NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museo de Mosaicos de Zeugma

El Museo de Mosaicos de Zeugma, en la ciudad de Gaziantep, Turquía, es el museo de mosaicos más grande del mundo, dispuestos en un área de 2.464 m².​ Desplazó en el ranking al Museo del Bardo, en Túnez. Fue abierto al público el 9 de septiembre de 2011. Los mosaicos romanos del museo están centrados en la antigua ciudad de Zeugma y las localidades de alrededor. Zeugma fue fundada por el general del ejército de Alejandro Magno, Seleuco Nicátor, en ambas orillas del río Éufrates. Por encontrarse en la Ruta de la Seda, fue una ciudad próspera, que llegó a alcanzar en su esplendor, entre 70 000 y 80 000 habitantes, por lo que se han encontrado importantes restos artísticos en la zona, como los mosaicos, que se mantuvieron relativamente desconocidos hasta alrededores del año 2000, cuando empezaron a aparecer piezas arqueológicas vandalizadas en museos y colecciones privadas y había planes para la construcción de una nueva presa en el río que provocaría que muchas áreas de Zeugma quedaran inundadas.​ Campañas de excavaciones se han sucedido con intensidad, aunque un gran número de mosaicos están todavía por descubrir, y equipos de arqueólogos continúan sus investigaciones.​ El complejo del museo se asienta en una parcela de 40.000 m², de los que 30.000 están cubiertos. También expone esculturas, objetos funerarios, columnas, fuentes o pinturas parietales que cubren hasta 150 m². Galería de mosaicos Véase también Museo Arqueológico de Gaziantep Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo de Mosaicos de Zeugma.
Musée de Zeugma

Le musée de Zeugma (en turc : Zeugma Mozaik Müzesi) est un musée archéologique situé à Gaziantep en Turquie. Il est consacré aux mosaïques et aux objets du site archéologique de la cité antique de Zeugma. C'est le plus grand musée de mosaïques au monde. Histoire Les fouilles de Zeugma, menées par une mission archéologique franco-turque, commencent en 1995, lorsque la Turquie annonce le début de la construction du barrage de Birecik, qui de fait a en grande partie submergé la cité antique depuis sa mise en service en 2000. Des trésors de l'époque hellénistique et romaine, dont des mosaïques et peintures murales, ont été découverts. Le musée de Zeugma, dont la construction, commencée en 2008, a été finalisée en 2010, a été inauguré le 9 septembre 2011, rassemblant pour base les œuvres du Musée archéologique de Gaziantep. Ce musée, avec sa superficie totale de 30 000 m2, devient ainsi le plus grand musée de mosaïques au monde, devant le Musée national du Bardo de Tunis. Galerie Notes et références Voir aussi Musée archéologique de Gaziantep Portail des musées Portail de l’archéologie Portail de la Turquie
Zeugmai Mozaikmúzeum

A Zeugmai Mozaikmúzeum Törökország Gaziantep városában található. Ez a világ legnagyobb mozaikmúzeuma, összesen 1700 m² mozaik található benne. 2011. szeptember 9-én nyílt meg. A múzeum főként a Zeugma nevű ókori város mozaikjaira összpontosít. A várost a feltételezések szerint Nagy Sándor egyik tábornoka alapította. A műkincsek, köztük a mozaikok nagyrészt ismeretlenek maradtak egészen 2000-ig, mikor az innen származó tárgyak megjelentek a múzeumokban, az Eufrátesz folyón tervezett új gátak pedig azzal fenyegettek, hogy az ókori város nagy része örökre a víz alá kerül. A mozaikok egy nagy része még mindig feltáratlan, és a kutatók tovább dolgoznak rajta. A 836 m²-es múzeum, amelynek kiállítótere 700 m², megdöntötte a korábban a világ legnagyobb mozaikmúzeumaként ismert tuniszi Bardo Nemzeti Múzeum rekordját. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Zeugma Mosaic Museum című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Külső hivatkozások Hivatalos oldal Több mint 500 kép a mozaikokról, galériákba rendszerezve
Zeugma Mozaïekmuseum

Het Zeugma Mozaïekmuseum (Turks: Zeugma Mozaik Müzesi) te Gaziantep herbergt een zeer uitgebreide verzameling mozaïeken en andere kunstvoorwerpen uit Zeugma. Voorgeschiedenis: een race tegen de tijd Grote delen van de antieke garnizoensstad Zeugma zijn in 2000 verzwonden onder het Birecik-stuwmeer. Na alarmerende berichten in de pers, kwam er een campagne op gang om te redden wat er te redden viel. Dankzij de financiële inbreng van het Packard Humanities Institute en een petitie van Turkse archeologen en architecten, konden op vijf maanden tijd talloze mozaïeken worden verwijderd in barre omstandigheden. Beslist werd om ze in een gloednieuw museum onder te brengen. De achterblijvende resten werden onder een beschermende zandlaag bedolven. Gebouw De drie eenheden van het U-vormige museumcomplex zijn gelegen op een terrein van 40.000 m², waarvan 30.000 bebouwd (inclusief de overdekte binnenkoer). Hier waren vroeger de Tekelfabrieken, waar een staatsconcessie alcohol en sigaretten produceerde. De tentoonstellingsruimte beslaat ruim 7.000 m². Ze is opengesteld voor het publiek op 9 september 2011. Collectie De focus van het museum ligt op de meer dan 1.700 m² hellenistische mozaïeken. Ondanks grootschalige plunderingen van de archeologische site, was wat overbleef nog meer dan voldoende om de grootste collectie antieke mozaïeken ter wereld bijeen te brengen. Met lichteffecten worden de geplunderde delen ingevuld. De mozaïeken worden zoveel mogelijk getoond in hun oorspronkelijke context, namelijk villa's langs de Eufraat. Deze zijn partieel gereconstrueerd in het museum. Voorts zijn er 150 m² fresco's, bronzen en marmeren standbeelden, stenen reliëfs, vier fonteinen, zuilen, enz. te bezichtigen. Andere artefacten uit Zeugma zijn ondergebracht in het Archeologisch museum van Gaziantep, dat de befaamde mozaïek van het "zigeunermeisje" evenwel heeft moeten afstaan aan de nieuwe instelling. Zie ook Zeugma (stad) Literatuur Mehmet Önal, Mosaics of Zeugma, 2002. ISBN 975719994X Externe links (en) Officiële website (en) The Zeugma Mosaics: Gaziantep's Crowning Glory Foto's van de museumcollectie Voetnoten
Mesquita de Zeyrek

La mesquita de Zeyrek (en turc: Molla Zeyrek Camii), anteriorment monestir del Pantocràtor (Pantokrator Manastırı), és una mesquita situada a Istanbul i consistent en dues antigues esglésies i una capella ortodoxes. És l'exemple més típic de l'arquitectura del període romà d'Orient intermedi de Constantinoble i, després de Santa Sofia, l'edifici religiós més gran construït pels romans d'Orient que encara es manté dempeus a la ciutat d'Istanbul. El complex es troba al districte de Fatih (un dels més grans de la ciutat), al barri pobre i popular de Zeyrek, menys d'1 km al sud-est de la mesquita Eski Imaret. El monestir fou fundat per l'emperador Joan II Comnè, que posteriorment hi seria enterrat. Referències Bibliografia Harris, J. Byzantium and the Crusades (en anglès). 2a edició. Bloomsbury, 2014. ISBN 978-1-7809-3736-6. Marcos Hierro, E. La Dama de Bizanci. Un enigma en la nissaga de Jaume I. Edicions Universitat Barcelona, 2013. ISBN 978-84-475-3642-9.
Meczet Zeyrek

Meczet Zeyrek (tur. Molla Zeyrek Camii) – meczet w Stambule w Turcji. Przed zdobyciem miasta przez Turków znajdował się tu Klasztor Chrystusa Pantokratora. Historia Klasztor został ufundowany przez cesarza Jana II Komnena i jego żonę Irenę w XII w. Architektem był Nikifor. Zbudował on na trzecim z siedmiu wzgórz Konstantynopola dwa kościoły, połączone pośrodku kaplicą grobową. Pochowano tam, poza licznymi bizantyjskimi dygnitarzami, cesarza Jana II razem z żoną – Ireną, Cesarzową Bertę z Sulzbach (która również przyjęła imię Irena, będąc żoną Manuela I Komnena) oraz cesarza Jana V Paleologa. Wokół powstały: biblioteka, szpital, przytułek dla starców, zakład dla umysłowo chorych, cele klasztorne. Pierwszy powstał kościół południowy, zwany Kościołem Chrystusa Pantokratora. Następnie zbudowano drugi kościół pod wezwaniem Theotokos Eleousa – Matki Bożej Litościwej i połączono je kaplicą grobową pod wezwaniem Archanioła Michała. Kościoły mają sklepienia krzyżowe, apsydy są siedmioboczne. Kościół południowy posiada dwie kopuły, kościół północny jedną. Kościół południowy posiada również matroneum (galerię dla kobiet). W oknach były wstawione witraże z wizerunkami świętych, nie zachowały się jednak do dzisiaj. Po zajęciu Konstantynopola przez łacinników w 1204 kompleks zabudowań przekazano duchownym z Wenecji. Klasztor był również używany jako pałac cesarski przez ostatniego cesarza łacińskiego – Baldwina II. Po odzyskaniu miasta przez Paleologów do klasztoru powrócili mnisi greccy. Najbardziej znanym spośród nich był Gennadiusz II Scholar, który opuścił klasztor Chrystusa Pantokratora aby zostać pierwszym Ekumenicznym Patriarchą Konstantynopola po zdobyciu miasta przez Turków. Po upadku Konstantynopola, klasztor zmieniono na meczet i nazwano go imieniem nauczyciela Molla Zeyrek Mehmed Efendiego, uczącego w pobliskiej medresie. W połowie XVIII w. kościół odrestaurowano po pożarze. W 1934 spaliła się biblioteka przyklasztorna. W ostatnich latach, ze względu na bardzo zły stan techniczny, dawny klasztor wpisano na listę najbardziej zagrożonych zabytków prowadzoną przez UNESCO. Dzięki temu obecnie prowadzone są gruntowne prace remontowe, mające zabezpieczyć i odrestaurować świątynię. Przypisy Bibliografia Stambuł, Istanbul 2002. Opis klasztoru zamieszczony na stronie www.archnet.org. archnet.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-01-23)]. (ang.)
Монастырь Пантократора

Мечеть Зайрек (Зайрек-джами, тур. Molla Zeyrek Camii) — представляет собой второй по величине (после собора Святой Софии) памятник византийского зодчества, сохранившийся от Константинополя. Начиная с 1118 года византийская императрица Ирина Комнина строила недалеко от храма Святых Апостолов монастырский комплекс (церковь, библиотека, странноприимница с больницей, дом призрения для стариков и психиатрическая лечебница) в честь Христа Пантократора. После её смерти в 1124 году строительство продолжил император Иоанн II (в память побед, одержанных им над врагами), который возвёл несколько к северу церковь в честь иконы Богоматери Милостивой и соединил её (не позднее 1136 года) с монастырём крытым переходом с часовней Михаила Архангела. Монастырь был окружён высокой стеной с двумя воротами. Кафоликон монастыря был посвящён Софии Премудрости Божией. Оба венценосных ктитора были погребены в часовне, так же как и император Иоанн V из династии Палеологов. С установлением Латинской империи монастырь Пантократора перешёл в руки венецианского клира, который поместил в соборном храме знаменитую икону Одигитрии. Император Балдуин II устроил здесь свой дворец. После изгнания латинян из города в монастырь вернулась православная жизнь, а один из здешних монахов был избран патриархом под именем Геннадия Схолария сразу после взятия города турками. Он не смог предотвратить превращения в 1471 году монастыря в мечеть, получившую позже название в память о Зайреке — мудреце из соседнего медресе. К концу XX века древние здания пришли в такой упадок, что ЮНЕСКО занесло их в список объектов Всемирного наследия, которым грозит уничтожение. В 2009 году турецкие власти приступили к масштабной реставрации, которая была завершена в 2019 году. Настоятели монастыря Иосиф Агиоглицерит (возможно ок. 1136-ок. 1154) Феодосий де Виллардуэн (ок. 1261—1265) Макарий Макрис (ок. 1420—1431) Геронтий (возможно 1431—1453) Примечания Литература Пандократорский монастырь // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Монастир Пактократор (Константинополь)

Мечеть Зайрек (тур. Molla Zeyrek Camii) — другий за величиною (після собору Святої Софії) пам'ятник візантійського зодчества, що зберігся від Константинополя. Починаючи з 1118 візантійська імператриця Ірина Комніна будувала недалеко від храму Святих Апостолів монастирський комплекс (церква, бібліотека, дивноприймниця з лікарнею, будинок піклування для старих і психіатрична лікарня) на честь Христа Пантократора. Після її смерті в 1124 будівництво продовжив імператор Іоанн II (на згадку про перемоги, здобуті ним над ворогами), який звів трохи на північ церкву на честь ікони Богоматері Милостивої і поєднав її (не пізніше 1136) з монастирем критим переходом з годинником. Монастир був оточений високою стіною із двома воротами. Кафолікон монастиря був присвячений Софії Премудрості Божої. Обидва вінценосні ктитори були поховані в каплиці, так само як і імператор Іоанн V з династії Палеологів. Із встановленням Латинської імперії монастир Пантократора перейшов до рук венеційського кліру, який помістив у соборному храмі знамениту ікону Одигітрії. Імператор Балдуїн II влаштував тут свій палац. Після вигнання латинян із міста до монастиря повернулося православне життя, а одного із тутешніх ченців обрано патріархом під ім'ям Геннадія Схоларія відразу після взяття міста османами. Він не зміг запобігти перетворенню в 1471 монастиря на мечеть, яка пізніше отримала назву на згадку про Зайрека — мудреця з сусіднього медресе. Мозаїки та фрески існували до пожежі, що відбулась в кінці 18 століття. Про них згадували мандрівники, зазначаючи про те, що всі обличчя святих на них знищені турками які відкрили мечеть в будівлі монастиря. До кінця XX століття стародавні будівлі занепали, що ЮНЕСКО занесло їх до списку об'єктів Світової спадщини, яким загрожує знищення. У 2009 турецька влада приступила до масштабної реставрації, яка була завершена в 2019. Настоятелі монастиря Йосип Агіогліцерит (можливо бл. 1136 — бл. 1154) Феодосій де Віллардуен (бл. 1261—1265) Макарій Макріс (бл. 1420—1431) Геронтій (можливо 1431—1453) Примітки Література Пандократорский монастырь // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп. т.). — СПб., 1890—1907. (рос. дореф.)
Sivriada

Sivriada (türkisch für ‚spitze Insel‘, griechisch Ὀξειά Oxia) ist die westlichste Insel der Prinzeninseln bei Istanbul und gehört zum Bezirk Adalar. Geschichte Sivirada wurde von Geistlichen des byzantinischen Reichs oft als erholsamer Rückzugsort von der nahegelegenen Hauptstadt genutzt. Das Eiland war aber auch Gefängnis für bekannte Anführer von Unruhen und Revolutionen. So wurde Plato von Sakkoudion auf Befehl Nikephoros I. in ein Kloster auf der Insel verbannt, da er seinen Neffen Bardanes Turkos unterstützt hatte. Weitere bekannte, unfreiwillige Bewohner der Insel waren Basileios Skleros, Nikephoritzes (Einflussreicher Beamter Michaels VII.) sowie die Patriarchen Johannes VII. von Antiochien und Michael II. von Konstantinopel. Die Gräber der auf der Insel Verstorbenen kann man besichtigen. Heute ist die Insel ein beliebter Ausflugsort. So kann man Überreste einer römischen Siedlung, eine Kirche, eine Kapelle für Märtyrer und die Zisterne in der Mitte der Insel besichtigen. Weblinks '
Sivriada

Sivriada (Greek: Ὀξεία, Oxeia) also known as Hayırsızada, is one of the Princes' Islands in the Sea of Marmara, near Istanbul. The island, which has an area of 0.05 km², is officially a neighbourhood in the Adalar district of Istanbul, Turkey. History Sivriada was often used by the Byzantine clerics as a distant place for peaceful worship, and by the Byzantine emperors as a convenient prison to detain prominent people whom they deemed troublesome. The first famous person to be imprisoned in the island by the order of emperor Nikephoros I was Plato of Sakkoudion, the uncle of renowned cleric Theodoros Stoudites, for supporting his nephew in his conflict with the emperor. Other famous people who stayed in the island for religious and political reasons were Gebon, Basil Skleros, Nikephoritzes (the chief minister of Michael VII Doukas), Patriarch John of Antioch and Patriarch Michael II of Constantinople. The graves of those who died on the island during the Byzantine period can still be seen today. The ruins of a Roman settlement and a 9th-century Byzantine monastery can still be seen on the shore, close to the fishermen's shelter, a small wharf which is often used by yachts. The most important buildings on the island were built in the 9th century AD, including a church, a chapel dedicated to religious martyrs, a monastery on the eastern end (with its walls still seen today) and a cistern in the center of the island (a part of which can still be seen). In 1911, in an event called "Hayırsızada Dog Massacre", the Governor of Istanbul ordered the stray dogs in the streets to be rounded up and exiled to Sivriada. About 80,000 dogs were killed during the ordeal, mostly due to hunger and thirst on the barren land of the island, and some due to drowning as they tried to escape the horrible conditions. A severe earthquake which immediately followed the event was perceived by the local as "a punishment by God for abandoning the dogs." That is why the island is known both as Sivriada and Hayırsızada ("the inauspicious island"). The film Taskafa, Stories of the Street (2013) by Andrea Luka Zimmerman covers the event. Proposed hotel and convention center In recent years, Sivri Ada was the site of a controversial development project. Plans were made to construct a hotel and convention center on the island. The project began with initial construction phases; however, it faced significant opposition from various environmental and historical preservation groups. In 2019, the project came to a halt when Turkey's highest court intervened. The court ruled against the development, citing concerns over environmental impact and the preservation of the island's natural and historical integrity. Following this decision, all construction activities were ceased, and efforts were made to restore the island to its original state. As a result, Sivri Ada remains undeveloped and retains its natural charm, continuing to be a site of historical and ecological significance. References
Sivriada

Sivriada (en griego, Οξειά) es una de las nueve Islas Príncipe del mar de Mármara, cerca de Estambul, Turquía. Sivriada es un barrio oficial del distrito de Adalar de la provincia de Estambul. Tiene una superficie de 0,05 km² y está deshabitada.​ Historia Durante el Imperio bizantino, numerosos clérigos solían acudir a Sivriada como lugar de culto, mientras que los emperadores la utilizaron para encarcelar a aquellos a quienes consideraban una amenaza.​ La primera personalidad encarcelada en la isla por orden del emperador Nicéforo I fue San Platón, tío del conocido clérigo Teodoro Estudita, por apoyar a su sobrino frente al emperador. Otros personajes famosos apresados por razones religiosas y políticas fueron Gebon, Basileios Skleros, Nikephoritzes (cercano sirviente de Miguel VII Ducas), el Patriarca Juan de Constantinopla y el también Patriarca Miguel II de Constantinopla. Aún hoy se pueden visitar las tumbas de aquellos que murieron en la isla durante el periodo bizantino. Entre los restos arqueológicos de la isla, destacan las ruinas de un asentamiento romano y un monasterio bizantino del siglo IX. El edificios más importantes de Sivriada se construyeron en el siglo IX, entre los que se encuentran una iglesia, una capilla dedicada a mártires religiosos, un monasterio en la parte oriental (del que aún quedan los muros) y una cisterna en el centro de la isla. En el cortometraje Historia de Perros (Chienne d'histoire) publicado por www.myfrenchfilmfestival.com se menciona esta ciudad, la cual en 1910, por orden gobernador de Estambul quien pagó 300000 francos para que 30000 perros fueran deportados de la ciudad, los cuales fueron llevados a una isla desierta y abandonados a su suerte. Después de esto hubo un terremoto que sacudió la ciudad y se cree que fue un castigo divino. Referencias
Sivriada

Sivriada (en grec, Okseia ou Oxia) également connue sous le nom de Hayırsızada est une des îles de l'archipel des îles des Princes à Istanbul. Elle est actuellement déserte. L'île a souvent été utilisée par les religieux byzantins comme un lieu de culte calme et reculé, ainsi que par les empereurs byzantins comme une prison convenable pour détenir des personnes importantes qui leur semblaient gênantes. Le premier homme célèbre à avoir été emprisonné sur l'île sur ordre de l'empereur Nicéphore fut Platon de Sakkoudion, oncle du célèbre clerc Théodore Studite, pour la publication de livres de l'antiquité païenne. D'autres personnes célèbres qui séjournèrent sur l'île pour des raisons religieuses et politiques furent Gebon, Basileios Skleros, Niképhoritzès (proche serviteur de Michel VII Doukas), le patriarche Jean de Constantinople et le patriarche Michel II Courcouas de Constantinople. Les tombes de ceux qui moururent sur l'île au cours de la période byzantine sont encore visibles aujourd'hui. Les ruines d'une colonie romaine et d'un monastère byzantin du IXe siècle sont encore visibles sur la rive, près de la maison, un petit quai qui est souvent utilisé par les yachts. Les bâtiments les plus importants sur l'île ont été construits au IXe siècle apr. J.-C., y compris une église, une chapelle dédiée aux martyrs religieux, un monastère situé sur l'extrémité orientale (dont les murs sont encore visibles aujourd'hui) et une citerne dans le centre de l'île (dont une partie est encore visible). Canicide de 1910 Dans un souci hygiéniste, le gouverneur d'Istanbul ordonna, en 1910, un canicide : la déportation sur l'île des chiens des rues d'Istanbul, alors en très grand nombre. De 30 000 à 60 000 chiens y furent donc amenés et livrés à leur sort. Privés d'eau et de nourriture, ils vont s'entredévorer et mourir un à un. C'est le sujet du court-métrage, métaphore du génocide arménien, Chienne d'histoire de Serge Avédikian, Palme d'Or du court-métrage au festival de Cannes 2010 et le point de départ de l'histoire du film Isle of Dogs de Wes Anderson. Voir aussi Articles connexes Îles des Princes Références Portail d'Istanbul Portail des îles Portail de la mer Méditerranée
Sivriada

Sivriada (in greco Ὀξεία?, Oxeia), nota anche come Hayırsızada, è una delle Isole dei Principi nel Mar di Marmara, vicino a Istanbul. L'isola, che ha una superficie di 0,05 km², fa parte del distretto di Adalar di Istanbul, in Turchia. Storia Sivriada fu spesso utilizzata dai chierici bizantini come luogo lontano per il culto pacifico e dagli imperatori bizantini come comoda prigione per detenere personaggi di spicco ritenuti scomodi. Il primo personaggio famoso a essere imprigionato nell'isola per ordine dell'imperatore Niceforo I fu Platone di Bitinia, zio del famoso chierico Teodoro Studita, per aver sostenuto il nipote nel suo conflitto con l'imperatore. Altri personaggi famosi che soggiornarono sull'isola per motivi religiosi e politici furono Gebon, Basilio Sclero, Niceforitzes (il ministro capo di Michele VII Ducas), il patriarca Giovanni di Antiochia e il patriarca Michele II di Costantinopoli. Le tombe di coloro che morirono sull'isola durante il periodo bizantino sono visibili ancora oggi. Le rovine di un insediamento romano e di un monastero bizantino del IX secolo sono ancora visibili sulla riva, vicino al rifugio dei pescatori, un piccolo molo spesso utilizzato dagli yacht. Gli edifici più importanti dell'isola furono costruiti nel IX secolo d.C., tra cui una chiesa, una cappella dedicata ai martiri della fede, un monastero all'estremità orientale (le cui mura sono ancora visibili oggi) e una cisterna al centro dell'isola (una parte della quale è ancora visibile). Nel 1911, in un evento chiamato "Massacro dei cani di Hayırsızada", il governatore di Istanbul ordinò di radunare i cani randagi nelle strade e di esiliarli sulla Sivriada. Circa 80000 cani furono uccisi durante il calvario, per lo più a causa della fame e della sete sulla terra arida dell'isola, e alcuni a causa dell'annegamento mentre cercavano di sfuggire alle orribili condizioni dell'isola. Il forte terremoto che seguì immediatamente l'evento fu percepito dai locali come "una punizione di Dio per aver abbandonato i cani". Per questo motivo l'isola è conosciuta sia come Sivriada che come Hayırsızada ("isola infausta"). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sivriada