NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de San Vicente de Paúl (Túnez)

La catedral de San Vicente de Paúl (en francés Cathédrale Saint-Vincent-de-Paul) es una catedral católica en Túnez, sede del arzobispo de la arquidiócesis de Túnez bajo la advocación de san Vicente de Paúl. Su nombre hace honor a un sacerdote francés que fundó la Congregación de la Misión y la Compañía de las Hijas de la Caridad, siervas de los pobres enfermos, esta última junto a santa Luisa de Marillac. Tiene relación con Túnez porque San Vicente mandó misiones a este país. Se encuentra en la Plaza de la Independencia (Place de l'Indépendence), en Ville Nouvelle, en el cruce de la Av. Habib Bourguiba y Av. de France, frente a la Embajada de Francia. Fue construida con una mezcla de estilos arquitectónicos, incluyendo neoárabe, neogótico y neobizantino. La construcción comenzó en 1893 y la iglesia fue inaugurada en la Navidad de 1897, aunque con una de sus torres de madera a causa de la escasez de fondos. Referencias Véase también Catedral de San Luis de Cartago (Cathédrale Saint-Louis de Carthage). Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de San Vicente de Paúl.
Cattedrale di San Vincenzo de' Paoli

La cattedrale di San Vincenzo de' Paoli (in francese: Cathédrale Saint-Vincent-de-Paul) è la cattedrale cattolica di Tunisi, chiesa madre della medesima arcidiocesi, che comprende l'intero territorio della Tunisia. È intitolata a san Vincent de Paul, presbitero, venduto come schiavo a Tunisi. Il tempio si affaccia sulla piazza Indipendenza, tra l'avenue Habib Bourguiba e l'avenue de France, di fronte al palazzo dell'ambasciata di Francia. Storia Una prima chiesa venne edificata sul sito nel 1881; la prima pietra venne posta dal cardinale Lavigerie il 7 novembre. Questa prima cattedrale cadde presto in rovina, perché costruita troppo rapidamente e senza tenere conto delle condizioni del terreno. L'edificazione dell'attuale edificio iniziò nel 1893. La cattedrale, in stile romanico - bizantino, non ancora completata (con i campanili provvisori in legno), venne inaugurata nel Natale del 1897 Un modus vivendi, concordato tra la Repubblica tunisina e la Santa Sede nel 1964, fece della cattedrale, insieme ad alcuni altri luoghi di culto, una proprietà della Chiesa cattolica. L'accordo è tuttora in vigore. Voci correlate Chiesa cattolica in Tunisia Cattedrali in Tunisia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Saint-Vincent-de-Paul Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di San Vincenzo de' Paoli, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di San Vincenzo de' Paoli, su Structurae.
Kathedraal van Sint-Vincent-de-Paul

De Kathedraal van Sint-Vincent-de-Paul (Arabisch: اتدرائية القديس فنسون دو بول بتونس) is een rooms-katholieke kerk in de Tunesische hoofdstad Tunis. De kathedraal is gewijd is aan Sint-Vincentius a Paulo. De 19e-eeuwse kathedraal is de zetel van het aartsbisdom Tunis en bevindt zich op het Onafhankelijkheidsplein tussen Avenue Habib Bourguiba en Avenue de France, tegenover het standbeeld van Ibn Khaldun en de Franse ambassade. De kerk wordt sinds 2013 geleid door aartsbisschop Ilario Antoniazzi. De kathedraal vervangt een in 1881 gebouwde kerk die fungeerde als pro-kathedraal. Vanwege een zwakke fundering verslechterde de staat van die kerk snel. Daarom werd in 1893 nabij die kerk begonnen met de bouw van een nieuwe kerk. De kathedraal werd geopend met kerstmis 1897. De neoromaanse architectuur van het gebouw bevat oosterse, neogotische en neobyzantijnse elementen. Aanvankelijk had het gebouw vanwege geldgebrek houten klokkentorens. Tijdens zijn bezoek aan Tunesië in 1996 bezocht paus Johannes Paulus II de kathedraal.
Katedra św. Wincentego à Paulo w Tunisie

Katedra św. Wincentego à Paulo w Tunisie (franc.: Cathédrale Saint-Vincent-de-Paul de Tunis, arab.: كاتدرائية تونس) – katolicka katedra w Tunisie. Patronem jej jest św. Wincenty a Paulo, który w Tunisie był wykupiony z niewoli arabskiej. W miejscu obecnej katedry znajdowała się najstarsza w Tunisie od czasów rzymskich kaplica, zbudowana przez misjonarzy św. Wincentego a Paulo w 1650 ku czci zmarłego tu błogosławionego Antoniego Neyrota. Budowa pierwszego kościoła rozpoczęła się 7 listopada 1881 z inicjatywy miejscowego katolickiego biskupa Charlesa Lavigerie. Z powodu niestabilności gruntu świątynia wkrótce zawaliła się. Budowa nowego kościoła w stylu neobizantyńskim z elementami neoromańskimi rozpoczęła się w 1893. Świątynia była konsekrowana w Boże Narodzenie 1897. Po uzyskaniu niepodległości Tunezji liczba katolików w kraju zaczęła gwałtownie spadać. Wiele kościołów katolickich zostało znacjonalizowanych, jednak katedra pozostała własnością Kościoła na mocy porozumienia między Watykanem a rządem Tunezji z 1964. W 1998 katedrę odwiedził św. Jan Paweł II. Przypisy
Собор Святого Викентия де Поля (Тунис)

Собор святого Викентия де Поля (араб. ‎ كاتدرائية تونس, фр. Cathédrale Saint-Vincent-de-Paul de Tunis) — католическая церковь, находящаяся в городе Тунис, Тунис. Храм является кафедральным собором архиепархии Туниса и назван в честь святого Викентия де Поля, который, будучи католическим священником, был выкуплен в Тунисе из арабского рабства. Храм располагается на площади Независимости напротив французского посольства. История Строительство первой церкви началось в 1881 году по инициативе местного католического епископа Шарля Лавижери. 7 ноября 1881 года был освящён краеугольный камень. При строительстве этого храма не были учтены грунтовые воды, поэтому храм вскоре разрушился. Строительство нового храма в романо-византийском стиле началось в 1893 году. Храм был открыт на Рождество 1897 года. После обретения независимости Туниса число католиков в стране стало сокращаться. Многие католические храмы были национализированы. В 1964 году между Ватиканом и правительством Туниса было заключено соглашение о сохранении в собственности Католической церкви некоторых католических церквей в Тунисе, в число которых вошёл и собор святого Викентия де Поля. Источники O’Donnell, Joseph Dean (1979). Lavigerie in Tunisia : the interplay of imperialist and missionary. Athens: University of Georgia Press. ISBN 978-0-8203-0456-4.
Кафедральний собор святого Вінсента (Туніс)

Туніський кафедральний собор святого Вінсента — римо-католицький кафедральний собор у місті Туніс (Туніс). Собор названий на честь Святого Вінсента де Пола (Vincent de Paul, *1581-†1660), священика, який був проданий берберами у рабство в Тунісі, а після звільнення через декілька років, багато зробив для католицької церкви а галузі просвітництва. Канонізований Папою Римським Бенедиктом XIII у 1737 році. Собор побудований у 1882 році з застосуванням суміші архітектурних стилів —мавританського, готичного та візантійського. Розташований собор у центрі міста Туніс на площі Незалежності. Галерея Посилання Інтернет-сторінка Туніської діоцезії (римо-католицької єпархії)
Limes Tripolitanus

Le Limes Tripolitanus est un élément des systèmes défensifs de l'Afrique romaine sous l'Empire romain, situé entre le sud de l'actuelle Tunisie et le nord-ouest de l'actuelle Libye, en protection de la Tripolitaine. Histoire Le premier fort du limes est construit à Thiges (Borj Gourbata, région de Gafsa, en Byzacène) en 75, afin de se protéger des attaques des populations nomades. Le limes s'étend sous les règnes d'Hadrien et de Septime Sévère. Libye La Libye en conserve des vestiges importants, ainsi les forts de Bu Njem (anciennement Gholaia) et Gheriat el-Garbia, le village frontalier de Ghirza et environ 2 000 fermes fortifiées dénommées aussi centenaria. Tunisie La Tunisie a plusieurs sites attachés au Limes Tripolitanus. En 2012, certains de ces sites sont présentés à l'Unesco afin de les enregistrer en tant que patrimoine mondial. Références Voir aussi Bibliographie (en) Graeme Barker, Farming the desert : The UNESCO Libyan Valleys Archaeological Survey, Paris, Unesco, 1996 (ISBN 92-3-103214-3 et 92-3-103273-9). Jehan Desanges, Noël Duval et Claude Lepelley (dir.), Carte des routes et des cités de l'est de l'Africa à la fin de l'Antiquité : nouvelle édition de la carte des voies romaines de l'Afrique du Nord conçue en 1949, d'après les tracés de Pierre Salama, Turnhout, Brepols, 2010 (ISBN 978-2503513201) (avec un tracé revu par Ginette Di Vita-Évrard, Pol Trousset, Ahmed M'Charek et Abdellatif Mrabet ; Bibliothèque de l'Antiquité tardive, 17). (en) Jona Lendering, « Sherds from the Desert: The Bu Njem Ostraca », Ancient Warfare, nos 1/2,‎ 2007. (de) Margot Klee, Grenzen des Imperiums : Leben am römischen Limes, Stuttgart, Konrad Theiss Verlag, 2006 (ISBN 3-8062-2015-8). (en) David J. Mattingly, Tripolitania, New York, Taylor & Francis, 2005 (ISBN 0-203-48101-1). (de) Erwin Ruprechtsberger, Die römische Limeszone in Tripolitanien und der Kyrenaika Tunesien-Libyen, Stuttgart, Zweigmuseum des Württembergischen Landesmuseums, 1993. Pol Trousset, « Pénétration romaine et organisation de la zone frontière dans le prédésert tunisien », dans Mustapha Khanoussi, Paola Ruggeri et Cinzia Vismara, L'Africa romana, ai confini dell'Impero: contatti, scambi conflitti. Atti del XV convegno di studio, Tozeur, 11-15 décembre 2002, vol. I, Rome, Carocci, 2004 (lire en ligne), p. 59-88. Pol Trousset, Recherches sur le Limes tripolitanus : du Chott el-Djerid à la frontière tuniso-libyenne, Paris, Centre national de la recherche scientifique, 1974 (ISBN 2-222-01589-8). Voir aussi Afrique romaine Système défensif de l'Empire romain Systèmes défensifs de l'Afrique romaine Limes de Germanie Limes Mauretaniae Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail de la Libye Portail de la Tunisie
Limes Tripolitanus

Limes Tripolitanus je naziv za sustav utvrda Rimskog Carstva na njegovoj južnoj granici na područjima današnjeg Tunisa i sjeverozapadne Libije. Naziv je dobio prije svega zato što mu je glavna svrha bila zaštita tripolitanskih gradova Leptis Magna, Sabratha i Oea. Rimljani su izgradnju Limesa otpočeli u 1. stoljeću nastojeći suzbiti prijetnju nomadskih Garamanta iz područja današnjeg Fezzana, a čiji je posljednji pohod na obalu zabilježen godine 69. Rimljani Garamante nisu nastojali pokoriti vojnom silom, nego ih "zavesti" blagodatima svoje civilizacije i mirne trgovine. Ta je politika uglavnom davala plodove, ali su se utvrđenja ipak nastavila graditi, pogotovo za cara Hadrijana. Limes je svoj vrhunac dobio nakon što je između 197. i 201. pod vladavinom Septimija Severa Legio III Augusta pod Kvintom Anicijem Faustom prodrla duboko na jug i uspostavila nova utvrđenja u pustinjskim oazama. Sustav se održao do cara Dioklecijana, koji je obranu granice povjerio Limitaneiima, ili vojnicima-seljacima. Poslije su ga preuzeli bizantski vladari, a dijelom se održao i nakon arapskog osvajanja. Izvori Povezani članci limes Limes Arabicus Garamantes Limitanei Vanjske poveznice Detailed map showing the "Limes Tripolitanus" in border Tunisia-Libya Livius.org: Limes Tripolitanus Arhivirana inačica izvorne stranice od 7. veljače 2007. (Wayback Machine) Livius.org: Libya - Includes section with photos of the Limes Tripolitanus "Centenaria" at Suq al-Awty
Limes Tripolitanus

Limes Tripolitanus was de Romeinse rijksgrens in het noordwesten van het huidige Libië. Voor de Romeinen was Tripolitana, het driestedengebied, een moeilijk te verdedigen gebied, omdat het achterland, waar de soms agressieve Garamanten woonden, uit (half)woestijn bestond. Het plaatsen van forten in het droge gebied was geen optie, omdat het land te onvruchtbaar was om de garnizoenen te voeden. In het jaar 202 gelastte de Romeinse keizer Septimius Severus toch de bouw van drie forten, gelegen bij het huidige Ghadames, Gheriat el-Garbia en Bu Njem. Tegelijk liet hij de wadis tot ontginning brengen door er dammen en sluizen in te bouwen. In totaal werden in de 3e eeuw tweeduizend boerderijen gesticht. Nadat het ecosysteem op deze wijze was aangepast aan de militaire behoeften, waren de drie steden Sabratha, Oea (Tripoli) en Lepcis Magna voldoende beveiligd. Tot de nieuw gestichte burgerlijke nederzettingen behoort Ghirza. De Romeinse strijdmacht van de Limes Tripolitanus bestond uit het Derde legioen Augusta en auxilia. Toen deze in 238 werd ontbonden, namen de boeren het heft in eigen handen door de bouw van versterkte boerderijen (centenaria), waarvan er ongeveer 2000 zijn gelokaliseerd (zoals Gheriat esh-Shergia en Qasr Banat). De zo ontstane economie, die op zorgvuldig waterbeheer was gebaseerd, overleefde de bezetting van het gebied door de Vandalen in 445, de Byzantijnse periode (vanaf 530) en de overgang naar de Islam. Sommige centenaria, zoals Suq al-Awty, bereikten pas nu hun grootste omvang. De Siciliaanse geleerde Al-Idrisi (1100-1165/1166) dateert de ondergang van de limescultuur in de 11e eeuw. Literatuur Graeme Barker e.a., Farming the Desert. The UNESCO Libyan Valleys Archaeological Survey (1996) Ab Langereis, "Romeinse forten in de woestijn", in: De Pers van 14 november 2007 Jona Lendering, "Waakzaamheid en watermanagement: de Limes Tripolitanus", in: Hermeneus 80/1 (2008) 7-12 Erwin Ruprechtsberger, Die römische Limeszone in Tripolitanien und der Kyrenaika, Tunesien - Libyen (1993 Aalen; Limes Museum) Externe link Limes Tripolitanus
Ариана (област)

Ариана (на арабски: ولاية أريانة) е една от 24-те области (вилаети) на Тунис. Разположена е в северната част на страната и има излаз на Средиземно море. Площта на област Ариана е 482 км², а населението е около 576 088 души (2014 г.). Столица на областта е град Ариана.
Governació d'Ariana

La governació o wilaya d'Ariana (àrab: ولاية أريانة, wilāyat Ariyāna) és una divisió administrativa de primer nivell situada al nord-est de Tunísia. La seva població era de 447.000 habitants l'any 2006 i d'uns 473.000 l'any 2008. Té una superfície de 482 km² i la seva capital és Ariana. Està limitada per la governació de Tunis i la governació de Bizerta, i per la mar Mediterrània. Economia La indústria al territori disposa de les zones de l'aeroport d'Ariana, Sidi Thabet, Kalaat El Andalous, Choutrana-N'khilet i Mnihla o M'nihla; hi ha una zona industrial planejada a El Bokri. L'agricultura disposa de 23.380 hectàrees de superfície útil, dedicada als cereals, farratges, fruites i altres. Organització administrativa Fou creada el 1986 per segregació de la governació de Tunis. El governador és designat pel president de la República. El seu codi geogràfic és 12 (ISO 3166-2:TN-12). Delegacions Està dividida en set delegacions o mutamadiyyes i 48 sectors o imades: Ariana Ville (12 51) La nouvelle Ariana (12 51 51) Ariana Supérieur (12 51 52) Ariana Ville (12 51 53) El Menzah V (12 51 54) El Menzah VI (12 51 55) Etâamir (12 51 56) El Yasmina (12 51 57) Ennasr 1 (12 51 58) Ennasr 2 (12 51 59) Soukra (12 52) Soukra (12 52 51) Dar Fadhal (12 52 52) El Bessatine (12 52 53) Chotrana (12 52 54) Borj El Ouzir (12 52 55) Ennasim (12 52 56) Ettaamir (12 52 57) Raoued (12 53) Jaafer (12 53 51) Enkhilet (12 53 52) El Medina El Fadhila (12 53 53) El Ghazala (12 53 54) Raoued (12 53 55) Bourj Ettouil (12 53 56) Sidi Amor Bout Khtioua (12 53 57) Kalaât El Andalous (12 54) Kalaat El Andalous Est (12 54 51) Kalaat El Andalous Ouest (12 54 52) Pont de Bizerte (12 54 53) Bou Hanach (12 54 54) El Hessiane (12 54 55) Ennahli (12 54 56) Sidi Thabet (12 55) Sidi Thabet (12 55 51) Bejaoua (12 55 52) Mongi Slim (12 55 53) Cebalet Ben Ammar (12 55 54) Chorfech (12 55 55) Cité Ettadhamen (12 56) Cité Ettadhamen (12 56 51) Ibn khaldoun (12 56 52) 9 Avril (12 56 53) 18 Janvier (12 56 54) 20 mars (12 56 55) Mongi Slim (12 56 56) 7 Novembre (12 56 57) Abulkassem Ech-Chebbi (12 56 58) Khaireddine Pacha (12 56 59) El Mnihla (12 57) El Mnihla (12 57 51) Errafaha (12 57 52) En-Nasr (12 57 53) El-Bassatine (12 57 54) 15 octobre (12 57 55) Municipalitats Està dividida en set municipalitats o baladiyyes i vuit circumscripcions o dàires: Ariana (12 11) Ariana Medina (12 11 11) Manazeh (12 11 12) Ariana Supérieur (12 11 13) Riadh Ennasr (12 11 14) Soukra (12 12) Raoued (12 13) Raoued Cité Elgazala Kalaat El Andalos (12 14) Sidi Thabet (12 15) Ettadhamen (12 16) El Mnihla (12 17) Referències
Gouvernement Ariana

Das Gouvernement Ariana (arabisch ولاية أريانة, DMG wilāyat Ariyāna) ist eines der 24 Gouvernements Tunesiens. Es befindet sich im Norden des Landes und umfasst eine Fläche von 482 km² (0,3 % des Staatsterritoriums). Die Bevölkerungszahl beträgt 668.552 (Zensus 2024). Hauptstadt ist das gleichnamige Ariana. Das Gouvernement wurde im März 1983 gegründet. Städte des Gouvernements: Aryanah Ettadhamoun Kalâat el-Andalous Raoued Sidi Thabet La Soukra Weblinks Einzelnachweise
Ariana Governorate

Ariana Governorate (ولاية أريانة Wilāyat Aryānah pronounced [ærˈjæːnæ] ; Gouvernorat de l'Ariana) is one of the 24 governorates of Tunisia. Located in northern Tunisia, it has an approximately triangular shape, with one side bordering the Gulf of Tunis. It covers an area of 482 km2 (186 sq mi) and has a population of 668,552 (2024 census). Its capital is Ariana. Geography Ariana Governorate is located in northern Tunisia and has an approximately triangular shape, with its eastern side bordering part of the Gulf of Tunis (an inlet of the Mediterranean Sea). It shares borders with Tunis to the south, Bizerte to the north, and Manouba to the west. The average annual temperature is 18.7 °C, and the region receives about 450 mm of rainfall per year. Administrative divisions Administratively, the governorate is divided into seven delegations (mutamadiyat), seven municipalities, four rural councils, and approximately 42 sectors (imadas). The delegations and their populations from the 2014 and 2024 censuses are listed below: Note: The 2024 figures are from the official RGPH 2024 census (conducted 6 November 2024). Some delegations experienced slight declines (e.g., Ariana Medina and Ettadhamen), possibly due to boundary adjustments or migration patterns, while others, such as Raoued and La Soukra, saw significant growth from suburban expansion. The total population sums to 668,552 for the governorate. Politics Governors The governor of Ariana Governorate is appointed by the President of Tunisia. The following table lists all governors since the creation of the governorate in 1983, in reverse chronological order (most recent first): References
Gobernación de Ariana

La gobernación de Ariana (en árabe: ولاية أريانة) es una de las veinticuatro gobernaciones de Túnez. Está situada en el norte del país, bordeando el mar Mediterráneo. Tiene una población de 576.088 habitantes, según el censo de 2014. La capital de la gobernatura es la ciudad de Ariana (102.991 habitantes). Delegaciones con población en abril de 2014
Arjána kormányzóság

Az Arjána kormányzóság arabul: ولاية أريانة egyike az 1983 márciusában létrehozott kormányzóságoknak Tunéziában. Földrajz Tunézia északi részén található. Az évi középhőmérséklet 18,7 °C és a csapadék évi 450 mm. Városok Arjána Ettadhamen-Mnihla Kalâat el-Andalous Raoued Sidi Thabet La Soukra Gazdaság Források A kormányzóság adatai (fr) Tunéziai statisztikai hivatal
Governatorato di Ariana

Il governatorato di Ariana (in arabo ولاية أريانة‎?) è uno dei 24 governatorati della Tunisia. Venne istituito nel 1983 e si trova nella parte settentrionale del paese, nei pressi della capitale Tunisi. Prende il nome dal suo capoluogo Ariana. Municipalità Il governatorato comprende 5 municipalità: Ariana Ettadhamen-Mnihla Kalâat El Andalous Raoued Sidi Thabet La Soukra Geografia antropica Suddivisioni amministrative Il governatorato è diviso in 7 delegazioni, a loro volta suddivise in 48 settori. Ariana Ettadhamen Kalaât El Andalous La Soukra Mnihla Raoued Sidi Thabet Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su governatorato di Ariana Collegamenti esterni Ariana (governatorato), su sapere.it, De Agostini.
Ariana (província)

A província de Ariana (em árabe: ولاية أريانة; em francês: gouvernorat de l'Ariana) é uma província da Tunísia, com capital em Ariana. Ocupa uma área de 482 km² no norte do país, junto a Tunes, e em 2004 tinha 383 458 habitantes (densidade: 795,6 hab./km²). Estimava-se que em 2013 tivesse 540 400 habitantes. Delegações Ariana está subdividida em seis delegações: Referências
Арьяна (вилайет)

Арьяна (араб. ولاية أريانة‎) — вилайет на севере Туниса. Административный центр — город Арьяна. Площадь — 498 км², население — 459 200 человек (2007 год). География На северо-западе граничит с вилайетом Бизерта, на юго-западе с вилайетом Мануба, на юге с вилайетом Тунис. На востоке омывается водами Средиземного моря (Тунисский залив). На территории вилайета находится международный аэропорт. Административное деление Вилайет делится на 7 округов: Арьяна (Aryanah) Эттадхамен-Мнилья (Ettadhamen-Mnihla) Калъат-эль-Андалус (Kalâat el-Andalous) Рауед (Raoued) Сиди-Табит (Sidi Thabet) Ла-Сукра (La Soukra) Мнилья (Mnihla) Примечания
Ariana (guvernement)

Ariana (arabiska أريانة, Al Aryānah) är ett guvernement i norra Tunisien, med kust mot Tunisbukten i Medelhavet i öster. Det är beläget strax norr om landets huvudstad, Tunis, och omfattar denna stads norra förortsområden. Guvernementet har 459 200 invånare (2007) på en yta av 498 km². Den administrativa huvudorten är staden Ariana. Administrativ indelning Distrikt Guvernementet är indelat i sju distrikt: L'Ariana Ville, Cité Ettadhamen, El Mnihla, Kalaât El Andalous, Raoued, Sidi Thabet, Soukra Dessa är i sin tur indelade mindre enheter som kallas sektorer. Kommuner Guvernementet har sex kommuner: Ariana, Ettadhamen Mnihla, Kalaât El Andalous, Raoued, Sidi Thabet, Soukra Historik Mars 1983: Guvernementet Ariana bildas, från att tidigare varit en del av guvernementet Tunis. 1 juli 2000: Ariana delas upp i guvernementen Ariana och Manouba. Källor
Ар'яна (вілаєт)

Ар'яна (араб. ولاية أريانة) — вілаєт Тунісу. Адміністративний центр — м. Ар'яна. Площа — 482 км². Населення — 459 200 осіб (2007). Географічне положення Розташований у північній частині країни. На північному заході межує з вілаєтом Бізерта, на південному заході — з вілаєтом Мануба, на півдні — з вілаєтом Туніс. На сході омивається водами Середземного моря (Туніська затока). Населені пункти Ар'яна Еттадамен-Мніхла Калят-ель-Андалус Рауед Сіді-Сабет Сукра
Chergui

L'illa de Chergui (àrab: جزيرة شرقي, jazīrat Xarqī) és l'illa principal del grup de les illes dels Quèrquens (Qerqenna), a Tunísia, a la governació de Sfax. Té uns deu nuclis habitats però el lloc principal és el complex turístic de Sidi Fredj unit amb Aouled Bou Ali. El port d'Ouled Yaneg està unit per carretera amb l'illa de Gharbi, situada al sud-est i separada per un pas de mar. Altres ciutats són Chergui, En Najet, Al Ataïa (petit port amb un far), El Abasia, Remla, Kellabine i Ouled Kasem. A la seva rodalia hi ha les illes de Safnou, Roumédia i Ghermedi. L'illa té una forma aproximadament triangular amb una base de 20 km, entre el pont d'al-Kantara i el poble d'El Attaya, i una longitud de 8 km. La seva superfície és d'aproximadament 110 km²; s'associa amb cinc illots deshabitats, el principal dels quals s'anomena Gremdi. Referències
Isla oriental de las Querquenes

Chergui​​ (en árabe: جزيرة شرقي) es la mayor de las islas Querquenes en la costa norte del país africano de Túnez.​ El nombre significa "Oriental" en lengua árabe. La ciudad principal es Remla. La isla tiene una superficie de 110 km². Se llama así en contraste con la segunda isla más grande del grupo, Garbi, que significa "occidental" en árabe. Véase también Anexo:Islas del Mediterráneo Geografía de África Referencias Enlaces externos Mapa de la Isla en Wikimapia