NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Большая мечеть Монастира

Большая мечеть Монастира (араб. الجامع الكبير بالمنستير‎) — мечеть в городе Монастир в Тунисе, построенная во времена правления династии Аглабидов в IX веке. История и архитектура Большая мечеть с юго-западной стороны примыкает к рибату Монастира — грозному оборонительному сооружению с маяком, построенному в 796 году. За время своего существования мечеть неоднократно перестраивалась. В XI веке молитвенный зал был увеличен: в его юго-восточной части построили три нефа. Четырёхгранный минарет, которого не было первоначально, был пристроен к мечети в период династии Хафсидов, тогда же снова был расширен зал для молитвы — два новых нефа появились в его северо-западной части. Своего нынешнего облика молельный зал достиг в XVIII веке, когда была построена галерея. Нынешний михраб мечети, украшенный в традиционном для династии Зиридов стиле, был сооружён во времена их правления. Он представляет собой полуцилиндрическую нишу в стене, покрытую рифлёным полукуполом, с аркой в форме заострённой подковы, лежащей на колоннах. В оформлении использованы геометрические и растительные мотивы, схожие с использованными в Великой мечети Кайруана (или же мечети Укба), где подобные появились впервые, или Большой мечети Махдии. Подобный стиль впоследствии распространился и в фатимидском Каире. Колонны, которые использовались при постройке мечети, были вывезены из римского города Руспина, расположенного невдалеке от Монастира. См. также Большая мечеть Махдии Мечеть Укба Примечания
Велика мечеть Монастіра

Велика мечеть Монастіра (араб. الجامع الكبير بالمنستير) — мечеть у місті Монастір у Тунісі, побудована за часів правління династії Аглабідів у IX столітті. Історія та архітектура З південно-західного боку примикає до рибату Монастира — грізної оборонної споруди з маяком, збудованої в 796. За час свого існування мечеть неодноразово перебудовувалась. У XI столітті молитовний зал збільшено: у його південно-східній частині збудували три нефи. Чотирьохгранний мінарет, якого не було спочатку, прибудований до мечеті в період династії Хафсидів, тоді ж знову розширено залу для молитви — дві нові нави з'явилися в його північно-західній частині. Свого нинішнього вигляду молитовний зал досяг у XVIII столітті, коли збудовано галерею. Нинішній міхраб мечеті, прикрашений у традиційному для династії Зіридів стилі, споруджений за часів їхнього правління та являє собою напівциліндричну нішу в стіні, покриту рифленим напівкуполом, з аркою у формі загостреної підкови, що лежить на колонах. В оформленні використані геометричні та рослинні мотиви, схожі з використаними у Великій мечеті Кайруана (або мечеті Укба), де подібні з'явилися вперше, або Великої мечеті Махдії. Подібний стиль згодом поширився і у фатимідському Каїрі. Колони, які використовувалися при будівництві мечеті, вивезені з римського міста Руспіна, розташованого неподалік Монастира. Див. також Велика мечеть Махдії Мечеть Укба Примітки
Голяма синагога (Тунис)

Голямата синагога на Тунис (كنيس تونس) е основната синагога в Тунис. На фасадата на Голямата синагога на Тунис е изобразена тетраграмата YHWH в звездата на Давид. Намира се в центъра на град Тунис, в района на Лафайет, в близост до метростанция „Република“ в градина на мястото на старите еврейски гробища. Първият проект за изграждане на синагогата е от 1909 г. и е предвиждал тя да бъде издържана в романо-византийски стил, но поради финансови причини не е бил реализиран. След конкурс през 1911 г. е приет проектът на младия архитект Виктор Валенси, съчетаващ източните форми и структури и материали като бетон. Работата по архитектурния проект на Валенси започва през юни 1933 г., а синагогата е отворена през декември 1938 г. По време на нашествието в Тунис на силите на Оста от ноември 1942 г. до март 1943 г. в сградата са държани под арест от германски войници еврейските лидери на местната общност. През 1967 г. по време на Шестдневната война синагогата е превзета от бунтовници. Реставрирана е през 1996 г., а през 2007 г. след намеса на президента Зин ел-Абидин Бен Али е поставена под полицейска охрана и само в редки случаи е отваряна за посетители, като честванията на местната еврейска общност в нея са редки.
Grand Synagogue of Tunis

The Grand Synagogue of Tunis (French: Grand synagogue de Tunis), also called the Great Synagogue of Tunis or the Temple of Osiris, is a Jewish congregation and synagogue, located on Avenue de la Liberté, in Tunis, Tunisia. History The idea for a synagogue was originally requested by the 19th-century Italian Jewish statesman Giacomo Di Castelnuovo, and finally established in 1937 by French architect Victor Valensi, who chose to design it in the Art Deco style. The synagogue was shut down by Nazi Germany during the German occupation of Tunisia, but resumed operations after the country was liberated by Allied forces. Post World War II In 1967, anti-Jewish rioters motivated by the then-ongoing Six-Day War trashed and looted the synagogue, burning it to the ground and destroying the sacred Torah scrolls, resulting in the abandonment of the building. In the 1990s Zine El Abidine Ben Ali funded the building's restoration. In 2011 Islamic extremist rioters attacked the synagogue and damaged it, chanting Khaybar, Khaybar during the riot. Tariq Ahmad, Baron Ahmad of Wimbledon, visited the Grand Synagogue during a two-day visit to Tunisia in early June 2022. On 24 June 2022, a person ran towards the synagogue and stabbed two officers, lightly injuring them. Authorities identified the stabbing as a terrorist attack and said its perpetrator had previously been arrested on terrorism and violence-related charges. Gallery See also History of the Jews in Tunisia List of synagogues in Tunisia References External links Media related to Great Synagogue of Tunis at Wikimedia Commons
Gran sinagoga de Túnez

La Gran Sinagoga de Túnez (en árabe: كنيس تونس‎) es la principal sinagoga de Túnez, la capital tunecina. Se encuentra en el número 36 de l'avenue de la Liberté, en el centro de Túnez, en el barrio de Lafayette, no lejos de la estación de metro de la «République» y del jardín Habib-Thameur ,en el emplazamiento del antiguo cementerio israelí. Historia Primeros proyectos El barón Giacomo Di Castelnuovo tomó la iniciativa de su construcción para reemplazar la sinagoga en el barrio judío de Hara. Este médico, explorador y diplomático de la comunidad de los judíos de Livorno quiso construir un templo común a los Granas y a los Twânsa, las dos ramas del judaísmo tunecino.​​ En la década de 1870, pidió a Sadok Bey un terreno que le fue ofrecido en 1883.​ Sin embargo, el presente sitio es el resultado de una donación de Daniel Iffla Osiris; este último deseaba, en efecto, que su arquitecto construyera un edificio en un terreno cedido por la comunidad, que debía ocuparse de los procedimientos y autorizaciones administrativas.​ A su muerte en 1907, Osiris legó su fortuna al Instituto Pasteur, obligado por su voluntad a adquirir el terreno ofrecido en la plaza Garibaldi, que resultó ser insalubre.​ Cuando se vendió, fue reemplazado por un terreno en el número 100 de la Avenida de París, ahora Avenida de la Libertad. Proyecto Valensi El 31 de marzo de 1909 se presentó un primer proyecto de estilo romano-bizantino, pero el alto coste y la falta de entusiasmo condenaron este proyecto; fue rápidamente reemplazado por una nueva versión después de un concurso en 1911: el jurado seleccionó unánimemente el diseño de un joven arquitecto, Victor Valensi, que combinaba formas orientales con estructuras y materiales como el hormigón.​ Se comenzó a construir en junio de 1933 y se inauguró el 23 de diciembre de 1937. Durante la ocupación de Túnez por las fuerzas del Eje, de noviembre de 1942 a marzo de 1943, el edificio fue ocupado por soldados alemanes que habían venido a detener a los líderes de la comunidad.​ En 1967, en el contexto de la Guerra de los Seis Días, fue saqueada por los alborotadores.​ Restaurado en 1996 y nuevamente en 2007, tras la intervención del Presidente Zine el-Abidine Ben Ali, está custodiado por la policía municipal y a veces está abierto a los visitantes,​ aunque las celebraciones son poco frecuentes.​ Homenajes En 1971, la Israel Postal Company emitió un sello con la efigie de la sinagoga pero, debido al tetragrama YHWH en el frontón del edificio, el rabinato obtuvo su retirada condenando su uso secular.​ La construcción de una réplica de la sinagoga también fue considerada en Netanya, Israel.​ Referencias Enlaces externos
Grande synagogue de Tunis

La Grande synagogue de Tunis (arabe : كنيس تونس) est la principale synagogue de Tunis, la capitale tunisienne. Elle est située au numéro 36 de l'avenue de la Liberté au centre de Tunis, dans le quartier de Lafayette, non loin de la station de métro « République » et du jardin Habib-Thameur aménagé sur le site de l'ancien cimetière israélite. Histoire Premiers projets L'initiative de sa construction, destinée à remplacer la synagogue du quartier juif de la Hara, revient au baron Giacomo Di Castelnuovo. Ce médecin, explorateur et diplomate issu de la communauté des Granas souhaitait construire un temple commun aux Granas et aux Twânsa, les deux branches du judaïsme tunisien. Dans les années 1870, il réclame à Sadok Bey un terrain qui est offert en 1883. Cependant, l'emplacement actuel est le résultat d'une donation de Daniel Iffla Osiris ; ce dernier souhaite en effet faire construire un édifice par son architecte sur un terrain fourni par la communauté, qui doit prendre en charge les procédures et autorisations administratives. À sa mort en 1907, Osiris lègue sa fortune à l'Institut Pasteur, contraint par son testament d'acquérir le terrain offert sur la place Garibaldi qui se révèle toutefois insalubre. Revendu, il est remplacé par un terrain au numéro 100 de l'avenue de Paris, l'actuelle avenue de la Liberté. Projet Valensi Un premier projet de style romano-byzantin est présenté le 31 mars 1909 mais le coût élevé et le peu d'enthousiasme suscité condamne ce projet ; il est vite remplacé par une nouvelle version à l'issue d'un concours en 1911 : le jury retient unanimement celle d'un jeune architecte, Victor Valensi, alliant des formes orientales et des structures et matériaux comme le béton. Mise en travaux en juin 1933, elle est inaugurée le 23 décembre 1937. Durant l'occupation de la Tunisie par les forces de l'Axe, de novembre 1942 à mars 1943, le bâtiment est investi par les soldats allemands venus arrêter les dirigeants de la communauté. En 1967, dans le contexte de la guerre des Six Jours, il est saccagé par des émeutiers. Restauré en 1996 puis en 2007, sur intervention du président Zine el-Abidine Ben Ali, il est gardé par la police municipale et reste parfois ouvert aux visiteurs même si les célébrations y sont rares. Hommages En 1971, la poste israélienne émet un timbre à l'effigie de la synagogue mais, en raison du tétragramme YHWH figurant sur le fronton du bâtiment, le rabbinat obtient son retrait en condamnant son usage laïc. La construction d'une réplique de la synagogue a également été envisagée à Netanya en Israël. Références Voir aussi Histoire des Juifs en Tunisie Portail du judaïsme Portail de l’Art déco Portail de Tunis Portail du XXe siècle
Grande sinagoga di Tunisi

La Grande sinagoga di Tunisi (in francese Grande synagogue de Tunis; in arabo كنيس تونس‎?) è la più grande sinagoga della capitale tunisina. Storia Il barone Giacomo Di Castelnuovo prese l'iniziativa di costruire il tempio in sostituzione della sinagoga nel quartiere ebraico di La Hara e che fungesse da tempio comune per le due grandi comunità dell'ebraismo tunisino: i Grana e i Twânsa. Negli anni Settanta del XIX secolo, chiese a Sadok Bey un terreno, che gli fu offerto nel 1883. Tuttavia, l'edificio attuale sorge su un'area acquisita grazie ad un lascito di Daniel Iffla. Costui voleva far costruire un edificio dal suo architetto su un terreno messo a disposizione dalla comunità, responsabile delle procedure amministrative e delle autorizzazioni. Alla sua morte, nel 1907, Iffla lasciò il suo patrimonio in eredità all'Istituto Pasteur, che per volontà testamentaria fu obbligato ad acquistare il terreno offerto in Place Garibaldi, sebbene si rivelasse insalubre. Fu venduto e sostituito da un terreno al numero 100 di avenue de Paris, oggi avenue de la Liberté. Un primo progetto in stile romanico-bizantino fu presentato il 31 marzo 1909, ma l'alto costo e la mancanza di approvazione fecero si che il progetto venisse cassato. Fu rapidamente sostituito da una nuova versione a seguito di un concorso nel 1911: la giuria scelse all'unanimità quella di un giovane architetto, Victor Valensi, che combinava forme orientali con strutture e materiali come il cemento. I lavori iniziarono nel giugno 1933 e l'edificio fu inaugurato il 23 dicembre 1937. Durante l'occupazione della Tunisia da parte dell'Asse, dal novembre 1942 al marzo 1943, la sinagoga fu occupata dai soldati tedeschi che arrestarono i dirigenti della comunità. Nel 1967, durante la guerra dei sei giorni, fu saccheggiata da una folla di manifestanti che bruciarono e distrussero i rotoli sacri della Tōrāh. In seguito a questi eventi l'edificio fu abbandonato. Restaurato nel 1996 e nel 2007, per volere del presidente Zine El-Abidine Ben Ali, il tempio è sorvegliato dalla polizia municipale e talvolta aperto ai visitatori, anche se le celebrazioni sono rare. Nel 2011 alcuni estremisti islamici hanno attaccato la sinagoga e danneggiandola. Il 24 giugno 2022, una persona è corsa verso la sinagoga e ha accoltellato due agenti, ferendoli leggermente. Le autorità hanno identificato l'accoltellamento come un attacco terroristico e hanno detto che il suo autore era stato precedentemente arrestato con accuse legate al terrorismo e alla violenza. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Grande sinagoga di Tunisi Collegamenti esterni (EN) Grande sinagoga di Tunisi, su Structurae.
Graïba (delegación)

Graïba es una delegación de la gobernación de Sfax en Túnez. En abril de 2014 tenía una población censada de 15 776 habitantes.​ Se encuentra ubicada al este del país, junto al litoral norte del golfo de Gabés (mar Mediterráneo). Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Graïba.
Graïba (délégation)

Graïba est une délégation tunisienne dépendant du gouvernorat de Sfax. Créée en 1984, elle se divise en cinq imadas : El Chaal, El Hchichina Nord, El Hchichina Sud, El Manar et Graïba. En 2004, elle compte 14 647 habitants dont 7 356 hommes et 7 291 femmes répartis dans 3 029 ménages et 3 236 logements. Références Portail de la Tunisie
Sinagoga de La Ghriba

La Sinagoga de la Ghriba (en hebreu: בית הכנסת אלגריבה) és un temple jueu al centre de l'illa de Djerba, al sud de Tunísia. És una de les principals senyes d'identitat dels jueus de Djerba, una de les comunitats jueves del món àrab. La sinagoga és el punt de trobada d'un pelegrinatge anual, durant la festa jueva de Lag Baomer, que reuneix diversos milers de pelegrins. També és un dels principals atractius turístics de Djerba. La seva fama prové de moltes tradicions i creences que posen l'accent en la seva antiguitat i en el fet que suposadament conté les restes del Temple de Jerusalem. La Ghriba va reunir no només als membres de les comunitats locals, sinó també a jueus de la resta de Tunísia i la veïna Líbia. Tanmateix, a mitjans del segle xx, la majoria dels jueus que vivien en països àrabs van emigrar a França, Israel, i altres països. Igual que en altres sinagogues aïllades, situades fora de les ciutats, i objecte de peregrinació disperses pel Magrib, la Ghriba està situada en el camp, a poc més d'un quilòmetre del poble més proper, Hara Saghira (nom oficial modern: Er Riadh). Segons la tradició local, La Ghriba va ser fundada per sacerdots Cohen procedents de Jerusalem. El poble de Hara Saghira (en àrab: "petit barri") acull avui una comunitat jueva amb diversos centenars de persones. L'11 d'abril de 2002, va tenir lloc un atemptat, suposadament dut a terme per Al-Qaida, un camió de transport de gas natural equipat amb explosius, va travessar les barreres de seguretat, el camió va explotar davant de la sinagoga, assassinant a 14 turistes alemanys, sis tunisians i un francès, trenta persones van resultar greument ferides. Bibliografia Conord, Sylvaine. Socio-anthropologie de l'image au Maghreb. París: L'Harmattan, 2010, p. 336. ISBN 2296116337. Morris, Peter; Jacobs, Daniel. The Rough Guide to Tunisia. 6a edició. Londres: Rough Guide, 2001, p. 503. ISBN 1-85828-748-0. Valensi, Lucette; Udovitch, Abraham L. Juifs en terre d'islam : les communautés de Djerba. París: Archives contemporaines, 1984. ISBN 2903928053. Referències
Sinagoga de la Ghriba

La Sinagoga de la Ghriba (en hebreo: בית הכנסת אלגריבה; Árabe tunecino: كنست الغريبة) es un templo judío en el centro de la isla de Djerba, en el sur de Túnez. Es una de las principales señas de identidad de los judíos de Djerba, una de las comunidades judías del mundo árabe. La sinagoga es el objeto de una peregrinación anual, durante la fiesta judía de Lag Baomer, que reúne a varios miles de peregrinos. También es uno de los principales atractivos turísticos de Djerba. Su fama proviene de muchas tradiciones y creencias que hacen hincapié en su antigüedad y el hecho de que supuestamente contiene los restos del Templo de Jerusalén. Históricamente, reunió no sólo a los miembros de las comunidades locales sino también a judíos del resto de Túnez y la vecina Libia. A mediados del siglo XX, la mayoría de los judíos que vivían en países árabes emigraron a Francia, a Israel, y a otros países. Al igual que otras sinagogas aisladas, situadas fuera de las ciudades, y objeto de peregrinación dispersas por el Magreb, la Ghriba está situada en el campo, a poco más de un kilómetro del pueblo más cercano, Hara Saghira (nombre oficial moderno: Er Riadh). Según la tradición local, la Ghriba fue fundada por sacerdotes Cohen procedentes de Jerusalén. El pueblo de Hara Saghira (en árabe: "pequeño barrio") alberga hoy una comunidad judía con varios cientos de personas. El 11 de abril de 2002, tuvo lugar el Atentado de la Sinagoga de la Ghriba, supuestamente llevado a cabo por Al-Qaeda, un camión de transporte de gas natural equipado con explosivos, atravesó las barreras de seguridad, el camión explotó frente a la sinagoga, asesinando a 14 turistas alemanes, seis tunecinos y un francés. 30 personas resultaron gravemente heridas.​​ Referencias Bibliografía Conord, Sylvaine (2010), Socio-anthropologie de l'image au Maghreb (en francés), Paris: L'Harmattan, p. 336, ISBN 2296116337 . Morris, Peter; Jacobs, Daniel (2001), The Rough Guide to Tunisia (en inglés) (6ª edición), Londres: Rough Guide, p. 503, ISBN 1-85828-748-0 . Valensi, Lucette; Udovitch, Abraham L. (1984), Juifs en terre d'islam : les communautés de Djerba (en francés), Paris: Archives contemporaines, ISBN 2903928053 .
El-Ghriba

El-Ghriba is een zeer oude synagoge die zich op het Tunesische eiland Djerba bevindt, bij de plaats Hara Seghira, enkele kilometers ten zuidwesten van Houmt Souk, de hoofdstad van het eiland. El-Ghriba zou opgericht zijn in 586 v.C. en is daarmee de oudste synagoge van Afrika alsook een van de oudste synagoges van de wereld. Volgens overleveringen vluchtte een groep joden na de verwoesting van de Tempel van Salomo in Jerusalem naar dit eiland, waar ze deze synagoge bouwden. Er vinden al eeuwen jaarlijks pelgrimstochten plaats naar El-Ghriba tijdens Lag Baomer. In 2016 leefden er zo'n 1.100 joden in Djerba, terwijl er voor de onafhankelijkheid in 1956 meer dan 100.000 joden in Tunesië leefden. De meesten migreerden naar Israël, omwille van vervolging. Op 11 april 2002, na duizenden jaren van vreedzaam bestaan, werd er bij de synagoge een zelfmoordaanslag gepleegd met een vrachtwagen met explosieven. Hiermee werden 21 mensen vermoord, waaronder 14 Duitse toeristen. Deze aanslag werd door Al Qaida opgeëist. Op 9 januari 2018 was er een mislukte poging om de synagoge plat te branden met molotovcocktails. In 2023 kwamen 4 mensen om bij een schietpartij tijdens de viering van Lag Baomer in de synagoge.
Synagoga Al-Ghariba w Ar-Rijadzie

Synagoga Al-Ghariba w Ar-Rijadzie (arab. كنست الغريبة, fr. Synagogue de la Ghriba) – sefardyjska synagoga znajdująca się w Ar-Rijadzie, na tunezyjskiej wyspie Dżerba, kilka kilometrów na południowy zachód od Haumat as-Suk. Jest najstarszą zachowaną synagogą w Afryce Północnej. Historia Tradycja głosi, że synagogę założyli kapłani, którzy uciekli z Jerozolimy po zniszczeniu Świątyni Salomona przez Nabuchodonozora w 586 roku p.n.e. Kapłani mieli ze sobą zabrać drzwi i kamień z ołtarza zniszczonej świątyni. Dziś zwiedzający mogą zobaczyć ten kamień wmurowany w sklepienie synagogi. Inne tradycje usiłują wyjaśnić znaczenie i świętość budowli. Jedna z nich mówi, że synagoga została zbudowana na miejscu, gdzie mieszkała pewna młoda obca dziewczyna (ghariba), która nie była akceptowana przez mieszkańców wyspy. Pewnego dnia zmarła w wyniku pożaru, który zniszczył jej szałas, ale nie uszkodził ciała. Wówczas Żydzi uznali ją za świętą i postanowili na tym miejscu wznieść synagogę. Inna wersja tradycji mówi, że dziewczyna była uchodźczynią z Izraela, zabrała ze sobą zwój Tory i kamień ze Świątyni Jerozolimskiej. Synagoga zaś miała powstać w miejscu, gdzie zmarła z wyczerpania. W szklanych gablotach eksponuje się srebro, podarowane przez odwiedzających. Obecna synagoga powstała w XIX wieku na miejscu budowli z XVI wieku. W odróżnieniu od innych synagog na wyspie składa się z dwóch krytych sal. 5 października 1985 roku arabski ochroniarz otworzył ogień do modlących się w synagodze Żydów. Zginęło 5 Żydów, a 2 osoby zostały ranne. 11 kwietnia 2002 doszło do zamachu – ciężarówka wypełniona gazem eksplodowała w pobliżu synagogi powodując śmierć 21 osób, w tym 14 niemieckich turystów. Do zamachu przyznała się Al-Ka’ida. W dniu święta Pesach synagoga jest celem pielgrzymek tunezyjskich Żydów.
Эль-Гриба

Эль-Гриба (араб. كنست الغريبة‎, Эль-Гриба, ивр. בית הכנסת אלגריבה‎) — синагога, расположенная на тунисском острове Джерба, в деревне Эр-Рияд (бывшая еврейская деревня Хара-Шрира) в нескольких километрах к юго-западу от административного центра Джербы — Хумт-Сука. В синагоге хранится один из старейших в мире Свитков Торы. Синагога является пунктом назначения ежегодного паломничества многих тунисских евреев после празднования Песаха. История Возраст синагоги — более 2000 лет, она является самой старой синагогой Туниса и одной из древнейших в Африке. Согласно устным преданиям, она была построена коэном, иммигрировавшим после разрушения первого Иерусалимского храма. Современное здание было построено в XIX веке и заменило здание XVI века. В наше время синагога несколько раз подвергалась нападениям. Во время праздника Симхат Торы 1985 года один из полицейских открыл огонь по толпе людей, что привело к гибели троих человек, включая одного ребёнка. 11 апреля 2002 года рядом с синагогой был взорван грузовик со взрывчаткой, в результате погибли 21 человек, 14 из которых являлись немецкими туристами. Ответственность за этот теракт взяла на себя Аль-Каида. 5 октября 2023 года было совершено вооруженное нападение на синагогу во время которого погибли три человека, а ещё девять ранены. Галерея Примечания
Al-Ghriba-synagogan

al-Ghriba-synagogan (arabiska: كنيس الغريبة) är en gammal judisk församling och synagoga i byn Hara Seghira på den tunisiska ön Djerba. Den byggdes troligen på 500-talet f.Kr. och anses vara Afrikas äldsta. Synagogan har renoverats vid flera tillfällen och den nuvarande byggnaden på platsen är från början av 1900-talet. Tusentals judiska pilgrimer besöker synagogan i maj varje år i samband med Lag B'Omer. Synagogan har utsatts för flera attentat, bland annat år 2022 då en lastbil med flytande propan körde in i byggnaden. Nitton personer, varav 14 tyska turister omkom i explosionen. Al-Qaida har erkänt att de låg bakom attentatet. Källor