NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Perge

Perge nebo také Perga bylo bohaté řecké město v Anatolii a hlavní město Pamfýlie. Jeho zříceniny leží asi 15 km SV od Antalye v jižním Turecku. Je zde stará akropole, zbytky městských hradeb, divadla, lázní a chrámů. Z Perge pocházel slavný geometr Apollónios z Pergy a město navštívil apoštol Pavel z Tarsu. Historie Ve 12. století př. n. l. krajinu osídlili Řekové ze severní Anatolie, Perge bylo založeno kolem roku 1000 př. n. l. asi 20 km od pobřeží, aby bylo chráněno před piráty. Roku 546 př. n. l. dobyli Perge achaimenovští Peršané a roku 333 př. n. l. vojsko Alexandra Velikého, jehož sami občané vítali. Za pozdějších Seleukovců se zde narodil matematik Apollónios z Pergy (asi 262 – 190 př. n. l.), žák Aristotelův, který napsal osm knih o kuželosečkách. Roku 188 př. n. l. město dobyli Římané a z římské doby pochází většina dochovaných památek. Podle biblické knihy Skutků navštívil Pavel z Tarsu s Barnabášem Perge na své první misijní cestě (Sk 13, 13 (Kral, ČEP); Sk 14, 25 (Kral, ČEP)). Město pak bylo biskupstvím až do 11. století, kdy je zastínila blízká Antalye. Pamětihodnosti Perge je vyhledávaný turistický cíl, protože jeho zříceniny podávají dobrý obraz pozdně římského města. Zachovaly se zde zbytky hradeb a bran, dvoje lázně, dvě basiliky, zbytky divadla za hradbami a celek městského centra s agorou, sloupořadím a chrámy. Bohaté nálezy soch a plastik, hlavně z římské doby, jsou dnes v muzeu v Antalyi. Galerie Odkazy Související články Apollónios z Pergy Pavel z Tarsu Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Perge na Wikimedia Commons (anglicky) Encyclopaedia Brittanica, heslo Perga Průvodce s fotografiemi Archivováno 16. 9. 2016 na Wayback Machine. Perge na Perseus Encyclopedia of Classical Sites
Perge

Perge o Perga (en griego antiguo Πέργη)​​ eran los dos nombres por los cuales es conocida una importante ciudad de la provincia romana de Panfilia que estaba ubicada cerca de la actual ciudad de Antalya, a unos 12 km de la costa meridional de Turquía. Gentilicio y territorio El gentilicio es pergeo (Περγαîος, pergaios),​ es posible que el término greco-panfilio Πρείισς que figura en unas inscripciones de finales del siglo V y principios del siglo IV a. C., también lo sea.​ Su territorio abarcaba hacia el oeste hasta Telmeso, y hacia este hasta el río Cestro, extensión que figura en inscripciones de Atenea Perge y en monedas.​ Historia Supuestamente fue una de las ciudades fundadas por un contingente mixto de colonos,​ que acompañaron a Anfíloco, Mopso y Calcante, gentes que se dispersaron a su regreso de Troya.​ Olshausen sugiere que Perge fue fundada en el periodo micénico por parte de argivos y de espartanos.​ Estaba emplazada a 50 m s. n. m. de altitud en una meseta que bordeaba la llanura de Panfilia. La ciudad ganó importancia, el río Cestro que pasaba cerca de la ciudad y que según Estrabón estaba a 60 estadios de su desembocadura.​ Posiblemente en esa época se utilizaran pequeñas embarcaciones como una vía de ingreso y regreso de mercancías desde el Mar Mediterráneo, las cuales eran descargadas en Antalya, importante puerto de dicho mar. Pablo de Tarso pasó con sus compañeros por esta ciudad (Hechos 13:13), en el llamado primer viaje misional o misionero. No hay registros conocidos que identifiquen allí algún grupo primitivo de cristianos. Existió un santuario de Artemisa Pergea, cercano a la ciudad, en el que tenía lugar un festividad anual.​ El culto a esta diosa está atestiguado en inscripciones en alfabeto panfilio, como «Señora de Perge». El Periplo de Pseudo-Escílax menciona este templo.​ Traspasó las fronteras de Perge y se convirtió en culto nacional en Panfilia.​ Según Estrabón el templo estaría «extra muros». Han sido identificados restos del santuario de clásico. Sin embargo el templo dórico y fragmentos de un gran templo jónico, localizado al sur de la puerta de la ciudad han revelado la existencia de un templo más grande, posiblemente el de Artemisa Pergea.​ Según las inscripciones de las bases de las puertas de la Perge romana, hubo estatuas de Anfíloco y Calcante.​ También habría esculturas de Mopso.​ Su tamaño en época romana rondaba las 61 hectáreas.​ El asentamiento griego probablemente comprendía únicamente la parte norte, en la colina de la acrópolis. Del siglo III a. C. se conservan restos de las murallas y de un templo dórico en el exterior de la puerta sur.​ Se conserva una dedicatoria a la diosa de principios del siglo V o del IV a. C. con las palabras Μανψαι Πρειιαι.​ Fue probablemente una comunidad indígena gradualmente helenizada a partir del siglo VII a. C.,​ en la que se hablaba un dialecto panfilio.​ En los Hechos de los Apóstoles se nombra a Perge en un capítulo relativo a los viajes de Pablo de Tarso: Véase también Museo de Antalya Referencias Bibliografía Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Perge.
Perga

Perga ősi város, a valamikori Pamphülia régió központja, ma romváros Törökország délnyugati partvidékén, Antalya tartományban. Mai neve Perge, legkorábbi említései a hettiták korából származnak, ekkor Parha a neve. Az i. e. 12. században görög bevándorlók özönlöttek Anatólia északi részéből a Földközi-tenger partvidékére. Sokan közülük a mai Antalya várostól keletre telepedtek le azon a területen, amely ezután Pamphülia ("a törzsek földje") néven vált ismertté. Négy nagy város fejlődött ki a régióban: Perga, Sillyon, Aszpendosz és Side. Pergát I. e. 1000 körül alapították, majdnem húsz kilométernyire a tengertől, hogy a partokat rettegésben tartó kalózok ne érhessék el. I. e. 546-ban a perzsák hódították meg a régiót. I. e. 333-ban Nagy Sándor hadseregét fogadta falai közé Perga. Később a Szeleukidák uralma alá került. Ekkor élt Perga legnevesebb fia, a matematikus Apollóniosz (I. e. 262 – I. e. 190), Arkhimédész tanítványa, aki egy nyolc kötetes könyvet írt a síkbeli görbékről, amiben bemutatta, hogy milyen módon lehet egységes keretben tárgyalni az azóta kúpszeleteknek nevezett kört, ellipszist, parabolát és a hiperbolát. A Római Köztársaság I. e. 188-ban hajtotta uralma alá a területet. A ma is látható romok többsége a római uralom időszakából származik. Róma összeomlása után a várost elhagyták. A szeldzsuk törökök ugyan újra használatba vették, de fokozatosan ismét elhagyottá vált. Ma régészeti feltárások helyszine és turistacélpont. Pergát meglátogatta Pál apostol is, Szent Barnabás társaságában – erről az Apostolok cselekedetei (13:13–14) könyv tesz említést a Bibliában – első missziós útjuk során, mielőtt Attalia városba (a mai Antalya) utaztak volna. Külső hivatkozások Perge kalauz és fotóalbum (angolul)
Perge

Perge (Grieks: Πέργη) was een oude Griekse stad in Pamphylië. De historische resten liggen zo'n 15 kilometer ten oosten van de Turkse stad Antalya. Het was een van de grootste en rijkste steden uit de Oudheid en werd vooral geroemd voor haar tempel van Artemis. De stad bracht meerdere wetenschappers en filosofen voort waaronder Apollonius van Perga. Perge werd als Parha al genoemd in Hettitische bronnen, die het net buiten het Hettitische vorstendom Tarhuntassa plaatsten in het toenmalige Lukka (Lycië), omdat de rivier waaraan het lag de grens was. Vanaf de 12e eeuw v.C. werd het gebied gekoloniseerd door Grieken. Perge werd zo'n 1.000 jaar v.C. gesticht op ongeveer 20 kilometer van de kust. Een rivier verbond de stad met de zee, zodat ze als handelscentrum tot bloei kon komen. In 546 v.C. werd de stad ingenomen door de Perzen. Twee eeuwen later verdreef Alexander de Grote de Perzen uit westelijk Anatolië. Onder Romeins bestuur nam de stad verder in belang toe, de meeste gevonden overblijfselen stammen uit deze periode. Perge werd in de 1e eeuw bezocht door de apostel Paulus. In de 3e eeuw werd de stad een belangrijke christelijke plaats. Gedurende de 6e en 7e eeuw raakte ze in verval en in de 8e eeuw was de stad volledig verlaten. Perge is, als een van de best bewaarde steden van Pamphylië, een belangrijke historische attractie. Afbeeldingen
Perge

Perge (gr. Πέργη) – najważniejsze z miast starożytnej Pamfilii. Według przekazu założone w XIII wieku p.n.e. przez Mopsosa i Kalchasa znanych z wojny trojańskiej. W IV wieku p.n.e. podróżnik Skylaks odnotował istnienie miasta nad brzegiem rzeki Kestros (dzis. Aksu). Chociaż miasto położone było 12 km od morza, mieszkańcy czerpali zyski z handlu morskiego, co umożliwiała ówczesna żeglowność rzeki. Aż do 333 p.n.e. miasto pozostawało w strefie wpływów perskich. Później poddało się bez walki Aleksandrowi Macedońskiemu. Po jego śmierci miasto pozostawało niezależne aż do 129 p.n.e., kiedy stało się częścią nowej prowincji rzymskiej – Azji i wkroczyło w okres rozkwitu. W I i II wieku n.e. Perge było jednym z najpiękniejszych miast Azji Mniejszej i jednym z ważniejszych ośrodków kultu Artemidy. Dotychczas zachowały się pozostałości nimfeum, ulicy kolumnowej, bramy ceremonialnej, łaźni, gimnazjonu]], teatru i stadionu na 12 tys. widzów. Od pobytu św. Pawła rozpoczął się chrześcijański okres historii miasta, które w V wieku było siedzibą biskupa. Gwałtowny upadek nastąpił w VIII wieku wraz z najazdami Arabów.
Perge

Perge (em grego: Πέργη; romaniz.: Pérge) ou Perga foi uma antiga cidade grega na Anatólia e capital da Panfília. Hoje é um grande sítio arqueológico, situado 15 km a leste da cidade de Antália, na província de Antália, costa mediterrânica da Turquia. História Perge foi uma importante cidade da Panfília, localizada entre os rios Castaraia (Kastaraya) e Cestro (Cestrus; atual rio Aksu). Nela se encontra uma acrópole que remonta à Idade do Bronze. Na antiguidade um tratado entre o grande rei hitita Tudália IV e seu vassalo, o rei de Taruntassa, definiu a fronteira ocidental deste último reino como sendo a cidade de "Para" (o nome primitivo da cidade) e o Castaraia, sendo este rio considerado o Cestro clássico. Depois retorna à história como uma cidade grega, e juntamente com a Panfília foi governada sucessivamente por persas, atenienses e persas novamente. Alexandre, o Grande, depois de deixar a cidade de Fáselis ocupou Perge com uma parte de seu exército. A estrada entre essas duas cidades é descrita como longa e difícil. O domínio de Alexandre sobre a cidade foi seguido pelo Reino Diádoco e posteriormente pelo domínio do Império Romano. Durante o período helenístico, Perge foi uma das cidades mais ricas e belas da antiguidade, e ganhou fama pelo culto a Ártemis, cujo templo ficava em uma colina fora da cidade, e em honra dela festivais anuais eram celebrados. As moedas de Perge representavam a deusa e seu templo. A cidade é notável também por nela ter vivido o famoso matemático grego Apolônio de Perga. Como o Cestro ficou assoreado no final da era romana, a cidade acabou declinando em importância. Na primeira metade do século IV, durante o reinado de Constantino (324-337), Perge tornou-se um importante centro do cristianismo, que logo se tornou a religião oficial do império. A cidade manteve seu status de centro cristão nos séculos V e VI. Perge permaneceu habitada até a fundação do Império Seljúcida. Contexto bíblico A cidade de Perge é mencionada por três vezes na Bíblia, no capítulo 13 e no capítulo 14 de Atos dos Apóstolos. Em 46 A.D., durante a primeira viagem missionária, o apóstolo Paulo, Barnabé e João Marcos chegaram em Perge vindos de Chipre. Esta cidade é bem conhecida por ter sido nela que João Marcos, vendo as dificuldades que encontraria adiante, «apartando-se deles, voltou para Jerusalém» (Atos 13:13), enquanto Paulo e Barnabé continuaram até Antioquia da Pisídia. No retorno da viagem eles passaram novamente por Perge, onde Paulo anunciou a palavra de Deus (Atos 14:25). Patrimônio arqueológico Podemos destacar em seu rico sítio arqueológico: Referências Ver também Lugares bíblicos Ligações externas Imagens das ruínas de Perge www.holylandphotos.org Visualizar no Google Maps a localização geográfica das cidades bíblicas do Novo Testamento
Perga

Perga eller Perge var en forntida stad i Pamfylien i nuvarande Turkiet, vid floden Kestros, cirka 11 km från Medelhavet. Den hade ett vittberömt Artemistempel, en stor teater, en palaestra m.m. Perga var ursprungligen en asiatisk stad, men helleniserades någon gång under det första millenniet f.Kr. Under romersk tid var staden av viss betydelse, och aposteln Paulus besökte staden under sin första missionsresa, tillsammans med Barnabas. Stadens ruiner ligger vid det nuvarande Murtana, nordost om Antalya. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från Nordisk familjebok, Perge, 2 juli 1915.
Перге

Перге (грец. Πέργη, тур. Perge) — античне місто-держава (поліс) в історичній області Памфілія в Малій Азії (зараз — іл Анталія, Республіка Туреччина), порт на річці Кестрос (сучасна Аксу). Місто існувало з X ст. до н. е. по VIII ст. н. е. В античні та візантійські часи Перге було відоме як важливий економічний релігійний та культурний центр Памфілії. В добу Римської імперії Перге було адміністративним центром провінції Лікія-Памфілія. В цей час місто перетворюється на найбагатше та наймогутніше місто регіону. На сьогодні залишки стародавнього міста знаходяться приблизно в 15 км від м. Анталія та 2 км від м. Аксу. В Перге прекрасно збереглися театр та стадіон (одина з найбільших та найкраще збережених пам'яток такого роду в регіоні східного середземномор'я), терми, агора та великий колонний проспект. В музеї Анталії зберігається велика колекція скульптури та саркофагів з Перге.
Piyale Pasha Mosque

The Piyale Pasha Mosque (Ottoman Turkish: پیاله پاشا جامع Piyale Paşa Camii), also known as the Tersane Mosque (literally: Shipyard Mosque), is a 16th-century Ottoman mosque located in the Kasımpaşa neighborhood of the Beyoğlu district in Istanbul, Turkey. History The Piyale Pasha Mosque was designed by Ottoman imperial architect Mimar Sinan for the vizier and grand admiral Piyale Mehmed Pasha. The mosque was built between 1565 and 1573. Architecture Unlike other mosques designed by Sinan that have a large central dome, the Piyale Pasha Mosque is constructed with six identical domes, arranged as two rows of three, each with a diameter of about 9 m (30 ft). It is one of only two mosques in Istanbul with multiple domes, the other being Vasat Atik Ali Pasha Mosque. The domes are supported in the center of the prayer hall by a pair of slender granite pillars. The minaret is placed in the centre of the anti-qibla wall. It was rebuilt in the middle of the 19th century. Around three walls of the interior are a row of Iznik tiles with inscriptions in a white thuluth script on a cobalt-blue background. The interior walls are now whitewashed but they were originally decorated. The stained-glass in the windows of the qibla wall is not original. The domed octagonal mausoleum to the northwest of the mosque contains the tomb of Piyale Pasha together with those of his sons and daughters. Altogether there are thirteen sarcophagi. His wife, Gevherhan Sultan (daughter of Selim II), remarried and is entombed in Selim II's mausoleum next to Hagia Sophia. A number of identical Iznik tiled lunette panels that are now on display in the Musée du Louvre in Paris, the Museu Calouste Gulbenkian in Lisbon and the Victoria and Albert Museum in London may have been removed from the Piyale Pasha Mosque in the 19th century. The panels would have been placed above the lower row of windows. Another possibility is that the lunette tiles came from a now demolished kiosk that was associated with the mosque. Two tiles from another lunette panel and a pair of tiles that probably came from the mihrab were sold at auction by Christie's in 2004. Gallery See also List of Friday mosques designed by Mimar Sinan Notes References Sources Denny, Walter B. (2004). Iznik: the artistry of Ottoman ceramics. London: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-51192-3. Denny, Walter B. (2005). "Dispersed Ottoman unified-field tile panels" (PDF). Benaki Museum Journal. 4, 2004: 149–157. ISSN 2407-9502. Necipoğlu, Gülru (2005). The Age of Sinan: Architectural Culture in the Ottoman Empire. London: Reaktion Books. ISBN 978-1-86189-253-9. Queiroz Ribeiro, Maria (2009). Iznik pottery and tiles in the Calouste Gulbenkian collection. Lisbon: Calouste Gulbenkian Foundation. ISBN 978-972-8848-58-3. External links Piyale Pasa Mosque, Archnet. Photographs of the mosque taken by Dick Osseman
Tigranakert

Tigranakert (řecky: Τιγρανόκερτα, arménsky: Տիգրանակերտ), též Tigranokerta, Martyropolis, Cholimma nebo Chlomaron bylo hlavní město starověkého Arménského království vystavěné mezi lety 77 až 69 př. n. l. nejmocnějším panovníkem arménských dějin Tigranem Velikým, po němž bylo také pojmenováno. O přesné lokalizaci města se vedou diskuse, jeho zničení bylo totiž absolutní a nezachovaly se ani ruiny. Nejobvyklejšími tipy odborníků, kde mohlo ležet, je Silvan v dnešním Turecku, Diyarbakır v Turecku, údolí řeky Garzan v Turecku, nebo region Arzanene v dnešní Arménii. Jméno Tigranakert nesly ve starověké Arménii ještě tři další města. Je známo, že Tigranés vyhnal mnoho lidí z jejich domovů, zejména z Kappadokie, aby zalidnil toto město. Mělo jít až o 300 tisíc lidí z dvanácti zrušených měst. Tigranakert díky tomu rychle zmohutněl a stal se důležitým obchodním i kulturním centrem Blízkého východu. Město bylo vystavěno v helénském stylu, Tigranés byl hlavním představitelem helenizace Kavkazu ve starověku. Řecký jazyk byl oficiálním jazykem dvora i celého města. Ve velkolepém divadle, které bylo ve městě vystavěno, hráli často i herci pozvaní z Řecka. Hradby města měly být 22-26 metrů vysoké. Katastrofu městu přivodil Tigranův konflikt s Římem. Římská armáda pod vedením Luciuse Licinia Luculla porazila Tigrana v bitvě u Tigranakertu v roce 69 př. n. l. a poté vyplenila město a mnoho lidí z něj vyhnala. Ti většinou zamířili zpět do svých původních domovů. Po plenění, které zahrnovalo zničení soch a chrámů, bylo město navíc ještě zapáleno. Do Říma bylo odvezeno velké množství zlata a stříbra jako válečná kořist. Město se z této pohromy již nikdy nevzpamatovalo. Během pozdního starověku patrně ještě existovalo, bylo tehdy běžně označováno jako Chlomaron, což bylo buď jeho nové nebo místní jméno, nebo šlo o název významnější osady poblíž. Během osmanského období Arméni označovali město Diyarbekir, odtud spojování se podobně pojmenovaným městem v dnešním Turecku. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Tigranocerta na anglické Wikipedii.
Martyropolis

Martyropolis ist eine antike Stadt in der Arzanene und liegt in der türkischen Provinz Diyarbakır. Der heutige Name ist Silvan. Name In armenischer und römischer Zeit hieß die Stadt lateinisch Tigranocerta (armenisch Տիգրանակերտ Tigranakert, altgriechisch Τιγρανόκερτα Tigranόkerta), auf aramäisch Mîyâfâriqîn/Maipherqat/Maiferkat, in byzantinischer Zeit Tagrith, zeitweise Justinianopolis und ab dem 5. Jh. Martyropolis. Geschichte Die Stadt ist bereits aus Inschriften aus der Zeit des akkadischen Königs Naram-Sin (2260–2223) bekannt. Das Niḫirija (URUni-ḫi-ri-a-ni) der hethitischen, assyrischen und urartäischen Quellen wird meist mit Martyropolis gleichgesetzt. Es wurde jedoch auch Eğil am oberen Tigris vorgeschlagen. Tigranes II. beschloss, die Siedlung neben Artaxata am Araxes zur Hauptstadt auszubauen. Dazu deportierte er die Bürger von zwölf kappadokischen Städten, darunter Mazaka, hierher. Vor Beendigung der Bauarbeiten wurde die Stadt aber 69 v. Chr. durch Lucullus erobert, und die griechischen Aristokraten kehrten in ihre kappadokischen Heimatstädte zurück. Der römische Feldherr Gnaeus Domitius Corbulo eroberte die Stadt im Jahre 58 und setzte Tigranes VI. als König von Armenien anstelle von Trdat I. ein. Nachdem die Stadt durch Schapur II. erobert wurde, erlitten die Einwohner, die sich nicht zum Zoroastrismus bekehren wollten, das Martyrium. Bischof Maruthas von Sophene und Tagrith wurde vom Kaiser Theodosius I. als Gesandter an den Hof des persischen Großkönigs Yazdegerd I. geschickt. Dort trieb er angeblich einer Tochter Yazdegerds einen bösen Geist aus. Unter Maruthas wurde für die Märtyrer von Tagrith eine prächtige Basilika erbaut, und die Stadt nahm den Namen Martyropolis an. Die Stadt wurde durch Theodosius II. prächtig ausgebaut. Sie fiel unter Anastasios I. an die Perser und unter Justinian I. wieder an die Römer. Im frühen 8. Jahrhundert eroberten sie die Araber. Im 10. Jahrhundert wurde sie selbständiger Bischofssitz und hing dem Monophysitismus an. Nach der Schlacht bei Manzikert war sie Sitz eines seldschukischen Emirs. Berühmte Bürger Maruthas († 422), Bischof und Heiliger Basilius, Bischof im 9. Jh Titularbistum Martyropolis ist heute ein Titularerzbistum der römisch-katholischen Kirche. Momentan ist der Bischofstitel nicht vergeben. Der letzte Amtsinhaber war João Rezende Costa von 1957 bis zum 15. November 1967. Literatur Jacques Duchesne-Guillemin: Tigranokerta. In: Der Kleine Pauly (KlP). Band 5, Stuttgart 1975, Sp. 828 f. M. Salvini: The historical Geography of the Sevan Region in the Urartian period. In: Raffaele Biscione, Simon Hmayakyan Neda Parmegiani (Hrsg.): The North-Eastern frontier Urartians and non-Urartians in the Sevan Lake basin. CNR, Istituto di studi sulle civiltà dell'Egeo e del Vicino Oriente, Rom 2002. Weblinks Katholische Enzyklopädie (englisch) Einzelnachweise
Tigranokerta

Tigranokerta (örmény nyelven: Տիգրանակերտ Tigranakert, ógörög nyelven: Τιγρανόκερτα Tigranõkerta, arámi nyelven: Mîyâfâriqîn / Maipherqat / Maiferkat, bizánci időben Tagrith, néha Justinianopolis és az 5. században Martyropolis) ősi város volt Nagy-Örményország egykori Arzanene tartományában, a mai Diyarbakır tartományban. A jelenlegi neve Silvan. Nevének eredete A város nevét Örményország (Armenia) Tigranes nevű királyáról kapta. Története Tigranokertát Kr. e. 80 körül alapították, egykor Örményország megerősített fő- és székvárosa volt, mely egy fennsíkon, nem messze a Niképhórosz folyótól épült fel. A római időkben Lucullus Kr. e. 69 őszén Tigranokerta falai alatt megverte Tigranest, és a még teljesen fel nem épült város egy részét is elpusztította. A város ezután mint végvár különböző neveken továbbra is fennállt, de a 3. századra régi neve már feledésbe merült. Források Ókori Lexikon https://mek.oszk.hu/03400/03410/html/ Magyar Katolikus Lexikon http://lexikon.katolikus.hu/
Tigranakert (Silvan)

Tigranakert (Armeens:Տիգրանակերտ, Latijn: Tigranocerta) — is een oud-Armeense hoofdstad van Groot Armenië, werd gesticht in 77 v.Chr. door de Armeense koning Tigranes II de Grote. Zie ook Tigranakert (Artsach) Externe links Armenica.org
Tigranocerta

Tigranocerta (orm. Տիգրանակերտ, Tigranakert) – łacińska nazwa starożytnej stolicy Armenii założonej przez Tigranesa Wielkiego w I w. p.n.e. Nie wiadomo do końca gdzie znajdowało się miasto. Jedna z teorii mówi, że były to tereny dzisiejszego miasta Silvan (dawniej Martyropolis i Mayafarkin) w Turcji, na wschód od Diyarbakıru. Inna wskazuje obszar pomiędzy Diyarbakırem a Nusaybin. Budowa miasta rozpoczęła się około roku 80 p.n.e. Decyzja o utworzeniu nowej stolicy została podjęta, gdyż dotychczasowa – Artaszat – znajdowała się zbyt daleko od południowych granic imperium. Ludność Tigranocerty została w dużej części przymusowo do niej przesiedlona. Znaczną część populacji stanowili Grecy z Cylicji. W 69 roku p.n.e. rozpoczęło się oblężenie miasta przez armię rzymską dowodzoną przez Lukullusa. Budowa Tigranocerty nie była wówczas jeszcze ukończona, choć, według relacji Appiana, było już otoczone murem o wysokości 25 metrów. 6 (lub 7) października tego roku stoczona została bitwa pod Tigranocertą, która zakończyła się wycofaniem wojsk Tigranesa oraz wejściem rzymian do miasta (które bramy zostały otwarte przez niezadowolonych mieszkańców). Stolica, na czele ze skarbcem królewskim, została systematycznie splądrowana, a następnie podpalona. Mieszkańcy zostali odesłani do miejsc pochodzenia. Przypisy