NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Бафа

Ба́фа (тур. Bafa Gölü) — озеро в Турции, находится между побережьем Эгейского моря и долиной реки Большой Мендерес, южнее города Сёке и в 54 км к юго-западу от города Айдын. Площадь озера составляет около 65 км², по другим данным — 67,08 км². Оно являлось частью Эгейского моря, и отделилось в результате накопления наносов и образования современной дельты Большого Мендереса. С рекой озеро соединяет канал — в 1985 году между ними была сооружена дамба, предотвращающая затопление сельскохозяйственных земель по берегам озера и замедлившая накопление в нём донных отложений. Глубина озера достигает 25 метров, а среднее её значение равно пяти метрам. Вода в озере солоноватая, и её солёность существенно повысилась за последнее время. На озере находятся островки Менет, Икиздже, Капыкыры и Кахвехисар. На островке Икиздже находятся развалины монастыря Дио-Вуни. Озеро используется в ирригационных и рекреационных целях, на нём ведётся рыбная ловля. В 2004 году здесь было добыто 22 тонны рыбы. Среди видов, обитающих в озере и имеющих промысловое значение — сазан (лат. Cyprinus carpio), речной угорь (лат. Anguilla anguilla) и серая кефаль (лат. Mugil spp.), из интродуцированных видов доминируют Atherina boyeri и Gambusia holbrooki. Примечания
Бафа

Бафа (тур. Bafa Gölü) — озеро в Туреччині, знаходиться між узбережжям Егейського моря і долиною річки Великий Мендерес, південніше міста Секе і в 54 км на південний захід від міста Айдин. Площа озера складає близько 65 км², за іншими даними — 67,08 км². Воно було частиною Егейського моря, і відокремилося в результаті накопичення наносів і утворення сучасної дельти Великого Мендереса. З річкою озеро з'єднує канал — в 1985 році між ними була споруджена дамба, що запобігає затоплення сільськогосподарських земель по берегах озера і сповільнивши накопичення в ньому донних відкладень. Глибина озера сягає 25 метрів, а її середнє значення дорівнює п'яти метрам. Вода в озері солонувата, і її солоність істотно підвищилася за останній час. Озеро використовується іригаційних і рекреаційних цілях, на ньому ведеться риболовля. У 2004 році тут було видобуто 22 тонни риби. Серед видів, що мешкають в озері і мають промислове значення — сазан (лат. Cyprinus carpio), річковий вугор (лат. Anguilla anguilla) і сіра кефаль (лат. Mugil spp.), з інтродукованих видів домінують Atherina boyeri і Gambusia holbrooki. Примітки
Bagras

Bagras o Pagres (grec antic: Πάγραι; llatí: Pagrae: armeni: Պաղրաս, Paġras; àrab: بَغراس, Baḡrās o بَغراص, Baḡraṣ) fou una ciutat de Síria al districte de Pièria prop de les Portes Síries, segons diu Ptolemeu, o al districte d'Antioquia prop de les Portes Amanides o Síries, segons precisa Estrabó. Era una fortalesa a l'inici del pas de Bailan, entre Antioquia de l'Orontes i Alexandreta prop del lloc per on es pujava a les muntanyes d'Amanus. La plana d'Antioquia estava situada per sota de Bagras, afegeix Estrabó, per on circulaven dos rius importants. Devastada la zona durant els primers xocs entre grecs i àrabs, va quedar despoblada; el general Maslama la va repoblar; el califa Hixam ibn Abd-al-Màlik (724–743) hi va fer construir un fortí. Formà part del districte dels al-Awàssim creat sota el califa Harun ar-Raixid (786-809). La fortalesa de Bagras la va reconstruir l'any 965 l'emperador romà d'Orient Nicèfor II Focas, que hi va establir una guarnició de 1000 soldats i 500 genets, comandats per Miquel Burtzes per atacar els territoris de la propera ciutat d'Antioquia, que va conquerir l'any següent. La ciutat tenia subministrament d'aigua a través d'aqüeductes i estava situada en una plana elevada en dos nivells diferenciats. Els romans d'Orient l'anomenaven Castron. Ocupada per Sulayman ibn Kutalmix, cosí d'Alp Arslan, el 1084, els croats la van recuperar l'any 1098. Van reforçar el castell i el van conèixer com Gaston o Gastin (del nom grecoromà de Castron) i formà part del Principat d'Antioquia. En una data entre 1131 i 1154 els cavallers templers van rebre la custòdia del castell. El 1154 un contingent templer de la fortalesa va sorprendre i aniquilar un contingent seljúcida a la gorja que els francs anomenaven La Portelle. Cap a l'any 1170 el castell va caure en mans de l'armeni Mleh, antic membre de l'orde del Temple, que ara servia a Nur-ad-Din Mahmud, però a la seva mort el 1175 els templers la van recuperar. El 26 de setembre de 1188 Saladí se'n va apoderar, però la va abandonar en sentir que s'acostava un exèrcit dirigit per Frederic Barba-roja, sense tenir temps de desmantellar-la. Els croats, però, no la van atacar. Fulc de Bouillon, al servei del seu cosí el príncep Lleó II d'Armènia Menor, després rei d'Armènia Menor des de 1198, s'hi va establir el 1191 i va fer importants restauracions. Els templers reclamaven la fortalesa i el papa va intervenir-hi, però els armenis van dilatar la devolució fins al 1216; els templers la van ocupar, la van restaurar i conservar fins al 1268, quan Bàybars I va conquerir Antioquia. La fortalesa tenia difícil defensa, per la qual cosa la van incendiar i la van evacuar. Immediatament després era ocupada pels mamelucs i serviria de fortalesa de frontera amb el Regne d'Armènia Menor, sota dependència administrativa de la província d'Alep, però amb comandament militar especial. Encara estava en ús en les lluites entre mamelucs i otomans al començament del segle xvi, però després va quedar en ruïnes. Referències Bibliografia Cahen, Claude La Syrie du nord à l'époque des croisades: et la principauté franque antioche. París: Geuthner 1940.
Baghras

Baghras (türkisch Bakras, auch Bagras oder Gaston/Gastin, von lat. Castron) war eine mittelalterliche Burg im Grenzgebiet zwischen dem Fürstentum Antiochia und dem Königreich Kleinarmenien, heute in der türkischen Provinz Hatay gelegen. Sie verteidigte den Zugang nach Syrien von Norden her. Lage Die Ruine liegt auf einem steilen Felsen über der Ebene des Orontes und kontrollierte den Handelsweg zwischen Alexandrette (heute İskenderun) und Antiochia (heute Antakya). Die Burg wurde durch einen Aquädukt mit Wasser versorgt. Geschichte Baghras fiel 1134 oder 1137 an die Templer. Damit gehörte die Festung zusammen mit Roche Roussel und Trapesac zu den frühesten Besitzungen der Templer im Heiligen Land. Baghras kam dann in den Besitz der Byzantiner und schließlich an den Rubeniden Thoros II. Kaiser Manuel I. beauftragte Renaud de Châtillon, die Festung zurückzuerobern, doch wurde dieser von Thoros bei Alexandretta geschlagen. Thoros gab Baghras an die Templer zurück, die ihm im Gegenzug ihre Unterstützung zusagten. 1160 bis 1161 gehörte Baghras zum Fürstentum Antiochia. 1170 nahm Fürst Mleh von Kleinarmenien seinen ehemaligen Glaubensbrüdern die Festung wieder ab, die sie erst nach seinem Tode 1175 erneut in Besitz nehmen konnten. Es ist nun als das nördliche Hauptquartier der Tempelritter belegt. 1188 nahm Saladin Baghras ein. Fulk von Bouillon eroberte die Festung für seinen Vetter, Fürst Lewon II. von Armenien (ab 1198 König Leo I. von Armenien). Dieser residierte hier 1191 und ließ wichtige Baumaßnahmen durchführen. 1193 konnte er hier Bohemund von Antiochia gefangen nehmen, angeblich mit Hilfe von dessen Frau. Erst durch wiederholte Intervention des Papstes Innozenz III. versprach Leo 1212 die Rückgabe des gesamten Templerbesitzes, und diese erhielten dann 1216 die Burg tatsächlich zurück. 1266 widerstand die Burg einer Belagerung durch den Sultan von Aleppo. Nachdem der Mamlukensultan Baibars 1268 Antiochia eingenommen und zerstört hatte, schleiften die Templer Baghras und gaben es kampflos auf. Siehe auch Liste der Templerburgen Kreuzfahrerburg Literatur Kristian Molin: Unknown crusader castles. London, Hambledon and London, 2001 Steven Runciman: Geschichte der Kreuzzüge. München, 1986 Weblinks Baghras auf templiers.org (französisch)
Bagras

Bagras o Baghrās, la antigua Pagrae (en griego: Πάγραι; en armenio: Պաղրաս, Paġras) es una población y un castillo situados en el distrito turco de İskenderun, en el monte Amano. La Geografía de Estrabón indica que el lugar se hallaba próximo a Gindaro y que era un «baluarte natural» que protegía las «Puertas Amánidas» (Amanides Pylae) que permitían atravesar el monte Amano. La historia del castillo El emperador bizantino Nicéforo II mandó construir el castillo de Bagras (Pagrae) hacia el 965 y lo dotó de una guarnición de mil infantes y quinientos jinetes que puso a las órdenes de Miguel Bourtzes con el objetivo de que corriese la comarca de la cercana Antioquía.​​ El castillo guardaba además las Puertas Sirias. Constaba de dos niveles en torno a un montículo, al estilo de las fortalezas armenias, y contaba con acueductos para abastecerlo de agua.​ Los caballeros templarios​ lo reconstruyeron en torno al 1153 y le dieron el nombre de Gaston (también Gastun, Guascon o Gastim); lo conservaron, alternándose con el Principado de Antioquía, hasta que tuvo que capitular ante Saladino el 26 de agosto de 1189. Los armenios se apoderaron de él en el 1191, en tiempos de León II, pero siguió en disputa entre estos, los antioqueños y los templarios. Volvió a poder de estos últimos en el 1216, tras largas negociaciones. Según las crónicas armenias, por entonces resistió el asedio al que lo sometieron las huestes de Alepo.​ La caída de Antioquía en poder de Baibars en 1268 desanimó a la guarnición de la plaza; uno de los freires huyó y entregó las llaves del castillo al soberano musulmán. Los defensores decidieron destruir que pudieron antes de rendir la fortaleza. La pérdida del castillo no impidió que Haitón II de Armenia y León IV de Armenia venciesen con contundencia a un contingente mameluco que pasó cerca de él durante una incursión de saqueo en 1305.​ El primer estudio histórico y arqueológico detallado del lugar, que incluyó un plano del complejo defensivo al completo, lo hizo R. W. Edwards en 1979.​ La fortificación tiene más de treinta habitáculos que ocupan el risco sobre el que se asienta y se dividen en tres niveles. La mayoría de la obra exterior es de época franca y no de las anteriores bizantina y árabe. Se observan reparaciones de las torres y los muros de estilo armenio que debieron hacerse en los breves períodos que estos tuvieron la fortaleza. Sin embargo, Bagras nunca formó parte del complejo sistema defensivo armenio del Tauro y Anti-Tauro que protegió Cilicia del siglo XII al XIV.​ Referencias Enlaces externos Aspecto moderno de Bagras El castillo de Gaston en Forteresses d'Orient Estudio fotográfico y trazado del castillo de Bağras Véase también francmasonería
Forteresse de Baghras

La forteresse de Baghras ou Bagras est le nom d'une fortersse en Turquie dans les monts Amanus. Organisation La forteresse, connue sous le nom de Gastun (ou Gaston, Guascon, Gastim), offrait une base pour une force chargée de couvrir les portes syriennes, les passes (col de Belen) entre Iskenderun et Antioche. Elle a été bâtie sur deux niveaux autour d'une petite colline, ses fortifications ressemblant aux constructions arméniennes de l'époque. L'eau était fournie par des aqueducs. Historique Elle fut construite autour de 1153 par les Templiers et occupée par ces derniers ou par la principauté d'Antioche jusqu'à ce que Baghras fût forcée de capituler devant Saladin le 26 août 1189. La forteresse fut reprise par les troupes du roi Léon II d'Arménie en 1191 lors des prémices de la guerre de succession de la principauté d'Antioche, ce qui créa un contentieux important avec les templiers, le roi refusant de leur restituer la forteresse. Après une longue négociation, Baghras revint finalement aux Templiers en 1216. Elle continua de leur servir comme quartiers généraux du nord, et fut le point de départ de l'expédition désastreuse conclue par une défaite à Darbsâk en 1236. Si on se réfère aux chroniques arméniennes, la forteresse résista à un siège des forces d'Alep à la même époque. Après la prise d'Antioche par le sultan Baybars en 1268, la garnison perdit toute motivation, et un des frères déserta pour lui présenter les clés de la forteresse. Les défenseurs qui restaient dans la place décidèrent alors de détruire ce qu'ils pouvaient avant de finalement livrer le château. Malgré la perte de ce dernier, Héthoum II et Léon IV, rois d'Arménie, battirent un raid mamelouk dans ses environs en 1305. Voir aussi Articles connexes Liste des forteresses templières orientales Liens externes Maxime Goepp, Benjamin Saintamon, « Gaston (Turquie) :: Principauté d'Antioche », sur « Forteresses d'Orient » Photos de Baghras aujourd'hui « The surrender of Gaston castle (1268), according The Catalan Rule of the Templars », sur De Re Militari : The Society for Medieval Military History (en) Kurkjian's History of Armenia, Chapter 30 (en) Smbat Sparapet's Chronicle Références Portail de l'ordre du Temple Portail des châteaux Portail de la Turquie Portail du Moyen Âge central
Castello di Bagras

Bagras o Baghras, l'antica Pagrae (Πάγραι), è una località della Turchia dove sorge un castello di epoca bizantina nei monti Amanos. Storia Il castello di Pagrae fu eretto intorno all'anno 965 dall'imperatore bizantino Niceforo II Foca, che vi stabilì un migliaio di fanti e 500 cavalieri sotto il comando di Michele Bourtzes per razziare le campagne della vicina città di Antiochia. Esso costituiva la base per controllare il Passo della Siria, tra Alessandretta ed Antiochia. Fu costruito in due livelli attorno a un poggio e ricorda i lavori degli armeni; il rifornimento d'acqua è assicurato da acquedotti. Fu ricostruito attorno al 1153 dai Cavalieri templari sotto il nome di Gastun (o Gaston, Guascon, Gastim, Guaston o Gastin) e fu tenuto da loro o dal Principato d'Antiochia fino a quando fu costretto a capitolare dal Saladino il 26 agosto 1189. Fu ripreso nel 1191 dagli armeni guidati da Leone II, e la loro occupazione creò un importante contenzioso con antiocheni e templari. Dopo una lunga trattativa, nel 1216 fu infine restituito ai templari e continuò a servire loro come quartier generale nel nord; fu il punto di partenza della disastrosa spedizione conclusa nel 1236 con una sconfitta a Darbsâk. Secondo cronache armene, in questo stesso periodo, il castello resistette ad un assedio delle forze di Aleppo. Dopo la conquista di Antiochia da parte di Baybars, nel 1268, la guarnigione si perse d'animo ed uno dei fratelli disertò e gli consegnò le chiavi del castello. I difensori rimasti decisero di distruggere tutto ciò che potevano ed arrendersi. Nonostante la perdita del castello, nel 1305, Aitone II d'Armenia e Leone IV d'Armenia batterono sonoramente una forza di scorridori Mamelucchi nel vicino passo. Note Bibliografia (EN) Vahan M. Kurkjian, Chapter XXX.The Kingdom of Cilician Armenia — Mongol Invasion New scourge from Egypt, in A History of Armenia, Armenian General Benevolent Union of America, 1958. URL consultato l'11 luglio 2008. (EN) Hugh Kennedy, Crusader Castles, Cambridge University Press, 15 gennaio 2001, ISBN 978-0-521-79913-3. Voci correlate Crociate Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bagras Collegamenti esterni (EN) Fotografie del castello di Bagras, su artandarchitecture.org.uk. (FR) Fortresses - Gaston/Baghras, su maxime.goepp.free.fr.
Bagras

Bagras (em turco: Baghrās), a antiga Pagras (em latim: Pagrae; em grego: Πάγραι), é uma cidade e seu castelo vizinho no distrito de İskenderun, nos montes Amano, na Turquia. A Geografia de Estrabão menciona-a as margens de Gindaro, "uma fortaleza natural", que levava ao Portão de Amano sobre os montes Amano. História do castelo O castelo foi erigido em 965 pelo imperador Nicéforo II Focas (r. 963–969), que estacionou lá 1 000 infantes e 500 cavaleiros sob o comando de Miguel Burtzes para invadir o campo da cidade vizinha de Antioquia. Ele forneceu a base para uma força que cobria o Portão Amano. Ele foi edificado em dois níveis em torno de uma colina, a fortificação assemelhada ao trabalho armênio, e com água fornecida por aquedutos. Foi então reconstruída em torno de 1153 pelos Cavaleiros Templários sob o nome Gastão (Gaston, Gastun, Guascon e Gastim) e foi controlada por eles ou o Principado de Antioquia até ser forçada a capitular o sultão Saladino (r. 1174–1193) em 26 de agosto de 1189. Foi tomada em 1191 pelos armênios sob Leão III (r. 1269/1270–1289), e sua posse tornou-se grande ponto de discórdia entre os antioquenos e templários. Após muita negociação, finalmente retornou aos templários em 1216. Segundo os cronistas armênios, resistiu a um cerco das forças de Alepo por essa época. Com a queda de Antioquia ao sultão mameluco Baibars (r. 1260–1277) em 1268, a guarnição perdeu o ânimo e um dos soldados desertou e entregou as chaves do castelo para ele. Os defensores restantes decidiram destruir o que podiam e renderam o castelo. Apesar da perda do castelo, Hetum II (r. 1289–1293) e Leão IV (r. 1303/05–1307) derrotaram decisivamente uma força invasora mameluca nas proximidades do passo em 1305. A primeira evolução história e arqueológica detalhada, incluindo uma pesquisa plana do complexo inteiro, foi concluída em 1979 por R. W. Edwards. A fortificação tinha mais de 30 câmaras que abrangem o declive íngreme nos três níveis primários. Embora o sítio inicialmente tinha fases de construção árabe e bizantina, boa parte da alvenaria exterior é das ocupações francas. Reparos das torres e muralhas foram feitas pelos armênios com sua alvenaria distintiva durante breves períodos de controle. Bagras nunca foi integrada no complexo sistema defensivo que os armênios construído junto ao montes Tauro e Antitauro da Cilícia do século XII ao XIV. Referências Bibliografia
Баграс

Баграс или Гастон — крепость XII — XIII века построенная у главного южного прохода в Аманусе и служившая воротами в Киликийское армянское царство. История Крепость была построена у южного выхода из Бейланского ущелья, главного южного прохода в Аманусе. Крепость контролировала сообщение между Киликией и северной Сирией. За обладание крепостью шла ожесточенная борьба между Киликийским армянским царством и Антиохиским княжеством. В результате эта борьба спровоцировала в начале XIII века конфликт между Левоном I и госпитальерами, с одной стороны, тамплиерами и Папой Иннокентием III, с другой. К концу XII века, Левон II решил вернуть под свой контроль главный проход соединяющий Киликию с Антиохией. Проход контролировался из замка Баграс, который Саладин отобрал у тамплиеров. Узнав о грядущем наступлении германских рыцарей, Саладин покинул крепость предварительно уничтожив все фортификационные сооружения. Воспользовавшись этим моментом Левон занимает замок, после чего производит ремонт и возводит новые укрепления. Тамплиеры узнав об этом потребовали у армянского правителя отдать крепость, на что Левон ответил отказом. В результате произошел разрыв отношений с орденом тамплиеров и папством Антиохии В 1193 году, ввиду смерти Саладина, создается благоприятная обстановка для присоединения Антиохии к армянским землям. Спустя год, в 1194 году армянским царем возле Баграса был пленен Боэмунд III, для освобождения которого понадобилось специальное прибытие в Сис короля Иерусалима Генриха Шампанского. Условием освобождения послужил отказ от притязаний Боэмунд III-го на Баграс, и выдачи Алисы, племянницы Рубена III, замуж за Раймонда старшего сына Боэмунд III. 25 августа 1211 года побывавший в этих местах Вильбранд Ольденбургский так описывал крепость: Очень мощный замок […] на краю армянских гор, который успешно контролирует проходы и дороги региона; он находится в руках хозяина этой территории, короля Армении. Тамплиеры оспаривают право владения этим замком, который возвышается над соседней Антиохией, находящейся в четырёх милях от него В 1219 году наместником замка был один из могущественных армянских князей — Атом, который после смерти Левон II-го, стал регентом наследницы трона Забель В июле 1305 году, возле замка произошла битва в которой армянские войска нанесли сокрушительное поражение вторгнувшимся в пределы царства сарацинам. В ходе сражения из 7000 сарацин, в живых осталось около трехсот человек Примечания
Bahnhof Ankara

Der Bahnhof Ankara (Ankara Garı) ist ein Bahnhof der Türkischen Staatsbahn (TCDD) am Talatpaşa Bulvarı in der Hauptstadt Ankara. Der erste Bahnhof wurde hier von der Anatolischen Eisenbahn am 31. Dezember 1892 eröffnet. Der Grundstein für das heutige Empfangsgebäude im Stil des Art déco wurde am 4. März 1935 gelegt. Die Bauarbeiten wurden Anfang Oktober 1937 beendet, sodass der Bahnhof am 10. Oktober eingeweiht werden konnte. Der Neubau ersetzte den Vorgängerbau von 1892 und bildete eine unter Mustafa Kemal Atatürk angestrengte städtebauliche Entwicklungsmaßnahme. Mit dem Bau war der Architekt Şekip Akalın beauftragt. Zu dem Bahnhofskomplex gehört auch ein Eisenbahnmuseum ( Atatürk Konutu ve Demiryolları Müzesi), in dem auf einer Freifläche Dampflokomotiven gezeigt werden. Ein Salonwagen von Mustafa Kemal Atatürk ist am Bahnsteig 1 abgestellt. Weiter beherbergt der Bahnhof eine Kunstgalerie. Untergebracht ist das Museum im ehemaligen Wohngebäude des Bahnhofsvorstehers, das Mustafa Kemal Atatürk zeitweise im Türkischen Befreiungskrieg als Wohnung und Hauptquartier diente. Ende Juli 2014 wurde die Hochgeschwindigkeitsstrecke Ankara–Istanbul eingeweiht. Sie verkehrt zwischen den Städten in 3,5 Stunden. Die Bahn fährt nicht in das Istanbuler Zentrum, sondern hält in Pendik. Diese Reststrecke in das Zentrum von Istanbul wird noch fertiggestellt. Auch Izmir-Alsançak ist via Eskişehir zu erreichen. Am 10. Oktober 2015 kam es am Bahnhof zu einem terroristischen Sprengstoffanschlag. Es handelt sich um den schwersten Terroranschlag in der Geschichte der Türkei. Ankara ist Ausgangspunkt des Trans Asya Ekspresi über Täbris nach Teheran/Iran Galerie Weblinks Türkische Staatsbahn TCDD. Abgerufen am 22. März 2026 (englisch, türkisch). Einzelnachweise
Gare d'Ankara

La gare d'Ankara est la principale gare ferroviaire d'Ankara, la capitale de la Turquie.. Situation ferroviaire Histoire La gare a été construite en 1937 dans le style art déco par Şekip Akalın (tr) et a été ouverte le 30 octobre de la même année[réf. souhaitée]. Le 10 octobre 2015, deux bombes ont explosé à l'entrée de la gare centrale d'Ankara, tuant plus de 108 personnes et blessant plus de 500 personnes. L'attentat est le plus meurtrier de l'histoire de la Turquie. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Transport ferroviaire en Turquie Chemins de fer de l'État de la République de Turquie (TCDD) Gare de Haydarpaşa Gare de Sirkeci Liens externes (tr) « Ankara gari » Portail du chemin de fer Portail de la Turquie
Stazione di Ankara

La stazione di Ankara (in turco Ankara Garı) è la principale stazione ferroviaria della capitale turca, situata nell'omonima provincia, regione Anatolia Centrale. Storia La stazione venne inaugurata nel 1892. Nel 1937 venne costruito un nuovo fabbricato viaggiatori in stile Art déco. Nel 2009 venne inaugurata la nuova linea ad alta velocità Ankara-Eskişehir, di conseguenza si decise costruire un nuovo fabbricato più ampio inaugurato nel 2016. Il vecchio edificio è tuttora in uso collegato con il nuovo fabbricato per mezzo di un ponte. La mattina di sabato 10 ottobre 2015, alle 10:04 ci fu un attentato terroristico da parte di due kamikaze, vicini all'Isis, si sono fatti saltare in aria nella piazza centrale di Ankara, antistante la stazione, dove si stava tenendo un corteo per la pace con i curdi, in opposizione alle politiche del presidente Tayyip Erdogan. Il bilancio finale dell'attacco è di 103 morti e oltre 245 feriti. Movimento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Ankara
Station Ankara Centraal

Het station Ankara Centraal (Turks: Ankara Garı) is het centrale station van Ankara in Turkije. Met 181 treinen per dag is het station het drukste treinstation in Turkije. Het is een belangrijke hub voor inkomende en uitgaande treinen. Even verderop is er een halte van de metro van Ankara. Het station ligt aan het einde van de spoorwegen Istanbul-Ankara en is het oostelijke eindpunt van de hogesnelheidslijn Istanbul - Ankara. Het werd gebouwd in 1937 en is ontworpen door Şekip Akalın in de Art deco stijl. Op 10 oktober 2015 om 10:05 lokale tijd vond bij de ingang van het station de tot dan toe dodelijkste bomaanslag in de geschiedenis van Turkije plaats.