NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Melid

Melid (chetitsky: Malidiya nebo Midduwa; akkadsky: Meliddu; urartsky: Melitea; latinsky: Melitene; řecky: Μελιτηνή, turecky: Arslantepe) je zaniklé starověké město, jež leželo na území dnešního Turecka, nedaleko současného města Malatya. Jeho ruiny byly roku 2021 zapsány na seznam Světového dědictví UNESCO, jakožto „Mohyla Arslantepe“. Nejstarší osídlení místa se datuje do chalkolitu. Již tehdy byla na vrcholu kopce postavena monumentální budova z pálených cihel s nejasným účelem. Asi 24 kilometru odtud byl nalezen nejstarší známý důkaz tavení mědi. Na konci uruckého období se areál rozrostl na velký chrámový nebo palácový komplex. Místo zřejmě fungovalo jako obchodní kolonie dovážející suroviny na jih do dolní Mezopotámie. Kolem roku 3000 př. n. l. došlo k velkému zničení a vypálení místa. V pozdní době bronzové bylo město znovu vystavěno a osídleno, a to Churrity, kteří z něj udělali správní centrum jednoho z regionů království Isuwa. Město bylo silně opevněno, pravděpodobně kvůli hrozbě vpádu Chetitů ze západu. Ti ale město stejně dobyli, kolem roku 1350 př. n. l. za panování Šuppiluliumy I. Ten pak použil Melid jako základnu pro svou vojenskou kampaň, jež skončila vypleněním hlavního města království Mitanni, jež se jmenovalo Vaššukkani. Po pádu říše Chetitů, mezi 12. a 7. století př. n. l., se město stalo centrem nezávislého luvijského státu Kammanu, známého také jako „Malizi“. Ve 12. století byl Melid pravděpodobně závislý na Karchemiši. Poté musel platit tribut Asýrii. Melid přesto dokázal prosperovat, a to až do doby, než ho asyrský král Sargon II. (722–705 př. n. l.) v roce 712 př. n. l. vyplenil. Opětovnému povstání z popela zabránily invaze kočovných Kimmeriů a Skytů. Poté už město jen upadalo. Zaniklo neznámo kdy. První archeologický výzkum v místě prováděl Francouz Louis Delaport v letech 1932 až 1939, na něj v letech 1946 až 1951 navázal další Francouz Claude Frédéric-Armand Schaeffer. V 60. letech převzal vykopávky italský tým a odborníci Univerzita La Sapienza řídí výzkum dodnes. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Melid na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Melid na anglické Wikipedii.
Melid

Melid, Milid – starożytne miasto hetyckie. Położone jest na wzgórzu Arslantepe w Turcji. W XIV wieku p.n.e. zostało zdobyte przez Hetytów, trzy stulecie później popadło w zależność od Asyrii. Zostało splądrowane przez Sargona II w VIII wieku p.n.e., a po najeździe Scytów i Kimerów popadło w ruinę. Odkryto je i zbadano dopiero w XX wieku. Lokalizacja Melid był położony nad rzeką Tochmą (starożytna nazwa na rzeki wpadającej do górnego Eufratu). Ruiny starożytnego miasta zlokalizowano na wzgórzu Arslantepe w pobliżu Malatyi w Turcji. Odkrycie Ruiny Melitu został odkryte na początku XX wieku. Po raz pierwszy badania archeologiczne na wzgórzu Arslantepe w Turcji przeprowadził w latach 1932 i 1939 Louis Delaporte. Po drugiej wojnie światowej wykopaliska były kontynuowane w latach 1946–1951 przez Claude'a Schaeffera i Piera Meriggiego oraz od 1961 roku przez Salvatore Puglisiego. Historia Na obszarze, gdzie w okresie wczesnohetyckim powstało miasto Melid, ludność zaczęła się osiedlać jeszcze w epoce neolitu. Z czasem osada przekształciła się w jedno z centrów Iszuwy (tak Hetyci określali wrogie wobec siebie ludy, które zamieszkiwały tereny na wschód od ich państwa). Ponieważ od zachodu miasto było zagrożone przez Hetytów, jego władze wzniosły potężne umocnienia. W XIV wieku p.n.e. Melid został zdobyty przez Hetytów. Suppiluliuma I, gdy szykował się do wyprawy wojennej przeciwko Mitanni, mającej na celu podporządkowanie jego stolicy Waszuganni, rozmieścił w Melidzie swoje wojenne centrum dowodzenia. Stopniowy rozpad państwa hetyckiego przyczynił się do tego, że w Anatolii zaczęły powstawać drobne państewka, tworzone przez napływających Kasków i Luwijczyków. Na przełomie XII–XI wieku p.n.e. Melid stał się jednym z centrów administracyjno-politycznych państwa luwijskiego Kammanu. Ówcześni władcy wznieśli w mieście pałac i ozdobili go monumentalnymi rzeźbami, które przedstawiały królów i lwy. Na początku XI wieku p.n.e., za panowania w Asyrii Tiglat-Pilesera I, wybuchł konflikt luwijsko-asyryjski. Przyczynił się on do uzależnienia Melidu od Asyrii. W XVIII wieku p.n.e. Sargon II splądrował miasto. Melid popadł w ruinę po najeździe Scytów i Kimerów w VIII wieku p.n.e. Bibliografia Malatya (Arslantepe), w: Barney C., Distorical dictionary of the Hittites, Lanham 2004, s. 185–193. ISBN 0-8108-4936-4. Melid, w: Reallexikon der Assyriologie, T. 8, Meek–Mythologie, red. E.Ebeling, B Meissner, Berlin 1997, s. 35–52. ISBN 3-11-014809-9. Zabłocka J., Historia Bliskiego Wschodu w starożytności. Od początków osadnictwa do podboju perskiego, Wrocław 1982, s. 278, 306. ISBN 83-04-00710-X.
Arter

Arter, auch Kuş Adası (türkisch für „Vogelinsel“, armenisch Առտեր կղզի Arrter kghzi), ist eine kleine Insel im Vansee im Südosten der Türkei. Sie ist heute unbewohnt. Auf ihr finden sich die Ruinen des kleinen armenischen Klosters Arterivank, das vermutlich in frühchristlicher Zeit gegründet wurde. Das Kloster bestand unter anderem aus zwei Kirchen, die auf einer Anhöhe der Insel errichtet wurden. Eine der beiden Kirchen, die Muttergotteskirche (Surb Astvatsatsin) blieb als Ruine erhalten. Das langrechteckige Gebäude besteht aus einem tonnenüberwölbten Raum mit einer halbrunden Apsis. Die Decke ist im westlichen Bereich durch einen Gurtbogen verstärkt, der auf Pilastern ruht. Im Westen angrenzend befanden sich weitere Gebäude des Klosters, wovon heute nur noch die Fundamente vorhanden sind. Die Bauwerke waren sehr einfach gehalten und bestanden aus behauenen Natursteinen. Weblinks Monastery of the Mother of God of Arter (Arterivank). Virtual Ani
Isla Kuş

Isla Kuş (en turco: Kuş Adası, literalmente 'isla de Aves') o bien isla Arter (en armenio: Արտեր; en kurdo: Girava Artiyê) es una pequeña isla en el lago Van, en Turquía, en la ahomóga provincia de Van.​ Esta ahora deshabitada, pero antes tenía un pequeño monasterio armenio, cuyas ruinas todavía se pueden ver.​ Véase también Geografía de Turquía Geografía de Asia Referencias Enlaces externos Mapa de localización
Kuş

L'île de Kuş (en turc Kuş Adası), connue également sous le nom d'île d'Arter (en arménien : Առտեր կղզի), est une île turque située dans le lac de Van, en Anatolie orientale (auparavant, Arménie occidentale). Description L'île, inhabitée, se trouve à environ quatre kilomètres au nord-ouest de l'île d'Akdamar ; elle comporte les ruines d'un monastère arménien construit autour du XIIIe siècle et abandonné à la fin du XVIIIe siècle. Notes et références Voir aussi Liste des îles de Turquie Portail des îles Portail de la Turquie Portail de l’Arménie
Kuş (otok)

Otok Kuş (tur. Kuş Adası, doslovno "Ptičji otok"), također zvan Arter (arm. Առտեր կղզի), mali je otok u jezeru Van u Turskoj. Od obale jezera je udaljen 3,7 km. Trenutno je nenaseljen, ali nekada je imao mali armenski samostan čije se ruševine još uvijek mogu vidjeti. Izvori Vanjske poveznice Samostan Majke Božje na otoku Arter
Ilha de Cuxe

A ilha de Cuxe (em turco: Kuş adası; lit. "ilha do pássaro") ou ilha de Arter (em armênio: Առտեր / Արտեր կղզի; romaniz.: Aṙter / Arter kłzi) é uma pequena ilha no lago de Vã, na Turquia, situada a três quilômetros da ilha de Altamar e 4-5 quilômetros da costa do lago. Nome Segundo a tradição popular, a ilha foi chamada Arter depois que Gregório de Nareque, enquanto orava em seu eremitério, viu Cristo e exclamou "Ar Der", ou seja "a alma que tu me deste". Por sua vez, outra tradição alega que o nome está associado aos seus campos. História Na Antiguidade, Cuxe fez parte do distrito (gavar) de Restúnia da província de Vaspuracânia do Reino da Armênia. A primeira menção direta à ilha ocorreu no século X. No século XIX, foi incorporada ao caza (distrito) de Guevaxe, do sanjaco de Vã, do vilaiete de Vã, do Império Otomano. Sabe-se que tinha um porto. Eventualmente foi desabitada, transformada em pasto e subordinada ao mosteiro de Altamar. e sobreviveu aos tempos modernos um pequeno mosteiro da Santa Mãe de Deus (Surb Astvacacin), cujas ruínas ainda podem ser vistas. Referências Bibliografia
Артер (остров)

Артер (арм. Առտեր կղզի или Куш тур. Kuş Adası, буквально «птичий остров») — небольшой остров на озере Ван (Турция). Остров необитаем. На нём сохранились руины маленького монастыря Артериванк. История Легенда относит основание монастыря на острове к X веку. Святой Григорий Нарекаци, согласно легенде, молился в своем монастыре в Нареке, с видом на озеро Ван, когда ему случилось видение Богоматери с младенцем Христом среди облаков над островом Артер. В то же время он услышал голос, который велел ему прийти к Господу. Григорий в ответ предложил Господу свою души и чудесным образом был перенесен на остров (в некоторых вариантах легенды — пробежал по волнам, чтобы добраться до острова) и монастырь Артер был основан в ознаменование этого события. Надписи на острове, однако, могут быть датированы периодом с 1292 по 1766 год. Известно, что монастырь был восстановлен в 1766 году его настоятелем, вардапетом Джеймсом Батаканским. Батакан — село, располагавшееся где-то между Востаном (Гевашем) и Нареком. Однако в 1772 году монашеская община распалась после того, как Джеймса посадили в тюрьму и подвергли пыткам. Раньше остров был труднодоступен из-за отсутствия лодок на озере. Теперь, в хорошую погоду, на остров можно попасть на коммерческих лодках. См. также Озеро Ван Остров Ахтамар Остров Ктуц Остров Лим Примечания Ссылки Монастырь Матери Божией на острове Артер Остров Артер и армянский монастырь: photo1 . Архивировано из оригинала 23 апреля 2018 года., photo2 . Архивировано из оригинала 23 апреля 2018 года., photo3 . Архивировано из оригинала 23 апреля 2018 года. Литература Thierry, J.M. «Monastères Armeniens du Vaspurakan: Convent de la Mère de Dieu d’Artere», Revue des Études Arméniennes, Vol. XII (1977)
Nusretiye Clock Tower

Nusretiye Clock Tower, aka Tophane Clock Tower, is a clock tower situated at Tophane, a neighborhood in Beyoğlu district of Istanbul, Turkey, next to Nusretiye Mosque and Tophane Kiosk at the European waterfront of Bosphorus. It was ordered by the Ottoman sultan Abdulmejid I (1823–1861), designed by architect Garabet Amira Balyan and completed in 1848. Designed in neo-classical style, the four-sided, three-story clock tower is 15 m (49 ft) high. A tughra of Sultan Abdülmecid I is installed above the entrance. The original clock and the clock face are in a state of disrepair. The clock tower along with Nusretiye Mosque and the Tophane Kiosk survived the urban renewal and highway construction program of the mid-1950s. İt is now in front of the İstanbul Modern museum. See also List of columns and towers in Istanbul References External links Istanbul Municipality official website Kent Odağı Olarak Saat Kuleleri: Nusretiye Saat Kulesinin Değişen Ölçeği
Tour de l'Horloge de Nusretiye

La Tour de l'Horloge de Nusretiye ou Tour de l'Horloge de Tophane (en Turc : Tophane Saat Kulesi) est une tour horloge située dans le quartier de Tophane dans le district de Beyoğlu à Istanbul en Turquie, près de la Mosquée Nusretiye sur la rive européenne du Bosphore. Elle fut érigée sur ordre du Sultan ottoman Abdülmecid Ier, ses plans furent conçus par l'architecte Gabaret Amira Balyan de la famille Balyan, les travaux furent entrepris durant l'année 1848. La tour est de style néoclassique, la Tuğra d'Abdülmecid Ier orne le dessus de l'entrée. Elle possède un plan carré et est composée de trois étages culminants à 15 mètres de hauteur. La Tour est en mauvais état mais survécut, tout comme la Mosquée Nusretiye, au renouvellement urbain et aux programmes routiers du milieu des années 1950. Cependant, elle est restée dans une zone d'entrepôt portuaire fermée au public. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Nusretiye Clock Tower » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Istanbul Portail de l’Empire ottoman Portail de l’horlogerie
Torre dell'orologio di Tophane

La Torre dell'Orologio di Tophane (in turco Tophane Saat Kulesi), nota anche come Torre dell'Orologio di Nusretiye (in turco Nusretiye Saat Kulesi), è un edificio situato nel quartiere di Tophane a Istanbul, accanto alla Moschea di Nusretiye. Storia e architettura Costruita nella seconda metà del XIX secolo dall'architetto ottomano di etnia armena Garabet Amira Balyan per volere del sultano Abdülmecid I. La torre è un edificio di quattro piani, che si restringe gradualmente verso l'alto, con l'ultima sezione che ospita l'orologio. Le quattro facciate della torre, progettate in modo identico, presentano sulla facciata affacciata sul mare, sopra la porta d’ingresso, la Tughra (monogramma) di Abdülmecid. La torre dell’orologio, di cui è stato riportato alla luce un piano che era stato ricoperto di terra durante i lavori di costruzione del Galataport, ospita oggi eventi al proprio interno. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Torre dell'orologio di Tophane
Wieża zegarowa Nusretiye

Wieża zegarowa Nusretiye – wieża zegarowa zbudowana w 1848 roku w Tophane, w dzielnicy Stambułu Beyoğlu. Historia Budowę wieży zegarowej Nusretiye zakończono w drugiej połowie XIX wieku. Została ona umieszczona przed koszarami Tophane, niedaleko meczetu Nusretiye zbudowanego przez Mahmuda II i od niego wzięła swoją nazwę. Po I wojnie światowej budynki nieużytkowane zaczęły niszczeć. Dlatego w 1950 roku większość z nich została wyburzona. Wieża zegarowa przetrwała, ale została przeniesiona na teren składów celnych, gdzie dzisiaj można ją tam odnaleźć. Budowę wieży ukończono w 1848 roku i jest to najstarsza wieża zegarowa w Stambule. Została zamówiona przez sułtana Abdülmecida I (1823–1861) po jego podróży do Europy, a jej projektantem w stylu neoklasycystycznym był prawdopodobnie Garabet Amir Balyan. Wysoka na 15 metrów, trzypiętrowa wieża nad wejściem ma tughrę sułtana Abdülmecida I. Oryginalny zegar i tarcze zegara są w złym stanie. Kwadratowa podstawa ma na poziomie gruntu szerokość 4,35 metra i zwęża się stopniowo. Trzy gzymsy dzielą ją na cztery piętra. Na parterze w czterech rogach zostały umieszczone kolumny, a na ostatnim piętrze cztery tarcze zegarowe. Obecnie (2018) wieża pełni rolę magazynu i jest w bardzo złym stanie. Zobacz też Wieża zegarowa Büyük Saat Przypisy
Часовая башня Нусретие

Часовая башня Нусретие, также известная как Часовая башня Топхане, представляет собой башню с часами, расположенную в Топхане, районе Бейоглу в Стамбуле, Турция, рядом с мечетью Нусретие и киоском Топхане на европейской набережной Босфора. Она был заказана османским султаном Абдулмеджидом I (1823–1861) и спроектирована архитектором Гарабетом Амирой Бальяном и завершена в 1848 году. Выполненная в неоклассическом стиле четырёхгранная трёхэтажная башня с часами имеет высоту 15 м. Над входом располагается тугра султана Абдул-Меджида I. Оригинальные часы и циферблат находятся в аварийном состоянии. Башня с часами вместе с мечетью Нусретие и киоском Топхане пережила программу реконструкции города и строительства шоссе в середине 1950-х годов. Тем не менее, она осталась в зоне таможенного склада порта Стамбула, отрезанного от общественного доступа сегодня. См. также Список колонн и башен в Стамбуле Часовая башня Долмабахче Примечания Ссылки Официальный сайт муниципалитета Стамбула
Obruk-Talsperre

Die Obruk-Talsperre (türkisch Obruk Barajı) befindet sich in Zentralanatolien 50 km nordwestlich der Provinzhauptstadt Çorum am Fluss Kızılırmak. Die in der türkischen Provinz Çorum gelegene Talsperre wurde zwischen 1996 und 2009 im Auftrag der staatlichen Wasserbehörde DSİ zum Zwecke der Energieerzeugung und Bewässerung errichtet. Sie wird vom staatlichen Energiekonzern Elektrik Üretim A.Ş. (EÜAŞ) betrieben. Der Erddamm mit Querschnittaufbau in Filterform und Lehmkern hat eine Höhe von 67 m und besitzt ein Volumen von 1,283 Mio. m³. Der zugehörige ca. 40 km lange Stausee besitzt eine Wasserfläche von 50,2 km² und ein Speichervolumen von 661,11 Mio. m³. Die Talsperre dient der Bewässerung einer Fläche von 5538 ha. Das Wasserkraftwerk der Obruk-Talsperre verfügt über 4 Francis-Turbinen zu 50,5 Megawatt. Das Regelarbeitsvermögen liegt bei jährlich 473 GWh (nach anderen Angaben 515 GWh). 5 km westlich des Staudamms liegt die Kreisstadt Oğuzlar, knapp 10 km nördlich die Kreisstadt Dodurga. Im Mai 2014 kam es am Stausee zu einem massenhaften Fischsterben. Die Aufsichtsbehörde machte Regen und Schlamm dafür verantwortlich. Die Fische seien nach der Normalisierung des Wasserspiegels in Tümpeln verblieben. Zudem habe Schlamm die Kiemen der Tiere verstopft. Siehe auch Liste von Wasserkraftwerken in der Türkei Liste von Talsperren der Welt (Türkei) Einzelnachweise
Obruk Dam

Obruk Dam is an embankment dam on the Kızılırmak River in Çorum Province, Turkey. Constructed between 1996 and 2007, the development was backed by the Turkish State Hydraulic Works. The dam supports a 203 MW power station. See also List of dams and reservoirs in Turkey References External links DSI Archived 2012-05-15 at the Wayback Machine, State Hydraulic Works (Turkey), Retrieved December 16, 2009
Гребля Обрук

Гребля Обрук (тур. Obruk Barajı) — кам'яно-накидна гребля з глиняним ядром та ГЕС на річці Кизил-Ірмак, за 50 км на північний захід від міста Чорум, Туреччина. Гребля була побудована у 1996—2009 роках. Провідною метою будівництва цієї греблі було виробництво електроенергії та іригація (зрошується 5538 га). Гребля належить Energiekonzern Elektrik Üretim A.Ş. (EÜAŞ), має 67 м заввишки та об'єм 1,283 млн м³. Водосховище що утворено греблею має 40 км завдовжки, площу 50,2 км³ і об'єм 661,11 млн м³. ГЕС має турбіни Френсіса 4 х 50,5 МВт. Середнє річне виробництво 473 млн кВт·год (за іншими даними 515 млн кВт·год). Примітки
Mersin Old Mosque

Old Mosque (Turkish: Eski Cami) is mosque in Mersin, Turkey. Location The mosque is in the business quarters of the city at 36°48′N 34°38′E. The provincial governor's office is 200 metres (660 ft) to the east and the municipality is 400 metres (1,300 ft) to the southwest. Şavırvan,the fountain which is a complementary unit of the mosque is adjacent. History In the 19th century Mersin was a small town and most of the coastline of the town belonged to the vakıf (foundation) of Bezmialem Sultan, mother of sultan Abdülmecit. In the 1860s the new sultan Abdülaziz decided to build a mosque and a fountain in the vakıf area. The fountain (with the water supply) was constructed in 1865 and the mosque in 1870. Originally these were named after the vakıf holder Bezmialem Sultan, the step mother of Abdülaziz. It is now the oldest mosque of Mersin which is still in use and it is properly called Old Mosque. Technical details The old mosque is a single minaret mosque. Although commissioned by the sultan its dimensions are not comparable to those in Istanbul. The building is rectangular and the total area of the mosque including the nartex and the yard is about 600 square metres (6,500 sq ft). It has a wooden gable roof instead of a traditional dome. The mihrab is in a niche. The mosque has been repaired in 1901, 1943 and 2008. The fountain, unlike most other mosques, is not in the yard: It faces Uray street to the south of the mosque. References
Olivium Outlet Center

Olivium Outlet Center, opened on April 1, 2000, is an outlet shopping mall located in the working class district of Zeytinburnu in Istanbul, Turkey. It was established by a joint venture of the companies Emintaş and İleri Mensucat. The shopping center, situated outside of the ancient city walls of Istanbul, initially featured 25 stores, but extended to 118 shops today. Olivium covers area of 45,000 m2 on 4 floors and has a parking lot with a capacity of 1,000 cars in 2 additional floors. The center offers to the visitors also a supermarket, 6 movie theaters, a theater, a bowling alley with 15 lanes, a variety of fast food restaurants and cafeterias. See also List of shopping malls in Istanbul References From the Grand Bazaar to the modern shopping centers in Turkey. Turkish Council of Shopping Centers & Retailers (AMPD) External links Official website (in Turkish)
Ora Arena

The Ora Arena is the first purpose-built live entertainment venue in Turkey with a full standing capacity of up to 6,300 including ten VIP boxes for twelve guests each. The indoor arena, located in Bayrampaşa, Istanbul, is the prominent part of the Ora Complex, the first mixed-use project in the country. The cost of the investment amounted to € 25 million. Shows like Cirque du Soleil, Disney on Ice, Dino Merlin, Armin van Buuren, X Factor took stage at Ora Arena. References External links Official website (in Turkish)
Paradeniz

Paradeniz (literally "semi sea") is a lagoon along the Mediterranean Sea shore in Turkey. It is part of a lagoon system composed of four lakes. Geography Paradeniz is in Silifke district of Mersin Province, Turkey. It is a formed within the Göksu Delta at 36°18′N 34°00′E. It is at the west of the river, south west of the town Arkum, north of the cape İncekum and east of the town Taşucu. Location East shore line of Paradeniz lies more or less parallel to Mediterranean Sea shore. The average distance to sea is less than 50 m (160 ft). At the north east end there is a narrow channel to sea. The salinity is 19‰, which is less than that of Mediterranean Sea. The surface area of the lagoon is about 4 km2 (1.5 sq mi) and the average dept is 1.5 m (4 ft 11 in) Ecology Paradeniz together with the surrounding area is an important breeding and wintering area for the waterbirds. The number of bird species which were determined around Paradeniz is as high as 302 Paradeniz is also a fishery. By controlling the narrow channel to sea, fishes are trapped and harvested. The best known Paradeniz produce is blue crab (Callinectes sapidus). References
Paşakapısı Prison

Paşakapısı Prison is a small prison located in Üsküdar district of Istanbul, Turkey. First built in 1799 on orders of the Ottoman sultan Selim III as a hunting palace, the facility was used as a school for nuns between 1918 and 1923. In 1928, it was converted to a prison, which it still is at present day (October 2011). Between 2003 and 2008, it had been exclusively used for housing female prisoners. Today, after female prisoners are moved to another facility in 2008, the building still functions as a prison, allocated, this time, for convicted state employees. Probably a remote and forested place in 1799, location of the prison is now engulfed by the metropolitan Istanbul, to such an extent that it is considered one of the central locations in the city. Also owing to poor city planning, the prison is now circled by residential and other governmental buildings. The daily functions and activities of the prison reportedly cause disturbances in the daily lives of the nearby residents. References
Prisión de Paşakapısı

La Prisión de Paşakapısı​ es una pequeña cárcel situada en el distrito de Üsküdar en la ciudad de Estambul, Turquía. Fue construido inicialmente en 1799 por orden del sultán otomano Selim III como un palacio de caza. La instalación se utilizó como escuela de monjas entre 1918 y 1923. En 1928, se convierte en una prisión, que se encuentra todavía en uso en nuestros días. Entre 2003 y 2008, fue utilizada exclusivamente para alojar las reclusas. Hoy en día, después de que las reclusas se trasladan a otro centro en 2008, el edificio aún funciona como una prisión, asignado, esta vez, para los empleados estatales condenados. Véase también Prisión Régimen penitenciario Motín Referencias