NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дом-музей Ататюрка (Анталья)

Дом-музей Ататюрка (тур. Atatürk Evi ve Müzesi) — музей, расположенный в турецкой Анталье, экспозиция которого посвящена известному революционеру и первому президенту Турецкой Республики Мустафе Кемалю Ататюрку. История 5 марта 1930 года основатель Турецкой Республики Мустафа Кемаль Ататюрк отправился на отдых в Анталью. 6 марта он прибыл в город и остановился в двухэтажной каменной вилле, которая находилась в центральной его части. Благодарные жители Антальи, приветствовавшие политика в городе, подарили ему этот особняк. Позднее Ататюрк ещё дважды — в 1931 и 1935 годах — посещал Анталью и оба раза останавливался в подаренном ему доме. После смерти Ататюрка особняк был передан в частное правление и в 1939 году превратился в вечернюю школу ремёсел для девочек и институт для девушек. В 1952 году вилла перешла к Министерству сельского хозяйства и служила в качестве бюро одного из его управлений. В 1980 году здание передали Министерству культуры и туризма и после реставрации открыли в нём музей великого турка. Экспозиции На первом этаже музея представлены газеты, документы и фотографии, свидетельствующие о визитах Ататюрка в Анталью с 1930 по 1935 годы. На втором этаже расположены два рабочих кабинета политика и спальня в обстановке столетней давности. Также здесь выставлены коллекции памятных монет, банкнот и почтовых марок, выпущенных после провозглашения Турецкой Республики. Наиболее важной частью музея является комната, в которой представлены личные вещи Ататюрка, привезённые из мавзолея Аныткабир в Анкаре. Примечания
Будинок-музей Ататюрка (Анталія)

Будинок-музей Ататюрка (Анталія) (тур. Atatürk Evi ve Müzesi) — національний музей в турецькій Анталії, експозиція якого присвячена відомому революціонеру та першому президенту Турецької Республіки Мустафі Кемалю Ататюрку Історія 5 березня 1930 року засновник Турецької Республіки Мустафа Кемаль Ататюрк вирушив на відпочинок в Анталію. 6 березня він прибув в місто і зупинився у двоповерховій кам'яній віллі. Жителі Анталії, які вітали політика в місті, подарували йому цей особняк. Пізніше Ататюрк ще двічі під час офіційних візитів до Анталії в 1931 і 1935 роках — відвідував Анталію і зупинявся у цьому будинку. Після смерті Ататюрка особняк був переданий у приватне правління і в 1939 році перетворився у вечірню школу ремесел для дівчаток і інститут для дівчат. У 1952 році вілла перейшла до Міністерства сільського господарства, там знаходилося бюро одного з його управлінь. У 1980 році будівлю передали Міністерству культури і туризму. Після реставрації в будинку відкрили музей великого турка. Будівля музею Музей розташований у двоповерховому будинку, який був оригінально перебудований. У рамках проекту розширення вулиць у місті будівлю довелося зруйнувати. За фінансової підтримки місцевої компанії з розподілу електроенергії будинок відбудували там же. У 1986 році музей відкрився для публіки. Експозиції На першому поверсі демонструються газети, фотографії та документи, що стосуються візитів Ататюрка в Анталію між 6 березня 1930 року та 18 лютого і 19 лютого 1935 року. На другому поверсі - дві робочі кімнати та спальня. В іншій залі на цьому поверсі представлено колекцію банкнот, монет та поштових марок, що випускаються з моменту проголошення Республіки. Найважливіша частина музею — це кімната з особистими речами Ататюрка, які були привезені з мавзолею в Анкарі. Місцезнаходження Адреса: Ішиклар Кадедесі, Муратпаша, Анталія Посилання Antalya Müzesi - Antalya Atatürk Evi Müzesi [Архівовано 7 березня 2011 у Wayback Machine.]
Atirus Shopping Center

Atirus Shopping Center (Turkish: Atirus Alışveriş Merkezi), opened on December 17, 2005, is a shopping mall located in the suburban district of Büyükçekmece in Istanbul, Turkey. It is named after the location, which was called Atirus in the ancient times. Constructed by Kapıcıoğlu Company, the earthquake-proof building cost ₺54 million (approx. $40 million as of 2005). It is situated on the busy highway D.100, which runs from Istanbul westwards through Büyükçekmece. The mall houses 80 stores, one Migros hypermarket and a food court with fast-food restaurants in an area of 56,000 m2 (600,000 sq ft) on three floors. There is also place for 63 offices. The parking lot has a capacity of 700 cars. Around 1,000 service people are employed in the property. 84 independent units of the shopping mall are owned by Kapıcıoğlu Co. while 66 units belong to the Büyükçekmece Municipality. References
USS Tang (SS-563)

El USS Tang (SS-563) fue un submarino de la Armada de los Estados Unidos, líder de su clase. Sirvió entre 1951 y 1980, y fue transferido a la Armada de Turquía, donde se desempeñó hasta 2004. Construcción y características Fue el primero de un total de seis unidades que pertenecieron a la clase Tang,​​ un diseño desarrollado basándose en las experiencias de la reciente Segunda Guerra Mundial.​ Fue construido por el Portsmouth Navy Yard de Kittery, Maine.​ La puesta de quilla se llevó a cabo el 18 de abril de 1949, y la botadura el 19 de junio de 1951.​​ Entró en servicio el 25 de octubre de ese mismo año, como USS Tang (SS-563).​​ Su nombre hacía reminiscencia a la familia de peces acanthuridae. Este submarino tenía un desplazamiento de 2100 t en superficie y de 2700 t sumergido.​ Su eslora medía 87,4 m, su manga 8,3 m y su calado 6,2 m.​ Su sistema de propulsión consistía en tres motores diésel, dos motores eléctricos y dos hélices.​ Y podía alcanzar una velocidad de 16 nudos.​ El submarino estaba armado de ocho tubos lanzatorpedos de calibre 533 mm.​ Servicio Estados Unidos Después de sus navegaciones de pruebas, el USS Tang fue asignado al Submarine Squadron 1, Submarine Force, Pacific Fleet, con base en Pearl Harbor.​ En 1956, fue asignado a la Séptima Flota. Entrenó con la Fuerza Marítima de Autodefensa de Japón, la Armada de la República de China y la Organización del Tratado del Sureste Asiático, además de la propia Armada de los Estados Unidos.​ El Tang probó un nuevo sistema de descongelación del snorkel en 1959. También, ayudó a la Naval Torpedo Testing Station en Keyport, Washington.​ Turquía Fue transferido a la República de Turquía el 21 de marzo de 1980 en condición de préstamo. La armada de este país se hizo con el buque y lo renombró como TCG Piri Reis (S-343).​ El submarino prestó servicio hasta su retiro en 2004.​ Véase también Anexo:Submarinos de la Armada de Estados Unidos Referencias Fuentes Este artículo incluye texto tomado o traducido del Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS), una obra del Comando de Historia y Patrimonio Naval (Naval History and Heritage Command) de la Armada de los Estados Unidos, que por ser parte del gobierno federal de los Estados Unidos está en el dominio público. La referencia se puede encontrar aquí.
USS Tang (SS-563)

USS Tang (SS-563) – amerykański, następnie turecki, okręt podwodny typu Tang, pierwszego powojennego typu amerykańskich jednostek tej klasy. Zwodowany 19 czerwca 1951 roku w stoczni Portsmouth Naval Shipyard na podstawie projektu SCB2, z nazwą USS „Tang” (SS-563) nadaną na cześć zatopionego podczas drugiej wojny światowej okrętu USS Tang (SS-306) komandora Richarda O’Kane. Sprzedany Turcji, okręt wszedł do służby w tureckiej marynarce wojennej 8 lutego 1980 roku pod swoją ostatnią nazwą TCG „Pirireis” z numerem taktycznym S-343, w której pełnił służbę do sierpnia 2004 roku. Aktualnie pełni rolę okrętu muzeum w Izmirze. Bibliografia Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K.J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8. Norman Polmar: The American submarines. Annapolis, Md.: Nautical Aviation Pub. Co. of America, 1981. ISBN 0-933852-14-2. Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007. ISBN 1-8510-9563-2. Norman Friedman, James L. Christley: U.S. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-260-9. Linki zewnętrzne TCG Piri Reis (S-343): Wirtualny tour 3D po okręcie muzeum. [dostęp 2012-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-16)]. (tur.).
USS Thornback (SS-418)

L'USS Thornback (SS-418), un sous-marin de la classe Tench, était le seul navire de l'United States Navy à porter le nom de Thornack, un genre de requin. Depuis 2000, il est un navire-musée visitable au Musée Rahmi M. Koç d' Istanbul, en Turquie. Historique Sa quille a été posée le 5 avril 1944 par le Portsmouth Naval Shipyard à Kittery dans le Maine. Il a été lancé le 7 juillet 1944 parrainé par Mme Peter K. Fischler et mis en service le 13 octobre par le commandant Ernest P. Abrahamson. Décommissionné en avril 1946 dans l'United States Navy reserve fleets, le Thornback est converti au Portsmouth Naval Shipyard dans le Programme GUPPY IIA comme l'USS Razorback (SS-394) ou l'USS Threadfin (SS-410). Il a été mis hors service le 1er juillet 1973. Il avait reçu une Service star pour son service durant la Seconde Guerre mondiale. Vente à la Turquie Placé en équipage réduit le 14 avril 1971, le navire est remis à la Marine turque le 1er juillet 1971 et rebaptisé TCG Uluçalireis (S 338) pour l'amiral ottoman Uluç Ali Paşa. Désarmé de la marine américaine à la même date, il a ensuite été radié du Naval Vessel Register de la marine le 1er août 1973. En 2000, après 28 ans de service dans la marine turque, il a été retiré du service actif. Remis au Musée Rahmi M. Koç, il peut être visité depuis son quai dans la Corne d'Or à Istanbul. Galerie Voir aussi Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « USS Thornback (SS-418) » (voir la liste des auteurs). Liens internes Musée Rahmi M. Koç Marine turque Classe Tench Liens externes (en) Thornback (SS-418) - Site NavSource Online Guppy IA Program Bibliographie Friedman, Norman (1995). U.S. Submarines Through 1945: An Illustrated Design History. Annapolis, Maryland: United States Naval Institute. p. 285–304 (ISBN 1-55750-263-3). Bauer, K. Jack; Roberts, Stephen S. (1991). Register of Ships of the U.S. Navy, 1775-1990: Major Combatants. Westport, Connecticut: Greenwood Press. p. 280–282 (ISBN 0-313-26202-0). Bauer, K. Jack; Roberts, Stephen S. (1991). Register of Ships of the U.S. Navy, 1775–1990: Major Combatants. Westport, Connecticut: Greenwood Press. p. 275–282 (ISBN 978-0-313-26202-9). Portail du monde maritime Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail des forces armées des États-Unis Portail des sous-marins Portail de la Turquie
Ankarské státní muzeum malby a sochařství

Ankarské státní muzeum malby a sochařství (turecky Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi) je muzeum v ankarské čtvrti Ulus v blízkosti Etnografického muzea Ankara. Budovu navrhl architekt Arif Hikmet Koyunoğlu na příkaz Mustafy Kemala Ataturka a byla postavena v roce 1927. Budova do roku 1950 sloužila jako Halkevi (Lidový dům) a v roce 1980 byla přeměněna na muzeum. To bylo roku 1985 restaurováno nadací Hacı Ömer Sabancı. Muzeum vystavuje obrazy, sochy a sochy, keramiku, tisky a turecké dekorativní umění od období před založením republiky do současnosti. V první části jsou vystavena díla osmanských umělců, jako jsou Şeker Ahmet Paşa, Zekai Paşa, Halil Şerif Paşa a Hoca Ali Paşa, zatímco ve druhé sekci díla umělců z doby republiky, kde jsou zastoupeni například İbrahim Çallı, Hikmet Onat a Namık İsmail. V roce 2010 zloději nechali v muzeu fotokopie namísto 13 uhlokreseb a bylo také zjištěno, že se ztratilo pět anonymních uměleckých děl. V roce 2014 deník Frankfurter Allgemeine Zeitung uvedl, že v letech 2005 až 2009 pracovníci muzea ukradli 302 uměleckých děl v celkové hodnotě 250 milionů dolarů, nahradili je falzifikáty a prodali. Zločin nebyl dlouho zaznamenán. V muzeu také byl 19. prosince 2016 islamistickým teroristou zastřelen ruský velvyslanec Andrej Karlov. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Staatliches Kunst- und Skulpturenmuseum Ankara na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ankarské státní muzeum malby a sochařství na Wikimedia Commons
Staatliches Kunst- und Skulpturenmuseum Ankara

Das Staatliche Kunst- und Skulpturmuseum Ankara (türkisch Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi) ist ein Museum im Ankaraner Stadtteil Ulus nahe dem Ethnografischen Museum Ankara. Es wurde auf Anweisung von Staatsgründer Mustafa Kemal Atatürk durch den Architekten Arif Hikmet Koyunoğlu geplant und im Jahre 1927 erbaut. Das bis zum Jahre 1950 als Halkevi (Volkshaus) genutzte Gebäude wurde im Jahr 1980 in ein Museum umgewandelt. 1985 wurde das Museum von der Stiftung des Hacı Ömer Sabancı restauriert. Im Museum werden Bilder, Skulpturen und Statuen, Keramiken, Drucke und türkische Dekorationskunst aus der Zeit von vor der Republikgründung bis heute ausgestellt. In der ersten Abteilung werden Werke von Malern und Zeichnern wie Şeker Ahmet Paşa, Zekai Paşa, Halil Şerif Paşa und Hoca Ali Paşa gezeigt, während in der zweiten Abteilung Werke von Künstlern aus der Zeit der Republik, wie İbrahim Çallı, Hikmet Onat und Namık İsmail, ihren Platz einnehmen. Im Jahre 2010 haben Diebe im Museum anstelle von 13 Kohlezeichnungen Fotokopien hinterlassen, dazu wurde festgestellt, dass fünf keinem Künstler zugeordnete Tafeln verlorengegangen sind. 2014 berichtete dann die Frankfurter Allgemeine, dass die Museumsmitarbeiter zwischen 2005 und 2009 insgesamt 302 Werke mit einem Gesamtwert von 250 Mio. USD durch Fälschungen ersetzt und die Original verkauft hatten. Die Straftat wurde lange nicht bemerkt. Weblinks Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi Video Einzelnachweise
Állami Festészeti és Szobrászati Múzeum

Az Állami Festészeti és Szobrászati Múzeum (törökül: Resim ve Heykel Müzesi) egy szépművészeti múzeum Ankarában. Épületét 1927-ben tervezte Arif Hikmet Koyunoğlu, és 1927–1930 között épült fel Türkocağı Building néven, Mustafa Kemal Atatürk, Törökország első elnöke irányítása alatt. Közel található a Néprajzi Múzeumhoz. Gazdag gyűjteménye van a török művészet alkotásaiból a 19. század végétől napjainkig, emellett vendégtárlatoknak is otthont ad. A múzeumot 1980-ban az épület felújítása után nyitották meg újra. Ma az intézményben a török fesztészet és szobrászat fejlődésében fontos szerepet játszó művészek legtöbb műve megtalálható. A török plasztikus művészet kialakulását és fejlődésének állomásait bemutató műalkotások és a Plasztikus Művészetek Könyvtára mellett (amely évente bővül adományokkal vagy újonnan vásárolt művekkel) a török művészek archívuma is megfelelően kielégíti az ezeken a területeken kutatók igényeit. A képzés mellett a múzeum legfontosabb feladata a műalkotások restaurálása, mellyel külön részleg foglalkozik a múzeumon belül. Az épület 1980-as felújítása után és az ezt követő években nagy hangsúlyt fektettek a festészeti, szobrászati és keramikusi műhelyek kialakítására. A múzeumot 2011-ben ismét felújították, ekkor növelték a kiállítótereket, helyreállították a tetőt és más biztonsági intézkedéseket is tettek. Az épület minden részén kamerák, ultraszonikus és tűzjelző rendszerek gondoskodnak a műalkotások védelméről. A három, időszakos kiállítások számára fenntartott galériában festmények, szobrok, nyomdaművészeti alkotások és fényképek kiállításait rendezik meg, amelyekre nemzetközi kulturális egyezményeknek köszönhetően kerül sor. Emellett a múzeum állandó gyűjteményébe tartozó műalkotásokat gyakran állítják ki külföldön. A múzeum csarnokában, melyet az eredeti tervekhez igazodva újítottak fel, hangversenyeket, színielőadásokat és filmvetítéseket is rendeznek. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a State Art and Sculpture Museum című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Külső hivatkozások Képek a múzeum gyűjteményéről és épületéről Virtuális séta a múzeumban
Museu de Arte e Escultura de Ancara

O Museu de Arte e Escultura de Ancara (em turco: Ankara Resim ve Heykel Müzesi) é um museu situado na capital da Turquia, Ancara, que abriga uma rica coleção de arte turca dos fins do século XIX aos dias de hoje. Foi construído em 1927 pelo arquiteto Arif Hikmet Koyunoğlu, sob a direção de Kemal Atatürk, e situa-se próximo ao Museu Etnográfico de Ancara. Além do seu acervo permanente, possui também galerias exclusivas para exibições temporárias. Ligações externas «Página oficial» (em turco e inglês)
Государственный музей изобразительного искусства и скульптуры

Государственный музей искусства и скульптуры (тур. Resim ve Heykel Müzesi) — музей изобразительного искусства и скульптуры в Анкаре, Турция. Музей расположен недалеко от этнографического музея. В нём хранится коллекция турецкого искусства с конца XIX века до наших дней. В музее также есть художественная галерея для проведения выставок. История Здание музея в 1927 году спроектировал архитектор Ариф Хикмет Kоюноглу и строилось с 1927 по 1930 год по указанию Мустафы Кемаля Ататюрка, основателя и первого Президента Турции. Здание музея предназначалось для Народного дома Анкары. Здание оформлено с турецкими национальными мотивами, интерьеры сделаны из розового дерева. В зале на 500 мест построенного здания, в 1934 году состоялась постановка первой турецкой оперы, а дальнейшем здесь проводились Первый съезд языка и истории Турции и другие крупные мероприятия. Здание было передано Министерству культуры в 1975 году. Первоначально музей работал как частный музей, но постепенно его взяло под свою опеку правительство Турции. Первыми произведениями коллекции музея были картины «Торговец оружием» Осман Хамди-бея, «Двери Тимура Тамерлана» Василия Верещагина, «Могила Тамерлана» Зонаро, «Портрет молодой девушки» Эмеля Корутюрка и др. В дальнейшем коллекция пополнялась произведениями турецких художников Эшрефа Урена, Турана Эрола, Арифа Каптана, Орхана Пекера, Рефика Эпикмана, Османа Зеки Эрола, Шефика Бурсалы и др. В настоящее время музей открыт после реставрации здания в 1980 году. Во время реставрации здания в 1980 году в нём сделаны пристройки, которые ныне занимают мастерские живописи, скульптуры и керамики. Музей был вновь отремонтирован в 2011 году. Экспозиция Музей является центром турецкого искусства. В нём собраны произведения известных турецких художников, скульпторов и др. В дополнение к коллекциям художественных произведений, отражающим становление и периоды развития турецкого изящного искусства и его классификации, в музее работает библиотека изящных искусств. В библиотеке собраны архивы турецких художников. В музее читаются лекции, проводятся специальные семинары по вопросам турецкого декоративного искусства, керамики, скульптуры. В трех выставочных залах музея в рамках международных культурных соглашений проводятся выставки зарубежной живописи, скульптуры, керамики, полиграфии и фотографии. Выставки знакомят турок с зарубежным искусством. Выставки турецких произведений искусства также проводятся в других странах. В историческом зале музея проводятся концерты, театральные представления и демонстрации фильмов. Примечания Ссылки Фотографии музея, его интерьера и экстерьера Государственный художественный музей. Виртуальный тур
Yümüktepe

Yümüktepe je název pro mohylu, která se nachází západně od středu města Mersinu v jižním Turecku. Původně stála za hranicemi města, díky šíření jednoho z klíčových tureckých přístavních měst ji však dnes obklopuje místní část Toroslar. Jedná se o významnou archeologickou lokalitu. V současné době je vrchol zalesněný a pozůstatky budov jsou zde odkryté. Archeologický průzkum V letech 1936 až 1938 zde britský archeolog John Garstgang provedl rozsáhlé archeologické práce. Objevil pozůstatky osady z doby mladší doby kamenné, která nejspíše přežila svoji existenci až do doby středověku. Jeho rozsáhlé práce přerušila druhá světová válka, část zjištění z lokality bylo navíc zničeno při náletech na Liverpool během války. Po skončení konfliktu Garstanang ve vykopávkách pokračoval, a to v letech 1946 až 1947, než je turecké úřady zastavily. Od roku 1993 je inicioval Veli Sevin a Isabella Caneva z univerzity v Lecce. Ta se věnuje průzkumu lokality více než čtvrt století. V roce 1968 část lokality poničila povodeň, kterou způsobilo rozvodnění vedlejšího potoka. Poškozena byla západní strana naleziště. Na základě průzkumů v této lokalitě bylo zjištěno, že olivy a fíky byly pěstovány na jižním pobřeží Anatolie dříve, než sem dorazila vinná réva. Struktura města Dnes je odhadováno, že nejstarší souvislé osídlení zde existovalo v době okolo sedmého tisíciletí před naším letopočtem. Při archeologických pracích bylo popsáno celkem 23 různých úrovní nálezů, které zde vznikaly v průběhu staletí. Popsána byla celá řada nástrojů, které se zde vyskytovaly, a to buď z kamene, nebo z keramiky. Dnes se v muzeích nacházejí i šperky, nalezené v této lokalitě nebo nástroje z obsidiánu. Obyvatelé původního sídla se zde věnovali chovu hospodářských zvířat (ovce, skot, kozy a prasata). Pozůstatky opevnění z doby okolo 4500 př. n . l. patří k nejstarším svého druhu nalezeným na světě. Domy byly postaveny na svazích vrcholku. Ve své době se nejspíše jednalo o osadu pobřežní, nicméně dnes se jedná o lokalitu vzdálenou 2,5 km od mořského břehu. Změnu nejspíš způsobilo hromadění nánosů z nedaleké řeky Efrenk. V roce 1200 př. n. l. zničil osadu rozsáhlý požár. Již v době existence Římské říše byl doložen přístav s názvem Zephyrium jižně od osady. Turistika Turecké úřady plánují úpravu lokality a výstavbu návštěvnického centra a přednáškovým sálem. Vznikne tu muzeum pod širým nebem. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Yümüktepe na turecké Wikipedii.
Yumuktepe

Yumuktepe, also known as Yümüktepe, is a tell (ruin mound) within the city borders of Mersin, Turkey. In 1936, the mound was on the outskirts of Mersin, but after a rapid increase of population, the mound was surrounded by the Toroslar municipality of Mersin. History Excavations Excavations took place between 1936 and 1938 by the British archaeologist John Garstang (1876–1956). He was the founder of the British Institute in Ankara, have revealed a Neolithic settlement which continued up to medieval ages. However, the excavations halted during World War II and some documents in the Liverpool University were lost after an air raid. After the war, John Garstang as well as Veli Sevin of Istanbul University and Isabella Caneva of Sapienza University of Rome continued the excavations. References Further reading The Chalcolithic at Mersin -Yumuktepe. Level XVI Reconsidered - 2019 [1]Caneva, Isabella, Giulio Palumbi, and Antonia Pasquino, "The Ubaid impact on the periphery: Mersin-Yumuktepe during the fifth millennium BC", Publications de l'Institut Français d'Études Anatoliennes 27.1, pp. 353-389, 2012