NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mueang Krabi district

Mueang Krabi (Thai: เมืองกระบี่, pronounced [mɯ̄a̯ŋ krā.bìː]) is the capital district (amphoe mueang) of Krabi province in southern Thailand. Geography Neighboring districts are (from the north clockwise): Ao Luek, Khao Phanom, and Nuea Khlong. To the south and west it borders Phang Nga Bay. In the district is the Phi Phi Archipelago and several smaller islands. The karst landscape at the coast has attracts tourists to the beaches of Ao Nang and Railay, well known to rock climbers. Khao Phanom Bencha National Park in the north of the district protects the forests around Phanom Bencha, the highest elevation in Krabi Province. That hills are also the source of the Krabi River, which empties into Phang Nga Bay at Krabi town. Its estuary with mangrove forests and mudflats is a Ramsar-protected wetland. Administration The district is divided into 10 sub-districts (tambons), which are further subdivided into 66 villages (mubans). Krabi itself is the only town (thesaban mueang) of the district, covering tambons Pak Nam and Krabi Yai. The remaining tambons each have a tambon administrative organization (TAO). The missing numbers 4, 7-10 and 12-14 were split off as Nuea Khlong district External links amphoe.com
Amphoe Mueang Krabi

Mueang Krabi (en thaï : เมืองกระบี่, prononcer [mɯ̄a̯ŋ krā.bìː]) est un district (Amphoe), capitale de la province de Krabi, dans le sud de la Thaïlande. Géographie Les districts voisins sont (du nord au sud dans le sens des aiguilles d’une montre) : Ao Luek, Khao Phanom et Nuea Khlong. Au sud et à l’ouest, le district borde la baie de Phang Nga. Dans le district se trouvent l’archipel des Îles Phi Phi et plusieurs petites îles. Le paysage karstique de la côte a attiré les touristes sur les plages d’Ao Nang et de Railay, bien connues des grimpeurs. Le parc national de Khao Phanom Bencha, au nord du district, protège les forêts autour de Khao Phanom Bencha, la plus haute altitude de la province de Krabi. Ces collines sont également la source de la rivière Krabi, qui se jette dans la baie de Phang Nga à l’emplacement de la ville de Krabi. Son estuaire avec des forêts de mangroves et des vasières est une zone humide protégée Ramsar. Administration Le district est divisé en 10 sous-districts (tambons), qui sont subdivisés en 66 villages (mubans). Krabi elle-même est la seule ville (thesaban mueang) du district, couvrant les tambons de Pak Nam et Krabi Yai. Les tambons restants ont chacun une organisation administrative tambon (TAO). Voir aussi Liens internes Liste des amphoe Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mueang Krabi District » (voir la liste des auteurs). Notes Références Liens externes amphoe.com Portail de la Thaïlande
Distretto di Mueang Krabi

Il distretto di Mueang Krabi (in thailandese: เมืองกระบี่) è un distretto (amphoe) della Thailandia, situato nella provincia di Krabi, della quale è il capoluogo. Geografia Il distretto confina con altri tre distretti, ovvero Ao Luek, Khao Phanom e Nuea Khlong. A sud invece vi è la baia di Phang Nga. Appartengono al distretto anche le isole Phi Phi e altri isolotti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Distretto di Mueang Krabi
Mueang Krabi

Mueang Krabi (em tailandês: อำเภอเมืองกระบี) é um distrito da província de Krabi, no sul da Tailândia. É um dos 8 distritos que compõem a província. Sua população, de acordo com dados de 2012, era de 109 767 habitantes, e sua área territorial é de 595,7 km², sendo o distrito mais populoso da província de Krabi e com maior densidade demográfica. O distrito está dividido em 10 subdistritos (Tambon), que são subdivididos em 66 aldeias (muban). Krabi é a única cidade (thesaban mueang) do distrito, cobrindo o subdistrito de Pak Nam e Krabi Yai. Os subdistritos de números 4, 7, 8, 9, 10, 12, 13 e 14 pertecem atualmente ao distrito de Nuea Khlong Referências
Districtul Mueang Krabi

Mueang Krabi (în thailandeză เมืองกระบี่) este un district (Amphoe) din provincia Krabi, Thailanda, cu o populație de 79.622 de locuitori și o suprafață de 595,7 km². Componență Districtul este subdivizat în 10 subdistricte (tambon), care sunt subdivizate în 66 de sate (muban). || |}
Udon Thani Rajabhat University

Udon Thani Rajabhat University (UDRU) is a university in Udon Thani, northeast Thailand. It confers associate, bachelors, masters, and doctoral degrees. Timeline 1923: School founded as the "Teacher Training School in Agriculture Udon Thani". 1930: Its name was changed to "Teacher Training School" (men-only initially). 1958: Name changed to "Udon Thani Teachers' Training School". 1960: Upgraded in status to "Udon Thani Teachers' College". 1975: Following passage of the "Teachers' College Act", Udon Thani Teachers' College was permitted to offer bachelor's degrees. 1992: King Bhumibol Adulyadej granted the name "Rajabhat Institute" ("Rajabhat" means "people of the king") to teachers' colleges nationwide. 2003: In 2003 the "Rajabhat University Act" was passed. 2004: Udon Thani Rajabhat Institute assumed university status on 15 June and adopted the new name "Udon Thani Rajabhat University". Campuses The university has three campuses: Main Campus Udon Thani Bueng Kan Campus Sam Phrao Campus Faculties Faculty of Education Faculty of Humanities and Social Science Faculty of Science Faculty of Management Science Faculty of Technology Faculty of Nursing Ranking In July 2013, the university was ranked 65th best in Thailand by Webometrics. See also Rajabhat University system References
Puente sobre el río Kwai

El puente sobre el río Kwai es un puente ferroviario de Tailandia que franquea el Kwai Yai en Kanchanaburi; es atravesado por la línea Siam-Birmania. Construido durante la Segunda Guerra Mundial por trabajadores forzosos bajo los órdenes del Ejército imperial japonés, es célebre por la novela de Pierre Boulle y la película basada en ella. Historia Durante la Segunda Guerra Mundial, con el fin de sostener a sus tropas en la conquista del Raj británico, el Imperio de Japón ideó el ambicioso proyecto de construir una vía férrea de 415 kilómetros de longitud a través de Tailandia que llegara a la Birmania británica. La mano de obra, formada por 100 000 trabajadores asiáticos y 30 000 prisioneros de guerra occidentales sufrió importantes pérdidas debido a los maltratos, a las enfermedades tropicales y a los bombardeos estadounidenses y británicos sobre el puente en construcción donde aproximadamente 16 000 personas encontraron la muerte. Por esta razón, la línea fue llamada «vía férrea de la muerte». Primeramente se construyó un puente de madera para asegurar el paso del Kwai Yai durante la construcción del cercano puente metálico. Estuvo acabado en febrero de 1943. Restos de este puente de madera se conservan en el museo de la Segunda Guerra Mundial de Kanchanaburi. El puente metálico, siempre operativo desde su construcción, fue edificado con los materiales de otro puente de once arcadas desmontado en Java, en Indonesia, y llevado allí, cerca de la confluencia de los ríos Kwai Yai y Kwai Noi, a aproximadamente tres kilómetros al norte de la ciudad de Kanchanaburi. Estos dos ríos forman juntos el Mae Klong.​ El puente metálico fue bombardeado y fueron destruidas dos arcadas centrales en junio de 1945. Como daños de guerra, los japoneses los restauraron al finalizar el conflicto. Se distinguen por su forma rectangular que dan al puente su aspecto muy particular; las nuevas arcadas llevan una placa que atestigua esta reparación.​ Tráfico El puente puede ser cruzado a pie andando sobre la vía, unas plataformas permiten apartarse para dejar pasar los trenes. Puede igualmente ser cruzado por algunos bahts en un tren turístico durante un recorrido de unos quince minutos. Este pequeño tren multicolor es arrastrado en sus dos extremos por una locomotora Diesel (una para cada sentido).​ El tren que conecta Thonburi a Nam Tok franquea el puente diariamente. Referencias Véase también Ferrocarril de Birmania Enlaces externos Visita virtual del puente, sobre Google Street View
Brug over de Kwai

De brug over de rivier de Kwai is de spoorbrug die gebouwd is bij de Thaise plaats Kanchanaburi als onderdeel van de Dodenspoorlijn (Birmaspoorweg). De spoorweg liep voor een groot deel parallel aan de rivier die destijds Khwae (oude transliteratie Kwai in het Nederlands en Engels, Kwaï in het Frans) heette en tegenwoordig Khwae Noi. Pierre Boulle, de auteur van Le Pont de la rivière Kwaï, was niet ter plekke geweest en heeft zich vergist in de naam van de rivier. De brug werd niet gebouwd over de Kwae maar over de Mae Klong (Meklong) op enkele kilometers voor de samenvloeiing met de Khwae. Toen er na het verschijnen van de film in 1957 steeds meer toeristen op zoek gingen naar de ‘brug over de Kwai’ en die daar niet aantroffen, besloten de Thaise autoriteiten in de jaren zestig de bovenloop van de Mae Klong te hernoemen in Khwae Yai en de Khwae in Kwae Noi. Bij de constructie van de spoorlijn verloren veel westerse krijgsgevangenen het leven, onder wie ook veel Nederlanders uit toenmalig Nederlands-Indië. Echter, bij de constructie van de brug zelf vielen relatief weinig doden (negen). De huidige brug is het originele exemplaar, de hulpbrug werd eerst ongeveer 200 meter stroomafwaarts gebouwd en was een houten constructie die voor aanvoer van materiaal diende. De huidige brug werd een aantal keren gebombardeerd, wat te zien is aan de gedeeltes met rechthoekige boogconstructies in plaats van de originele ronde. De ronde boogdelen waren in 1942 door de Japanners uit Java meegenomen. De rechthoekige komen uit Tokio. De Japanners hebben de brug na de Tweede Wereldoorlog hersteld. In de jaren tachtig heeft de toenmalige Nederlandse kroonprins Willem-Alexander een bezoek gebracht aan deze brug. In populaire media De brug is in het Westen vooral bekend van de speelfilm The Bridge on the River Kwai, de verfilming van Le Pont de la rivière Kwaï. De opnamen werden echter niet in Thailand gemaakt, en het verhaal is slechts losjes op de werkelijkheid gebaseerd en wijkt ook deels van het boek af. De brug komt ook voor in missie 5 van het computerspel Commandos 2: Men of Courage.
State Tower

Der State Tower (früher Royal Charoen Krung Tower, Thai: ตึกสเตท ทาวเวอร์) ist ein Hochhaus in Bangkok und seit 2012 das fünfthöchste Gebäude in Thailand. Merkmale Der thailändische Architekt Prof. Rangsan Torsuwan fertigte in den 1990er Jahren die Entwürfe des Gebäudes an und setzte an die Spitze des Hochhauses eine goldene Kuppel mit Aussichtsplattform. Die Kuppel besitzt eine Höhe von 30 Metern. Die Gebäudeflächen werden überwiegend für Wohnungen, Büros und Verkaufsräume genutzt. Des Weiteren befindet sich im State Tower das 5-Sterne-Hotel Lebua. Eine besondere Atmosphäre schaffen das 40 Stockwerke hohe Atrium im Inneren des Gebäudes und ein Freiluftrestaurant auf der Dachfläche mit Blick über die Stadt. Bei seiner Fertigstellung war der State Tower nach dem Baiyoke Tower 2 das zweithöchste Gebäude Bangkoks und ganz Thailands; heute aber nur noch das fünfthöchste der Stadt. Lage Das Hochhaus liegt zwischen der Thanon Silom (Silom-Straße), einer Hauptverkehrsachse Bangkoks im Geschäftsviertel Bang Rak, und dem Mae Nam Chao Phraya (Chao-Phraya-Fluss). Trivia Bekannt wurde das auf dem Dach befindliche Restaurant durch den Film Hangover. In unmittelbarer Nachbarschaft befindet sich der unvollendete Sathorn Unique Tower, welcher vom selben Architekten entworfen wurde. Einzelnachweise Weblinks Offizielle Homepage des Hotel im State Tower (englisch) Bangkok Highrises (englisch)
State Tower

State Tower is a skyscraper located on Si Lom Road, Bang Rak district, Bangkok, Thailand, adjacent to Charoen Krung Road. Built in 2001, it has a floor area of 300,000 m2 (3,200,000 sq ft). State Tower has 68 floors and is 247 m (810 ft) tall, making it the 8th tallest building in Thailand. It is also the tallest mixed-use building in Thailand. Conceived by Thai architect Professor Rangsan Torsuwan in the early 1990s and designed by Rangsan Architecture, the massive building is characterised by its thirty-meter tall golden rooftop dome and neo-classical balconies. It was originally named "Silom Precious Tower", later "Royal Charoen Krung Tower" (RCK Tower) and then "State Tower". State Tower contains condominiums, serviced apartments, offices and retail units. It is also home to two five-star hotels, lebua at State Tower and Tower Club at lebua. Sirocco, an open-air restaurant with a panoramic view of Bangkok, is located on the 63rd floor. There are two Michelin starred restaurants on the top floors of the tower, owned and managed by lebua Hotels and Resorts. State Tower is owned by Challenge Group. In 2015, Nusasiri PLC bought non-performing condominium units from Bangkok Commercial Asset Management Co and renovated for resell. The total units bought was 166 spanning floors 28-32 and 42-50. See also List of tallest buildings in Thailand Sathorn Unique Tower, similarly designed sister building which remains unfinished References External links Tower Club at lebua lebua at State Tower Chef's Table, Michelin Guide Thailand, 2021 Mezzaluna, Michelin Guide Thailand, 2021
State Tower

State Tower es un rascacielos situado en Silom Road, distrito financieroBang Rak, Bangkok, Tailandia, al lado de Charoen Krung Road. Construido en 2001, es el edificio más grande de Sureste Asiárico, con una superficie de 300 000 m² (3 200 000 ft²). State Tower tiene 68 plantas y una altura de 247 m (810 pies), haciéndola el tercer edificio más alto de Tailandia y el 139.º más alto del mundo. También es el edificio de uso mixto más alto de Tailandia. Concebido por el arquitecto tailandés Professor Rangsan Torsuwan a principios de la década de 1990 y diseñado por Rangsan Architecture, el masivo edificio se caracteriza por su cúpula de oro de 30 metros de diámetro y sus balcones neoclásicos. Fue originalmente conocido como "Silom Precious Tower", más tarde "Royal Charoen Krung Tower" (RCK Tower) y finalmente "State Tower". State Tower contiene condominios, apartamentos con servicios, oficinas y comercios. También alberga un hotel de cinco estrellas llamado lebua (sic). Hay un atrio de 40 plantas dentro del edificio, y en la planta 64 está Sirocco,​ el restaurante al aire libre más alto del mundo, que ofrece una vista panorámica de Bangkok. State Tower es propiedad de Challenge Group. Véase también Anexo:Rascacielos en Tailandia Anexo:Rascacielos más altos Referencias «State Tower». Emporis. Consultado el 17 de febrero de 2012. Fuentes bangkokpost.com
State Tower

La State Tower est un gratte-ciel de Bangkok situé dans le khet de Bang Rak qui mesure 247 m et compte 63 étages. Cette tour se démarque des autres gratte-ciel de Bangkok par sa coupole dorée à son sommet. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des plus hautes constructions de Thaïlande Liens externes (en) Skyscraperpage (en) Emporis Portail des gratte-ciel Portail du tourisme Portail de Bangkok
State Tower

State Tower is een wolkenkrabber in het zakengebied Bang Rak in Bangkok, Thailand. De wolkenkrabber, gebouwd in 2001, is met een oppervlakte 300.000 m² het grootste gebouw van Zuidoost-Azië. De State Tower heeft 68 verdiepingen en is 247 meter hoog, waarmee het in 2011 het op twee na hoogste gebouw van Bangkok was. De State Tower werd begin jaren negentig bedacht door de Thaise architect Rangsan Torsuwan en ontworpen door Rangsan Architecture. Het gebouw heeft een kenmerkend dertig meter hoog, gouden koepeldak en neoklassieke balkons. De oorspronkelijke naam was "Silom Precious Tower", later werd dat "Royal Charoen Krung Tower" (RCK Tower) en tegenwoordig is het "State Tower". In de State Tower bevinden zich appartementen, kantoren en winkels. Ook is er een vijfsterrenhotel in gevestigd en op het dak bevindt zich een openluchtrestaurant dat naar alle kanten uitzicht op Bangkok biedt. De State Tower is eigenaar van de Challenge Group. Zie ook Baiyoke Tower II Lijst van hoogste gebouwen van Thailand Externe link Lijst van hoogste gebouwen Lijst van hoogste bebouwen 2
State Tower

State Tower – wieżowiec w stolicy Tajlandii – Bangkoku. Jest to trzeci co do wysokości budynek (247,20 m) w Tajlandii i największy budynek w Azji Południowo-Wschodniej. Został ukończony w 2001 roku. Bibliografia State Tower. emporis.com. [dostęp 2014-01-07]. (ang.). Thailand's tallest buildings - Top 20. emporis.com. [dostęp 2014-01-07]. (ang.).
Стейт-тауэр

Стейт-Тауэр — небоскрёб, расположенный в деловом районе Банграк в городе Бангкок, Таиланд. После постройки в 2001 году, он стал крупнейшим зданием в Юго-Восточной Азии. Общая площадь здания составляет 300 тыс. м², высота — 247 м, этажность — 68 этажей. На начало 2009 года это второе по высоте здание в Таиланде. Задуманное в начале 1990-х годов тайским архитектором Рангсаном Торсуваном и спроектированное компанией Rangsan Architecture, массивное здание отличается массивным золотым куполом и неоклассическими балконами. Изначально здание называлось Силом Пришес Тауэр, затем RCK Тауэр, после чего получило современное название. Строительство здания было приостановлено в 1997 году после азиатского финансового кризиса, однако через несколько лет было продолжено. В небоскрёбе расположены кондоминиумы, апартаменты, офисы и гостиница. Внутри здания имеется сорокаэтажный атриум, а на 64-м этаже расположен ресторан Сирокко, являющийся высочайшим в мире рестораном на открытом воздухе. В одном из ресторанов и на крыше небоскрёба снимались знаменитые сцены вербовки «волчьей стаи», сделки и, после, захвата Чоу подставным сотрудником интерпола из кинофильма «Мальчишник 2: Из Вегаса в Бангкок». Собственником здания является Challenge Group. См. также Список самых высоких зданий Таиланда Ссылки Профиль на emporis.com (англ.) Профиль на bangkokpost.com (англ.) Профиль на skyscraperpage.com (англ.)
Chungkai War Cemetery

Chungkai War Cemetery, also known as Chung Kai War Cemetery, is a war cemetery in Tha Ma Kham near Kanchanaburi, Thailand. Established in the 1950s, the cemetery hosts the graves of 1,426 British and 313 Dutch prisoners of war who died during World War II. It was originally a prisoner of war camp on the Burma Railway. Description The cemetery at Chungkai hosts the graves of 1,426 British and 313 Dutch servicemen who died during World War II. The majority of the interred died building the sections of the nearby Burma Railway. The cemetery is built on the site of a prisoner of war camp used by the Japanese army to house Allied POWs during the conflict. In 1946, it was decided to re-bury the Burma Railway deaths which were buried in many graveyards along the line in three large cemeteries. The current Chungkai cemetery is an extension of the existing camp cemetery. American POWs were repatriated back to the United States. The status of the Australian soldiers is unclear. One source describes Australians being buried at the cemetery, while another states no Australians are buried there. or that it only contains several non-military Australian prisoners. The cemetery was designed by Colin St Clair Oakes. Camp Chungkai Chungkai (also: Thai No.2 Camp) was founded as a prisoner of war work camp. It was located 57 kilometres from the beginning of the line, at the edge of the jungle near the Mae Klong River. The first prisoners arrived in October 1942, and were tasked to work on the bridges at Tamarkan and the section up to Wun Lun, at kilometre 68. One of the tasks was the Chungkai cutting, a railway cutting through solid rock. In November 1942, a hospital was constructed at Chungkai. Chungkai was considered one of the best camps with sufficient food. The camp and hospital closed in June 1945. The hospital had treated 19,975 patients during its existence. See also Kanchanaburi War Cemetery References External links List of British POWs buried at Chungkai at Commonwealth War Graves List of Dutch POWs buried at Chungkai Archived 2022-01-28 at the Wayback Machine at Oorlogsgraven Stichting (in Dutch)
Erebegraafplaats Chungkai

Erebegraafplaats Chungkai is een van de drie rustplaatsen voor de slachtoffers van de Dodenspoorlijn, waaronder ook Nederlanders. De begraafplaats is door de Nederlandse overheid erkend als officieel Nederlands ereveld. Het ereveld ligt ongeveer vijf kilometer van de Thaise stad Kanchanaburi, aan de rivier Khwae Noi. Op het ereveld staat ook een monument ter nagedachtenis aan de bouw van de spoorweg. Het is niet bekend hoeveel Nederlandse slachtoffers hier precies liggen; veel graven zijn anoniem. Zie ook Lijst van erevelden
Sra-Pathum-Palast

Der Sra-Pathum-Palast (Thai: วังสระปทุม - Wang Sa Pathum, etwa „Lotusweiher-Palast“) ist eine Palastanlage in Bangkok, der Hauptstadt von Thailand. Er ist zugleich die Residenz von Prinzessin Maha Chakri Sirindhorn in der thailändischen Hauptstadt. Lage Der Sra-Pathum-Palast liegt im Bezirk (Khet) Pathumwan, Bangkok. Er wird im Westen begrenzt von der Thanon Phaya Thai (Phaya-Thai-Straße), im Norden von Khlong Saen Saep, im Osten vom Gelände des Wat Pathum Wanaram und im Süden von der Thanon Rama 1 (Rama-I.-Straße). Der südliche Teil des Palastgeländes ist an Investoren verpachtet, dort befinden sich heute mehrere moderne Einkaufszentren, zum Beispiel das Siam Center, das Siam Discovery Center und das Siam Paragon. Geschichte Tamnak Yai Der „Tamnak Yai“ (Thai: พระตำหนักใหญ่ – Große Villa) wurde Anfang des 20. Jahrhunderts von dem italienischen Architekten Mario Tamagno entworfen und im Jahr 1915 fertiggestellt. Seit der Regierungszeit von König Vajiravudh (Rama VI.) bis zu ihrem Tod am 17. Dezember 1955 lebte Königin Savang Vadhana 39 Jahre lang in dieser Villa. Mit ihr wohnten hier ihr jüngster Sohn, Prinz Mahidol Adulyadej mit dessen Ehefrau Srinagarindra und drei königliche Enkel. Savang Vadhana veranlasste außerdem, dass am 28. April 1950 der derzeitige König von Thailand Bhumibol Adulyadej seine Königin Sirikit im Tamnak Yai heiratete. 1997 wurde das Gebäude aus Anlass des 80. Geburtstags von König Bhumibol renoviert und kurz vor dem Tod von Prinzessin Galyani Vadhana, die ebenfalls zwei Jahre hier lebte, fertiggestellt. Nutzung Am 17. Dezember 2008 wurde im Tamnak Yai das „Queen Savang Vadhana Museum“ eröffnet, die im Sra-Pathum-Palast die letzten Jahrzehnte ihres Lebens verbrachte. Die Eröffnungszeremonie stand unter dem Vorsitz von Prinzessin Maha Chakri Sirindhorn. Einzelnachweise Weblinks Webseite der Queen Savang Vadhana Foundation (in Englisch)