NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Murad al III-lea

Murad al III-lea (în limba turcă otomană: مراد ثالث Murād-i sālis; n. 4 iulie 1546, Manisa, Imperiul Otoman – d. 16 ianuarie 1595, Constantinopol, Imperiul Otoman) a fost al doisprezecelea sultan al Imperiului Otoman din 1574 până la moartea sa și al 91-lea calif otoman. Sub domnia sa, otomanii au suferit o gravă înfrângere din partea armatei habsburgice în Bătălia de la Sisak în 1593. Este descris de istoricul român Nicolae Bălcescu drept: „Un duh slab și superstițios, dulce la trai, iar iute la mânie și adesea atunci și cu cruzime, era dat cu totul la misticism, la poezie și la voluptate; amator de danț și muzică, de vorbe cu duh, ba încă și de mucalitlâcuri, el iubea mecanica, ceasornicăria și actele de reprezentație; el trăia încunjurat de tălmăcitori de vise, astrologi, șeici, poeți și femei, dănțuitori, de pitici și nebuni, lăsând domnia în mâna femeilor saraiului” Murad al III-lea a urmat exemplul tatălui său, Selim al II-lea (1524-1574), de a nu lua parte la campaniile militare, ceea ce dovedește faptul că nu era prea interesat de mărirea Imperiului Otoman, Murad al III-lea rămânând în istoria Imperiului Otoman ca fiind al doilea sultan care nu s-a implicat în expediții militare. În ultimii ani de domnie Murad al lll-lea nu a părăsit Palatul Topkapi, ducând o viață liniștită pentru un sultan. Note Legături externe Materiale media legate de Murad III la Wikimedia Commons Ancestry of Sultana Nur-Banu (Cecilia Venier-Baffo)
Murat III.

Murat III., (turško مراد ثالث , Murād-i sālis, III. Murat) sultan Osmanskega cesarstva, * 4. julij 1546, Manisa, Anatolija, Osmansko cesarstvo, † 15. januar 1595, Istanbul, Osmansko cesarstvo. Murat je bil najstarejši sin sultana Selima II. (1566-1574) in valide sultan Nur-Banu, Benečanke, rojene kot Cecilia Venier-Baffo. Njegovo avtoriteto so rušili vplivi iz harema, predvsem vpliv njegove matere, kasneje pa tudi vpliv najljubše žene Safiye Sultan, tudi Benečanke s pravim imenom Sofia Baffo. Državo je do svoje smrti de facto vodil mogočni veliki vezir Mehmed Paša Sokolović, ki je služil tudi Muratovemu očetu Selimu II. in staremu očetu Sulejmanu I. Za Muratovo vladanje so značilne vojne s Perzijo in Avstrijo, upadanje gospodarstva in razpadanje državnih institucij. Bil je znan ženskar, ki je imel največji in najbolj prestižen harem na svetu, v njem pa več kot 1.200 najlepših žensk, kar se jih je dalo kupiti na tržnicah s sužnji. Čeprav je cesarstvo propadalo, je večino časa preživel v haremu, državniške posle pa je po smrti Mehmed Paše Sokolovića prepuščal svojim ljubljencem in korupciji. Posledica takšnega načina življenja je bila, da je imel kar 103 otroke. Po smrti ga je nasledil sin Mehmed III. Viri Aldesson, A. D., The structure of the Ottoman dynasty. Oxford: Clarendon, 1956 Encyclopædia Britannica, 11. izdaja, ki je v javni lasti
Murad III

Murad III, född 4 juli 1546, död den 15 januari 1595, var sultan av Osmanska riket. Han var den äldste sonen till Selim II och Nur-Banu och efterträdde sin far som sultan 1574. Biografi Under hans regering erövrade osmanerna betydande områden från Persien. Även med Österrike utkämpades ständiga, av stillestånd då och då avbrutna, strider i Ungern ända till Murads död. Den enda fredliga handlingen under hans regering var avslutandet av den första osmanska handelstraktaten med England 1580. Murad III hade konstnärliga och vetenskapliga intressen och under hans tid uppfördes flera betydande byggnadsverk. Han efterträddes av sin son Mehmet III. Källor Noter Murad i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1913)
Gümüşköy Geothermal Power Plant

The Gümüşköy Geothermal Power Plant (Turkish: Gümüşköy Jeotermal Elektrik Santralı) is an air-cooled Organic Ranking Cycle (ORC) system geothermal power plant located at Gümüşköy village of Germencik district in Aydın Province, Turkey. The power plant feeds from the 182 °C Gümüşköy Geothermal Reservoir, which was discovered with the GK-1 geothermal well in October 2008. The power plant has a gross installed power capacity of 13.20 MW divided in two units and uses two Ormat, Israel manufactured units for energy generation. Annual production is 108.24 GWh gross. The systems also feeds a CO2 purification and production plant having a 12-ton daily production capacity. Gümüşköy Geothermal Reservoir The Gümüşköy Geothermal Reservoir was discovered by BM Geothermal Group in 2008, as the first private sector high enthalpy geothermal discovery in Turkey. The reservoir is a lithologically capped hydrothermal system with three layers of reservoirs underlying one another. The first reservoir is located between 100- and 400-meter depths, with an average temperature of 100 °C. The second (interim) reservoir is located between 800- and 1400-meter depths, with an average temperature of 150 °C. The final reservoir is located around 2,000-meter depths with an average temperature of 180 °C. The Gümüşköy Geothermal Power Plant produces from and re-injects into the interim and the bottom reservoirs. Geothermal fluid production Full capacity operation requires 740 tons per hour of geothermal brine from the reservoir. The geothermal fluid is supplied from a total of 4 production wells, GK-1, GK-3, GK-7 and GK-9. Re-injection of the fluid into the reservoir is realized through two re-injection wells, R-GK-4 and R-GK-6. A third, temporary re-injection well R-GK-1 is kept standby at the power plant site. Two production wells yielding a total of 450 tons per hour geothermal fluid are already completed. The production well GK-1 blows steam since January 2011. See also Geothermal energy in Turkey References
Селим II

Селим II (на турски: II.Selim), наричан по прякор Пияницата, е 11-ият султан на Османската империя, управлява в периода 7 септември 1566 – 15 декември 1574 година. Завзема Йемен и о-в Кипър. По негово време флотът претърпява поражение в битката при Лепанто. Той е син на Сюлейман Великолепни и Хюррем Султан. През 1545 година в Кония се запознава и влюбва в Нурбану Султан, венецианка и Валиде султан. Изявен държавен везир в дивана по времето на Селим II е Йосиф Наси, а велик везир – херцеговинецът Мехмед паша Соколович, който е женен за султанската дъщеря Есмихан Султан. Според думите на Луиджи Басано от 1574 г. султан Селим II освен турски знаел и славянски език, на който той много държал, тъй като на него говорят много народи в империята му. По времето на Селим II с първата руско-турска война започват конфликтите между Османската Империя и Русия. Вижте също Великолепният век Синан Мостът на Дрина Източници
Selim II.

Selim II. (osmanski turski: سليم ثانى, Selīm-i sānī; 28. svibnja 1524. – 12. prosinca 1574.), također poznat kao "Selim Pijanica" na Zapadu i "Plavokosi Selim" na Istoku, bio je sultan Osmanskog Carstva od 1566. do svoje smrti 1574. godine. Bio je sin sultana Sulejmana Veličanstvenog i sultanije Hurem. Životopis Selim II. postaje sultan nakon dvorskih intriga i pobjede nad braćom tijekom spora oko vlasti i nakon smrti oca Sulejmana I. (Veličanstvenog) 5. rujna 1566. godine i ostaje na vlasti sve do svoje smrti 1574. godine. Za vrijeme vladavine njegovog oca Osmansko Carstvo je dostiglo svoj vrhunac. Za vrijeme vladavine njegovog neodgovornog sina Carstvo je počelo s dugim i sporim procesom opadanja moći. Selim je uspostavljao mirovne ugovore, ali ih je isto tako i kršio. Osvojio je otok Cipar, ali je izgubio pomorsku flotu. Sva vlast u državi tijekom njegove kratke vladavine se nalazila u rukama očevog velikog vezira Mehmed paše Sokolovića. Zbog svoje velike ljubavi prema vinu poznat je i kao Selim II. Pijanica, a orijentalisti s početka 19. stoljeća navodili su da je upravo zbog ljubavi prema vinu i osvojio Cipar. Međutim, turski i osmanlijski izvori smatraju da su takvi navodi pokušaj zapadnoeuropskih pisaca da demonstriraju slabost sultanovog karaktera i omalovaže njegovu iskrenost po pitanjima vjere. Osmansko Carstvo u njegovo doba zaključuje novi financijski isplativi mir s Austrijom 1568. godine i osvaja Cipar 1571. godine dok s druge strane doživljava poraze u pomorskoj bitki kod Lepanta 1571. godine i kopnenoj bitki za Astrahan 1569. godine. Nakon što je čuo za poraz u bitki kod Lepanta, navodno je rekao . Poslije njegove smrti 12. prosinca 1574. godine, njegov sin Murat III. nasljeđuje državu i velikog vezira. Izvori
Selim II

Selim II, Selim Opój, Selim Pijak (tur. Mest; ur. 28 maja 1524, zm. 12–15 grudnia 1574) – sułtan z dynastii Osmanów, panujący w latach 1566–1574. Rozpoczął erę słabych, niezdolnych militarnie i politycznie sułtanów. Ogromny wpływ na niego miała jego pierwsza żona, Nurbanu. Był najmniej zdolnym z rodzeństwa i nałogowo pił. Życiorys Był synem sułtana Sulejmana I Wspaniałego i Roksolany oraz ojcem Murada III. Jako jedyny z braci ocalał z walk sukcesyjnych w ostatnich latach panowania ojca. Pozbawiony zdolności militarnych i talentów politycznych swych poprzedników na tronie, nie brał udziału w kampaniach wojennych. Sprawowanie władzy powierzył ministrom, z wielkim wezyrem Sokollu Mehmedem na czele, a sam oddawał się orgiom i zabawom (podobno zmarł wskutek uderzenia głową o posadzkę, gdy poślizgnął się w łaźni, goniąc po pijanemu nałożnicę). W czasie panowania Selima II Osmanowie prowadzili wojny z Persją (Safawidami), Węgrami i Wenecją. W jego imieniu Sokollu Mehmed w 1568 zawarł w Konstantynopolu traktat pokojowy z Maksymilianem II Habsburgiem, w którym cesarz przystał na uiszczanie corocznego trybutu w wysokości 30 tysięcy dukatów. W okresie jego rządów nastąpiło pierwsze zetknięcie Osmanów z Carstwem Rosyjskim. W 1570, także w Konstantynopolu, zawarto traktat pokojowy z Iwanem Groźnym. Opanowanie Cypru (1570) spowodowało zawiązanie się antytureckiej koalicji państw europejskich, tak zwanej Ligi Świętej (powstałej z inicjatywy papieża Piusa V), w wojnie z którą wojska tureckie poniosły druzgocącą klęskę w bitwie morskiej pod Lepanto 7 października 1571. Po rozpadzie koalicji chrześcijańskiej dzięki staraniom wielkiego wezyra Sokollu Mehmeda odbudowano flotę turecką i odzyskano z rąk francuskich Tunis. W 1573 podpisano traktat pokojowy z Republiką Wenecką, utrwalający tureckie panowanie na Cyprze. Kultura masowa Selim II jest ważną postacią w tureckim serialu Wspaniałe stulecie. Ponieważ akcja dzieje się na przestrzeni wielu lat, grało go kilka osób w różnym wieku. W sezonie czwartym dorosłego Selima zagrał Engin Öztürk. Bibliografia Małgorzata Hertmanowicz-Brzoza, Kamil Stepan: Słownik władców świata. Kraków: Zielona Sowa, 2005.
Selim al II-lea

Selim al II-lea (în turca otomană: سليم ثانى, Selīm-i sānī, numit mai târziu Sarı Selim, „Selim blondul”, sau Sarhoş Selim, „Selim bețivul”; n. 30 mai 1524, Constantinopol, Imperiul Otoman – d. 13 decembrie 1574, Constantinopol, Imperiul Otoman) a fost cel de-al unsprezecelea sultan al Imperiului Otoman între anii 1566-1574 și al 90-lea calif. Părinții săi erau Soliman I (1494-1566) și sultana Hürrem (1506-1558), aceasta nefiind de origine turcă ci provenind din sudul Ucrainei. Mulți conducători de state au spus că odată cu urcarea lui Selim al II-lea pe tronul Imperiului Otoman va scădea puterea acestuia. După moartea sultanului Soliman I puterea în stat i-a revenit Marelui Vizir, Sokollu Mehmed Pașa (1505-1579). Mehmed Sokollu era interesat să mărească întinderea Imperiului Otoman, fiind sprijinit în acest sens de însuși sultanul Selim al II-lea. Căsătoria În anul 1545, Selim al II-lea s-a căsătorit în Konya cu Nurbanu, o aristocrată venețiană, pe nume Cecilia Venier Baffo, care, fiind copil, a fost răpită și înrobită de pirați. Nurbanu a fost mama următorului sultan, Murad al III-lea (1546-1595); mai târziu a devenit Valide Sultan (sultana mamă). Este considerată ca fiind a doua Valide Sultan, din „Sultanatul Femeilor”, care a condus Imperiul Otoman, după Sultana Hürrem, mama lui Selim al II-lea. Harem Consoarte Nurbanu Sultan, Haseki Sultan și apoi soția legală a lui Selim al II-lea. Aceasta a fost consoarta lui preferată. Emine Hatun Selimiye sultan Esma Hatun Nuray Hatun Neylan Hatun Leyla Hatun Copii Șah Sultan ( c. 1544 – 3 noiembrie 1580) cu Nurbanu Sultan Gevherhan Sultan (1544/1545 - c. 1624) cu Nurbanu Sultan Ismihan Sultan (1545 – 8 august 1585) cu Nurbanu Sultan Esmehan Sultan (1545 – d. 8 august 1585) cu Nurbanu Sultan Fatma Sultan (c. 1558 – octombrie 1580) cu Nurbanu Sultan Murad al III-lea (4 iulie 1546 – 15 ianuarie 1595) cu Nurbanu Sultan, a devenit sultan dupa moartea tatălui său. Șehzade Mehmed (1571 – 1572) Șehzade Süleyman ( 1571 – 22 decembrie 1574) Șehzade Abdüllah (1571 – 22 decembrie 1574) cu Selimiye Hatun Șehzade Ali ( 1572 – 1572) Șehzade Osman ( 1573 – 22 decembrie 1574) Șehzade Cihangir ( 1574 – 22 decembrie 1574) Moartea Moartea lui Selim a survenit în urma unei lovituri la cap în baia imperială a Palatului Topkapi; s-a afirmat de către contemporani că acesta ar fi fost amețit de aburii alcoolului. După moartea lui Selim, în anul 1574, pe tronul Imperiului Otoman a urcat fiul său, Murad al III-lea. Note Legături externe Un betiv pe tronul sultanilor Arhivat în 11 iulie 2012, la Wayback Machine., 22 februarie 2007, Gabriel Tudor, Revista Magazin Selim al II-lea: un chefliu pe tronul Înaltei Porți, 18 iunie 2012, Nicu Pârlog, Descoperă II. Selim'in Kızı Șah Sultan Ve Eșleri[nefuncțională]
Selim II.

Selim II. (turško سليم ثانى, Selīm-i sānī, imenovan tudi Sarhoş Selim – Selim Pijanec), sultan Osmanskega cesarstva od leta 1566 do smrti leta 1574, sin sultana Sulejmana I. Veličastnega in njegove druge žene Rokselane (Hürrem Sultan), * 28. maj 1524, Manisa, Anatolija, † 12. december 1574, Istanbul Na prestol je prišel leta 1566 po smrti očeta Sulejmana I.. V nasprotju z očetom ni imel prav nobenega vladarskega duha in občutka za odgovornost in se je posvečal predvsem svojim privatnim zadovoljstvom, haremskemu življenju, lovu, pijančevanju, glasbi in poeziji. Bil je prvi osmanski sultan, ki ni vojskovanju posvečal prav nobene pozornosti. Večino državnih poslov je z njegovimi pooblastili vodil veliki vezir Mehmed Paša Sokolović, ki si je prizadeval skleniti in utrditi mir s svojimi sosedi. 17. februarja 1568 je s cesarjem Svetega rimskega cesarstva Maksimilijanom II. Habsburškim sklenil častno mirovno pogodbo, s katero se je cesar obvezal, da bo sultanu prepustil Moldavijo in Vlaško in mu ″podaril″ po 30.000 dukatov letno. Selim je imel v Rusiji manj sreče in že prvi spopad s severnim sosedom se je sprevrgel v katastrofo. V Istanbulu so nameravali Volgo in Don povezati s prekopom, zato so poleti leta 1569 v Rusijo poslali veliko vojsko janičarjev in konjenice. Začeli so oblegati Astrahan in kopati prekop, medtem pa je njihova vojna mornarica napadla Azov. Branilci Astrahana so z izpadom iz mesta odbili oblegovalce, potem pa jim je prišla na pomoč ruska vojska s 15.000 vojaki. Rusi so napadli in razgnali delavce na prekopu in tatarsko vojsko, ki jih je branila, za nameček pa je bila zatem v viharju uničena še osmanska flota. Na začetku leta 1570 je ambasador ruskega carja Ivana IV. Groznega v Istanbulu podpisal mirovno pogodbo, s katero so obnovili mir med Osmanskim in Ruskim cesarstvom. Vojni pohodi v Hidžaz na vzhodni obali Rdečega morja in Jemen so bili bolj uspešni, osvojitev Cipra leta 1571, pa je pripeljala do katastrofalnega poraza osmanske vojne mornarice v pomorski bitki pri Lepantu. Razbito floto so izredno hitro obnovili. V samo šestih mesecih so zgradili okrog 150 galej in 8 galeonov in Osmansko cesarstvo je že leta 1573 ponovno vzpostavilo svojo prevlado v Sredozemlju. Nekaj mesecem pred Selimovo smrtjo so osvojili še Tunizijo, ki je bila od leta 1572 v španskih rokah. Sultan Selim II. je umrl leta 1574 zaradi alkoholizma. Med njegovim vladanjem so v Odrinu (Edirne) zgradili znano džamijo Selimije (Selimova džamija) in mestno obzidje, v Meki pa so popolnoma obnovili stari mestni vodovod. Viri Patrick Balfour Kinross, Ottoman Centuries: The Rise and Fall of the Turkish Empire (1977), ISBN 0-688-08093-6 John Julius Norwich, A History of Venice (1989), ISBN 0-679-72197-5 Encyclopædia Britannica, 11. izdaja, ki je v javni lasti Zunanje povezave Grobnica Selima II.
Selim II

Selim II född i 28 maj 1524, död 28 december 1574, var sultan över Osmanska riket från 1566 till sin död. Han var son till Süleyman I. Under Selim II:s regering stärkes den osmanska dominansen i medelhavet, samtidigt som palatsintriger började blomstra och sultanens makt började minska. Han överlät styret av sultanatet till sin storvesir och svärson, Mehmet Sokollu. 1568 stärkes den osmanska makten över Moldavien och Valakiet efter ett fredsfördrag i Österrike. Under storvesirens ledning erövrades Chios (1566) och i Jemen slogs en revolt ner (1569-70). Cypern erövrades från republiken Venedig 1571, vilket ledde till att de italienska staterna, Spanien och påven bildade en allians mot Osmanska riket. Vid slaget vid Lepanto 7 oktober 1571 förlorade osmanerna sin flotta mot denna allians. Året efter var dock deras flotta återuppbyggd och deras dominans i Medelhavet var återställd. I augusti 1574 återtog osmanerna Tunisien från Spanien. Referenser
Çapanoğlu Mosque

The Çapanoglu Mosque (Turkish: Çapanoğlu Camii) is a mosque in the city of Yozgat, Turkey. Influenced by European architectural styles, the mosque was constructed in two parts, by members of the Çapanoglu family: the first part was constructed by Çapanoğlu Mustafa Ahmed Pasha in 1779, and the second in 1794/95 by his brother Süleyman. References External links Capanoğlu Mosque
Selimiye-Kaserne

Die Selimiye-Kaserne (türkisch Selimiye Kışlası) ist eine Kaserne der türkischen Landstreitkräfte im Bezirk Üsküdar von Istanbul. Die Kaserne ist benannt nach Sultan Selim III. Sie war im Krimkrieg das zentrale britische Lazarett, in dem auch Florence Nightingale tätig war. Gegenwärtig ist sie das Hauptquartier der türkischen 1. Armee. Weblinks Einzelnachweise
Selimiye Barracks

Selimiye Barracks (Turkish: Selimiye Kışlası), also known as Scutari Barracks, is a Turkish Army barracks located in Selimiye in the Üsküdar district on the Asian side of Istanbul, Turkey. It was originally built in 1800 by Sultan Selim III for the soldiers of the newly established Nizam-ı Cedid (literally "New Order") within the framework of the Ottoman military reform efforts. Today, it serves as the headquarters of the First Army of Turkish Land Forces. The Barracks is situated in the Harem neighbourhood between Üsküdar and Kadıköy, close to the Sea of Marmara. The highway connecting the ferry terminal and the overland bus terminal to the motorway O.2 Istanbul-Ankara runs right past the barracks. Construction The original wooden barracks was designed by Krikor Balyan but was burnt down in 1806 by rebel Janissaries, who were resisting the sultan's reforms. Sultan Mahmud II commissioned the rebuilding of the barracks in stone in 1825 and the work was completed on 6 February 1828. During the reign of Sultan Abdülmecid I, the barracks were renovated twice, first in 1842–43 and again in 1849–50. During this process, a tower seven stories in height was added to each of the four corners, giving the barracks its current appearance. The barracks is a vast rectangular building measuring 200 m × 267 m (656 ft × 876 ft) with a large parade ground in the centre. Three of the wings have three floors but the eastern wing only has two floors due to the sloping terrain. Crimean War See also Renkioi Hospital During the Crimean War (1854–56), the barracks were allocated to the British Army, which was on its way from Britain to the Crimea. After the troops of its 33rd and 41st foot regiments left for the front, the barracks was converted into a temporary military hospital. On 4 November 1854, Florence Nightingale arrived in Scutari with 37 volunteer nurses. They cared for thousands of wounded and infected soldiers until she returned home in 1857 as a heroine. During the war around 6,000 soldiers died in the Selimiye Barracks, mostly as the result of a cholera epidemic. The dead were buried at a plot near the barracks, which later became the Haydarpaşa Cemetery. Today, the northernmost tower of the barracks houses a small museum partly in memory of Nightingale. References
Cuartel de Selimiye

El cuartel de Selimiye, también conocido como cuartel de Scutari (en turco: Selimiye Kışlası) es un cuartel del ejército turco situado en Üsküdar, un distrito de la zona asiática de Estambul, Turquía. Fue construido en 1800 por el sultán Selim III para los soldados del recién creado ejército regular en el marco de la reforma militar otomana denominada «Nizam-ı Cedid» (literalmente, Nuevo Orden).​ Construcción El cuartel construido inicialmente en madera por el reconocido arquitecto armenio Krikor Balyan fue destruido por un incendio durante una revuelta de los jenízaros, que se oponían a las reformas. El sultán Mahmut II ordenó reconstruirlo en piedra en 1825 y las obras terminaron el 6 de febrero de 1828. El edificio, de planta rectangular (200 x 267 metros), dispone de un enorme explanada central, tres plantas en tres de sus alas y sólo dos en el ala oriental debido a la inclinación del terreno. Durante el reinado del sultán Abdülmecit I, el cuartel fue renovado dos veces, primero en 1842-1843 y después en 1849-1850. Durante las obras, se agregó una torre de siete plantas en cada una de las esquinas, adquiriendo el cuartel el aspecto actual. Guerra de Crimea Durante la guerra de Crimea (1854-1856), el cuartel fue ocupado por el ejército británico, en su viaje desde el Reino Unido hacia Crimea. Una vez que las tropas del 33er y del 41.er regimiento de infantería lo abandonó para dirigirse al frente, el cuartel fue convertido temporalmente en hospital militar. El 4 de noviembre de 1854, Florence Nightingale llegó a Scutari (en la actualidad, Üsküdar) con 38 enfermeras voluntarias para hacerse cargo de miles de soldados heridos y enfermos. Las mejoras introducidas durante su estancia en las condiciones sanitarias en que vivían los enfermos ayudó a reducir la mortalidad y regresó a casa en 1857 siendo considerada una heroína. Durante la guerra, murieron en el cuartel de Selimiye aproximadamente 6000 soldados, en su mayoría a causa de una epidemia de cólera. Los muertos fueron enterrados en una parcela cercana al cuartel que más tarde se convertiría en el cementerio de Haydarpaşa.​ Durante el periodo republicano, el cuartel de Selimiye fue destinado a diferentes usos, como escuela secundaria y prisión. En la actualidad, acoge el cuartel general del mando del primer ejército turco. Ubicación El cuartel de Selimiye se encuentra en el barrio de Harem, en el límite de los distritos de Üsküdar y Kadıköy, junto al mar de Mármara. La carretera que conecta la terminal marítima y la estación de autobuses con la autopista Estambul-Ankara (O-2) pasa muy cerca del cuartel. La torre norte del edificio alberga un museo dedicado a Florence Nightingale.​ Referencias Enlaces externos