NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hagia Sofia (İznik)

Hagia Sofia (Svatá moudrost) v İzniku (dříve Nikaii) v turecké provincii Bursa je původně bazilika z byzantské doby. Po dobytí města Osmany byla přeměněna na Orhanovu mešitu (turecky Orhan Camii), v roce 1935 se z ní stalo muzeum a od roku 2011 se používá opět jako mešita. Nachází se v centru města İznik, ve starém opevněném středu města. V předchozích kostelech na tomto místě se konaly první a druhý nikajský koncil. Dějiny První kostel zde byl postaven ve 4. století. V něm se v roce 325 konal první nikajský koncil. V polovině 6. století byl kostel pod patronací císaře Justiniána I. přestavěn. V roce 787 se zde konal druhý nikajský koncil, který oficiálně ukončil první období byzantského ikonoklasmu. Justiniánův chrám byl zničen zemětřesením v 11. století a současná stavba vznikla kolem roku 1065 nad jeho troskami. Po pádu města do rukou osmanských Turků vedených Orhanem Ghazim v roce 1331 byl kostel Hagia Sofia přeměněn na Orhanovu mešitu. Byla v provozu až do roku 1935, kdy se budova za vlády Mustafy Kemala Atatürka stala muzeem. V listopadu 2011 byla stavba znovu přeměněna na mešitu. Architektura Současná bazilika, z níž velká část pochází z přestavby kostela v roce 1065, sestává z centrální lodi a dvou bočních lodí. Před přestavbou za Osmanů měl kostel dvě řady trojitých arkád na sloupech, které nesly zeď s pěti okny. Přeměna budovy na mešitu ve 14. století přinesla přestavbu včetně připojení mihrábu. Za vlády Sulejmana Nádherného v 16. století byla budova obnovena po katastrofálním požáru a byl vztyčen minaret. Architekt Mimar Sinan v té době také navrhl dekorace, které zdobí stěny mešity. Přestavba takové historické památky, aby mohla být znovu použita jako mešita, byla – a zůstává – velmi kontroverzní. Práce probíhaly v letech 2007 až 2011. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hagia Sophia, İznik na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hagia Sofia (İznik) na Wikimedia Commons
Hagia Sophia (Nicäa)

Die Hagia Sophia (altgriechisch Ἁγία Σοφία „Heilige Weisheit“) ist eine ehemalige Kirche aus dem 5./6. Jahrhundert sowie ein ehemaliges Museum in Nikaia/İznik, das im Jahre 2011 unter der Regierung Erdoğans in eine Moschee umgewandelt wurde. Geschichte Die Hagia Sophia in Nikaia wurde im 5. oder 6. Jahrhundert erbaut, dies ergibt sich aus bauhistorischen und -typologischen Gründen. Ob Kaiser Justinian I. daran beteiligt war, ist nicht zu belegen. Im Jahre 787 fand in dieser Kirche das Zweite Konzil von Nikaia statt, das die Ära des byzantinischen Bilderstreites beendete. In den Akten des Konzils findet sich erstmals die Benennung als Hagia Sophia. Nach verheerenden Erdbeben 1063 und 1065 wurde der erste Bau stark umgebaut, so wurde die Westwand und die Mittelschiffswände sowie die Apsis vollständig erneuert. Während der Besetzung Konstantinopels durch die Kreuzfahrer (1204–1261) diente Nikaia als Hauptstadt und die Hagia Sophia als Patriarchalkirche. Nach der Eroberung Nikaias durch die Osmanen unter Orhan I. im Jahre 1331 wurde die Kirche in eine Moschee umgewandelt. Doch das Gebäude verfiel unter den Osmanen und wurde wohl schon im 16. Jahrhundert aufgegeben. Der Staatsgründer der Türkei, Mustafa Kemal Atatürk, ließ die Kirchen- bzw. Moscheeruine 1935 in ein Museum umwandeln. In den Jahren nach 2007 wurde der Bau umfassend restauriert und teilweise wiederaufgebaut. Obwohl das Ökumenische Patriarchat von Konstantinopel, die Handelskammer Izniks ebenso wie zahlreiche Anwohner die Umwandlung der Hagia Sophia in eine Moschee verhindern wollten, wurde im Oktober 2011 durch das staatliche Generaldirektorium für Stiftungen in Ankara neben der Kirche ein Minarett errichtet und das Gebäude im November in eine Moschee umgewandelt. Die Anordnung zur Umwandlung kam vom stellvertretenden AKP-Ministerpräsidenten Bülent Arinc persönlich. Kritiker bemängelten, dass nun der Iznik prägende christliche Glaubenstourismus aus aller Welt versiegen könne, da alternative Touristenattraktionen zur Hagia Sophia fehlen. Selbst das AKP-Regierungsmitglied Ertuğrul Günay äußerte Kritik wegen des Schadens, der dem christlichen Erbe Anatoliens zugefügt würde. Izniks stellvertretender Bürgermeister Kenan Zengin von der Partei der Nationalistischen Bewegung (MHP) erklärte, man sei vor der Entscheidung nicht einmal gefragt worden. Bau und Ausstattung Im Bauwerk sind unter anderem Reste von Fresken und Mosaiken sowie eine stufenförmige Priesterbank (Synthronon) in der Apsis erhalten. Literatur Marcell Restle: Istanbul, Bursa, Edirne, Iznik. Baudenkmäler und Museen (= Universal-Bibliothek. 10262, Reclams Kunstführer). Reclam, Stuttgart 1976, ISBN 3-15-010262-6, S. 528–530. Sabine Möllers: Die Hagia Sophia in İznik, Nikaia. Verlag und Datenbank für Geisteswissenschaften, Alfter 1994, ISBN 3-929742-32-2. Michael Altripp: Überlegungen zum Synthronos der Hagia Sophia in İznik-Nikaia. In: Byzantinische Zeitschrift 92, 1999, S. 448–454. Weblinks Einzelnachweise
Hagia Sophia, İznik

Hagia Sophia mosque (lit. 'the Holy Wisdom'; Ancient Greek: Ἁγία Σοφία, romanized: Hagía Sophía; Turkish: Ayasofya) in İznik (Nicaea) in Bursa Province, Turkey, was built as a Byzantine-era basilican church. Converted into the Orhan Mosque (Turkish: Orhan Camii) after the Ottoman conquest, it was turned into a museum in 1935. The church is now once again in service as a mosque. It is in the town centre of İznik, within the old walled area. History The first church built on the site was constructed in the 4th century. The church was later rebuilt under the patronage of Emperor Justinian I in the mid-6th century. In 787, it hosted the Second Council of Nicaea, which officially ended the first period of Byzantine Iconoclasm. The Justinian-era church was destroyed by an earthquake in the 11th century and the present structure was erected around 1065 over the ruins of the older one. The Church of Hagia Sophia was converted into the Orhan Mosque following the fall of Nicaea to the Ottoman Turks led by Orhan Ghazi in 1331. It continued to operate as a mosque until 1935, when it was designated as a museum under the regime of Mustafa Kemal Atatürk. In November 2011 it was again converted into a mosque. Architecture The current basilican structure, much of which dates to the 1065 reconstruction of the church, consists of a central nave with two side aisles. Prior to its remodelling under the Ottomans, the church had two rows of triple arcades on columns that carried a clerestory wall with five windows. Following the building's conversion to a mosque in the 14th century, it underwent renovations that included the addition of a mihrab. During the 16th-century reign of Süleyman the Magnificent, the church was restored after a disastrous fire and a minaret was constructed. The architect Mimar Sinan was also commissioned around this time to design decorations to adorn the walls of the mosque. The restoration (or rebuilding) of such a historic church so that it could be reused as a mosque was - and remains - very controversial. The work was carried out between 2007 and 2011. Gallery See also Conversion of non-Islamic places of worship into mosques Hagia Sophia, Istanbul Second Council of Nicaea References
Santa Sofía (Nicea)

La Mezquita de Santa Sofía (‘Santa Sabiduría’; en turco: Ayasofya; en griego antiguo: Ἁγία Σοφία, romanizado: Hagía Sophía) en İznik (Nicea) en la provincia de Bursa, Turquía, fue construida como iglesia basilical en la época bizantina.​ Convertida en la Mezquita de Orhan (en turco: Orhan Camii) tras la conquista otomana, fue transformada en museo en 1935. En la actualidad, la iglesia vuelve a funcionar como mezquita.​ Se encuentra en el centro de la ciudad de İznik, dentro del antiguo recinto amurallado. Historia La primera iglesia construida en el lugar data del siglo IV.​ La iglesia fue reconstruida posteriormente bajo el patrocinio de Justiniano I a mediados del siglo VI.​ En 787, acogió el Concilio de Nicea II, que puso fin oficialmente al primer periodo de iconoclasia bizantina.​​ La iglesia de la época de Justiniano fue destruida por un terremoto en el siglo XI y la estructura actual se erigió hacia 1065 sobre las ruinas de la más antigua.​ La iglesia de Santa Sofía se convirtió en la mezquita de Orhan tras la caída de Nicea en manos de los turcos otomanos liderados por Orhan I en 1331. Siguió funcionando como mezquita hasta 1935, cuando fue designada museo bajo el régimen de Mustafa Kemal Atatürk.​ En noviembre de 2011 volvió a convertirse en mezquita.​ Arquitectura La actual estructura basilical, que data en gran parte de la reconstrucción de la iglesia en 1065, consta de una nave central con dos naves laterales. Antes de su remodelación bajo los otomanos, la iglesia tenía dos filas de arcadas triples sobre columnas que soportaban un muro claristorio con cinco ventanas.​ Tras la conversión del edificio en mezquita en el siglo XIV, se llevaron a cabo reformas que incluyeron la adición de un mihrab. Durante el reinado de Solimán el Magnífico, en el siglo XVI, se restauró la iglesia tras un desastroso incendio y se construyó un minarete.​ La restauración (o reconstrucción) de una iglesia tan histórica para reutilizarla como mezquita fue muy controvertida. Las obras se llevaron a cabo entre 2007 y 2011.​ Referencias Enlaces externos
Église Sainte-Sophie de Nicée

L’église Sainte-Sophie de Nicée (en grec Ἁγία Σοφία / Hagía Sophía, lit. « Sainte Sagesse ») est une ancienne église byzantine (maintenant une mosquée) à Nicée (maintenant connue sous le nom d'İznik) en Turquie. L'église Sainte-Sophie a été construite par Justinien au milieu de la ville au VIe siècle. C'est dans ce bâtiment que le Deuxième concile de Nicée s'est réuni en 787 pour mettre fin à la première période iconoclaste de l'Empire byzantin. Basilique à charpente en bois avec une nef centrale et des collatéraux, elle a été reconstruite peu après 1065, mais largement remodelée après sa conversion en mosquée. Avant la rénovation, il avait deux rangées de triples arcades sur des colonnes qui portaient un mur de claire-voie avec cinq fenêtres. Elle a été convertie en mosquée après la chute de la ville aux mains des Turcs ottomans en 1337, et a fonctionné comme telle jusqu'à ce qu'elle soit convertie en musée en 1935. Il est précisé sur le site que les troupes grecques auraient mis le feu au bâtiment au cours de leur retraite durant la guerre gréco-turque (1919-1922). En novembre 2011, elle a été de nouveau convertie en mosquée. Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Hagia Sophia, İznik » (voir la liste des auteurs). Portail de l'Empire byzantin Portail de l’architecture chrétienne Portail des chrétiens d’Orient Portail du haut Moyen Âge
Chiesa di Santa Sofia (Nicea)

La chiesa di Santa Sofia (in greco Ἁγία Σοφία?, Hagía Sophía, letteralmente "Santa Sapienza") di Nicea, è una chiesa di epoca bizantina, trasformata in moschea nella cittadina ora nota come İznik, in Turchia, ufficialmente Moschea Ayasofya di İznik, (in turco Ayasofya Camii), a volte chiamata Moschea di Orhan (in turco: Orhan Camii). Storia La prima chiesa, costruita nel centro della città di Nicea nel IV secolo, fu ricostruita da Giustiniano I nel VI secolo. Fu l'edificio in cui si tenne il secondo concilio di Nicea del 787 d.C. alla fine del periodo iconoclasta nell'Impero bizantino. Fu convertita in moschea dopo la caduta della città nelle mani dei turchi ottomani nel 1337 e rimase tale fino a quando non fu abbandonata. Successivamente Il fondatore della Turchia, Mustafa Kemal Ataturk, convertì la moschea in un museo nel 1935 e vietò le celebrazioni liturgiche nell'edificio al fine di prevenire conflitti religiosi tra cristiani e musulmani. Nel novembre 2011 fu nuovamente convertita in una moschea. Descrizione La struttura attuale, deriva dalla ristrutturazione del 1065, è di una basilica con il soffitto sorretto da capriate in legno con una navata centrale e due navate laterali, fu ricostruita poco dopo il 1065, ma fu in gran parte rimaneggiata dopo la sua conversione in moschea. Prima della ristrutturazione aveva due ordini di tripli archi su colonne che sorreggevano un cleristorio con cinque finestre. Dopo la conversione dell'edificio in moschea nel XIV secolo, ha subito lavori di ristrutturazione che hanno incluso la costruzione di un mihrab. Successivamente, durante il regno di Solimano il Magnifico nel XVI secolo, la chiesa fu restaurata a seguito di un disastroso incendio e fu costruito un minareto. In questo periodo fu anche incaricato l'architetto Mimar Sinan di progettare decorazioni per adornare le pareti della moschea. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Sofia (Nicea) Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kulturportali.gov.tr.
Софийский собор (Никея)

Собор Святой Софии (тур. İznik Ayasofya Camii) — один из древнейших византийских православных храмов, построенный в древней Никее и в настоящее время находящийся в турецком городе Изник. История Церковь Святой Софии в Никее была построена по приказу византийского императора Юстиниана I в VI веке. В 787 году в церкви проходил Седьмой Вселенский (или Второй Никейский) Собор, на котором была осуждена иконоборческая ересь. В 1331 году после завоевания малоазийской части Византийской империи турками-османами собор был превращен в мечеть и оставался на таком положении до прибытия в регион войск Греческой армии во время кампании, которую они совершали в Малой Азии после окончания Первой мировой войны. В 1922 году собор сгорел и долгое время пребывала в руинах, но в 2007 году восстановлен и обращён в музейный объект, привлекавший тысячи туристов. 6 ноября 2011 года решением турецких властей здание передано мусульманской общине под мечеть. Примечания
Hagija Sofija, İznik

Hagija Sofija (dob. »sveta modrost«; starogrško Ἁγία Σοφία, latinizirano: Hagía Sophía; turško Ayasofya) v İzniku (Nicea) v provinci Bursa v Turčiji je bila zgrajena kot bazilikalna cerkev iz bizantinskega obdobja. Po osmanskem osvajanju so jo preuredili v Orhanovo mošejo (turško Orhan Camii), leta 1935 pa so jo spremenili v muzej. Cerkev je zdaj spet v službi kot mošeja. Stoji v središču mesta İznik, znotraj starega obzidanega območja. Zgodovina Prva cerkev, zgrajena na tem mestu, je bila zgrajena v 4. stoletju. Tukaj je bil prvi koncil v Nikeji leta 325. Cerkev je bila pozneje obnovljena pod pokroviteljstvom cesarja Justinijana I. sredi 6. stoletja. Leta 787 je gostil drugi koncil v Nikeji, ki je uradno končal prvo obdobje bizantinskega ikonoklazma. Cerkev iz Justinijanove dobe je uničil potres v 11. stoletju, sedanja stavba pa je bila postavljena okoli leta 1065 nad ruševinami starejše. Cerkev Hagije Sofije je bila spremenjena v Orhanovo mošejo po padcu Nikeje v roke Osmanskih Turkov, ki jih je vodil Orhan Ghazi leta 1331. Nadaljevala je z delovanjem kot mošeja do leta 1935, ko je bila pod režimom Mustafe Kemala Atatürka določena za muzej. Novembra 2011 je bila ponovno spremenjena v mošejo. Arhitektura Sedanja bazilikalna stavba, ki večinoma izvira iz leta 1065 obnove cerkve, je sestavljena iz osrednje ladje z dvema stranskima ladjama. Pred prezidavo pod Osmani je imela cerkev dve vrsti trojnih arkad na stebrih, ki so nosili svetlobno nadstropje s petimi okni. Po pretvorbi stavbe v mošejo v 14. stoletju so jo prenovili, med drugim dodali mihrab. Med vladavino Sulejmana Veličastnega v 16. stoletju je bila cerkev po katastrofalnem požaru obnovljena in zgrajen minaret. Arhitekt Mimar Sinan je bil približno v tem času tudi naročen za oblikovanje okraskov, ki bodo krasili stene mošeje. Obnova (ali ponovna gradnja) takšne zgodovinske cerkve, da bi jo lahko ponovno uporabili kot mošejo, je bila – in ostaja – zelo sporna. Delo je potekalo med letoma 2007 in 2011. Galerija Sklici Zunanje povezave
Terkos Dam

Terkos Dam is a lake-dam near the village of Durusu in the Çatalca district of Istanbul Province, Turkey. The development of the project on Lake Durusu (ancient name Terkos) was realised by the Turkish State Hydraulic Works, and entered into service in 1971. It is the traditional water supply of the European part of Istanbul. See also List of dams and reservoirs in Turkey References DSI directory Archived 2009-12-13 at the Wayback Machine, State Hydraulic Works (Turkey), Retrieved December 16, 2009
Теркосская дамба

Теркосская плотина (тур. Terkos Barajı) — плотина, возведённая в 1971 году в 50 км к северо-западу от центра города Стамбул, с целью превращения солоноватого лимана Дурусу в пресное озеро. Строительство возглавил Государственный департамент гидравлических работ (Турция). Дамба высотой 8,8 м преградила поступление солёной воды из Чёрного моря в лиман, который заполнили пресные воды реки Дурусу. Площадь зеркала при этом увеличилась с 25 до 30,4 км² (макс.). Вместе с тем, по прошествии времени, тяжёлое цементное наполнение дамбы, равно как и значительно увеличившийся объём воды в самом озере, начало выдавливать песок в море, несмотря на то что в полноводные годы часть вод сбрасывается в море. Начался постепенный размыв косы. В 2004 году ширина косы в самом уязвимом участке сократилась до 10 м. Основная экологическая проблема состоит в том что за годы опреснения, в опреснённом водохранилище сформировались пресноводные флора и фауна, которые погибнут, если произойдёт прорыв черноморской воды. Правительство Турции инвестировало 8 млн турецких лир для поддержания дамбы и предотвращения размыва. К востоку от Теркосской дамбы выйдет в Чёрное море Стамбульский канал. Примечания
Теркоська гребля

41°20′11.79″ пн. ш. 28°37′6.69″ сх. д. Теркоська гребля (тур. Terkos Barajı) - гребля за 50 км на північний захід від центру м Стамбул, біля селища Дурусу , Чаталджа, Туреччина. Зведена у 1971 р з метою перетворення солоноватого лиману Дурусу на прісне озеро. Замовником будівництва був Державний департамент гідравлічних робіт (Туреччина). Дамба заввишки 8,8 м перегородила надходження солоної води з Чорного моря в лиман, які заповнили прісні води р. Дурусу. Площа дзеркала при цьому збільшилася з 25 до 30,4 км (макс.). До введення в дію проекту Мелен озеро Дурсу було провідним місцем водозабору для водопостачання фракійського берегу Стамбула. З часом, важке цементне наповнення дамби, так само як і обсяг води що значно збільшився в самому озері, розпочали видавлювати пісок в море, незважаючи на те що в повноводні роки частина вод скидається в море. Почався поступовий розмив коси. В 2004 р ширина коси у найвразливішій ділянці скоротилася до 10 м. Основна екологічна проблема полягає в тому що за роки опріснення, в опрісненому водосховищі сформувалися прісноводні флора і фауна, які загинуть якщо станеться прорив чорноморської води. Уряд Туреччини інвестував 8 млн турецьких лір для підтримки дамби і запобігання розмиву. Ресурси Інтернету [1]
Altınkaya-Talsperre

Die Altınkaya-Talsperre (türkisch Altınkaya Barajı) liegt am Unterlauf des Kızılırmak in der nordtürkischen Provinz Samsun. Die Talsperre wurde in den Jahren 1980–1988/89 von der staatlichen Wasserbehörde DSİ zum Zwecke der Energieerzeugung errichtet. Sie wird heute vom staatlichen Energiekonzern Elektrik Üretim A.Ş. (EÜAŞ) betrieben. Das Absperrbauwerk der Talsperre ist ein Steinschüttdamm mit einem Lehmkern. Der 118 km² große Stausee besitzt einen Speicherraum von 5763 Mio. m³ und reicht bis in die Nachbarprovinze Sinop. Flussaufwärts liegt die Boyabat-Talsperre, während sich flussabwärts, unterhalb der Altınkaya-Talsperre, die Derbent-Talsperre befindet. Das Wasserkraftwerk der Altınkaya-Talsperre erzeugt mit vier Francis-Turbinen zu je 175 MW (Gesamtleistung 700 MW) durchschnittlich 1632 GWh im Jahr. Es wurde 1987/1988 in Betrieb genommen. Das Wasser wird durch einen 1700 m langen Tunnel mit einem Durchmesser von 9,8 m geleitet. Siehe auch Liste der größten Talsperren der Erde Liste der größten Stauseen der Erde Liste der größten Wasserkraftwerke der Erde Liste von Wasserkraftwerken in der Türkei Liste von Talsperren der Welt (Türkei) Weblinks Altinkaya Dam General Directorate Of State Hydraulic Works (englisch) Altınkaya Barajı ve HES Tesisleri (türkisch) Einzelnachweise
Altınkaya Dam

Altınkaya Dam is a rock-fill dam for irrigation and hydro power, on the River Kızılırmak, 23 km south of Bafra and 35 km west of Samsun in northern Turkey. It feeds Lake Derbent. Having a dam volume of 15,920,000 m3, Altınkaya Dam was completed in 1988. It has a storage volume of 5,763 billion m3 in a reservoir area at normal water surface elevation of 118 km2. Total power from the facility is 4 x 175 MW, for an installed capacity of 700 MW giving an annual electricity production of 1,630 GWh. See also Boyabat Dam - upstream Derbent Dam - downstream Notes References State Hydraulic Works (DSİ), Turkey. "General information on Altınkaya Dam, Turkey". Archived from the original on 2013-10-19. Retrieved 2009-03-04.
Embalse de Altınkaya

La presa de Altınkaya (en turco: Altınkaya Barajı) es una presa hidroeléctrica y para irrigación en el río Kizil Irmak, en el norte de Turquía. Se terminó en el año 1988. Se encuentra 23 km al sur de Bafra y 35 km al oeste de Samsun. Alimenta el lago de Derbent. Tiene un volumen de 15,920.000 m³, la presa de Altınkaya se terminó en 1986. Tiene un volumen de almacenamiento de 5.763 hm³ en un embalse con una superficie de agua para una elevación normal de 118,31 km². La potencia total de la instalación es de 4x175=700 MW lo que da una producción anual de electricidad de 1.632 GWh.​ Referencias Obras hidráulicas estatales. «General information on Altınkaya Dam, Turkey». Archivado desde el original el 19 de octubre de 2013. Consultado el 4 de marzo de 2009. Enlaces externos
Barrage d'Altınkaya

Le barrage d'Altınkaya (en turc Altınkaya barajı) est un barrage en Turquie. Sources (en) www.dsi.gov.tr/tricold/altinkay.htm Site de l'agence gouvernementale turque des travaux hydrauliques Notes et références Portail des énergies renouvelables Portail de la Turquie Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des lacs et cours d'eau Portail des barrages
Diga di Altınkaya

La diga d'Altınkaya è una diga della Turchia. Si trova nella provincia di Samsun. Fonti (EN) Sito dell'agenzia turca delle opere idrauliche, su www2.dsi.gov.tr. URL consultato l'8 agosto 2011 (archiviato dall'url originale il 20 agosto 2008). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Altınkaya
Гребля Алтинкая

Гребля Алтинкая (тур. Altınkaya Barajı) - кам'яно-накидна гребля з глиняним ядром та ГЕС на річці Кизил-Ірмак, за 23 км на південь від Бафри і в 35 км на захід від Самсун на півночі Туреччини. Провідною метою будівництва цієї греблі було виробництво електроенергії та іригація. Греблю Алтинкая було завершено в 1986 році. Об'єм греблі - 15,920,000 м³, об'єм води у водосховищі - 5,763 млрд м³, площа водосховища - 118.31 км². Утворює водосховище Алтинкая. Воду скидають 1700 м тунелем діаметром 9,8 метра. Потужність ГЕС - 4 х 175 МВт, встановлена потужність - 700 МВт, даючи щорічне виробництво електроенергії 1,632 млн кВт·год Дивись також Гребля Боябат - вище за течією Гребля Дербент - нижче за течією Примітки Ресурси Інтернету State Hydraulic Works (DSİ), Turkey. General information on Altınkaya Dam, Turkey. Архів оригіналу за 19 жовтня 2013. Процитовано 4 березня 2009.
Altıntepe

Altintepe és un jaciment arqueològic de Turquia, corresponent a una població d'Urartu, al districte d'Üzümlü, a la província d'Erzincan a Turquia, a 16 km d'Erzincan, en la carretera a Erzurum. Les restes es troben a 60 metres en un turó d'origen volcànic. Fou excavada entre 1959 i 1968 per Tahsin Özgüç, i es va trobar una fortalesa urartiana; a la zona, hi ha també un temple o palau, una gran sala, magatzem, muralles, habitacions, habitacions subterrànies i un temple a l'aire lliure. Les excavacions es van reprendre el 2003, dirigides per Mehmet Karaosmanoğlu. La troballa de grans cubs de terra demostra que els urartus havien desenvolupat la producció de vi en aquesta zona. Referències Enllaços externs Video d'Altıntepe Arxivat 2019-07-28 a Wayback Machine. Lloc web del governador d'Erzincan, imatges Arxivat 2007-09-30 a Wayback Machine. Lloc web oficial de les excavacions Arxivat 2009-04-26 a Wayback Machine.