NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дашогуз (аэропорт)

Международный Аэропорт Дашогуз (туркм. Daşoguz halkara howa menzili) — международный аэропорт одноимённого города в Дашогузском велаяте Туркменистана. Расположен в 10 км юго-западнее города. Основан в 1924 году. До 1992 года город и аэропорт носили наименование Ташауз. Аэродром Дашогуз способен принимать воздушные суда всех типов. Классификационное число ВПП (PCN) 107/R/W/B/T. История Первый авиарейс был выполнен в сентябре 1924 года по маршруту Каган — Ташауз — Хива. Затем этот рейс стал регулярным. С 1940 года начались полёты по маршруту Чарджоу — Турткуль — Ташауз. В советский период выполнялись регулярные рейсы в Москву, Ленинград, Ташкент, Ашхабад, Уфу, Минеральные воды и другие аэропорты СССР. 10 октября 1973 года из-за неисправности топливной системы самолёт Ли-2 потерпел катастрофу вблизи аэропорта. Погибло 5 человек. После этого инцидента эксплуатация самолёта Ли-2 в гражданской авиации СССР была прекращена. В начале 1980-х годов в аэропорту Ташауз была построена искусственная искусственная взлётно-посадочная полоса длиной 2700 метров и шириной 42 метра. Новое здание аэровокзала было открыто в 1984 году. 9 февраля 1989 года был сдан в эксплуатацию аэровокзальный комплекс, рассчитанный на обслуживание 400 пассажиров в час. Реконструкция здания аэровокзала, оснащение современным оборудованием завершены в 2009 году. Терминал аэропорта позволяет обслуживать до 300 пассажиров в час. В 2010 году был произведён ремонт взлётно-посадочной полосы. С 2013 года ведётся строительство командно-диспетчерского пункта высотой 50 м, магистральной и соединительных рулежных дорожек, перрона; общая стоимость работ 200 млн долл. США. В рамках проекта создана искусственная взлётно-посадочная полоса протяжённостью 3800 м, пять рулёжных дорожек, перрон для стоянки воздушных судов, будет построено здание пассажирского терминала пропускной способностью 500 пассажиров в час с четырьмя воротами, здание ВИП-терминала, а также другие здания и сооружения. К 2015 году компания «Альтком» реконструировала взлётно-посадочную полосу, её размеры увеличены до 3800×60 метров (имеются обочины 2×7,5 метра). Аэродром оснащён современными аэронавигационными и автоматизированными метеорологическими техническими средствами . Регулярные рейсы Примечания Ссылки Фото строительства взлётно-посадочной полосы в Дашогузе Архивная копия от 22 декабря 2015 на Wayback Machine Информация об аэропорте на www.vinavia.com Информация об аэропорте на dir.avia.ru
Дашогуз (аеропорт)

Аеропо́рт «Дашогуз» — аеропорт міста Дашогуз, Туркменістан. Знаходиться за 10 км на південний захід від Дашогузу. Відкритий у 1924 році. Приймаємі типи повітряних суден Ан-12, Ан-24, Ан-26, Ан-28, Ан-30, Ту-134, Ту-154, Як-40, Як-42, Boeing 737, Boeing 757, BAe-125 тощо, типи ПС 3-4 класу, вертольоти всіх типів. Максимальна злітна вага повітряного судна 100 тонн. Історія Перший авіарейс було виконано у вересні 1924 року за маршрутом Каган - Ташауз - Хіва. Потім цей рейс став регулярним. З 1940 року почалися польоти за маршрутом Чарджоу - Турткуль - Ташауз. У радянський період виконувалися регулярні рейси в Москву, Ленінград, Ташкент, Ашхабад, Уфу, Мінеральні Води та інші аеропорти СРСР. 10 жовтня 1973 року через несправність паливної системи літак Лі-2 зазнав катастрофи поблизу аеропорту. Загинуло 5 людей. Після цього інциденту експлуатація літака Лі-2 в цивільній авіації СРСР була припинена Нова будівля аеровокзалу відкрита в 1984 р. Реконструкція будівлі аеровокзалу, оснащення сучасним обладнанням завершені в 2009 р Термінал аеропорту дозволяє обслуговувати до 300 пасажирів на годину. З 2013 року ведеться будівництво вежі управління повітряним рухом висотою 50 м, магістральна і сполучні рульожні доріжки, перон для літаків вартістю 200 млн дол. США. В рамках проекту створена штучна злітно-посадкова смуга довжиною 3800 м, 5 рульожних доріжок, перон для стоянки повітряних суден, буде споруджено будинок пасажирського терміналу пропускною спроможністю 500 пасажирів на годину з 4 гейтами, будівля VIP-терміналу, а також інші будівлі і споруди. . Авіалінії та напрямки Посилання UTAT - Airport [Архівовано 30 березня 2012 у Wayback Machine.](рос.) Примітки
Karakum

El Karakum, paraula turquesa que significa 'sorra negra' (en turcman, Garagum; en uzbek, Qoraqum; en rus, Каракумы, Karakumi) és un desert de l'Àsia central situat entre el riu Amudarià i l'altiplà d'Ustiurt (ocupa el 70% de la superfície del Turkmenistan). S'anomena així per oposició al Khizilkhum ('sorra vermella'), que és el desert situat entre els rius Sirdarià i Amudarià. La seva superfície és d'uns 300.000 a 350.000 km² i és completament desolat (més que el Khizilkhum); al nord del riu Sirdarià, unes bandes de sorra que van fins a Xalkar són anomenades el Petit Karakum, que fou segurament el lloc on Juwayní situa el grup turc dels kanklis. Localització El desert es troba a l'est de la mar Càspia, amb la mar d'Aral al nord i el riu Amudarià i el desert de Khizilkhum al nord-est. La superfície del desert ha augmentat amb l'àrea que s'ha anat assecant de la mar d'Aral. Un gran canal d'irrigació (el canal del Karakum) travessa el desert. El canal, començat el 1954, fa 1.375 km de llarg i porta entre 13 i 20 km³ d'aigua cada any. Economia S'utilitza encara avui dia com a terreny de pastura per a camells i cabres. Des del 1883-1886, va quedar tallat al sud per una via fèrria entre Krasnovodsk i Türkmenabat (Lèninsk del 1924 al 1927 i Txardjou des del 1927 a 1999) i, des del 1962, per un canal que –a través de Marí, el delta del Tedjèn i Aşgabat– va des del riu Amudarià, prop de la frontera amb l'Afganistan, fins a les muntanyes Köpet Dag. Als oasis de Marí i Tedjèn s'hi fa cotó. Hi ha jaciments de petroli i de gas. Transport El travessa la línia del ferrocarril Transcaspià. Vegeu també Mayhana. Bibliografia W. Leimbach, Die Sowjet Union, Stuttgart, 1950. Notes Enllaços externs «Karakum». Gran Enciclopèdia Catalana. Barcelona: Grup Enciclopèdia. TravelBlog Darwasa Craters: Entrance to Hell. Gonur Depe site in the Karakum Desert.
Karakum

Karakum (turkmensky Garagum, rusky Каракумы; v překladu „černá poušť“) je poušť ve střední Asii. Zabírá plochu přibližně 350 000 km², což je zhruba 70 % plochy Turkmenistánu. Celé území pouště je velmi řídce osídlené, průměrně zde žije jeden člověk na ploše 6,5 km². Dešťové srážky jsou vzácné, přichází přibližně jednou za 10 let. V oblasti jsou bohaté zásoby ropy a zemního plynu (včetně kráteru, tzv. Brány do pekla). Poušť Karakum se nachází východně od Kaspického moře a jižně od Aralského a Sarykamyšského jezera. Pokrývá většinu povrchu Turkmenistánu. Severovýchodní hranici tvoří řeka Amudarja a sousední poušť Kyzylkum. Na jihu se nacházejí vnitrozemské delty řek Tedžen a Murgab. V severozápadní části se nachází proláklina Akčakaja o délce 50 km. Odkaz v umění Poušť je zmíněna v písni Jitky Molavcové s názvem Jsem vášnivá. V písni se zpívá: „Karavana kráčí skrze Karakum, transportuje parafín, karfiol a rum.“ Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Karakum Desert na anglické Wikipedii. Související články Karakumský kanál Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Karakum na Wikimedia Commons
Desierto de Karakum

El desierto de Karakum, también Kara-Kum o Gara Gum (“Arena negra”) (en turcomano: Garagum; en ruso: Каракумы), está ubicado en Asia Central, ocupando la mayor parte de Turkmenistán; su nombre significa en turco 'arena negra'. Su extensión es de unos 284 900 km², lo cual lo convierte en el décimo desierto más grande del mundo y el más importante en Turkmenistán y de Asia Central. El desierto se extiende desde la meseta de Ustyurt al norte, hasta el río Amu Daria al este, los montes Kopet Dag al sur y casi hasta el mar Caspio al oeste. Consiste en su mayoría en grandes extensiones de arcilla y dunas onduladas; en general el suelo carece de vegetación. Ciertas especies de arbustos esteparios y algunas variedades de plantas con flores se desarrollan en áreas limitadas de la región, principalmente al sureste. Véase también Kyzyl Kum Anexo:Desiertos más grandes del mundo
Désert du Karakoum

Le désert du Karakoum, ou du Kara-Koum (en turkmène : Garagum, en ouzbek : Qoraqum, en russe : Каракумы, ce qui veut dire « Sables noirs »), s'étend en Asie centrale, essentiellement au Turkménistan dont il occupe plus de la moitié du territoire (350 000 km2). Milieu naturel Le désert du Karakoum se caractérise par la formation des takyrs, qui sont des cuvettes de grandes dimensions entourées de dunes. Les conditions climatiques rudes permettent toutefois la croissance d'arbustes, comme le saksaul et l'acacia des sables. En son centre, près du village de Darvaza, le sol du désert s'ouvre, formant une dépression topographique appelée la « Porte de l'Enfer » ou « cratère de Darvaza ». Économie Il est traversé par le canal du Karakoum, le plus long du monde avec 1 375 km. Il a été creusé dans les années 1950 et 60 pour relier l'Amou-Daria, dont il utilise 20 % du débit, à la mer Caspienne (port de Türkmenbaşy), ainsi que pour étendre les cultures de coton (tout comme ceux d'Amu-Boukhara et de Kizyl-Orda). Malheureusement, les fuites importantes créent des lacs et des marais, et entraînent une importante salinisation. Dans la dépression Karashor, le lac de l'âge d'or est en construction, plus au nord le lac Sary Kamysh est également artificiel, tous deux sont alimentés par des eaux de l'Amou-Daria. Le désert abriterait des gisements significatifs de pétrole. Des recherches ont été effectuées pour trouver du gaz naturel : Porte de l'Enfer (Turkménistan) Le désert est traversé par le fleuve Hari Rud. Les oasis (Tejen) permettent une forte production de coton. Le désert est également traversé par la ligne de chemin de fer du Transcaspien. Histoire et civilisations Civilisation des oasis Le désert du Karakoum a abrité une civilisation de l'âge du bronze, au IIIe millénaire av. J.-C.. L'archéologue russe Viktor Sarianidi a découvert dans les années 1970 Gonur-depe, une cité de ce qu'on appelle depuis la « civilisation des oasis », culture de l'Oxus, ou complexe archéologique bactro-margien. Notes et références Voir aussi Articles connexes Kyzyl Kum Canal du Karakoum Filmographie Marc Jampolsky, Karakoum, la civilisation des oasis, CNRS diffusion, Meudon, Arte (diff.), 2004, 52 h (VHS). Marc Jampolsky, Les secrets du Karakoum, Gedeon Programes, Saint Ouen, 2004, 52 h (DVD). Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Biblissima Portail de l’Ouzbékistan Portail du Turkménistan Portail des déserts
Karakum

Karakum (ili Kara-Kum i Gara Gum) je pustinja u središnjoj Aziji, koja svojom površinom od 350.000 km2 zauzima oko 70% površine Turkmenistana. Ime pustinje može se prevesti kao „Crni pijesak”. Karakum se nalazi istočno od Kaspijskog jezera, Aralsko jezero nalazi se sjeverno, a rijeka Amu-Darja i pustinja Kizilkum sjeveroistočno. Karakum je rijetko naseljeno područje, samo jedna osoba na 6,5 km2. Kroz pustinju je izgrađen kanal Karakum, dug 1375 km, koji je velikim dijelom plovan, a namjena mu je napajanje vodom iz rijeke Amu-Darje poljoprivrednih površina (pamuk) u Turkmenistanu. Povezani članci Tedžen, grad oaza u pustinji
Kara-kum

A Kara-kum, vagy más forrásokban Karakum és Gara Gum (am. „fekete homok”) (türkménül Garagum, oroszul Каракумы [Karakumi]) sivatag Közép-Ázsiában. Türkmenisztán területének 70%-át foglalja el, kiterjedése 350 000 km². Népsűrűsége alacsony, átlagosan 6,5 km²-enként él egy ember. Csapadékban ritka, egyes területein évtizedekig nem esik az eső. Elhelyezkedése A Kara-kum sivatag a mai Türkmenisztán területén terül el, nyugatról a Kaszpi-tenger, északról az Aral-tó és az Amu-darja folyó, északkeletről a Kizil-kum sivatag határolja. Az Aral-tó vízszintjének apadásával a korábbi tómeder helyét a terjeszkedő Aralkum foglalta el, amelynek területe közelítőleg 40 000 km². Az Aral-tó vízszintje az idők során mindig ingadozó volt, azonban a napjainkban tapasztalható kiszáradásért a Szovjetunió öntözéses gazdálkodása a felelős. Habár az Északi-Aral-tó vízszintje emelkedik, a Déli-Aral-tó vize továbbra is süllyed, így növelve a sivatag területét. Az Aralkum homokja sós mocsár, amely finoman eloszlatott sókőzetekből, és alkálifém-telepek maradványából áll, amely az öntözött területekről mosódott a medencébe. Az erős kelet-nyugati irányú légáramok a homokkal együtt növényvédőszer-maradékot visznek magukkal, egészen az Antarktiszig, ahol a pingvinek vérében is kimutatható. Arali homokot találtak grönlandi gleccserekben, norvég erdőkben és orosz földeken is. Vízrajza Délen, a Hindukus hegységben eredő Morghab és Tejen folyók nyugati irányban folynak a sivatagon keresztül, ahol aztán kiszáradnak. A sivatagot átszeli a világ második legnagyobb öntözőcsatornája, a Karakum-csatorna. 1954-ben kezdték építeni, építése 1967-ben fejeződött be. Jelenleg 1375 km hosszú, évi vízhozama 13-20 km³. A csatorna repedéseinél az elszivárgó víz kisebb tavakat, pocsolyákat hozott létre, minek következtében a talajvíz megemelkedett, és a talaj sótartalma megnőtt. Földrajza A Kara-kum sivatag kőolajban és földgázban nagyon gazdag, valamint itt található a világ harmadik legnagyobb kénlelőhelye. A jelentős földgázmennyiség egyik látványos jele a Derweze gázkráter. Közlekedés A sivatagon egykor a selyemút, ma pedig a transz-kaszpi vasútvonal vezet át. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Karakum Desert című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek További információk Úti leírás a sivatagról TravelBlog Darwasa Craters: Entrance to Hell Gonur Depe site in the Karakum Desert Képek és leírás a Karakum sivatagról angolul
Karakum

De Karakum, Karakoem of Kara-Kum (zwart zand) (Turkmeens: Garagum, Turks: Karakum, Russisch: Каракумы; Karakoemy) is een woestijn in Centraal-Azië. De woestijn bedekt 70% van Turkmenistan, ongeveer 350.000 km². De woestijn is zeer dunbevolkt; er woont gemiddeld 1 persoon op elke 6,5 km². Locatie De woestijn ligt ten oosten van de Kaspische Zee, met het Aralmeer in het noorden en de rivier Amu Darja en de woestijn Kyzylkum in het noordoosten. Hydrografie De Murghabrivier en Tejenrivier stromen vanuit het Hindoekoesjgebergte naar het zuiden en verdwijnen in de woestijn, waar hun water gebruikt wordt voor irrigatie. De woestijn wordt doorkruist door het grootste irrigatiekanaal ter wereld; het Karakumkanaal. De aanleg van dit kanaal begon in 1954. Het is 1.375 km lang en transporteert jaarlijks 13-20 km³ water. Lekkages uit het kanaal hebben meren en vijvers doen ontstaan langs de kades. Economie en bronnen De oases van Mary en Tejen zijn bekend om hun katoenplantages. Het gebied heeft grote aardolie- en aardgasbronnen. Nabij Derweze bevindt zich de Poort naar de hel, een gasput die al sinds 1971 onafgebroken brandt. Vervoer De woestijn wordt doorkruist door de Trans-Kaspische spoorlijn.
Kara-kum

Kara-kum (także: Garagum, Karakum, Gara Gum, Kara Kum, ros. Каракумы; z turkm. Garagum, dosł. „czarny piasek”) – piaszczysta pustynia w Turkmenistanie, na Nizinie Turańskiej. Powierzchnia wynosi około 350 tys. km², co stanowi, w zależności od metodologii pomiaru, od 70% do 80% terytorium Turkmenistanu. Geografia i położenie geograficzne Pustynia położona jest na wschód od Morza Kaspijskiego, granicząc od północy z Jeziorem Aralskim, a od północnego wschodu z rzeką Amu-daria i pustynią Kyzył-kum. Na wschodnim skraju pustyni płynie Amu-daria, a na południu w jej piaskach swój bieg kończą rzeki Murgab i Tedżen. Przez południową część pustyni płynie Kanał Karakumski, który dostarcza wodę z Amu-Darii do Aszchabadu (około 800 km), oraz dla rolnictwa (uprawa bawełny) na terenie południowej części pustyni. Bawełnę uprawia się także w pobliżu oaz Mary i Tejen. Na terenie Derweze (Darvaza) i Mary znajdują się naturalne złoża gazu ziemnego. Klimat Kara-kum charakteryzuje się klimatem podzwrotnikowym suchym. Opady roczne zawierają się w przedziale 70–125 mm i przypadają głównie w okresie zimy, wiosny i czasem jesienią. Średnie temperatury lipca w rejonach bliskich Morzu Kaspijskiego oscylują w przedziale 26–28 °C, jednak w centralnej części pustyni wynoszą od 30 do 34 °C. Klimat pozwala na istnienie tylko skąpej roślinności, tworzonej głównie przez trawy i krzewy saksaułów oraz krzewy z rodziny Ammodendron należącej do roślin strączkowych. W obniżeniach występują zasolone bagniska o charakterze takyrów (zwłaszcza w rejonach cofnięcia się Jeziora Aralskiego). Ludność Pustynia jest prawie niezamieszkana, jedynie na obrzeżach znajdują się siedliska ludzkie. Zaludnienie pustyni wynosi 6,5 os./km². Historia i archeologia Przez południową część pustyni wiodło północne odgałęzienie słynnej drogi handlowej, zwanej jedwabnym szlakiem. Badania archeologiczne Kara-kum, jako części Wielkiego Bałchana, zaowocowały znaleziskami archeologicznymi, pochodzącymi z epoki kamienia. Galeria Zobacz też Repetecka Stacja Piaszczysto-Pustynna – ośrodek badawczy na pustyni Przypisy
Deserto de Caracum

O deserto de Caracum (Karakum; em turcomeno: Garagum; em russo: Караку́мы, tr. Karakumy) é um deserto da Ásia Central. Seu nome significa "areia negra" em túrquico, em referência ao solo escuro que se encontra sob a superfície arenosa de grande parte do deserto. Com cerca de 350 000 km², ocupa 70% da área do Turquemenistão. A população é esparsa, com uma média de uma pessoa a cada 6,5 km². A oeste do deserto está localizado o Mar Cáspio, ao norte está o Mar de Aral e ao noroeste estão o rio Amu Dária e o deserto Quizilcum. Localização Cobrindo grande parte do atual Turcomenistão, o deserto de Caracum fica a leste do Mar Cáspio, com o Mar de Aral ao norte e o rio Amu Dária e o deserto de Quizilcum a nordeste. Atualmente, com o encolhimento do Mar de Aral, o estendido "Aral Caracum" apareceu no antigo fundo do mar, com uma área estimada de 40.000 km². Embora o nível do Mar de Aral tenha oscilado durante a sua existência, a queda mais recente foi causada pela construção de projetos de irrigação maciça na antiga União Soviética. Embora o Mar do Norte de Aral esteja subindo atualmente, o Mar do Sul de Aral ainda está caindo, expandindo assim o tamanho do deserto. As areias do Aral Caracum formam um pântano salgado, consistindo de evaporitos finamente dispersos e restos de depósitos minerais alcalinos, lavados na bacia a partir de campos irrigados. A poeira soprada em uma corrente de ar leste-oeste carrega resíduos de pesticidas que foram encontrados no sangue de pinguins na Antártida. O pó de Aral também foi encontrado nas geleiras da Groenlândia, nas florestas da Noruega e nos campos da Rússia. Geologia O Deserto de Caracum é o lar da Cratera de Darvaza. A área tem depósitos significativos de petróleo e gás natural Hidrografia Ao sul, os rios Murgabe e Tejém saem das montanhas Indocuche, correndo para o oeste e desembocando no deserto, fornecendo água para irrigação. O deserto é atravessado pelo segundo maior canal de irrigação do mundo, o Canal de Caracum, que leva a água do Amu Dária para as regiões do sul do deserto. A construção do canal foi iniciada em 1954 e concluída em 1958. Tem 1.375 km de extensão e transporta 13 km³ de água por ano. Vazamentos do canal criaram lagos e lagoas ao longo do canal e o aumento das águas subterrâneas causou a salinização generalizada do solo. Arqueologia Dentro do Caracum estão os Uly (Grandes) Balkan, uma cordilheira na qual os arqueólogos encontraram restos humanos que remontam à Idade da Pedra. Economia e recursos Os oásis de Mary e Tejen são conhecidos pelo cultivo de algodão. Destaques A cratera de Darvaza, também chamada de "Porta do Inferno" ou de "Portões do Inferno" pelos habitantes locais, é uma cratera de gás natural que queima desde 1971, localizada no deserto de Caracum. A cratera é uma grande atração turística, com centenas de visitantes chegando a cada ano. Transporte O deserto é atravessado pela Ferrovia Trans-Caspiana. Ver também Quizilcum Lista de desertos por área Referências
Karakum

Karakum (Kara-Kum, Garagum, Qoraqum) (în traducere „Nisip Negru”) este un deșert în Asia Centrală și împreună cu Deșertul Kîzîlkum (în traducere „Nisip Roșu”) formează o mare parte din Bazinul Turan o câmpie care are suprafața de 1,8 milioane km². Ținutul Karakum se află la vest de cursul râului Amudaria și aparține în mare parte de Turkmenistan și numai marginea de nord de Uzbekistan. Karakum ocupă 90 % din suprafața Tukmenistanului, având o suprafață de 400.000 km². Este o regiune cu o climă continentală foarte aridă, care este traversată, în partea de sud, de canalul Karakum care are lungimea de 1445 km; construcția lui a început în anul 1950, el fiind conceput pentru irigarea regiunii. Date geografice Depresiunea Turan se întinde de la Câmpia Kazahă, în est, până la nord de Lacul Aral, până la sud de ținutul accidentat al lanțului muntos Kopet-Dagh, până la vest de Marea Caspică, iar la est de munții Pamir și Hindukuș. Imagini Legături externe Materiale media legate de Karakum la Wikimedia Commons
Karakum

Karakum, tudi Kara-Kum ali Gara-Gum (turkmensko Garagum), je puščava v Centralni Aziji. Ime je turškega izvora in pomeni Črni pesek in se nanaša na temno zemljo pod plastjo peska, ki pokriva večino puščave. Puščava meri 350.000 km² in zavzema približno 70 % površine Turkmenistana. Puščava je redko naseljena, saj ima samo enega prebivalca na 6,5 km². Redke so tudi padavine, ki se gibljejo od 70 do 150 mm na leto. Geografski položaj Puščava Karakum leži vzhodno od Kaspijskega jezera, južno od Aralskega jezera in jugozahodno od Amu Darje in puščave Kizil Kum. S krčenjem Aralskega jezera se je na jezerskem dnu pojavila puščava Aralski Karakum, ki ima trenutno površino približno 40.000 km². Višina Aralskega jezera je v zgodovini stalno nihala, sedanji znatni padec višine pa je povzročila gradnja velikih namakalnih sistemov v regiji. Višina Severnega Aralskega jezera trenutno raste, Južnega pa pada, kar povzroča širjenje puščave. Pesek Aralskega Karakuma je slan, sestavljen iz fino dispergiranih evaporitov in alkalnih mineralnih depozitov, izpranih iz namakanih polj. Vetrovi, ki pihajo v smeri vzhod-zahod nosijo puščavski prah vse do Antarktike, Grenlandije, Rusije in Norveške. Geologija V puščavi Karakum je goreč plinski krater Darvaza – Vrata pekla. V regiji so znatne zaloge nafte in naravnega plina. Hidrologija Na jugu se v puščavo izlivata reki Murgab in Tedžen/Hari, ki izvirata na jugu v gorovju Hindukuš. Obe reki sta vir vode za namakanje polj. Puščavo prečka namakalni kanal Karakum, drugi največji na svetu, po katerem voda iz Amu Darje priteka v južne dele puščave. Gradnja kanala se je začela leta 1954 in končala leta 1958. Kanal je dolg 1.375 km. Po njem steče 13-20 km³ vode letno. Voda, ki nenačrtovano izteka iz kanala, tvori ob njem jezera, ki dvigujejo nivo talne vode in povečujejo slanost zemlje. Arheologija Na zahodu Karakumu je pogorje Uli (Visoki) Balkan, v katerem so arheologi odkrili človeške ostanke iz kamene dobe. Gospodarstvo Oazi Mari in Tedžen sta znani po pridelavi bombaža. Transport Puščavo prečka Transkaspijska železniška proga. Sklici
Каракум

Каракум или Гарагум (“Црни песак”) (туркменски: Garagum, руски: Каракумы) је друга по величини пустиња у средњој Азији. Заузима око 70 процената или око 350.000 km², територије Туркменистана. Насељеност је веома ретка, с просечно једном особом на 4 km². Локација Каракум се простире источно од Каспијског језера, на северу до Аралског језера и до реке Аму Дарје и пустиње Кизил Кум на североистоку. Хидрографија Реке Мургаб и Теџен извиру у Хинду Куш планинама на југу и теку кроз пустињу док не пресуше, обезбеђујући тако воду за наводњавање. Пустињу пресеца највећи иригациони канал на свету, Каракум канал. Овај канал чија је изградња почела 1954. дуг је 1.375 km с протоком воде од 13-20 km³ годишње. Нажалост, истицање воде из канала створило је бројна језера и баре дуж канала, па је раст нивоа воде изазвао салинизацију земљишта. Привреда и природна богатства Оазе Мари и Теџен су познате по узгоју памука. Подручје је такође богато налазиштима нафте и природног гаса. Транспорт Кроз пустињу пролази транскаспијска железница. Види још Кизилкум