NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Velika džamija i bolnica u Divriğiju

Velika džamija i bolnica u Divriğiju (turski: Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) je kompleks koji je izvana bogato ukrašen reljefnim ornamentima 1229. godine. Nalazi se u gradu Divriğiju u pokrajini Sivas, središnja Turska. Velika džamija i bolnica u Divriğiju su zbog izvanredne arhitekture i jedinstvenih reljefnih ukrasa, 1985. godine upisani na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji. Povijest Nakon bitke kod Mancikerta 1071. godine, ovo područje je osvojio Gazi-Mengücek, general seldžučke vojske koji je postao njegovim prvim begom. Od 1228. do 1229. godine, za vrijeme uprave bega Mengücek Emir Ahmeda-šaha, izgrađena je Velika džamija (Divriği Ulu Camii) koja stoji netaknuta i dan danas. Džamija je spojena s bolnicom za umobolnike (marestan) Darüşşifa ("Kuća zaliječenja") koju je dala izgraditi njegova supruga Malikaturan Malik, kćerka sultana Fahredina Behrama-šaha, vladara pokrajine Erzincan. Ovaj kompleks se smatra najvažnijom seldžučkom građevinom u Anatoliji. Odlike Džamija i bolnica su djelo arhitekta Hürremšaha iz Ahlata. Džamija ima jedinstvenu prostoriju s pet brodova za molitvu koja je nadsvođena sofisticiranom svodnom konstrukcijom rebara koji podupiru pandantive na kojima su dvije kupole različite veličine. Prostor je oganiziran prema istočnom ajvanu (trostrana nadsvođena dvorana koja je otvorena s jedne strane) i bočno prema druga dva ajvana okružena dvjema sobama. Na taj način je građevina bila izolirana ali u isto vrijeme i otvorena prema lokalnoj zajednici. Najljepši ukras ovog kompleksa su geometrijski i cvjetni ukrasi na glavnom portalu, ali na druga dva portala, koji su u kontrastu s interijerom bez ukrasa. Natpisi između kuranskih ajeta navode ime anatolijskog seljdžučkog sultana Alaeddina Kejkubada I. Umjetnici su, kao i u slučaju kupola, vjerojatno bili inspirirani armenskim i gruzijskim motivima koje su oblikovali velikom maštovitošću. Izvori Oktay Aslanapa, Anadolu'da ilk Türk mimarisi Arhivirana inačica izvorne stranice od 30. rujna 2007. (Wayback Machine): Başlangıcı ve gelişmesi (Ranoturska arhitektura u Anatoliji: Počeci i razvoj), Ankara, 1991. ISBN 975-16-0264-5. (tur.) İbrahim Shaikh, "The Miracle of Divriği Arhivirana inačica izvorne stranice od 27. rujna 2007. (Wayback Machine)" (engl.)
Divriği nagymecset és kórház

A Divriği nagymecset és kórház (törökül: Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) egy 1299-ben épült mecsetkomplexum Törökország keleti részén, Sivas tartomány Divriği községében. A gyönyörűen díszített mecsetet és a hozzá kapcsolódó kórházat a Mengücek Bejség uralkodójának, Ahmed sahnak a parancsára Ahlati Hürremsah építette. 1985-ben került az UNESCO világörökségi listájára. További információk Információ a mecsetről és a kórházról
Grote Moskee van Divrigi

De Grote Moskee van Divrigi (Turks:Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) is een met ornamenten versierde moskee in de Turkse stad Divriği, die gebouwd is rond 1229. De architect van de moskee was de Hürremshah van Ahlat, die het bouwde in opdracht van Ahmet Shah, de heerser van de Beylik Mengücek. Gelijktijdig met de moskee werd een hospitaal gebouwd in opdracht van de dochter van de sultan van Turan Melek, Fahreddin Behram Shah. Het portaal van de noordelijke ingangspoort van de moskee is versierd met een beeldhouwwerk dat een levensboom voorstelt. De ornamenten en architectuur van zowel de moskee als het hospitaal zijn belangrijke restanten van de anatolische cultuur. UNESCO besloot daarom in 1985 om zowel de moskee als het hospitaal op de werelderfgoedlijst te zetten.
Wielki Meczet i szpital w Divriği

Wielki Meczet i szpital Divriği (tur. Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) – to najbardziej charakterystyczny punkt orientacyjny miasta Divriği. Meczet i kompleks szpitalny zostały założone w latach 1228–29 przez emira Ahmeda Szaha. Meczet miał pojedynczą salę modlitw i był przekryty dwiema kopułami. Architektura meczetu charakteryzuje się wymyślną techniką konstrukcji sklepień i pomysłową dekoracją rzeźbiarską – zwłaszcza na trzech portalach, w kontraście do surowych ścian wewnętrznych. To arcydzieło sztuki islamu zostało w 1985 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wielki meczet i szpital Divriği stanowią najstarszy kompleks architektoniczny i zarazem najbardziej od strony detalu opracowany średniowieczny zabytek Anatolii. Historia i architektura Miasto Divriği zostało po 1071 zdobyte przez Turków Seldżuckich. W 1118 zostało przekazane we władanie Mengücek Beyowi, którego ród rządził w zasadzie prowincją nieprzerwanie aż do najazdu mongolskiego w 1277. Meczet w Divriği stanowi przykład architektury seldżuckich meczetów Anatolii. Nie ma on dziedzińca, kolumnad ani odkrytej misy do ablucji. Przyległy szpital nadaje całemu założeniu wyjątkowy charakter. Prostokątny kompleks budynków zajmujący południowo-zachodnie zbocze wzgórza, na którym wznosi się zamek Divriği został założony w latach 1228–29 przez emira Ahmeda Shaha z rodu Mengüceków, natomiast szpital dla umysłowo chorych (marestan) ufundowała jego małżonka, Malikaturan Malik. Te dwie dopełniające się budowle wzniósł ten sam architekt Khurramshad z Ahlat. Pojedyncza sala modlitw wielkiego meczetu składa się z pięciu naw, z których każda dzieli się na pięć przęseł. Salę przekrywa kamienne sklepienie nad którym wznoszą się dwie nierównej wysokości kopułami, z których jedna znajduje się nad misą do ablucji a druga nad mihrabem. Nawa centralna jest szersza od pozostałych. Na południowej ścianie znajduje się kibla oraz największy i najbardziej udekorowany minbar w Anatolii, wyrzeźbiony w kamieniu, elegancki ale bardziej powściągliwy niż którykolwiek z portali. Bogato dekorowany jest również mahoniowy minbar zbudowany w 1241 przez Ahmada z Tyflisu. Ma on 20 inskrypcji wplecionych w dekorację rzeźbiarską. Z zewnątrz kompleks Divriği przedstawia fascynujący kontrast między niskimi, ślepymi murami prostokątnego założenia a trzema ogromnymi portalami, które zapewniają dostęp do szpitala od zachodu i do meczetu od północy i zachodu. Te trzy wysokie wnękowe portale, z ich wybujałą dekoracją, zarówno kwiatową i geometryczną były przedmiotem najbardziej paradoksalnych porównań z zabytkami khmerskimi i gotyckimi. W przypadku sklepień w meczecie i w szpitalu architekt prawdopodobnie czerpał inspiracje z architektonicznych motywów ówczesnej Armenii i Gruzji, przetwarzając je w pomysłowy sposób. Istnieje też czwarte, ostatnie wejście od strony wschodniej, którego początki prawdopodobnie sięgają 1241. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna. divrigim.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-05)]. (ang.)
Divrigi

Divrigi (em turco: Divriği) ou Tefrique (em grego: Τεφρική; romaniz.: Tephrike) é uma cidade e distrito da província de Sivas, região da Anatólia Central, Turquia. Fica num declive suave na margem sul do rio Çaltısuyu, um afluente do Rio Cara Su. O distrito tem 2 632 km² de área e em dezembro de 2021 tinha 16 177 habitantes (densidade: 6,1 hab./km²), dos quais 10 748 na cidade. História Durante o período bizantino a cidade, então chamada Tefrique, era uma fortaleza importante para os dualistas hereges armênios paulicianos. Seu líder, Carbeas, fundou-a cerca de 850, e os seguidores de Paulo a fortificaram usando-a como refúgio e capital de seu estado semi-independente durante o século IX. A fortaleza foi capturado pelo Império Bizantino durante o reinado do imperador Basílio I, o Macedônio (r. 867–886), foi temporariamente chamada Leontócome (em honra a Leão VI, o Sábio) e transformada num tema. No início do século XI, a cidade era parte do território dado ao rei armênio Senequerim-João em troca de suas terras em Vaspuracânia. Por volta de 1071, após a batalha de Manzicerta, a área foi conquistada pelo bei seljúcida Mengujeque Gazi. Um castelo medieval, com a maior parte construída a partir do século XIII, existe no topo de uma colina íngreme com vista para a cidade. Sítio do Patrimônio Mundial A Grande Mesquita e Hospital de Divrigi (em turco: Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) é um conjunto arquitetónico constituído por uma mesquita ornamentada e decorada e um hospital psiquiátrico construídos em 1228-1229 em Divrigi. O arquitecto foi Hürremshah de Aquelate. A mesquita foi mandada construir pelo emir Amade Xá (r. 12271251), o governante do ramo de Divrigi do Beilhique de Mengujeque. O hospital foi iniciativa de Turã Malique (Ma1ikaturan Malik), esposa do emir, e foi construído ao mesmo tempo. O conjunto foi classificado como Patrimônio Mundial pela UNESCO em 1985, devido à excelência das esculturas e arquitetura de ambos os edifícios. O conjunto é considerado uma das mais importantes obras de arquitectura medieval na Anatólia. De particular destaque são os relevos geométricos e florais na porta principal. As inscrições apresentam orações ao sultão de Rum Caicobado I. Referências Bibliografia Ligações externas
Улу-джами (Дивриги)

Улу-джами (тур. Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) — комплекс соборной мечети и дарю'ш-шифа (госпиталь), находится в городе Дивриги в Турции, является частью Всемирного наследия ЮНЕСКО. Мечеть была основана Хусамеддином Ахмед-шахом (1228—1252), беем Мангуджакидов (Дивриги был одной из его столиц), а госпиталь — его женой Туран Мелек (дочерью бея Мангуджакидов из Эрзинджана). Во время Второй мировой войны комплекс использовался как хранилище драгоценностей из дворца Топкапи. Галерея Примечания Ссылки Описание на сайте ЮНЕСКО Улу-джами на arch.net
Stora moskén och sjukhuset i Divrigi

Stora moskén och sjukhuset i Divriği (turkiska: Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası) är en vackert ornamenterad moské och medicinskt komplex uppfört år 1299 i bergsstaden Divriği i östra Anatolien, idag i provinsen Sivas i Turkiet. Anläggningen ritades av arkitekten Hürremshah av Ahlat och moskén byggdes på uppdrag av Ahmet Shah, härskare över Beylik i Mengücek. Inskriptionerna innehåller ord som hyllar de anatoliska seldjukernas sultan Alaeddin Keykubad I. Det anslutande medicinska centret (darüşşifa) byggdes samtidigt som moskén på uppdrag av Turan Melek Sultan, dotter till Mengücekregenten i Erzincan, Fahreddin Behram Shah. De utsökta ristningarna och de båda byggnadernas arkitektur placerar dem bland de viktigaste arkitektoniska arbetena i Anatolien och gav dem 1985 en plats på världsarvslistan. Av särskilt intresse är de geometriska relieferna och blomsterrelieferna på huvudporten. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Externa länkar
Flughafen Zonguldak-Çaycuma

Der Flughafen Zonguldak-Çaycuma, auch Flughafen Zonguldak (türkisch Zonguldak Çaycuma Havalimanı oder Zonguldak Havalimanı; IATA-Code: ONQ, ICAO-Code: LTAS) liegt im Westen der türkischen Schwarzmeerregion in der Provinz Zonguldak im Landkreis Çaycuma, Ortschaft Saltukova. Geschichte Der Baubeginn war 1991, aber wegen Finanzierungsschwierigkeiten wurde der Flughafen erst acht Jahre später, im Jahr 1999, fertiggestellt. Im Jahre 2002 wurde der Flughafen offiziell geschlossen, da bis dahin keine Flugbewegungen stattgefunden hatten. Fünf Jahre später, im Jahre 2007, wurde der Flughafen von der Firma Zonguldak Özel Sivil Havacılık Sanayi ve Ticaret A.Ş (ZONHAV) gemietet und wiedereröffnet. Der erste kommerzielle Flug nach Zonguldak fand am 21. Juli 2009 mit einer vom Reiseveranstalter Öger Tours gecharteten Boeing 737-700 der deutschen Fluggesellschaft Germania vollbesetzt mit 148 Passagieren von Düsseldorf aus statt. Ausstattung Die Start-/Landebahn (Runway 18/36) ist 2131 Meter lang, 45 Meter breit und aus Beton. Der Flughafen besitzt ein gemeinsames Terminal für Abflug und Ankunft und hat eine Kapazität für 500.000 Passagiere pro Jahr. 2018 wurde ein ILS-Landesystem installiert. Der Flughafenbetreiber erhofft sich damit neue Kunden. Trivia Damit der Flughafen Zonguldak von der türkischen Luftfahrtbehörde DHMİ die Betriebserlaubnis bekam, musste der westlich des Runways 18/36 gelegene 235 Meter hohe Berg Bostancılar (von den dort ansässigen Bewohnern auch Keleş genannt) gerodet und teilweise abgetragen werden. Galerie Weblinks Homepage des türkischen Transportministeriums (Devlet Hava Meydanları İşletmesi) Einzelnachweise
Zonguldaki repülőtér

A Zonguldaki repülőtér (IATA: ONQ, ICAO: LTAS) Törökország egyik kisebb jelentőségű nemzetközi repülőtere, amely Çaycuma közelében található. Éves utasforgalma 110 874 (2022) fő. Légitársaságok és úticélok 2023-ban a Zonguldaki repülőtérről az alábbi járatok indulnak: Futópályák A repülőtér futópályái: 18/36 (2130 m, 30 m, aszfalt) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Aeroportul Zonguldak

Aeroportul Zonguldak (IATA: ONQ, ICAO: LTAS) este un aeroport din Çaycuma⁠(d), Provincia Zonguldak, Turcia ce deservește zona Karadeniz Ereğli. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 110.874 de pasageri. A fost deschis în 2007. Situat la o altitudine de 13 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 18/36 are suprafața de asfalt și dimensiunile 2.130 m × 30 m. Terminale Note Vezi și
Зонгулдак (аеропорт)

Аеропорт Зонгулдак (IATA: ONQ, ICAO: LTAS) — аеропорт поблизу міст Зонгулдак та Салтукова, на заході Чорноморського регіону, Туреччина. Авіалінії та напрямки, серпень 2023 Статистика Примітки
Aydıncık

Aydıncık és un districte de la província de Mersin, a Turquia. En el passat dugué el nom de Celenderis (en grec Kelenderis) i fou una ciutat de Pamfília a la costa, propera al límit amb Cilícia. Tradicionalment, se la suposa fundada pels fenicis i més tard ocupada per grecs de Samos. Tenia un temple a Juno a la riba del riu Is. Fou capital de la comarca anomenada Celenderitis. De l'antiga ciutat només resten ruïnes de l'època romana, però s'han trobat monedes dels selèucides amb la inscripció Kelenderiton. Història Aydıncık és el lloc de l'antic Celenderis grec, un port i una fortalesa a l'antiga Cilícia i més tard a Isàuria. Va ser un dels millors ports d'aquesta costa en l'antiguitat i també una posició defensiva molt forta. Artemidor, juntament amb altres geògrafs, va considerar aquest lloc com l'inici de Cilícia. Devia haver-hi assentaments anteriors que es remunten als hitites i assiris, però fins ara no s'ha descobert cap evidència. Segons la llegenda, la ciutat va ser fundada per Sandocus, un net de Faetont, que va emigrar aquí des de Síria. Es va casar amb Pharnace, la princesa d’Híria. El seu fill Cínires va fundar Pafos. Els historiadors van informar que la ciutat era efectivament un assentament fenici, més tard ampliat per una colònia jònica de Samos. Les excavacions realitzades des de l'any 1986 han revelat troballes que es remunten al segle viii aC quan van arribar els samis. La ciutat va prosperar durant els segles IV i V aC. Va ser una parada a les vies de navegació entre el mar Egeu a l'oest, Xipre al sud i Síria a l'est. Als anys 450 aC les flotes d'Atenes van passar pel seu camí per donar suport a les rebel·lions contra l'Imperi aquemènida a Xipre i Egipte. Durant aquest període Celenderis es va convertir en la ciutat més oriental per rendir homenatge a la Lliga de Delos dirigida pels atenesos. Els pagaments només es van fer des del 460 aC fins al 454 aC abans que Atenes abandonés les dues campanyes i acceptés un acord de pau que deixava Celenderis al Regne de Cilícia, aliat dels aquemènides. Durant l'època hel·lenística (segle I aC) Celenderis es trobava en una coalició política amb el regne de Ptolemeu d'Egipte, i es va enfrontar a greus dificultats a causa de la pirateria. Aquest problema va persistir fins que l'Antiga Roma va prendre accions militars contra els pirates, i Celenderis va gaudir d'un segon període de riquesa quan els romans van assegurar les rutes comercials del Mediterrani. Van construir una ciutat al voltant del port amb viles, palaus, aigües i banys. Durant l'edat mitjana, la grandesa va persistir ja que la ciutat estava controlada per l'Imperi Romà d'Orient, i al segle XI els armenis. El 1228, el castell de Celenderis va ser capturat als armenis pels Karamànides Beylik i la costa va ser poblada pels turcs. El nom de la ciutat va mutar a Gilindere i va continuar sent un port important entre Anatòlia i Xipre fins a principis del segle xx. Va ser rebatejat com a Aydıncık el 1965. Referències
Aydıncık

Aydıncık (in der Antike Kelenderis genannt) ist eine Stadtgemeinde (Belediye) im gleichnamigen Ilçe (Landkreis) der Provinz Mersin in der türkischen Mittelmeerregion und gleichzeitig ein Stadtbezirk der 1993 gebildeten Mersin Büyükşehir Belediyesi (Großstadtgemeinde/Metropolprovinz). Seit der Gebietsreform ab 2013 ist die Gemeinde flächen- und einwohnermäßig identisch mit dem Landkreis. Geografie Der Landkreis liegt im Süden der Provinz und grenzt im Osten und Norden an Gülnar, im Osten ist Bozyazı der Nachbar und im Süden ist das Mittelmeer eine natürliche Grenze. Die Stadt selbst liegt direkt am Mittelmeer an der Europastraße 90. Aydıncık ist der drittkleinste Kreis/Stadtbezirk der Provinz und hat die zweitniedrigste Bevölkerung. Die Bevölkerungsdichte ist ebenfalls niedrig und beträgt in etwa ein Viertel des Provinzwertes (von 116,7 Einw. pro km²). Verwaltung Der Landkreis Aydıncık wurde im Juli 1987 durch Abspaltung aus dem Kreis Gülnar gebildet (Gesetz Nr. 3392). Bis dahin war Aydıncık ein Bucak in diesem Kreis, bestehend aus der namensgebenden Belediye und zehn Dörfern (Volkszählung 1985: Belediye 6.861, Bucak 4.961 / 1990: 7.040, 3.982 Einw.). (Bis) Ende 2012 bestand der Landkreis neben der Kreisstadt aus zehn Dörfern (Köy), die während der Verwaltungsreform 2013/2014 in Mahalle (Stadtviertel/Ortsteile) überführt wurden. Die fünf bestehenden Mahalle der Kreisstadt blieben erhalten. Durch Herabstufung der Dörfer zu Mahalle stieg deren Zahl auf 15 an. Ihnen steht ein Muhtar als oberster Beamter vor. Ende 2020 lebten durchschnittlich 753 Menschen in jedem Mahalle, 1.928 Einwohner im bevölkerungsreichsten (Cumhuriyet Mahalle). Geschichte Aydıncık liegt auf dem Gebiet der antiken Stadt Kelenderis. Bis 1965 hieß Aydıncık noch Gilindire, was die türkische Form des Wortes Kelenderis ist. Die Stadt hat eine lange Geschichte und beherbergte viele verschiedene Völker. Ab dem 10. Jahrhundert geriet sie unter die Herrschaft der Türken. Bis zum Bevölkerungsaustausch 1920 zwischen Griechenland und der Türkei lebten hier neben Türken noch christliche Griechen, auf Türkisch Rum genannt. 1972 wurde Aydıncık zur Belediye (Stadtgemeinde) erhoben und ein Bürgermeisteramt eingerichtet. Einzelnachweise Weblinks Tarihi – Geschichte
Aydıncık

Aydincik (numit in antichitate Kelenderis) este un oraș și un district în provincia turcă Mersin. Districtul este situat în partea de sud a provinciei. Orașul în sine este situat direct pe malul Mării Mediterane pe drumul european E90. Aydincik are o populație de 9.050 de locuitori, în timp ce districtul are 11.885 de locuitori (în 2010). În afară de orașul Aydincik, districtul conține încă patru comune și 10 sate. Până în 1965, Aydincik a fost numit încă Gilindire, care este forma turcă a cuvântului Kelenderis. Orașul are o istorie lungă și a găzduit mai multe popoare. Începând cu secolul al X-lea a intrat sub stăpânirea turcilor. Până la Schimburile de populație dintre Grecia și Turcia din 1920 au trăit aici, alături de turci, greci creștini, turci din Rum. În 1972 a fost înființată primăria și în 1987 s-a format districtul Aydincik. Note Bibliografie Legături externe en District governor's official website tr en Map of Aydıncık and its environs en „Investigating the Past Beneath Aydıncık, Mersin”. ArcNews Online. ESRI.
Айдынджык (Мерсин)

Айдынджык (тур. Aydıncık) — город и район в провинции Мерсин (Турция). История Эти места были населены с античных времён. Ими владели персы, греки, римляне, византийцы, армяне, турки-сельджуки, и в итоге они вошли в состав Османской империи. Ссылки Официальный сайт района
Barrage de Sarayözü

Le barrage de Sarayözü est un barrage de Turquie. Sources (en) www.dsi.gov.tr/tricold/sarayozu.htm Site de l'agence gouvernementale turque des travaux hydrauliques Notes et références Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Turquie Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des barrages
Diga di Sarayözü

La diga di Sarayözü è una diga della Turchia. Si trova nella provincia di Amasya Fonti (EN) Sito dell'agenzia turca delle opere idrauliche, su www2.dsi.gov.tr. URL consultato l'8 agosto 2011 (archiviato dall'url originale il 20 agosto 2008).
Дара (Месопотамия)

Дара – Анастасиуполис (на гръцки: Δαραί; ’Aναστασιούπολις; Dara-Anastasiupolis) е важен късноантичен византийски крепостен град в Северна Месопотамия между Нисибис и Мардин. В наши дни на негово място се намира малкото село Oğuz (Турция). Дара е новооснован през 505 г. от император Анастасий I. Построен е след избухналата през 502 г. персийска война, за да подобри стратегическата позиция на римляните. През 530 г. се провежда битката при Дара между Източната римска империя с Юстиниан I и Сасанидското царство с Кобад I. Източници Прокопий, De Aedificiis, Book II Литература Gunnar Brands: Ein Baukomplex in Dara-Anastasiopolis. Jahrbuch für Antike und Christentum 47 (2004), S. 144–155. Brian Croke, James Crow: Procopius and Dara. Journal of Roman Studies 73 (1983), S. 143–159. Italo Furlan: Accertamenti a Dara. Padua 1984. Josef Rist: Der Bau des ostsyrischen Stadt Dara (Anastasiupolis). Überlegungen zum Eigengut in der Kirchengeschichte des Ps.-Zacharias Rhetor. M. Tamcke, Syriaca II. Münster 2004, S. 243–266. Michael Whitby: Procopius' description of Dara ("Buildings" II 1-3). In: The defence of the Roman and Byzantine East. Proceedings of a colloquium held at the University of Sheffield in April 1986. Oxford 1986, S. 737–783. Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Дара (Месопотамия) DĀRĀ (City), Encyclopædia Iranica 37.178333, 40.94