NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum nevinnosti

Muzeum nevinnosti (turecky Masumiyet Müzesi) je muzeum v Istanbulu, které v roce 2012 otevřel spisovatel Orhan Pamuk, nositel Nobelovy ceny za literaturu v roce 2006 a je významově spojené s jeho stenojmenným románem. V roce 2014 Evropské muzejní fórum v Radě Evropy udělilo muzeu ocenění Evropské muzeum roku (European Museum of the Year Award). Vznik muzea Podle Orhana Pamuka se myšlenka vytvořit muzeum s věcmi z každodenního života zrodila v 90. letech 20. století. Pamuk chtěl ve stejný den otevřít muzeum a vydat román, který by byl katalogem muzea. V roce 1998 Pamuk pro tento účel koupil 120 let starou budovu v istanbulské čtvrti Chukurdzhum, v níž bylo později muzeum umístěno. Pamuk nakupoval exponáty na bleších trzích, v antikvariátech a u sběratelů nádobí, klíče, hodinky a další věci, které mohly postavy v jeho románu používat. Pamuk později napsal knihu (vydanou v roce 2008), ale ta se nestala katalogem, ale románem. Muzeum bylo otevřeno v roce 2012 a Pamuk, stále cítící potřebu katalogu muzejní sbírky, napsal a publikoval katalog Nevinnost věcí a v roce 2015 britský režisér Grant Gee ve spolupráci s Pamukem natočil dokumentární film založený na románu Nevinnost vzpomínek. Je třeba poznamenat, že podle Pamukovy myšlenky lze muzeum a knihu vnímat nezávisle na sobě. Nedlouho před otevřením Muzea nevinnosti vydal Pamuk muzejní manifest, kde načrtl svou vizi muzeí budoucnosti. Podle jeho plánu by nová malá muzea měla představovat osobu, nikoli stát, na rozdíl od velkých a drahých muzeí minulosti. V poslední kapitole románu je vstupenka do muzea. Muzejní sbírka Muzeum, stejně jako román, vypráví příběh tragické lásky Kemala, který se má zasnoubit s pohlednou a vzdělanou ženou Sibel, ale krátce předtím potká chudou dívku, prodavačku Füsunu, do které se osudově zamiluje. Příběh se odehrává v 70. letech 20. století. Sbírka zahrnuje širokou škálu předmětů (od svatebních oznámení a výstřižků z novin až po cínové lžíce a solničky), které vypráví milostný příběh Kemala a Füsuny, jejich rodin a Istanbulu. Každá malá vitrína muzea je věnována jedné z 83 kapitol románu a předměty jsou pečlivě vybírány tak, aby odpovídaly románu. Podle zápletky románu začne Kemal Basmaji, posedlý Füsunou, shromažďovat věci, které se jí týkají, včetně krádeží z jejího domu, a nakonec postaví muzeum, které je jí věnované. Exponáty muzea odpovídají věcem zmíněným v románu: například v muzeu je vystaveno 4 213 cigaret vykouřených Füsunou, její spadlá náušnice a postel, ve které později spal Kemal. Ocenění V roce 2014 se Muzeum nevinnosti stalo rozhodnutím Evropského muzejního fóra Evropským muzeem roku. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Музей невинности (музей) na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum nevinnosti na Wikimedia Commons Kde a jak bolí láska. Muzeum nevinnosti v Istanbulu je dílem génia (německy) Projectpage of Sunder-Plassmann Architekten (anglicky) Fotografie exponátů muzea
Museo de la inocencia (Estambul)

El museo de la Inocencia (en turco: Masumiyet Müzesi) es un museo en el barrio de Çukurcuma del distrito de Beyoğlu en Estambul, Turquía. Orhan Pamuk, el Premio Nobel de Literatura turco, creó el museo conjuntamente con su novela epónima. El museo y la novela fueron creados en tandem, centrados en la historia de dos familias de Estambul. En el 2014 el museo fue galardonado como ganador del Premio al Mejor Museo Europeo del 2014. La narración y el museo se asoman a la vida en Estambul de las clases altas entre la década de 1970 hasta comienzos del 2000.​ La novela cuenta la historia de Kemal, un habitante de Estambul de clase acomodada que se enamora de su prima pobre, y el museo exhibe artefactos parte de esta historia de amor.​​ De acuerdo a lo que se indica en el sitio web del museo, en el museo se exhiben aquellos elementos y objetos que los personajes de la novela "usaban, se ponían, escuchaban, veían, coleccionaban y con lo que soñaban, todo meticulosamente ordenado en cajas y exhibidores." La colección, incluye más de mil objetos, y se encuentra en una casa del siglo XIX en la esquina de Çukurcuma Sk y Dalgiç Sk.​​ En 2026, se estrenó en Netflix una adaptación cinematográfica de la novela Museo de la Inocencia. Orhan Pamuk se interpretó a sí mismo, y algunas escenas se filmaron en el Museo de la inocencia.​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial The Museum of Innocence at Google Cultural Institute Projectpage of Sunder-Plassmann Architekten (German)
Het Museum van de Onschuld (museum)

Het Museum van de Onschuld (Turks: Masumiyet Müzesi) is een museum te Istanboel dat gebaseerd is op de gelijknamige roman van de Turkse schrijver en nobelprijswinnaar Orhan Pamuk. Voor elk van de 83 hoofdstukken van het boek Het Museum van de Onschuld is een overeenkomstige tentoonstellingskast met objecten terug te vinden in het museum. Deze objecten zijn afkomstig uit het Istanboel van de jaren 50, 60 en 70 van de twintigste eeuw. Het boek, dat uitkwam in 2008 werd door Orhan Pamuk gelijktijdig ontwikkeld met het museum, dat echter pas in de lente van 2012 werd geopend. Op de laatste bladzijden van het boek is een ticket gedrukt, waardoor het boek ook geldig is als toegangsbewijs voor het museum. Naar eigen zeggen kostte het de schrijver anderhalf miljoen dollar om het museum te ontwikkelen. In 2014 won het museum de European Museum of the Year Award
Музей невинности (музей)

Музей невинности (тур. Masumiyet Müzesi) — музей в Стамбуле, открытый в 2012 году писателем Орханом Памуком и связанный по смыслу с одноимённым романом Памука. В 2014 году Европейский музейный форум при Совете Европы признал Музей невинности европейским музеем года. История музея По словам Орхана Памука, идея создания музея с вещами из повседневной жизни возникла у него в 1990-е годы. Тогда он хотел в один и тот же день открыть музей и издать роман, который являлся бы музейным каталогом. В 1998 году Памук купил с этой целью 120-летнее здание в квартале Чукурджума, в котором позднее и был размещён музей. По признанию Памука, он покупал на блошиных рынках, в букинистических магазинах и у коллекционеров посуду, ключи, часы и другие вещи, которые могли бы использовать персонажи его романа. Позднее Памук написал книгу (опубликована в 2008 году), однако она стала не каталогом, а романом. Музей был открыт в 2012 году, и Памук, всё ещё чувствуя необходимость каталога музейной коллекции, написал и опубликовал «Невинность вещей», а в 2015 году британский режиссёр Грант Ги в сотрудничестве с Памуком снял по мотивам романа документальный фильм «Невинность воспоминаний». По замыслу Памука, музей и книгу можно воспринимать и независимо друг от друга. Незадолго до открытия Музея невинности Памук выпустил манифест музеев, где изложил своё видение музеев будущего. По его замыслу, новые небольшие музеи должны представлять человека, а не государство, в отличие от больших и дорогих музеев прошлого. В 2026 году на Netflix вышла экранизация романа «Музей невинности». Орхан Памук сыграл в ней самого себя, а некоторые сцены сериала сняли в Музее невинности. В последней главе романа помещён билет, по которому можно один раз пройти в музей. Коллекция музея В музее, как и в романе, отражена разворачивающаяся в 1970-х годах история трагической любви уже помолвленного на тот момент Кемаля, выходца из богатой семьи, к его дальней родственнице, продавщице Фюсун. В экспозиции представлены самые разные вещи (от приглашений на свадьбу и газетных вырезок до оловянных ложек и солонок), которые рассказывают историю любви Кемаля и Фюсун, историю их семей и историю Стамбула. По сюжету романа, Кемаль Басмаджи, одержимый чувством к Фюсун, начинает собирать связанные с ней вещи, в том числе воруя их из её дома, и в конце концов создаёт посвящённый ей музей. Каждый стенд музея посвящён одной из 83 глав романа, и вещи тщательно подобраны в соответствии с содержанием, экспонаты музея соответствуют вещам, упомянутым в романе: так, представлены 4 213 сигарет, выкуренных Фюсун, её упавшая серёжка и кровать, на которой впоследствии спал Кемаль. Награды В 2014 году Музей невинности стал европейским музеем года по решению Европейского музейного форума. Примечания Ссылки Официальный сайт Музея невинности Фотографии экспонатов музея Музей невинности на платформе Google Arts & Culture Музей невинности на сайте проектного бюро Sunder-Plassmann Architekten
Oskuldens museum

Oskuldens museum (turkiska: Masumiyet Müzesi, engelska: Museum of Innocence) är ett museum i området Çukurcuma i Beyoğludistriktet i Istanbul i Turkiet. Den turkiske nobelpristagaren i litteratur Orhan Pamuk skapade museet i anknytning till sin roman Oskuldens museum. Museet och boken skapades samtidigt och behandlar en historia om två familjer i Istanbul. Berättelsen och museet ger en bild av överklassliv i Istanbul från början av 1970-talet till början av 2000-talet. Romanen handlar om Kemal, en förmögen person i Istanbul som blir kär i sin fattiga kusin, och museet ställer ut de föremål som förekommer i deras kärlekshistoria. Enligt museets presentation visar museet de saker som bokens rollfigurer "använde, bar på sig, hörde, såg, samlade och drömde om, allt minutiöst arrangerat i lådor och visningsskåp". Samlingen, som innefattar mer än ett tusental föremål, ställs ut i ett 1800-talshus i hörnet av Çukurcuma Sk och Dalgiç Sk. Historik Orhan Pamuk började samla objekt till museet i mitten av 1990-talet. Han har sagt att en del av objekten kommer från hans familj och hans vänner, medan andra har införskaffats på andra håll i Istanbul och på andra ställen världen runt, men han har inte angivit vilka föremål som är direkt relaterade till hans eget liv utan vidhåller att museets berättelse ska kopplas till romanens och inte till Pamuks eget liv.” Koncept Museet är beläget i en del av Istanbul som är känd för antikaffärer vid trånga gator. Det innehåller ett antal tablåer, var och en motsvarande ett av romanens 83 kapitel. Utställningen inbegriper en stor glaslåda som innehåller 4 213 fimpar av cigaretter som Füsun har rökt, en samling saltkar, samt målningar och kartor av de gator där romanens berättelse framskrider. Alla föremål i museets fyra våningsplan refererar till romanen och den nyss förgångna period under vilken den utspelar sig. Orhan Pamuk utvecklade museets idé och bokens parallellt från första början, så museet kan inte ses som ett museum över boken. Istället har ömsesidiga influenser skett mellan framväxten av det ena konstobjektet och det andra. Oskuldens museum fick European Museum of the Year Award 2014. Källor Denna artikel baseras på artikeln The Museum of Innocence (museum) på engelskspråkiga Wikipedia. Noter Externa länkar Webbplats för Oskuldens museum
Музей невинності

Музей невинності (тур. Masumiyet Müzesi) — музей у кварталі Чукурджума району Бейоглу в Стамбулі. Музей засновано в 2012 році турецьким нобелівським лауреатом Орханом Памуком, уже після написання ним однойменного роману. Памук створив тандем музею та роману, зосередившись на історіях двох стамбульських родин. 17 травня 2014 року музей було проголошено переможцем тогорічної премії Європейський музей року. Роман і музей пропонують зануритись у життя вищого класу населення Стамбула в періоді між 1970-ми та 2000-ми роками. У романі розповідається історія Кемала, багатого стамбульця, що закохався в свою бідну двоюрідну сестру, а музей ілюструє пам'ятні предмети з їхньої історії кохання. Згідно із вебсайтом музею, в останньому експонуються речі, які персонажі використовували, одягали, чули, бачили, збирали та мріяли, що педантично розкладені по коробках і кімнатах музею. Експозиція, що складається з понад тисячі об'єктів, міститься в будинку XIX століття на розі вулиць Чукурджума та Далґіч. 2026 року на Netflix вийшла екранізація роману «Музей невинності». Орхан Памук зіграв у ній себе, а деякі сцени серіалу зняли в Музеї невинності. Примітки Посилання Офіційний сайт Музею невинності [Архівовано 24 квітня 2022 у Wayback Machine.] Фотографії експонатів музею [Архівовано 26 квітня 2020 у Wayback Machine.] Музей невинності [Архівовано 4 вересня 2020 у Wayback Machine.] на сторінці Google Arts & Culture (англ.) Сторінка проекту Sunder-Plassmann Architekten [Архівовано 17 січня 2017 у Wayback Machine.] (нім.)
Yusuf Ziya Öniş Stadyumu

Das Yusuf Ziya Öniş Stadyumu (deutsch Yusuf-Ziya-Öniş-Stadion) ist ein Fußballstadion im europäischen Teil der türkischen Metropole Istanbul. Es ist die Heimspielstätte des Fußballvereins Sarıyer SK. In der Vergangenheit trug u. a. die U19-Fußballmannschaft von Beşiktaş Istanbul ihre Spiele der UEFA Youth League im Yusuf Ziya Öniş Stadyumu aus. 2017 war das Stadion Spielort des Finals der Türkischen American-Football-Liga TKFL. Das Stadion wurde 1987 errichtet und hat aktuell eine Kapazität von 4100 Zuschauern. Für den Sommer 2022 ist eine weitere Renovierung geplant, in deren Rahmen die Zuschauerkapazität auf über 9000 erhöht werden soll. Das Stadion ist nach Yusuf Ziya Öniş benannt, einem Pionier des türkischen Fußballs und der erste Präsident des nationalen Fußballverbandes TFF (1922–1926). Weblinks europlan-online.de: Yusuf Ziya Öniş Stadyumu – İstanbul de.soccerway.com: Yusuf Ziya Öniş Stadyumu Einzelnachweise
Yusuf Ziya Öniş Stadium

Yusuf Ziya Öniş Stadium (Turkish: Yusuf Ziya Öniş Stadyumu) is a multi-purpose stadium in Istanbul, Turkey. It is currently used mostly for association football matches and is the home ground of TFF First League team Sarıyer S.K. The stadium has a capacity of approximately 4,100 spectators. The stadium is named after Yusuf Ziya Öniş, one of the founders of Sarıyer S.K. and one of the first general secretaries of the Turkish Football Federation. Beşiktaş's U19 team played their UEFA Youth League matches at the stadium until 2021. In 2017, the stadium hosted the final of the Turkish Gridiron Football First League. Construction of the stadium began in 1987, and it opened on 23 January 1988 with a match between Sarıyer and Sakaryaspor. It is suitable for FIFA and UEFA matches, measuring 105 by 68 metres, and has a natural grass surface. The stadium underwent four renovations: the first in 2005, during which the north stand was covered; the second in 2009, when the main grandstand was partially reconstructed and all sections of the stadium were roofed; the third in 2023, when the stadium was adapted for night matches and the roof was rebuilt, and most recently in 2025 lighting, sound systems and all seats were renewed. References External links Soccerwiki Istanbulsporenvanteri
Stadio Yusuf Ziya Öniş

Lo stadio Yusuf Ziya Öniş è un impianto sportivo situato ad Istanbul in Turchia. Usato prevalentemente per il calcio è lo stadio di casa del Sarıyer Spor Kulübü. L'impianto ha una capacità di 10000 posti a sedere ed è omologato per la Süper Lig. Il campo da gioco è completamente in erba naturale e misura 65×105 m. Dal 2022 ospita gli incontri di ELF degli Istanbul Rams. Caratteristiche Voci correlate Sarıyer Spor Kulübü Collegamenti esterni (EN) Lo stadio, su stadiumdb.com. thefullwiki.org, https://web.archive.org/web/20140426065518/http://www.thefullwiki.org/List_of_Turkish_football_stadia_by_capacity. URL consultato il 2 luglio 2013 (archiviato dall'url originale il 26 aprile 2014). wikimapia.org, http://wikimapia.org/1603321/Yusuf-Ziya-Onis-Stadium-Sar%C4%B1yer.
Yusuf Ziya Öniş Stadyumu

Yusuf Ziya Öniş Stadyumu – stadion piłkarski w Stambule (w dzielnicy Sarıyer), w Turcji. Został otwarty 23 stycznia 1988 roku. Może pomieścić 5000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Sarıyer GK. Historia Budowa stadionu rozpoczęła się w 1987 roku, a jego inauguracja miała miejsce 23 stycznia 1988 roku, przy okazji meczu ligi tureckiej pomiędzy Sarıyer GK i Sakaryaspor (1:2). W latach 2008–2009 stadion został przebudowany. Obiekt posiada w pełni zadaszone trybuny mogące pomieścić 5000 widzów. Są one zlokalizowane tuż przy boisku piłkarskim, otaczając je z trzech stron, północnej, zachodniej i południowej. Patronem stadionu jest Yusuf Ziya Öniş, turecki piłkarz i działacz piłkarski, jeden z założycieli klubu Sarıyer GK, będącego gospodarzem tego obiektu. 15 czerwca 2017 roku na stadionie rozegrano mecz finałowy tureckiej ligi futbolu amerykańskiego (TKFL) pomiędzy Koç Rams i Sakarya Tatankaları (56:14). Przypisy
Бехрам (Айваджык)

Бехрам (тур. Behram), также Бехрамкале (тур. Behramkale) — деревня в Турции, южнее Айваджыка, на берегу пролива Муселим Эгейского моря, напротив острова Лесбос, северо-западнее мыса Кадырга. Административно относится к району Айваджык в иле Чанаккале. Деревня расположена на месте города Асс. В византийский период город назывался Махрам. Примечания
Murad III.

Murad III. (4. července 1546, Manisa či Bozdağan – 15. či 16. ledna 1595, palác Topkapi, Istanbul, Osmanská říše, česky zastarale též Murat či Amurat) byl osmanským sultánem od roku 1574 až do své smrti. Murad III. začal svou vládu tím, že nechal uškrtit svých pět mladších bratrů. Jeho vláda byla silně ovlivňována intrikami harému, zejména podléhal své matce Nurbanu Sultan a později také své hlavní ženě Safiye Sultan. Podobně jako jeho otec Selim II. aktivně nevládl, prakticky veškeré výkonné pravomoci za něj ze začátku jeho vládnutí prováděl schopný velký vezír Mehmed Paša Sokolović, který byl dosazen již za vlády jeho dědečka Sulejmana I. Sám Murad III. však neměl velkou důvěru k tomuto velkovezírovi a ani nelitoval jeho zavraždění v roce 1579. Jeho panování poznamenaly války s Habsburky a Safíovci, osmanský hospodářský pokles a rozklad institucí. Zároveň byl ale i velkým příznivcem umění, zvláště miniatur a knih. Zajímavostí je jeho diplomatická spolupráce a korespondence s anglickou královnou Alžbětou I., zejména díky společnému nepřátelství ke katolickému Španělsku. Dokonce se uvažovalo o úzkém spojenectví při anglo-španělské válce. Ve fikci Murada ztvárnil rumunský herec Colea Răutu v historickém velkofilmu Poslední křížová výprava. Historický román Orhana Pamuka Benim Adım Kırmızı (Jmenuji se Červená, 1998) se odehrává na dvoře Murada III. během devíti zasněžených zimních dnů roku 1591, které autor využívá k vyjádření napětí mezi Východem a Západem. Murad není v knize konkrétně jmenován a je označován pouze jako „Náš sultán“. Porodní bába z harému od Roberty Richové –⁠⁠⁠⁠⁠⁠ historická fikce odehrávající se v Konstantinopoli (1578), která sleduje Hannu, porodní bábu, jež se stará o mnoho žen v harému sultána Murada III. V televizním seriálu Velkolepé století z roku 2011 ztvárnil Murada III. turecký herec Serhan Onat. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Murad III na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Murad III. na Wikimedia Commons
Murat III.

Murat III. (4. srpnja 1546. – 15. siječnja 1595.), osmanski sultan. Za razliku od svojih predaka, Murat III. nakon smrti svog oca Selima II. 12. prosinca 1574. postaje sultanom bez ikakvih internih borbi. Od oca nasljeđuje i velikog vezira Mehmed pašu Sokolovića, koji upravlja državom do svoje smrti 1579. godine. Iako se država nalazila u konstantnom slabljenju tijekom njegove vladavine, to još nije bilo primjetno vanjskim silama. Jednostavno govoreći, Carstvo ovolike snage se moglo kretati po inerciji nekoliko desetljeća poslije dostizanja vrhunca moći. To se baš događalo tijekom njegove vladavine. Po uzoru na oca, ovaj sultan gubi više vremena u haremu nego na državnim poslovima, prepuštajući državu miljenicima i korupciji. Bolovao je od astme, koju mu je izliječio dubrovački liječnik podrijetlom iz Nevesinja, poslije trebinjski biskup, Toma Budislavić Natalis. Kad je Murat III. umro, naslijedio ga je sin Mehmed III. Izvori
Murad III

Murad III (ur. 4 lipca 1546, zm. 15 stycznia 1595) – sułtan z dynastii Osmanów, panujący w latach 1574–1595. Ojciec Mehmeda III. Życiorys Był najstarszym synem sułtana Selima II i Nurbanu (właśc. Cecilia Venier-Baffo), Wenecjanki porwanej w 1537 do Stambułu. Zajął miejsce swego ojca w 1574 roku. Jego panowanie to pierwszy okres upadku potęgi i znaczenia imperium osmańskiego, które już nawet za rządów Selima II zdołało utrzymać swą pozycję jedynie dzięki wielkiemu wezyrowi Mehmedowi Sokollu. Choć Sokollu został zamordowany dopiero w 1579, jego wpływy na dworze zmalały dużo wcześniej. Niebagatelny wpływ na poczynania polityczne sułtana miał harem, m.in. jedna z żon Safiye, oraz matka Nurbanu. Murad III zmagał się z pierwszym w historii znaczącym buntem janczarów. W 1576 roku poparł kandydaturę księcia siedmiogrodzkiego Stefana Batorego na króla polskiego. Szerokim echem w świecie odbiły się uroczystości jego obrzezania w 1582, a zwłaszcza pochód na At Meydanie, który obserwowali liczni goście z całego świata. Rządy Murada III na polu polityki zewnętrznej to przede wszystkim wojny z Persją i Austrią Habsburgów. W okresie jego panowania nastąpiło zbliżenie polityczne z państwem marokańskim, wsparł pretensje do tronu Abu Marwana Abd al-Malika I, w 1578 jego wojska w bitwie pod Wadi Sebil pokonały Portugalczyków popierających obalonego Abdullaha al-Galib Billaha i przejściowo opanowały Fez. W 1578 podjął nieudaną próbę podporządkowania sobie wybrzeża etiopskiego. Wykorzystując konflikty wewnętrzne w państwie perskim po śmierci szacha Tahmaspa I, zaatakował to państwo, wszczynając długoletnią wojnę (1577–1590). Ostatecznie na mocy tzw. umowy Ferhard Paszy (1590) do państwa osmańskiego wcielono Azerbejdżan, Gruzję i terytoria kaukaskie do Morza Kaspijskiego. U schyłku jego panowania wznowiono wojnę na Bałkanach (w Bośni). Osobiście w 1589 skazał na karę śmierci chrześcijańskiego misjonarza, kapucyna Józefa z Leonessy. Zakonnik po trzech dniach tortur cudem uniknął śmierci. W kulturze Sułtan Murad został przedstawiony w serialu Wspaniałe stulecie. W jego role jako dorosłego wcielił się Serhan Onat. Przypisy Bibliografia Małgorzata Hertmanowicz-Brzoza, Kamil Stepan: Słownik władców świata. Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2005. ISBN 83-7435-077-6.
Murade III

Murade III (em turco otomano: مراد ثالث; romaniz.: Murād-i sālis; em turco: III.Murat; Manisa, 4 de julho de 1546 – Palácio Topkapı, 16 de janeiro de 1595) foi um sultão do Império Otomano e governou de 1574 a 1595. Era filho de Selim II (r. 1566–1574) com Nurbanu e neto de Solimão, o Magnífico. Seu reinado foi marcado por guerras contra o Império Safávida e os Habsburgos da Áustria e a deterioração econômica e social dentro do Império Otomano. Vida Murade nasceu em Manisa em 4 de julho de 1546, filho de Selim II (r. 1566–1574) com Nurbanu Sultana. Após sua circuncisão cerimonial em 1557, foi nomeado sancabei (sancakbeyi) de Akşehir por seu avô Solimão I (r. 1520–1566) em 1558. Aos 18 anos, foi nomeado sancabei de Manisa. Solimão morreu quando Murade tinha 22 anos e seu pai se tornou o novo sultão. Selim rompeu com a tradição, enviando apenas seu filho mais velho para fora do palácio para governar uma província, e Murade foi enviado para Manisa. Ele assumiu no lugar de seu pai em 1574. Ver também Referências Bibliografia