NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hattusa

Hattusa (även Hattusha, Hattusas och Hattush; på turkiska Hattuşaş) var huvudstad i Hettiterriket. Ruinerna är belägna ovanför den nutida byn Boğazköy i Turkiet, cirka 145 kilometer öst om Ankara i provinsen Çorum. Hattusa utsågs till världsarv av Unesco år 1986. Stadens historia Utgrävningar har visat att platsen varit bebodd sedan 2000 f.Kr. eller tidigare. Ett par århundraden därefter grundade handelsmän från Assyrien en handelsplats där, och de hade ett eget separat område i staden. Enligt legenden erövrades staden därefter av hettiternas första kung, Anitta. En av hans efterföljare, Hattusili I, gjorde Hattusa till huvudstad i Hettiterriket omkring 1600 f.Kr. och antog även sitt namn efter staden. Hattusa var sedan hettiternas huvudstad i 400 år och växte i storlek och betydelse. Hattusa förstördes under 1100-talet f.Kr. när Hettiterriket gick under. Senare uppfördes några frygiska byggnader på platsen, men staden återfick aldrig sin forna betydelse. Stadsliv och arkitektur Staden låg uppe på en bergskulle med flera naturliga klippor som var lätta att försvara. I omgivningarna fanns en bördig slätt där spannmål och grönsaker odlades. Den högre terrängen var även lämplig för bete av tamdjur som får, getter och kor. Jakt på vilda djur förekom, men tycks ha varit en sport förbehållen adeln. Nära staden fanns även skogar som gav bränsle och byggnadsmaterial. Flera mindre vattendrag fanns i närheten av Hattusa, men däremot ingen seglingsbar flod. Hattusa var starkt befäst och omgavs av höga murar, vilka utvidgades flera gånger under stadens historia. Uppe på en av bergsklipporna låg kungaborgen, numera kallad Büyükkale. I övrigt dominerades staden av stora tempel till de hettitiska gudarna. Strax utanför staden låg Yazilikaya, en helig bergsklippa, med stenreliefer huggna direkt ur klippan. Den gamla hettitiska staden täckte en yta av 80 ha innanför murarna. Under den hettitiska imperietiden 1400-1200 f.Kr. växte staden till 180 ha med en befolkning på upp till 50 000 människor. De officiella byggnaderna och befästningarna var åtminstone delvis uppförda i sten, men huvuddelen av bebyggelsen var byggd av lertegel och timmer. Därför har större delen av stadens husruiner försvunnit. Den arkeologiska upptäckten Ruinerna blev kända i Europa genom Charles Texiers upptäckt av dem 1834. Det dröjde dock till Hugo Winckler 1906-1912 utförde arkeologiska utgrävningar av ruinerna som man förstod att de utgjorde resterna efter Hettiternas huvudstad Hattusa. De arkeologiska utgrävningarna återupptogs 1931 av Kurt Bittel och har sedan fortsatt med avbrott för en tid i samband med andra världskriget. De mest betydelsefulla fynden från Hattusa var de stora arkiven om totalt 30 000 lertavlor. Fynden innebar att det hettitiska språket upptäcktes, vilket hade stor betydelse för forskningen om indoeuropeiska språk. De hettitiska texterna gav även rik information om hettiternas kultur, litteratur och religion, samt hela Främre Orientens historia. Fynd från Hattusa förvaras numera på de arkeologiska museerna i Ankara och Istanbul. Utgrävningar pågår fortfarande på platsen. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Hattusa.
Konak Ferry Terminal

Konak Ferry Terminal (Turkish: Konak İskelesi , or Konak Vapur İskelesi) to differentiate it from the older Konak Pier, is a passenger ferry terminal in central Konak, İzmir on the Gulf of İzmir. It is located at the west end of the Kent Tarihi Park, west of Konak Square and Mustafa Kemal Sahil Boulevard. İzdeniz operates commuter ferry service to destinations in Karşıyaka, Bayraklı, Balçova as well as within Konak. Transfer is available to the İzmir Metro at Konak station as well Tram İzmir service at Konak İskele tram station. There is also a transfer to ESHOT buses. The original Konak Terminal was opened on 14 April 1938 and was located inland on Konak Square. The existing structure was built in the 1980s, when the city municipality redesigned Konak Square and constructed Mustafa Kemal Sahil Boulevard along a reclaimed coast. Overview İzdeniz operates a ferry service to seven other terminals along the east İzmir bay. These terminals are: Karşıyaka, Pasaport, Alsancak, Bostanlı, Göztepe, Üçkuyular and Bayraklı. A total of 99 ferries depart and arrive at the terminal every weekday. The majority of these ferries operate to Karşıyaka with 52 daily. Weekends still see many ferries but not as much as on weekdays. The terminal building itself has of two levels. The lower level is for passengers and consists of a waiting hall, ticket booths and turnstiles while the upper floor consists of a cafe and bakery. A coffee house and news kiosk are located outside, directly in front of the building. References
Uhrturm von Dolmabahçe

Der Uhrturm von Dolmabahçe (türkisch Dolmabahçe Saat Kulesi) ist ein Uhrturm im Istanbuler Stadtteil Beşiktaş, den Sultan Abdülhamid II. in den Jahren 1890 bis 1894 erbauen ließ. Der Turm befindet sich am europäischen Ufer des Bosporus, zwischen der Dolmabahçe-Moschee (Bezm-i Âlem Valide Sultan Camii) und dem Dolmabahçe-Palast. Der Entwurf des Turmes, der dem Empirestil sowie Neobarock zugeordnet wird, stammt von Sarkis Bey, einem Angehörigen der armenischen Baumeister- und Architektenfamilie Balyan. Das vierstöckige, 27 Meter hohe Bauwerk steht mit einer Grundfläche von 8,5 × 8,5 Metern mittig auf einer 12 × 12 Meter großen Marmorplattform, die in jeder Ecke mit kleinen Springbrunnen besetzt ist. Die Wendeltreppe im Gebäude verfügt über 94 Stufen. Das Uhrwerk wurde vom Pariser Uhrmacher Paul Garnier (1834–1916) hergestellt. Siehe auch Sahat-Kula Uhrturm von Skopje Einzelnachweise Weblinks Webpräsenz des Dolmabahçe-Palastes
Dolmabahçe Clock Tower

Dolmabahçe Clock Tower (Turkish: Dolmabahçe Saat Kulesi) is a clock tower situated outside Dolmabahçe Palace in Istanbul, Turkey. Its construction was ordered by Ottoman sultan Abdülhamid II (1842–1918) and designed by the court architect Sarkis Balyan between 1890 and 1895. The clock tower was added to Dolmabahçe Palace, and stands in front of its Treasury Gate on a square along the European waterfront of Bosphorus next to Dolmabahçe Mosque. Designed in Ottoman neo-baroque style, the four-sided, four-story tower stands on a floor area of 8.5 × 8.5 m (28 × 28 ft) at a height of 27 m (89 ft). Its clock was manufactured by the renowned French clockmaker house of Jean-Paul Garnier, and installed by the court clock master Johann Mayer. Its face features highly stylised Eastern Arabic numerals. In 1979, the original mechanical clock was converted partly to an electrical one. Two opposing sides of the tower bear the tughra of Sultan Abdul Hamid II. See also List of columns and towers in Istanbul Yıldız Clock Tower Etfal Hospital Clock Tower İzmir Clock Tower İzmit Clock Tower References External links Media related to Dolmabahçe Clock Tower at Wikimedia Commons
Torre del Reloj de Dolmabahçe

La Torre del Reloj de Dolmabahçe (en turco: Dolmabahçe Saat Kulesi) es una torre del reloj situada en el exterior del Palacio de Dolmabahçe en Estambul, Turquía. La torre fue construida por órdenes del sultán otomano Abdul Hamid II (1842–1918) y diseñada por el arquitecto de la corte Sarkis Balyan entre 1890 y 1895. La torre del reloj fue añadida al Palacio de Dolmabahçe, y se sitúa frente a su Puerta del Tesoro en una plaza a lo largo de la costa europea del Bósforo, al lado de la Mezquita de Dolmabahçe. Diseñada en estilo neobarroco otomano, esta torre de cuatro lados y cuatro plantas ocupa una superficie de 8.5 × 8.5 m y tiene una altura de 27 metros. El reloj fue fabricado por el prestigioso relojero francés Jean-Paul Garnier, e instalado por el maestro relojero de la corte Johann Mayer. Su esfera presenta números arábigos orientales muy estilizados. En 1979, el reloj mecánico original se convirtió parcialmente en eléctrico. En dos lados opuestos de la torre está inscrita la tughra del sultán Abdul Hamid II.​ Véase también Torre del Reloj de Yıldız Torre del Reloj de Esmirna Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre del Reloj de Dolmabahçe.
Tour de l'Horloge de Dolmabahçe

La Tour de l'Horloge de Dolmabahçe (en turc : Dolmabahçe Saat Kulesi ) est une tour horloge située en dehors du Palais de Dolmabahçe, dans le district de Beşiktaş à Istanbul, en Turquie. Elle fut érigée sous ordre du Sultan ottoman Abdülhamid II, les plans furent quant à eux conçus par l'architecte de la cour, Sarkis Balyan, entre 1890 et 1895. Cette tour de l'horloge a été intégrée au Palais de Dolmabahçe, elle est face à la Porte du Trésor et longe le littoral européen du Bosphore, près de la Mosquée de Dolmabahçe. Conçu dans le style architectural néo-baroque ottoman, la tour possède quatre côtés, quatre étages, une surface au sol de 8,5 mètres par 8,5 mètres, et une hauteur de 27 mètres. L'Horloge a été fabriquée par la maison d'horlogerie française Jean-Paul Garnier et mise en place par le maître horloger Johann Mayer. En 1979, elle est passée du modèle mécanique au modèle électrique. Sont apposés sur deux côtés de la Tour, la Tuğra d'Abdülhamid II. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Dolmabahçe Clock Tower » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Istanbul Portail de l’Empire ottoman Portail de l’horlogerie
Torre dell'orologio di Dolmabahçe

La Torre dell'Orologio di Dolmabahçe (in turco Dolmabahçe Saat Kulesi) è una torre situata ad Istanbul, nel distretto di Beşiktaş, nel quartiere di Dolmabahçe. Essa è situata tra la Moschea di Bezmi Alem Valide Sultan e la Porta Imperiale del Palazzo di Dolmabahçe. Costruita tra il 1890 e il 1895 per volere del Sultano Abdülhamid II, la torre dell'orologio è costata 1 210 550 kuruş. Architettura La torre venne progettata dall'architetto di corte Sarkis Balyan in stile neobarocco e neoclassico. Alta 27 metri e composta da 4 piani, la torre si sale attraverso una scala di 94 gradini. Il pavimento dei pianerottoli delle scale è realizzato con pietre colorate disposte in forme geometriche. La struttura, che misura 8,50 x 8,50 m, poggia su una piattaforma di marmo di 12 x 12 m con colonne. Su ogni lato della torre si trovano scale di sei gradini e agli angoli due fontane a due piani. Tre delle facciate del piano terra hanno finestre, mentre l'altra ha una porta e su ogni superficie è presente un barometro all'interno di archi a volta. Doppie colonne decorano entrambi i lati delle porte e delle finestre di questo piano. Le facciate del primo piano, che misura 7,40 x 7,40 m, sono molto decorate. Sulle facciate del lato mare e terra della torre dell'orologio si trova la tughra del sultano Abdülhamid II. Il secondo piano (6,00 x 5,00 m) è più semplice rispetto al primo. Il passaggio al terzo piano è assicurato da un balcone con ringhiera. Su ogni facciata è presente un orologio di fabbricazione francese. L'orologio sul lato mare è stato installato separatamente, mentre gli altri tre sono stati installati insieme. L'orologio, opera della celebre casa orologiera Jean-Paul Garnier, e installato dal capomastro Johann Meyer, è stato parzialmente convertito in un sistema elettronico nel 1979 ed è ancora funzionante. Influenze culturali Nel Parco delle Torri dell'Orologio Testimoni del Tempo, situato a Safranbolu e inaugurato nel 2012, è presente anche un modello della Torre dell'Orologio di Dolmabahçe. Note Voci correlate Torre dell'orologio di Yıldız Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Torre dell'orologio di Dolmabahçe
Wieża Zegarowa Dolmabahçe

Wieża Zegarowa Dolmabahcze – wieża zegarowa przy Pałacu Dolmabahçe w Stambule w Turcji. Została wystawiona na rozkaz sułtana Abdülhamida II przez ormiańskiego architekta Sarkisa Balyana w latach 1890–1895. Wieża zegarowa została dodana do Pałacu Dolmabahçe i stoi naprzeciwko bramy wychodzącej na plac na nadbrzeżu Bosforu po europejskiej stronie miasta, obok Meczetu Dolmabahcze. Zaprojektowana w stylu neobaroku. Posiada cztery piętra i ma wysokość 27 metrów. Podłoga wieży wykonana jest z marmuru, a ściany z ciosanego kamienia. Zegary na czterech jej stronach zamówiono we francuskiej firmie Jean-Paul Garnier i ozdobiono herbami osmańskimi. W 1979 oryginalny mechanizm zegarów został częściowo wymieniony na elektroniczny. Na dwóch przeciwstawnych ścianach wieży umieszczono Tugrę sułtana Abdülhamida II. Bibliografia Stambuł, Istanbul 2002. https://web.archive.org/web/20111124082508/http://www.dolmabahce.gov.tr/source.cms.docs/dolmabahce.gov.tr.ce/dolmabahce.html (ang.)
Часовая башня Долмабахче

Часовая башня Долмабахче (тур. Dolmabahçe Saat Kulesi) — часовая башня, расположенная за пределами дворца Долмабахче в Стамбуле, Турция. Его строительство было заказано османским султаном Абдул-Хамидом II (1842—1918) и спроектировано придворным архитектором Саркисом Бальяном между 1890 и 1895 годами. Башня с часами была пристроена к дворцу Долмабахче и расположена перед воротами Казначейства на площади вдоль европейской набережной Босфора рядом с мечетью Долмабахче. Четырёхсторонняя четырёхэтажная башня, выполненная в стиле необарокко 8,5 × 8,5 м на высоте 27 м. Её часы были изготовлены известным французским часовым домом Жан-Поля Гарнье и установлены придворным часовщиком Иоганном Майером. Их циферблат украшен стилизованными восточно-арабскими цифрами. В 1979 году оригинальные механические часы были частично преобразованы в электрические. На двух противоположных сторонах башни изображена тугра султана Абдул-Хамида II. См. также Часовая башня Нусретие Примечания
Mešita Perteva Paši

Mešita Mehmeta Perteva Paši, známá také jako Yeni Cuma Cami (v překladu Nová páteční mešita), je osmanská mešita z 16. století ve městě Izmit v Turecku. Architektem byl Mimar Sinan. Byla vybudována pro Perteva Mehmeda Pašu, který byl vezírem za vlády Sulejmana I. a Selima II. Dostavěna byla v roce 1579. Mešita je součástí velkého komplexu (Külliye), který původně obsahoval madrasu (školu), hammam (lázně), caravanserai, fontánu a nižší základní školu. Budova má 24 oken a jde o jediný zaklenutý prostor. Minaret byl poškozen během zemětřesení v roce 1999. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pertev Pasha Mosque na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mešita Perteva Paši na Wikimedia Commons
Pertev Pasha Mosque

The Pertev Mehmet Paşa Mosque (Turkish: Pertev Paşa Camii), also known as Yeni Cuma Cami (lit. 'New Friday Mosque'), is a mosque located in the town of Izmit, in the province of Kocaeli, Turkey. Overview Designed by Mimar Sinan and completed in the 16th-century Ottoman style, the mosque was built for Pertev Mehmed Paşa, an Ottoman vizier during the reigns of sultan Suleyman I and Selim II. The construction was finished in 1579. The mosque is part of a larger Külliye complex that included a madrasa, hammam, caravanserai, fountain, and a lower education school. The mosque has a single domed structure and the dome has 24 windows. The minaret was damaged during the 1999 İzmit earthquake. See also Islam in Turkey List of mosques in Turkey List of Friday mosques designed by Mimar Sinan References External links Media related to Pertev Pasha Mosque at Wikimedia Commons Pertev Mehmet Paşa Külliyesi, Archnet
Süleyman's Tower

Süleyman's Tower (also called "armed Ayas tower") is a historical building in Yumurtalık district of Adana Province, Turkey. The tower is situated at the Mediterranean Sea side to the west of Yumurtalık. At 36°46′07″N 35°46′37″E the distance to Yumurtalık district center is 2 kilometres (1.2 mi) and to Adana is 85 kilometres (53 mi). The building was an observation tower built in 1536 during the reign of Ottoman sultan Süleyman I (called "the Magnificent"). The pentagonal two storey building was built to observe the sea to protect the busy port of Ayas, Adana from a possible pirate assault. References
Palais présidentiel (Turquie)

Le palais présidentiel, en turc Cumhurbaşkanlığı Sarayı, est le siège officiel de la présidence turque. Situé à Ankara dans le quartier de Beştepe, il a été inauguré par Recep Tayyip Erdoğan le 29 octobre 2014. Il est également nommé « complexe présidentiel » (Cumhurbaşkanlığı Külliyesi) par les partisans de l'AKP ou « palais blanc » (Ak Saray) en référence à la Maison-Blanche . Histoire Depuis 1924, le président de la république de Turquie réside au palais de Çankaya, un complexe architectural conçu par Mustafa Kemal Atatürk qui a fondé le régime républicain après l'effondrement de l'Empire ottoman. Ce parc est déclaré zone protégée en 1992. En 2012, Recep Tayyip Erdoğan décide la construction d'un nouveau palais dans cette forêt qui surplombe Ankara. Ce projet de palais était alors destiné à être la résidence du Premier ministre. Après l'élection présidentielle turque de 2014, il est décidé que l’Ak Saray soit la résidence du président de la République et que le palais de Çankaya devienne celle du Premier ministre. Trois cours administratives, le TOKİ (Toplu Konut İdaresi, dépendant du Ministère de l'Environnement et de l'Urbanisme turc), l'OGM (Orman Genel Müdürlüğü dépendant du ministère des eaux et forêts), puis le Conseil d'État déclarent l'illégalité de la construction. Des défenseurs de l'environnement se mobilisent en vain pour protester contre cette construction dans l'un des rares espaces verts d'Ankara. Conçu par Şefik Birkiye, sa construction aura coûté 491 millions d'euros ou 1,370 milliard de livres turques. Erdoğan justifiera plus tard ce choix en déclarant que le palais qu'il occupait alors qu'il était Premier ministre était « infesté de cafards ». Architecture Le palais s'étend sur 300 000 mètres carrés et possède plus de mille pièces. Il est doté d'un centre de congrès, de casemates permettant de résister à différentes attaques, d'une salle de commandement militaire avec communications par satellite et même d'un bureau sans dispositif électrique pour prévenir les systèmes d'espionnage. L'ensemble est construit dans un style néo-seldjoukide, censé rappeler celui de la première dynastie turque qui a régné sur l'Orient du XIe au XIIIe siècle. Polémiques La grandeur, le coût final et la situation géographique du palais voulu par le président Erdoğan sont à l'origine de plusieurs polémiques en Turquie et à l'étranger. L'Union des chambres d'architectes et d'ingénieurs de Turquie évalue en 2015, un an après l'inauguration, quelques-unes des dépenses de fonctionnement. Un mois de climatisation coûterait 600 000 livres, de chauffage au gaz 1 600 000 livres, d'éclairage 1 200 000 livres et de nettoyage 8 000 000 livres. Muharrem İnce, candidat à l'élection présidentielle turque de 2018, propose de vendre ce palais, d'y accueillir les handicapés ou encore de le transformer en « temple du savoir ». Notes et références Annexes Articles connexes Palais de Çankaya Néo-ottomanisme Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Turquie
Presidentieel Paleis van Turkije

Turks Presidentieel Complex is het presidentiële paleis van Turkije, gelegen in het westen van de hoofdstad Ankara. Beschrijving Het complex ligt op een terrein van meer dan 150.000 m². Het hoofdgebouw telt ruim duizend kamers. Hoofdarchitect Şefik Birkiye zocht een verwijzing naar de stijl van de Seldjoeken. Bijzondere aandacht ging naar beveiliging tegen elk denkbaar risico. Het complex bevat bunkers, tunnels en een ondergronds commandocentrum ("war room"). Ook heeft het een eigen laboratorium waar al het eten op bacteriën, radioactiviteit en gif wordt gecontroleerd. Geschiedenis In overeenstemming met de plannen van president Recep Tayyip Erdoğan verhuisde de premier naar het voormalige presidentieel paleis Çankaya Köşkü en nam de president zijn intrek in het nieuwe paleis, het "Ak Saray" (witte paleis). Dat was nochtans oorspronkelijk gebouwd als het nieuwe kantoor van de premier. Toen Erdoğan zeker was van zijn verkiezing tot twaalfde president van het land, maakte hij op 2 september 2014 de bestemmingswijziging naar presidentieel paleis bekend. De opening was op 29 oktober 2014, de Dag van de Republiek, een nationale feestdag in Turkije. Vanwege een mijnbouwongeluk in het zuiden van het land werd de opening een bescheiden aangelegenheid. Omstreden ligging Het paleis ligt binnenin een uitgestrekt recreatief agrarisch gebied, opgericht in 1925 door Mustafa Kemal Atatürk en gekend als de Atatürk bosboerderij (Turks: Atatürk Orman Çiftliği). Het historisch beladen gebied herbergt naast het paleis een dierentuin, verschillende kleine agrarische bedrijven, kassen, restaurants, een melkveebedrijf en een brouwerij. In 1937 doneerde Atatürk het gebied aan de staat. In 1992 werd het aangewezen als eerstegraads beschermd gebied, wat onder meer inhoudt dat er niet gebouwd mag worden op het terrein. Op 4 maart 2013 gaf een bestuurlijke rechtbank in Ankara het bevel om de bouw van het paleis op te schorten. Ondanks de bevestiging van dit vonnis door de Raad van State op 13 maart, gaf president Erdoğan openlijk te kennen dat hij de uitspraak zou negeren. De oppositieleider van de CHP uitte de verkiezingsbelofte dat zijn partij het gebouw zou doen overdragen aan de Technische Universiteit van het Midden-Oosten. Op 26 mei 2015 oordeelde de hoogste bestuursrechter in Turkije dat de bouwvergunning voor het complex niet rechtsgeldig is.
Посольство Швеции в Турции

Посольство Швеции в Турции расположено в районе Чанкая Анкары, столицы Турции. История Основа шведско-турецких отношений восходит к османскому периоду. В 1757 году в Стамбуле было открыто первое шведское консульство на территории Турции. В 1870 году произошел переезд, и консульство перенесли в новое здание. Это здание консульства является старейшим недвижимым имуществом Швеции, принадлежащим за границей (сейчас там расположено Консульство Швеции в Стамбуле). После переноса столицы в Анкару в 1934 году открыто нынешнее посольство Швеции в районе Каваклыдере в Чанкая. На открытии присутствовали тогдашний президент Мустафа Кемаль Ататюрк и шведский принц Густав VI Адольф. Примечания
Sveriges ambassad i Ankara

Sveriges ambassad i Ankara är Sveriges diplomatiska beskickning i Turkiet som är belägen i landets huvudstad Ankara. Beskickningen består av en ambassad, ett antal svenskar utsända av Utrikesdepartementet (UD) och lokalanställda. Ambassadör sedan 2023 är Malena Mård. Historia Sveriges generalkonsulat i Istanbul etablerades 1757. Det nuvarande Svenska palatset i Istanbul uppfördes 1870 och är landets äldsta statliga egendom utomlands. Efter att Turkiets första president, Mustafa Kemal Atatürk, beslutade av strategiska skäl att förlägga huvudstaden i den nya republiken till Ankara flyttade den svenska ambassaden från Istanbul till en ny anläggning. Den invigdes 1934 av kronprins Gustaf Adolf och Atatürk. Ambassadanläggningen Fastigheten som idag rymmer både kansli och residens inköptes 1933 av Sverige. På tomten, som är 10 500 kvm stor, finns idag både ambassadörens residens och ambassaden. Den nuvarande kanslibyggnaden byggdes 1963 efter ritningar av Nils Ahrbom. Om- och tillbyggnader gjordes 1998 med Gunnar Åsell som arkitekt. Ambassaden består av en putsad tegelbyggnad i två våningar och källare. Ett nytt samlingsrum och fyra kontorsrum gjordes vid tillbyggnaden 1998. Man byggde även ett separat viseringsväntrum för att minska belastningen på huvudentrén samt ett in- och intrångsskyddad uteplats för personalen. Uteplatsen kommer Statens fastighetsverk under 2013 att byggas in för att det ska fungera som ett ljust och luftigt lunchrum. Residenset består av en putsad tegelvilla i två våningar. I bottenvåningen ryms hall, salong, matsal, kök, bibliotek, personalrum och gästtoaletter. Sex sovrum, tre badrum och ett privat kök finns på övervåningen. På tomten finns även en pool och garage för fem bilar. Beskickningschefer Se även Relationer mellan Sverige och Turkiet Turkiets ambassad i Stockholm Sveriges generalkonsulat i Istanbul Referenser Externa länkar Officiell webbplats