NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Кыналыада

Кыналыада (тур. Kınalıada) или Проти (греч. Πρώτη) — остров, четвёртый по величине среди Принцевых островов в Мраморном море около Стамбула. Население 3318 человек (2000). География Официально относится к Стамбульскому району Адалар. Кыналыада (греч. Πρώτη и Ακονίτις ή Ακόναι) — ближайший к Стамбулу остров из архипелага Принцевых островов. Расстояние до порта[какого?] — 6,5 км. Расстояние до анатолийской части Стамбула — 3,5 км. Почва имеет красноватый цвет от железа и меди, которые добывали здесь, из-за чего остров получил своё нынешнее турецкое название «Кыналыада», что означает «Остров-хна». Это один из наименее лесистых Принцевых островов. Кыналыада остров имеет почти 1,5 км в длину и 1,1 км в ширину. Это четвёртый по величине из Принцевых островов в Мраморном море. Есть три больших холма на острове. Чинар, расположенный на западной части острова, Тешвыкые (115 метров), расположенный рядом с Чинар, и Христо-Пик (93 м), на вершине которой находится Христо монастырь. История В византийский период остров чаще прочих Принцевых островов использовался в качестве места ссылки важных лиц. Самые известные изгнанники: Ирина (ок. 752 — 803) — византийская императрица; Михаил I Рангаве (ок. 770 — 844) — византийский император; Роман I Лакапин (870—948) — византийский император; его сыновья Стефан и Константин; Феофано (X век) — византийская императрица; Роман IV Диоген — бывший император в 1071 году. Транспорт До острова можно добраться на пароме, которые отходят от пристани Кабаташ на европейской стороне города. Путь занимает около 25 минут на катере и 40 минут на регулярном пароме.
Киналиада

Киналиада (тур. Kınalıada) або Антігона (грец. Αντιγόνη, Antigoni) — острів, четвертий за величиною серед Принцевих островів в Мармуровому морі біля Стамбула. Населення 3318 осіб (2000). Географія Офіційно відноситься до Стамбульського району Адалар. Киналиада (грец. Πρώτη і Ακονίτις ή Ακόναι) — найближчий до Стамбулу острів з архіпелагу Принцевих островів. Відстань до порту 6,5 км. Відстань до анатолійської частини Стамбула 3,5 км. Грунт має червонуватий колір від заліза і міді, що добували тут, острів отримав свою назву як «Киналиада» що означає «Острів-хна». Це один з найменш лісистих Принцевих островів. Киналиада острів має майже 1,5 км в довжину і 1,1 км в ширину. Це четвертий за величиною з Принцевих островів в Мармуровому морі. Є три великих пагорба на острові. Чинар, розташований на західній частині острова, Тешвикиє (115 метрів), розташований поруч з Чинар, і Христо-Пік (93 м), на вершині якої знаходиться Христо монастир. Історія У візантійський період, острів найбільш часто використовувався в якості заслання. Найбільш помітні вигнанці: Ірина (бл. 752 - 803) — візантійська імператриця; Михайло I Рангаве (бл. 770 - 844) — візантійський імператор; Роман I Лакапін (870-948) — візантійський імператор; його сини Стефан і Костянтин; Феофано (X століття) — візантійська імператриця; Роман IV Діоген колишній імператор в 1071 році. Транспорт До острова можна добратися поромом, які відходять від Кабаташ на європейській стороні міста. Подорож займає близько 25 хвилин на катері і 40 хвилин на регулярному поромі.
Antioquia del Cragos

Antioquia del Cragos (en grec antic Ἀντιόχεια επὶ Κράγω; llatí: Antiochia ad Cragum) o també Antioquia Petita (en llatí Antiochia Parva) era una fortalesa de Cilícia que Estrabó situa vora una roca anomenada Cragos (llatí Cragum) entre el riu Selinunt i el port de Charadrus o Karadran. Apià esmenta el fort de Cragos i el d'Antícragos, i diu que estaven molt ben protegits, però podria ser un error. La ciutat va ser fundada per Antíoc IV, emperador de l'Imperi Selèucida cap al 170 aC. Va encunyar monedes des de mitjans del segle I fins a mitjans del segle ii. Les darreres monedes conegudes es van emetre sota l'emperador romà Valerià I (253-260). La ciutat va passar a formar part del regne de la Petita Armènia al segle XII. El 1332, l'Orde de Sant Joan de Jerusalem va ocupar la ciutat, que va ser coneguda amb el nom d'Antioquetta, Antioqueta, Antioqueta in Rufine (segons una butlla pontifícia del papa Joan XXII) i Antiochia Parva. Referències
Antiochia am Kragos

Antiochia am Kragos (griech. Ἀντιόχεια ἐπὶ Κράγῳ, lateinisch Antiocheia ad Cragum) war eine antike Stadt im Rauen Kilikien (Kilikia Tracheia) an der Südküste Kleinasiens, 20 km südöstlich von Selinus, dem heutigen Gazipaşa in der türkischen Provinz Antalya, beim heutigen Dorf Güneyköy. Gegründet wurde sie wahrscheinlich Mitte des 1. Jahrhunderts n. Chr. von König Antiochos IV. von Kommagene (38–72 n. Chr.), nachdem Claudius ihm 41 n. Chr. die Kontrolle über das Raue Kilikien anvertraut hatte. Seit 72 n. Chr. gehörte sie zur neuen römischen Provinz Cilicia, vom Anfang des 4. Jahrhunderts bis ins 7. Jahrhundert zur Provinz Isauria. Das Zentrum der Stadt mit einer Säulenstraße, Agora, Thermen, Tempeln und Kirchen liegt hoch am Hang über dem Meer, umgeben von ausgedehnten Nekropolen. Nahm man lange an, die Stadt sei eher unbedeutend und nur oberflächlich romanisiert gewesen, so mehren sich in den letzten Jahren die Anzeichen dafür, dass Antiochia wichtiger und reicher war als vermutet. Im Jahr 2012 legten Archäologen der University of Nebraska hier zum Beispiel ein etwa 150 Quadratmeter großes Mosaik aus der Zeit um 300 n. Chr. frei. Weblinks Beschreibung, Bilder und Pläne von Antiochia ad Kragum in Kilikien Literatur George Ewart Bean: Antiocheia ad Cragum (Endişegüney) Turkey. In: Richard Stillwell u. a. (Hrsg.): The Princeton Encyclopedia of Classical Sites. Princeton University Press, Princeton NJ 1976, ISBN 0-691-03542-3 (englisch, perseus.tufts.edu). Elisabeth Rosenbaum; Gerhard Huber, Somay Onurkan: A survey of coastal cities in Western Cilicia. Preliminary report. Ankara 1967. S. 18–29. 49–52. Selâhattin Erdemgil, Fatma Özoral: Antiocheia ad Cragum. In: Türk Arkeoloji Dergisi 22 (1975) Nr. 2, S. 55–61.
Antiochia ad Cragum

Antiochia ad Cragum (Greek: Αντιόχεια του Κράγου; Ἀντιόχεια ἐπὶ Κράγῳ) also known as Antiochetta or Latin: Antiochia Parva (meaning "Little Antiochia") is an ancient Hellenistic city on Mount Cragus overlooking the Mediterranean coast, in the region of Cilicia, in Anatolia. In modern-day Turkey the site is encompassed in the village of Güneyköy, District of Gazipaşa, Antalya Province. History The city was founded by Antiochus IV Epiphanes around 170 BC. It minted coins from the mid-first to the mid-third centuries, the last known of which were issued under Roman Emperor Valerian. The city became part of the kingdom of Lesser Armenia in the 12th century. In 1332, the Knights Hospitallers took the city, after which it was known variously as Antiochetta, Antiocheta, Antiocheta in Rufine (Papal bull of Pope John XXII), and Antiochia Parva. Some scholars claim an identity of Antiochia ad Cragum with the city Cragus (Kragos), or although it lies more than 100 km away, with Sidyma, which some scholars assert was the Lycian Cragus (Kragos). Archaeology Ruins of the city remain, and include fortifications, baths, chapels, the Roman necropolis, a wine press, and some roman mosaics found. In 2018, latrine mosaics with dirty jokes about Narcissus and Ganymede were discovered in Antiochia ad Cragum, and in 2019, a large pool mosaic was discovered near the city. Bishopric In Byzantine times, Antiochia Parva was the seat of an episcopal see of the Roman province of Isauria in the Diocese of the East. It was part of the Patriarchate of Antioch and was suffragan of the Archbishopric of Seleucia. The five known ancient bishops of this diocese were: Antonius took part in the First Council of Nicaea in 325. Theodosius in the First Council of Constantinople in 381. Acacius was among the fathers of the Council of Chalcedon in 451. Zacharias took part in the Trullan Council of 692 Theophanes finally witnessed the council held in Constantinople in 879–880 that rehabilitated the patriarch Photius of Constantinople. The Roman Catholic Diocese of Antiochia Parva is no longer a residential bishopric. It is today listed as a suppressed and titular see of the Roman Catholic Church. The seat is vacant since April 11, 1964. It was held previously by: Jacques-Eugène Louis Ménager (June 23, 1955 – December 7, 1961) André-Jean-Marie Charles de la Brousse (January 26, 1962 – April 11, 1964) Notes References External links "Antiocheia ad Cragum". The Levantine Ceramics Project.
Antioquía del Crago

Antioquía del Crago (en latín, Antiochia ad Cragum [anˈti.o.kʰi.a ad ˈkraː.gum]; en griego: Αντιόχεια του Κράγου [anˈti.o.xia tu ˈkra.ɣu]) también conocida como Antioqueta o Antioquía Parva ('Pequeña Antioquía'), fue una antigua ciudad del período helenístico situada en el monte Crago que domina la costa mediterránea, en la región de Cilicia, en Anatolia, en Turquía. En la actualidad, el lugar lo ocupa el pueblo de Güneyköy, distrito de Gazipaşa, provincia de Antalya. La ciudad fue fundada por Antíoco IV Epífanes alrededor del año 170 a. C. Acuñó monedas desde mediados del siglo I hasta mediados del siglo II, las últimas conocidas de las cuales fueron emitidas bajo el emperador romano Valeriano. La ciudad pasó a formar parte del reino de la Armenia Inferior en el siglo XII. En 1332, los Caballeros Hospitalarios tomaron la ciudad, después de lo cual se la conoció como Antioqueta, Antioqueta in Rufine (bula papal del Papa Juan XXII) y Antioquía Parva. Algunos historiadores relacionan Antioquía del Crago con la ciudad de Crago, aunque se encuentre a más de 100 km de distancia, y con Sidyma, de la que se dice que era el Crago Liciano.[cita requerida] Se conservan ruinas de la ciudad que incluyen fortificaciones, baños, capillas, la necrópolis romana, un lagar y el mosaico romano más grande encontrado en Turquía.​​​ En 2018, se descubrieron mosaicos de unas letrinas con temas de humor verde sobre Narciso y Ganímedes.​ Obispado En la época bizantina, Antioquía Parva era la sede de una sede episcopal de la provincia romana de Isauria en la Diócesis de Oriente. Formaba parte del Patriarcado de Antioquía y era sufragánea del Arzobispado de Seleucia. Los cinco obispos antiguos conocidos de esta diócesis fueron: Antonio participó en el Primer Concilio de Nicea en 325. Teodosio, en el Primer Concilio de Constantinopla en 381. Acacio estuvo entre los padres del Concilio de Calcedonia en 451. Zacharias participó en el Consejo Quinisexto de 692. Teófanes finalmente fue testigo del concilio celebrado en Constantinopla en 879–880 que rehabilitó al patriarca Focio de Constantinopla.​ La Diócesis de Antioquía Parva ya no es un obispado residencial. Hoy figura como sede titular y suprimida de la Iglesia católica.​​ El puesto está vacante desde el 11 de abril de 1964. Anteriormente estuvo a cargo de: Jacques-Eugène Louis Ménager (23 de junio de 1955-7 de diciembre de 1961) André-Jean-Marie Charles de la Brousse (26 de enero de 1962-11 de abril de 1964) Referencias
Antiochette

Antiocha ad Cragum ou Antioche du Cragus (en grec : Αντιόχεια του Κράγου) ou Antiochette ou Antiochia Parva (la petite Antioche en latin) est une ancienne cité située sur le mont Cragus, qui surplombe la mer Méditerranée en Cilicie, aujourd'hui en Turquie. Le site est situé près du village de Güneköy, dans le district de Gazipaşa, au sein de la province d'Antalya. Histoire La cité est fondée en 170 av. J.-C. par Antiochos IV, le souverain des Séleucides. Il en fait un lieu de frappe de la monnaie, rôle que la cité garde au moins jusqu'au règne de l'empereur romain Valérien. La ville est incluse dans l'Empire romain puis dans l'Empire byzantin, essuyant parfois les raids des Arabes avec l'expansion de l'islam. Elle est ensuite incorporée dans le royaume de Petite Arménie à partir du XIIe siècle, avant d'être prise par les chevaliers de l'Ordre de Saint-Jean de Jérusalem en 1332. C'est à cette date qu'elle est régulièrement appelée Antiochette ou Antiochetta voire Antiochia Parva. Les vestiges de la cité comprennent les restes des fortifications, des thermes, de chapelles, d'une nécropole romaine et d'importantes mosaïques romaines. Evêché Dans les temps byzantins, la cité d'Antiochia Parva est le siège d'un épiscopat, inclus dans la province romaine d'Isaurie et, plus largement, dans le diocèse d'Antioche dominé par le patriarcat d'Antioche. Elle est un siège suffragant de l'archevêché de Séleucie. Plusieurs noms d'évêques nous sont parvenus, dont : Antonius, qui prend part au premier concile de Nicée en 325 ; Théodose qui prend part au premier concile de Constantinople en 381 ; Acace qui fait partie des pères du concile de Chalcédoine en 451 ; Zacharie qui prend part au concile in Trullo en 692 ; Théophane, qui assiste concile de Constantinople en 879-880. Le siège catholique romain n'est plus occupé depuis 1964 et fait désormais partie de la liste des sièges titulaires ou supprimés de l'Église catholique. Notes Portail de la Turquie Portail de l'Empire byzantin
Antiochia ad Cragum

Antiochia ad Cragum (170 v.Chr. – 15e eeuw) of Antiochië bij de berg Cragus/Cragos was een kleine havenstad aan de Middellandse Zee. Het lag in Cilicië in de klassieke oudheid en, tijdens de middeleeuwen, was de stad Byzantijns, Armeens en Maltees. Thans bevindt de archeologische site zich in Turkije, in het dorp Güneyköy in de buurt van de stad Gazipasa (provincie Antalya). De ridders van Malta noemden de stad ook Antiochetta of Antiochia Parva, Klein-Antiochië. Historiek In het jaar 170 v.Chr. stichtte koning Antiochus IV de stad, naar hem genoemd in Cilicië. Tussen deze Helleense stad en de zee lag de berg Cragus. Cragus steekt met zijn rotsen 300 meter boven de zeespiegel uit. De Cragus vormt eigenlijk een schiereiland. Tussen de Cragus en de volgende rots maakt de Middellandse Zee een inham. Dit werd in de 1e eeuw v.Chr. de uitvalbasis voor piraten, tot afgrijzen van de Romeinen. Pas toen veldheer Pompeius de Grote de Cilicische piraten versloeg (67 v.Chr. zeeslag van Korakesion), werd hun macht gebroken. De Romeinen bouwden de haven uit, die goed gelegen was om hun schepen te beschermen bij storm. Op de rotsen bouwden zij een stad met een badhuis, forum, winkelstraat en tempel. De acropolis (of bovenstad) had militaire bescherming dankzij de steile flanken van de Cragus. Op het schiereiland zelf bouwden de Romeinen een necropolis. Deze necropolis is ook vandaag moeilijk toegankelijk gebied. In de 4e eeuw ging de stad over tot het christendom, na het Edict van Milaan (313). Antiochië werd een bisschopsstad. De eerste bisschop was Antonius van Antiochië (325). Onder Byzantijns bestuur bouwden de inwoners een basiliek op het einde van de zuilengalerij in het centrum van de stad. De tempel was toen al verdwenen. Antiochië was een suffragaanbisdom van het aartsbisdom Seleucia Tracheotis, het huidige Silifke. Antiochië bleef een bisschopsstad onder Byzantijns bestuur. In de 12e eeuw werden grote delen van Cilicië bestuurd door Armeniërs. Dit was ook het geval met Antiochia ad Cragum. Het behoorde tot Cilicisch-Armenië. De Armeniërs bouwden een fort op de hoogst toegankelijke plek van de Cragus. De bisschop van Antiochia ad Cragum behoorde tot de Armeens-Apostolische Kerk. In de 13e eeuw bestuurde de Orde van Malta de stad. De ridders gaven de naam Klein-Antiochië omdat de stad helemaal niet de omvang had van de metropool Antiochië aan de Orontes in Syrië. In de 15e eeuw kwam Cilicië in handen van het Ottomaanse Rijk; de stad met haar haven(tje) liep nadien leeg en het bisdom werd opgeheven. In de 20e eeuw was het bisdom Antiochia Parva enige tijd een titulair bisdom binnen de Rooms-Katholieke Kerk. Sinds 2005 voeren onderzoekers van de Universiteit van Nebraska opgravingen uit op de rotsen. Ze haalden het wereldnieuws door de vondst van een mozaïek uit een zwembadencomplex.
Antioquia del Meandre

Antioquia del Meandre (en llatí Antiocheia ad Maendrum, en grec antic (Ἀντιόχεια πρὸς Μαιάνδρω), era una petita ciutat a la vora del riu Meandre a Cària, prop de la frontera amb Frígia. En aquesta ciutat hi havia un pont de pedra que creuava el riu, i el territori dels dos costats era ubèrrim, però patia alguns terratrèmols, segons diu Estrabó. Hi va néixer el sofista Diotrefes, que va ser el mestre d'Hibrees de Milasa, el gran retòric. Plini el Vell diu que la ciutat estava envoltada pel riu Orsinus o Mosinus que desaiguava al Meandre. També diu que la ciutat la va fundar Antíoc I Sòter, segurament a través d'un sinecisme, (una unió de poblacions existents), entre dues ciutats que anomena Seminethos i Cranaos. Esteve de Bizanci diu que el seu nom original era Pitòpolis (Pythopolis) i que el nom nou li va donar per Seleuc I Nicàtor en honor de la seva mare Antioquis. Segons Titus Livi, el cònsol Gneu Manli Vulsó hi va acampar l'any 189 aC quan anava contra els gàlates. Referències
Antioch on the Maeander

Antioch on the Maeander or Antiochia on the Maeander (Greek: Ἀντιόχεια τοῦ Μαιάνδρου; Latin: Antiochia ad Maeandrum), earlier Pythopolis, was a city of ancient Caria, in Anatolia, in modern-day Turkey. The city was situated between the Maeander and Orsinus rivers near their confluence. Though it was the site of a bridge over the Maeander, it had "little or no individual history". The scanty ruins are located on a hill (named, in Turkish, Yenişer) a few kilometers southeast of Kuyucak in Turkey's Aydın Province, near the modern city of Başaran, or the village of Aliağaçiftliği. The city already existed when Antiochus I enlarged and renamed it. It was home to the sophist Diotrephes. The Venus de Milo is believed to have been sculpted by a citizen of Antioch named [...]andros (possibly Alexandros). In 1148 the army of the Second Crusade forced a passage of the Maeander at Antioch in the face of determined Turkish resistance in the Battle of the Meander. In 1176 the city was plundered by the Turks In 1211 the city was the site of the Battle of Antioch on the Meander between the Byzantine rump Empire of Nicaea and the Seljuk Sultanate of Rûm. The town has not been excavated, although Christopher Ratté and others visited the site in 1994 and produced a sketch plan. They observed a well-fortified Byzantine site, occupying some 60 to 70 hectares (150 to 170 acres). The remains of a Roman stadium 200 metres (660 ft) in length are also visible. Bishopric The bishopric of Antioch on the Maeander was a suffragan of the metropolitan see of Stauropolis, capital of the Roman province of Caria. Its bishop Eusebius was at the First Council of Nicaea in 325, Dionysius at the Council of Chalcedon in 451, Georgius at the Trullan Council in 692, and Theophanes at the Photian Council of Constantinople (879). Menophanes was deposed in 518 for Monophysitism. By the reign of Michael VIII Palaiologos it had been elevated to a metropolitan see of its own. In 1369, it was assumed by Stauropolis, because of its decline, as a result of the threat posed by the Anatolian Beyliks. No longer a residential bishopric, Antioch on the Maeander (Antiochia ad Maeandrum in Latin) is today listed by the Catholic Church as a titular see. Known Bishops Vicente de Paulo Araújo Matos (21 Apr 1955 Appointed - 28 Jan 1961) Félix Guiller (10 Apr 1961 Appointed - 10 Jun 1963) Edward Louis Fedders, (29 Oct 1963 Appointed - 11 Mar 1973) See also List of ancient Greek cities References Bibliography Blue Guide, Turkey: The Aegean and Mediterranean Coasts (ISBN 0-393-30489-2), p. 359.
Antioche du Méandre

Antioche du Méandre (en grec : Ἀντιόχεια τοῦ Μαιάνδρου, en latin : Antiochia ad Maeandrum), auparavant Pythopolis, est une ville de l'ancienne Carie, en Anatolie. Antioche du Méandre est située près de Kuyucak (province d'Aydın). Notes et références Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de la Turquie
Antiochia ad Maeandrum

Antiochia ad Maeandrum (voor de 3e eeuw v.Chr. – tot minstens 13e eeuw) of Antiochië op de Meander was een stad in de Oudgriekse landstreek Carië, vandaag Turkije. Ze lag aan de rivier Meander op de zuidelijke oever, nabij de monding van de Orsinus in de Meander. Het meest nabije dorp is Aliağaçiftliği en de meest nabije stad Kuyucak in de provincie Aydin. De naam van de stad huldigde waarschijnlijk koning Antiochus II, heerser over het uitgestrekte Seleucidische Rijk tijdens de 3e eeuw v.Chr. Historiek De geschiedenis van Antiochia gaat terug tot voor de inval van Alexander de Grote en het bestuur der Seleuciden. De oorspronkelijke naam van het stadje was Pythopolis. De Seleucidenkoningen gaven de stad hun naam en breidden haar uit. De omvang van de stad was evenwel nooit groot; er waren belangrijker steden in Carië dan Antiochië. In haar grootste omvang omvatte de stad volgens Strabo zowel de zuidelijke oever als de noordelijke oever, wat historici doet afleiden dat de brug over de Meander enige rol van betekenis heeft gespeeld. Later werd Antiochia ad Maeandrum een Romeinse stad en een Byzantijnse stad. In de 4e eeuw vond het christendom ingang in de stad. Antiochia ad Maeandrum werd een bisschopsstad, waarbij de bisschop suffragaan was van de bisschop van Stauropolis, stad in Carië. De bisschoppen van Antiochië van wie een spoor is terug te vinden, zijn onder meer Eusebius (in het jaar 325), Dionysius (451), Menophanes de monofysiet (518), Georgius (692) en Pothus Michael (12e – 13e eeuw). Tijdens de Middeleeuwen werd op de helling een Byzantijns fort gebouwd, met als fundamenten Romeinse huizen. In het jaar 1211 werd de Slag om Antiochië op de Meander uitgevochten tussen het keizerrijk Nicea en de Seldjoeken van het sultanaat van Rûm. Het is onduidelijk in welke tijdspanne de stad nadien ten onder ging. Hiermee verdween ook het bisdom. In de 19e eeuw verhaalden de reizigers dat zij brokstukken van huizen zagen, stukken zuilen en een arena. In de 21e eeuw is hiervan nauwelijks nog iets te bespeuren zodat er zelfs discussie bestaat tussen archeologen over het stratenplan. Titulair bisdom In 1933 pikte de Rooms-Katholieke Kerk de titel van bisschop van Antiochia ad Maeandrum op. Het werd een titulair bisdom of eretitel.
Антиохия Писидийска

Антиохия Писидийска (на старогръцки: Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας) е древен град в областта Писидия във вътрешността на Мала Азия, днес на територията на Турция. Основан през III век пр. Хр. от Селевкидите, през Античността Антиохия е сред главните градове на централна Анатолия. В него проповядва апостол Павел, а през 325 година става седалище на Писидийската епархия. През VIII век е един от центровете на павликянството. По-късно градът губи значението си, през XI век е завзет от селджуците, след което е изоставен и се измества към разположения в близост днешен град Ялвач. Известни личности Родени в Антиохия Писидийска Марина Антиохийска (289 – 304), мъченица Починали в Антиохия Писидийска Марина Антиохийска (289 – 304), мъченица Харалампий Магнезийски (89 – 202), духовник Бележки
Antioquia de Pisídia

Antioquia de Pisídia (en grec antic Ἀντιόχεια τῇ Πισιδίᾳ) era una ciutat de Pisídia a la part sud de les muntanyes entre Frígia i Pisídia. Estrabó diu que Filomèlion, una altra ciutat fronterera, era a la part nord de la serralada situada en una plana i molt propera a la muntanya, i Antioquia al sud sobre un petit turó. Les restes, nombroses, inclouen grans edificis fets amb pedres tallades, probablement esglésies, muralles, 20 arcs perfectes d'un aqüeducte, part d'un temple dedicat a Dionís, i un petit teatre. Una construcció està tallada a la roca en forma semicircular, i té una cambra quadrada, i amb força restes de marbre i columnes; es pensa que podria ser l'àditon, un annex d'un temple (probablement el de Men Arcaeus, adorat a Antioquia. Probablement va ser fundada com a colònia de Magnèsia del Meandre, segons Estrabó. Va passar als perses, macedonis, selèucides i el 188 aC al Regne de Pèrgam. Va tornar als romans després del 133 aC i en temps d'August era una colònia amb el nom d'Antioquia Cesarea, segons diu Plini el Vell. Pau de Tars i Bernabé la van visitar, ja que la ciutat tenia una nombrosa colònia jueva. La predicació de Pau va tenir un gran efecte sobre els grecs, però els jueus van organitzar una persecució contra els apòstols i els van expulsar de la ciutat. Més tard, van fer una segona visita i van confirmar els deixebles. Antioquia era la capital de la província romana de Pisídia al segle iv). Es creu que correspon a la moderna Yalvaç. Referències