NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей анатолійських цивілізацій

Музей анатолійських цивілізацій (тур. Anadolu Medeniyetleri Müzesi) — археологічний музей у столиці Туреччини Анкарі. 1997 року музей здобув звання Європейського музею року. Музей був заснований в 1921 р. Ініціатором його створення був Мубарек Халіф Бей, і першим місцем розташування була одна з веж замку в Анкарі, що називається Аккале. Крім того, колекції містилися у Храмі Августа і Термах (римські лазні). Згідно з рішенням тодішнього президента Туреччини Кемаля Ататюрка, який прагнув створити хетський музей, почали збирати хетські пам'ятки, наявні в інших музеях, і відправляти їх до Анкари. Виникла потреба збільшити музей, що вимагало передачі колекцій до нових будинків. Так музей знайшов своє нинішнє місце розташування. Міститься нині в будівлях базару п'ятнадцятого століття, займаючи два будинки часів Османської імперії, які було відремонтовано і пристосовано для виконання нової ролі. Один з цих будинків називається "Bedesten, другий — Kursunlu Хан. Перший з них був побудований, ймовірно, за часів Махмуда паші (1464–1471), великого візира султана Мехмеда Завойовника, другий був побудований його наступником на посаді великого візира — Мехметом Пашою. Остаточний вигляд музей набув у 1968 р. Нині у Курсунлу-Хані міститься інститут досліджень та управління, в тому числі робочі кімнати, бібліотека, конференц-зал, лабораторія, в той час, як у Бедестені — власне музейна експозиція, відкрита для публіки. Музей охоплює культурні пам'ятки Анатолії з доісторичних часів (палеоліт). Експозицію змонтовано в хронологічному порядку. Вона охоплює: палеоліт, неоліт, халколіт, старша бронзова доба, час впливу Ассирії в Анатолії, старший період хетський, хетський період, часи новохетські, пам'ятники фригійські, урартські, лідійські. До особливо важливих експонатів належать: реконструкція неолітичного святилища з Чатал-Гьоюк з фресками i мальованими рельєфами з VII тисячоліття д.н.e., фігурки з часів неоліту і халколіту з Хаджилару, датовані V тисячоліттям д.н.e., бронзові культові знаки і золоте начиння з Аладжа-Хююк з кінця III тисячоліття д.н.e., зооморфічне начиння та ідоли з Кюльтепе (XIX ст. д.н.e.-XVIII ст. д.н.e.), хетські знахідки з Богазкале, фригійські, лідійські та урартські бронзові вироби. Окрема галерея скульптур включає статуї, зокрема хетські ортостати (з Boğazkale i Alaca Höyük) i новохетські (з Karkemisz i Malatya). Див. також Європейський музей року Халдейська релігія Список об'єктів реєстру «Пам'ять світу» в Європі й Північній Америці Халді Фототека Ресурси Інтернету Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Музей анатолійських цивілізацій Про музей зі сторінки www. transanatolie.com [Архівовано 9 червня 2021 у Wayback Machine.] Виноски
Теодосиева колона

Теодосиевата колона, или Теодосиеви обелиск, представлява висока гранитна колона на египетски обелиск, пренесен в Константинопол от император Теодосий I (379 – 395) през 390 г. Големият монолитен блок от розов гранит бил издигнат от фараона Тутмос III през 1454 г. пр. Хр. в Хелиополис. Висок 19,5 метра, той бил поставен в средата на столичния Хиподрум върху четири медни куба. В основата му били поставени барелефи, които показват различни исторически събития като историята на неговото пренасяне в столицата, императорското семейство Теодосий I, Елия Флацила и синовете им Аркадий и Хонорий, подвизите на императора, сцени от придворния живот, сцени от игрите на хиподрума, заселването на готите и други. Освен това по обелиска имало неразбираеми за византийците йероглифи, които били тълкувани от най-различни шарлатани. Император Алексий V Дука Мурзуфул (5 февруари – 12 април 1204) бил екзекутиран от кръстоносците на Четвъртия кръстоносен поход, които го хвърлят от Теодосиевата колона, тъй като имало предание, че така щял да умре последният византийски император. Днес обелискът се намира на големия площад „Ат-мегдан“ в Истанбул пред джамията „Султан Ахмед“. Литература Бакалов Г.: Византия. Лекционен курс, Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, 2006, ISBN 954-07-2227-6 Иван Божилов, Иван Билярски, Христо Димитров, Илия Илиев (под редакцията на Иван Божилов): Византийските василевси, издателство „Абагар“, 1997, ISBN 954-584-197-4
Theodosiův obelisk

Theodosiův obelisk (řecky: Οβελίσκος του Θεοδόσιου Α ́, turecky: Dikilitaş) je původně staroegyptský obelisk postavený za vlády faraona Thutmose III. (1479–1425 př. n. l.) u Amonova chrámu v Karnaku. Římský císař Constantius II. (337–361) jej nechal spolu s dalším obeliskem převézt po řece Nil do Alexandrie v roce 357. První z těchto obelisků byl vztyčen na Cirku Maximu v Římě na podzim téhož roku a nyní je znám jako Lateránský obelisk. Druhý obelisk zůstal v Alexandrii až do roku 390, kdy jej římský císař Theodosius I. (379–395) nechal převézt do Konstantinopole a postavit ho tam na tamním hipodromu. Dnes je významnou byzantskou památkou tureckého Istanbulu, který na místě Konstantinopole stojí. K vidění je na Náměstí sultána Ahmeda (Sultanahmet Meydanı). Theodosiův obelisk je z červené žuly z Asuánu a původně byl 30 metrů vysoký. Spodní část však byla ve starověku poškozena, pravděpodobně při transportu nebo opětovném vztyčování, a tak je obelisk dnes vysoký pouze 18,54 metru, nebo 25,6 metru, pokud je započítán podstavec. Na obelisku jsou nápisy v egyptských hireoglyfech oslavující vítězství Thutmose III. nad Mitanni, ke kterému došlo na březích Eufratu kolem roku 1450 př. n. l. Mramorový podstavec je pokryt basreliéfy z doby opětovného vztyčení obelisku v Konstantinopoli. Na jedné straně je zobrazen Theodosius I., jak nabízí vítěznou korunu vítězi závodů vozatajů. Zajímavostí je zobrazení Ktesibiových vodních varhan. I na podstavci jsou nápisy, ve starořečtině, mimo jiné se zde uvádí, že znovuvztyčení obelisku trvalo 32 dní. Uvádí se také, že "až Theodosius se odvážil ho vztyčit", což vede historiky k úvahám, že předtím byl delší čas uložen v docích a předchozí císaři se zdráhali ho postavit. Původně byla na vrcholu obelisku bronzová koruna, která byla v roce 869 sražena vichřicí a již nebyla navrácena. Na hipodromu stával i Hadí sloup, i ten se dochoval a nachází se rovněž na Náměstí sultána Ahmeda. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Theodosiův obelisk na Wikimedia Commons
Obelisk Teodozjusza

Obelisk Egipski (tr Dikilitaş), zwany również Obeliskiem Teodozjusza. Przewieziony ze Świątyni Boga Amona w Karnaku w Egipcie i ustawiony na Hipodromie Konstantynopola przez cesarza rzymskiego Teodozjusza I w 390 roku. Jest to najstarsze dzieło sztuki w Stambule. Datuje się je na XV w. p.n.e. Faraon Totmes III kazał go wybudować na pamiątkę swojego zwycięstwa w Mezopotamii. Wykonany jest z różowego granitu asuańskiego i waży około 300 ton. Początkowo miał 32,5 m długości, lecz podczas transportu odpadło około 40% i obecnie ma on wysokość 20 m. Na bokach pismem hieroglificznym opisano bohaterskie czyny faraona Totmesa III. Na szczycie przedstawiono faraona wraz z bogiem Amonem. Ponieważ dolna część obelisku jest nierówna, ustawiono go na podstawach z brązu. Pod obeliskiem znajduje się cokół z 389. Dookoła wyrzeźbiono w marmurze sceny z życia na Hipodromie: lożę cesarską, stawianie obelisku, dziewczęta tańczące przed turniejami, przedstawienia, wyścigi konne, cesarza przyjmującego daniny. Od strony Pałacu Ibrahima Paszy i Błękitnego Meczetu na cokole umieszczono łacińskie i starogreckie napisy. Przypisy
Theodosiusobelisken

Theodosiusobelisken (turkiska: Theodosius Dikilitaşı) i Istanbul är en obelisk tillverkad under den artonde dynastin i det forntida Egypten. Obelisken står i Istanbuls antika hippodrom Sultanahmet Meydanı mellan Blå moskén och konstmuseet Türk-Islam Eserleri Müzesi i stadsdelen Fatih på stadens europeiska sida. Obelisken flyttades från Egypten till Turkiet under 300-talet. Obelisken Theodosiusobelisken är en monolit huggen i ett stycke i röd granit med en nuvarande höjd på cirka 19,6 meter (25,6 m med piedestal) och en nuvarande uppskattad vikt på mellan 190 och 200 ton. Basen mäter cirka 2,5 x 2,5 meter. Pelaren är täckt med hieroglyfer och har en pyramidion på toppen. Obelisken var troligen högre från början och bedöms vara en tredjedel kortare utifrån beskrivningar i Karnak, från början hade obelisken en uppskattat höjd på cirka 29 meter och en vikt på cirka 380 ton. Obelisken vilar på fyra kuber i brons. Historia Theodosiusobelisken är en av två obelisker som ursprungligen restes framför ett tempel i Karnak under farao Thutmosis III regeringstid (omkring 1450 år f.Kr.) under Nya riket. Dessa flyttades under kejsare Constantius II regeringstid omkring 357 e.Kr. till Alexandria. Den ena obelisken restes där, den andra obelisken (Lateranobelisken) flyttades kring samma tid till Rom och restes på Circus Maximus. Theodosiusobelisken förblev i Alexandria. Kring omkring 363 e.Kr. sände kejsare Julianus Apostata en skrivelse till Alexandria med en begäran att den kvarvarande obelisken skulle flyttas till Konstantinopel för att fullfölja Constantius IIs planer. I skrivelsen framkommer att Constantius II redan hade förberett flytten bland annat genom byggandet av ett särskilt fraktfartyg. Omkring 390 e.Kr. lät kejsare Theodosius I flytta den till Konstantinopel (nuvarande Istanbul) där den restes på hippodromens Spina (dekorerad barriär i arenans mitt) och förblivit där sedan dess. Theodsosius uppdragade även ett nytt fundament i marmor, där inskriptionerna på grekiska och latin bland annat anger att resningen tog 30 dagar. Obelisken är det äldsta mänskligt tillverkade monument i staden. På hippodromen 75 meter bortom står ytterligare en obelisk (Constantiusobelisken). Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Theodosiusobelisken. om Theodosiusobelisken (istanbul-tourist-information.com)
Surp-Marinos-Kloster

Surp-Marinos-Kloster (armenisch Սուրբ Մարինոս վանք), auch Srkhouvank, Srxuvank’, war ein armenisches Kloster im Bezirk Gürpınar der Provinz Van südöstlich des Vansees in der Region Ostanatolien. Das Kloster befindet sich an einem Berghang am Vansee und überblickt die Weiten und fruchtbaren Niederungen des Tales von Hoşap, heute bekannt als die Ebene von Gürpınar, das wiederum ehemals als Hayodz Dzor (armenisch Հայոց Ձոր) bekannt war – mit der Bedeutung: Tal der Armenier. Geschichte Das Gründungsdatum des Klosters ist nicht bekannt und die Schlichtheit seiner Konstruktion erschwert die Datierung. Es hatte ursprünglicherweise den Namen Srkhouvank. Es wurde für eine Gemeinschaft von Nonnen gegründet und den Heiligen Marina und Theodora gewidmet. Es hatte ein reichhaltiges Skriptorium während der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts; im Archiv Matenadaran in Jerewan werden fünf Manuskripte aus dem Kloster der heiligen Marina aufbewahrt. Die heute stark zerstörten Gebäudereste stammen vermutlich aus dem 17. Jahrhundert. Das Kloster existierte bis zum Völkermord an den Armeniern 1915 und wurde 1922 beschädigt. Literatur Jean-Michel Thierry: Monastères arméniens du Vaspurakan V. In: Revue des études arméniennes. Band 8, 1971, S. 215–277, hier S. 218–221. Weblinks The Monastery of Saint Marinos or Srkhouvank. VirtualAni
Surp Marinos Monastery

St. Marinos (Armenian: Սուրբ Մարինոս վանք) is a ruined Armenian Orthodox monastery in the Gürpınar district of Van Province of Turkey, to the southeast of Lake Van. Built in the 12th century, it ceased functioning as a monastery after the Armenian genocide in 1915. History The monastery is situated on a slope of a mountain overlooking the wide and fertile lower section of the valley of the Hoşap, now known as the Gürpınar plain and formerly called Hayots Dzor (Armenian: Հայոց Ձոր) meaning: Valley of the Armenians. The date of the foundation of the St. Marinos monastery is not known, and the crudity of its construction makes its buildings difficult to date. It originally had the alternative name of Srkhouvank. It was founded to house a community of nuns and was dedicated to the female saints Marinos and Theodora. It had an active scriptorium during the second half of the 16th century: in Yerevan's Matenadaran museum there exist five manuscripts that are known to have originated in the convent. Notes
Termas del Ágora administrativa

Las Termas del Ágora administrativa es el nombre utilizado por la arqueología para unas antiguas termas romanas de la ciudad de Éfeso en Asia Menor, en la actual Turquía. Sus ruinas forman parte del yacimiento arqueológico de Éfeso, declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​​​ Historia Se construyeron durante el Imperio romano en el siglo II d. C. El edificio fue anteriormente ​ malinterpretado como las Termas de Varo, que, sin embargo, a la luz de la investigación moderna, era el mismo edificio que las Termas de Varo y estaba situado en la calle Curetes.​ Por lo tanto, el edificio todavía aparece en varias obras y señalizaciones más antiguas.​​ Características Se encontraban en la esquina noreste del Ágora, al este de la Basílica-estoa. En muchos aspectos se asemejan a las Termas de Faustina de Mileto. El caldarium de la parte occidental del edificio, con siete piscinas calientes en cavidades, está especialmente bien conservado. En el lado norte, el edificio se excavó parcialmente en la ladera rocosa de la colina. En los lados sur y oeste de los termas había salas con suelos decorados con mosaicos que datan del 400 d. C.​​​ Las termas estaban probablemente asociadas a una palestra. También había un gimnasio cerca.​ Referencias Enlaces externos
Monumento a Memio

El Monumento a Memio era un antiguo monumento conmemorativo de la ciudad de Éfeso, en Asia Menor, en la actual Turquía. Sus ruinas forman parte del yacimiento arqueológico de Éfeso, declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​​​ Se construyó a finales del período helenístico, entre los años 50 y 25 a. C. Estaba dedicado a Cayo Memio, nieto de Sila y cónsul en el 34 a. C., según las inscripciones en griego y latín del edificio. En la actualidad, los restos del monumento son de los pocos que quedan en Éfeso, al igual que las escasas estructuras del periodo helenístico. El monumento fue excavado entre 1959 y 1960. En la actualidad ha sido restaurado.​​ Estaba situado cerca de la intersección de las calles Curetes y Domiciano. Era de planta casi cuadrada y se asemejaba a una tumba y monumento conmemorativo helenístico en forma de torre. Según una reconstrucción, tendría una parte superior puntiaguda. Las paredes del edificio tenían huecos en los lados sur, este y oeste. Estaban rematados por arcos sostenidos por tallas de cariátides. El edificio también estaba decorado con estatuas de miembros de la familia de Memio, así como estatuas de sus virtudes.​​ Cerca del monumento se encontraba el pozo Hidreón, construido en el siglo I d. C. y reconstruido en el siglo II d. C. Frente a él había estatuas de Diocleciano y los tetrarcas.​ Referencias Enlaces externos
Süreyyabey-Talsperre

Die Süreyyabey-Talsperre (türkisch Süreyyabey Barajı) befindet sich bei Çekerek in der türkischen Provinz Yozgat am Mittellauf des Çekerek Çayı. Die Süreyyabey-Talsperre wurde in den Jahren 1998–2008 erbaut. Sie wird von der staatlichen Wasserbehörde DSİ betrieben und dient der Energieerzeugung, der Abflussregulierung und der Bewässerung. Das Absperrbauwerk der Talsperre ist ein Steinschüttdamm mit einem Lehmkern. Der Staudamm hat eine Höhe von 77,5 m und besitzt ein Volumen von 7,467 Mio. m³. Der zugehörige etwa 18 km lange Stausee besitzt eine Wasserfläche von 41,33 km² und ein Speichervolumen von 1180 Mio. m³. Die Talsperre dient der Bewässerung einer Fläche von 65.323 ha. Ein 1,9 km langer Stollen führt zum Wasserkraftwerk. Dieses verfügt über drei Turbinen zu je 4,8 Megawatt. Das Regelarbeitsvermögen liegt bei 50 GWh im Jahr. Einzelnachweise
Sırtköy

Sırtköy ist ein Dorf im Landkreis Manavgat an der Südküste der Türkei. Es liegt 30 km nördlich der Kreisstadt Manavgat. Die Einwohnerzahl beträgt 247 (Stand: Ende 2024). Unweit der Ortschaft liegen die Ruinen der antiken Ortschaft Etenna. Weblinks Ausflug nach Sirtköy auf reiseinfo-tuerkei.de Einzelnachweise
Sırtköy, Manavgat

Sırtköy is a neighbourhood in the municipality and district of Manavgat, Antalya Province, Turkey. Its population is 274 (2022). Sirtkoy is 104 km from the town of Manavgat. The ruins of the Roman and Byzantine era city of Etenna lie scattered 400 meters from the modern village. The Altınbeşik Cave National Park lies to the east of the village. References
Milas-Bodrum Lufthavn

Milas-Bodrum Lufthavn (IATA: BJV, ICAO: LTFE) er en lufthavn i Tyrkiet. Den er beliggende 36 kilometer nordøst for Bodrum og 16 kilometer syd for Milas. Fra april til september er der meget chartertrafik med turister. I 2012 betjente lufthavnen 3.537.954 passagerer. Historie Lufthavnen blev åbnet i 1997 efter en kort byggeperiode. Man havde i mange år diskuteret om der skulle etableres en lufthavn i området, da den blev anset som eksistensgrundlaget for udvikling af turismen i regionen. Da den ny lufthavnsterminal åbnede 1. april 1997, indså man hurtigt at der allerede var behov for mere plads. Allerede 30. april året efter kunne man så indvie en ny terminal, som udelukkende skulle betjene den internationale trafik. Der er cirka én kilometer imellem de to terminaler. En ny terminal der er designet til at håndtere 5 millioner passagerer om året, åbnede i juni 2012. Samme år overtog et privat firma driften af selve lufthavnen fra den tyrkiske regering. Den tidligere internationale terminal blev omdannet til indenrigsterminal. Galleri Eksterne henvisninger Milas-Bodrum Lufthavns officielle hjemmeside Arkiveret 4. oktober 2013 hos Wayback Machine (tyrkisk) (engelsk)
Milas–Bodrum Airport

Milas–Bodrum Airport (IATA: BJV, ICAO: LTFE) is an international airport that serves the Turkish towns of Bodrum and Milas. The airport is situated 36 km (22 mi) northeast of the town of Bodrum, and 16 km (9.9 mi) south of Milas. Airlines and destinations Traffic statistics See also Dalaman Airport, the other international airport in Muğla List of airports in Turkey References External links Bodrum Airport at the site of Turkey's General Directorate Of State Airports Authority Accident history for BJV at Aviation Safety Network "Airport information for LTFE". DAFIF. October 2006 – via Great Circle Mapper. "Current weather for LTFE". NOAA/NWS.
Aeropuerto de Milas-Bodrum

El Aeropuerto de Milas-Bodrum (IATA: BJV, ICAO: LTFE) es un aeropuerto internacional que sirve a las ciudades turcas de Bodrum y Milas. El aeropuerto está situado 36 km al nordeste de la ciudad de Bodrum y 16 km al sur de Milas. Terminales Un espaciosa nueva terminal internacional fue completada en 2000; después se convirtió en la terminal doméstica en 2012 al concluir la terminal internacional nueva. La terminal vieja, ahora reservado para vuelos domésticos, está junto a la terminal internacional. LA terminal transporta alrededor de 2.5 millones de viajeros por año, y está especialmente ocupada durante los meses de verano, cuando llegan vuelos chárter de toda Europa. La terminal nueva, diseñada con capacidad de manejar 5 millones de pasajeros al año, abrió en junio de 2012 y la gestión del aeropuerto estuvo transferida a una compañía privada en nombre del Gobierno turco. La terminal es ahora más grande y espaciosa con asientos adicionales y áreas de fumadores. Las mejoras estuvieron hechas en el área de check-in y la terminal internacional antigua fue convertida en una terminal doméstica. Aerolíneas y destinos Estadísticas Ver fuente y consulta Wikidata. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Aeropuerto de Milas-Bodrum. Aeropuerto de Bodrum (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). en el sitio web de la Autoridad General de Aeropuertos Estatales Historia de accidente para BJV en Red de Seguridad de la Aviación Información de aeropuerto para LTFE Tiempo actual para LTFE en NOAA/NWS Información de aeropuerto para LTFE Archivado el 3 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en Mundial Aero Dato. Corriente de dato cuando de octubre de 2006.Fuente: DAFIF.
Aéroport de Bodrum-Milas

L'aéroport de Bodrum-Milas (code IATA : BJV • code OACI : LTFE) est un aéroport turc desservant les villes de Bodrum et de Milas. Histoire Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Édité le 8/03/2018 Actualisé le 28/05/2023 Notes et références Voir aussi Article connexe Aéroport Adnan-Menderes Aéroport d'Antalya Aéroport de Dalaman Aéroport de Denizli-Çardak (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Milas–Bodrum Airport » (voir la liste des auteurs). Portail de l’aéronautique Portail de la Turquie
Milas–Bodrum repülőtér

A Milas–Bodrum repülőtér (IATA: BJV, ICAO: LTFE) Törökország egyik kisebb jelentőségű nemzetközi repülőtere, amely Bodrum közelében található. Éves utasforgalma 3 904 083 (2022) fő. Légitársaságok és úticélok 2023-ban a Milas–Bodrum repülőtérről az alábbi járatok indulnak: Futópályák A repülőtér futópályái: 10/28 Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Aeroporto di Milas-Bodrum

L'aeroporto di Milas-Bodrum è un aeroporto internazionale che serve le città turche di Bodrum e Milas. L'aeroporto e ubicato a 36 km nord-est di Bodrum ed a 16km a sud di Milas. Lo spazioso nuovo terminal internazionale è stato completato nel 2000. Il vecchio terminal, oggi riservato ai voli nazionali, si trova ad 1 km di distanza, a 15 minuti a piedi attraversando un prato. Il terminal movimenta circa 2,5 milioni di viaggiatori per anno, ed è particolarmente frequentato durante la stagione estiva per l'arrivo di molti voli charter dalle maggiori città europee. L'aeroporto è dotato di una pista in cemento lunga 3.000 metri e larga 45. Espansione C'è un nuovo terminal in costruzione, progettato per accogliere 5 milioni di passeggeri all'anno ed è in fase di completamento. La struttura principale è costruita da 9 pontili di imbarco coperti, 8 dei quali ad un solo ingresso e uno a doppio ingresso per aeromobili più grandi. Il terminal dovrebbe essere inaugurato nell'aprile 2012. L'attuale terminal internazionale verrà destinato al traffico nazionale. Statistiche traffico PasseggeriAnno1.000.0001.500.0002.000.0002.500.0003.000.0003.500.0004.000.0004.500.0002007201020132016201920222025PasseggeriTraffico annuale.mw-chart-244973ac35c871f20a2daa7c9e1943a068127b6305cb8ebcd21150bdaf7221a85d1559b9cbf8f1f6924df1907e7f5d33f94200027493d2e9201f11945c81351c__zr741868-cls-3817732:hover{pointer-events:none}.mw-chart-244973ac35c871f20a2daa7c9e1943a068127b6305cb8ebcd21150bdaf7221a85d1559b9cbf8f1f6924df1907e7f5d33f94200027493d2e9201f11945c81351c__zr741868-cls-3817733:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-244973ac35c871f20a2daa7c9e1943a068127b6305cb8ebcd21150bdaf7221a85d1559b9cbf8f1f6924df1907e7f5d33f94200027493d2e9201f11945c81351c__zr741868-cls-3817734:hover{cursor:pointer}.mw-chart-244973ac35c871f20a2daa7c9e1943a068127b6305cb8ebcd21150bdaf7221a85d1559b9cbf8f1f6924df1907e7f5d33f94200027493d2e9201f11945c81351c__zr741868-cls-3817735:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-244973ac35c871f20a2daa7c9e1943a068127b6305cb8ebcd21150bdaf7221a85d1559b9cbf8f1f6924df1907e7f5d33f94200027493d2e9201f11945c81351c__zr741868-cls-3817736:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} (*)Dati provvisori. Source: DHMI.gov.tr Note Voci correlate Milas Bodrum Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto di Milas-Bodrum Collegamenti esterni Bodrum Airport, su holidaystobodrum.com. URL consultato il 21 gennaio 2012 (archiviato dall'url originale il 6 marzo 2012).
Luchthaven Milas-Bodrum

Luchthaven Milas-Bodrum (Turks: Milas-Bodrum Havalimanı, IATA: BJV, ICAO: LTFE) is een internationale luchthaven gesitueerd naast het Turkse dorpje Ekinanbarı. De luchthaven bedient Bodrum en Milas, respectievelijk 36 kilometer ten zuiden en 16 kilometer ten noorden van de luchthaven.