NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antiochie Pisidská

Antiochie Pisidská (řecky Αντιόχεια τὴς Πισιδίας – Antiocheia; latinsky Antiochia ad Pisidiam, Antiochia Caesarea nebo Colonia Caesarea) bylo starověké město v Malé Asii, v dnešním Turecku, v blízkosti města Yalvaç, asi 140 km severně od Antalye. Historie Město, založené patrně některým ze seleukovských panovníků jménem Antiochus a po něm pojmenované, bylo osídleno osadníky z řeckého kraje Magnisia (Thesálie) a roku 25 př. n. l. znovu založeno jako kolonie veteránů Colonia Caesarea Antiochia. Pro výhodnou strategickou polohu při vojenské silnici Via Sebaste rychle rostlo a v 1. století n. l. patřilo mezi nejvýznamnější města Malé Asie, odkud pocházelo i několik senátorů. Za reforem císaře Diokleciána se stalo hlavním městem nově založené provincie Pisidie. Z tohoto města pocházela svatá Markéta Antiochijská, popravená roku 304 n. l., právě za pronásledování křesťanů ve starořímském impériu císařem Diokleciánem. O Antiochii Pisidské se píše v Novém zákoně (Sk 13, 14 (Kral, ČEP) aj.), že ji několikrát navštívil Pavel z Tarsu a nějakou dobu zde působil. Na přelomu 6. a 7. století se zde narodil byzantský básník Georgios Pisides. V Antiochii také končí poutní „Pavlova cesta“ z Perge u Antalye. Vykopávky Archeologické výpravy odkryly na poměrně velké ploše divadlo, lázně, chrám císaře Augusta a vodovod. Nálezy jsou uloženy v muzeu v Yalvac. Literatura A. Novotný, Biblický slovník. Praha: Kalich 1956. Heslo Antiochie Pisidská Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Antiochie Pisidská na Wikimedia Commons
Antiochia in Pisidien

Antiochia in Pisidien (griechisch Antiocheia, Αντιόχεια τῆς Πισιδίας; lateinisch Antiochia ad Pisidiam, auch Antiochia Caesarea oder Colonia Caesarea) ist eine antike Stadt in Kleinasien in der heutigen Türkei. Geschichte Antiochia in Pisidien ist eine von mehreren Städten, die von seleukidischen Herrschern mit Namen Antiochos gegründet und nach ihnen benannt wurden. Da die Grenzen der Landschaft Pisidien im Laufe der Zeit unterschiedlich gezogen wurden, gehörte Antiochia zeitweise nicht zu Pisidien. Zur Zeit des Neuen Testaments gehörte es zu Phrygien, das in der Apostelgeschichte des Lukas (13,14) benutzte Angabe Αντιόχεια τὴν Πισιδίαν sollte am besten mit „Antiochia bei Pisidien“ wiedergegeben werden. Das pisidische Antiochia wurde mit Siedlern aus Magnesia auf einem strategisch günstigen Platz in der Nähe des heutigen Yalvaç angelegt. Nach der Gründung der römischen Provinz Galatia wurde die Stadt um 25 v. Chr. erneut als Veteranenkolonie mit dem Namen Colonia Caesarea Antiochia gegründet. Über die wichtige Militärstraße via Sebaste war sie mit anderen augusteischen Gründungen in Kleinasien verbunden. Im Zuge der Reichsreform Diokletians wurde Antiochia zur Metropolis der neu gegründeten spätantiken Provinz Pisidia. Antiochia in Pisidien entwickelte sich schnell zu einer der bedeutendsten römischen Städte in Kleinasien. Bereits im 1. Jahrhundert n. Chr. lassen sich mehrere Senatoren nachweisen, die aus Antiochia stammen. Grabungen in Antiochia haben ein Theater, eine Therme, Brunnen, einen Augustus-Tempel und ein Aquädukt freigelegt. Das Museum in Yalvac beherbergt Funde aus Antiochia und der Frühgeschichte der Landschaft. Antiochia ist Endpunkt des Pauluswegs, eines Wander- und Pilgerwegs, der in Perge bei Antalya beginnt. Die Versorgung der Stadt mit Frischwasser erfolgte über ein Kanal- und Aquäduktsystem, worauf eine Münze zur Zeit des Kaisers Philipp I. Bezug nimmt. Persönlichkeiten Der oströmisch/byzantinische Dichter Georg von Pisidien wurde dort geboren. Literatur Maurice A. Byrne, Guy Labarre: Nouvelles inscriptions d’Antioche de Pisidie d’après les Note-books de W.M.Ramsay (= Inschriften griechischer Städte aus Kleinasien. Band 67). Habelt, Bonn 2006, ISBN 3-7749-3404-5. Gustav Hirschfeld: Antiocheia 15. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 2446. Barbara Levick: Antiocheia 15. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Supplementband XI, Stuttgart 1968, Sp. 49–61 (Digitalisat). Stephen Mitchell, Marc Waelkens: Pisidian Antioch. The site and its monuments. Duckworth, London 1998, ISBN 0-7156-2860-7. Thomas Drew-Bear, Mehmet Taslialan, Christine M. Thomas (Hrsg.): Actes du Ier Congrès international sur Antioche de Pisidie. Boccard, Paris 2002, ISBN 2-911971-04-3. Weblinks Einzelnachweise
Antioquía de Pisidia

Antioquía de Pisidia (en griego: Ἀντιόχεια τῇ Πισιδίᾳ, en latín: Antiochia Caesaria) fue una ciudad de Pisidia, en la parte sur de las montañas entre Frigia y la propia Pisidia. Estrabón dice que Filomenio, otra ciudad fronteriza, estaba en la parte norte​ (esta ciudad fue incluida en la provincia de Pisidia en el siglo IV). Se situaba un kilómetro al norte de la moderna Yalvaç. Los restos, numerosos, incluyen grandes edificios hechos con grandes piedras, probablemente iglesias, murallas, 20 arcos perfectos, un acueducto, parte de un templo dedicado a Dioniso y un pequeño teatro. Una construcción fue tallada en la roca y forma una cámara cuadrada con bastantes restos de mármol y columnas; se piensa que podría ser el anexo de un templo (probablemente el de Men Ascaënus, adorado en Antioquía). Probablemente fue fundada como colonia de Magnesia del Meandro. Pasó posteriormente a los persas, macedonios, seléucidas y en el 188 a. C. al Reino de Pérgamo. Volvió a los romanos poco después del 133 a. C. y en tiempos de Augusto fue hecha colonia con el título de Antiochia Caesaria. Fue visitada por Pablo de Tarso y Bernabé apóstol. Asimismo, la ciudad tenía una numerosa colonia judía. Fue lugar de nacimiento de San Cipriano. Referencias Bibliografía Richard Stillwell, ed., Princeton Encyclopedia of Classical Sites, 1976: "Antioch, Phrygia, Turkey" Mitchell, Stephen; Waelkens, Marc (1998). Pisidian Antioch: the site and its monuments. London: Duckworth with The Classical Press of Wales. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Antioquía de Pisidia.
Antiokheia (Piszidia)

Ez a szócikk a piszídiai Antiókhiáról szól. Az ókori Szíriában és Kis-Ázsiában legalább 16 település neve volt Antiókhia. A piszidíai Antiókhia (görög: Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, latin: Antiochia Caesareia vagy Antiochia Colonia Caesarea) történelmi város. Romterülete a mai Törökországban, Anatólia szívében, Isparta tartományban található; a város az egykori Phrügia (Frigia) és Piszidia formális határán feküdt. Az ásatások egy színház, termálfürdő, szökőkutak, egy Augustus-templom és egy vízvezeték romjait tárták fel. Az ásatások azt mutatták, hogy az egykori város környéke már a Kr. e. 3. évezredben lakott terület volt. A hellén korban I. Szeleukosz szeleukida uralkodó mintegy 60 várost alapított és ezek közül 16-ot apjáról, Antiochus-ról (görög: Ἀντίοχος) nevezett el. Piszídiai Antiókhia a római korban Kis-Ázsia egyik legfontosabb városa volt. Pál apostol missziós útjának egyik állomása volt. 580 körül itt született Geórgiosz Piszidész bizánci költő. A város a 8. században, a muszlim omajjád hódítások ideje alatt hanyatlásnak indult, majd a 12. században az ottomán-törökök hódításai alatt végleg elpusztult. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Antioch of Pisidia című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Antiochia in Pisidia

Antiochia (Caesarea) in Pisidia (4e eeuw v.Chr. – 8e eeuw n.Chr.) was een Griekse, Romeinse en Byzantijnse stad in het hoogland van Anatolië, vandaag Turkije. Het is gelegen in het district Yalvaç. Het was de hoofdstad van de Romeinse en Byzantijnse provincie Pisidië. Deze stad Antiochië mag niet verward worden met het ‘Grote Antiochië’ of Antiochië aan de rivier Orontes in Syrië. Historiek Seleucus I Nicator stichtte de stad in de 3e eeuw v.Chr. Antiochië werd genoemd naar zijn vader Antiochus tijdens de uitbouw van het Seleucidische Rijk. De bouwwerken verliepen in de jaren 281 – 261 v.Chr, dus ook na de dood van Seleucus. De stad had een strategisch belang omdat zij aan de grens met Phrygië lag en ten zuiden van het dorp Ipsos, bekend om de Slag bij Ipsos. Bovendien was de streek erg vruchtbaar voor landbouw omwille van zuidelijk aflopende hellingen in het Anatolisch bergland. Grieken uit de streek van Magnisia waren de eerste kolonisten in de uitbouw van deze Helleense stad. De cultus van de (mannelijke) maangod Men – in het Latijn Mensis – kende er een bloei. Drie kilometer ringmuren verdedigden de stad. Na een korte periode in handen van Pergamon (2e eeuw v.Chr.) lijfden de Romeinen Antiochië in. Antiochië werd de hoofdplaats van de provincie Pisidia of Pisidië, vandaar de bijnaam van de stad. Door de aanwezigheid van Romeinse kolonisten veranderde de naam van de stad in Antiochia Caesarea in Pisidia. De Romeinen gaven de naam Cardo Maximumus aan de hoofdstraat; deze straat begon aan de westelijke poort van de stad en waaierde uit in kleinere straten. De Romeinen en nadien de Byzantijnen bouwden de ringmuren belangrijk uit. De Romeinen bouwden er een tempel ter ere van keizer Augustus; dit werd het Augusteum genoemd. Het Forum van Tiberius was een groot plein in de stad; hier stonden de winkels en was er een zuilengalerij. De Romeinen bouwden tevens een badhuis en een theater. Ten noorden van de stad waren er aquaducten die water uit het bergland aanbrachten; resten hiervan bestaan nog steeds. De apostel Paulus kwam aan in deze stad in de 1e eeuw n.Chr, zoals in de Handelingen der apostelen beschreven is. Er was tijdelijk een christengemeente, niet te verwarren met dezen in Antiochië ad Orontes. Vanaf de 4e eeuw, met het Edict van Milaan, liet keizer Constantijn I het christendom toe in het Romeinse Rijk, ook in Antiochia ad Pisidiam. De Sint-Pauluskerk werd gebouwd boven op de synagoge van Antiochië. Aan het eind van de 4e eeuw was Antiochia ad Pisidium een bisdom; in de 5e eeuw een aartsbisdom. De Byzantijnen bouwden nog andere kerken in de stad. In de loop van de 8e eeuw moest het Byzantijnse Rijk de strijd om Antiochië opgeven. De stad kwam in handen van de Abbasiden. Titulair aartsbisdom Sinds de 19e eeuw verleent de Rooms-Katholieke Kerk de titel van aartsbisschop van Antiochia in Pisidia als eretitel.
Antiochia Pizydyjska

Antiochia Pizydyjska (stgr. Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας) – starożytne miasto w Azji Mniejszej, położone na granicy Pizydii i Frygii, stolica rzymskiej prowincji Pizydia, współczesny Yalvaç. Założone przez kolonistów z Magnezji nad Meandrem, w czasach hellenistycznych znajdowało się pod panowaniem Seleukidów. W wyniku porażki Seleukidy Antiocha III w wojnie z Rzymem w 188 p.n.e. miasto zostało formalnie ogłoszone „wolnym”, choć znalazło się w poszerzonych granicach Pergamonu – sojusznika Rzymian. W 35 p.n.e. zostało przekazane przez Marka Antoniusza Amyntasowi, królowi satelickiej Galacji, by po jego śmierci w 25 p.n.e. ponownie trafić po panowanie Rzymu jako kolonia z prawami miasta italskiego (ius Italicum) i pod nową nazwą – Cezarea . Według Dziejów Apostolskich miasto odwiedził Paweł z Tarsu podczas swojej pierwszej podróży misyjnej. Miasto biło własne monety aż do panowania Klaudiusza Gockiego. Przypisy Bibliografia William Smith: Dictionary of Greek and Roman Geography. Walton and Maberly, 1856, s. 147. Gustav Hirschfeld: Antiocheia 15. W: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft. T. I. Cz. 2. Stuttgart: Metzler, 1894, s. 2446. Wayne G. Sayles: Ancient Coin Collecting IV: Roman Provincial Coins. F+W Media, Inc, 1998, s. 51. ISBN 978-0-87341-552-1. Mała encyklopedia kultury antycznej A-Z. Red. Zdzisław Piszczek. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 52. ISBN 83-01-03529-3. Joachim Gnilka: Paweł z Tarsu. Kraków: Wydawnictwo „M”, 2001, s. 81. ISBN 978-83-7595-054-0.
Antioquia da Pisídia

Antioquia da Pisídia (em grego: Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας; romaniz.: Antiocheia) foi uma cidade da antiga região da Pisídia, bem na fronteira com a antiga região da Frígia. Situava-se numa região montanhosa, erigida numa altitude de cerca de 1.200 metros. As ruínas dessa cidade ficam perto de Yalvaç, na Turquia. História Foi uma das diversas cidades que receberam o nome de Antioquia, fundadas por Seleuco I Nicátor (r. 312–280 a.C.), em honra a seu pai, Antíoco. Tinha recebido a posição de colônia romana e era a cidade principal da área conhecida como Frígia Galácia (por estar localizada na porção da Frígia abrangida pela província romana da Galácia). Assim era uma colônia e um posto militar avançado dos romanos, sendo a cidade mais importante da Galácia do Sul. Ficava situada em uma importante rota comercial entre Éfeso e a Cilícia, e era importante centro do Helenismo. Foi o imperador romano Augusto que concedeu-lhe privilégios de colônia romana. Embora romanizada e falando o latim, uma inscrição descoberta em Apolônia, uma cidade vizinha, datada dos séculos I ou II d.C., mostra que Antioquia da Pisídia continha elementos judaicos em sua população. Contexto bíblico A cidade de Antioquia da Pisídia é mencionada por quatro vezes na Bíblia, no capítulo 13 e no capítulo 14 de Atos dos Apóstolos, e também no capítulo 3 da Segunda Epístola a Timóteo. Foi visitada pela primeira vez pelo apóstolo Paulo e por Barnabé logo após João Marcos se apartar deles em Perge, na primeira viagem missionária. Ao chegarem, Paulo discursou na sinagoga da cidade (Atos 13:16-41). Após oposição dos judeus, eles tiveram que sair da cidade e partiram para Icônio. No retorno dessa primeira viagem missionária passaram novamente por Antioquia da Pisídia «confirmando o ânimo dos discípulos» (Atos 14:22). Alguns anos depois a Epístola aos Gálatas foi escrita pelo apóstolo Paulo para os cristãos dessa região. E em II Timóteo 3:10-12 Paulo fala à Timóteo sobre as perseguições sofridas nessa cidade. Patrimônio arqueológico Podemos destacar em seu sítio arqueológico: Ver também Lugares bíblicos Referências Ligações externas Imagens das ruínas de Antioquia da Pisídia www.holylandphotos.org Visualizar no Google Maps a localização geográfica das cidades bíblicas do Novo Testamento
Antiohia Pisidiei

Antiohia Pisidiei (în greacă: Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, latină: Antiochia Caesareia sau Antiochia Caesaria) a fost un oraș antic situat la granița Pisidiei cu Frigia. Situl se află la aproximativ 1 km distanță nordest de Yalvaç, în Provincia Isparta, Turcia. Turul sitului Intrarea vizitatorilor se face pe poarta de sud-vest, urcand drumul Decumanus Maximus, pe parcursul acestuia existând posibilitatea de a vizita și teatrul, Decumanus se intersectează la extrema estică cu drumul Cardo Maximus, pe parcursul acestui drum se afla întreg complexul templului lui Augustus (Tiberia platea, propylon, cella și stoa), Biserica centrală (bizantină), drumul se sfârșește în piața centrală, în direcția nordică, în imediata apropiere a pieței se află Nimpheum, mergând spre vest se ajunge la biserica nordică și așa-zisele băi romane, mai apoi Basilica Sfântul Pavel (apostolul) iar ieșirea se face prin aceeași poarta de sud-vest.
Антиохия Писидийская

Антиохия Писидийская (др.-греч. Αντιόχεια τὴς Πισιδίας; лат. Antiochia ad Pisidiam) — город в Писидии (историческая область на юго-западе Малой Азии), на границе Фригии. Ныне в Анталии (Турция). Возведён жителями примеандрской Магнезии при Селевкидах (Селевк I Никатор). В Сирии и Малой Азии насчитывались по крайней мере 16 городов, называвшихся Антиохией. В Антиохии Писидийской существовало святилище фригийского бога Мена. Со времени Августа римская колония под названием Кесария (Цезарея; лат. Antiochia Caesarea / Colonia Caesarea). Иудеи имели в Антиохии свою синагогу. Христианская церковь в Антиохии была основана апостолом Павлом. Кроме него в городе проповедовал также апостол Варнава. Город упоминается в Новом Завете (Деян. 13:14). В кн. Деяний Апостольских помещена обширная, особенно сильная, проповедь апостола Павла, бывшего в городе проездом, сказанная им в одной из синагог города в субботний день (Деян. 13:14—41). После чего «в следующую субботу почти весь город собрался слушать слово Божие» (Деян. 13:44). Из-за своих речей апостолы подверглись гонениям, им пришлось удалиться в Иконию для спасения своей жизни. При Диоклетиане здесь было несколько мучеников. Примечания См. также Антиох Ссылки Антиохия Писидийская // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Антиохия писидийская // Библейская энциклопедия архимандрита Никифора. — М., 1891—1892. Building a New Rome — The Imperial Colony of Pisidian Antioch.
Antiokia i Pisidien

Antiokia (Antiochia Caesarea) var en stad i Pisidien i Mindre Asien. Lämningar därav, ruiner av kyrkor, vattenledningar, triumfbågar med mera, finns nordöst om sjön Egerdir, sydväst från staden Aksher. Antiochia var säte för en romersk prokonsul. Där uppträdde Paulus på sin första missionsresa. Källor Antiokia 2. i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1904)
Świątynia Apollina w Didymie

Świątynia Apollina (tur. Apollon Tapınağı) – ruiny starożytnej świątyni w miejscowości Didim, dawniejszej Didymie. Już w X wieku p.n.e. znano znajdujące się tu źródło. Uznawano je za święte najprawdopodobniej jeszcze przed przybyciem Jonów na te ziemie. Miejsce stało się równie ważne jak wyrocznia delficka. Kapłani sprowadzeni z Delf ukończyli budowę pierwszej świątyni w VI w. p.n.e. Została ona zburzona podczas wojny z Persami w 494 r. p.n.e. W IV wieku p.n.e. rozpoczęto jej odbudowę, w której uczestniczył także Aleksander Macedoński. Prac nigdy jednak nie ukończono. Podczas panowania na tym terenie Cesarstwa rzymskiego (I–IV w.) ponownie podjęto prace częściowo przebudowując świątynię. W świątyni, przy świętym źródle, przez cały ten czas pełnili swoją służbę kapłani Apollina. Dopiero za panowania cesarza Teodozjusza II zamieniona została na kościół i służyła chrześcijanom do 1453 roku, kiedy runęła w wyniku trzęsienia ziemi. Sanktuarium Apollina w Didim to jedna z największych świątyń świata hellenistycznego. Była to budowla hypedralna o wymiarach: długość – 110,0 m, szerokość – 51,0 m i wysokość – 24,0 m. Zbudowana jako dipteros na wysokiej podbudowie (krepidomie), na którą z zewnątrz prowadzi siedem stopni z każdej ze stron. W elewacji frontowej umieszczono 10 kolumn. Dwa ich rzędy poprzedzają przedsionek (pronaos) umieszczony pomiędzy przedłużonymi ścianami. W jego wnętrzu stanęło 12 kolumn w trzech rzędach. Podwójna perystaza otacza wysokie ścian zewnętrzne. W sumie wokół świątyni rozmieszczono 120 jońskich kolumn oraz dwie korynckie w przedsionku pomiędzy pronaosem a adytonem. Po jego bokach umieszczono dwa tunele z pochylniami prowadzące w kierunku dostępnego tylko dla kapłanów wnętrza (adytonu). Wysokie, zewnętrzne mury otaczające adyton zbudowano z marmurowych bloków i wzmocniono od wewnątrz pilastrami. Wewnątrz tej niezadaszonej budowli znajdowało się niewielkie sanktuarium zbudowane jako prostylos. W nim biło święte źródło, powyżej którego umieszczono posąg Apollo. Wśród zachowanych ruin zachwyca bogactwo i różnorodność zdobień pokrywających bazy kolumn i głowic pilastrów. Zachowały się także fragmenty gzymsów oraz fryzu ozdobionego głowami Meduz. Większość rzeźb została wywieziona do Muzeum Brytyjskiego w Londynie. Przypisy
Gran mesquita de Divriği

La Gran Mesquita de Divrigi a Divriği a la província de Sivas a Turquia, va ser construïda el 1299. L'arquitecte va ser Hürremchah de Ahlat. Ahmet Shah, llavors el bei del beilicat de Mengücek va començar les obres. Les inscripcions en els murs són lloances al sultà de Rum Kaikubad. Forma part del Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO des del 1985. Referències
Gran Mezquita de Divriği

La Gran Mezquita Divrigi en Divriği en la provincia de Sivas (Turquía), fue construida en 1299. El arquitecto fue Hürremchah de Ahlat, y quien comenzó su construcción fue Ahmet Shah, entonces el beylik de Mengücek. Las inscripciones en los muros son alabanzas al sultán selyúcida de Rüm Kaikubad I. Por la magnificencia de la arquitectura de los edificios, la mezquita se encuentra en la lista Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1985,​ junto con el hospital de Divriği, construido por el Sultán Melek Turan, hijo del rey de Mengücek Erzincan Fahreddin Behram Shah. En particular, las formas geométricas y florales de la puerta atraen mucho la atención de su decoración. Notas Traducción de Divrigi Gran Mezquita Oktay Aslanapa ; Anadolu'da ilk Türk mimarisi: Başlangıcı ve gelişmesi ; AKM Publications, Ankara ; 1991 ; ISBN 975-16-0264-5 Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Gran Mezquita de Divriği. Gran Mezquita y Hospital de Divrigi; archnet.org Jeque Ibrahim; El Milagro de Divrigi, la Sociedad Internacional de Historia de la Medicina Islámica Mustafa Güler, Ilknur Kolay Aktuğ; 12. yüzyıl Anadolu Türk Camileris, Revista de la Universidad Politécnica de Estambul
Grande Mosquée de Divriği

La Grande Mosquée de Divriği (en turc : Divriği Ulu Camii), à Divriği (province de Sivas, Turquie), fut construite en 1299. L'architecte est Hürremchah d'Ahlat, et celui qui commanda sa construction est Ahmet Chah, régnant alors sur le beylik de Mengücek. Les inscriptions sur les murs incluent des louanges du sultan seldjoukide de Roum Kay Qubadh Ier. La mosquée est réputée pour la richesse de son décor extérieur : motifs géométriques et oiseaux bicéphales sculptés. Annexes Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Divriği Great Mosque » (voir la liste des auteurs). (tr) Oktay Aslanapa ; Anadolu'da ilk Türk mimarisi: Başlangıcı ve gelişmesi ; AKM Publications, Ankara ; 1991 ; (ISBN 9751602645) Liens externes (en) Great Mosque and Hospital of Divrigi ; archnet.org (en) İbrahim Shaikh ; The Miracle of Divriği ; International Society for the History of Islamic Medicine (tr)[PDF] Mustafa Güler, İlknur Aktuğ Kolay ; 12. yüzyıl Anadolu Türk Camileri ; Magazine de l'Université technique d’İstanbul « Grande Mosquée et hôpital de Divriği », sur Musée Sans Frontières (MWNF) (en) « Divrigi - page one », sur A Rome Artlover's (en) « Divrigi Turkey », sur PBase.com, photos de Divriği. Portail de l'islam Portail du patrimoine mondial Portail de la Turquie