NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Flughafen Nakhon Phanom

Der Flughafen Nakhon Phanom (thailändisch ท่าอากาศยานนครพนม; IATA-Code: KOP, ICAO-Code: VTUW) ist der Regionalflughafen der Stadt Nakhon Phanom in der Nordost-Region von Thailand, dem Isan. Er liegt etwa 15 Kilometer westlich des Stadtzentrums von Nakhon Phanom entfernt und verfügt über eine asphaltierte Start-/Landebahn auf 179 Metern Höhe über dem Meer mit einer Länge von 2.440 Metern. Der Linienverkehr hat in letzter Zeit stark zugenommen: zwischen 2011 und 2015 hat sich die Zahl der Passagiere auf knapp 300.000 verneunfacht. Es gibt ausschließlich Verbindungen mit Bangkok-Don Mueang. Siehe auch Liste der Flughäfen in Thailand Weblinks Nakhon Phanom (VTUW) (Memento vom 20. Juni 2002 im Internet Archive) (auf Englisch)
Nakhon Phanom Airport

Nakhon Phanom Airport (IATA: KOP, ICAO: VTUW) is in Nong Yat subdistrict, Mueang Nakhon Phanom district, Nakhon Phanom province in northeastern Thailand. It was first constructed in 1962 by Seabees of U.S.N. Mobile Construction Battalion 3. The project was funded by the Military Assistance Program (MAP). Airlines and destinations References External links Nakhon Phanom travel guide from Wikivoyage Nakhon Phanom Airport Homepage
Aeroportul Nakhon Phanom

Aeroportul Nakhon Phanom (IATA: KOP, ICAO: VTUW) este un aeroport din Ban Phueng⁠(d), Districtul Mueang Nakhon Phanom, Provincia Nakhon Phanom, Thailanda. Aeroportul a fost tranzitat în 2020 de 220.455 de pasageri. Situat la o altitudine de 179 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Накхонпханом (аэропорт)

Аэропорт Накхонпханом (тайск. ท่าอากาศยานนครพนม), (ИАТА: KOP, ИКАО: VTUW) — гражданский аэропорт, обслуживающий коммерческие авиаперевозки города Накхонпханом (одноимённой провинции, Таиланд). Находится под управлением государственной компании Аэропорты Таиланда. Общие сведения Аэропорт Накхонпханом расположен на высоте 179 метров над уровнем моря и эксплуатирует одну взлётно-посадочную полосу 15/33 размерами 2500х45 метров с асфальтовым покрытием. Авиакомпании и пункты назначения Примечания Ссылки Страница аэропорта на сайте Управления авиации Таиланда Информация об аэропорте VTUW с сайта World Aero Data.
Ramkhamhaeng University

Ramkhamhaeng University (RU; Thai: มหาวิทยาลัยรามคำแหง, RTGS: Mahawitthayalai Ramkhamhaeng) is Thailand's largest public university. It was named in honour of King Ramkhamhaeng. Overview Ramkhamhaeng University has two major campuses, both in Bangkok. Freshman classes are held at Bang Na campus in Prawet district. Most others classes are conducted at the main campus at Hua Mak, Bang Kapi District. Approximately 435,000 students attend the university, 400,000 undergraduates and 35,000 graduate students. Tuition fees are in the range of 7,155–8,880 baht per academic year. The university's budget allocation from the central government for FY2019 is 1,179 million baht, down from FY2018. Notable alumni Abhisit Vejjajiva (born 1964), politician and Thailand's 27th prime minister Sitang Buathong (born 1962), actress and internet personality NistA and NistY Krusagayavong (born 1997), singer-songwriter, rapper, model and actress twin sisters References External links Ramkhamhaeng University
Universidad Ramkhamhaeng

La Universidad Ramkhamhaeng (en tailandés: มหาวิทยาลัยรามคำแหง) es una de las dos universidades públicas de educación a distancia de Tailandia. Su nombre es en honor del Rey Ramkhamhaeng el Grande, al que se atribuye la creación del alfabeto tailandés. Antes del establecimiento de la universidad en 1971, Tailandia sufría una importante crisis en la educación superior, ya que el número de bachilleres buscando plaza en universidades era muy superior a la capacidad de las universidades existentes. El problema llevó al Parlamento de Tailandia a aprobar una ley autorizando el establecimiento de la Universidad Ramkhamhaeng, la primera universidad de libre acceso del país. La universidad tiene dos campus principales, ambos en Bangkok: uno en el distrito de Phra Khanong y el otro en el de Bang Kapi. Tiene también 32 centros para exámenes en distintas provincias de Tailandia. Se conforma de las facultades de Derecho, Ingeniería, Administración de Empresas, Humanidades, Ciencias Políticas, Económicas y Educación Tecnológica. Fue fundada en 1971 y contaba en 2006 con unos 525.000 estudiantes. Referencias (en inglés) Instituto de Estudios Internacionales de la Universidad
Université Ramkhamhaeng

L'université Ramkhamhaeng (en thaï : มหาวิทยาลัยรามคำแหง) est une université située à Bangkok en Thaïlande. Elle a été créée en 1971. Elle accueille environ 500 000 étudiants. Situation géographique L'université Ramkhamhaeng possède deux grands campus, tous deux situés à Bangkok. L'un est le campus de Bang Na, dans le district de Phra Khanong, l'autre est celui de Hua Mak, dans le district de Bang Kapi. Anciens élèves Catégorie:Étudiant de l'université Ramkhamhaeng Supaporn Malisorn Références Lien externe (en) Site officiel Portail des universités Portail de Bangkok
Uniwersytet Ramkhamhaeng

Uniwersytet Ramkhamhaeng (taj. มหาวิทยาลัยรามคำแหง; ang. Ramkhamhaeng University) – największy publiczny uniwersytet w Tajlandii. Dwa główne kampusy uczelni znajdują się w Bangkoku. Uniwersytet nazwany na cześć króla Ramkhamhaeng, który powszechnie jest uznawany za twórcę tradycyjnego alfabetu tajskiego. Na uczelnię uczęszcza około 435 tys. studentów. Absolwenci Do znanych absolwentów uniwersytetu należą: Abhisit Vejjajiva Sonthi Boonyaratkalin Chalerm Yubamrung Somjit Jongjohor Paradorn Srichaphan Aree Wiratthaworn Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna uczelni
Университет Рамакхамхаенг

Университет Рамкхамхаенга (тайск. มหาวิทยาลัยรามคำแหง) — один из двух открытых университетов в Таиланде. Университет был назван в честь короля Сукхотая Рамкхамхаенга, который, по легенде создал тайский алфавит. Перед созданием университета Рамкхамхаенга в 1971 ситуацию в Таиланде описывали как «кризис в поисках высшего образования». Это было связано с тем, что количество школьных выпускников, ищущих места в государственных университетах, вышло за все границы, количество университетов увеличилось. Ввиду сложившейся критической ситуации парламент наконец выпустил закон, согласно которому открылся университет Рамкхамхаенга. Университет составляют факультеты права, делового администрирования, естественных наук, науки, экономики и технологии. Факультет технологии принимает ограниченно число студентов, когда остальные факультеты открыты всем, кто хочет учиться. Университет Рамкхамхаенга имеет два больших кампуса, оба в Бангкоке. Занятие первокурсников проводятся в кампусе Банг На в районе Пхра Кханонг. Другие занятия проводятся в главном кампусе aв Хуа Мак. Примечания
Monumento a la Democracia

El Monumento a la Democracia (en tailandés: อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย) es un monumento público en el centro de la ciudad de Bangkok, la capital del país asiático de Tailandia.​ Ocupa una rotonda en la amplia carretera Ratchadamnoen Klang, en la intersección de la carretera Dinso. El monumento está más o menos a medio camino entre Sanam Luang, el antiguo crematorio real en frente de Wat Phra Kaew, y el templo del Monte Dorado (Phu Kao Thong). El monumento fue encargado en 1939 para conmemorar el golpe de Estado siamés de 1932 (también llamado "Revolución siamesa de 1932", o simplemente Revolución de 1932), que dio lugar al establecimiento de una monarquía constitucional. Véase también Monumento Monumento nacional Monumento conmemorativo Referencias
Monumento à Democracia

O Monumento à Democracia (em tailandês: อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย) é um monumento público na região central da cidade de Bangkok, a capital da Tailândia. Ocupa uma rotatória na ampla Avenida Ratchadamnoen, interseção com a estrada Dinso. O monumento situa-se mais ou menos a meio caminho entre o Sanam Luang, o antigo campo do crematório real em frente do Wat Phra Kaew, e o templo do Monte Dourado (Phu Kao Thong). O monumento foi encomendado em 1939 para celebrar o golpe de Estado de 1932 (também conhecido como "Revolução siamesa de 1932", ou simplesmente Revolução de 1932), que deu lugar ao estabelecimento de uma monarquia constitucional no país e trouxe o fim do absolutismo.
Монумент Демократии (Бангкок)

Монумент Демократии (тайск. อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย, Анусавари Прачатипатай) — памятник в центре Бангкока, столице Таиланда, нулевой километр автомобильных дорог Таиланда. Создаёт кольцевую транспортную развязку на широком проспекте Ратчадамноен с востока на запад, на пересечении Динсо-роуд. История Памятник был построен в 1939 году, дабы ознаменовать революцию в Сиаме 1932 года, в ходе которой в Королевстве Сиам была учреждена конституционная монархия. Памятник ориентирован на западный Бангкок. В 1992 году у монумента захватившая власть хунта устроила расстрел протестующих. В 2013 году монумент снова стал центром беспорядков. Проект Памятник был разработан Мейвом Апхайвонгом, архитектором, брат которого Нуанг Апхайвонг был ведущим членом режима Пхубина. Итальянский скульптор Коррадо Ферочи, который был тайским гражданином и использовал тайское имя Силпа Бхираси, выполнял вспомогательные работы над скульптурами вокруг основы памятника. См. также Монумент Победы (Бангкок) Примечания Источники Ka F. Wong, Visions of a Nation: Public Monuments in Twentieth-Century Thailand, White Lotus, Bangkok 2006, 65
Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Mahachulalongkornrajavidyalaya University (MCU) (Thai: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, RTGS: Maha Chulalongkon Ratchawitthayalai) is one of two public Buddhist universities in Thailand, as well as being the oldest Buddhist university in the nation. It has facilities at Wat Mahathat Yuwaratrangsarit in Bangkok and at Wang Noi in Ayutthaya Province. History The university was founded in 1887 by King Chulalongkorn with the purpose of establishing a higher education institute for Buddhist monks, novices, and laypersons with an emphasis on Buddhist studies and other subjects. The university began offering classes in 1889. It adopted its current name in 1896. By bills passed in 1997, both of Thailand's Buddhist universities — MCU and Mahamakut Buddhist University — became public universities. Colleges and faculties Mahachulalongkornrajavidyalaya University is organized into several academic units: Faculty of Buddhist Studies, Faculty of Education, Faculty of Humanities, Faculty of Social Sciences, graduate school, and the International Buddhist Studies College. The faculties offer 26 undergraduate programs, ten master's programs, two doctoral programs, and other academic training. Two of its master's programs, Buddhist studies and philosophy, are internationally oriented and conducted in English. MCU offers a PhD in Buddhist studies (in English). Campuses A new, larger main campus has been built in Wang Noi, Ayutthaya Province, just north of Bangkok. Classes have begun at the new location. In addition to the main campus, Mahachulalongkornrajavidyalaya University has extension campuses in the following provinces: Chiang Mai Khon Kaen Lamphun Loei Nong Khai Nakhon Phanom Nakhon Pathom Nakhon Ratchasima Nakhon Sawan Nakhon Si Thammarat Phayao Phitsanulok Phrae Surin Ubon Ratchathani The university hosts the Secretariat for the International Association of Buddhist Universities and is often one of the main organizers for the United Nations Day of Vesak Celebrations. Affiliation The university has an affiliated college: Mahapanya Vidayalai at Hat Yai, Songkhla Province. See also List of Buddhist universities across the world International Buddhist Studies College References External links Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Universidad Mahachulalongkornrajavidyalaya

La Universidad Mahachulalongkornrajavidyalaya o MCU (en tailandés: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย) es una de las dos universidades budistas públicas en Tailandia. Está situada en el templo Wat Mahathat Yuwarajarangsarit Rajaworamahavihara en Bangkok. Historia Fue fundada en 1887 por el Rey Chulalongkorn con intención de crear un centro universitario de nivel para los monjes, novicios y laicos budistas. Está especializada en estudios budistas. Comenzó sus clases en 1889 y asumió su actual nombre en 1896. Por leyes de 1997, ambas universidades budistas en Tailandia, la Universidad Mahachulalongkornrajavidyalaya y la Mahamakut, se convirtieron en universidades públicas. Enlaces externos Página web de la Universidad
Universidade Mahachulalongkornrajavidyalaya

A Universidade Mahachulalongkornrajavidyalaya (em tailandês: มหาวิทยาลัย มหา จุฬา ลง ก รณ ราช วิทยาลัย; rtgs: Maha Chulalongkon Ratcha Witthayalai) é uma das duas universidades públicas confessionais da Tailândia, de orientação budista. É a mais antiga instituição de ensino superior no país. Sua sede está localizada no distrito de Wat Mahathat Yuwaratrangsarit, em Bangkok. A universidade tem como missão "concentrar-se nos princípios-chave do mundo" e "servir como um centro universitário para o estudo do clero budista na Tailândia". Possui diversos campus, com as disciplinas da faculdade, centro de recursos, salas de aula, acervos e demais serviços orientando-se no idioma tailandês e boa parte no inglês. Espalhou-se para todas as regiões do país, atualmente ensinando no quarto grau, que abrange tanto a filosofia budista no grau da ciência como no grau religioso. Também criou um instituto de pesquisa dentro da universidade para realizar pesquisas na área do budismo. História Foi fundada em 1887 pelo rei Chulalongkorn, que tinha como propósito estabelecer uma importante instituição de ensino superior para os monges budistas, noviços e leigos, com ênfase em estudos budistas como seu tema principal. A universidade começou a oferecer aulas em 1889, adotando seu nome atual em 1896. Por uma lei aprovada em 1997, tanto a Universidade Mahachulalongkornrajavidyalaya quanto a Universidade Budista Mahamakut, ambas confessionais budistas, tornaram-se universidades públicas. Colégios e faculdades A Universidade Mahachulalongkornrajavidyalaya está organizada em várias unidades acadêmicas: Faculdade de Estudos Budistas, Faculdade de Educação, Faculdade de Letras, Faculdade de Ciências Sociais, programa internacional e pós-graduação. Ao todo, as faculdades oferecem 26 cursos de graduação, dez programas de mestrado, dois programas de doutoramento e outros de formação acadêmica. Dois de seus programas de mestrado (estudos budistas e filosofia budista), são internacionalmente orientados e conduzidos em inglês. A Universidade Mahachulalongkornrajavidyalaya oferece, ainda, um PhD em Estudos Budistas (orientado em inglês). Campus Um novo e maior campus principal foi recentemente construído em Wangnoi, província de Ayutthaya, a norte de Bangkok. Além do campus principal, a Universidade Mahachulalongkornrajavidyalaya tem campi de extensão nas seguintes províncias: Chiang Mai, Khon Kaen, Lamphun, Loei, Nong Khai, Nakhon Phanom, Nakhon Pathom, Nakhon Ratchasima, Nakhon Sawan, Nakhon Si Thammarat, Phayao, Phitsanulok, Phrae, Surin e Ubon Ratchathani. Referências
Khao Phing Kan

Khao Phing Kan (Thai: เขาพิงกัน, wörtlich schiefer Felsen) ist eine Insel in der Bucht von Phang-nga im Süden Thailands. Bekannt geworden ist Khao Phing Kan als „James-Bond-Insel“ und durch die vorgelagerte Felsnadel Khao Ta-Pu. Geografie Lage Die Insel liegt im Landkreis (Amphoe) Takua Thung der Provinz Phang-nga. Sie bestand ursprünglich aus einem großen Felsen, der dann in zwei Teile zerborsten ist. Der kleinere Teil ist heruntergerutscht, der größere Teil scheint sich auf die Seite zu lehnen. Die Insel mit grün bewachsenen, bis zu 300 Meter senkrecht aufsteigenden, von Höhlen und Grotten durchlöcherten Felsen gehört zum Nationalpark Ao Phang-nga (Thai: อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา). Die Insel wie auch die restliche Phang-nga-Bucht mit ihren bizarren Kalksteinfelsen und smaragdgrüner See ist durch Wind, Wetter, Meeresströmungen und Erdverschiebungen der letzten 100 Millionen Jahre geformt worden. Entstanden sind die eindrucksvollen Verwitterungsformen durch intensive Karstprozesse in tropischen Breiten. Klima Im Gebiet der Bucht von Phang-nga herrscht ein tropisches Meeresklima, das durch häufige Regenfälle aber stabile Temperaturen zwischen 23 und 32 °C gekennzeichnet ist. Nach den zwischen 1961 und 1990 erhobenen Daten gibt es durchschnittlich 189 Regentage im Jahr mit 3560 Millimeter Niederschlag. Die durchschnittliche relative Luftfeuchtigkeit beträgt 83 %. Besonderes Der Insel vorgelagert ist Khao Ta-Pu (Thai: เขาตะปู - wörtl. Nagelfelsen, auch Ko Ta-Pu, เกาะตะปู - Nagel-Insel), eine Felsnadel, die als „James-Bond-Felsen“ weltberühmt geworden ist. 1974 landete Roger Moore als Geheimagent ihrer Majestät im Film Der Mann mit dem goldenen Colt vor der beeindruckenden Kulisse der Insel. Weblinks Artikel der Süddeutschen Zeitung vom 19. Juni 2011: Die 007-Insel Internetseite des Nationalparks (Memento vom 20. Oktober 2014 im Internet Archive) Einzelnachweise
Khao Phing Kan

Khao Phing Kan (in lingua thailandese: เขาพิงกันa) o Ko Khao Phing Kan (เกาะเขาพิงกัน) è un'isola della Thailandia, situata nella baia di Phang Nga, a nordest di Phuket. Fa parte del distretto di Takua Thung in provincia di Phang Nga. Geografia Khao Phing Kan si trova all'interno del parco nazionale della baia di Phang Nga, a poca distanza dalla terraferma. In lingua thai significa montagne appoggiate tra loro, l'isola è infatti formata da due montagne separate da una piccola spiaggia, una delle montagne è spaccata in due parti che sono appoggiate l'un l'altra. A 200 metri sorge il piccolo e caratteristico isolotto chiamato Ko Ta Pu (เกาะตาปู) o Ko Tapu (เกาะตะปู), una delle attrazioni principali del parco marino. Turismo Le formazioni carsiche di Khao Phing Kan, Ko Ta Pu e in generale dell'intero parco marino sono tra le più importanti attrazioni turistiche nazionali. La zona viene considerata la Guilin sul mare. Escursioni giornaliere con imbarcazioni a motore o con canoe sono organizzate sulla terraferma. Cinema L'isola è stata scelta come location del film della saga di James Bond Agente 007 - L'uomo dalla pistola d'oro (1974). Per tale motivo, è anche nota come James Bond island. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Khao Phing Kan
Khao Phing Kan

Khao Phing Kan of Ko Khao Phing Kan is een eilandenpaar aan de westkust van Thailand in de Baai van Phang Nga. Ook het kleine Ko Tapu of Khao Tapu hoort ertoe. Het eiland is een deel van het Nationaal Park Ao Phang Nga. Sinds 1974, toen het werd getoond in de James Bond-film The Man with the Golden Gun, heet het in de volksmond James Bondeiland. Khao Phing Kan betekent "heuvels die tegen elkaar aanleunen", terwijl Ko Tapu kan worden vertaald als "spijker"-eiland. “Ko” betekent eiland en "Khao" heuvel. Vóór 1974 werd het eiland zelden bezocht. Na de James Bond-film werd het een populaire toeristische bestemming en na 1981 het meest bekende onderdeel van het toen opgerichte Ao Phang Nga nationale park. Sinds 1998 is het verboden voor toeristische boten om Ko Tapu te benaderen om erosie van de kalkstenen rotsen te stoppen. Geografie en klimaat Khao Phing Kan bestaat uit twee beboste eilanden met steile oevers. Ze liggen in het noordwestelijke deel van de baai van Phang Nga, te midden van een groep van een tiental andere eilanden. Het eiland heeft een paar grotten en twee zandstranden, op het zuidwestelijke deel en tussen de twee eilanden. De stranden en grotten worden regelmatig overspoeld bij hoogwater zodat de toegang tot sommige grotten alleen mogelijk is tijdens laag water. Het water rond het eiland is slechts een paar meter diep en lichtgroen van kleur. De bodem is bedekt met slib, dat afkomstig is van verschillende rivieren uit het noorden. Ko Tapu is een kalkstenen rots van 20 meter hoog en een toenemende diameter van 4 meter in de buurt van het waterpeil tot ongeveer 8 meter bovenaan. Het eiland is gevormd in de Permperiode uit een koraalrif. Dit is na tektonische bewegingen gescheurd, en de onderdelen werden verspreid over het gebied en overspoeld door de stijgende zee. Wind en water vormden uiteindelijk de eilanden, soms met eigenaardige vormen, zoals Ko Tapu. Het eiland heeft een tropisch klimaat, gekenmerkt door veel regen en een stabiele temperatuur. Flora en fauna Het grootste deel van het eiland is bedekt met loofbos. Sommige planten, zoals een Euphorbia- en een vijgcactussoort, groeien op bijna bodemloze kliffen, en overleven op regenwater. Het ondiepe water, de stabiele hoge temperatuur en het rijke aanbod van voedingsstoffen vanuit de mangrovebossen en verschillende rivieren leiden tot overvloedige hoeveelheden plankton en andere zeedieren en -planten. De baai rond het eiland herbergt 26 soorten reptielen, 24 soorten vissen (veelal gebonden aan het koraalrif, zoals de koraalvlinders), 14 soorten garnalen, 15 soorten krabben en verschillende soorten haaien. Veel voorkomende zeebewoners zijn Portunus (Portunus) pelagicus, tong, ansjovis, makreel, murenen, kogelvissen en hersenkoraal. Verder zijn er roodwieren en zeegras. Een van de hier voorkomende amfibieën is de bijzondere kikkersoort Fejervarya cancrivora, die in zoutwater kan overleven. Onder de ruim honderd soorten vogels in het gebied zijn verschillende reigersoorten, zoals de mangrovereiger en de kleine zilverreiger.
Kraftwerk BLCP

Das Kraftwerk BLCP (bzw. Kraftwerk Map Ta Phut) ist ein Kohlekraftwerk im Industriegebiet Map Ta Phut, Landkreis Mueang Rayong, Provinz Rayong, Thailand. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 1434 MW. Es ist im Besitz von BLCP Power und wird auch von BLCP Power betrieben. BLCP Power ist ein 50:50 Joint Venture von Banpu Public Company Limited and Electricity Generating Public Company Limited. Mit dem Bau des Kraftwerks wurde im Juli 2002 begonnen; es ging im Oktober 2006 mit dem ersten Block in Betrieb. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht aus zwei Blöcken. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Die Nennspannung der Generatoren beträgt 19 kV. In der Schaltanlage wird die Generatorspannung von 19 kV mittels Leistungstransformatoren auf 500 kV hochgespannt. Sonstiges Das Kraftwerk wurde auf einer künstlichen Halbinsel vor der Küste im Golf von Thailand gebaut und benötigt im Jahr 3,64 Mio. t Steinkohle. Auf dem Kraftwerksgelände können außerdem 662.000 t Kohle gelagert werden; damit wird der Bedarf von 60 Tagen gedeckt. Die Steinkohle wird per Schiff aus Australien und Indonesien importiert. Pro Tag werden 5,34 Mio. m³ Meerwasser für die Kühlung und die Rauchgasentschwefelung benötigt. Der Kamin des Werkes hat eine Höhe von 200 Metern. Das Kraftwerk dient zur Abdeckung der Grundlast, da die Versorgung mit elektrischer Energie der rasanten Ansiedelung von Industrie nicht Schritt halten konnten und größere Produzenten Notstromaggregate vorhalten mussten, wurde der Bau eines neuen Kohlekraftwerk im Jahr 2002 begonnen und 2006 fertiggestellt. Es wird von einem Joint Venture der thailändischen Unternehmen Banpu und Loxley sowie der britischen PowerGen (inzwischen E.ON UK) betrieben. Das Projekt stieß auf erheblichen Protest von Umweltschutzverbänden. Der erzeugte Strom wird für 25 Jahre an die Electricity Generating Authority of Thailand (EGAT) verkauft; der Verkaufspreis pro kWh beträgt 144 Baht (5,7 US-cents). Die Kosten für die Errichtung des Kraftwerks lagen bei schätzungsweise 1,3 Mrd. USD. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Thailand Weblinks Einzelnachweise