NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alejandreta

Alejandreta (en turco: İskenderun) es un distrito y una ciudad de Turquía situada en la provincia de Hatay, en la región del Mediterráneo. Su población era de 331 697 habitantes en 2010. Toponimia En español se utiliza el topónimo Alejandreta​ para hacer referencia a la ciudad. El nombre en turco es İskenderun, en griego Ἀλεξανδρέττα y en árabe الإسكندرون (al-ʼIskandarūn). Historia Alejandreta conserva el nombre de la antigua Alexandria ad Issum, fundada por Alejandro Magno en 333 a. C., aunque posiblemente no esté localizada en el mismo sitio. Está situada a unos 40 km al sur del lugar donde ocurrió la batalla de Issos. Alejandro la fundó con el objetivo de sustituir a Myriandus​ como punto de control de las Puertas de Siria. Al norte de la ciudad se encontraban los llamados «pilares de Jonás».​ Por hallarse en este entorno de pasos de montaña y estrechos desfiladeros entre el mar y los circundantes montes Amanos, la población también era llamada Alexandria Scabiosa (Alejandría "de la Sierra"). Cuando, ya en la era cristiana, se instaló un obispado en la ciudad, la inscripción errónea de su nombre como Alexandroukambousou en los listados de diócesis del oriente fue posteriormente malinterpretada como la fusión de los nombres de dos sedes distintas, Alejandreta y Cambysopolis, siendo ya este último el único que acabó por conservarse en el Anuario Pontificio​ hasta hace relativamente poco. La ciudad fue antiguamente un importante punto de paso de las rutas comerciales a Bagdad y la India. La Compañía británica de Levante mantuvo una agencia y una factoría durante doscientos años. Después de la Primera Guerra Mundial y con la partición del Imperio otomano, el Sanjacado de Alejandreta pasó a formar parte del Mandato francés de Siria bajo estatuto especial, pero Turquía exigió su devolución con el argumento de que el área estaba poblada mayoritariamente por turcos. En julio de 1939, la República de Hatay decidió unirse con Turquía, y junto con ella la ciudad volvió a ser parte del Estado turco. A comienzos del siglo XXI, Alejandreta es un importante centro industrial y el extremo final de un importante oleoducto proveniente del norte de Irak. Es además el mayor puerto militar turco en el Mediterráneo. En 2023 fue una de las ciudades más afectadas por los terremotos que asolaron partes de Turquía y Siria. Alejandreta en la ficción Aparece en la película Indiana Jones y la última cruzada como la ciudad desde la que la tablilla de los tres caballeros templarios indica cómo ir a encontrar el Santo Grial de Cristo, que se encuentra en el «cañón de la Media Luna», localización que fue rodada en realidad en el enclave jordano de Petra. Si bien la escena de la llegada de Marcus Brody a la ciudad, en tren, está rodada en la estación de ferrocarril de la ciudad española de Guadix. Así como en otras escenas que recrean Alejandreta están rodadas en la ciudad española de Almería. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Alejandreta.
Alexandrette

Alexandrette (en turc : İskenderun) est une ville du sud de la Turquie. Dénomination Fondée par Alexandre le Grand, elle est d'abord appelée « Alexandrie » : en grec Ἀλεξάνδρεια ; en latin : Alexandria Minor ou Alexandria ad Issum. Le nom d'Alexandrette est donné par les Occidentaux à partir des croisades (Alexandretta, Alexandrette). Le nom turc est construit sur le mot persan Iskandar, qui signifie « Alexandre ». Histoire Elle a été fondée par Alexandre le Grand pour commémorer sa victoire à Issos en 333 av. J.-C.. À l'époque des États latins d'Orient, après la première croisade, elle relève de la principauté d'Antioche ; au XIVe siècle, elle tombe aux mains des rois de Chypre. Au XVIe siècle, elle est conquise par les Ottomans et rattachée à la province de Syrie. Après l'effondrement de l'Empire ottoman en 1918, Alexandrette fait partie de la zone du mandat français sur la Syrie et le Liban, dans le cadre du sandjak d'Alexandrette, d'abord autonome, puis rattaché à Alep, puis à la Syrie mandataire. À la suite d'une crise survenue en 1938, la Turquie refusant que ce territoire passe sous le contrôle d'une Syrie indépendante, le sandjak est cédé par les français à la Turquie en 1939. Dans la culture populaire Dans Indiana Jones et la Dernière Croisade de Steven Spielberg, Alexandrette (« Alexandretta » dans le film) est la ville de départ du plan du professeur Henry Jones Senior, père d'Indiana, menant au lieu où est préservé le saint Graal. Personnalités Joseph Terdjan (1925-2001), dessinateur, peintre et graveur libanais, est né à Alexandrette. Notes et références Voir aussi Articles connexes Sandjak d'Alexandrette Province du Hatay Antioche Monts Nur Golfe d'Alexandrette Alexandrette (prénom) Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Ressource relative à la musique : MusicBrainz Ressource relative aux beaux-arts : Biblissima Portail de la Turquie
İskenderun

İskenderun, görögül Alexandretta (Ἀλεξανδρέττα), arabul الإسكندرون, al-ʼIskandarūn város és körzet Törökország Hatay tartományában, a Földközi-tengeri régióban. Története Alexandretta valószínűleg a Kr. e. 333-ban, Nagy Sándor alapította Alexandria ad Issum helyén vagy közelében fekszik. Nagy Sándor a III. Dareiosz felett aratott győzelmét akarta a város alapításával megünnepelni. A Szuezi-csatorna megnyitása előtt fontos kikötőállomás és kereskedelmi csomópont, az Oszmán Birodalom Aleppó vilajetének (ma Szíria területén) kikötője volt. 1918 és 1937 között francia mandátum alatt autonóm szandzsák volt. 1939-ben került vissza Törökországhoz, amikor is Hatay tartomány székhelye Antakya lett. Gazdasága Ma is kikötőváros, ezen felül katonai és tengerészeti központ, számos ipari létesítménynek is otthont ad (műtrágya, acél). Mind szárazföldi, mind légi összeköttetése az ország nagyobb városaival jól megoldott. Hivatkozások Külső hivatkozások Az új İskenderun képekben A régi İskenderun képekben
İskenderun

İskenderun (dawniej Aleksandretta) – miasto w południowo-wschodniej Turcji, w prowincji (il) Hatay, nad Zatoką İskenderun, u podnóża gór Amanos (tur. Elma Dagh). 176 tys. mieszkańców (1989), 230 tys. mieszkańców (2004) – ponad połowę stanowią Turcy, reszta to Arabowie. Ośrodek przemysłu hutniczego i chemicznego, końcowy terminal rurociągu naftowego biegnącego z Iraku. Największy turecki port nad Morzem Śródziemnym – wywóz ropy naftowej i rudy chromu. Historia Miasto założył Aleksander Macedoński w 333 r. p.n.e. jako "Aleksandrię nad Issum", w dwóch celach. Celem doraźnym było uczczenie zwycięstwa w bitwie pod Issos, stoczonej 40 km dalej na północ. Celem dalekosiężnym było zabezpieczenie pobliskiej przełęczy Beilan ("Wrót Syrii"), mającej znaczenie strategiczne, w lepszy sposób, niż czyniło to dotychczas fenickie miasto Miriander (gr. Myriandros). Dawna nazwa miejscowości odnosi się do miasta założonego przez Aleksandra Wielkiego, choć prawdopodobnie jest położona w nieco innym miejscu. Miasto, wraz z resztą Syrii zostało w latach 64–63 p.n.e. opanowane przez Pompejusza i wcielone do państwa rzymskiego. Od tego momentu miasto dzieliło jego losy. Znalazło się więc ono następnie w granicach cesarstwa wschodniorzymskiego, a w VII w., po przejściowym opanowaniu go przez Persów, zostało zajęte przez Arabów. W 969 roku cała północna Syria została zajęta przez bizantyńczyków i ponownie przyłączona do ich państwa. W 1097 miasto zdobyli krzyżowcy, od 1516 należało do Imperium osmańskiego. Miasto czerpało swoje znaczenie z faktu, że kończył się w nim lądowy szlak handlowy z Indii i z Chin do Europy. Port w İskenderun obsługiwał również handel lokalny północnej Syrii, północnej Mezopotamii, a nawet północno-zachodniej Persji. Dlatego, aż do otwarcia Kanału Sueskiego, İskenderun była ośrodkiem handlu, w którym faktorie utrzymywali kupcy weneccy i genueńscy, a później handlowcy z całej Europy. Niezwykle dogodne położenie portu zadecydowało o przetrwaniu miasta, choć jest położone w wyjątkowo niezdrowej okolicy – nad błotnistą deltą rzeki, zaś okalające je góry nie dopuszczają w to miejsce wiatrów znad lądu. W latach międzywojennych miasto wchodziło w skład Syrii, która stanowiła wówczas mandat francuski i było jeszcze niezbyt wielkim portem o lokalnym znaczeniu. W latach 1938–1939 Turcja (częściowo drogą zabiegów dyplomatycznych, a częściowo siłą) zajęła İskenderun wraz z całym okręgiem (tzw. sandżakiem Aleksandretty, zwanym obecnie Hatay). W czasie II wojny światowej, gdy Konstantynopol i Izmir znajdowały się w bezpośrednim sąsiedztwie frontów, İskenderun znalazło się w dość spokojnym rejonie Morza Śródziemnego, chronionym przez brytyjskie bazy wojskowe na Cyprze i w Egipcie. Tędy zaczęła przechodzić znaczna część morskiego handlu Turcji i pod koniec wojny İskenderun stał się szóstym pod względem obrotów portem Turcji. Przystąpienie Turcji do NATO (1952) i powołanie Paktu Bagdadzkiego (1955) oraz związana z tym rozbudowa baz morskich pociągnęły za sobą dalszy rozwój portu, który w 1952 r. zajmował już trzecie miejsce w kraju pod względem wielkości przeładunków. Przypisy Linki zewnętrzne Włoska akcja w porcie
Искендерун

Искендеру́н (ранее Александретта, тур. İskenderun, др.-греч. Άλεξανδρέττα — букв. «малая Александрия») — город и район в провинции Хатай на юге Турции. Население города — 184 тысяч жителей, агломерации — 304 тысяч (2012), крупнейший город провинции. Крупный порт на побережье залива Искендерун Средиземного моря. Предприятия чёрной металлургии. В Искендеруне проходит действие известного фильма Стивена Спилберга «Индиана Джонс и последний крестовый поход», храм Грааля снимался в Петре, Иордания. История Люди жили в этих местах с древнейших времён. Город основан Александром Македонским как Александрия при Иссе в IV веке до н. э. Впоследствии город входил в состав разных государств; в XVI веке он вошёл в состав Османской империи. По окончании Первой мировой войны в 1920 году, в соответствии с решениями конференции в Сан-Ремо, данная территория перешла под французское управление. В соответствии с франко-турецким договором 20 октября 1921 года Александреттский санджак, образованный путём объединения двух каз бывшего вилайета Алеппо — Александретты и Антиохии (ныне Искендерун и Антакья), был выделен в особую автономную административную единицу внутри французского мандата в Сирии и Ливане, так как в нём, помимо арабов и армян, проживало значительное количество турок. 7 сентября 1938 года на северо-западе Сирии на территории Александреттского санджака образовалось Государство Хатай, которое 29 июня 1939 года было аннексировано Турцией. В ноябре 1956 года, как прямой результат Суэцкого кризиса, Сирия подписала договор с Советским Союзом. Это стало точкой опоры для советского влияния в правительстве в обмен на военную технику. Турция была обеспокоена увеличением мощи сирийских вооружённых сил, так как казалось возможным, что Сирия попытается отобрать Искендерун. Только жаркие дебаты в Организации Объединённых Наций приостановили угрозу войны. В городе с помощью СССР был построен Искендерунский металлургический комбинат. В феврале 2023 года город сильно пострадал от мощных землетрясений и последовавших за ними наводнений и пожаров. В результате обрушения причала порта контейнеры опрокинулись, что привело к пожару. Кроме того, были разрушены здание государственной больницы Искендеруна, полицейский участок и здание суда. 8 февраля 2023 года пожар в порту Искендерун был потушен. См. также Битва при Александретте Примечания Литература Александретта // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Искендерон (Искандерун, Александретта) // Индекс — Истон. — М. : Советская энциклопедия, 1953. — С. 482-483. — (Большая советская энциклопедия : [в 51 т.] / гл. ред. Б. А. Введенский ; 1949—1958, т. 18). Ссылки Официальный сайт района Официальный сайт города
İskenderun

İskenderun (turkiska: İskenderun; grekiska: Ἀλεξανδρέττα, 'Alexandrétta; arabiska: الإسكندرون) är en stad vid İskenderunbukten i Medelhavets nordöstra hörn i den turkiska provinsen Hatay. Staden grundades av Alexander den store och är i västvärlden tidigare känd under namnet Alexandretta. Staden hade 184 593 invånare i slutet av 2011. Från İskenderun går det motorväg mot Ankara. Referenser
Іскендерун

Іскендеру́н (раніше Александре́тта, тур. İskenderun, грец. Ἀλεξανδρέττα — «Мала Александрія») — місто та район у провінції Хатай на півдні Туреччини. Населення — 305 тисяч жителів (2008), найбільше місто провінції. Розташовані підприємства чорної металургії, порт. Географія Лежить на узбережжі затоки Іскендерун Середземного моря. Клімат Місто перебуває в зоні з середземноморським кліматом. Найтепліший місяць — серпень із середньою температурою 28.3 °C (83 °F). Найхолодніший місяць — січень, із середньою температурою 11.7 °С (53 °F). Історія Люди жили у цих місцях з найдавніших часів. Заснований Александром Македонським як Александрія при Іссі у IV столітті до н. е. Згодом місто входило до складу різних держав; у XVI столітті воно потрапило до складу Османської імперії. Після закінчення Першої світової війни відповідно до рішень конференції у Сан-Ремо 1920 року, дана територія перейшла під французьке управління. Відповідно до франко-турецького договору від 20 жовтня 1921 Александреттський санджак був виділений як особлива автономна адміністративна одиниця всередині французького мандата, оскільки в ньому, крім арабів і вірмен, проживала значна кількість турків. 7 вересня 1938 на північному заході Сирії на території Александреттського санджаку утворилася держава Хатай, яку 29 червня 1939 анексувала Туреччина. Цікавий факт У Іскендеруні відбувається дія фільму Стівена Спілберга «Індіана Джонс і останній хрестовий похід», однак самі зйомки Іскендеруна відбувалися в Петрі (Йорданія). Примітки Посилання Александретта // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Офіційний сайт району [Архівовано 18 вересня 2008 у Wayback Machine.] Офіційний сайт міста [Архівовано 10 лютого 2009 у Wayback Machine.]
Abdülmecid I.

Abdülmecid I. (osmansky: عبد المجيد اول ‘Abdü’l-Medžíd-i evvel; 25. dubna 1823, Konstantinopol – 25. června 1861, Konstantinopol) byl turecký sultán, syn sultána Mahmuta II. a jeho gruzínské manželky Bezmiâlem Sultan. Je považován za reformního vládce a prvního sultána období reformy Osmanské říše (tanzimat). Jeho edikty zrovnoprávnily všechny občany říše a zaručovaly práva křesťanům. Zreformoval armádu i státní správu, zavedl nové územní členění říše a založil první ministerstva. Udržoval dobré vztahy ze západní Evropou a po boku Francie a Spojeného království bojoval proti Rusku v Krymské válce. Jeho cílem bylo přiblížit do té doby spíše orientální Osmanskou říši více k západní Evropě, v té době již daleko vyspělejší. Dokonce se snažil oblékat a upravovat svůj vzhled více evropsky. V současné době je známý i tím, že nechal postavit Palác Dolmabahce jako nového sídla pro sultány, kteří do té doby sídlili v paláci Topkapi. Tento palác měl představovat symbol přibližování k Evropě, proto hodně připomíná evropské zámky. Nicméně i tato stavba způsobila velké zadlužení a Osmanské říši spíše uškodila. Literatura Encyklopedický ústav SAV. Encyclopaedia Beliana (A-Belk). I. vydanie. vyd. Banská Bystrica: Veda, vydavateľstvo SAV a Stredoslovenské vydavateľstvo, a. s., 1999. 696 s. ISBN 80-224-0554-X. číslo publikace 3259. Kapitola A, s. 20. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Abdul Medžid I. na Wikimedia Commons
Abdul Medžid I.

Abdul Medžid I. (23. travnja 1823. – 25. lipnja 1861.), osmanski sultan. Abdul Medžid I. (arapski: عبد المجيد الأول) nasljeđuje svog oca Mahmuda II. 1. srpnja 1839. godine nekoliko dana nakon katastrofalnog turskog poraza od Egipta tijekom bitke kod Neziba. Istovremeno s tim događajem tijekom zadnjih dana života Mahmuda II. mornarica se pobunila i doplovila u Aleksandriju kako bi se pridružila snagama Egipta. U takvoj situaciji 1839. godine sve europske velesile ponovno zahvaćene strahom od mogućeg nestanka Osmanskog carstva odlučuju vojno intervenirati. Po novozaključenom mirovnom sporazumu 1841. godine Egipat je prihvatio vratiti Turskoj sve zemlje izvan Egipta (Siriju, Palestinu i muslimanska sveta mjesta). Taj povoljni sporazum predstavlja posljednje teritorijalno širenje Turskog Carstva. Rusko Carstvo objavilo mu je rat 23. ožujka 1854.. Uspješna diplomacija ovog sultana rezultirala je situacijom da su na njegovoj strani uključili se: Velika Britanija, Francuska i Sardinija. Ovaj rat koji dobiva ime Krimski po glavnom području borbi završava 1856. godine ruskim porazom i genocidom Krimskih Tatara koji tada postaju manjina u vlastitoj zemlji. Na unutarpolitičkom planu nastavljaju se reforme koje se provode uz pomoć zaduživanja u inozemstvu što će rezultirati velikim problemima u budućnosti. Abdul Medžid I. umire u 38. godini života 25. lipnja 1861. godine. Naslijedio ga je najstariji brat Abdul Aziz. Njegova djeca Murat V., Abdul Hamid II., Mehmed V. i Mehmed VI. nakon njegove vladavine postupno su doveli do propasti Osmanskoga Carstva.
Abdülmecit

Abdülmecit (Arabisch: عبد المجيد الأول) (andere spellingsvormen zijn bijvoorbeeld 'Abd ül-Mecid en Abd-ul-Mejid) (Istanbul, 23 april 1823 — aldaar, 25 juni 1861) was de 31e sultan van het Ottomaanse Rijk en volgde op 2 juli 1839 zijn vader Mahmud II op. De jonge sultan probeerde het verval van het rijk te voorkomen door het te moderniseren. Zijn regering werd echter ook gekenmerkt door opkomend nationalisme in het rijk. Abdülmecit genoot een goede opleiding en was de eerste sultan die Frans sprak. Hij werd al op jonge leeftijd sultan en leunde sterk op zijn ministers Mustafa Reşid Pasja, Mehmed Emin Âli Pasja en Fuad Pasja. Hij zette de hervormingspolitiek van zijn vader verder. Zo hoopte hij steun te krijgen van de Europese grootmachten, maar probeerde hij vooral zijn rijk bijeen te houden. Zijn troonsbestijging kwam vlak na de Ottomaanse nederlaag tegen Mohammed Ali van Egypte in de Slag bij Nezib. Enkel na tussenkomst van de Europese grootmachten wist hij de situatie in Egypte onder controle te houden. Tijdens de Krimoorlog tegen Rusland kon hij rekenen op de steun van Groot-Britannië, Frankrijk en Sardinië. Maar op de Balkan werden zijn pogingen om zijn greep op de regio te versterken door centralisatie gedwarsboomd door de Europese mogendheden. Ook moest hij onder Europese druk meer autonomie toekennen aan Libanon. Enkele maanden na zijn aantreden kondigde zijn regering het 'Decreet van de Rozentuin' (Gülhane Hatt-ı şerif) af, waarmee de periode van de Tanzimaat begon. Een tweede hervormingsdecreet (Hatt-ı hümayun of 'Keizerlijk edict') volgde in 1856. Christenen en Joden zouden voortaan aanspraak hebben op dezelfde behandeling door de overheid en de justitie. Belastinghervorming en dienstplicht zouden een einde moeten maken aan willekeur. Nieuwe wetboeken werden afgekondigd en er kwam een landhervorming en een hervorming van de rechtbanken en het onderwijs. Abdülahmit liet in 1843 het Dolmabahçepaleis bouwen bedoeld voor zijn nieuwe residentie. Hij liet grote restauratiewerken uitvoeren aan de Hagia Sophia onder supervisie van de Zwitserse bouwkundige Gaspar Fossati. Hij stichtte een Frans theater in Constantinopel en een Ottomaanse school in Parijs. Abdülmecit werd vader van niet minder dan vier sultans (Murat V, Abdülhamit II, Mehmet V Reşat en Mehmet VI Vahdeddin, de laatste sultan van het Ottomaanse Rijk).
Abdul Mejide I

Abdul Mejide I (em turco otomano: عبد المجيد اول; romaniz.: Abdü'l-Mecīd-i evvel, Abd-ul-Medjid, Abdul Mejid, Abdülmecid, Abdülmecit; Constantinopla, 23 de abril de 1823 – Constantinopla, 25 de junho de 1861) foi o 31° Sultão do Império Otomano, sucessor de seu pai Mamude II em 1839. Foi o iniciador do chamado Tanzimat, durante o qual foram introduzidas reformas como a garantia dos direitos do indivíduo e a propriedade para todos os súbditos, a igualdade de todas as confissões religiosas perante a lei. Em 1853, com a sua oposição às exigências russas de exercer o protectorado sobre os seus súbditos ortodoxos, deu origem ao eclodir da Guerra da Crimeia. Sucedeu no poder a seu pai Mamude II em 1839, oito dias depois da Batalha de Nezibe ganha por Ibraim Paxá, isto é, no momento mais crítico da luta entre a Turquia e o Egito. A diplomacia europeia deteve Ibrahim que marchava sobre Constantinopla. Dois tratados garantiram ao novo Padischah a integridade do seu império e permitiram-lhe continuar as reformas começadas no ano precedente. Em 1848, com risco de descontentar a Áustria e a Rússia, recusou-se a entregar os refugiados húngaros e polacos. Deve-se citar entre as suas reformas o hatt-i-hon-naiun de 18 de Fevereiro de 1856 que melhorava a vida e liberdade dos cristãos. Abdul Mejide teve que reprimir numerosas insurreições. Ameaçado pela Rússia em 1853, foi apoiado no ano seguinte pela França e pela Grã-Bretanha e Irlanda e a guerra do Oriente teve como resultado fazer entrar a Turquia, pelo Tratado de Paris (30 de Março de 1856), no âmbito europeu. Em 1860 as potências europeias tiveram que intervir na Síria e "castigar" os drusos, contra os quais Abdul Mejide se encontrava impotente. O seu irmão Abdulazize sucedeu-lhe pouco tempo depois. Referências gerais Dicionário Universal Ilustrado, Ed. João Romano Torres & Cª.1911. Nova Enciclopédia Portuguesa, Ed. Publicações Ediclube, 1996. Bibliografia Alves, Adalberto (2014). Dicionário de Arabismos da Língua Portuguesa. Lisboa: Leya. ISBN 9722721798
Abd ül-Mecid I

Abd ül-Mecid I, född 23 eller 25 april 1823 i Istanbul, död 25 juni 1861 i Istanbul, var sultan över Osmanska riket från 1 juli 1839 fram till sin död 1861. Tidigt liv Abd ül-Mecid var son till sultanen Mahmud II och Bezmi Alim Valide Sultan. Han fick en västerländskt inriktad uppfostran och en god utbildning. Han talade turkiska, arabiska, franska och persiska flytande. Han var den första sultanen i Osmanska riket som kunde flytande franska. Som sultan Abd ül-Mecid I efterträdde 1839 sin far Mahmud II mitt under det att riket efter den osmanska härens upplösning vid Nisib, där Egyptens pascha Mehmet Ali segrade, befann sig i så kritiskt läge att den unge sultanen kunde vänta sig bli angripen i sin egen huvudstad. De europeiska makterna räddade emellertid riket. Abd ül-Mecid lät ständigt leda sig av sin mor (död 1853) och sin europeiskt bildade storvesir Reschid Pascha, vilka 1839 lät honom utfärda den liberala konstitutionen chatt-i-sjerif, varigenom hans fars politik fortsattes. 1840 agerade Abd ül-Mecid för att stoppa förföljelsen av judar i Damaskus, han engagerade sig också mot slaveri. 1847 skickade han nödhjälp till det svältande Irland, något som ledde till en kontrovers med drottning Viktoria. Ursprungligen planerade sultanen att donera 10 000 pund men brittiska diplomater bad honom att donera bara 1000 pund. Orsaken till detta var att drottningen Viktoria hade redan donerat 2000 pund och det skulle ha varit pinsamt för kronan om en utländsk statschef hade donerat mer. Vid sidan av pengar skickade Abd ül-Mecid dock också tre skeppslaster med spannmål, läkemedel och annat nyttigt. År 1850 vann Abd ül-Mecid ett stort erkännande från hela Europa för bland annat sin fasta vägran att efterkomma Österrikes och Rysslands krav att utlämna ungerska och polska flyktingar. Året 1856 utfärdade han en ny grundlag, hatt-i humajun, som skulle ombilda de Osmanska riket i västerländsk mening, och 1858 avkriminaliserade han homosexualitet. Till det yttre hade hans makt vuxit, i och med att Egypten, Tripolis och Tunisien lovade riket lydnad och imamen av Maskat fogade sig under dess överhöghet. Mot slutet av sin regeringstid behövde sultanen också bevilja bred autonomi till Libanon efter påtryckningar från västländerna. Död och familjeliv Abd ül-Mecids gravplats finns nära en av hans företrädare Selim III. Abd ül-Mecid hade 37 barn, varav fyra kom att bli sultaner: Abd ül-Hamid II, Murad V, Mehmed V och Mehmet VI. Han beskrivs som en rättvis och godmodig man, men han var även bräcklig och tyckte mycket om sinnliga njutningar. Sultan Abd ül-Mecid avled i tuberkulos vid 39 års ålder. Utmärkelser Meschidie-orden (Osmanska riket, 1852, grundare) riddare av Strumpebandsorden (Storbritannien, 1856) storkors av Leopoldsorden (Belgien, 1860) Referenser Abd-ul-medjid i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1904) Noter