NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nene Hatun

Nene Hatun (1857- 22 mei 1955) was een Turkse volksheldin die een belangrijke rol speelde in de herinname van de vesting Aziziye in Erzurum tijdens de Russisch-Turkse Oorlog van 1877-1878. In de nacht van 8 op 9 november 1877 werd de vesting Aziziye in Erzurum door Russische en Armeense troepen aangevallen. De Russen en Armeniërs wisten het fort binnen te komen en 500 Turkse soldaten werden gevangengenomen. De volgende ochtend, na de oproep voor het ochtendgebed, werd er in Erzurum vanuit de minaretten aan de inwoners bericht dat Russische soldaten het fort Aziziye hadden veroverd. De bevolking pakte hierop geweren, voor zover de burgers die hadden, voor de rest bijlen en ander huisgereedschap, om vervolgens het fort te bestormen. De Russische soldaten schoten de eerste rij Turkse burgers dood, maar de Turken bleven doorlopen en braken de ijzeren deuren open. Er begon een waar gevecht; het fort werd heroverd door de Turkse burgers. Het goed uitgeruste Russische leger verloor 2300 soldaten, aan de Turkse kant overleden er 1000 burgers. Nene Hatun vertelde die dag als volgt: Op een nacht was mijn broer Hasan verwond teruggekomen van het slagveld. Aan de ene kant verzorgde ik zijn wonden, terwijl ik aan de andere kant mijn 3 maanden oude kind aan de borst had. Mijn broer overleed die nacht tussen mijn armen. Toen ik die ochtend het slechte nieuws vanuit de minaretten hoorde, kuste ik mijn broer op zijn voorhoofd, en pakte zijn geweer en andere wapens. We kwamen als een vloedgolf op fort Aziziye af. De vijand doodde roekeloos. Hij had goede wapens, en wij hadden ons geloof. Ik liep voorwaarts en mengde mij tussen de Dadassen. Mijn bijl ging onafgebroken heen en weer.
Nene Hatun

Nene Hatun (ur. 1857 w Erzurum, zm. 22 maja 1955 tamże) – turecka bohaterka narodowa, ochotniczka walcząca w obronie fortu Aziziye przeciwko wojskom rosyjskim w czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878). Życiorys Córka Hüseyina i Zelihy. Urodziła się na przedmieściach Erzurum, we wsi Aziziye, sąsiadującej z fortyfikacjami broniącymi miasta. W czasie ataku wojsk rosyjskich na fort Aziziye (7 listopada 1877) ciężko ranny został brat Nene, Hasan i wkrótce zmarł z powodu odniesionych ran. Dwa dni później fort został zajęty przez wojska rosyjskie. Kiedy wieści o zajęciu fortu przez wroga dotarły do domu, Nene złożyła przysięgę, że pomści śmierć brata. Zostawiła w domu dwoje małych dzieci i uzbrojona w karabin swojego brata oraz siekierę przyłączyła się do kontrataku tureckiego na utracony fort. Większość atakujących stanowili miejscowi chłopi, uzbrojeni w siekiery i narzędzia rolnicze. W ataku zginęło ponad tysiąc Turków, ale pozostali wdarli się do fortu, wyłamując metalowe drzwi. W walce wręcz zginęła większość załogi rosyjskiej. Na pobojowisku znaleziono ranną i nieprzytomną Nene Hatun, która trzymała w rękach zakrwawioną siekierę. Po wyleczeniu powróciła do rodzinnej wsi, gdzie mieszkała do końca swojego życia. W 1878 straciła męża, a jeden z jej synów zginął w czasie I wojny światowej. Od lat 20. XX w. żyła w skrajnej nędzy, korzystając ze wsparcia lokalnej społeczności. W 1952 została doceniona przez władze tureckie jako ostatnia żyjąca uczestniczka wojny z Rosją w latach 1877-1878. stając się gościem honorowym uroczystości odsłonięcia pomnika ku czci ofiar bitwy o Aziziye. Odwiedził ją wtedy gen. Nurettin Baransel, ówczesny dowódca 3 armii tureckiej, który nazwał ją "matką 3 armii". Od 1955 nosiła tytuł Matki Matek, dla uczczenia jej heroizmu w wojnie. Zmarła na zapalenie płuc i została pochowana na cmentarzu męczenników przy forcie, o który walczyła. Pamięć W 1955 doczesne szczątki Nene Hatun spoczęły w okazałym grobowcu, opatrzonym inskrypcją przedstawiającą jej heroiczne czyny. W 1997 w Erzurum postawiono mierzący 2.5 m pomnik, przedstawiający postać kobiecą z karabinem w ręku, przepasaną pasem amunicyjnym. Druga wersja pomnika tureckiej bohaterki, odsłoniętego w 2000 przedstawia dwie postacie - mężczyznę i kobietę, przy czym kobieta niesie w ręku sztandar. Pomnik Nene Hatun odsłonięto także w Stambule. Jej postaci poświęcono dwa filmy fabularne. Pierwszy z nich – Gazi Kadın (Kobieta weteran) w reż. Osmana Sedena miał swoją premierę w 1973, a kolejny – Nene Hatun: Aziziye (reż. Avni Kütükoğlu) w 2010. Historię Nene Hatun przedstawiały także cztery filmy dokumentalne. Przypisy
Нене-хатун

Нене-хатун (тур. Nene Hatun, после принятия в 1934 году закона о фамилиях взяла фамилию Кыркгёз; 1857 — 22 мая 1955) — героиня Турции, которая в возрасте двадцати лет проявила храбрость во время оккупации форта Азизие в Эрзуруме русскими войсками в начале русско-турецкой войны 1877—1878 годов. Последние дни своей жизни была известна, как «Мать Третьей Армии». После избрания в 1955 году «Матерью Года» скончалась от воспаления легких 22 мая 1955 года в Эрзуруме. Подвиг В ночь с 7 на 8 ноября 1877 года крупная партизанская группа из двух прилежащих армянских сел скрытно подобралась к знаменитому бастиону деревни Азизие, что около Эрзурума. Защищавшая бастион небольшая группа солдат спала. Их застали в постелях и перебили спящих саблями. Подошедшие затем русские войска, не встретив никакого сопротивления, заняли бастион. Спасшийся после этого нападения раненый турецкий солдат бегом достиг Эрзурума и сообщил о захвате Азизие. С минаретов вместо утреннего Азана (призыва на молитву) стали слышаться крики «Московиты вошли в Азизие». Жители Эрзурума собрали народное ополчение и выдвинулись в форт. Население было вооружено в основном косами, мотыгами, лопатами и дубинами. Среди жителей города, отправившихся в Азизие, была Нене-хатун, у которой при захвате форта смертельно ранили родного брата: того самого солдата, который оповестил жителей города о захвате форта Азизие. Она оставила своего трёхмесячного ребенка со словами: «Тебя подарил мне Аллах, и я тебя препоручаю Аллаху». Затем она склонилась к постели брата. Поцеловав в его лоб, произнесла: «Я убью тех, кто убил тебя». Взяла топорик со стола и выбежала на улицу, слившись с толпой, отправилась в форт Азизие. Получила известность после того, как в 1937 году журналист Исмаил Хабиб Севюк написал книгу о её подвиге. Она, при встрече с командующим силами НАТО, который посетил её за год до её смерти, сказала: «Я сделала то, что требовалось. Сегодня, если потребуется, я сделаю то же самое!» . В культуре Нене-хатун является главной героиней турецкого фильма 1973 года «Gazi Kadın / Nene Hatun». В 2010 году был выпущен одноимённый фильм о жизни Нене-хатун. Примечания Ссылки Nene Hatun biography Архивная копия от 22 сентября 2012 на Wayback Machine Биография biyografi.net Архивная копия от 22 сентября 2012 на Wayback Machine Türk Yiğitleri Akşam Gazetesi’nin Nene Hatun ile ilgili haberi
Borçkská přehradní nádrž

Borçkská přehradní nádrž (turecky Borçka Barajı) je postavena na řece Čoroch v provincii Artvin v Černomořském regionu Turecka. Hlavním úkolem je výroba elektrické energie, instalovaný výkon je 300 MW. Druhotným účelem je ochrana proti vysokému stavu vody. Výstavba začala roku 1999 a zprovozněna byla roku 2006. Kvůli výstavbě byla přeložena silnice mezi městy Borçka a Artvin. Související články Muratlijská přehradní nádrž – sousední přehradní nádrž po proudu Čorochu, v provozu Derinerova přehradní nádrž – sousední přehradní nádrž proti proudu Čorochu, ve stavbě Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Borçka-Talsperre na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Borçkská přehradní nádrž na Wikimedia Commons
Borçka-Talsperre

Die Borçka-Talsperre befindet sich in der Provinz Artvin im Nordosten der Türkei. Sie wurde vom Amt für Wasserwirtschaft (DSI) für die Stromgewinnung und den Hochwasserschutz südlich der Stadt Borçka gebaut. Die Talsperre ist eine von vielen am Çoruh-Fluss. Die installierte Leistung zweier 150 MW-Francis-Turbinen soll zu einer jährlichen Stromproduktion von 1039 GWh führen. Der Bau wurde als ein Joint Venture von Yüksel Constructions, Temelsu und Strabag durchgeführt. Für den Bau musste die Straße zwischen Borçka und Artvin verlegt werden. Flussaufwärts befindet sich die Deriner-Talsperre, flussabwärts die Muratlı-Talsperre. Siehe auch Liste von Wasserkraftwerken in der Türkei Liste von Talsperren der Welt (Türkei) Weblinks Einzelnachweise
Borçka Dam

Borçka Dam (Turkish: Borçka Barajı) is a dam on the Çoruh River 1.5 km (0.93 mi) south-east of Borçka (on the border with Georgia.) in Artvin Province, Turkey. It was built between 1999 and 2006. See also Muratlı Dam – downstream Deriner Dam – upstream List of dams and reservoirs in Turkey References
Barrage de Borçka

Le barrage de Borçka est un barrage situé dans la province d'Artvin en Turquie sur le fleuve de Çoruh (Çoruh Nehri). Notes et références (tr) « Borçka Barajı », sur Agence gouvernementale turque des travaux hydrauliques (DSİ) Portail des énergies renouvelables Portail de la Turquie Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des lacs et cours d'eau Portail des barrages
ГЕС Borçka

ГЕС Borçka — гідроелектростанція на північному сході Туреччини. Знаходячись між ГЕС Дерінер (вище по течії) та ГЕС Муратлі, входить до складу каскаду на річці Чорох, яка впадає до Чорного моря біля грузинського міста Батумі. В межах проекту річку перекрили земляною греблею висотою 146 метрів (від фундаменту, висота від дна річки – 86 метрів) та довжиною 728 метрів, яка потребувала 8 млн м3 матеріалу (крім того, під час будівництва провели екскавацію 11 млн м3 породи та використали 0,5 млн м3 бетону). Вона утримує водосховище з площею поверхні 10,8 км2 та об’ємом 418 млн м3 (корисний об’єм 151 млн м3), в якому припустиме коливання рівня у операційному режимі між позначками 170 та 185 метрів НРМ. У пригреблевому машинному залі встановили дві турбіни типу Френсіс потужністю по 150 МВт, які при напорі у 89 метрів повинні забезпечувати виробництво 1039 млн кВт-год електроенергії на рік. Примітки
Церковь Святого Николая (Константинополь)

Церковь Святого Николая — небольшой храм (22,6 × 7,22 м), построенный на склоне шестого холма Константинополя, по-видимому, во время правления Палеологов. Это единственный поздневизантийский храм, воспроизводящий форму раннехристианских базилик. Впервые упоминается в 1475 году, когда турки отдали его в распоряжение переселённых из Кафы генуэзцев и армян. В 1630 году султан Мурад IV отобрал здание у монахов-доминиканцев и устроил в нём «мечеть-кафариотов» (Кефели-джами), предварительно пристроив к ней минарет.
Yortanlı-Talsperre

Die Yortanlı-Talsperre ist eine Talsperre am Yortanlı Deresi, einem rechten Nebenfluss des Bakırçay, in der westtürkischen Provinz İzmir. Der Yortanlı-Staudamm ist 52,5 Meter hoch und 710 Meter lang. Er ist ein Teil eines größeren Wasserversorgungssystems. Mit der Talsperre sollen 70 Quadratkilometer Ackerland bewässert werden. Das Projekt der staatlichen türkischen Wasserbauverwaltung stammt aus dem Jahr 1993. 2005 sollte die Flutung zuerst stattfinden, wurde aber zunächst verschoben. Seit Dezember 2010 ist der Stausee aber gefüllt. Beim Einstau des Stausees wurde die antike Stätte Allianoi überflutet, eine archäologische Fundstätte, von der bisher erst 20 Prozent ausgegraben wurde. Etwa einen Kilometer östlich des Yortanlı-Staudamms entstand zur gleichen Zeit die Çaltıkoru-Talsperre. Siehe auch Liste der größten Talsperren der Erde Liste der größten Stauseen der Erde Liste der größten Wasserkraftwerke der Erde Liste von Talsperren der Welt Weblinks Yortanlı-Talsperre. In: Structurae Erneut wertvolle antike Stätte durch Damm gefährdet, 30. Januar 2007 (Pressetext.com) Foto bei Panoramio (Memento vom 17. Oktober 2016 im Internet Archive) Yortanlı Dam To Flood Turkey’s Ancient City Alliaoni, 30. August 2010 (GreenProphet.com, englisch) Allianoi ist unter Wasser (Memento vom 28. März 2016 im Internet Archive; ursprüngliche Veröffentlichung 22. Februar 2011) Einzelnachweise
Муратлъ (околия)

Околия Муратлъ (на турски: Muratlı ilçesi) е околия, разположена във вилает Родосто, Турция. Общата ѝ площ е 398,2 км2. Според оценки на Статистическия институт на Турция през 2022 г. населението на околията е 30 067 души. Административен център е град Муратлъ. Източници
Hadrianus temploma (Epheszosz)

Hadrianus temploma az epheszoszi romvárosban áll. A romokat osztrák régészek tárták fel 1956-ban, és ők állították helyre az épületet ma látható formájában a következő két évben. Története Az épületet egy helyi előkelőség, Poplius Vedius Antoninus Sabinus építtette Hadrianus római császár, Artemisz és az epheszoszi démosz tiszteletére 138 előtt. Az épület egyetlen helyisége, a szentély 7,5 méter hosszú és 5 méter széles, egykor dongaboltozat fedte. A szentélybe egy timpanonnal díszített ajtón lehet bejutni. A félkör alakú timpanonon egy faragott női fej, a feltételezések szerint Medusa ábrázolása, valamint akantuszlevelek láthatók. A bejáratot oszlopcsarnok választja el az előtte futó utcától. A faragott párkányzatot két korinthoszi oszlop és két másik szögletes pilon tartja. Az íves oromzatra Tükhé domborművét faragták. 262-ben a földrengés megrongálta az épületet. Az ezt követő felújítás során szobrokat állítottak az oszlopok elé, amelyeknek csak a talapzata maradt fenn. A vésetekből tudni, hogy a szobrok négy császárt – Diocletianust, Maximianust, I. Constantinust és Galeriust – ábrázoltak. Az előcsarnokot a 4. században a város alapítását megjelenítő márványfrízekkel díszítették. A domborműveken látható a vadkant megölő Androklosz, Dionüszosz és az amazonok, valamint Apollón, Pallasz Athéné, Androklész és Héraklész. A romokon ma csak másolatuk látható, az eredeti domborművek a epheszoszi múzeumban vannak. A kutatók között vita van arról, hogy az épületet valóban Hadrianus templomaként használták-e az ókori epheszosziak. Egyes vélekedések szerint túl kicsi ahhoz, hogy egy császár előtt tisztelegjenek vele. Jegyzetek Források ↑ Following Hadrian: The Temple of Hadrian at Ephesus, Ionia (Turkey). Following Hadrian. 2015. Hozzáférés: 2022. szeptember 25.. ↑ Ephesus: Temple of Hadrian. Ephesus.us. Hozzáférés: 2022. szeptember 25..
Tempio di Adriano (Efeso)

Il tempio di Adriano è un piccolo tempio romano di Efeso situato sulla via dei Cureti, nella parte occidentale dell'attuale Turchia, dedicato all'imperatore Adriano nel 138 da Publio Quintilio. Il tempio è del tipo prostilo, con un pronao tetrastilo (a quattro sostegni) riccamente decorato che precede una piccola cella spoglia. I quattro sostegni della facciata sono costituiti da due colonne centrali e da due pilastri laterali, di ordine corinzio. La trabeazione al di sopra dello spazio centrale tra le due colonne si incurva a formare un ampio arco, decorato al centro da un busto della dea Tyche, che occupa lo spazio del soprastante frontone triangolare, oggi mancante. Sui lati la trabeazione si appoggia a due pilastri laterali addossati alla facciata della cella e non continua sulle pareti di essa. La facciata della cella, dietro le colonne del pronao è invece riccamente decorata: sopra l'ampia porta, una lunetta reca una figura femminile emergente da una ricca decorazione vegetale, identificata con Medusa. Ai lati della porta e sulle pareti interne del pronao si trova un fregio scolpito (gli originali sono nel Museo, mentre sul tempio ne sono state collocate delle copie). Ne sono conservati quattro blocchi: nei primi tre blocchi a partire da sinistra vi si trovano una serie di divinità, Androclo, mitico fondatore della città, mentre caccia il cinghiale e Dioniso con le Amazzoni. Il quarto blocco si riferisce probabilmente ad un restauro successivo e raffigura immagini di divinità e personaggi della famiglia imperiale dell'imperatore Teodosio I. Davanti alle colonne della facciata sono presenti dei piedistalli per statue, aggiunti successivamente, con dediche agli imperatori della Tetrarchia. Note Bibliografia S. Erdemgil, Efeso, Net Turistik Yayinlar, Selçuk 1986 (traduzione italiana ISBN 975-479-021-3), p.72. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su tempio di Adriano a Efeso Collegamenti esterni (EN) Il tempio di Adriano ad Efeso Scheda sul sito RomanHideout.com
Tempel van Hadrianus (Efeze)

De Tempel van Hadrianus, is een tempel in de historische stad Efeze, en niet te verwarren met de Tempel van Hadrianus in Rome. In de eerste helft van de tweede eeuw werd deze tempel, ter ere van keizer Hadrianus neergezet. Een brand maakte het nodig de tempel in de vierde eeuw te restaureren. Theodosius gaf opdracht voor deze restauratie ter ere van zijn vader, generaal Theodosius, die onschuldig opgehangen was. Bijzonder zijn de vier reliëfs, waarvan de originelen nu in het museum in Selçuk hangen, die onder andere het stichtingsverhaal van Efeze uitbeelden. In de cella, het binnenste kamertje, stond eertijds een beeld van Hadrianus. Op de helling achter de tempel liggen onder aarde de huizen van rijke burgers.
Estadi Atatürk d'Esmirna

L'Estadi Atatürk d'Esmirna (turc: İzmir Atatürk Stadyumu) és un estadi esportiu de la ciutat d'Esmirna, Turquia. Duu el nom del dirigent turc Mustafa Kemal Atatürk. És usat per la pràctica del futbol i de l'atletisme. Té una capacitat per a 51.295 people. Va ser inaugurat l'octubre de 1971, i remodelat el 2005. És la seu dels clubs Altay SK i Karşıyaka SK. Va ser seu dels Jocs Mediterranis de 1971, dels Jocs Islàmics i de 1980 de l'Universiada de 2005. Referències
İzmir Atatürk Stadı

Das İzmir Atatürk Stadı (oder auch İzmir Atatürk Stadyumu) ist ein Fußballstadion in der südwesttürkischen Metropole Izmir. Die Anlage ist mit einer Kapazität von 51.295 Plätzen das drittgrößte Stadion des Landes. Geschichte 1964 wurde die Spielstätte fertiggestellt und nach dem Gründer der Türkischen Republik Mustafa Kemal Atatürk benannt. Die frühere Heimstätte des Fußballvereins Göztepe Izmir hatte ursprünglich eine Kapazität von 80.000 Zuschauern und war am 16. Mai 1981, beim Aufeinandertreffen im Stadtderby zwischen Göztepe Izmir und Karşıyaka SK zum ersten Mal ausverkauft. 1985 wurde das Stadion renoviert. Es hatte von da an mehr Sitzplätze und eine Kapazität von 63.000 Plätzen. Von 2005 bis zum Herbst 2006 wurde das Stadion abermals renoviert. Die Zuschauerkapazität beträgt nun 51.295 Sitzplätze. Weblinks stadionwelt.de: Bildergalerie
İzmir Atatürk Stadium

İzmir Atatürk Stadium (Turkish: İzmir Atatürk Stadyumu) is a multi-purpose stadium in İzmir, Turkey. It was named after the Turkish statesman Mustafa Kemal Atatürk. It is currently used mostly for football matches and occasionally for track and field events. The stadium holds 51,295 people. It was opened in October 1971, and most recently refurbished in 2005. İzmir football teams Altay S.K. and Karşıyaka S.K. occasionally use the stadium for high attendance matches. İzmir Atatürk Stadium's running track has ten lanes. The stadium hosted the 1971 Mediterranean Games, the Islamic Games in 1980 and the 2005 Summer Universiade. The stadium also hosted the Fortis Turkey Cup Final in 2009 in which Beşiktaş beat Fenerbahçe 4-2 to win the cup for the 8th time. Izmir Atatürk Stadium hosted a concert on September 9, 1986, featuring Sandra, C.C. Catch, Bad Boys Blue, Iva Zanicchi, Ricchi e Poveri, Caroline Verdi, MFÖ, and Grup Gündoğarken, organized to raise funds for African countries struggling with hunger and drought. American singer Michael Jackson planned to perform at the stadium on October 7, 1992 on his Dangerous World Tour, but this show was cancelled due to illness. Records A. ^ The official attendance was reported as 67,696, but the actual figure is believed to be anywhere between 80,000 and 85,000. References External links Venue information Google map of İzmir Atatürk Stadium
Estadio İzmir Atatürk

El Estadio İzmir Atatürk (en turco: İzmir Atatürk Stadyumu) es un estadio multiusos de Esmirna, Turquía.​ Fue inaugurado en 1971 y tiene una capacidad para 51.295 espectadores sentados, siendo el estadio en el que disputaba sus partidos el Göztepe SK, Altınordu FK y Karşıyaka SK. El estadio construido en 1964​ y remodelado en 2005, lleva homenajea el nombre del político turco Mustafa Kemal Atatürk. Actualmente, solo Karşıyaka SK disputa regularmente sus partidos oficiales en el lugar. El estadio albergó los Juegos Mediterráneos de 1971 y las Universiadas de 2005, además de la final de la copa turca de fútbol que ganó el Beşiktaş al Fenerbahçe por 4-2. Historia Inaugurado oficialmente el 4 de septiembre de 1971 con el derbi local jugado entre Altay SK y Göztepe que terminó con empate sin goles en un partido válido por la Primera División turca, fue el estadio con mayor capacidad en Turquía hasta principios de la década de 2000, cuando el moderno Estadio Olímpico Atatürk fue inaugurado en 2002. Durante este período, los aficionados turcos formaron una fuerte relación afectiva con el estadio, ya que fue desde 1971 hasta 2009 la sede de la Selección de fútbol de Turquía, donde disputó sus partidos amistosos y oficiales de competencias continentales, habiendo sido muy pocas veces derrotada por otros equipos, lo que le valió el honroso apodo de Fortaleza Invicta. Con el traslado de los partidos de la selección turca al moderno Estadio Olímpico Atatürk, el estadio pasó a albergar únicamente partidos importantes disputados por clubes locales (Altay, Göztepe, Karşıyaka e Izmirspor) en competiciones nacionales, habiendo albergado varios partidos de la Primera División turca y de la Copa de Turquía. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Turquía Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estadio İzmir Atatürk. Venue information Google map of İzmir Atatürk Stadium
Stade Atatürk d'Izmir

Le stade İzmir Atatürk est un stade olympique se situant à İzmir en Turquie. Histoire Il a été construit pour les Jeux méditerranéens de 1971. Il est aussi le troisième plus grand stade de Turquie avec une capacité de 51 295 places. Le Stade İzmir Atatürk est le plus grand stade de Turquie ayant 8 000 m² d’emplacement pour l’athlétisme. 85 000 personnes ont assisté à la rencontre entre Karşiyaka et Göztepe[Quand ?], ce qui constitue un record mondial d'affluence pour une division autre que la première[réf. nécessaire]. Il a été restauré en 2005 pour les jeux Universiade d'été 2005. Le stade est utilisé par Göztepe, Karşiyaka SK, Altay, Izmirspor selon les disponibilités. Notes et références Sources Voir aussi Articles connexes Göztepe Karşiyaka SK Altay Izmirspor Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail de la Turquie
İzmir Atatürkstadion

Het İzmir Atatürkstadion (Turks: İzmir Atatürk Stadyumu) is een Turks voetbal- en atletiekstadion in İzmir. Zoals vele (voetbal)stadions in Turkije is ook dit stadion vernoemd naar de grondlegger van het moderne Turkije: Mustafa Kemal Atatürk. Het stadion had bij de opening in 1964 een capaciteit van 63.000 plaatsen en was daarmee na het Atatürk Olympisch Stadion te Istanboel het grootste stadion van Turkije. Om veiligheidsredenen is de capaciteit teruggeschroefd naar 51.337 en daarmee is het tegenwoordig het op twee na grootste stadion van Turkije. De reden voor het bouwen van het stadion waren de Middellandse Zeespelen 1971. İzmir was gaststad van deze Spelen. Het stadion heeft geen vaste bespeler, maar wordt momenteel gebruikt door voetbalclubs Altay SK, Karşıyaka SK en İzmirspor.