NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Krung Thon Bridge

Krung Thon Bridge (Thai: สะพานกรุงธน, RTGS: Saphan Krung Thon, pronounced [sā.pʰāːn krūŋ tʰōn]) is a bridge over the Chao Phraya River in Bangkok, in Thailand, connecting the districts Dusit and Bang Phlat. The bridge has 6 spans, and consists of a steel superstructure resting on concrete piers. History Construction on the bridge began on August 31, 1954, by the Japanese company Fuji Car Manufacturing Co., Ltd., with Sahawitsawa Kan Yotha Co., Ltd. as its local representative. A cornerstone ceremony was held on June 24, 1955. Construction was completed in late 1957, and the bridge was first opened to traffic on March 7, 1958. It was constructed to relieve traffic on Memorial Bridge, and cost 24,837,500 baht. Krung Thong Bridge has been known to locals as Sang Hi Bridge (Thai: สะพานซังฮี้, Saphan Sang Hi) since construction began, before it was officially christened, because it extends from Ratchawithi Road, formerly named Sang Hi Road. The opening of the bridge in 1958 greatly facilitated travel between the Thonburi and Phra Nakhon (city core) sides, making commuting much easier, and the ferry service from Bang O, on the Thonburi side, to Bang Krabue, on the Phra Nakhon side (which had been in operation since the reign of King Rama V) gradually declined and was eventually discontinued. Dimensions The length of the bridge alone is 366.20 metres, with a 185.50 metre approach on the east side of the river, and a 97.20 metre approach on the west, for a total length of 648.90 metres. At its central point, the bridge is 7.5 metres above mean sea level. The bridge has four lanes for motor vehicle traffic, two in each direction, with no divider. Pedestrian paths 2.5 metres wide run along either side of the bridge. At the Thonburi or Bang Phlat side of the bridge, the Krung Thon Bridge Pier (designated N16) serves the Chao Phraya Express Boat. It is accessible via the MRT Blue Line, with Sirindhorn Station located approximately 3.7 kilometres away. This pier has been temporarily closed since October 10, 2024, due to high water levels, as announced by the Marine Department, the agency responsible for overseeing water transportation. Gallery References External links Krung Thon Bridge, Bureau of Maintenance and Traffic Safety, Thailand. Retrieved on 31 December 2007
Krung Thon-brug

De Krung Thon-brug (Thai: สะพานกรุงธน) is een brug over de Menam in de Thaise hoofdstad Bangkok. De brug verbindt de districten Dusit en Bang Phlat met elkaar. De brug heeft zes bogen en heeft een stalen bovenkant en betonnen pilaren. Geschiedenis De bouw van de Krung Thon-brug startte op 31 augustus 1954 door Fuji Car Manufacturing en Sahawitsawa Kan Yotha. Op 24 juni 1955 werd er de eerste steen gelegd. In het eind van 1957 was de Krung Thon Brug af en de brug werd voor het verkeer geopend op 7 maart 1958. De brug werd gebouwd om het verkeer te verminderen op de Phra Phutta Yodfa-brug en heeft 24.837.500 Thaise baht gekost. De Krung Thon-brug werd door de lokale bevolking tijdens de bouw ook Sang Hi-brug (Thai: สะพานซังฮี้) genoemd, omdat de brug toen zijn officiële naam nog niet had en de brug onderdeel van de Sang Hi-weg was (nu Ratchawithiweg). Afmetingen De Krung Thon-brug heeft een lengte van 648,9 meter, waarvan 366,2 meter boven het water, 185 meter aan de oostzijde en 97,2 meter aan de westzijde. In het midden van de brug heeft de weg een hoogte van 7,5 meter boven zeeniveau. Op de Krung Thon-brug zij vier rijbanen, waarvan twee naar het westen en twee naar het oosten. Op de brug zijn ook twee voetpaden, waarvan een aan de noordelijke kant en een aan de zuidelijke kant.
Krung Thon-bron

Krung Thon-bron (thai: สะพานกรุงธน) är en bro över Chao Phraya i Bangkok, Thailand. Historik Brobygget startade den 31 augusti 1954, en hörnstensceremoni hölls den 24 juni 1955. Bygget slutfördes i slutet av 1957 och bron öppnades för trafik den 7 mars 1958. Tekniska data Längden på bron är 642,70 meter varav en 185,50 meter lång tillfart på östra sidan och en 97,20 meter lång tillfart på västra sidan. Den segelfria höjden är 7,50 meter. Bron har fyra filer för motortrafik, två i vardera riktningen, utan skiljebarriär. Det finns 2,5 meter breda trottoarer på båda sidor av bron. Källor Bureau of Maintenance and Traffic Safety Department of Rural Roads Ministry of Transport - Krung Thon Bridge (engelska) Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version.
Rama VI Bridge

Rama VI Bridge (Thai: สะพานพระราม 6, RTGS: Saphan Phra Ram Hok, pronounced [sā.pʰāːn pʰráʔ rāːm hòk]) is a railway bridge over the Chao Phraya River in Bangkok, in Thailand, connecting the districts Bang Sue and Bang Phlat. History It is the first bridge to cross the Chao Phraya River and was initially both a single-track railway and road (two lanes) bridge. Construction started in December 1922, during the reign of Vajiravudh to link the Northern Line with the Southern Line so the bridge was named after King Vajiravudh. Construction cost was 2,714,113.30 baht and It was officially opened on 1 January 1927. The center of the bridge was torn on 7 February 1945, during World War II. It was repaired in 1950-1953 by Dorman Long and Christiani & Nielsen and was officially reopened on 12 December 1953. Following the opening of the adjacent Rama VII Bridge in 1992 due to increase in traffic volumes, cars were diverted from Rama VI bridge. Another railway track was laid in place of the road completed in 1999, making it a railway-only bridge. Location The bridge is located 13 km from Bangkok railway station, between Bang Son railway station and Bang Bamru railway station. The bridge has 5 spans, all of the through-truss design: 77, 83, 120, 83 and 77 metres respectively, for a total length of 441 metres. It is thus the longest railway bridge in Thailand, almost 110 metres longer than its nearest rival, the 132 metre River Kwai bridge near Kanchanaburi. References
Puente Rama VI

El puente Rama VI (en tailandés: สะพานพระราม 6) es un puente ferroviario sobre el río Chao Phraya, en Bangkok, en Tailandia,​ que conecta el distrito de Bang Sue y el de Bang Phlat. Fue el primer puente en cruzar el río Chao Phraya. La construcción se inició en diciembre de 1922 durante el reinado de Rama VI para enlazar las líneas de ferrocarril del Norte y del Este, con las líneas de ferrocarril del Sur. Fue inaugurado oficialmente el 1 de enero de 1927. El puente quedó severamente dañado durante la Segunda Guerra Mundial, y entre 1950 y 1953 fue reparado y reabierto oficialmente el 12 de diciembre de 1953. Véase también Puente Puentes más largos del mundo Puentes más altos del mundo Referencias
Rama VI-brug

De Rama VI-brug (Thai: สะพานพระราม 6) is een spoorbrug over de Menam in Bangkok, Thailand. De brug verbindt de districten Bang Sue en Bang Phlat met elkaar en het was de eerst gebouwde brug over de Menam. De bouw startte in december 1922 tijdens de regeerperiode van Rama VI. De Rama VI-brug was gebouwd om de oostelijke en noordelijke spoorlijnen met de zuidelijke spoorlijnen te verbinden. De brug werd geopend op 1 januari 1927. De brug werd in de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd en werd gerenoveerd in de periode van 1950 tot 1953. De Rama VI-brug werd heropend op 12 december 1953. De Rama VI-brug ligt 13,149 km ten noorden dvan het Hua Lamphong treinstation en de brug ligt tussen het Bang Son-station en het Bang Bamru-station. De brug heeft vijf overspanningen. De lente van de overspanningen zijn: 77,26 m, 83,46 m, 120,00 m, 83,46 m en 77,25 m. De totale lente van de brug is 441,44 meter, waarmee het de langste spoorbrug van Thailand is. De op een na langste spoorbrug is de Brug over de rivier de Kwai.
Rama VI-bron

Rama VI-bron (thai: สะพานพระราม 6) är en 441 meter lång järnvägsbro över Chao Phraya i Bangkok, Thailand som förbinder Bang Sue och Bang Phlat. Den var den första bron som byggdes över floden. Byggandet startade i december 1922 under Rama VI:s regim för att länka samman järnvägsnäten i norr och öster med de i söder. Bron öppnades officiellt den 1 januari 1927. Den skadades svårt under andra världskriget och reparerades 1950-1953, för att återinvigas den 12 december 1953. Bron består av fem spann, två på 77,26 meter, två på 83,46 meter och ett på 120,00 meter, vilket gör den totala längden till 441,44 meter. Den är därmed den längsta järnvägsbron i Thailand, nästan 110 meter längre än den närmaste rivalen, den 132 meter långa bron över floden Kwai.
Wat Intharawihan

Wat Intharawihan nebo Wat Intharavihan (วัดอินทรวิหาร) je wat nacházející se v Bangkoku, v Thajsku. Klášter byl postaven ještě před založením Bangkoku a jeho původní jméno bylo Wat Bang Khun Phrom Nok. Za krále Ramy I byl za pomoci válečných zajatců z Vientiane zrenovovaný. Jeho manželka pozvala z Laosu mnicha Chao Khun Phra Aranyik experta na rozjímání, který se stal opatem. Stavba 32 metrů vysoké a 10 metrů široké sochy stojícího Buddhy byla zahájena za vlády krále Ramy VI a slouží pro uschování Buddhových ostatků. Její zhotovení trvalo více než 60 let a byla dokončena v roce 1928. Povrch sochy je pokryt skleněnou mozaikou a plátky 24 karátového zlata. Galérie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wat Intharawihan na Wikimedia Commons Wat Intharawihan
Wat Intharawihan

Wat Intharawihan (Thai: วัดอินทรวิหาร) is een belangrijke boeddhistische tempel (wat) in Dusit, Bangkok, Thailand. De tempel werd gebouwd in de beginperiode van het Koninkrijk Ayutthaya en heette oorspronkelijk Wat Rai Phrik. Wat Intharawihan is gebouwd rond 1867. Boeddhabeeld De kern van de tempel is een Boeddha-beeld van 32 meter hoog en 10 meter breed. Het duurde meer dan 60 jaar om het beeld te voltooien. Dit beeld is gedecoreerd met glasmozaïek en 24-karaats goud. De paardenstaart van het beeld bevat een relikwie van Gautama Boeddha, afkomstig uit Sri Lanka. Galerij
Wat Intharawihan

Wat Intharawihan (tajski: วัดอินทรวิหาร) – świątynia buddyjska w dzielnicy Bangkok Phra Nakhon w Bangkoku (Tajlandia). Historia Zbudowana w późnym okresie Królestwa Ayutthaya (XVII/XVIII wiek) jako świątynia królewska 3-stopnia. Pierwotnie nazwana Wat Rai Phrik, gdzie Phrik znaczy warzywo. Nazwa pochodziła od położenia świątyni wśród ogrodów warzywnych W czasie panowania króla Ramy VI została odnowiona przez Chao Inthawong – stąd zmiana nawy na Wat Intharawihan. Przypisy
Интхаравихан

Храм Интхаравихан (тайск. วัดอินทรวิหาร, ʔintʰaráʔwíʔhǎːn) — буддийский храм (ват), расположенный в Пхранакхоне в Бангкоке, Таиланд. Был построен в начале периода существования тайского государства Аютия, и получил изначально название Храм Рай Рик. Одна из главных особенностей храма — 32-метровая статуя Будды которая называется Луанг Пхо или «Пра аммиретрай» (Майтрея). Строительство статуи длилось в течение 60 лет с 1867 по 1927 год. В 1982 году, к 200-летию основания города Бангкок, изображение было обновлено и украшено итальянской золотой мозаикой. Статуя позолочена 24-каратным золотом. На то, чтобы полностью сделать мозаику из стекла и 24-каратного золота, потребовалось 60 лет. В ушнише (выступе на макушке) статуи заключена реликвия Будды, подаренная правительством Шри-Ланки и установленная в 1978 году принцем Маха Вачиралонгкорном. Местные жители приносят статуе пожертвования в виде макрели, варёных яиц и цветочных гирлянд, потому что верят, что это принесёт им благословение во всех их делах. Галерея См. также Хуа Лампхонг Ссылки Ват Интравихан (англ.) храмы Бангкока (англ.)
Großer Buddha von Phuket

Der Große Buddha von Phuket (Thai: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี – Phra Phuttha Mingmongkhon Akenakkhiri) ist eine Buddha-Statue auf der Insel Phuket in der Südregion von Thailand. Geschichte Die Statue wurde ab 2002 erbaut, bis 2008 (bis auf den Sockel) fertiggestellt und ist als einer der markantesten Aussichtspunkte der Insel auch ein Wahrzeichen Phukets. Die imposante Statue, die aus tausenden burmesischen Marmorkacheln gefertigt ist, ist 45 Meter hoch und hat einen Durchmesser von 25 Meter am Sockel. Der Buddha sitzt auf einem großen Podest aus stilisierten Lotusblüten und schaut vom Gipfel des Nakkerd-Bergs (Khao Nakkerd) nach Osten auf die Chalong-Bucht. Die Lotusblüten sowie das Weiß des Buddha stehen nach buddhistischer Lehre für die Reinheit des Geistes. Für den noch nicht ganz fertiggestellten Sockel kann man gegen eine kleine Gebühr noch Marmorplatten kaufen und mit seinem Namen versehen einbauen lassen. Erdrutsch 2024 Bei einem Erdrutsch nach heftigen Regenfällen unmittelbar nahe der Statue am Nakkerd-Berg starben im August 2024 13 Menschen, darunter ein russisches Paar und mehrere Gastarbeiter. Die Behörden ermittelten wegen des Verdachtes illegaler Bauarbeiten rund um den Buddha-Komplex. Nach dem Erdrutsch wurde das Areal geschlossen und war für Touristen auch im Oktober 2025 noch nicht wieder begehbar. Golden Buddha Neben dem Großen Buddha ist eine zweite Statue, genannt "Golden Buddha", installiert; sie zeigt einen kleineren, goldfarbenen Buddha. Diese Statue wurde aus 22 Tonnen Messing gegossen und ist 12 Meter hoch. Weblinks Phra Puttha Mingmonkol Eaknakakeeree (auf Englisch und Thai) Eintrag auf phuket.com (auf Englisch) Einzelnachweise
Phuket Big Buddha

Phuket Big Buddha, or The Great Buddha of Phuket, is a seated Maravija Buddha statue in Phuket, Thailand. The official name is Phra Phutta Ming Mongkol Eknakiri (Thai: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี; RTGS: phra phuttha ming mongkhon eknakhakhiri), shortened to Ming Mongkol Buddha. Sitting atop Nakkerd Hill (also spelt Nagakerd) near Chalong, construction began in 2004. Expansion of the base was ongoing as of 2015. By 2017, 80 percent of the project had been completed. It is the third-tallest statue in Thailand behind only the Great Buddha of Thailand and Luangpho Yai. The Buddha statue depicts Gautama in a sitting position (Maravichai: มารวิชัย) and is 45 metres (148 feet) tall and 25.45 metres (83.5 feet) wide. It is made of concrete and covered with Burmese white marble. Facing towards Ao Chalong Bay the statue is the main Buddha of the Wat Kitthi Sankaram temple (Wat Kata). The statue was declared the "Buddhist Treasure of Phuket" by Somdet Phra Yanasangwon, the Supreme Patriarch of Thailand, in 2008. The statue cost 30 million baht (approx. US$950,000 in February 2019), sourced primarily from donations. It was built legally in a national conserved forest with the approval of Thai Royal Forest Department. The Tiger Muay Thai tryouts notoriously concludes with a gruelling run up the Big Buddha hill. Names The statue's official name is Phra Phutta Ming Mongkol Eknakakiri (Thai: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี), which means "The Cherished Auspicious Lord Buddha atop Nāga Hill". The name is a blend of native Thai, Sanskrit, and Pali words – the first element Phra Phutta (Sanskrit varabuddha) means "Lord Buddha"; the second element Ming Mongkol means "cherished and auspicious"; the third element Eknakagiri (from Sanskrit/Pali ekanāgagiri) means "atop Nāga Hill". See also Buddharupa Emerald Buddha Golden Buddha (Phra Sukhothai Traimit) Iconography of Gautama Buddha in Laos and Thailand Other tallest statues in Thailand: Great Buddha of Thailand, the tallest Luangpho Yai, the 2nd-tallest Luang Pho To Wat Intaravihara, the 4th-tallest References External links Media related to Big Buddha (Phuket) at Wikimedia Commons
Big Buddha de Phuket

Big Buddha de Phuket, ou le Grand Bouddha de Phuket, est un temple bouddhiste avec une statue monumentale du Bouddha Maravijaya assis dans la province de Phuket en Thaïlande. Présentation Le nom officiel est Phra Phutta Ming Mongkol Akenakiri, raccourci en bouddha Ming Mongkol. Le Big Buddha est un temple bouddhiste situé au sommet de la colline de Nakkerd près de Chalong. Sa construction a débuté en 2004. La sculpture du bouddha, située à une altitude de 420 m, est haute de 45 mètres et large de 25,45 mètres est aujourd'hui terminée. Elle est recouverte de carreaux de marbre blanc. Cependant, des travaux sont en encore en cours dans le temple. Néanmoins, il reste ouvert à la visite. Il est proposé aux visiteurs de participer à l’effort financier de la construction en achetant des plaques de marbre qui serviront aux travaux. La statue représente le Bouddha historique faisant le mudra de la prise de la terre à témoin, aussi appelé victoire sur Māra. Le Big Buddha est consacré au roi Rama V, plusieurs sculptures de ce dernier sont érigées sur le site. Le 23 août 2024, un glissement de terrain aux abords du Big Buddha entraîne la mort de 13 personnes et fait 19 blessés. Provoqué par des pluies diluviennes, le glissement de terrain aurait pour cause l'abattage massif d'arbres lors de l'érection de la statue, ainsi que la construction d'infrastructures hors des zones autorisées. Depuis l'accident, le site du Big Buddha est fermé au public. Références Article connexe Grand Bouddha de Thaïlande Portail du bouddhisme Portail de la sculpture Portail de la Thaïlande
Grote Boeddha van Phuket

De Grote Boeddha van Phuket of Phra Phutta Ming Mongkol Akenakiri is een kolossaal standbeeld op de heuvel Naga in Amphoe Mueang Phuket in de provincie Phuket in Thailand. Het standbeeld is het derde hoogste standbeeld in Thailand, waarbij alleen de Grote Boeddha van Thailand en Grote Boeddha van Roi Et hoger zijn. Geschiedenis In 2004 begon men met de bouw van het standbeeld, in 2015 werd de basis uitgebreid en in 2017 was 80% van het project voltooid. Het standbeeld kostte 30 miljoen baht en het grootste deel was afkomstig van donaties. Het standbeeld werd met goedkeuring van het Thaise Koninklijke Bosdepartment gebouwd in een nationaal beschermd bos. In 2008 werd het standbeeld door Somdet Phra Yanasangwon, de Hoogste Patriarch van Thailand, uitgeroepen tot 'Boeddhistische schat van Phuket'. Bouwwerk Het witte Boeddhabeeld geeft Gautama zittend weer, kijkende richting het oosten naar de baai van Chalong. Het is opgetrokken in beton en bedekt met Birmaans wit marmer. Het beeld heeft een hoogte van 45 meter en is 25 meter breed. Het standbeeld is de belangrijkste Boeddha van de Wat Kitthi Sankaram-tempel (Wat Kata). Naast het marmeren Boeddhabeeld staat een goudkleurig Boeddhabeeld van twaalf meter hoog. Dit beeld is gemaakt van 20 ton messing en kostte acht miljoen baht. Naam De officiële naam van het standbeeld is Phra Phutta Ming Mongkol Akenakakiri (Thai: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี), hetgeen betekent: Phra Phutta (พระพุทธ-) = de Boeddha Ming Mongkol (มิ่งมงคล) = glorieus eervol Ake (เอก) = top van Nakakiri (นาคคีรี) = de heuvel van Naka Samen betekent het de glorieus eervolle Boeddha op de top van de heuvel van Naga. Zie ook Boeddhisme in Thailand
Большой Будда Пхукета

Большой Будда Пхукета или Великий Будда Пхукета — статуя Маравии Будды на Пхукете, Таиланд. Находится на вершине холма Накакед недалеко от Чалонга. Строительство началось в 2004 году, а к 2017 году 80 процентов проекта было завершено. Это третья по высоте статуя в Таиланде после Великого Будды Таиланда и Луангпхо Яй. Статуя изображает Будду Шакьямуни в сидячем положении (Маравичай: มารวิชัย), она имеет высоту 45 метров (148 футов) и ширину 25,45 метров (83,5 фута). Сделана из бетона и покрыта бирманским белым мрамором. Статуя является главным Буддой храма Ват Китти Шанкарам (Ват Ката). Она была названа «Буддийским сокровищем Пхукета» Сомдетом Пхра Янасангвоном, Верховным Патриархом Таиланда, в 2008 году. Статуя стоила 30 миллионов бат, деньги были собраны в основном за счёт пожертвований. Она была построена в национальном заповедном лесу с одобрения Тайского Королевского лесного департамента. Официальное название статуи — Phra Phutta Ming Mongkol Akenakakiri (тай.: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี; phra phuttha ming mongkhon eknakhakhiri) значение: Phra Phutta (พระพุทธ-) = Будда Ming Mongkol (มิ่งมงคล) = Почётный Ake (เอก) = Вершина Nakakiri (นาคคีรี) = Название горы См. также Интхаравихан Примечания
Nationalpark Khao Laem Ya – Mu Ko Samet

i3i6 Der Nationalpark Khao Laem Ya – Mu Ko Samet (Thai: อุทยานแห่งชาติเขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด, RTGS: uthayan haengchat khao laem ya – mu ko samet, Nationalpark „Kap des Grasberges und Samet Archipel“) ist ein Marine Nationalpark (MNP, deutsch etwa ‚Meeres-Nationalpark‘, Nr. 8) im östlichen Teil der Zentralregion von Thailand. Der Samet-Archipel zusammen mit dem Kap des Grasberges (Khao Laem Ya) sowie einem Gebiet von elf Kilometern des Mae-Ramphueng-Strandes wurde 1981 vom thailändischen „Royal Forest Department“ zum Nationalpark erklärt. Geographie Der Park liegt in der Provinz Rayong, etwa 200 Kilometer südöstlich von Bangkok. Er hat eine Größe von 81.875 Rai, das entspricht etwa 131 km². Der Samet-Archipel besteht neben Ko Samet aus den Inseln Ko Chan (เกาะจันทร์ – „Mond-Insel“), Ko San Chalam (เกาะสันฉลาม – „Haifischflossen-Insel“) und Hin Khao (หินขาว – „Weißer Felsen“), welche südlich von Samet liegen, sowie weiteren acht Inseln an der Grenze des Nationalparks: Ko Kuthi (auch: Ko Kudi – เกาะกุฎี, „Mönchszellen-Insel“), Ko Klet Chalam (เกาะเกล็ดฉลาม -„Haifischschuppen-Insel“), Ko Kruai (เกาะกรวย – „Kegel-Insel“), Ko Makham (เกาะมะขาม – „Tamarind-Insel“), Ko Plai Tin (เกาะปลายตีน – „Fußspitzen-Insel“), Ko Thai Khang Kkao (เกาะท้ายค้างคาว – „Fledermausboden-Insel“), Ko Yung Kluea (เกาะยุ้งเกลือ – „Salzsilo-Insel“) und Ko Thalu (เกาะทะลุ – „Loch-Insel“). Klima Von Mitte Oktober bis Februar ist es kühl und trocken. Die mittleren Temperaturen liegen im Jahresmittel bei 28 °C. Die niedrigsten Temperaturen gibt es im Dezember, es wird dann bis zu 20 °C kalt. Im April gibt es die höchsten Temperaturen von etwa 33 °C. Die mittlere Regenmenge beträgt 1339 mm im Jahr, wobei der meiste Niederschlag mit 255 mm im September, der niedrigste im Dezember mit durchschnittlich 4 mm geschieht. Die Relative Luftfeuchtigkeit beträgt 77 % im Jahresmittel. Sehenswürdigkeiten Der Laem-Ya- und der Plet-Berg (เขาแหลมหญ้า และ เขาเปล็ด) sind niedrige Laterit-Hügel mit einer Fläche von 1,09 km². Das südliche Kap ist mit Wald bestanden, von der Spitze der Hügel lassen sich im Westen die geschwungenen, sandigen Strände von Samet und zwei weiteren Inseln erblicken. Der Mae-Ramphueng-Strand (หาดแม่รำพึง – Hat Mae Ramphueng) ist der längste Strand der Provinz und liegt östlich der Provinzhauptstadt auf dem Festland. Hier befindet sich auch die Parkverwaltung. Ko Samet (เกาะเสม็ด) ist mittlerweile eine bekannte Ferieninsel geworden. Literatur Denis Gray (u. a.): National Parks of Thailand. Communications Resources Ltd., Bangkok 1991, ISBN 974-88670-9-9 Weblinks Beschreibung des Nationalparks Khao Laem Ya – Mu Ko Samet (auf Englisch) Einzelnachweise