NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cisterne van Theodosius

De Cisterne van Theodosius (Grieks: Κινστέρνα Θεοδοσίου, Turks: Şerefiye Sarnıcı) is een Byzantijnse ondergrondse wateropslagplaats in Istanboel in het district Fatih. De ingang is in de Piyer Loti straat. De cisterne werd gebouwd in opdracht van de Byzantijnse keizer Theodosius II, tussen 428 en 443 na Christus, om water op te slaan uit het Aquaduct van Valens. Het werd aangelegd om het water van het aquaduct beter te kunnen verdelen over belangrijke gebouwen van de stad. De cisterne is zo'n 45 bij 25 meter groot en wordt gedragen door 32 marmeren kolommen van zo'n 9 meter hoog.
Cysterna Teodozjusza

Cysterna Teodozjusza (tr. Şerefiye Sarnıçı) jest jedną z wielu starożytnych cystern wybudowanych w dawnym Konstantynopolu (ob. Stambuł). Cysterna została zbudowana za panowania cesarza Teodozjusza II pomiędzy rokiem 428 a 443. Gromadziła się w niej woda doprowadzana przez akwedukt Walensa. Współczesne wejście do cysterny znajduje się przy Piyer Loti Caddesi, w dzielnicy Eminönü. Cysterna to prostokąt o bokach 45 na 25 metrów, jej strop podtrzymywany jest przez 32 marmurowe kolumny każda wysoka na około 9 metrów. Podobnie jak Cysterna Bazyliki oraz Cysterna Filoksenosa, Cysterna Teodozjusza jest dostępna dla zwiedzających. Przypisy
Cisterna de Teodósio

A Cisterna de Teodósio (em grego: Κινστέρνα Θεοδοσίου, em turco: Şerefiye Sarnıcı) é uma das muitas antigas cisternas de Constantinopla que se encontram debaixo da cidade de Istambul, na Turquia. A entrada atual faz-se pela Piyer Loti Caddesi, no distrito de Fatih. A cisterna foi construída pelo imperador romano Teodósio II, entre 428 e 443 para armazenar água fornecida pelo Aqueduto de Valente. A água deste aqueduto era depois redistribuída para o ninfeu, para os Termas de Zeuxipo e para o Grande Palácio de Constantinopla. A construção tem cerca de 45 por 25 metros e o teto é suportado por 32 colunas de mármore com cerca de 9 metros de altura. À semelhança da Cisterna da Basílica e da Cisterna Binbirdirek, está aberta ao público. Fonte Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Theodosius Cistern», especificamente desta versão.
Цистерна Феодосия

Цистерна Феодо́сия (греч. Κινστέρνα Θεοδοσίου; тур. Şerefiye Sarnıcı) — древнее подземное водохранилище Константинополя. Расположена в историческом центре Стамбула в районе Султанахмет между древними форумом Константина и ипподромом по соседству с цистерной Филоксена. Вход расположен на Piyer Loti Caddesi. Данное водохранилище было построено в период правления византийского императора Феодосия II (пр. 408—450) между 428 и 443 годами. Существует предположение, что строительство цистерны было инициировано сестрой императора Пульхерией, исполнявшей обязанности регента при своём малолетнем брате в 414—421 годах. Вода, поступавшая в цистерну Феодосия по акведуку Валента, направлялась в Нимфеум, Термы Зевксиппа, Большой дворец и многочисленные фонтаны. Возможно, цистерна Феодосия даже соединялась с соседней цистерной Филоксена. Цистерна имеет форму прямоугольника размерами 45×25 м, её объём — около 11 250 м³. Крышу водохранилища поддерживают 32 монолитные мраморные колонны, опоясанные железными скобами. Все они в точности одинаковы и имеют высоту 9 м. А вот капители, напротив, разнятся: часть их выполнена в коринфском ордере, часть — в дорическом. Этот факт говорит о том, что строительные работы в цистерне велись в разные для империи времена, при избытке и недостатке материалов. Цистерна Феодосия была отреставрирована и открыта для посещения в 2018 году. Сейчас это музей, объект охраны ЮНЕСКО. Наверху располагается бывшее здание мэрии округа Эминёню (административно вошедшего в район Фатих). Городские власти планируют разбить здесь парк. По состоянию на март 2019 года над цистерной построен павильон с входом в неё, сама цистерна открыта для посетителей. По состоянию на осень 2024 года вход для иностранцев стоил 715 турецких лир (около 20 долларов), а для граждан Турции — 165 лир. Лица моложе 7 и старше 65 лет допускаются бесплатно, как и люди с ограниченными возможностями. Турецкий Museum Pass не действует. См. также Цистерна Базилика Список древнеримских цистерн Примечания Литература Иванов С. А. В поисках Константинополя. Путеводитель по византийскому Стамбулу и окрестностям. — М.: Вокруг света, 2011. — ISBN 978-5-98652-382-8
Teodozijeva cisterna

Teodozijeva cisterna (grško Κινστέρνα Θεοδοσίου, turško Şerefiye Sarnıcı) je ena od mnogih starodavnih cistern Konstantinopla, ki ležijo pod mestom Carigrad v Turčiji. Sodoben vhod je v Piyer Loti Caddesi v Fatihu. Ozadje Konstantinopel je imel premalo vodnih virov. Ker potok Likos, ki teče preko zgodovinskega polotoka, ni predstavljal učinkovite oskrbe z vodo, je bilo treba vodo pripeljati do mesta. Skladiščenje vode je bilo potrebno tudi zaradi gostote prebivalstva in obleganj. Skozi stoletja je mesto zgradilo in uporabljalo veliko število odprtih in pokritih cistern. Zgodovina Cisterno je zgradil rimski cesar Teodozij II. (vladal 402–450) med letoma 428 in 443 za shranjevanje vode, ki jo dovaja Valensov akvadukt. Vodo iz Valensovega akvadukta je Teodozijeva cisterna prerazporedila iz prvotnega izvora v Nimfej, Zevksipove terme in Veliko palačo. Arhitektura Območje cisterne je približno 20 krat 40 m, streho s 45 oboki pa podpira 32 marmornih stebrov, visokih približno 11 m. Vsi kapiteli stebrov so korintskega reda s stiliziranimi akantovimi listi, ki imajo zgoraj bloke impostov. Marmor za stebre je bil pripeljan z otoka Marmara. Notranje stene cisterne so prekrite z vodoodpornim ometom, njeni vogali pa so zakrivljeni, da prenesejo pritisk vode. Debelina stene je okoli 2,5 m. Obdobje Osmanskega cesarstva V obdobju Osmanskega cesarstva cisterne niso bile v uporabi, ker je negazirana voda veljala za nezdravo. V poznem 18. ali začetku 19. stoletja je bil njen obstoj popolnoma pozabljen. Na tem mestu so zgradili veliko zasebno posestvo, ki so ga od leta 1912 dalje uporabljale občinske službe in je dolgo let ležala skrita. Danes Leta 2010 je bila cisterna ponovno odkrita pod stavbo, ko je carigrajska metropolitanska občina porušila prizidek. Lokalno se imenuje Cisterna Şerefiye po soseski, v kateri stoji. Tako kot Cisterna bazilika in Filoksenova cisterna je ponovno odprta za javnost, saj so jo do aprila 2018 obnavljali osem let. Sistem za 360-stopinjsko projekcijsko kartiranje, integriran v strukturo cisterne, ponuja obiskovalcem izjemno muzejsko izkušnjo. Sklici Zunanje povezave
Цистерна Феодосія

Цистерна Феодосія (грец. Κινστέρνα Θεοδοσίου; тур. Şerefiye Sarnıcı) — стародавнє підземне водосховище Константинополя. Розташована в історичному центрі Стамбула в районі Султанахмет між древніми форумом Костянтина й іподромом по сусідству з цистерною Філоксена. Вхід розташований на Piyer Loti Caddesi. Історія Побудована в період правління візантійського імператора Феодосія II (пр. 408—450) між 428 і 443. Існує припущення, що будівництво цистерни ініційовано сестрою імператора Пульхерією, яка виконувала обов'язки регента при своєму малолітньому браті в 414—421. Вода, що надходила в цистерну Феодосія по акведуку Валента, прямувала в Німфеум, Терми Зевксіппа, Великий палац і численні фонтани. Можливо, цистерна Феодосія навіть з'єднувалася з сусідньої цистерною Філоксена. Цистерна має форму прямокутника розмірами 45 × 25 м, її об'єм — близько 11 250 м³. Дах водосховища підтримують 32 монолітні мармурові колони, підперезані залізними скобами. Варто відзначити, що всі вони в точності однакові і мають висоту 9 м. А ось капітелі, навпаки, відрізняються: частина їх виконана в корінфському ордері, частина — в доричному. Цей факт говорить про те, що будівельні роботи в цистерні велися в різні для імперії часи, при надлишку та недоліку матеріалів. Відреставрована та відкрита для відвідування в 1994. Зараз це музей, об'єкт охорони ЮНЕСКО. Нагорі розташовується колишня будівля мерії округу Еміньоню (адміністративно увійшов в район Фатіх). Міська влада планує розбити тут парк. Станом на березень 2015 над цистерною будується офісний комплекс, сама цистерна на реконструкції. Див. також Цистерна Базиліка Список давньоримських цистерн Примітки Література Іванов С. А. У пошуках Константинополя. Путівник по візантійському Стамбулу і околицях. — М .: Вокруг света, 2011. — ISBN 978-5-98652-382-8 Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Цистерна Феодосія
Fortalesa de Van

La Fortalesa de Van (en armeni: Վանի Բերդ, també coneguda com a Ciutadella de Van; en kurd: Kela Wanê; en turc: Van Kalesi) és una enorme fortificació de pedra construïda per l'antic Regne d'Urartu entre els segles IX i VII abans de la nostra era i és l'exemple més gran del seu tipus. S'erigeix enfront de les ruïnes de Tuixpa, antiga capital d'Urartu durant el segle ix ae, que es trobava davant del penya-segat on ara s'assenta la fortalesa. Es van construir fortificacions semblants en tot el Regne d'Urartu, normalment excavades en vessants i afloraments on s'uneixen les actuals Armènia, Turquia i l'Iran. Els pobles successius que passaren per la zona com ara els medes, aquemènides, armenis, parts, romans, perses sassànides, bizantins, àrabs, seljúcides, safàvides, afxàrides, otomans i russos, van dominar la fortalesa en un moment o altre. L'antiga fortalesa és just a l'oest de Van i a l'est del llac Van (província de Van, Turquia). Silva Tipple New Lake va dirigir una expedició d'Estats Units a les ruïnes de la fortalesa el 1938-40. La majoria de troballes i documents se'n van perdre en l'enfonsament del SS Athenia el 1940. La part inferior dels murs de la ciutadella de Van es feren amb basalt sense morter, i la resta es va construir amb rajola de tova. Aquestes fortaleses s'utilitzaven per al control de l'àrea, més que com a defensa contra estrangers. Les ruïnes d'aquesta fortalesa són als afores de la ciutat de Van, i sostenen muralles construïdes en l'època medieval. L'"Estable Reial" A la ciutadella de Van hi ha un "estable reial" (en turc: siršini) de 20 m de llargada, 9 m d'amplada i 2,5 m d'alçada, excavat a la roca. Ací es guardaven bous i ovelles per a sacrificar-los a les deïtats d'Urartu, segons les inscripcions descobertes al jaciment. Inscripció aquemènida Una inscripció trilingüe de Xerxes I de Pèrsia del segle v abans de la nostra era apareix en una secció allisada de la paret rocosa, a uns 20 m sobre el sòl, a prop de la fortalesa. La paret va ser tallada pel pare de Xerxes, el rei Darios el Gran, però va deixar la superfície en blanc. La inscripció sobreviu en condicions quasi perfectes i està dividida en tres columnes de 27 línies escrites (d'esquerra a dreta) en persa cuneïforme, elamita i babiloni (accadi). Galeria Referències
Van Fortress

The Fortress of Van (also known as Van Citadel; Turkish: Van Kalesi; Armenian: Վանի Բերդ; Kurdish: Kela Wanê) is a massive stone fortification built by the ancient kingdom of Urartu during the 9th to 7th centuries BC, and is the largest example of its kind. It overlooks the ruins of Tushpa, the ancient Urartian capital during the 9th century, which was centered upon the steep-sided bluff where the fortress now sits. A number of similar fortifications were built throughout the Urartian kingdom, usually cut into hillsides and outcrops in places where modern-day Armenia, Turkey and Iran meet. Successive groups such as the Medes, Achaemenids, Armenians, Parthians, Romans, Sassanid Persians, Byzantines, Arabs, Seljuks, Safavids, Afsharids, Ottomans and Russians each controlled the fortress at one time or another. The ancient fortress is located just west of Van and east of Lake Van in the Van Province of Turkey. Silva Tipple New Lake led an American expedition to the ruins in 1938–40. Most of the finds and field records from this were lost in the sinking of the S.S. Athenia in 1940. The lower parts of the walls of Van Citadel were constructed of unmortared basalt, while the rest was built from mud bricks. Such fortresses were used for regional control, rather than as a defense against foreign armies. The ruins of this fortress sit outside the modern city of Van, where they support walls built in the medieval era. The "Royal Stable" At the Van Citadel, there is a "royal stable" (Siršini) of the dimensions of 20 m length, 9 m width and 2,5 m height, carved in rock. Oxen and sheep were held here to be sacrificed for the Urartian gods, according to the inscriptions discovered at the location. Achaemenid inscription A stereotyped trilingual inscription of Xerxes the Great from the 5th century BC is inscribed upon a smoothed section of the rock face, some 20 meters (60 feet) above the ground near the fortress. The niche was originally carved out by Xerxes' father, King Darius, but left the surface blank. The inscription survives in near perfect condition and is divided into three columns of 27 lines written in (from left to right) Old Persian, Elamite, and Babylonian. Gallery References External links Cuneiform Inscription at Van Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine Extensive picture site of the Kale area and the old town
Fortaleza de Van

La Fortaleza de Van (armenio: Վանի Բերդ, también conocida como ciudadela de Van; en kurdo: Kela Wanê; en turco: Van Kalesi ) es una enorme fortificación de piedra que fue construida por el antiguo reino de Urartu entre los siglos IX y siglo VII a. C. y es el ejemplo más grande de su tipo. Se erige frente a las ruinas de Tushpa, antigua capital urartiana durante el siglo IX a. C., que estaba frente al acantilado donde ahora se asienta la fortaleza. Se construyeron varias fortificaciones similares en todo el reino de Urartu, generalmente excavadas en laderas y afloramientos en lugares donde se unen las actuales Armenia, Turquía e Irán. Los pueblos sucesivos que pasaron por la zona como los medos, aqueménidas, armenios, partos, romanos, persas sasánidas, bizantinos, árabes, selyúcidas, safávidas, afsáridas, otomanos y rusos controlaron la fortaleza en un momento u otro. La antigua fortaleza está situada justo al oeste de Van y al este del lago Van (provincia de Van, Turquía). Silva Tipple New Lake dirigió una expedición estadounidense a las ruinas en 1938-40. ​ La mayoría de los hallazgos y registros de campo se perdieron en el hundimiento del SS Athenia en 1940. Las partes inferiores de los muros de la ciudadela de Van se construyeron con basalto sin mortero, mientras que el resto se construyó con ladrillos de adobe. Estas fortalezas se utilizaron para el control regional, más que como defensa contra ejércitos extranjeros. Las ruinas de esta fortaleza se encuentran en las afueras de la moderna ciudad de Van, donde sostienen murallas construidas en la época medieval. ​ El "Establo Real" En la ciudadela de Van se encuentra un "establo real" (siršini) de 20 m de largo, 9 de ancho y 2,5 de alto, excavado en la roca. Aquí se guardaban bueyes y ovejas para ser sacrificados a los dioses urartianos, según las inscripciones descubiertas en el lugar. ​ Inscripción aqueménida Una inscripción trilingüe de Jerjes el Grande del siglo V a. C. aparece inscrita en una sección alisada de la pared rocosa, a unos 20 metros sobre el suelo cerca de la fortaleza. La pared fue tallada originalmente por el padre de Jerjes, el rey Darío, pero dejó la superficie en blanco. La inscripción sobrevive en condiciones casi perfectas y está dividida en tres columnas de 27 líneas escritas (de izquierda a derecha) cuneiforme persa, elamita y babilonio (acadio). Galería Referencias Enlaces externos Inscripción cuneiforme en Van Amplio sitio fotográfico de la zona de Kale y del casco antiguo.
Van erődje

Van erődje (törökül Van Kalesi, kurdul Kela Wanê, örményül Վանի Բերդ) hatalmas kőerődítmény, mely az ókori Urartu királyság területén épült az i. e. 9.–7. században, az állam i. e. 9. századi fővárosa, Tuspa erődjeként. Ez a legnagyobb ilyen típusú építmény a világon. Ma Törökország Van tartományában áll, Van városától nyugatra, a Van-tótól keletre. Az erőd alsó falai bazaltból épültek, habarcs nélkül, a magasabb részei vályogtéglából. Ehhez hasonló erődök Urartu-szerte épültek, rendszerint domboldalakon és sziklákon, elsődleges céljuk nem az idegen hadseregek elleni védelem, hanem a terület ellenőrzése volt. A történelem folyamán médek, Akhaimenidák, örmények, pártusok, rómaiak, Szasszanida perzsák, bizánciak, arabok, szeldzsukok, Szafavidák, Afsaridák, oszmánok és oroszok fennhatósága alatt is álltak, ma Örményország, Törökország és Irán határvidékén helyezkednek el. Xerxész felirata Az erőd közelében I. Xerxész egy tipikus, háromnyelvű felirata látható a sziklába vésve, 20 méterrel a földfelszín felett. A felirat az i. e. 5. században készült, egy falfülkében, amelyet még Xerxész apja, I. Dareiosz alakított ki. A felirat, amely csaknem tökéletes állapotban maradt fenn, három oszlopban 27 sorból áll, óperzsa, akkád és elámi nyelven. Ez az egyetlen ismert Akhaimenida királyi felirat, amely a mai Iránon kívül található; a többi hasonló ékírásos felirat többnyire csak vezetett turistacsoportok számára elérhető. Amikor Eugène Burnouf 1836-ban közzétette ezt a szöveget, rájött, hogy szerepel benne I. Dareiosz szatrapiáinak listája (melyet I. Xerxész majdnem ugyanúgy elismétel), így azonosítani tudott benne harminc betűt (nagy részét helyesen). Burnouf a vani háromnyelvű feliratnak ezzel az olvasatával nagy mértékben hozzájárult az óperzsa ékírás megfejtéséhez. Galéria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Van Fortress című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Külső hivatkozások Cuneiform Inscription at Van Archiválva 2016. március 3-i dátummal a Wayback Machine-ben Extensive picture site of the Kale area and the old town
Fortezza di Van

La fortezza di Van (in turco Van Kalesi; in curdo Kela Wanê‎), nota anche come cittadella di Van, è una fortificazione situata nella città turca di Van, nella regione dell'Anatolia Orientale, realizzata durante il regno di Urartu tra il IX e il VII a.C. in quella che un tempo era l'antica capitale Tušpa. La fortezza è stata inserita, unitamente alla città di Van, nel patrimonio dell'umanità dall'UNESCO nel 2016. Storia Il sito fu oggetto di scavi archeologici in tre occasioni, nel 1899, nel 1937 e nel 1939. Architettura La fortezza si erge a nord della città antica di Van, su uno sperone roccioso che si affaccia sul Lago di Van e che si estende per 1345 metri in lunghezza. La fortificazione ha una lunghezza di 20 metri, una larghezza di 9 metri e un'altezza di 2,5 metri. La parte inferiore della struttura è realizzata in basalto, mentre il resto della struttura è realizzato in mattoni. All'interno della fortezza si trovano gli edifici reali del regno di Urartu. In quello che era il punto più alto dell'antica capitale del regno di Urartu Tušpa, si trova la cosiddetta "fortezza interna". Nella parte occidentale della fortezza, si trova invece la torre che porta il nome del fondatore del regno di Urartu Sarduri I (Sardurburç): nella torre, che misura 47x13 metri e ha un'altezza di 4 metri, si trova un'iscrizione, ripetuta sei volte, in cui Sarduri I dichiara la fondazione del regno di Urartu. Nella facciata meridionale della fortezza si trovano poi otto tombe, considerate tra i migliori esempi dell'archittettura del regno di Urartu. Alcune di queste tombe, tra cui la Argişti I, la Neft Kuyu, le camere orientali e la tomba della fortezza interna sono ritenute essere delle tombe reali. Lungo la parte nord-orientale della fortezza, si trova poi una terrazza della misura di 40x15 metri nota comunemente come Analı Kız ("la ragazza con la mamma") o Hazine Kapısı ("la porta del tesoro") e realizzata durante il regno di Sarduri II (755-730 a.C.), sesto re urartiano. Altro punto d'interesse è un'iscrizione del V secolo a.C. attribuita a Serse I di Persia. L'iscrizione, composta da tre colonne di 27 righe ciascuna, è redatta in tre lingue: antico persiano, babilonese e in elamico. Note Voci correlate Patrimoni dell'umanità della Turchia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su fortezza di Van
Cetatea Van

Cetatea Van (în armeană: Վանի Բերդ, cunoscută și sub numele de Fortăreața Van, în turcă Van Kalesi sau în kurdă Kela Wanê) este o fortificație masivă de piatră construită de către vechiul regat Urartu în cursul secolelor IX-VII î.Hr. și este cea mai mare construcție de acest fel. Ea are vedere către ruinele orașului Tushpa, vechea capitală urartiană din secolul al IX-lea, care se află pe un teren abrupt. O serie de fortificații similare au fost construite pe teritoriul Regatului Urartian, îndeosebi pe dealuri și aflorimente din locuri care aparțin astăzi statelor moderne Armenia, Turcia și Iran. Cetatea a fost stăpânită succesiv de populații diferite precum mezii, ahemenizii, armenii, parții, romanii, persanii sasanizi, bizantinii, arabii, selgiucizii, safavizii, afșarizii, otomanii și rușii. Cetatea antică este situată la vest de orașul Van și la est de lacul Van, în provincia Van din Turcia. Părțile de jos ale pereților cetății Van au fost construite de bazalt fără mortar, în timp ce restul a fost construit din chirpici. Astfel de cetăți au fost folosite pentru control regional, mai degrabă decât ca un mijloc de apărare împotriva oștilor străine. Ruinele acestei cetăți se află în afara orașului modern Van, completând funcția defensivă a zidurilor construite în perioada medievală. O inscripție trilingvă stereotipă a regelui Xerxes cel Mare din secolul al V-lea î.Hr. se află pe o porțiune netezită de stâncă, la circa 20 de metri deasupra solului în apropierea cetății. Nișa a fost scobită inițial de tatăl lui Xerxes, regele Darius, dar suprafața a fost lăsată goală. Inscripția a supraviețuit într-o stare aproape perfectă și este împărțită în trei coloane cu 27 de linii scrise în (de la stânga la dreapta) persana veche, babiloniană și elamită. Este singura inscripție regală ahemenidă aflată în afara Iranului. Alte inscripții cuneiforme sunt de obicei în afara traseelor turistice obișnuite. Aceasta menționează că: Atunci când a fost publicată de Eugène Burnouf în 1836, el și-a dat seama că aceasta conținea o listă cu satrapii lui Darius (repetată de Xerxes într-o limbă aproape identică) și a fost capabil să identifice și să publice un alfabet de treizeci de litere, majoritatea lor fiind descifrate corect. Lectura inscripției trilingve de la Van de către Burnouf a adus o contribuție semnificativă la descifrarea cuneiformelor persanei vechi. Silva Tipple New Lake a condus o expediție americană la ruine în 1938-1940. Imagini Referințe Legături externe Cuneiform Inscription at Van Arhivat în 3 martie 2016, la Wayback Machine. Extensive picture site of the Kale area and the old town