NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monasterio de Vazelon

El monasterio de Vazelon está ubicado en distrito de Maçka, provincia de Trebisonda, Turquía. Fue construido en 270 y se encuentra a 40 kilómetros al sur de Trebisonda. Después que el emperador Justiniano ordenó que se reparara en el año 565, ha sido renovado varias veces hasta el día de hoy.​ El monasterio de Vazelon era de vital importancia en la región de Maçka, especialmente en lo que respecta a su vida religiosa, cultural y económica. Se dice que el monasterio de Sumela fue construido a partir de los ingresos del monasterio de Vazelon, que era la más rica de la región. Los frescos que representan el cielo, el infierno y el juicio final, en la parte exterior del lado norte, aún conservan su belleza original. El monasterio fue atacado y arruinado en numerosas ocasiones por fuerzas invasoras, principalmente persas y turcos. En el año 490 fue atacada y arruinada por los persas, que también mataron a 400 hombres que vivían en el monasterio. Durante el imperio otomano (1453-1922), el monasterio fue destruido varias veces. En 1821 Crisanto, el prior del monasterio, fue capaz de evitar una matanza general de las 40 aldeas cristianas de los alrededores a través de medios diplomáticos y el uso de la enorme riqueza del monasterio. En 1922 fue totalmente destruido, dejándolo en su estado actual de ruinas. El monasterio fue abandonado en 1922 después de la expulsión de la población ortodoxa griega de Turquía como resultado del intercambio de población entre Grecia y Turquía. Referencias Enlaces externos Monasterios de Trebisonda Vazelon Monastery Photo
Vazelonklooster

Het Vazelonklooster (Turks: Vazalon Manastırı) is een van meerdere Grieks-orthodoxe kloosters ten zuiden van de stad Trabzon, in het Maçka district in het noordoosten van Turkije. Het klooster, gewijd aan Johannes de Doper, ligt in een rotswand in het Ziganagebergte, deel van het Pontisch Gebergte. Het is een van de oudste christelijke kloosters in de wereld en werd gebouwd in 270 na Christus. De eerste aanpassing van het gebouw vond plaats in opdracht van keizer Justitianus in 565 en het gebouw heeft daarna vele renovaties ondergaan. De winst die het klooster behaalde door de pacht van vruchtbare weidegronden maakte het Vazelonklooster tot de rijkste in de Zagnos-vallei. Met het geld werden andere kloosters en kerken gebouwd in de regio, waaronder het Sümelaklooster. Het klooster werd meerdere malen geruïneerd door Perzen en Turken. De huidige restanten stammen voornamelijk uit de 15e eeuw. Sinds de Turks-Griekse bevolkingsuitwisseling in 1923 is het klooster volledig verlaten. Hoewel geruïneerd behoudt het klooster zijn pittoreske uitstraling door de intacte voorgevel en de ligging in een steile rotswand. Vlak bij het klooster staan 3 kapellen, waarvan de Johanneskapel, in opdracht van keizer Manuel III van Trebizonde gebouwd in 1410, nog zeer fraaie fresco's heeft behouden.
Osman 1.

Osman I (født 1258, død 21. august 1326) (osmannisk-tyrkisk عُثمَان ʿUthmān) arvede titlen bey (høvding) for landsbyen Söğüt fra sin far, Ertugrul, der døde i 1281. Osman anses som grundlægger af Osmannerriget, og det er efter ham, at rigets indbyggere kaldte sig osmanner. Den betegnelse forsvandt efter Osmannerrigets sammenbrud i det 20. århundrede og stiftelsen af Tyrkiet. Osmans far, Ertugrul, anså sig som vasal og løjtnant for sultanen af Icomium. Osman førte krig og sikrede sig territorier som selvstændig hersker, da den sidste Aladdin døde i 1307. Osman sejrede 1301–1303 over den tyrkiske stamme Eskenderum. Han havde allerede i 1299 erklæret landet selvstændigt fra det Seljukiske Rige. Da det byzantiske fort ved Yenişehir faldt, var tyrkerne klar til at belejre byen Proussa, (nu Bursa) og Nikæa, (nu Iznik). Osman I døde i 1326, året for Bursas fald. Efter sin død fik han titlen ghāzī ("kriger af troen") af sine efterfølgere. Når en ny sultan blev kronet, råbte folk "Må han blive lige så stor som Osman".
Osman I.

Osman I. Gazi (osman. tur. عثمان غازى‎) (Sogut, 1258. – Sogut, 9. kolovoza 1326.), turski emir i sultan (1281. — 1326.), osnivač osmanske dinastije i prvi sultan Osmanskog Carstva. Po njegovom imenu kasnije se nomadsko tursko pleme kojim je vladao prozvalo Osmanlijama. Životopis Osman postaje vođa svog malenog plemena poslije smrti oca Ertugrula 1281. godine. Cijeli njegov tadašnji teritorij čini maleno selo Sogut koje se nalazi na granici Bizanta i Seldžuskog sultanata. Iz tog sela su se vršili povremeni pljačkaški napadi na bizantski teritorij. Po stupanju vlast, Osman je dobio znakove vladarske časti od seldžučkog sultana čiji je bio vazal, čime je priznat za legitimnog Ertugrulova nasljednika. Premda je bio musliman, većina službenika na njegovu dvoru bili su kršćani, osobito Grci. Nakon početnih sukoba s Bizantom i širenja teritorija, Osman se 1299. godine proglasio samostalnim vladarom. Godine 1301. pobijedio je bizantsku vojsku kod Kojunhisara, a 1307. godine Osman je odnio pobjedu i u bitci kod Bruse, nakon čega su Turci izbili na Crno more. Iznenađujuće teritorijalno napredovanje ove male grupice Turaka je poslije petnaest godina stiglo da nesposobnog bizantskog cara Andronika II. koji se početkom 14. stoljeća odlučuje bez novca unajmiti plaćeničku vojsku koja pobjeđuje Turke do trenutka svoje pobune koja ostavlja Malu Aziju na milost i nemilost Osmanu. Ipak svi veći tamošnji gradovi su bili veoma dobro utvrđeni tako da niti jedan nije pao prije smrti Osmana I. kojeg je naslijedio sin Orhan I. Bilješke Literatura Fajfrić, Željko, Turski sultani, Tabernakl, Sremska Mitrovica, 2012. ISBN 978-86-85269-28-8 Vanjske poveznice Osman I. Hrvatska enciklopedija, pristupljeno 7.3.2016. (hrv.) Osman I. (Othman) Proleksis enciklopedija, pristupljeno 7.3.2016. (hrv.)
I. Oszmán oszmán szultán

I. Oszmán, melléknevén al-Gázi ("a hódító"), (Söğüt, 1259 – Söğüt, 1326) az Oszmán Birodalom alapítója és első uralkodója 1299-től. Élete Szukut faluban (Bithynia) született Ertuğrul turkoman főnök fiaként 1259-ben. Édesapjától 1281-ben a bej címet örökölte, mint Söğüt falu vezére. Az Eskenderum törzs és az Eskişehir falu (törökül: Régi Város) meghódításával született meg a Birodalom 1301 és 1303 között[forrás?], és Oszmán 1299-ben felvette a szultán címet. A nomád törzs tőle nyerte az "oszmánok" nevét. A bizánci Yenişehir (Új Város) elestével a törökök készen álltak meghódítani Bursa és Nikaia városaikat is.[forrás?] Oszmán 1326-ban halt meg köszvényben, abban az évben, amikor a két város elesett. Halála után a ghazi (szent iszlám harcos) címet kapta.[forrás?] A trónon fia, Orhán követte. Gyermekei Oszmán házastársai Rabia Bala Hatun és Malhun Hatun. Gyermekei: Orhán (1281/1284 – 1362 márciusa) Alaeddin pasa (? – 1332) Jegyzetek
Osman I

Osman I of Osman Gazi (Söğüt, 1258 - Bursa, 1324) (Osmaans: غازى عثمان سلطان Sultan Osman Ghazi, Turks: Osman Gazi of Osman Bey of I. Osman, Osman Gazi Han), "Kara" bijgenaamd voor zijn moed, was de leider van de Ottomaanse Turken en de stichter van de dynastie, die het Ottomaanse Rijk rond 1300 na Christus oprichtte en bestuurde. Het rijk, naar hem genaamd, zou meer dan vier eeuwen bekendstaan als een wereldrijk, tot het verval aan het begin van de 18e eeuw. De monarchie werd na een periode van stagnatie en verval op 1 november 1922 afgeschaft en op 29 oktober 1923 vervangen door de Republiek Turkije. Biografie Osman was onderofficier in het Seltsjoekenleger van de sultan van Rûm. Anatolië bestond toen uit veel verschillende en kleine vorstendommen (beyliks). Net zoals zijn vader "Ertugrul Gazi" heette hij ook "el Gazi", (synoniem voor veteraan) en strijder voor het geloof. Na de dood van zijn vader, Ertuğrul Gazi, werd Osman de leider van zijn stam de Kayi, in het noordwesten van Anatolië, niet ver van Constantinopel. Osman bleek een voortreffelijk legerleider te zijn en minder vredelievend dan zijn vader; hij was slim en handig en gold als een expert in wapens. Hij vocht tegen de Mongolen, die toen het Seltsjoekenrijk binnenvielen. Veel Arabieren en Perzen, op de vlucht voor de Mongolen, sloten zich aan bij zijn leger. Het grondgebied werd uitgebreid ten koste van het christelijke Byzantijnse Keizerrijk onder Andronicus. Het Osmaanse rijk nam in grootte toe van 1.500 km² naar 18.000 km². In 1299 stichtte Osman - volgens traditionele bronnen - het Osmaanse rijk. Osman stelde ambtenaren aan en deelde land uit aan zijn volgelingen. Het herders- en nomadenleven van de stam werd opgegeven. Als emir onderhield hij goede betrekkingen met de sultan in Konya: ze streden samen tegen het Byzantijnse Rijk. In 1304 veroverde hij Nicea, nu bekend als Iznik. In 1317 droeg hij het bevel over aan zijn zoon Orhan. Osman werd begraven onder een zilveren koepel, zoals hij voor zijn dood te kennen had gegeven. De stad Bursa kreeg een belangrijke functie als begraafplaats voor leden van de Ottomaanse dynastie. Onder zijn nakomelingen zou Turkije een enorm wereldrijk worden met een dynastie die meer dan zes eeuwen zou bestaan en heersen. Bron Finkel, C. (2005) Osman's dream. The story of the Ottoman Empire 1300-1923. Externe links (de) Website van het Landesmuseum in Karlsruhe
Osman I

Osman I, född omkring 1258 på okänd ort, död 1323–1324 i Bursa, var grundaren av det Osmanska riket i Anatolien i dagens Turkiet. Efter honom är det Osmanska riket uppkallat. Biografi Osman föddes som son till Ertuğrul och Halime Hatun. Osmans stam var vid tiden för hans födelse underställd stammen Coban (som styrde området runt Kastamonu) och även stammen Germiyan (som styrde runt Kütahya). Dessa två stammar var i sin tur underställda det seldjukiska sultanatet med bas i Konya. Osman gifte sig omkring år 1280, med Rabia Bala Malhun Hatun, dotter till den berömda Sheikh Edebali. Då Osman år 1281 var 23 år dog hans far och han efterträdde fadern som hövding. Denne var härskare över en seljuqisk förläning med Söğüt nordväst om Eskişehir som huvudstad. Efter en belägring mellan 1288 och 1291 erövrade Osman I Karacahisar och lät där stadens ledare Dursun Fakih utropa honom till herre. År 1299 erövrades städerna Yarhisar och Bilecik från Bysantinska riket och Osman utropade sitt rikes självständighet gentemot seldjukerna. Samma år lät han gifta bort sin son Orhan med den bysantinske kejsarens dotter Nilüfer (Holofira på grekiska). År 1301 grundade han staden Yenişehir. När det seldjukiska riket upplöstes år 1308 utropade Osman sitt rike som arvtagare till den seldjukiska makten. År 1313 anslöt sig hövdingen Mihal till det Osmanska riket med sina städer Mekece, Akhisar och Göpazari. År 1324 lämnade Osman över makten till sin son Orhan. Denne fullbordade den belägring av Bursa som Osman I inlett. Bursa var den viktigaste bysantinska staden i Anatolien. Osman hann inte uppleva stadens intagande då han avled år 1323 eller 1324, omkring 65 år gammal. Orhan lät begrava honom i Bursa som intogs av osmanerna. Referenser Noter
Acemhöyük

Acemhöyük est un site archéologique de Turquie, localisé à 18 kilomètres au nord-ouest de la ville moderne d'Aksaray, dans la province du même nom, sur la rive sud du Lac Salé. Fouillé dans les années 1960 et 1980 par des équipes d'archéologues turques, il a révélé des ruines essentiellement datées de la période de l'Âge du bronze moyen (c. 2000-1700 av. J.-C.). Les plus anciens niveaux remontent au Chalcolithique (IVe millénaire av. J.-C.), et les plus récents datent de l'époque hellénistique et de l'époque romaine. Le site d'Âge du bronze moyen est une ville importante dominée par un édifice palatial organisé autour de deux grands ensembles, Sarıkaya qui comprend surtout le secteur résidentiel et public, et Hatipler Tepesi qui comprend des magasins où ont été retrouvées des grandes jarres (pithoi). Ces trouvailles éclairent le fait que ce site était en relation commerciales voire diplomatique avec des régions lointaines, puisque des impressions de sceaux-cylindres portent des noms de personnages du royaume de Karkemish ou de celui de Royaume de Haute Mésopotamie qui domine une grande partie de la Syrie et du Nord de la Mésopotamie dans la première moitié du XVIIIe siècle av. J.-C. D'autres trouvailles indiquent des relations avec la Mésopotamie méridionale et même le golfe Persique. Acemhöyük était alors sans doute la capitale d'une des nombreuses principautés qui se partageaient l'Anatolie centrale, à une époque où celle-ci était parcourue par des marchands assyriens, bien connus par les archives exhumées à Kültepe, l'antique Kanesh. Certaines des résidences privées repérées à Acemhöyük ont pu faire partie d'un quartier (karum) hébergeant ces marchands comme dans d'autres sites anatoliens contemporains. L'identification d'Acemhöyük parmi les noms de villes attestés dans les tablettes de cette période n'est pas assurée : on privilégie généralement une identification avec Burushattum (plus tard Purushanda), capitale d'un royaume important à cette période, mais cela est loin d'être certain. Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Grove Art Online Portail du Proche-Orient ancien Portail des Hittites Portail de l’archéologie
Acemhöyük

Acemhöyük is een archeologische vindplaats in centraal Turkije. De heuvel (höyük) is gelegen 13 km ten noordwesten van Aksaray aan de zuidoever van het zoutmeer Tuz Gölü. Opgravingen zijn begonnen in 1962 onder leiding van Nimet Özgüç en worden sinds 1989 voortgezet onder Aliye Öztan van de Ankara Universiteit. De plaats was een belangrijke stad in de tijd van het Oud-Assyrische handelsimperium, net als Kültepe en is waarschijnlijk te identificeren met de stad Purushanda (Burushattum). Purushanda werd veroverd door de Hethitische koning Labarna. Hattusili I heeft de stad vernietigd na de opstand van de Prins of Purushanda ca. 1650 v. Chr. Er zijn bullae gevonden van onder anderen Shamshi-adad I van Assyrië, Aplahanda van Carchemish, Anum-Hirbi van Mama en een dochter van Zimri-Lim van Mari. Stratigrafie Verwijzingen Zie ook Acemhöyük-Purushattum (Aksaray) (transanatolie.com) Acemhöyük (Ancient Anatolian City of Acemhoyuk-Aksaray) (transanatolie.com) Purushattum - Purushottam -Purushanda - Acemhöyuk - Yeşilova -Aksaray (transanatolie.com)
Eflatun Pınar

Eflatun Pınar (türkisch Lila Quelle) (auch Eflatunpınar oder Platons Quelle), ist ein hethitisches Quellheiligtum östlich des Beyşehir-Sees etwa 70 km westlich von Konya in der türkischen Provinz Konya. Eine 7 Meter breite und 4,2 Meter hohe Fassade aus plastisch gestalteten Steinblöcken erhebt sich an der Nordseite eines gestauten Quellteichs, dessen gemauerter Rand eine annähernd quadratische Wasserfläche von 30 × 34 Metern umschließt. Vermutlich stammt die Anlage aus der Zeit des hethitischen Großreichs zwischen dem 15. und 13. vorchristlichen Jahrhundert. Es ist aus einzelnen Steinquadern zusammengesetzt und hat eine Breite von sieben Metern und mitsamt dem zeitweise unter Wasser liegenden Sockel eine Höhe von ebenfalls sieben Metern. Die unterste Reihe besteht aus fünf Berggöttern, die nur bei niedrigem Wasserstand zu sehen sind. Darüber sieht man in der Mitte Hauptgott und -göttin, über deren Identität allerdings Ungewissheit besteht. Sie werden flankiert von verschiedenen Mischwesen, über deren Funktion nichts bekannt ist. Sie tragen gemeinsam eine über allem liegende geflügelte Sonnenscheibe. Auf der gegenüberliegenden Seite sind die in den Teich ragenden Grundmauern eines weiteren Bauwerks erhalten. Vor dessen Stirnwand ist die vollplastische Figur einer Sonnengöttin mit Aureole aufgestellt, die zu einem Götterpaar gehörte. Wenige Meter von der Südostecke des Teichs entfernt wurde ein Steinblock mit drei Stierskulpturen wiederaufgerichtet. Wahrscheinlich blieb der monumentale Block an dieser Stelle liegen, ohne an seinen ursprünglich geplanten Standort gelangt zu sein. Im näheren Umkreis des Teichs sind noch diverse Teile von Skulpturen und andere Bruchstücke zu sehen, was die Vermutung nahelegt, dass es sich einst um ein größeres Heiligtum gehandelt hat. James Mellaart sieht in Eflatun Pınar ein Arzawa-Heiligtum mit Gewittergott und Sonnengöttin, Kurt Bittel dagegen hält es für ein Siegesdenkmal aus der Zeit Tudhalijas IV. (13. Jahrhundert v. Chr.). Das etwa 30 km südöstlich liegende Relief von Fasıllar war möglicherweise als weiteres zusätzliches Teil für Eflatun Pınar geplant. Literatur Horst Ehringhaus: Götter, Herrscher, Inschriften. Die Felsreliefs der hethitischen Großreichszeit in der Türkei. Philipp von Zabern, Mainz 2005, S. 50–57, ISBN 3-8053-3469-9 Kay Kohlmeyer: Felsbilder der hethitischen Großreichszeit. In: Acta Praehistorica et Archaeologica 15 (1983) S. 34–38. Naze Candogan Yossef: Hittite Water Works Leiden University 2006 S. 80–83. Weblinks Eflatunpınar Monument. www.hittitemonuments.com (engl.) Einzelnachweise
Eflatun Pınar

Eflatun Pınar est un site archéologique de l'Anatolie centrale datant de la période hittite et érigé sur une source alimentant le lac de Beyşehir, dans la province de Konya. Le site d'Eflatun Pınar (« la source de Platon ») consiste en une petite retenue d'eau élargie artificiellement dans l'Antiquité : un bassin quadrangulaire de 34 × 30 mètres est alimenté par une source et fermé par un petit barrage. Sur son côté nord se trouve une façade de 7 mètres de large et 6,55 mètres de haut, constituée de blocs monolithiques empilés, qui est sculptée de hauts-reliefs. Sur le registre inférieur sont figurés cinq dieux-montagne (qui longtemps restèrent immergés avant le drainage récent du bassin). Le registre central est dominé par un dieu et une déesse entourés de génies et de symboles. Le tout est surmonté par un large disque solaire ailé. De l'autre côté du bassin se trouve une seconde plate-forme de 6 × 8,50 mètres comportant un haut-relief d'un dieu et d'une déesse sur un trône, ainsi qu'un autel. Si la fonction de sanctuaire de ce site ne fait pas de doute, la nature exacte des divinités représentées est difficile à déterminer en l'absence d'inscriptions. Il est généralement proposé qu'il s'agit de divinités indo-européennes liées aux sources, à la montagne, à la fertilité et/ou au monde souterrain. Cependant le couple divin peut aussi être celui qui est placé à la tête du royaume hittite, à savoir la Déesse-soleil d'Arinna et le Dieu de l'Orage du Hatti. On ne sait pas qui a commandité la réalisation de ce petit sanctuaire qu'il est tentant de l'attribuer à Hattusili III ou à son fils Tudhaliya IV qui ont réalisé de nombreux lieux de culte dans la seconde moitié du XIIIe siècle av. J.-C. Il est aussi possible qu'il s'agisse de l’œuvre d'un vassal d'un des Grands rois hittites. Le site a été proposé en 2014 pour une inscription au patrimoine mondial et figure sur la « liste indicative » de l’UNESCO dans la catégorie patrimoine culturel. Notes et références Portail de la Turquie Portail du Proche-Orient ancien Portail de l’archéologie Portail des Hittites
Eflatun Pınar

Eflatun Pınar is een Hettitisch bronheiligdom gelegen in de Turkse provincie Konya dat gebouwd werd in de 13e eeuw v.C. Beschrijving Aan de noordkant van de heilige vijver is een 6 meter hoge façade gebouwd die het Hettitisch pantheon voorstelt. Deze façade en de wanden van de binnenzijde van de vijver zijn gebouwd met in elkaar grijpende stenen. Op elk blok in de façade staat een godheid of een mythologisch wezen. Deze zijn kosmologisch geordend rond een centrale, zittende mannelijke en vrouwelijke godheid, met boven elk een zonneschijf. Deze goden worden geïdentificeerd met de stormgod van de Hettieten en de Hattische zonnegodin Arinna. De basis wordt gevormd door vijf berggoden, die zo waren ontworpen dat ze uit het water rezen terwijl het bronwater uit gaten in hun lichaam stroomde. De façade is bekroond met een zonneschijf. Aan de zuidzijde is een terras gebouwd met een reliëf van een gezeten vrouwelijke godheid, met een steenblok (een altaar?) aan haar voeten. Mogelijk was zij vroeger vergezeld door de mannelijke stormgod. In het metselwerk van de vijver zijn (bron)godinnen gebeeldhouwd. Drie waterspuwers in de vorm van een stierenkop stuwden het water over een monoliet naar een kanaal. De stenen voor het monument werden aangevoerd van een steengroeve op vijf kilometer afstand. Bescherming Het heiligdom werd archeologisch onderzocht en gerestaureerd tussen 1996 en 2002. Het werd door Turkije voorgedragen voor de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
Тракийски университет (Турция)

Тракийският университет (на турски: Trakya Üniversitesi) е университет в Одрин (Едирне), Турция. Университетът е основан на 20 юли 1982 и към 2007 г. има около 20 000 студенти. В университета има медицински, инженерно-архитектурен, селскостопански и филологически факултет. Галерия Външни препратки ((tr)) Сайт на Тракийския университет ((tr)) Ръководителят на катедрата по български език в Тракийския университет в гр. Одрин Ибрахим Мурат Чакмакчъ (Yrd.Doç.Dr. İbrahim Murat Çakmakçı) плагиатства цяла книга от известен български автор (доц. д-р Роман Хаджикосев) Архив на оригинала от 2016-10-05 в Wayback Machine.
Фракийский университет (Турция)

Фракийский университет (тур. Trakya Üniversitesi) — государственный университет в турецкой провинции Эдирне. Основан в 1982 году на базе открытого в 1974 году эдирнейского филиала медицинского факультета Стамбульского университета. В 1992 году из состава Фракийского университета выделился Университет Чанаккале им. 18 Марта, а в 2006 году — Текирдагский университет им. Намыка Кемаля и Университет Кыркларели. В состав университета входят 11 факультетов, 4 института, 5 колледжей, консерватория, 9 профессиональных училищ и 2 детских сада. В университете обучается более 40 тысяч студентов, профессорско-преподавательский состав насчитывает почти 1800 сотрудников. Учебные подразделения Институты балканских исследований естественных наук изучения цыганского языка и культуры наук о здоровье общественных наук Факультеты архитектурный богословский естественных наук изящных искусств инженерный медицинский наук о здоровье педагогический прикладных наук стоматологический традиционной спортивной борьбы «кыркпынар» фармацевтический филологический экономики и управления Консерватория государственная консерватория Колледжи и профессиональные училища Колледж здравоохранения Колледж изящных искусств им. Хасана Рызы Колледж иностранных языков Колледж общественных наук в Эдирне Колледж прикладных наук им. Юсуфа Чапраза в Кешане Колледж прикладных наук в Узункёпрю Медицинский колледж в Кешане ПУ Арда ПУ в Ипсале ПУ в Кешане ПУ в Тундже ПУ в Узункёпрю ПУ в Хавсе Технический колледж в Эдирне Примечания