NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Silifke

Silifke (grec: Σελεύκεια, Seleucia ou Seleukeia; latin: Seleucia ad Calycadnum), l'ancienne Séleucie d'Isaurie, est une ville et un district du centre de la province de Mersin (Turquie), située à 80 km à l'ouest de la ville de Mersin. Elle est traversée par la rivière Göksu. Silifke compte nombre de bâtiments anciens, remontant à la Rome antique, aux Empires byzantin puis ottoman. Étymologie Le nom de Seleucia vient de Séleucos Ier Nicator, fondateur de la dynastie Séleucides qui donna son nom à de nombreuses villes. Culture Silifke et ses environs abritent des constructions anciennes, comme un pont romain et un Temple de Jupiter (Silifke) (en), le château de Silifke ou encore le canal qui alimentait la citerne byzantine. Par ailleurs, au Sud de Silifke se trouve le site de Ayatekla (Sainte Thècle), qui fut un lieu de pèlerinage important du christianisme primitif. Atatürk a vécu à Silfike en 1925 avec son épouse. Silifke est aussi le nom d'une danse folklorique, durant laquelle le danseur utilise des cuillères. Histoire Silifke a fait successivement partie de : Lydie et Empire hittite Ancienne Grèce Empire romain Empire byzantin Sultanat de Rûm Bejlik de Karamanoğulları Empire ottoman Turquie Antiquité Un concile y est organisé en septembre 359 à la demande de l'empereur Constance II, qui souhaite mettre fin aux divisions provoquées par la controverse arienne dans l'Église. Si une majorité d'évêques participant se prononcent en faveur du symbole de Nicée au terme des débats, ceux-ci sont forcés par l'empereur d'adopter un nouveau credo compatible avec l'arianisme. Galerie Notes et références Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Biblissima Portail de la Grèce antique Portail de la Turquie Portail de l’archéologie
Silifke

Silifke (görög nyelven: Σελεύκεια, Szeleukeia, latin nyelven: Seleucia ad Calycadnum) egy város és körzet Törökország déli részén, Mersin tartományban, a Torosz-hegységben, 80 km-rel nyugatra Mersin városától. Silifke a Földközi-tenger közelében fekszik, a Göksu-folyó partján, amely a közeli Torosz-hegységből folyik. Nevének eredete Silifke-t korábban Seleucia-nak nevezték a Calycadnuson - az évszázadok során különféleképpen említették, hogy a Seleucia Cilicia, Seleucia [az] Isauria, Seleucia Trachea és Seleucia Tracheotis. A város nevét az alapítója, Seleucus I Nicator királytól kapta. Az ókori görög olba (török: Oura) szintén a mai Silifke határain belül volt. A modern név a latin Szelukiának a görög Σελεύκεια-ból származik. Fekvése Anamurtól 10 kilométerre, a tengerparttól kissé beljebb, a Gösku-folyó mellett fekvő település. Történelme Silifke nagyon régi település. Helyén I. Szeleukosz alapított várost az i. e. 3. században, melynek neve Kalykandosz (Ez volt a Gösku-folyó ókori neve) menti Szeleukia volt. A folyón átívelő kőhidat az 1. században építtette a helyi kormányzó, Octavius Memor, az akkor uralkodó császár, Vespasianus és fiai: Titus és Domitianus tiszteletére. Az azóta többször is ujjáépített kőhíd máig megbízhatóan szolgál. A német Barbarossza Frigyes, a harmadik keresztes hadjárat vezére itt halt meg; leesett lováról és a Kalikadnosz vizébe fulladt. A szeldzsuk birodalom szétesése után a Karaman dinasztia egy ideig még harcolt fennhatóságának megőrzéséért, de 1471-ben Gedik Ahmet pasa sikeres hódítása Silifkét is véglegesen az oszmán birodalom részévé tette. A mai város A mai város zömmel a legújabb kori építkezések által alakult ki. Környékének ásatási eredményeiről és a vidék múltjáról a Régészeti Múzeum anyaga tájékoztat. Római korban épült templomából mindössze néhány bordázott oszlop maradt fenn korinthoszi oszlopfővel, közelében néhány oszloptalapzattal. Egykori színházából is csupán a bejárati rész töredéke maradt fenn, a mögötte elterülő terület beépült modern épületekkel. A település két legjelentősebb dzsámija az Ulu-dzsámi és a Sultan Resit-dzsámi, melyek a város központjában találhatók. Mindkettő építésénél felhasználtak római kori építőelemeket, márványoszlopokat, oszlopfőket is. A várostól északi irányban, Konya felé vezető út mentén húzódó domboldalon kiterjedt nekropolisz és temetkezőhely található. A környék messziről is felfedezhető látványossága a településtől nyugatra, egy 184 méter magas dombon álló vár-erőd, a Silifke Kalesi. Silifke Kalesi Az erődvár, Silifke Kalesi története a hellenisztikus korban kezdődött, később a rómaiak vették birtokukba. Az örmény királyság idején is fontos szerepet töltött be,ez idő alatt is gondosan restaurálták, erősítették. A várhoz kanyargós út vezetett fel. Az erődvár ma is szilárdan álló magas falainak kerülete 4827 m, 23 különböző formájú és méretű bástyatorony szolgálta a fokozottabb védelmet. A vár belsejében a Szeleukidák idejéből származó épületmaradványok, bizánci kori vízvezetékek láthatók. Nevezetességek Régészeti Múzeum Silifke Kalesi erődvára Galéria Források Békési B. István: Törökország ISBN 963 243 150 2
Silifke

Silifke è una città della Turchia, centro dell'omonimo distretto della provincia di Mersin. In antico, la città era conosciuta come Seleucia (in greco Σελεύκεια?). Per distinguerla dalle altre città con questo nome era anche detta Seleucia ad Calycadnum (Seleucia sul Calicadno), Seleucia Tracheotis, Seleucia Trachea, Seleucia di Isauria o, ancora, Seleucia in Cilicia. Geografia fisica Silifke dista circa 80 chilometri da Mersin e si trova sulle rive del fiume Seyhan. A 31 km si trovano i resti dell'antica colonia greca di Afrodisia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Silifke Collegamenti esterni (TR) Scheda su yerelnet.org.tr, su yerelnet.org.tr. URL consultato il 17 marzo 2012 (archiviato dall'url originale il 6 giugno 2011).
Silifke

Silifke – miasto w Turcji w prowincji İçel. Położone nad Morzem Śródziemnym u stóp masywu Taurus. Według danych na rok 2000 miasto zamieszkiwało 64 827 osób. Historia W okresie antycznym, miasto nazywało się Seleukia (gr. Σελεύκεια). Zostało założone w III w. p.n.e. przez Seleukosa I Nikatora. Poprzedzające miasto osiedla nazywały się Olba i Hyria, poza tym zostali tu przesiedleni przez Strabona mieszkańcy Holmi. W czasach rzymskich Seleukia (lat. Seleucia ad Calycadnum) było stolicą Izaurii Pod nazwą Seleucia in Isauria istnieje do dzisiaj biskupstwo tytularne Kościoła rzymskokatolickiego. W średniowieczu, miasto było stolicą królestwa tzw. małej Armenii. W przepływającej przez miasto rzece Göksu (wówczas Saleph), utonął w czasie trzeciej wyprawy krzyżowej, cesarz Fryderyk I Barbarossa. Zabytki Na miejscu antycznego akropolu, stoi bizantyńska Cytadela, z której rozciąga się widok na położone w dolinie rzeki Göksu miasto. Na drodze do cytadeli znajduje się 12-metrowej głębokości cysterna. W pobliżu (İnönü Caddesi) znajdują się ruiny rzymskiej świątyni poświęconej przypuszczalnie Zeusowi, Apollonowi, lub Afrodycie. Dwa kilometry na zachód od miasta znajduje się cel pielgrzymek – sanktuarium świętej Tekli (Ayathekla). 10 km na wschód leżą ruiny Karakabakli, Paslı oraz grobowiec Mezgit Kalesi. Bibliografia T. S. MacKay: Seleucia ad Calycadnum. In: The Princeton encyclopedia of classical sites. Princeton University Press, Princeton 1976
Silifke

Silifke este un oraș și un district din provincia Mersin, situat în sudul Turciei, pe malul râului Göksu, la poalele munților Taurus. Din 2014 orașul este district. Istorie În antichitate, orașul era numit Seleucia (gr. Σελεύκεια) pe Kalykadnos (astăzi Göksu). Acesta a fost fondat și numit la începutul secolului al III lea î.H. de Seleucus I Nicator (precum și o serie de alte orașe din Imperiul Seleucid). Locuitorii din Holmi au fost mutați aici (Stephanos din Bizanț; Strabo, 14, 670). Potrivit lui Stephanos din Bizanț numele vechi a fost Seleucia Huria. Sub romani, Seleucia a fost (lat. Seleucia ad Calycadnum) capitala Asiriei. Sub numele de Seleucia în Asiria, este azi încă o episcopie a Bisericii Romano-Catolice. În evul mediu orașul a fost capitala temporară a Regatului Mică Armenie. Împăratul Frederic Barbarossa s-a înecat în 1190, în Göksu, în timpul celei de-a treia cruciade, în apropierea orașului, numit pe atunci Saleph. Obiective turistice Pe locul de vechii Acropole sta cetatea bizantina, Cetatea din Silifke, care are o bună vedere asupra orașului și a vaii Göksu. La Inönü Caddesi este situat un templu roman, hirotonit de Zeus, Apollo sau Afrodita. La doi kilometri spre vest se află locul de pelerinaj paleocreștin sfânta Tecla (Ayathekla). Din Silifke spre nord duce un drum national spre Demircili, care în antichitate, numit Imbriogon, era o stațiune pentru cetățenii bogați din Seleucia. De acolo, drumul duce prin Imamlı spre Uzuncaburç, numit in antichitate Olba. Spre vest drumul de coastă, D-400 duce la alte ruine locuri antice, precum și la castelele Liman Kalesi și Tokmar Kalesi. În apropiere de Atakent, vechiul Korasion, la 10 km spre est, în direcția Uzuncaburç, drumurile duc spre ruinele Karakabaklı, Ișıkkale, Așağı Dünya, Sinekkale, Paslı, Tekkadın, Villa rustica, Gökkale și mormântul Mezgit Kalesi. În satul Narlikuyu 25 km spre est poate fi vizitat Mozaicul celor trei gratii, în apropiere peșterile Korykischen, două mari doline, castelul Mancınıkkale, biserica Hasanaliler și gospodaria romană Keșli. La încă aproximativ 10 km mai departe sunt orașele antice Korykos, cu castelul Kiz Kalesi, Elaiussa Sebaste și Kanytelleis și la Kızkalesi locurile antice Cambazlı, Öküzlü, Çatıören, Emirzeli și Adamkayalar. Pe Gülnar, la 40 km spre vest se află vechea cetate Meydancıkkale. Personalități Birol Ünel (n. 1961), actor Orase infrățite Germania Bergkamen, NRW Germania Hassloch în Palatinat Note Legături externe District governor's official website tr District municipality's official website tr Silifke Guide and Photo Album Arhivat în 12 iunie 2010, la Wayback Machine. susanoğlu Extensive photo site of Silifke, the temple and nearby sights
Силифке

Силифке́ (тур. Silifke) — город и район в турецкой провинции Мерсин, в 90 км к западу от города Мерсин. История Город Силифке был основан в III в. до н. э., одним из полководцев Александра Македонского — Селевком, основавшим впоследствии сирийское царство Селевкидов. И сначала город назывался Селевкией. Затем город был одним из важнейших в Киликии. В дальнейшем для города наступила римская эпоха, ставшая для него периодом расцвета и богатства. В VI в. город именовался уже Селевкией Исаврийской. В 359 г. там состоялось второе заседание Аримино-Селевкийского собора. Упадок города наступил в византийский период из-за опустошительных набегов арабов. В XII в. город стал объектом борьбы между киликийскими армянами, византийцами, крестоносцами и сельджуками. В итоге город остался за сельджуками. Так, предводитель крестоносцев и германский император Фридрих I Барбаросса упал с коня и утонул в реке именно около города Силифке. В XIII—XV вв. город принадлежал Караманогулларам, а в XV в. — город перешёл к Османам. Примечания Ссылки Официальный сайт города Официальный сайт района
Silifke

Silifke är en kommun och ett distrikt i provinsen Mersin i Turkiet. Det har en befolkning på 132 665 personer (2022) och ligger 80 kilometer från staden Mersin. Silifke ligger vid floden Göksu, den antika Calycadnus, nära dess mynning i Medelhavet. Floden flyter från Taurusbergen. Det turkiska namnet Silifke kommer från grekiskans Seléfkeia (Σελεύκεια), den senmedeltida och moderna versionen av gammalgrekiska Seleúkeia (Σελεύκεια; Latin: Seleucia), ett namn det fått efter grundaren Seleukos I Nicator, kung av seleukiderriket. Det särskildes från många andra platser med samma namn genom någon av beteckningarna Seleucia vid Calycadnus (Seleucia ad Calycadnum), Seleucia i Kilikien, Seleucia i Isaurien, Seleucia Trachea eller Seleucia Tracheotis. Den gamla orten Olba (turkiska: Oura) låg också inom gränserna för dagens Silifke. Silifke grundades på 200-talet före Kristus av Seleukos I Nicator. Kilikien frodades som en romersk provins och staden blev ett religiöst centrum med ett berömt Jupitertempel från 100-talet före Kristus. En bro över floden byggdes av guvernören L.Octavius Memor år 77 efter Kristus. Bildgalleri Källor Seleucua i Encyclopedia Britaniva/Wikisource Noter
Smintheion

Smintheion or Smintheum was a town in ancient Troad, near Chryse, which contained a noted sanctuary of Apollo mentioned by Homer. The sanctuary was dedicated to Apollo Smintheus, a byname of Apollo associated with mice and rats. Here, Apollo was worshiped as the protector against a plague of mice that held the region in its grip at one point. Its site is located near Külahlı (Gülpınar), Asiatic Turkey. References
Юкаръяпъджъ (вилает Балъкесир)

Юкаръяпъджъ (на турски: Yukarıyapıcı) е село в околия Ердек, вилает Балъкесир, Турция. Разположено на 320 – 360 метра надморска височина. Населението му през 2010 г. е 1 095 души, основно българи – мюсюлмани (помаци), преселили се през от село 1924 г. от село Кокала, близо до град Кавала (дн. Гърция). През 19 век в селото са живеели полупогърчени българи. Източници
Sürmene Naval Base

Sürmene Naval Base (Turkish: Sürmene Deniz Üssü) is a projected base of the Turkish Navy on the south-east coast of the Black Sea in Sürmene, Trabzon in northeastern Turkey. The naval base will be built in Çamlimanı in Sürmene district of Trabzon Province on land covering 6 ha (15 acres). It will serve logistic support for the fleets of frigates, submarines and fast attack crafts patrolling at eastern Black Sea. It is planned that about 400 navy personnel will be stationed, and around 200 civil personnel will be employed at the base. References
Tilhalit

Tilhalit, also spelled Tell Khalid (Latin: Trialeth) and officially recognized as Asmacık, is a neighbourhood in the municipality and district of Oğuzeli, Gaziantep Province, Turkey. Its population is 195 (2022). It was a fortress during the 12th century, contested at times by the Crusaders, Zengids and Ayyubids. The village is inhabited by Abdals of the Kurular tribe. History On 29 November 1114, an earthquake devastated Tell Khalid, along with numerous other places across the region of Aleppo. It was also damaged in the 1138 Aleppo earthquake. In the autumn or winter of 1150, the village was captured by the Zengid ruler Nur ad-Din from the County of Edessa, a Crusader state, which was entirely conquered by the Zengids and other Muslim powers by July 1151. On 17 May 1183, Saladin, a former emir of Nur ad-Din, turned Ayyubid sultan, captured Tell Bashir as part of his general movement to capture Aleppo, which he besieged four days later, from the Zengids. Saladin's brother, Buri, had already been besieging Tell Khalid, but its town and fortress surrendered without fighting upon Saladin's arrival there. It was thereafter bestowed to Badr ad-Din Dildirim al-Yaruqi, the Turkmen lord of nearby Tell Bashir and ally of Saladin. He continued to hold Tell Bashir well after the death of Saladin, and into the 12th century during the latter's son az-Zahir Ghazi's rule over the Emirate of Aleppo, which included Tell Bashir. By 1218, it was firmly in the possession of az-Zahir Ghazi's son and successor, al-Aziz Muhammad. There is scant information about Tell Khalid in the historical record after the Ayyubid era. References Bibliography Ambraseys, Nicholas N. (April–June 2004). "The 12th Century Seismic Paroxysm in the Middle East: A Historical Perspective". Annals of Geophysics. 47 (2–3). Istituto nazionale di geofisica: 733–758. Chesney, Francis Rawdon (1850). The Expedition for the Survey of the Rivers Euphrates and Tigris. Longman, Brown, Green and Longmans. p. 419. Humphreys, Stephen (1977). From Saladin to the Mongols: The Ayyubids of Damascus, 1193–1260. SUNY Press. ISBN 978-0-87395-263-7. Khoury, Nuha Samir (1996). Aleppo and its Historian Kamāl al-Dīn ibn al-ʻAdīm: A Historiographical Examination of bughyat al-Ṭalab fī Taʾrīkh Ḥalab. University of Michigan. Lyons, M. C.; Jackson, D. E. P. (1982). Saladin: the Politics of the Holy War. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-31739-9. Setton, Kenneth S. (1969) [1955]. Baldwin, Marshall W. (ed.). A History of the Crusades: The First Hundred Years (Second ed.). The University of Wisconsin Press. ISBN 9780299048341.
Bezabde

Bezabde or Bazabde was a fortress city on the eastern Roman frontier. Located in Zabdicene, it played a role in the Roman-Persian Wars of the 4th century. It was besieged two times in 360, narrated in detail by Ammianus Marcellinus. The Sasanians led by Shapur II captured Bezabde, despite adamant resistance from three Roman legions and local archers. The Roman counterattack led by Constantius II failed, but it returned in Roman hands after the Sasanians withdrew. Bezabde was ceded to the Sasanians by the Perso-Roman Peace Treaty of 363, after which it disappeared from historical records. James Crow notes: "It was formerly thought that Bezabde stood close to modern Cizre, on the west bank of the Tigris. However archaeological survey has located a major Late Roman site at Eski Hendek, 13 km (8 miles) north-west of Cizre. The outline of the city is trapezoidal and was aligned above the river. It may be seen to be divided into two distinct enclosures, with an annexe to the west and clear traces of projecting towers and multiple defences". References Sources Crow, James (2018a). "Bezabde". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. Oxford University Press. Crow, James (2018b). "Zabdicene". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. Oxford University Press.
Безабде

Безабде (курд. Bazide) — город-крепость на территории Кордуенского царства, близ границы с Восточной Римской империей. Часто упоминается в связи с римско-персидскими войнами IV века н.э. В 360 году дважды осаждался, о чём подробно рассказано Аммианом Марцеллином. Сасаниды во главе с Шапуром II захватили город, несмотря на непреклонное сопротивление трех римских легионов лучников. Римская контратака под предводительством Констанция II провалилась, но город вернулся в римские руки после ухода сасанидов. Безабде был передан сасанидам по мирному договору 363 года, после чего исчез из исторических записей. Считается, что население города мигрировало в новое поселение на берегу Тигра, известное ныне как Джизре. Джеймс Кроу отмечает: «Раньше считалось, что Безабде был расположен недалеко от современного Джизре, на западном берегу Тигра. Однако археологические изыскания обнаружили крупный позднеримский объект в Эски-Хендеке, в 13 км (8 милях) к северо-западу от Джизре. Очертания города трапециевидные и выровнены над рекой. Можно видеть, что он разделен на два отдельных корпуса, с пристройкой к западу и четкими следами выступающих башен и нескольких оборонительных сооружений». Примечания Литература Crow, James. "Bezabde". In Nicholson, Oliver (ed.) // The Oxford Dictionary of Late Antiquity. — Oxford University Press, 2018a. Crow, James. "Zabdicene". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. — Oxford University Press, 2018b.
Anaia (Kleinasien)

Anaia (altgriechisch Ἀναία) war eine antike Stadt in Ionien, heute Kadıkalesi, etwa acht Kilometer von der türkischen Küstenstadt Kuşadası entfernt. Geschichte Benannt ist sie angeblich nach der Amazone Anaia, deren Grab in der Stadt gezeigt wurde. Der Siedlungsplatz war seit der Bronzezeit bewohnt. Die Stadt lag der Insel Samos gegenüber und gehörte in klassischer und hellenistischer Zeit zu dessen Peraia. Während des Peloponnesischen Krieges flüchteten sich die aus Samos Verbannten hierhin. In der Spätantike war der Ort Bischofssitz, darauf geht das römisch-katholische Titularbistum Anaea zurück. Literatur Gustav Hirschfeld: Anaia 1. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 2028 f. Wolfgang Müller-Wiener: Mittelalterliche Befestigungen im südlichen Ionien. III. Kadıkalesi (Anaia) und Kuşadası (Scalanova). In: Istanbuler Mitteilungen. Band 11, 1961, S. 65–84. Ugo Fantasia: Samo e Anaia. In: Serta historica antiqua. Bretschneider, Rom 1986, S. 113–143. Mogens Herman Hansen, Thomas Heine Nielsen (Hrsg.): An inventory of archaic and classical poleis. Oxford University Press, Oxford 2004, S. 1063–1064 Nr. 838 (Digitalisat). Vera Bulgurlu / Lale Doğer / Dilek Maktal Canko / Emine Tok (eds.): Kadıkalesi / Anaia'ya Adanmış Bir Ömür : Zeynep Mercangöz'e Armağan, Istanbul 2026. ISBN 978-605-396-680-7 Weblinks Antike Quellen zu Anaia bei ToposText Anaia bei vici.org Anmerkungen
Annaea

Annaea or Annaia (Ancient Greek: Ἄνναια) or Anaea or Anaia (Ἀναία), was a town of ancient Ionia. Stephanus of Byzantium placed it in Caria, opposite Samos. Pausanias also puts it on the mainland across from Samos and says it was fortified by the people of that island after being displaced by Androklos of Ephesos. After ten years of mustering forces at Anaia, they were able to launch a force back across and reclaim Samos. Ephorus says that it was named after Anaea, an Amazon who was buried there. If Anaea was opposite Samos, it was in Ionia (or, well into Roman times, Lydia), which did not extend south of the Maeander River. Thucydides suggests it was on or near the coast, and in or near the valley of the Maeander, and that it was a naval station, close enough Samos to annoy the Samians. Some Samian exiles lived there during the Peloponnesian War. It later became a bishopric, now a titular see (see Anaea (Asia)). Its site is located near Kadı Kalesi, Aydın Province, Turkey. References This article incorporates text from a publication now in the public domain: Smith, William, ed. (1854–1857). "Annaea". Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.
Anea (ciudad)

Anea (griego antiguo, Ἄναια, Ἀναία) fue una antigua ciudad griega de Jonia. Según menciona Pausanias, los de Éfeso, comandados por Androclo, obtuvieron una victoria frente a Samos y expulsaron a los habitantes de la isla, que se dirigieron, en parte a fundar Samotracia y en parte a Anea, que fortificaron. Diez años después, los de Anea volvieron a atacar Samos, expulsaron de ella a los efesios y recuperaron la isla.​ Estrabón, por su parte, localiza Anea cerca del Panionio y dice que Anea pertenecía antes a los efesios y en su época pertenecía a los samios, que la habían cambiado a los efesios por la ciudad de Maratesio. Se desconoce la fecha en que se produjo este intercambio de ciudades.​ En la guerra del Peloponeso, Anea estaba habitada por samios que habían sido desterrados de su isla tras una rebelión en 439 a. C. y que apoyaban a los espartanos en la guerra.​​ El ejército del ateniense Lisicres fue atacado por carios y aneitas, mientras recaudaba fondos y atravesaba, desde Miunte, la llanura del río Meandro. Lisicres y parte del ejército resultaron muertos en el ataque.​ Por otra parte, una embajada de Anea se dirigió en 428 a. C. a Éfeso para interceder por los prisioneros que tenía en su poder el espartano Álcidas, le hicieron ver que muchos de esos prisioneros habían sido forzados a ser aliados de los atenienses y que tratándoles mal no conseguiría que sus enemigos pasaran a ser aliados suyos. Álcidas atendió las peticiones de los embajadores de Anea y liberó muchos prisioneros.​ En el año 411 a. C., los espartanos contaron entre su flota con una nave aneita.​ El Periplo de Pseudo-Escílax cita también Anea como perteneciente al territorio de Samos.​ Referencias