente al óblast de Lugansk. Situada en el este del país, hasta 2020 era parte del área municipal de Krani Luch, pero hoy es parte del raión de Rovenki y del municipio (hromada) de Miusinsk.​ La ciudad se encuentra ocupada por Rusia desde la guerra del Dombás, siendo administrada como parte de la de facto República Popular de Lugansk.​ Toponimia Miusinsk recibió su nombre por su cercanía al río Mius.​ Geografía Miusinsk está a orillas del río Mius, 7 km al sur de Jrustalni y 63 km al sudoeste de Lugansk. Al oeste de Miusinsk se encuentra la frontera con el óblast de Donetsk. Historia El asentamiento fue fundado en 1923 con el nombre de Shtergres (en ruso: Штергрэс), donde gres se refiere a la central térmica local construida como parte del plan GOELRO. En 1938, Shtergres obtuvo el estatus oficial de asentamiento de tipo urbano. En 1965 se fusionaron el asentamiento de tipo urbano de Shtergres y el pueblo de Novopavlovka, fundado en 1887, y se estableció la ciudad de Miusinsk.​ En agosto de 1993, la presa del embalse de Shterovski se rompió, como resultado, parte de la ciudad se inundó temporalmente.​ A partir de mediados de abril de 2014, debido a la guerra del Dombás, Miusinsk estuvo controlada por la autoproclamada República Popular de Lugansk y no por las autoridades ucranianas.​​ El 8 de agosto de 2014 el ejército ucraniano tuvo control de parte de Miusinsk, pero el 15 de agosto perdieron el control de la ciudad.​ Demografía La evolución de la población entre 1897 y 2022 fue la siguiente:Según el censo de 2001, la lengua materna de la mayoría de los habitantes, el 56,95%, es el ruso; del 42,30% es el ucraniano.​ Economía La principal actividad de la ciudad es la extracción de carbón, pero la ciudad fue también un centro de extracción de mármol.​ Infraestructura Transporte La autopista H21 Starobilsk-Donetsk atraviesa la ciudad. Cultura Educación La Escuela Técnica de Energía Shteriv, fundada en 1931, opera en la ciudad. El proceso educativo está a cargo de 36 profesores y maestros de formación industrial. Es la única escuela técnica de este perfil en la región de Lugansk. La escuela técnica es parte del complejo con la Universidad Técnica Nacional de Donetsk y la Academia de Ingeniería y Pedagogía de Járkov. Referencias
Mioussynsk

Mioussynsk (en ukrainien : Міусинськ, en russe : Миусинск, Mioussinsk) est une ville minière de l'oblast de Louhansk, du raïon de Rovenky et de la communauté territoriale de la ville de Khroustalnyï, en Ukraine orientale. Sa population s'élevait à 4 830 habitants en 2013. Géographie Mioussynsk est située dans le Donbass, en Ukraine, immédiatement au sud de la ville de Khroustalny et à 63 km au sud-ouest de celle de Louhansk. Elle est arrosée par le fleuve côtier Mious, qui se jette plus au sud dans la mer d'Azov, et est assise sur le plateau du Donets, à 97 mètres d'altitude. Administration La ville de Mioussynsk fait partie de la municipalité de Khroustalnyï qui comprend également les villes de Khroustalny, Petrovo Krasnosillia et Bokovo Khroustalne, ainsi que huit communes urbaines et onze villages. Histoire C'est en 1887 qu'est fondé le village de Novo Pavlovka qui devient la commune urbaine du même nom en 1938 et enfin la ville de Mioussynsk en 1965. Sa principale activité est l'extraction du charbon. À partir de la mi-avril 2014, Mioussynsk est sous l'administration de la république populaire de Lougansk et non plus des autorités ukrainiennes. Population Notes et références Voir aussi Articles connexes Oblast de Louhansk Liens externes Portail de l’Ukraine
Miusyns'k

Miusyns'k (Ucraino: Міусинськ; russo: Миусинск) è un centro abitato dell'Ucraina, situato nell'oblast' di Luhans'k della regione storica del Donbass, ma de facto situato nel Repubblica Popolare di Lugansk. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Miusyns'k
Miusînsk

Miusînsk (în ucraineană Міусинськ) este un oraș raional din orașul regional Krasnîi Luci, regiunea Luhansk, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Korinne, Lisne și Novoielîzavetivka. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației orașului Miusînsk era vorbitoare de rusă (56,95%), existând în minoritate și vorbitori de ucraineană (42,3%). Note Vezi și Lista orașelor din Ucraina
Миусинск

Миусинск (укр. Міусинськ) — город в Луганской области Украины, подчинён городскому совету города Красный Луч. С 2014 года населённый пункт контролировался управляемой из России марионеточной Луганской Народной Республикой. В настоящее время под российской оккупацией. География Город расположен на реке Миус, у места впадения её правого притока под названием Глухая. Западнее проходит граница Луганской и Донецкой областей. Соседние населённые пункты: в Луганской области посёлок Княгиневка (выше по течению Миуса) на северо-западе, кварталы города Красного Луча на севере и востоке, сёла Лесное (ниже по течению Миуса) на юге, Коренное на западе; в Донецкой области город Снежное и посёлки Андреевка на западе, Залесное на юго-западе. История Основан в 1923 году в связи со строительством Штеровской ГРЭС как посёлок Штергрэс. В 1938 году стал посёлком городского типа. В 1965 году в результате объединения посёлка с селением Новопавловка стал городом Миусинск. В 1970-80-е годы здесь действовали Штеровская ГРЭС, метизный завод, Штеровский энергетический техникум, профессионально-техническое училище, две средние школы, больница, поликлиника, Дом культуры и библиотека. Также город являлся центром по добыче мрамора. В 1983 году Штеровская ГРЭС была выведена из эксплуатации. В августе 1993 года плотину Штеровского водохранилища прорвало, в результате часть города оказалась временно затоплена. В ходе войны на Донбассе в августе 2014 года за город шли бои. Современное состояние Миусинск разделён на две части Штеровским водохранилищем на реке Миус, которая отделяет урбанизированный Миусинск-1 (бывший посёлок Штеровской ГРЭС). Рядом с городом расположена шахта "Миусинская". Население Язык Распределение населения по родному языку по данным переписи 2001 года: Экономика Добыча мрамора, шахта ГОАО «Шахта «Миусинская» ГП «Донбассантрацит», Штеровский завод крепежных изделий. Органы власти Городской председатель — Скоробогатов Виктор Николаевич. В городской совет входит 25 депутатов. Примечания Литература Штергрэс // Большая Советская Энциклопедия. / редколл., гл. ред. Б. А. Введенский. 2-е изд. том 48. М., Государственное научное издательство «Большая Советская энциклопедия», 1958. стр.195 Ссылки Коренное на сайте Верховной рады Украины (укр.). Архивировано из оригинала 17 декабря 2013 года. Источник Параскевы Пятницы в г. Миусинске . Архивировано из оригинала 22 июня 2013 года.
Vuhledar

Vuhledar (ukrajinsky Вугледар; rusky Угледар – Ugledar) je město v Doněcké oblasti na Ukrajině. Leží v Donbasu a nachází se v jihozápadní části oblasti ve vzdálenosti 60 kilometrů na jihozápad od Doněcka. Historie Sovětské období Vuhledar byl založen v roce 1964 v souvislosti s počátkem rozvoje uhelné oblasti jižního Donbasu. V roce 1964 se stal sídlem městského typu. Vuhledar se měl stát velkým průmyslovým městem s počtem obyvatel do 100 000 lidí a více než 10 velkými uhelnými doly. Ale v 70. letech 20. století byl rozvoj uhelných ložisek v jižním Donbasu považován za méně perspektivní než rozvoj v Kuzbasu a proto k plánovanému rozvoji Vuhledaru nakonec nedošlo. Obec se od svého založení v roce 1964 až do roku 1974 jmenovala Južnyj, následně došlo k přejmenování na současný název. V roce 1989 Vuhledar získal městská práva. Ruská invaze na Ukrajinu Na začátku roku 2023 zaútočili Rusové na Vuhledar s nebývalou silou. V únoru téhož roku oznámil místostarosta města, že Vuhledar byl zničen, jelikož prakticky všechny stavby ve městě byly v bojích poškozeny. Podle ukrajinských informací v únoru 2023 proběhla u Vuhledaru největší tanková bitva během ruské invaze na Ukrajinu, kdy Rusové ztratili 130 obrněných vozidel. Za masakry a obří ruské ztráty nesl zodpovědnost generálporučík 20. armády Suchrab Achmedov, který si tím vysloužil nechvalně proslulou přezdívku „řezník z Vuhledaru“. V květnu 2024 však byl ze své pozice odvolán během rozsáhlých armádních čistek, které prováděl Putinův nový ministr obrany Andrej Bělousov. Dne 1. října 2024 zničené město dobyly podle vyjádření Ruské federace ruské jednotky, což o den později potvrdila i ukrajinská strana. Populace V roce 2001 žilo ve Vuhledaru 17 440 obyvatel. V roce 2021 jich bylo dle odhadů 14 432. V důsledku rusko-ukrajinské války se v únoru 2023 oficiálně zdržovalo ve městě méně než pět set lidí, z toho jedno dítě. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vuhledar na Wikimedia Commons
Vuhledar

Vuhledar (ukrainsk: Вугледар, russisk: Угледар, begge navne betyder kulgave, hvilket henviser til dens kulmineindustri) er en By af regional betydning i Donetsk oblast (provins) i Ukraine. Byen har en befolkning på omkring 14.432 (2021). I 2001 var dens befolkning på 17.440. Historie Under Ruslands invasion af Ukraine 2022 blev Vuhledar, den 24. februar 2022, ramt af et Russisk ballistisk missil med et klyngebombevåben. Missilet ramte uden for et hospital og dræbte fire civile og sårede yderligere 10. Kilder og henvisninger
Vouhledar

Vouhledar (ukrainien : Вугледа́р) ou Ougledar (russe : Угледа́р), littéralement « don du charbon », est une ville minière de l'oblast de Donetsk et du raïon de Volnovakha, en Ukraine orientale. Sa population s'élevait à 100 habitants en 2023. Géographie Vouhledar est située à 27 km au nord-ouest de la ville de Volnovakha et à 49 km au sud-ouest de celle de Donetsk. Elle se trouve sur la rive nord de la rivière Kachlahatch, affluent de la rivière Mokri Yaly, puis de la Vovtcha, dans le bassin hydrographique du fleuve Dniepr. Communauté territoriale Depuis la réforme administrative de 2020, la ville de Vouhledar est le siège d'une communauté territoriale homonyme (uk) regroupant les localités suivantes : Berezove, Bohoiavlenka, Vodiane, Davydovske, Iehorivka, Maksymivka, Mykilske, Novooukraïnka, Pavlivka, Pretchystivka, Solodke, Stepne, Taramtchouk et Chevtchenko. Histoire La construction de la ville commence en 1964 dans le cadre de la mise en exploitation de la mine de charbon du Sud-Donbass no 1. Les premiers habitants s'installent à partir de 1966 dans la localité, qui s'appelle alors Pivdennyï Donetsk (en ukrainien : Південний Донецьк), qui signifie « Sud de Donetsk ». En 1969, elle reçoit le statut de commune urbaine et en 1973 le nom de Vouhledar. Elle a le statut de ville depuis 1989. Le 24 février 2022, le premier jour de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, la localité a été bombardée par des sous-munitions russes. Le missile a atterri près d'un hôpital, tuant quatre civils et en blessant dix autres. Elle fait ensuite l'objet de combats de mars à juin 2022. À partir du 25 janvier 2023, la ville est prise pour cible par les forces russes et fait à nouveau l'objet de violents combats. L'assaut des forces russes sur Vouhledar s'est soldé par un échec cuisant, entraînant la mort de nombreux soldats et la destruction de tanks et de véhicules de combats, et qualifié de « débâcle honteuse » par des analystes militaires pro-russes. Le militant pro-démocratie biélorusse Édouard Lobaw a trouvé la mort lors des combats le 26 janvier 2023. En 2024, elle est sur la ligne de front. Le 2 octobre 2024, le groupement de force ukrainien Khortytzia annonce finalement le retrait de ses troupes, et la Russie revendique la prise de la ville dès le lendemain. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Transports Vouhledar est située à 81 km de Donetsk par le chemin de fer et à 74 km par la route. Article connexe Liste des villages de l'oblast de Donetsk (en) Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’Ukraine
Vuhledar

Vuhledar (in ucraino Вугледар?, in russo Угледар?, Ugledar) è una città dell'Ucraina orientale sita nel distretto di Volnovacha, nell'oblast' di Donec'k. Ospita l'amministrazione della comunità territoriale di Vuhledar, una delle comunità territoriali dell'Ucraina.Nel 2022 aveva una popolazione di 14 114 abitanti. Nel 2025 aveva una popolazione di 25 abitanti. Fino al 18 luglio 2020 Vuhledar era classificata come città di rilevanza regionale, costituiva un comune autonomo e non apparteneva a nessun distretto. Nell'ambito della riforma amministrativa dell'Ucraina, che ha ridotto a otto il numero dei distretti dell'oblast' di Donec'k, la città è entrata a far parte del distretto di Volnovacha.. Dal 3 ottobre 2024 è sotto il controllo delle forze militari russe che hanno conquistato la città dopo una lunga battaglia nel corso della guerra tra Russia e Ucraina. Storia Negli anni 1960, durante l'era sovietica, iniziò a svilupparsi il bacino carbonifero del Donbas a sud della grande città industriale di Donetsk. Nel 1964 attorno ala miniera di carbone Pivdennodonbaska 1 venne realizzato un insediamento urbano, inizialmente chiamato Pivdennyi Donetsk (Південний Донецьк, letteralmente Donetsk meridionale), dove furono sistemati i giovani operai provenienti da tutto il paese per lavorare alla nuova industria del carbone. Il progetto prevedeva di costruire un enorme centro industriale con l'obiettivo di raggiungere una popolazione di 100.000 abitanti. Tuttavia, dopo che lo sviluppo dei giacimenti di carbone nel bacino meridionale del Donetsk fu considerato meno promettente rispetto a Kuzbass negli anni 1970, i piani di sviluppo urbanistico non furono completati e la popolaziobe raggiunse solo 15-17.000 abitanti circa. Invece di dieci miniere costruite, ne furono costruite solo due. Nel 1969, Pivdennyi Donetsk fu rinominata Vuhledar, che significa "dono del carbone". Nel 1991, Vuhledar ricevette lo status di città, che divenne di importanza regionale. Nel giugno 1991, nella miniera di carbone Yuzhnodonbasskaya I, scoppiò un incendio a una profondità di 197 metri, uccidendo 32 persone. Nel corso della guerra su vasta scala tra Russia e Ucraina, iniziata con l'invasione russa del febbraio 2022, la città è diventata un importante caposaldo difensivo ucraino; le truppe ucraine sono state in grado per molti mesi di difendere la città e respingere con pesanti perdite numerosi assalti russi effettuati con colonne meccanizzate. Nel settembre 2024 l'esercito russo, principalmente reparti della 5ª Brigata corazzata, 36ª Brigata fucilieri motorizzata e 37ª Brigata fucilieri motorizzata, ha ripreso l'offensiva contro la regione fortificata di Vuhledar e, dopo violenti combattimenti, ha progressivamente accerchiato da est e da ovest l'area urbana, concludendo con una vittoria la lunga battaglia e conquistando completamente Vuhledar il 1º ottobre 2024. Il 3 ottobre 2024 il Ministero della Difesa russo ha confermato ufficialmente la conquista della città. Note Voci correlate Battaglia di Vuhledar Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vuhledar Collegamenti esterni Sito ufficiale, su vugledar-rada.gov.ua.
Wuhłedar

Wuhłedar (ukr. Вугледар) – miasto na Ukrainie w obwodzie donieckim. Miasto przemysłowe założone w 1964 r. Prawa miejskie uzyskało w 1989 r. Miasto zostało ostrzelane już pierwszego dnia inwazji Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 roku: pocisk balistyczny z wyrzutni 9K79 Toczka uderzając obok szpitala zabił cztery osoby raniąc kolejne sześć. Od marca 2022 roku toczyły się walki o miasto, obrońcy odparli dwie zmasowane próby szturmu: w listopadzie 2022 i w styczniu-lutym 2023. Sytuacja obrońców pogorszyła się po utracie pozycji na wschód od miasta w 2024 roku. 1 października 2024 żołnierze Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej zajęli ruiny miasta. Demografia 1989 – 18 658 2013 – 15 357 2019 – 14 822 2021 – 14 432 Przypisy