NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałacyk Küçüksu

Pałacyk Küçüksu lub Pawilon Küçüksu (tr Küçüksu Kasrı) – letni pałac w Stambule, w Turcji, położony nad Bosforem, po azjatyckiej stronie miasta, w dystrykcie Beykoz. Miejsce to było znane już od czasów Bizancjum, za panowania sułtanów ustanowiono tutaj parki imperialne (tzw. Ogrody Latarń), za panowania Mahmuda I zbudowano tu drewniany pałac. Budowę nowego pałacu zlecił sułtan Abdulmecid I, a projektantami byli architekci ormiańskiego pochodzenia Garabet Amira Balyan i jego syn Nigoşayos Balyan. Budowę zakończono w 1857. Pałacyk był używany przez sułtanów w trakcie wycieczek za miasto i podczas polowań. Od 1944 roku znajduje się tu muzeum. W 1994 pałac gruntownie odrestaurowano, a ogrody zamieniono w park. Pałacyk jest zbudowany w stylu barokowym, dwupiętrowy, z podpiwniczeniem. W odróżnieniu od innych pałaców stambulskich, które posiadają ogrody ogrodzone wysokimi murami, Pałacyk Küçüksu jest otoczony żelaznym ogrodzeniem, z bramami po każdej z czterech stron. W piwnicach znajdowała się kuchnia, spiżarnia i pomieszczenia dla służby. Wyższe piętra mają tradycyjny rozkład dla tureckich pałaców: cztery pokoje na rogach i hol pośrodku. Pokoje wychodzące na Bosfor posiadają po dwa kominki wyłożone włoskim kolorowym marmurem, od strony lądu – po jednym. Wnętrza zostały zaprojektowane przez wiedeńskiego projektanta wnętrz Sechana. Żyrandole wykonane są z czeskiego kryształu, dywany, zasłony i obicia mebli zostały wykonane w Hereke. Sufity posiadają bogate zdobienia, podłogi wyłożone są parkietami – w każdym pokoju inny. Bibliografia Küçüksu Palace (ang.) Küçüksu Palace (ang.) Küçüksu Kasri (tur.)
Palácio de Küçüksu

O Palácio de Küçüksu (em turco: Küçüksu Kasrı), também conhecido como Pavilhão de Küçüksu ou Pavilhão de Göksu é um antiga residência de verão da família imperial otomana situada na margem asiática do Bósforo, a norte da Ponte Fatih Sultão Mehmet e Anadoluhisarı, no distrito de Beykoz de Istambul, Turquia. O palácio era usado pelos sultões otomanos para curtas estadias durante passeios no campo e caçadas. História O palácio foi mandado construir pelo sultão Abdul Mejide I (r. 1839–1861) e foi projetado pelos arquitetos arménios istambulitas Garabet Amira Balian e o seu filho Nigoğayos Balian em estilo neobarroco. Finalizada em 1857, a estrutura substituiu um palácio anterior em madeira com dois andares, que tinha sido erigido durante o reinado de Mamude I (r. 1730–1754) pelo grão-vizir Divittar Mehmed Paxá. Esse antigo palácio foi depois reconstruído por Selim III (r. 1789–1807) e Mamude II (r. 1808–1839). O edifício construído pelos Balian tem dois andares principais e uma cave. Ao contrário dos outros palácios, cujos jardins estão rodeados de muros altos de alvenaria, os jardins de Küçüksu têm uma cerca de ferro fundindo, a qual se abre em quatro portões, um em cada um dos lados da propriedade. Na cave estão instalados os aposentos dos serviçais, uma cozinha e uma despensa. A planta dos pisos superiores refelete a estrutura tradicional das casas turcas: um quarto em cada um dos quatro cantos, dispostos em volta duma sala central. Os quartos virados para o mar têm duas lareiras, enquanto que os restantes têm apenas uma. Todos estão decorados com mármore italiano colorido e ostentam candelabros de cristal da Boémia, cortinas, estofos e tapetes fabricados em Hereke. Nas paredes encontram-se pinturas e objetos de arte. A decoração do interior esteve a cargo de Sechan, um designer de teatro da Ópera Estatal de Viena. Durante o reinado de Abdulazize (r. 1861–1876), foi adicionada mais decoração muito elaborada à fachada e alguns dos edifícios menores do jardim foram demolidos. No início da era republicana, o local foi usado como casa de hóspedes estatal durante alguns anos. Após grandes obras de restauro, o palácio abriu ao público como museu em 1944. O Palácio de Küçüksu aparece no filme da série James Bond "The World Is Not Enough" como a mansão de uma mulher de Bacu. Notas Texto inicialmente baseado na tradução do artigo «Küçüksu Palace» na Wikipédia em inglês.
Кючюксу (дворец)

Кючюксу или Гёксу (тур. Küçüksu) — вилла султана Абдул-Меджида на азиатском берегу Босфора в Бейкозе, между Анатолийской крепостью и мостом султана Мехмеда. Это яркий памятник османского барокко — стиля, который практиковали армянские зодчие Бальяны. История Миниатюрный дворец, построенный в 1857 году и в 1944 году превращённый в музей, заменил собой деревянное жилище визиря Махмуда I. Его оформление причудливо сочетает в себе традиционные турецкие мотивы с европейскими диковинками. За убранство помещений отвечали мастера бозара, строившие Венскую оперу. В отличие от других дворцов султана, вилла отделена от города не высокой стеной, а ажурной решёткой в европейском стиле. Парк в своё время украшали садовые павильоны, большей частью утраченные. Убранство Двухэтажный дворец имеет роскошные лестницы, салон, угловые залы, кухню и помещения для прислуги. Помещения украшали картины Айвазовского, люстры из богемского хрусталя и персидские ковры. Спальня была не предусмотрена. Примечания
Кючюксу

Кючюксу (тур. Küçüksu) або Гюксу — вілла султана Абдул-Меджида на азійському березі Босфору в районі Бешикташ, між Анатолійською фортецею та мостом султана Мехмеда. Це яскравий пам'ятник так званого османського бароко — стилю, який практикували вірменські зодчі Бальяни. Мініатюрний палац, побудований в 1857, в 1944 перетворений в музей, замінив собою дерев'яне житло візира Махмуда I. Його оформлення химерно поєднує в собі традиційні турецькі мотиви з європейськими диковинками. За оздоблення приміщень відповідали майстри боз-ару, що будували Віденську оперу. На відміну від інших палаців султана, вілла відокремлена від міста не високою стіною, а ажурними ґратами в європейському стилі. Парк свого часу прикрашали садові павільйони, здебільшого втрачені. Посилання Küçüksu Palace at Turkish Parliament's website [Архівовано 9 серпня 2007 у Wayback Machine.] (тур.) Küçüksu Palace at Ministry of Culture and Tourism website Примітки Література Hakan Gülsün. Küçüksu Pavilion. TBMM, Istanbul, 1995.
Церковь Богородицы Кириотиссы

Церковь Богородицы Кириотиссы находилась в Константинополе у самого восточного отрезка акведука Валента. Построена на месте римских терм и двух храмов VI—VII веков на исходе правления Комнинов (конец XII века). Захвативший Константинополь султан Мехмед II приписал церковь одной из сект дервишей, в распоряжении которой она и оставалась до XVIII века, когда была превращена в мечеть Календерхане. Неоднократные землетрясения и пожары заставили власти предпринять в 1854 г. «реставрацию» памятника, в ходе которой были разобраны боковые нефы и хоры. После обрушения минарета в 1930-е гг. мечеть была на какое-то время заброшена, что позволило провести научную реставрацию, которая привела к обнаружению фрески с изображением Богородицы Кириотиссы. На этом была поставлена точка в долгих спорах о первоначальном посвящении церкви. Паперть и минарет являются позднейшими привнесениями, в отличие от многих черт интерьера, среди которых выделяется единственная в городе мозаика доиконоборческого периода (изображает Сретение) и фрески XIII века со сценами из жизни св. Франциска Ассизского (древнейшая версия сюжета, ныне в историческом музее Стамбула). Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Церковь Богородицы Кириотиссы Панагии Кириотиссы монастырь (Православная энциклопедия) Theotokos Kyriotissa (Kalenderhane Camii) (сайт The Byzantine Legacy)
Церква Богородиці Кіріотиси

Церква Богородиці Кіріотиси знаходилася в Константинополі біля східного відрізка акведука Валента. Побудована на місці римських терм і двох храмів VI—VII століть під кінець правління Комнінів (кінець XII століття). Султан Мехмед II, що захопив Константинополь, приписав церкву одній з сект дервішів, у розпорядженні якої вона і залишалася до XVIII століття, коли була перетворена на мечеть Календерхане. Неодноразові землетруси і пожежі змусили владу здійснити в 1854 реставрацію пам'ятника, під час якої розібрано бічні нефи і хори. Після обвалення мінарету в 1930-ті мечеть була на якийсь час занедбана, що дозволило провести наукову реставрацію, яка призвела до виявлення фрески із зображенням Богородиці Кіріотиси. На цьому було поставлено крапку в довгих суперечках про початкове посвячення церкви. Паперть і мінарет є пізнішими привнесеннями, на відміну багатьох рис інтер'єру, серед яких виділяється єдина у місті мозаїка доіконоборного періоду (зображує Стрітення) і фрески XIII століття зі сценами із життя св. Франциска Ассізького (найдавніша версія сюжету, нині в історичному музеї Стамбула).
Tebas (Jonia)

Tebas (en griego antiguo, Θῆβαι) era una ciudad de la Antigüedad situada en Jonia, en la península de Anatolia. Se conoce principalmente a través de testimonios epigráficos entre los que destaca una inscripción en un altar de Zeus que se hallaba en el santuario de Atenea de la ciudad de Tebas​ y otras inscripciones de Priene. De estos testimonios se ha establecido que su territorio fue limítrofe con Priene. En una de las inscripciones se atestigua que Tebas formaba parte de los dominios de Samos y fue transferida a Mileto.​ Al menos en parte del siglo III a. C. fue una demo de Mileto.​ Se localiza en el monte Mícala, donde quedan restos de una muralla del periodo Arcaico y de un santuario de Atenea. Además, las inscripciones atestiguan que se rendía culto a Hermes, Hécate, Ninfas, Meandro y Mícala.​ Referencias
Hydissus

Hydissus or Hydissos (Ancient Greek: Ὑδισσός), Hydisus or Hydisos (Ὑδισός), or Hydissa (Ὕδισσα) was a town of ancient Caria, situated south of Mylassa. Hydissus was a polis (city-state) and a member of the Delian League. Its site is located near Karacahisar, Muğla Province, Turkey. References This article incorporates text from a publication now in the public domain: Smith, William, ed. (1854–1857). "Hydissa". Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.
Hidiso

Hidiso (en griego, Ὑδισσός) fue una antigua ciudad de Caria. Perteneció a la Liga de Delos puesto que aparece mencionada en los registros de tributos a Atenas en los años 448/7 y 447/6 a. C. donde pagaba un phoros de un talento.​ La ciudad también la cita Esteban de Bizancio, que recoge un fragmento de Apolonio de Afrodisias que señala que su fundador epónimo fue Hidiso, hijo de Belerofonte y Asteria.​ Sus habitantes, los hidisenses, los menciona Plinio el Viejo.​ Se localiza a medio camino entre Milasa y Céramo, en la actual Karacahisar, donde se han hallado, entre otros restos, muros y torres fortificadas.​​ Referencias
Mesquita d'Ortaköy

La mesquita d'Ortaköy o mesquita de Mecidiye (oficialment en turc Büyük Mecidiye Camii, Gran Mesquita Imperial del Soldà Abdülmecid), és situada a la riba dreta del Bòsfor, al port del barri d'Ortaköy, a Istanbul (Turquia). La mesquita original fou construïda al segle xviii. L'actual era ordenada pel soldà Abdülmecid i fou construïda entre 1854 i 1856. Els seus arquitectes foren el pare i fill armenis Garabet Amira Balyan i Nigoğayos Balyan, que la dissenyaren en estil neobarroc. Els reflexos canviants del Bòsfor brillen sobre les finestres àmplies i altes de la mesquita.
Ortaköyská mešita

Ortaköyská mešita (turecky: Ortaköy Camii), oficiálně Büyük Mecidiye Camii (Velká císařská mešita sultána Abdulmecida) se nachází v Ortaköy v Istanbulu na náměstí u mola, na jednom z nejznámějších nábřeží Bosporu. Mešita je symbolem pro celou čtvrť s výhledem na Bosporský most, který spojuje evropskou část Istanbulu s tou asijskou. Historie Ortaköyská mešita se nachází na místě, kde dříve stála mešita. Nová mešita byla vybudována v roce 1720 a už v roce 1731 byla zničena během povstání Patrony Halila. Současná mešita, která zde byla vybudována, byla vystavěna v letech 1854–1856 na příkaz sultána Abdulmecida I. na místě ruiny paláce Cantemir. Jejími architekty byli Arméni, otec a syn Garabet Amira Balyan a Nigoğayos Balyan (ti mimo jiné navrhli nedaleký palác Dolmabahçe a mešitu Dolmabahçe), která byla vybudována v novobarokním stylu) Samostatný dóm mešity byl původně vybudován z cihel. Nicméně budova se v důsledku svého umístění téměř zřítila a tak při přestavbě byl využit beton. V roce 1894 byla mešita zničena zemětřesením a v roce 1984 vyhořela. Od té doby byla neustále rekonstruována a v dnešní době je již v dobrém stavu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ortaköy mosque na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ortaköyská mešita na Wikimedia Commons
Ortaköy-Moschee

Die Ortaköy-Moschee (türkisch Ortaköy Camii; eigentlich Büyük Mecidiye Camii) ist eine Moschee im Istanbuler Distrikt Beşiktaş am Hafen von Ortaköy. Sie wurde im Auftrag Abdülmecids I. in den Jahren 1853 bis 1856 erbaut. Geschichte Auf Anweisung Mahmud Ağas, des Schwiegersohnes des Großwesirs İbrahim Pascha, wurde im Jahr 1721 an der heutigen Stelle der Ortaköy-Moschee ein Gebetshaus errichtet. Dieses wurde im so genannten Patrona-Halil-Aufstand 1730 stark beschädigt und vermutlich Ende der 1740er Jahre im Auftrag Devattar Mehmed Kethüda Ağas, des Schwiegersohns Mahmud Ağas, mit einem Minarett und einer Loge für den Sultan (mahfel-i hümayun) neu errichtet. 1853 beauftragte Abdülmecid I. den armenischen Architekten Nigoğayos Bey Balyan, Sohn des Garabed Amira Balyan, mit dem Bau einer neuen Moschee. Die im Stil des Neobarock geplante Ortaköy-Moschee wurde 1856 fertiggestellt. 1894 musste das Gebäude nach einem Erdbeben renoviert werden. 1960 wurde das Fundament verstärkt. Nach einem Brand erfolgte 1984 eine weitere Restaurierung. Literatur Afife Batur: Ortaköy Camii. In: Tarih Vakfı (Hrsg.): Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi. Band 6, Kültür Bakanlığı Yayınları, Istanbul 1994, ISBN 975-7306-00-2. Tahsin Öz: İstanbul Camileri. 3. Auflage. Türk Tarih Kurumu Basımevi, Ankara 1997, ISBN 975-16-0882-1. Bildergalerie Weblinks Eintrag zur Ortaköy-Moschee auf der Webpräsenz der Stadt Istanbul
Mezquita de Ortaköy

La mezquita de Ortaköy o mezquita de Mecidiye (nombre oficial Büyük Mecidiye Camii, Gran Mezquita Imperial del Sultán Abdülmecit), es una mezquita situada en la orilla occidental del Bósforo, en el puerto del cosmopolita barrio de Ortaköy, en Estambul, Turquía. En el lugar se erigió una mezquita en el siglo XVIII, la actual fue ordenada construir por el sultán Abdülmecit entre 1854 y 1856. Sus arquitectos fueron los armenios Garabet Amira Balyan y Nigoğayos Balyan, padre e hijo, que la diseñaron en estilo neobarroco otomano. Los sultanes que habitaban en el palacio de Beylerbeyi, en la otra orilla del Bósforo, venían a rezar a esta mezquita en góndola. En el interior hay zonas reservadas para la familia imperial. Los altos ventanales están pensados para dejar pasar la luz del Bósforo, que se refleja en el agua creando un bello efecto. La mezquita está construida en piedra blanca, posee una única cúpula central, decorada con mosaicos rosados y dos altos minaretes. La alquibla está hecha de mármol con mosaicos y el mihrab es de mármol recubierto de pórfido. En el interior hay magníficas muestras de caligrafía realizadas por el propio sultán Abdulmecit, que era un excelente calígrafo.
Mosquée d'Ortaköy

La mosquée d'Ortaköy, officiellement Grande mosquée Mecidiye (Büyük Mecidiye Camii, en turc), est une mosquée d'Istanbul en Turquie, située sur la pointe du Defterdar dans le quartier d'Ortaköy, signifiant littéralement le « village au milieu », en référence à l'avancée légère que constitue le quartier dans les eaux du Bosphore. Située au bord de la rive européenne du détroit qui sépare Asie et Europe, elle est construite en style néobaroque entre 1854 et 1855 par les architectes arméniens Garabet Amira Balyan et son fils Nikoğos Balyan pour le sultan Abdülmecit Ier. De 1970 à 1973, le pont du Bosphore est édifié à proximité et forme aujourd'hui un arrière-plan insolite. Localisation et accès Le bâtiment est situé sur la pointe du Defterdar, sur la rive européenne du Bosphore dans le quartier d'Ortaköy dépendant du district de Beşiktaş à Istanbul. Le site est accessible directement en bus, ou à pied à 3 300 mètres du terminus nord Kabataş de la ligne 1 du tramway d'Istanbul, après avoir longé le palais de Dolmabahçe du même architecte que la mosquée d'Ortaköy. Historique L'architecte d'origine arménienne Nikoğos Balyan est en train de construire le futur palais de Dolmabahçe à peu de distance plus au sud sur le Bosphore quand il est appelé avec son père Garabet Amira Balyan par le sultan Abdülmecit Ier pour reconstruire la mosquée de Mecidiye. Les travaux durent deux ans, de 1854 à 1855. Description Extérieur La mosquée est de plan général carré et elle comporte deux minarets. Son aspect général est inspiré de l'opéra Garnier à Paris où l'architecte Nikoğos Balyan a fait ses études. Intérieur Galerie Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'islam Portail d'Istanbul
Ortaköy-mecset

Az Ortaköy-mecset vagy Büyük Mecidiye Camii neobarokk stílusú oszmán kori mecset Isztambul Ortaköy (Beşiktaş) városrészében, a Boszporusz partján. A mecsetet I. Abdul-Medzsid szultán építtette, az építés idejéről megoszlanak a vélemények, egyes források szerint 1853 és 1854 között épült, más szakemberek szerint 1864-ben. Az építész az örmény származású Garabet Balyan volt, akit fia, Nikogos segített. A mai mecset helyén 1721-ben egy kisebb mecset állt, melyet az akkori vezír veje, Mahmut aga építtetett, de 1730-ban a Patrona Halil vezette janicsárfelkelés során lerombolták. Az 1960-as években az összeomlás veszélye fenyegette, ezért megerősítették az alapját. Jegyzetek Kapcsolódó szócikkek Oszmán építészet Törökország építészete
Moschea di Ortaköy

La moschea di Ortaköy (in turco Ortaköy Camii), ufficialmente Büyük Mecidiye Camii (Grande moschea del Sultano Abdülmecid) è una moschea di Istanbul, Turchia situata sulle rive del Bosforo. Con la sua vista sul Bosforo e sul ponte, la moschea è una icona del quartiere di Ortaköy e dell'intera Istanbul. Storia Sul sito dell'attuale moschea di Ortaköy, in precedenza c'era un piccolo masjid, costruito nel 1720, e distrutto durante la rivolta di Halona Patrona nel 1731. L'attuale moschea, eretta al suo posto, fu ordinata dal sultano ottomano Abdülmecid Ie costruita tra il 1854 e il 1856, sulle rovine del Palazzo Cantemir. I suoi architetti furono il padre e figlio armeni Garabet Amira Balyan e Nigoğayos Balyan, che progettò anche il vicino Palazzo di Dolmabahçe e la moschea di Dolmabahçe, che lo progettarono in stile neobarocco. La cupola della moschea era originariamente costruita in mattoni. Per via delle crepe sviluppatesi col tempo, è stata ricostruita con cemento. Nel 1894 il terremoto danneggiò la moschea, che nel 1984 subì anche un lieve incendio. Pertanto, la struttura ha subito numerosi lavori di riparazione e restauro nel tempo. Oggi è in buone condizioni. Caratteristiche La moschea di Ortaköy si compone di un edificio a due piani con pianta a "U", con un volume principale a pianta quadrata coperto da una cupola. Le facciate dell'edificio, con colonne montanti, sono arricchite da intagli e rilievi, che conferiscono alla moschea un aspetto dinamico. Ci sono due file di finestre che forniscono al volume principale un'ottima illuminazione. In termini di spazio interno, la moschea di Ortaköy è di dimensioni modeste, sebbene l'interno sia piuttosto spazioso con le sue ampie e alte vetrate che rifrangono il riflesso dell'acqua e della luce del giorno. Gli affreschi a motivi floreali ornano l'interno della singolare cupola, insieme a finestre a nicchia delimitate da decorazioni a tenda. Materiali come il marmo sono stati usati per costruire il miḥrāb e il minbar, e per decorare il miḥrāb sono stati usati anche mosaici rosa. I due sottili minareti sono in pietra. La moschea conserva anche diversi pannelli di calligrafia eseguiti dallo stesso sultano Abdülmecid. Note Bibliografia Hakan Alan, Turkey, ASBOOK, ISBN 978-975-01147-7-9. Suraiyah Faroqhi, Subjects of the Sultan: Culture and Daily Life in the Ottoman Empire, I B Tauris, 2005, ISBN 1-85043-760-2. John Freely, Blue Guide Istanbul, W. W. Norton & Company, 2000, ISBN 0-393-32014-6. Voci correlate Moschee commissionate dalla Dinastia ottomana Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su moschea di Ortaköy
Ortaköy-moskee

De Ortaköy-moskee (Turks: Ortaköy Camii), officieel Büyük Mecidiye Camii (Grote Keizerlijke Moskee), staat in de wijk Ortaköy in de Turkse havenstad Istanboel. Deze neobarokke moskee werd in de periode van 1854 tot 1856 gebouwd in opdracht van de Ottomaanse sultan Abdülmecit. Deze verving een oudere, 18e-eeuwse moskee die op dezelfde plek stond. De architecten van het nieuwe gebouw waren de Armeniërs Garabet Amira Balyan en Nigoğayos Balyan. Het bouwwerk ligt aan de oever van de Bosporus, nabij de Bosporusbrug. Door de hoge ramen wordt het weerkaatste zonlicht van het water op het plafond geprojecteerd.
Meczet Ortaköy

Meczet Ortaköy (tr Ortaköy Camii, właściwie: Büyük Mecidiye Camii) – położony na nabrzeżu Ortaköy (dosłowne znaczenie: wioska pośrodku), w Stambule w Turcji. Wybudowany na polecenie sułtana Abdülmecida I przez architekta Grabed Balyana i jego syna Nikogosa. Nie jest znana dokładna data powstania meczetu. Przypuszcza się, że powstał w latach 1853–1854, lub w 1864. Zbudowany jest w stylu neobarokowym. Posiada duże okna, dwa minarety z pojedynczymi balkonami, ściany wykonane są z białego kamienia, kopuła jest wyłożona różową mozaiką. Kibla wykonana jest z marmuru i wyłożona mozaiką, Mihrab natomiast, pokryto porfirem. Przypisy
Mesquita de Ortaköy

A Mesquita de Ortaköy (em turco: Ortaköy Camii), cujo nome oficial é Büyük Mecidiye Camii (Grande Mesquita Imperial) do Sultão Abdul Mejide I, situa-se na zona de Ortaköy, no distrito de Beşiktaş da cidade de Istambul, Turquia. Encontra-se junto à margem do estreito do Bósforo, à Ponte do Bósforo e ao cais de Ortaköy, numa das zonas mais cosmopolitas de Istambul. A igreja aparece em muitas das vistas mais populares de Istambul, usualmente tendo a Ponte do Bósforo em segundo plano. A mesquita original foi erigida no século XVIII, mas o edifício atual resulta da reconstrução ordenada por Abdul Mejide, que decorreu entre 1854 e 1856, dirigida pelos arquitetos arménios Garabet Amira Balyan e o seu filho Nigoğayos Balyan, os mesmos que desenharam o Palácio Dolmabahçe. O estilo da mesquita é neobarroco otomano. No interior estão pendurados vários exemplos de caligrafia islâmica de grandes dimensões, da autoria do próprio sultão, que era um hattat (mestre caligrafista). Um detalhe curioso desta mesquita é o jogo de luzes causados pelos reflexos na água do Bósforo, que entram na mesquita através das amplas e altas janelas. O edifício tem uma cúpula central, decorada com mosaicos rosa, e dois altos minaretes. A quibla é de mármore e o mirabe é de mármore coberto de pórfiro. Os sultões deslocavam-se em caíque (um tipo de barco a remos) para rezar na mesquita quando estavam alojados no Palácio de Beilerbei, a residência imperial de verão situada na outra margem do Bósforo. No interior há zonas que eram reservadas à família imperial. Galeria Notas Ligações externas
Moscheea Ortaköy

Moscheea Ortaköy este o moschee din orașul Istanbul, Turcia. Este una dintre cle mai celebre moschei din oraș, fiind situată pe plaja din apropierea Bosforului. Istorie și arhitectură Moscheea Ortaköy a fost construită între anii 1854-1856 din ordinul sultanului Abdul-Medjid. Arhitecții care au proiectat-o sunt Garabet Balyan și Nigoğos Balyan, tată și fiu de origine armeană. Tot ei au mai proiectat și Moscheea Dolmabahçe și Palatul Dolmabahçe. Moscheea Ortaköy reprezintă o combinație între stilul otoman târziu și stilul barocului european. Este o moschee simplă cu două minarete și un dom. Interiorul este decorat cu marmură, plăci roz și caligrafi coranice. Caligrafiile au fost executate de către însuși Abdul-Medjid și Hattat, maestrul său caligraf. Între anii 2011-2014, moscheea a fost Închisă datorită unor lucrări de restaurare a monumentului, dar la data de 6 iunie 2014 a fost redeschisă, la ceremonia de redeschidere participând însuși Recep Tayyip Erdoğan, prim-ministrul Turciei în aceea perioadă. Galerie de imagini