NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gran Sinagoga de Edirne

La Gran sinagoga de Edirne (en turco, Edirne Büyük Sinagoğu) es una sinagoga de la ciudad turca de Edirne. Es el lugar de culto judío más grande de Turquía y la tercera sinagoga más grande de Europa.​​ Fue diseñada en estilo neomorisco para el uso de la comunidad sefardí de la ciudad, y restaurado por las autoridades en 2015 tras décadas de abandono. Historia y Arquitectura En 1905 se produjo un gran incendio que se saldó con la quema de más de 1500 edificios, incluyendo algunas sinagogas de la ciudad, afectando a la próspera comunidad judía local de 20.000 personas. En 1906, contando con la autorización las autoridades otomanas, y hasta con un edicto especial del sultán Abdul Hamid II,​ comenzó la construcción de una nueva sinagoga en el barrio de Suriçi (Ciudadela),​ en el lugar donde antes se erigían dos sinagogas, una de ellas la sinagoga mayor.​ El diseño de la obra se encargó al arquitecto francés France Depré y el estilo elegido fue el del sefardí Leopoldstädter Tempel, en Viena. Tras invertir las autoridades turcas unas 1200 monedas de oro, la inauguración del templo, con aforo de unas 1200 personas, tuvo lugar en abril de 1909,​ durante las festivas celebraciones de Pésaj.​ En 1983, la Gran Sinagoga de Edirne se quedó sin fieles, tras un largo proceso de emigración de la comunidad judía local, sobre todo hacia Israel, Europa y Norteamérica.​ Habiendo sido abandonado a su suerte durante largos años, el templo entró bajo protección las autoridades turcas en 1995. Actualidad En 2014 la Institución de Fundadores turca (Vakıflar Genel Müdürlüğü) encargó la restauración del edificio, con un coste de 2,5 millones de dólares.​ El renovado templo fue inaugurado en marzo de 2015 con el primer oficio religioso en 46 años.​ Un gran público, incluidos miembros destacados de la comunidad judía turca y políticos, atendieron la inauguración celebrada con el rezo matutino de la Shajarit, entre ellos el líder de las comunidades judías en Turquía, Ishak Ibrahimzadeh, el gran rabino de Turquía, Hakham Bashi, y el vice primer ministro turco, Bülent Arınç. El oficio fue supervisado por David Azuz, el rabino que vio cerrar la sinagoga décadas antes. El municipio de Edirne encargó un cartel, colgado en la calle donde está situada la sinagoga, con la oración "Bienvenidos a vuestra casa, viejos vecinos".​​ En mayo de 2016, Güneş Mitrani, hija de una de las pocas familias judías que aún quedan en la ciudad, se casó con un judío estambulense en lo que llegó a ser la primera boda celebrada en la Gran Sinagoga desde 1975.​ Durante la ceremonia, dos hazanim recitaron una oración tradicional que data de la llegada de los judíos sefardíes a Estambul en el siglo XV después de su expulsión de España. La plegaria, una expresión de agradecimiento hacia los sultanes otomanos que ofrecieron refugio a la comunidad, fue recitada en nombre del actual presidente turco Recep Tayyip Erdoğan.​ Referencias
Grande synagogue d'Edirne

La Grande synagogue d'Edirne (en hébreu : Kal Kadosh ha-Gadol, en turc : Edirne Büyük Sinagogu) est une synagogue séfarade située à Edirne en Turquie. Sa construction est autorisée par l'édit du 6 janvier 1906, dans le quartier où se trouvent la synagogue Mayor et la synagogue Apulya, à la place des 14 synagogues qui sont complètement détruites lors du grand incendie ayant éclaté en août 1905 à Edirne. Elle est construite par l'architecte français France Depre et construite par Kal Kados ha Godal. Elle est ouverte au culte en 1907 sous ce nom. La construction de la synagogue est couverte par l'argent collecté auprès de la communauté de la ville ainsi qu'en Russie et dans différents pays d'Europe, notamment en Allemagne et en Hongrie. Le bâtiment, décrit par Ersin Alok et Emili Mitrani comme la plus grande synagogue des Balkans et la troisième en Europe, a été activement utilisée jusque dans les années 1960, lorsque la communauté était importante à Edirne. Elle rouvre le 26 mars 2015 après 5 années de rénovation. Notes et références Portail du judaïsme Portail de la Turquie
Sinagoga grande di Edirne

La sinagoga grande di Edirne (in turco Edirne Büyük Sinagogu) è la sinagoga sefardita della città di Edirne, in Turchia, la più grande nel paese e la terza più grande in Europa. Storia Nel 1905 un grande incendio scoppiò nel quartiere della Cittadella ad Edirne, causando la distruzione ed il danneggiamento di numerosi edifici. La comunità ebraica sefardita locale, che all'epoca era formata da circa 20000 persone si vide costretta a costruire un nuovo tempio dal momento che le tredici sinagoghe cittadine erano andate distrutte nell'incendio. Una volta ottenuto il permesso del governatore, suffragato da uno specifico editto del sultano Abdul Hamid II, la comunità ebraica di Edirne diede il via ai lavori che partirono ufficialmente il 6 gennaio 1906. A dirigere i cantieri venne chiamato l'architetto francese France Depré il quale trasse spunto per il suo progetto dal Leopoldstädter Tempel di Vienna. Il giorno precedente all'inizio della Pasqua ebraica del 1909 la sinagoga grande di Edirne venne inaugurata. Una volta completato il tempio presentava una struttura maestosa, capace di ospitare 1200 posti a sedere. Con la progressiva scomparsa della comunità ebraica di Edirne la sinagoga entrò in un periodo di crisi. Nel 1983 venne definitivamente chiusa e abbandonata. Nel 1995 l'edificio venne acquistato dallo stato turco. Nel 2010, su iniziativa delle autorità turche, venne avviato un importante programma, costato 2,5 milioni di dollari, volto alla ricostruzione e al restauro della sinagoga. Il 26 marzo 2015, alla presenza delle autorità turche e dei vertici religiosi ebraici la Grande sinagoga di Edirne venne riaperta al pubblico. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga grande di Edirne
Wielka Synagoga w Edirne

Wielka Synagoga w Edirne (tur. Edirne Büyük Sinagogu) – synagoga tradycji ortodoksyjnej znajdująca się w mieście Edirne (Adrianopol) w północno-zachodniej Turcji, wzniesiona w stylu neomauretańskim w latach 1906–1909, opuszczona w 1983 roku, a następnie odrestaurowana w latach 2010–2015. Historia Żydzi sefardyjscy wygnani z Hiszpanii w XV wieku schronienia szukali w różnych miejscach Europy, również w Imperium Osmańskim. Na początku XX wieku liczba Żydów zamieszkujących Adrianopol (obecnie Edirne) sięgała 20 tys. Zakładali oni swoje gminy obejmujące konkretne dzielnice; w każdej znajdowała się synagoga. W 1903 roku wielki pożar (tur. harik-i kebir) miasta zniszczył ponad 1500 domów, w tym również miejscowe bożnice, zaistniała więc konieczność budowy nowych miejsc kultu. Po uzyskaniu zgody osmańskiego rządu oraz sułtana Abdülhamida II 6 stycznia 1906 roku w miejscu zniszczonych synagog Mayor i Pulya w dzielnicy Kaleiçi rozpoczęto budowę nowego, kamiennego domu modlitwy – Wielkiej Synagogi (hebr. ‏קל קדוש הגדול‎ – Kal Kadosz ha-Gadol). Budynek w stylu neomauretańskim, inspirowany synagogą Tempelgasse w Wiedniu, zaprojektował francuski architekt France Depré, a koszt jej budowy wyniósł 1200 złotych monet. Składający się z trzech budynków obiekt o łącznej powierzchni 2746 m² oddano do użytku w kwietniu 1909 roku, w przeddzień święta Pesach. Synagoga mogła pomieścić do 1200 wiernych i była uznawana za największą na Bałkanach i trzecią co do wielkości w Europie. Ostatnie nabożeństwo w synagodze zostało odprawione w 1969 roku, a w 1983 roku została opuszczona. Większość społeczności żydowskiej opuściła miasto, a miejscowa gmina wyznaniowa została rozwiązana. Popadający w ruinę budynek przejęła w 1995 roku Generalna Dyrekcja Fundacji (tur. Vakıflar Genel Müdürlüğü). W 2010 roku rozpoczęto prace konserwatorskie mające na celu odbudowę zrujnowanej synagogi. W ramach wartej 5,75 mln lirów (ok. 2,5 mln dolarów) inwestycji zabezpieczono fundamenty, odbudowano zawalony dach i ściany oraz odtworzono kopuły synagogi. Wewnątrz zrekonstruowano pierwotne wzory i kolory podłóg, a na ścianach hebrajskie inskrypcje pochodzące z Tory. Znajdujący się przy ulicy Maarif obiekt został ponownie oddany do użytku 26 marca 2015 roku. W uroczystym otwarciu udział wzięli wysocy rangą urzędnicy rządowi z wicepremierem Bülentem Arınçem na czele, burmistrz Edirne Recep Gürkan, patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I i inni międzynarodowi dygnitarze oraz ponad 500 przedstawicieli tureckiej społeczności żydowskiej. Zdaniem władz Turcji, ponowne otwarcie Wielkiej Synagogi w Edirne ma stanowić „symbol tolerancji wobec społeczności żydowskiej” w tym kraju. Galeria Przypisy
Большая Синагога Эдирне

Большая Синагога Эдирне, или же Адрианопольская Синагога (иврит: Kal Kadosh ha-Gadol, тур. Edirne Büyük Sinagogu) является исторической сефардской синагогой, расположенной на улице Маариф в Эдирне (ранее известным как Адрианополь) в Турции. Она была спроектирована в стиле мавританского возрождения и отреставрирована в 2015 году. История Великий пожар Адрианополя 1905 г. разрушил более 1500 домов, а также повредил несколько синагог в городе. Двадцати тысячам из еврейской общины срочно требовалось место поклонения. После разрешения османского правительства и указа султана Абдул-Хамида II строительство новой синагоги началось 6 января 1906 года на месте разрушенных синагог мэра и окрестностях Пулии в Суричи (Цитадель). Он был спроектирован французским архитектором Франсом Депре в архитектурном стиле сефардского Храма Леопольдштёдтер в Вене, Австрия. Стоивший 1200 золотых монет, он был открыт для обслуживания накануне Песаха в апреле 1909 года. Способный вместить до 1200 верующих (900 мужчин и 300 женщин), он был третьим по величине храмом в Европе и крупнейшим в Турции. В 1983 году синагога была заброшена после того, как большая часть еврейской общины покинула город, эмигрировав в Израиль, Европу или Северную Америку. В 1995 году храм по закону перешёл под контроль государственного учреждения турецкого фонда. Восстановление Заброшенная и разрушенная синагога, а также ее флигель были восстановлены Турецким институтом фондов за пять лет, потратив 5 750 000 (приблизительно 2,5 миллиона долларов США). 26 марта 2015 года синагога была вновь открыта с празднованием и шахаритом, утренней молитвенной службой, в которой приняли участие большое количество евреев, в том числе Исхак Ибрагимзаде (лидер еврейской общины в Турции), раввин Нафтали Халева, заместитель хахама-баши (главного раввина) Ишак Халева, Бюлент Арынч, заместитель премьер-министра Турции и некоторые другие высокопоставленные турецкие чиновники. Богослужение контролировалось раввином Давидом Азузом, который руководил служением в день закрытия 36 лет назад. Муниципалитет Эдирне вывесил плакат на улице синагоги и поприветствовал гостей словами «Добро пожаловать домой, наши старые соседи». Галерея См. также Список синагог в Турции Примечания Ссылки Еврейская община Эдирне, в Еврейской виртуальной библиотеке Главный раввинат Турции Газета Шалом — главная еврейская газета в Турции Фотографии синагоги до и после реставрации
Lystra

Lystra (starořecky Λύστρα) bylo ve starověku město v Lykaonii v Malé Asii. Z moderního hlediska ležela v Turecku přibližně třicet kilometrů jihozápadně od Konyy (tehdejšího Ikonionu) a přibližně patnáct kilometrů severně od Akörenu. Nejstarší dějiny Lystry nejsou jasné. Podle některých chetitologických teorií zde bylo původně chetitské město Lušna, kterému vládli králové z Tarḫuntaššy. Za římského císaře Augusta získalo zdejší sídlo status římské kolonie s názvem Colonia Iulia Felix Gemina a patřilo do Galatské provincie. Město je několikrát zmíněno v Novém zákoně. Pavel z Tarsu sem přišel s Barnabášem na své první misijní cestě po svém vyhnání z Ikonionu. Při své druhé misijní cestě zde k sobě přibral Timoteje. Je doložena přítomnost biskupa z Lystry v roce 381 na prvním konstantinopolském koncilu a v roce 451 na chalkedonském koncilu. V moderní době se jedná už jen o titulární diecézi. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Lystra na německé Wikipedii a Листра na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lystra na Wikimedia Commons
Lystra

Lystra (griechisch Λύστρα) war eine antike Stadt in der kleinasiatischen Landschaft Lykaonien in der heutigen Türkei. Sie lag 30 Kilometer südwestlich von Ikonion, dem heutigen Konya, nördlich des Dorfes Hatunsaray und 15 Kilometer nördlich der kleinen Stadt Akören. Es wird in der Hethitologie als wahrscheinlich angesehen, dass Lystra bereits in der hethitischen Zeit unter dem Namen Lušna existierte und Sitz des Königs von Tarḫuntašša war. Diese Stadt gehörte zu den Eroberungen des Großkönigs Labarna. Lystra erhielt unter Augustus den Titel einer römischen colonia (Colonia Iulia Felix Gemina Lystra) und wurde der Provinz Galatien zugerechnet. Hier predigte der Apostel Paulus während seiner ersten Missionsreise 48 n. Chr. gemeinsam mit Barnabas das Evangelium, nachdem beide aus Ikonion geflüchtet waren (Apg 14,8 ). Auf seiner zweiten Missionsreise berief Paulus hier im Jahr 51 den Timotheos (Apg 16,1–3 ; 2 Tim 3,11 ). Etwa im Jahr 370 kam die Stadt zur Provinz Lycaonia. Zehn Jahre später sind die ersten Bischöfe nachweisbar. Am Konzil von Chalkedon im Jahr 451 nahm auch der Bischof von Lystra teil. William Mitchell Ramsay (1851–1939) schrieb 1907 über Lystra: „Excavation at Lystra is urgently needed in the interests of history and New Testament study“, und 1941: „One hopes that some enthusiast will spend the money needed to clear up the topography of Lystra; and some fragments, at present valueless, may be completed by his discoveries.“ Literatur William Smith: Dictionary of Greek and Roman Geography. London 1854 (online). Johannes Wirsching: Lystra. In: Der Kleine Pauly (KlP). Band 3, Stuttgart 1969, Sp. 846. Hans von Aulock: Die römische Kolonie Lystra und ihre Münzen. In: Chiron. Band 2, 1972, S. 509–518. Klaus Belke: Lystra. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 7, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01477-0, Sp. 613. Weblinks Münzen von Lystra Anmerkungen
Listra

Listra es una ciudad de la Antigüedad que se hallaba en Licaonia (actual Turquía), región situada al sur de la parte central de Asia Menor. Identificada con un montículo que hay al norte de Hatunsaray, en una zona fértil a 32 km de Konya, la antigua Iconio. La ciudad fue colonia romana desde el tiempo de Augusto. Sus habitantes hablaban la lengua licaónica. Otros historiadores dan otras posibles ubicaciones como Plinio (Historia Naturalis, V, 42) en Galacia o Claudio Ptolomeo (V, 4) que la localiza en Isauria.​ Historia bíblica Los apóstoles Pablo y Bernabé visitaron Listra, en su huida de Iconio debido a la persecución. La ciudad pudo ser identificada gracias a un altar encontrado en 1885 con la inscripción Lustra.​ Los milagros de Pablo, en particular haber sanado a un cojo de nacimiento (Hechos 14:9-10), motivaron a algunos habitantes a confundirlos con los dioses Zeus y Hermes materializados, pero la oposición de líderes religiosos venidos de otras ciudades hizo cambiar su punto de vista y acabaron por lapidarlos hasta darlos por muertos.​ Años después, Pablo volvió a la ciudad, de donde probablemente era residente su compañero Timoteo. (Hechos 14:1, Hechos 14:5-20) Referencias Vailhé, Siméon. "Lystra." The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1910. 31 Aug. 2016
Lystre

Lystre (du grec ancien Λύστρα) était, dans l'Antiquité, une ville de Lycaonie en Asie mineure, dans l'actuelle Turquie). Aujourd’hui en ruine, l’ancienne ville est mentionnée plusieurs fois dans les Actes des Apôtres, car elle a été visitée par l’apôtre Paul de Tarse et deux compagnons. Localisation Longtemps inconnue, la localisation exacte de l’ancienne ville a été établie en 1885 par l’archéologue R. S. Sterret (en) qui découvrit près de la localité d'Hatunsaray (en) (Turquie), un autel romain avec l’inscription « LYSTRA ». Lystre se trouve à 30 kilomètres au sud de la ville de Konya (l’ancienne Iconium), près du village de Hatunsaray. Un petit musée de ce village a rassemblé quelques objets trouvés sur le site de l’ancienne ville. Le nom contemporain est "Klistra". Histoire Lystre est fondée comme colonie romaine au Ier siècle av. J.-C. par l'empereur Auguste (probablement en -25). Elle fait plus tard partie de la province romaine de Galatie. Une route conduisait de Lystre à Iconium au nord. Saint Paul à Lystre Paul et Barnabé visitent la ville de Lystre en 48 AD lorsqu’ils sont chassés de la ville d’Iconium (Ac 14,6). Ils y annoncent la Bonne Nouvelle. Ils y guérissent un invalide de naissance (Ac 14,8s) La foule est enthousiaste : on les prend pour des dieux. Ce qui fâche Saint Paul : « nous sommes des hommes, comme vous ». C’est l’occasion de prêcher la Bonne Nouvelle : « Abandonnez ces sottises, et tournez-vous vers le Dieu vivant » (Ac 14,15s). Aucune synagogue n’est mentionnée. Il est possible que Paul se soit pour la première fois adressé à des Gentils. Des juifs viennent d’Iconium cependant et sèment la dissension. La foule versatile se retourne contre Paul qui est lapidé et laissé pour mort (Ac 14,19) : «... à Lystre : quelles persécutions j’ai subie ! Et de toutes le Seigneur m’a délivré ! » (2 Tm 3,11). Mais il est secouru par des disciples et quitte Lystre pour Derbé. Après l’assemblée de Jérusalem Paul repasse dans la région pour y communiquer les décisions du concile. Il visite à nouveau Lystre (vers 51 AD) où il encourage dans la foi la jeune communauté chrétienne. Il y rencontre Timothée, un jeune chrétien de père grec et mère juive devenue chrétienne (Ac 16,1). Timothée devient un proche collaborateur. Il est possible que Paul soit passé une troisième fois à Lystre lorsqu’il traverse le haut pays, en route pour Éphèse (Ac 19,1). Siège titulaire Durant les premiers siècles de l’ère chrétienne un évêché a existé à Lystre. L’Église catholique a maintenu un siège titulaire, vacant depuis 1968. Notes et références Articles connexes Actes des Apôtres Autres établissements chrétiens du premier siècle : Antioche, Tarse, Derbé, Pergé, Iconium, Antioche de Pisidie, Hiérapolis, Éphèse, Milet, Pergame, Troas Portail de la Bible Portail de la Turquie
Listra

Listra (gr. Λύστρα) – starożytne miasto w Azji Mniejszej, znane głównie z relacji biblijnej. Położona była na południowy zachód od Ikonium, w krainie Likaonia. Pozostałości miasta odkryto w 1885 roku, kiedy to J.R.S. Sterrett odkopał na wzgórzu położonym na północ od tureckiej wsi Hatun Sarai kamienny ołtarz z łacińską inskrypcją. Lokalizację tę potwierdziły późniejsze znaleziska numizmatyczne. Miejsce było prawdopodobnie zamieszkane od czasów prehistorycznych, nigdy nie przeprowadzono jednak badań archeologicznych na szerszą skalę. Od 6 roku n.e. Listra stanowiła kolonię rzymską w ramach prowincji Galacja. Pełniła rolę placówki wojskowej zabezpieczającej pobliskie tereny przed dzikimi plemionami górskimi. Niewielka droga wojskowa łączyła Listrę z Antiochią oraz Derbe. Zgodnie z relacją biblijną (Dz 14,11) miejscowa ludność posługiwała się własnym dialektem. Miasto przetrwało do czasów bizantyjskich, po wschodniej stronie wzgórza odkopano fundamenty bizantyjskiego kościoła. Dalsze dzieje miasta są nieznane. Według Dziejów Apostolskich (Dz 14,8-18) Listrę odwiedził podczas swojej pierwszej podróży misyjnej Paweł z Tarsu wraz z Barnabą po tym, jak wygnano ich z Ikonium. Paweł uzdrowił w mieście człowieka chromego od urodzenia, za co mieszkańcy obwołali go wcieleniem Hermesa, a Barnabę Zeusem. Przybyli Żydzi ukamienowali wówczas Pawła i wywlekli go z miasta, sądząc, że zmarł. Paweł przybył ponownie do Listry w trakcie swojej drugiej podróży misyjnej, nawracając wówczas młodzieńca o imieniu Tymoteusz (Dz 16,1-5). W późniejszych wiekach Listra była stolicą diecezji podległej metropolii Ikonium, a biskupi Listry uczestniczyli w soborach nicejskim I, konstantynopolitańskim I, chalcedońskim i konstantynopolitańskim IV. Przypisy Bibliografia The International Standard Bible Encyclopedia. T. III. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing, 1986.
Listra

Listra (em grego: Λύστρα; romaniz.: Lustra) era uma cidade localizada na antiga região da Licaônia e que passou a fazer parte do sul da província romana da Galácia, depois que esta província veio a ser ampliada, provavelmente na época de Augusto. Situava-se a cerca de 30 km a sul de Icônio, a atual Cônia. Contexto bíblico Foi um dos locais por onde o apóstolo Paulo anunciou o Evangelho em suas viagens missionárias, conforme relata o livro de Atos dos Apóstolos do Novo Testamento da Bíblia. De acordo com o capítulo 14, após ter escapado da perseguição em Icônio, Paulo e Barnabé entraram na cidade para evangelizar (Atos 14:6,7) e numa ocasião foi curado um paralítico de nascença (Atos 14:8-10). Por causa disso, os habitantes de Listra pensaram que os dois missionários fossem a encarnação dos deuses pagãos Júpiter e Mercúrio (Atos 14:11-13), e eles impediram, com muita dificuldade, que as multidões lhes oferecessem sacrifícios de adoração (Atos 14:14-16,18). Depois disso, alguns judeus incrédulos de Antioquia e de Icônio teriam vindo a Listra a fim de incitar a multidão para que apedrejasse Paulo (Atos 14:19), o qual, milagrosamente, sobreviveu e seguiu para Derbe (Atos 14:20). Apesar da perseguição sofrida, a Igreja foi estabelecida em Listra que chegou a ser visitada novamente pelo apóstolo ao retornar de sua primeira viagem missionária e em outras ocasiões. O apóstolo Paulo escreveu uma epístola às comunidades cristãs da Galácia, a Epístola aos Gálatas. Patrimônio arqueológico O sítio arqueológico da cidade ainda não foi escavado. Mas entre as descobertas arqueológicas feitas na região da antiga Listra (nos arredores) há inscrições que fazem referência aos “sacerdotes de Zeus” e a uma estátua do deus Hermes. Um altar dedicado a Zeus e a Hermes também foi encontrado na mesma região. Devido há lenda do poeta romano Ovídio (43 a.C-17 d.C). Ver também Lugares bíblicos Referências Ligações externas Visualizar no Google Maps a localização geográfica das cidades bíblicas do Novo Testamento
Листра

Листра (греч. τὰ Λύστρα) — город в Ликаонии, на территории современной Турции. Листра расположена в 30 километрах к юго-западу от города Конья и к северу от деревни Хатунсарай. В небольшом музее Хатунсарай хранятся артефакты из древней Листры. Листра — древнее название города. Современное название Клистра, который находится в округе Конья в районе Мерам. Сейчас там находятся руины города, древняя церковь с большим крестом на стене, винодельня и др. Город три раза посещался апостолом Павлом (Деян. 14:6—21, 2Тим. 3:11). В Листре апостол Павел и Варнава были приняты язычниками за богов (Ермия и Зевса, (Деян. 14:12), вследствие чудесного исцеления хромого и хотели даже принести им жертву, так что апостолы едва убедили народ оставить это богохульственное их намерение. Впрочем вскоре после сего жители Листры с замечательным легкомыслием вняли убеждениям неверующих иудеев и едва не побили на смерть апостола Павла камнями, так что будучи принятым за умершего, он был вынесен уже за город (Деян. 14:19, 20). Вскоре после этого апостол снова пришёл в Листру и проповедовал здесь (Деян. 14:21). Значительно позднее он ещё раз посетил Листру, где уже находилось христианская община и встретился здесь или в соседнем г. Дервии с Тимофеем (Деян. 16:1—3, 2Тим. 3:11). Предполагаемое положение Листры определяется местностью: Бин-бир Килиса (тысяча одна церковь), а по другим — селением Латик или Ладик, на восточном склоне высокой горы Карадаг, где существует много замечательных и больших развалин, как предполагается уже христианской эпохи. Епископ Павел Листрийский присутствовал на первом Константинопольском соборе (в 381 г.) вместе с 12 другими ликаонийскими епископами. Литература Библейская Энциклопедия (Труд и издание Архимандрита Никифора) Москва, 1891 г. Репринтное издание 1990 г. Примечания