NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Монастырь Святого Симеона Столпника Младшего

Монасты́рь свя́того Симео́на Сто́лпника Мла́дшего — бывший христианский монастырь в Антиохийской епархии Антиохийской православной церкви. Расположен на холме примерно в 29 километрах к юго-западу от Антакьи и в шести километрах к востоку от Самандага, в турецкой провинции Хатай. Территория бывшего монастыря обширна, но монастырские постройки находятся в руинах. Монастырь расположен на вершине холма под названием Саман-Даги, который имеет высоту: 479 метра над уровнем моря. История Монастырь был посвящён памяти «столпника» Симеона Младшего (жил в 521–597 годы). Согласно одной из версий, Симеон жил в этом месте, где находился столп, с которого проповедовал Симеон последние 45 лет своей долгой жизни. Ему приписывались чудесные исцеления, и он был почитаем как Святой ещё при жизни. Этот район был местом паломничества вплоть до XIII века. Ибн Бутлан рассказывал об этом монастыре в середине XI века, что его здания занимали площадь, равную половине Багдада. Монастырь был разграблен в 1084 году во время завоевания Антиохии Сулейманом ибн Куталмишем, который пытался расширить сферу своего влияния. Это привело к изгнанию многих монахов, таких как Никон Черногорец, который жаловался на трудности поддержания контактов с другими монастырями, находящимися под оккупацией сельджуков. Только после отвоевания Антиохии войсками Первого крестового похода монастырь удалось восстановить, и он продолжал процветать на протяжении большей части XII и XIII веков. Монастырь Святого Симеона был разрушен султаном Бейбарсом во время его похода на Антиохию в 1268 году и так и не был восстановлен. Описание На территории крестообразного монастыря можно увидеть руины трёх церквей. В первой сохранились остатки мозаик, в то время как вторая была богато украшена. Третий храм, более простой, вероятно, использовался монахами, здесь до сих пор можно увидеть основную часть колонны, на которой жил Симеон, окруженную восьмиугольным пространством. Монастырь дал своё название близлежащему поселению Селевкия Пиерия, известному сегодня под турецким названием Самандаг. Примечания
Hamitabat power station

Hamitabat power station (Turkish: Hamitabat Doğal Gaz Kombine Çevrim Santrali) is a gas-fired power station in Kırklareli Province northwestern Turkey, and is the oldest gas-fired power station in the country. Climate Trace estimates that in 2022 it emitted over 1.5 million tonnes of greenhouse gas, more that any other gas-fired power station in the country except Bandırma. Technology Hamitabat is a combined cycle power plant. Customers The plant supplies the Marmara region. Finance Limak received capacity payments for the plant in 2020. References
Konyaaltı

Vorlage:Infobox Ort in der Türkei/Wartung/EinwohnerOrtFehlt Konyaaltı ist ein Landkreis (İlçe) der türkischen Provinz Antalya und zusammen mit der Kreisstadt Finike gleichzeitig ein Stadtbezirk der 1993 geschaffenen Büyükşehir belediyesi Antalya (Großstadtgemeinde/Metropolprovinz). Der Landkreis liegt im Südwesten der Provinzhauptstadt und grenzt im Westen an Korkuteli und Kumluca, im Süden an Kemer, im Osten an Muratpaşa und Kepez und im Norden an Döşemealtı. Seit einer Gebietsreform 2014 ist der Landkreis flächen- und einwohnermäßig identisch mit der Kreisstadt, alle ehemaligen Dörfer und Gemeinden des Kreises wurden Mahalla (Ortsteile) der Stadt. Der Konyaaltı-Strand im Westen von Antalya ist ein beliebter Badestrand. Der Freizeitpark Minicity liegt in Konyaaltı. Einzelnachweise
Konyaaltı

Konyaaltı is a municipality and district of Antalya Province, Turkey. Its area is 546 km2, and its population is 204,795 (2022). The name "Konyaaltı" (pronounced [konja.aɫtɯ]), originates from the expression of "koy altı", which in the Turkish language means "the bay under the cliffs" . The district is situated beneath the cliffs of Antalya, and extends miles toward the west towards the mountains, with various kinds of beaches including sand and shingle. The water is a little cooler compared to other beaches in Antalya because of an underground creek flowing to the sea. There are modern underground facilities for aesthetic reasons. Transport is easy by means of buses. Destinations are reachable by foot as well but might be time-consuming. The area was started to be developed in the 80s and wasn't historically a part of Antalya's city center. The area originally was a rural/pastoral area and neighborhoods that are currently a part of it were originally villages such as Arapsuyu or Uncali. Until the 80s most of the area was mainly empty and villages had agricultural areas where they grew crops and grazed sheep. There are also many streams in the area which dried up when the area was urbanized. The area also has an ancient city named Olbia. Composition There are 39 neighbourhoods in Konyaaltı District: Places of interest Kapuz Canyon, Konyaaltı Beach, References External links Konyaaltı Municipality
Konyaaltı

Konyaaltı é uma cidade e distrito costeiro do sul da Turquia, pertencente à província e área metropolitana de Antália. O nome significa "abaixo de Cónia", e tem origem no facto de que Antália fazia parte da província ou estado de Cónia durante o Império Otomano e a praia de Konyaaltı é onde o local onde as escarpas da cidade acabam. A sede do distrito,um subúrbio de Antália, situa-se abaixo da cidade velha, estendendo-se por vários quilómetros para oeste, ao longo de várias praias, algumas de areia e outras de seixos. Diz-se que a água do mar é ligeiramente mais fria que noutros locais da província devido a um regato subterrâneo que desagua na zona. Algumas das infraestruturas urbanas modernas são subterrâneas por razões estéticas. A generalidade do distrito é bem servida de transportes, nomeadamente autocarros. Notas Referências
Коньяалты

Коньяалты (тур. Konyaaltı) — район, расположенный в провинции Анталья, Турция. В настоящее время является частью города Анталья. Пляж района Коньяалты — один из двух главных пляжей Антальи, другим является пляж Лара. Порт Антальи расположен в Коньяалты. По состоянию на конец 2022 года его население составляло 204 795 человек. По некоторым оценкам, каждый четвёртый житель здесь иностранец, большинство из которых — русские, что делает Коньяалты самым русским районом в Анталье. Микрорайоны Лиман, Хурма и Сарысу закрыты для получения первичного вида на жительство, поскольку количество иностранных граждан в них значительно превышает 20%.. Происхождение названия Предполагается, что название «Коньяалты» происходит от выражения "koy altı", что на турецком языке означает «бухта под утесами» (район расположен под утёсами гор). История Район начал застраиваться в 80-х годах и исторически не был частью города Антальи. Первоначально этот район был сельской территорией, а муниципалитеты, которые в настоящее время являются его частью, изначально были деревнями, такими как Арапсуйю или Унджалы. До 80-х годов большая часть территории была в основном пустой, а в деревнях были сельскохозяйственные угодья, где выращивали зерновые культуры и пасли овец. В этом районе также есть много ручьёв, которые пересохли, когда район был урбанизирован. В этом районе также есть древний город под названием Олбиа, который был снесён, чтобы освободить место для гигантского торгового центра под названием Мигрос. Население По состоянию на конец 2022 года его население составляло 204 795 человек. Достопримечательности Пляж Коньяалты — расположен в западной части города и простирается на 13 км. В основном состоит из мелкой гальки, но также есть немного песка. Вода здесь удивительно прозрачная. Пляж Коньяалты имеет статус «Голубого флага», что подтверждает хорошее качество воды. Он окружён парком и многочисленными барами, кафе, ночными клубами и отелями. Набережная Коньяалты — современная набережная, обустроенная беговыми и велодорожками, спортивными площадками, барами и ресторанами. Аквариум Антальи — один из крупнейших аквариумов в мире, расположенный недалеко от пляжа Коньялты. Канатная дорога на гору Тюнектепе — современный фуникулер, открывшийся в 2017 году. Высота горы Тюнектепе составляет 618 метров над уровнем моря. Здесь находится отличная смотровая площадка. Горнолыжный курорт Саклыкент. Территориальное деление В состав Коньяалты входит 39 микрорайонов (махалле): Акдамлар Аккую Алтынкум Арапсую Ашагыкараман Айдынлык Бахтылы Чагларджа Чакырлар Читдиби Демирджилик Дойран Дойран Чамлыбель Дойран Даг Гейикбайыры Гёкчам Гёкдере Гюрсу Хаджисекилилер Хисарчандыр Хурма Каратепе Кырлы Куручай Кушкавагы Лиман Молла Юсуф Огретменевлери Пынарбаши Сарысу Сителар Суичеджек Торос Учолук Улуч Унджалы Ярбашчандыр Енимахалле Зюмрют Примечания См. также Гейикбайыры, Коньяалты
Коньяалти

Коньяалти — район у провінції Анталья в Туреччині. Розташований на захід від центру міста Анталья, прибережна зона є фактично передмістям. Площа району складає 546 км², а лінія узбережжя — 7,5 км. Населення району складає понад 182 тисячі осіб станом на 2018 рік. На території району розташовані порт Анталії та університет Акденіз, Національний парк Олімпос-Бейдалари, долина Богачай. На заході межує з районом Куркутелі, на південному заході — з Кумлуджою, на півдні з Кемером, на сході та півночі — з міськими районами Анталії Дешемеалти, Кепез і Муратпаша. Район є побратимом міста Барановичі в Білорусі. Історія Регіон був заселений з античної епохи чи раніше. В античні часи тут проходила межа між північно-східними територіями Лікії, південною Пісідією та західною Памфілією. На території району виявлені городища й поселення Требенна, Типаллія, Кельбессос, Онобара, замок Чандір (тур. Çandır Kalesi). У III-I століттях до н. е. та на початку нової ери ці поселення переважно перебували під контролем міста Термессос. Примітки Посилання Konyaaltı. Via Eurasia(англ.) Джерела Yılmaz, T., Olgun, R. & Gül, S. (2020). Evaluation of Antalya/Konyaaltı Coastline in Terms of User Satisfaction. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, (6), 245—257. DOI: 10.21733/ibad.669025
Kovada Gölü

Der Kovada Gölü ist ein See in der Türkei, der etwa 100 Kilometer nördlich von Antalya liegt und ungefähr 40 Kilometer südöstlich von Isparta. Der See liegt im Landkreis Eğirdir der Provinz Isparta. Im Jahre 1970 wurde der Bereich um den See zum Kovada-Gölü-Nationalpark (türkisch Kovada Gölü Millî Parkı) erklärt. Der See liegt in einer Höhe von 908 m über dem Meeresspiegel und umfasst eine Fläche von etwa 1100 Hektar. Er hat eine Länge von 5,5 km und ist zwischen zwei und drei Kilometern breit. Seine Tiefe beträgt sechs bis sieben Meter. Gespeist wird der See über einen 25 km langen natürlichen Kanal vom nördlich gelegenen See Eğirdir Gölü. Das Wasser verlässt den See über den Kovada Çayı, einen linken Nebenfluss des Aksu Çayı. Das Gefälle zwischen Kovada Gölü und Aksu Çayı wird von zwei hintereinander geschalteten Wasserkraftwerken (Kovada-1 mit 8,2 MW und Kovada-2 mit 51,2 MW) zur Stromerzeugung genutzt. Einzelnachweise
Lago di Kovada

Il lago di Kovada (in turco: Kovada Gölü) è un lago in Turchia, che si trova a circa 100 chilometri a nord di Antalya e a circa 40 chilometri a sud-est di Isparta. Il lago si trova nel distretto di Eğirdir della provincia di Isparta, e fa parte di un'area conosciuta come il distretto dei laghi nell'Anatolia sudoccidentale. Nel 1970, l'area intorno al lago fu dichiarata Parco nazionale del lago di Kovada (Kovada Gölü Millî Parkı in turco). Il lago si trova ad un'altitudine di 908 m sul livello del mare e copre un'area di circa 1100 ettari. Ha una lunghezza di 5,5 chilometri ed è largo tra due e tre chilometri. La sua profondità è di sei o sette metri. Il lago è alimentato da un canale naturale lungo 25 km proveniente dal settentrionale lago di Eğirdir. L'acqua lascia il lago attraverso il Kovada Çayı, un affluente di sinistra dell'Aksu Çayı. Il dislivello tra il lago di Kovada e l'Aksu Çayı è utilizzato da due centrali idroelettriche collegate in serie (Kovada-1 con 8,2 MW e Kovada-2 con 51,2 MW) per la produzione di energia. Note
Labranda

Labranda o també Labraunda (en llatí Labranda, en grec antic Λάβρανδα 'Lábranda' o Λάβραυνδα 'Lábraunda') era una ciutat de l'oest de Cària, situada a uns 60 estadis de Milasa, ciutat de la que depenia, i a la que estava unida per una carretera anomenada "Sagrada". Estava situada entre les muntanyes, i tenia un santuari de Zeus Stratios. Les processons sortien de Milasa per la via Sagrada fins al temple. Heròdot descriu el santuari i diu que hi havia un bosquet sagrat on els caris, quan feien la guerra als perses, s'hi van amagar per seguretat. Estrabó parla d'un temple molt antic que tenia un xóanon (una estàtua de fusta) de Zeus Stratios, al que també anomena Labrandeus. Claudi Elià diu que dins del santuari hi havia una font d'aigua clara on nedaven peixos guarnits amb collarets i anells daurats. Les seves ruïnes podrien ser a Iakli, però no hi ha acord, i s'ha parlat també d'Euromos. Referències Enllaços externs Labraunda Arxivat 2016-02-09 a Wayback Machine.
Labraunda

En la Antigüedad, Labraunda (griego antiguo Λάβραυνδα ο Λάβρανδα) fue una ciudad griega de Asia Menor situada en las montañas cercanas a la costa de Caria, cerca de la población moderna turca de Beypınar. Era sagrada para carios y licios. Sus ruinas están a unos 13 km por carretera, al norte de Milasa, capital de distrito de la Provincia de Muğla, en Turquía. Era el centro religioso de Milasa y lugar de peregrinaje para toda Caria, desde el siglo V al siglo IV a. C. Milasa y Labraunda estaban unidas por una vía sagrada. El yacimiento arqueológico ha sido objeto de excavaciones por arqueólogos suecos desde 1948.​​ El sitio En Labraunda se veneraba a una divinidad llamada Zeus de Labraunda.​ El dios era representado con un hacha doble denominada labrys, en la mano de Zeus, en vez del rayo habitual. Plutarco recuerda un mito que explicaría el origen de esta hacha doble: Heródoto refiere que los carios se refugiaron en el templo dedicado a Zeus Estratio (en griego Dios Stratios, Διὸς Στρατίος, Zeus stratego/guerrero/de las armas) en Labraunda para huir de la invasión de los persas.​ Estrabón cita a Labraunda en su descripción de los alrededores de Milasa. Dice que es una aldea en la montaña, situada a 68 estadios (unos 13 km) de Milasa, en el paso que llevaba de Alabanda a ésta.​ El sátrapa Hidrieo, hermano de Mausolo, reorganizó el templo de Zeus, y su tumba se construyó allí (siglo IV a. C.) Plinio el Viejo hizo esta curiosa reseña: «En la fuente de Júpiter Labrandeo, las anguilas comen en la mano y llevan pendientes en las orejas».​ Esto sugiere que allí había un oráculo visitado por las anguilas que, según lo que se les ofrecía de comida, acudían o no a comer.​ A lo largo de la vía sagrada que llevaba de Milasa a Labraunda, los recintos de las fuentes eran usados por los peregrinos como abrigo y protección.​ En la actualidad la empresa Labranda Su, que depende del ayuntamiento de Milas, comercializa el agua de Labraunda.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Labraunda.
Labranda

Labranda (Labraunda, grekiska Λάβρανδα, Λάϐραυνδα) är en antik helgedom i Karien i sydvästra Turkiet, cirka 14 km norr om staden Milas (antikens Mylasa). Den var helgad Zeus Labraundos. Svenska utgrävningar började 1948 under ledning av Axel W. Persson och leds idag av Lars Karlsson. Den bäst bevarade byggnaden på området är en andron (matsal) som uppförts av Mausollos (satrap cirka 377-352 f.Kr.), mest känd för att hans gravmonument, mausoleet i Halikarnassos (dagens Bodrum), räknades som ett av världens sju underverk. Från bysantinsk tid finns flera kyrkoruiner på platsen. Helgedomen omnämns av flera antika författare. Herodotos (5.119-121) berättar om karernas nederlag mot perserna 497 f.Kr. Strabon (14.659) nämner den stenlagda processionsvägen mellan Mylasa och Labranda. Plinius d.ä. (32.16) noterar en källa med fiskar som bär örhängen, och Plutarkos i sina Moralia (301F-302A) förklarar varför kultstatyns Zeus håller en yxa i handen. Referenser Labrandasällskapet
Hattusas

Hattusas (tyrkisk: Hattuşa) var hittitternes hovedstad. Den lå nær den nuværende by Boğazkale, et distrikt i midten af Çorum-provinsen i Tyrkiet, og lå nær floden Kızıl i det centralen Anatolien omkring 145 km nordøst for Ankara. Hattusas blev optaget på UNESCOs verdensarvsliste i 1986. Referencer Eksterne henvisninger
Hattusa

Hattusa, ook bekend als Hattusha, Hattusas of Hattush, was een oude Hattische stad, die de hoofdstad van het koninkrijk der Hettieten werd. Het lag bij het huidige Boğazkale, in Turkije, circa 200 km ten oosten van Ankara, in de Zwarte Zeeregio. Geschiedenis Deze plek werd al voor het 2e millennium v.Chr. door Hattiërs bewoond. Rond 1700 voor Christus ging hun stad in vlammen op door brandstichting. Slechts een generatie later koos een Hettitische koning de plek als zijn residentie en hoofdstad. De Hettieten, die een Indo-Europese taal spraken, hadden zich geleidelijk aan in deze streek gevestigd. De koning nam de naam Hattusili I aan. Dit was het begin van de koninklijke dynastie van de Hettieten. Op het hoogtepunt besloeg de stad 1,8 km², en bestond uit een intern en extern deel. Beide werden omringd door een nog steeds zichtbare rij muren. Deze zijn gebouwd tijdens de regering van Suppiluliuma I. Het binnenste deel was ca. 0,8 km² groot en bevatte een citadel met grote regeringsgebouwen en tempels. Meer naar het zuiden lag een buitenwijk van ongeveer 1 km², voorzien van fraai gedecoreerde poorten. De reliëfs tonen krijgers, leeuwen en sfinxen. Ook waren er hier vier tempels. Buiten de stadsmuren lagen de begraafplaatsen. De stad werd opnieuw vernietigd rond 1200 v.Chr., nu door de Phrygiërs. Dit leidde vervolgens tot het ineenstorten van het rijk der Hettieten. Archeologie Er zijn in Hattusa al sinds 1906 opgravingen gaande. Vanaf 1931 was dit onder leiding van het Duitse Archeologische Instituut en zijn directeur Kurt Bittel. Er zijn veel belangrijke kleitabletten gevonden, waaronder een waarin een vredesverdrag wordt beschreven tussen de Hettieten en de Egyptenaren onder Ramses II, rond 1283 voor Christus. In 1983-85 werd het Lied der Vrijlating opgegraven, opgetekend op een reeks tweetalige Hurro-Hettitische kleitabletten. Die bieden een uniek inzicht in de denkwereld van deze historische culturen en leidden tot de ontcijfering van de oude Hurritische taal. Dat de stad rond 1200 v. Chr. door brand werd verwoest is ook archeologisch vastgesteld. In deze tijd werden er vele steden in het oude Nabije Oosten verwoest. Houten tabletten met Anatolische hiërogliefen zijn uiteraard verloren, maar de gevonden spijkerschrifttafels geven godennamen in tekens voor iedere taal. De overblijfselen van Hattusa staan sinds 1986 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.
Hattusa

Hattusa (w literaturze przedmiotu również Hattusas, Hattuşaş i Hattusza) — stolica imperium hetyckiego. Obecnie stanowisko archeologiczne położone w pobliżu miasta Boğazkale w Anatolii, około 145 km od Ankary, w 1986 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Miasto zostało założone przed 2000 rokiem p.n.e. przez Hetytów. W XIX i XVIII w. p.n.e. znajdowała się tu faktoria handlowa związana z kupiecką kolonią asyryjską w Kanesz, położoną w pobliżu dzisiejszego Kültepe. Około XVII wieku p.n.e. miasto zostało zdobyte przez króla Anittę, wywodzącego się z miasta Kussara, który zrównał miasto z ziemią, przestrzegając następców, by pod groźbą boskiej kary nie ważyli się go odbudować. W połowie XVII w. p.n.e. król Labarna z Kussary, który przybrał imię Hattusilis I, otoczył kamiennymi murami obszar zrujnowanego miasta i w ich obwodzie wzniósł nowe budynki. Hattusa stała się stołecznym miastem hetyckiego państwa. Miasto założono na ściętym wierzchołku obronnego z natury wzgórza o powierzchni ok. 1,8 km². Składało się z dwóch jednostek: wewnętrznej cytadeli z budynkami administracyjnymi i świątyniami, i właściwego miasta opasanego murami z trzema potężnymi bramami, do których prowadziły platformy flankowane zewnętrznymi murami. Zachodnia brama była ozdobiona reliefem lwa, wschodnia reliefem wojownika, południowa reliefem sfinksa. Na terenie miasta wzniesiono cztery zespoły świątynne. W trakcie badań odnaleziono w Hattusie jedną z najstarszych królewskich bibliotek z terenów Bliskiego Wschodu, liczącą 1300 tabliczek. Hattusa została zdobyta w XI wieku p.n.e. prawdopodobnie przez tak zwane Ludy Morza, i to wydarzenie wiązane jest z końcem istnienia państwa hetyckiego. Inna hipoteza mówi, że Hetyci sami opuścili miasto, zabierając wszystko co mogłoby być przydatne ich wrogom, po czym podłożyli ogień pod budynki związane z organami władzy. W 1906 roku niemiecki archeolog Hugo Winckler rozpoczął tu badania archeologiczne.
Hatusa

Hatusa (em hitita: Hattusa ou Ḫattuša), a capital do Império Hitita (II milénio a.C.), situava-se perto da atual cidade de Boğazkale (antiga Bogazköy), a cerca de 200 km a leste de Ancara. Os primeiros sinais de ocupação remontam a 2 000 a.C., provavelmente dos hatitas (algumas fontes indicam Hatusa como a capital do reino hatita de Hati). No seu apogeu, no século XIV a.C., a cidade ocupava cerca de 1,8 km². Redondezas A paisagem que rodeia a cidade inclui ricos campos agrícolas, terras no monte para pastagem, bem como árvores. Pequenos bosques ainda se encontram fora da cidade, mas nos tempos antigos eram muito mais difundidos. Isto significava que a população tinha uma excelente fonte de madeira para construir suas casas e outras estruturas. Os campos proviam aos povos muito trigo, cevada e lentilhas. Panos também eram abundantemente confeccionados, mas a sua principal fonte de vestuário foi de lã de carneiro. Eles também caçavam veado na floresta, mas este foi, provavelmente, apenas um luxo reservado à nobreza. A fonte de carne eram animais domesticados. Havia vários outros povoados nos arredores, como o santuário na Iazilicaia e a cidade de Alacahöyük. Uma vez que os rios da área são muito pequenos e inadequados para os principais navios, todos os transportes de e para Hatusa tinham que ser terrestres. História Antes de 2 000 a.C., a região aparentemente seria uma colônia de indígenas Hati que se estabeleceram por lá nessa época. Os traços mais antigos da colônia são de 6 000 a.C. Nos séculos XIX e XVIII a.C., comerciantes de Assur, na Assíria, estabeleceram um posto de troca aqui, criado em um quarteirão separado da cidade. O centro da sua rede comercial era localizado em Canés (atual Cultepe). Os negócios só seriam realizados se escrevessem relatórios para Hatusa: a rede de comércio de Assur começou a relatar as negociações para Hatusa em forma de escrita cuneiforme. Notas Texto inicialmente baseado na tradução do artigo «Hattusa» na Wikipédia em inglês (acessado nesta versão).