NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parti communiste de Turquie (2001)

Le Parti communiste de Turquie (en turc : Türkiye Komünist Partisi, abrégé TKP) est un parti politique turc communiste fondé en 1993 sous le nom de Parti du pouvoir socialiste (en turc : Sosyalist İktidar Partisi), renommé en 2001, dissous en 2014 et refondé en 2017. Historique En 2014, le parti est dissous à la suite d'une scission ayant eu lieu à l'issue du 12e congrès en avril 2014. Les deux composantes qui en sont issues sont le Parti communiste de Turquie du peuple (HTKP) et le Parti communiste (KP). Le 22 janvier 2017, un congrès se tient réunissant sept personnalités de la gauche turque, et le parti est refondé avec des communistes indépendants et le Parti communiste, en reprenant son nom historique. La laïcité représente un principe majeur pour le TKP. Le parti est cependant peu médiatisé et a peu d'influence. Il remporte en 2019 l'élection municipale de Tunceli ; les mesures mises en place afin de promouvoir l'agriculture et les transports publics gratuits rencontrent un franc succès. Résultats électoraux Élections législatives Références Lien externe Sites officiels : (tr) tkp.org.tr et (en) tkp.org.tr/en Portail de la politique Portail de la Turquie Portail du communisme
Partito Comunista di Turchia (2001)

Il Partito Comunista di Turchia (Türkiye Komünist Partisi, TKP) è un partito politico comunista turco. È noto come TKP dopo aver cambiato nome da Partito del Potere Socialista (Sosyalist İktidar Partisi, SİP) nel 2001. Il Partito si considera erede dello storico Partito Comunista di Turchia, nato nel 1920. Storia In seguito all'apertura politica del 1992, il 7 novembre dello stesso anno fu fondato il Partito Socialista di Turchia (Sosyalist Türkiye Partisi, STP), che un anno dopo fu ribattezzato Partito del Potere Socialista (Sosyalist İktidar Partisi, SIP) e finalmente nel 2001, dopo l'abolizione del divieto di usare il termine "comunista" come nome di un partito, Partito Comunista di Turchia. Dal punto di vista legale, questo TKP non è la continuazione diretta del vecchio Partito Comunista, ma si rifà comunque all'esperienza del partito precedente. Alla prima partecipazione elettorale nel 2002 il Partito ha ottenuto 60.000 voti; alle elezioni municipali di marzo 2004 è arrivato a 85.000 elettori. Alle elezioni locali del 2014, il TKP ha per la prima volta eletto un sindaco, con la vittoria ad Ovacık di Fatih Mehmet Maçoğlu. Scissioni Dopo un periodo di lotte interne, il 15 luglio 2014 due fazioni rivali del TKP hanno raggiunto un accordo per congelare le attività del partito. Secondo tale accordo, nessuna delle due fazioni avrebbe utilizzato il nome e l'emblema del TKP. La fazione guidata da Erkan Baş e Metin Çulhaoğlu adottò il nome di Partito Comunista Popolare di Turchia (HTKP), mentre la fazione guidata da Kemal Okuyan e Aydemir Güler fondò il Partito Comunista (KP). Il 22 gennaio 2017, il KP ha riassunto la denominazione di TKP. Il 7 novembre dello stesso anno, dall'esperienza del HTKP è nato il Partito dei Lavoratori di Turchia (TIP). A seguito delle elezioni parlamentari del 14 maggio 2023, il TIP ha eletto tramite proprie liste quattro rappresentanti in parlamento, affermandosi come unica forza politica comunista turca con una rappresentanza parlamentare eletta autonomamente. Presidenti Aydemir Güler (2001-2009) Erkan Baş (2009-2010) Leadership collettiva (dal 2010) Note Voci correlate Partito Comunista di Turchia (1920) Partito Comunista della Turchia/Marxista-Leninista Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Partito Comunista di Turchia Collegamenti esterni (TR) Sito ufficiale, su tkp.org.tr. (EN) Sito ufficiale, su tkp.org.tr.
Türkiye Komünist Partisi

De Türkiye Komünist Partisi (TKP; Nederlands: Communistische Partij van Turkije) is een politieke partij in Turkije met communistische ideeën. Er zijn meerdere partijen geweest die deze naam droegen; de recentste incarnatie dateert van 2001. De TKP behaalde in de gemeenteraadsverkiezingen in 2009 0,21% van de stemmen en in de landelijke verkiezingen in 2007 0,23% van de stemmen. Op 31 maart 2019 In Tunceli (Koerdisch: Dersim) haalden ze wel 32,77% van de stemmen en daarmee won de Communistische Partij. Oprichting van TKP en verder (vanaf 2001) In het 6e Buitengewone Congres van SİP dat op 11 november 2001 werd gehouden, is aangekondigd dat de Communistische Partij is gefuseerd met de Partij voor Socialistische Macht en de naam van de partij is gewijzigd naar Communistische Partij van Turkije ( Türkiye Komünist Partisi ) TKP. Met dit congres waren communisten van andere organisaties, waaronder de volgelingen van Metin Çulhaoğlu, toegetreden tot de gelederen. Het centraal comité werd gevormd met de volgende leden: Aydemir Güler, Kemal Okuyan, Süleyman Baba, Uğur İşlek, Erkin Özalp, Hüseyin Karabulut, Kurtuluş Kılçer, Oğuz Kavala, Hüsnü Atlıkan, Yalçın Cerit, Mesut Odman Dizargiz , Mehmet Kuzulugil, Yaşar Çelik, Nihal İmeryüz, Tunç Tatoğlu, Sedat Cengiz, Haluk İmeryüz, Arif Basa, Atilla Gökçek. Aydemir Güler werd gekozen als president en Kemal Okuyan als algemeen secretaris. Tijdens deze periode waren enkele van de belangrijkste campagnes en prestaties van de partij: Verzameling tegen de Irakoorlog wanneer mogelijk tegen Turkse betrokkenheid werd gestemd op 1 maart 2003. De resolutie zou de weg hebben vrijgemaakt voor herplaatsing van Amerikaanse troepen op Turkse bodem en mogelijke betrokkenheid van Turkse troepen bij Iraakse operaties. Oprichting van Comités tegen invasie en de Peace Foundation. Campagne voeren tegen de NAVO-top van 2004 in Istanboel. Oprichting van Vaderlands Front (Yurtsever Cephe) tegen de groeiende invloed van het imperialisme. Het houden van een massale betoging tegen de AKP-regering in 2008 in Kadıköy, Istanbul. De partij nam deel aan de algemene verkiezingen van 2011 en ontving 64.006 stemmen (0,15%). De partij speelde een cruciale rol in de industriële actie van Tekel-werknemers in 2009-2010 en 2013 (zie Protesten in Turkije in 2013). Ontbinding en reformatie Na een periode van een interne strijd bereikten twee rivaliserende facties van TKP op 15 juli 2014 een consensus om de activiteiten van de partij te bevriezen en dat geen van beide facties de naam en het embleem van TKP zal gebruiken. De factie onder leiding van Erkan Baş en Metin Çulhaoğlu nam de naam Communistische Volkspartij van Turkije aan en de factie onder leiding van Kemal Okuyan en Aydemir Güler richtten de Communistische Partij. Op 22 januari 2017 werd een congres gehouden door de opening van zeven bekende figuren in de linkse politiek. Het congres werd omarmd door onafhankelijke communisten en ook door de Communistische Partij. Het congres kondigde aan dat de naam TKP niet onbewaakt zal blijven en verklaarde dat TKP terug is in het politieke toneel. Verkiezingen
Komunistyczna Partia Turcji

Komunistyczna Partia Turcji (tur. Türkiye Komünist Partisi, TKP) – turecka partia polityczna o profilu marksistowsko-leninowskim. Partia powstała 16 sierpnia 1993 jako Socjalistyczna Partia Władzy (tur. Sosyalist İktidar Partisi, SİP), ale podczas VI Nadzwyczajnego Zjazdu 11 grudnia 2001 zmieniono nazwę na Komunistyczną Partię Turcji, co stanowiło odwołanie do działającej w latach 1920-1988 Komunistycznej Partii Turcji. Działania Partia angażuje się w wiele ogólnokrajowych oraz międzynarodowych akcji. Do bardziej znaczących kampanii bądź osiągnięć można zaliczyć: Wiec przeciwko wojnie w Iraku, kiedy 1 marca 2003 głosowano przeciwko ewentualnemu zaangażowaniu Turcji. Rezolucja utorowała drogę do przeniesienia wojsk amerykańskich na terytorium Turcji i ewentualnego zaangażowania wojsk tureckich w operacje irackie. Utworzenie Komitetu Przeciwko Inwazji i Fundacji Pokoju. Kampania przeciwko szczytowi NATO w Stambule w 2004. Założenie Frontu Patriotycznego (tur. Yurtsever Cephe) przeciwko rosnącym wpływom imperializmu. Organizacja masowego wiecu przeciwko rządowi Partii Sprawiedliwości i Rozwoju (AKP) w 2008 w Kadıköy w Stambule. Partia przystąpiła do wyborów parlamentarnych w 2011 i otrzymała 61.236 głosów (% 0,14). Partia odegrała kluczową rolę w akcji protestacyjnej pracowników Tekel w latach 2009-2010 i brała udział w protestach w parku Gezi w 2013. Poparcie i wyniki wyborcze partii Wybory parlamentarne w 1999: 37 671 głosów (0,12% poparcia) jako Sosyalist İktidar Partisi Wybory parlamentarne w 2002: 50 496 głosów (0,19% poparcia) Wybory parlamentarne w 2007: 80 092 głosów (0,22% poparcia) Wybory parlamentarne w 2011: 64 006 głosów (0,15% poparcia) Wybory parlamentarne w 2024: 63 509 głosów (0,12% poparcia) Największe poparcie do tej pory partia zdobyła w wyborach samorządowych w 2019, gdzie w prowincji Tunceli uzyskała blisko 32,4%, wygrywając z Republikańską Partią Ludową oraz Ludową Partią Demokratyczną. Wywodzący się z KPT Fatih Mehmet Maçoğlu został wybrany burmistrzem Tunceli. W kwietniu 2021 TKP liczyła ponad 3 564 aktywnych członków, w 2024 już 7 846. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona partii
Partido Comunista da Turquia

O Partido Comunista da Turquia (em turco: Türkiye Komünist Partisi, TKP) é um partido comunista na Turquia. Foi fundado como o Partido do Poder Socialista (em turco: Sosyalist İktidar Partisi, SİP) em 16 de agosto de 1993. Em 2001, o partido mudou o seu nome para Partido Comunista da Turquia (TKP) e assumiu o legado histórico do TKP. História Dissolução e reformação Após um período de conflito interno, duas facções rivais de TKP chegaram a um consenso em 15 de Julho de 2014 para congelar as actividades do partido e que nenhuma das facções deve utilizar o nome e o emblema de TKP. A facção liderada por Erkan Baş e Metin Çulhaoğlu adotou o nome Partido Comunista Popular da Turquia e a facção liderada por Kemal Okuyan e Aydemir Güler fundaram o Partido Comunista (Turquia). A 22 de Janeiro de 2017, realizou-se um congresso pela iniciação de sete figuras bem conhecidas da política de esquerda turca. O congresso foi abraçado por comunistas independentes e também pelo Partido Comunista. O congresso anunciou que o nome TKP não será deixado sem guarda e declarou que o TKP está de volta à cena política. Desempenho eleitoral Nas eleições de 2007, o partido obteve o seu melhor resultado percentual em Ardacane, na fronteira com a Geórgia, onde obteve 1,42% com 787 votos, apesar de o partido não ter mantido escritórios na província. Na eleição municipal de 31 de março de 2019, o candidato do TKP Fatih Mehmet Maçoğlu ganhou na província de Zaza Tunceli, na sua maioria, com 32% dos votos expressos. O partido de oposição curdo, o Partido Democrático dos Povos, ficou em segundo lugar com 28%, seguido pelo Partido Popular Republicano, social-democrata e kemalista, com 20%. Referências Ligações externas Sítio oficial (em Turco) Programa de STP acessado em 17 de agosto de 2017 (em Turco)
Православное кладбище Святого Игнатия (Кадыкёй)

Православное кладбище Святого Игнатия (греч. Κοιμητηριακός Ιερός Ναός Αγίου Ιγνατίου) — греческий православный некрополь в Стамбуле, в Турции. Кладбище расположено в районе Кадыкёй Стамбула. История Кладбище было основано в 1895 году для погребения членов греческой православной общины Константинополя (Стамбула), а в настоящее время используется также для захоронений умерших христиан других национальностей.На кладбище есть могилы многих русских, проживающих на анатолийской стороне Стамбула. Разрешение на строительство храма на земле, отведенной православным христианам, было дано в 1898 году. Павлос Максутов, тогдашний первый секретарь посольства России, лично занимался получением необходимого разрешения на строительство. Кладбище и церковь на нем посвящены святому Игнатию. Внешний вид церкви носит черты русских церквей. Внутренний план представляет собой трёхнефную купольную базилику. Также на кладбище есть костяной дом, который был построен для сохранности костей, собранных из старых и невостребованных могил. Кладбище делит могильник с двумя другими соседними христианскими кладбищами, разделенными стеной; а именно Кадыкёйское римско-католическое кладбище и Кадыкёйское армянское кладбище. Погребения Мелитон (Хадзис) (1913–1989) Галерея Ссылки Ecumenical Patriarch of Constantinople blesses the grave of Metropolitan Meliton (Hatzi) of Chalcedon in St. Ignatius Cemetery in Kadıköy
Ereboog van Mettius Modestus

De ereboog van Mettius Modestus in Patara was een monumentaal Romeins bouwwerk, in 48-49 gebouwd door de stadsbewoners ter ere van Mettius Modestus en zijn familie, naar aanleiding van de Romeinse annexatie van Lycië, waarvan Patara de hoofdstad was. Deze monumentale ereboog c.q. nymphaeum is een icoon van de stad en Lycië en het is uniek om zijn dubbelfunctie: het diende namelijk niet alleen als de noordelijke stadspoort, maar was tevens het laatste deel van het Delikkemer-aquaduct, via welke het water de stad in vloeide. Geschiedenis Patara was een belangrijke stad in de antieke oudheid: het was hoofdstad van de Lycische liga en van Licië toen het geannexeerd was door de Romeinen. De poort was vermoedelijk gepland tijdens de heerschappij van Claudius, die van Lycië een Romeinse provincie maakte, en werd het bouwwerk voltooid tijdens de heerschappij van de keizers Nero en Vespasianus. Later werd het opschrift op de consoles van de poort toegevoegd ter ere van de Lycische gouverneur Mettius Modestus en zijn familieleden uit de periode van keizer Trajanus, alsook de standbeelden van keizer Trajanus en zijn vrouw Plotina, die op de top van de poort weren geplaatst. Vroeg in de 19e eeuw werd de ruïne onder meer door Charles Texier opgetekend. Het was door de eeuwen heen door aardbevingen enigszins vervallen en werd in 2020 gerestaureerd waarbij uitsluitend gebruikgemaakt werd van zijn originele stenen die in de omgeving teruggevonden waren. Beschrijving Locatie De ereboog bevindt zich aan de oostflank van de Tepecik heuvel aan de noordzijde van de stad. Het scheidde daarmee de stad van het noordelijker gelegen necropolis. Vanaf de ereboog liep een hoofdweg met gekolloneerde gangpaden naar het zuiden, richting het theater. Bouwwerk De ereboog is 19 meter breed en 10 meter hoog en bevat drie poorten. Aan de noordzijde bevindt zich de inscriptie "Gebouwd door de stadsbewoners van de Lycische metropolis Patara." Daarbovenop bevonden zich de standbeelden van keizer Trajanus en zijn vrouw Plotina. De leiding van het aquaduct liep boven in het monumentale bouwwerk dat in feite een nymphaeum was: hoog in het midden bevindt zich een vierkante opening waarin deel van het aangevoerde water vloeide, om als watergordijn naar beneden te vallen. Het door het aquaduct aangevoerde water stroomde via de poort de tegen de westzijde van de poort leunende dividiculum in. Van daaruit werd het water verdeeld de stad in geleid, met als eerste recipiënt het havenbadhuis. Vijftig meter ten zuiden van de poort stond een octogonale siervijver, die vermoedelijk een monumentale fontein bevatte dat werkte op de sifonwerking van het aquaduct. Externe links (tr) Diverse foto's op Patara Kent Kapısı van de Turkse Ministerie van Kultuur en Toerisme. (tr) De ereboog in het overzicht culturele Inventarisatie van de monumenten in Patara.
Odeón de Ilión

El odeón de Ilión fue un antiguo odeón en la ciudad de Ilión grecorromana de Asia Menor. Sus ruinas forman parte del yacimiento arqueológico de la antigua Troya, declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​​​​ El odeón estaba situado en la parte sur de la colina de la ciudad de Ilión y Troya, a unos 70 metros al oeste de buleuterio.​ Se construyó en la fase de Troya IX de la ciudad durante la época romana bajo el emperador Augusto. Fue renovado bajo Adriano y Caracalla. El edificio sirvió como teatro musical.​​​​ El edificio tenía un graderío semicircular, del que se conservan ocho filas de asientos, divididas en bloques por cuatro escaleras verticales. En el centro de la fila superior de asientos hay un banco de mármol reservado para el emperador. La skene o edificio escénico del Odeón contenía una estatua de Adriano de tamaño natural, conservada en el Museo de Troya. La parte superior del Odeón se construyó durante la Edad del Bronce, época de las murallas de Troya VI.​​​​ Las ruinas del edificio fueron descubiertas por Wilhelm Dörpfeld en 1893.​ Referencias Enlaces externos
Nevşehir Castle

Nevşehir Castle (Turkish: Nevşehir Kalesi) is a historic castle in the city of Nevşehir, overlooking the underground city of Kayaşehir. It was a fortress for defensive, military purposes. History Not much is known about Nevşehir Castle, it is theorized to have been built by the Seljuks around 1100, though it also theorized to have been built by the Byzantines as a military outpost. References Özcan Çakır. "Nevşehir Castle Region in Turkey Interpreted by the Use of Seismic Surface Wave and Electrical Resistance Measurements Together" (in Turkish). Retrieved 2019-11-22. Nart Coskun, Özcan Çakır. "Preliminary investigation of underground settlements of Nevşehir Castle region using 2.5-D electrical resistivity tomography: Cappadocia, Turkey". Retrieved 2016-11-11. Nevşehir Kayaşehir Castle Turkish Haberler. "The world's largest underground city will be opened in Nevşehir in 2023" (in Turkish). Retrieved 2022-11-22. "CASTLE OF NEVSEHIR AND ENVIRONS". Retrieved 2021-05-04. Anadolu Agency. "Underground city tunnels in Turkey's Cappadocia open to travelers". Daily Sabah. Archived from the original on 2022-11-07. Retrieved 2022-04-25. External links Nevşehir Castle Information on the castle and underground city [1]
Cattedrale di San Demetrio (Büyükada)

La cattedrale di San Demetrio (in greco Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Ἁγίου Δημητρίου Πριγκήπου.?, Ierós Mitropolikós Naós Agiou Demetriou Prigkīpou, dove Πρίγκηπος ("la prima") è il nome greco di Büyükada; in turco Büyükada Aya Dimitri Rum Ortodoks Kilisesi) è una chiesa greco-ortodossa situata nell'isola di Büyükada del distretto di Adalar, a Istanbul, in Turchia. La chiesa riveste un'importanza particolare in quanto nel 1924 è diventata la sede della Metropolia delle isole dei Principi. Ubicazione La chiesa si trova su Alaçam Sokak No. 15, nell'isola di Büyükada, nel distretto di Adalar, a Istanbul. Dedica La chiesa è dedicata a San Demetrio di Tessalonica, un santo militare. Storia Quest'area era un tempo adibita a cimitero. L'edificio attuale, il cui architetto è Fistikas, fu costruito tra il 1852 e il 1856. La struttura è diventata inagibile a causa del terremoto di Gölcük del 1999, ma a seguito di lavori di restauro la chiesa è stata riaperta al culto nel 2010. Descrizione La chiesa, edificata in pietra intonacata, presenta una pianta basilicale paleocristiana orientata sull'asse est-ovest, con un abside tripartita sul lato est semicircolare. Vi sono tre porte d'ingresso al nartece sul lato ovest e alla navata centrale. La chiesa è coperta da un tetto a doppia falda. La navata presenta tre campate, e cinque colonne separano la navata centrale da quelle laterali. I capitelli delle colonne, collegate tra loro da archi, sono in stile ionico. L'edificio, a causa dei materiali liturgici interni barocchi-rococò e dello stile neoclassico delle colonne, si presenta con uno stile eclettico. Note Bibliografia (TR) Eva Şarlak, Istanbul'un 100 Kilisesi, Istanbul'un Yüzleri Serisi, vol. 18, Istanbul, 2010, ISBN 9786055592387. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Cattedrale di San Demetrio (Büyükada)
Molo di Bebek

Il molo di Bebek (in turco Bebek iskelesi) è situato nella baia di Bebek, sulla sponda europea del Bosforo, nella mahalle di Bebek. È possibile raggiungerlo a piedi dal parco di Bebek che lo circonda. Il molo è utilizzato per il trasporto passeggeri urbano, gestito dalla compagnia Şehir Hatları. A sud del molo, sulla stessa linea costiera, si trova il molo di Arnavutköy. Il molo è collegato con il molo di Kandilli, situato proprio di fronte, sulla sponda asiatica. Storia Costruito nel 1851, era un edificio a un piano in legno. Dopo essere stato sottoposto a diversi interventi di restauro, nel 1899 fu richiesto il suo spostamento e nel 1920 fu ricostruito nella sua posizione attuale su pali di legno. Nel 1986 è stato sottoposto a una ristrutturazione completa. Nel corso della sua storia, i pali del molo sono stati sostituiti più volte e nell'ultima ristrutturazione è stato costruito su pali di cemento. Il molo, che ha conservato la sua architettura originale fino ai giorni nostri, è in legno e ricoperto di tegole. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Molo di Bebek
Св. св. Константин и Елена (Одрин)

„Св. св. Константин и Елена“ (на турски: Konstantin-Elena Kilisesi; на гръцки: Ἱερός Ναός Ἁγίων Θεοστέπτων Βασιλέων καί Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης) е българска православна църква в Одрин, Турция. Църквата е подчинена на Одринската епархия на Вселенската патриаршия. Заедно с другата българска църква „Свети Георги“ са единствените две действащи църкви в епархията. Местоположение Църквата се намира в югоизточната част на Одрин в махалата Абдурахман. В непосредствена близост река Тунджа се влива в река Марица. История Църквата „Св. св. Константин и Елена“ е построена е през 1869 г. за по-малко от седем месеца и е ярко свидетелство за православната архитектура от онова време. Представлява трикорабна псевдобазилика, изградена със смесена каменно-тухлена зидария на гевгирена конструкция, с два реда колони, дървени тавани и интериорни елементи от дървена пластика. 70 икони са били монтирани на иконостаса. На западната ѝ фасада е поставена паметна плоча, която гласи: Изследване на архитект Николай Тулешков показва, че църквата е построена от българи, преселили се от Тракия и Западна Македония в село Булгаркьой, Кешанско в Беломорска Тракия, днес в Турция. Главен майстор е бил Константин Казака. Църквата е изцяло реставрирана в 2008 г. със средства на българската държава, на общини и фондации от България и много дарения от обикновени българи. В 2010 година в двора на църквата е открит паметник на екзарх Антим I, поставен от Съюза на тракийските дружества в България. Паметникът е поставен без разрешение на Вселенската патриаршия и тъй като екзарх Антим е схизматичен епископ, вселенският патриарх Вартоломей I Константинополски и одринският митрополит забраняват службите на български в храма и посещенията на български епископи и свещеници в двете български църкви в града. В 2015 година патриарх Варломей уведомява Светия синод на Българската православна църква, че не разрешава посещението на епископ Поликарп Белоградчишки в Одрин до премахването на паметника. Светият синод отговаря, че няма как да премахне паметника, тъй като той не е поставен от Българската православна църква, и че няма да промени титлата на епископ Евлогий Адрианополски – друг спорен между двете църкви въпрос, но обещава да не дава повече титли, дублиращи се с тези на други православни църкви. Бележки
Church of Sts. Constantine and Helen (Edirne)

The Church of Saints Constantine and Helena (Bulgarian: Св. св. Константин и Елена) is a Bulgarian Orthodox church in Edirne in Turkey. Dedicated to Orthodox saints Constantine the Great and his mother Helena of Constantinople, it was built in 1869 in less than seven months and is a prime example of the Eastern Orthodox church architecture of the period. Location The church is located in Edirne, in the district of Abdurahman, in the neighborhood of Uzunkaldırım. History After long years of abandonment, the church was heavily renovated in 2008. The Bulgarian government partially funded the renovation project. References