NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Taiwan Semiconductor Manufacturing Company

Taiwan Semiconductor Manufacturing Company Limited (TSMC; eller Taiwan Semiconductor) er en taiwanesisk multinational mikrochips kontraktfremstiller og -designer. Det er verdens næstmest værdifulde halvleder-selskab, verden største dedikerede uafhængige ("pure-play") halvlederfabrik, og landets største selskab. Hovedkvarteret og den primære produktion foregår i Hsinchu Science Park i Hsinchu, Taiwan. Størstedelen af TSMC ejes af udenlandske investorer, og Taiwans regering er den største aktionær. I 2023 blev firmaet rangeret som nummer 44 på Forbes Global 2000. Taiwans eksport af integrerede kredsløb beløb sig på $184 mia. i 2022, hvilket svarede til næsten 25% af Taiwans BNP. TSMC står for omkring 30% af Taiwan Stock Exchanges hovedindeks. TSMC blev grundlagt i Taiwan i 1987 af Morris Chang som verdens første dedikerede halvlederfabrik. Det har været den førende inden for sit felt i mange år. Da Chang gik på pension i 2018, efter 31 år som leder for TSMC, blev Mark Liu formand og C. C. Wei blev CEO. Selskabet har været på Taiwan Stock Exchange (TWSE: 2330) siden 1993; i 1997 blev TSMC det første firma fra Taiwan, som kom på New York Stock Exchange (NYSE: TSM). Siden 1994 har TSMC haft en sammensat årlig vækstrate (CAGR) på 17,4% i omsætning og en CAGR på 16,1% i indtjening. De fleste fabriksløse lavlederproducenter som AMD, Apple, ARM, Broadcom, Marvell, MediaTek, Qualcomm og Nvidia, er kunder hos TSMC, og det samme er selskaber som Allwinner Technology, HiSilicon, Spectra7 og UNISOC. Førende programmable logic device-selskaber Xilinx og tidligere Altera benytter også eller har tidligere benyttet TSMC's fabrikker. Nogle integrated device manufacturer der har deres egne halvlederfabrikker som Intel, NXP, STMicroelectronics og Texas Instruments, outsourcer dele af deres produktion til TSMC. Referencer Eksterne henvisninger
TSMC

Taiwan Semiconductor Manufacturing Company Limited – tajwańskie przedsiębiorstwo specjalizujące się w produkcji układów scalonych, w tym procesorów. Założone 21 lutego 1987 roku przez Chung Mou Changa, jest największym na świecie niezależnym producentem półprzewodników. Jednymi z największych klientów TSMC są AMD, Apple, ARM, Broadcom, MediaTek, Qualcomm i Nvidia. Na 2024 rok, 68,8% produkcji jest wykonywana dla firm amerykańskich, 11,5% dla firm chińskich i 9,3% dla firm tajwańskich. TSMC jako pierwsza wprowadziła na rynek możliwości produkcyjne w technologii 7-nm i 5-nm (używane przez układy SoC Apple A14 i M1 z 2020 roku, procesory MediaTek Dimensity 8100 i AMD Ryzen serii 7000), a także pierwsza, która wprowadziła na rynek technologię litografii EUV ASML w skali masowej. Firma posiada kapitalizację rynkową na poziomie 2,1 bln dolarów. Historia Utworzenie TSMC zawdzięcza się strategii rządu tajwańskiego w latach 1970. stawiania na rozwój produkcji układów cyfrowych pomimo braku kompetencji w tej dziedzinie. Z pomocą rządową, wiele firm rozpoczęło produkcję na Tajwanie, a w latach 1980. firmy tajwańskie zaczęły się skupiać na technologii CMOS, która stała się dominująca w elektronice. Początkowym inwestorem TSMC był Philips, który wsparł przedsiębiorstwo kwotą 58 mln USD za 27,5% udziałów. W 2011 roku TSMC rozpoczęło produkcję procesorów Apple A5 i A6 dla urządzeń iPad i iPhone. Na koniec 2020 roku przedsiębiorstwo zatrudniało 51 297 pracowników, przychody wynosiły 48 miliardów USD. Aby ograniczyć ryzyko biznesowe w przypadku wojny między Tajwanem a Chińską Republiką Ludową, od początku 2020. TSMC rozszerzyła swoją obecność geograficzną, otwierając nowe fabryki w Japonii i Stanach Zjednoczonych (patrz CHIPS and Science Act), a także planując dalszą ekspansję do Niemiec. Zdolności produkcyjne TSMC posiada następujące zdolności produkcyjne na waflach 300 mm: 0.13 μm (130 nm) 90 nm, od czwartego kwartału 2006 65 nm 55 nm 40 nm 28 nm, od 2011 roku 22 nm, od czwartego kwartału 2018 20 nm, od 2012 roku 16 nm, od listopada 2013 12 nm, od 2016 roku, oparta na procesie 16 nm 10 nm, od 2017 roku 7 nm, od czerwca 2017 6 nm, od pierwszego kwartału 2020 5 nm, od roku 2020 4 nm, od czwartego kwartału 2021 3 nm, od czwartego kwartału 2022 Fabryki Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Taiwan Semiconductor Manufacturing Company Limited (ang. • chiń. • jap.)
Taiwan Semiconductor Manufacturing Company

Taiwan Semiconductor Manufacturing Company Limited (TSMC) är ett multinationellt taiwanesiskt halvledarföretag som designar och tillverkar integrerade kretsar. TSMC är världens största kontraktstillverkare av integrerade kretsar och ett av Taiwans största företag. Bland TSMC:s kunder finns de flesta stora halvledarföretag som inte själva har några halvledarfabriker (dessa kallas ofta "fabless"), såsom Advanced Micro Devices, Apple Inc., ARM Holdings, Broadcom, Marvell, MediaTek, Nvidia och Qualcomm. Historik TSMC grundades 21 februari 1987 av Morris Chang. Företaget börsnoterades på Taiwan Stock Exchange 1993 och blev 1997 det första taiwanesiska företaget att listas på New York Stock Exchange. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Taiwan Semiconductor Manufacturing Company Limited.﻿ Officiell webbplats
Nationalstadion Kaohsiung

Das Nationalstadion Kaohsiung (chinesisch 國家體育場 / 国家体育场, Pinyin Guójiā Tǐyùchǎng), früher World Games Stadion, ist ein Multifunktionsstadion in der Hafenstadt Kaohsiung auf der Insel Taiwan. Es wurde für die World Games 2009 gebaut und die Eröffnungs- und Abschlussfeier der Spiele fanden dort statt. Architekt und Designer des Stadions ist der Japaner Toyo Ito. Geschichte Eröffnet wurde das Stadion am 20. Mai 2009 mit dem sogenannten World-Games-Konzert und einem abschließenden Feuerwerk. Das Konzert wurde vom Pittsburgh Symphony Orchestra und dem Chor der Wiener Staatsoper bestritten. Die Kapazität des Stadions betrug während der World Games 55.000 Plätze. Später wurden Sitze wieder entfernt und die standardmäßige Kapazität von 40.000 Sitzen wiederhergestellt. Das Dach des Stadions besteht aus 8.844 Solarmodulen und liefert pro Jahr 1,14 Millionen Kilowattstunden Elektrizität. Es erstreckt sich über 14.155 m2. Das Stadion und die Außenanlagen erstrecken sich über insgesamt 19 Hektar. Alle Rohmaterialien des Baus sind recycelbar und wurden ausschließlich in Taiwan hergestellt. Die gewonnene Energie aus den Solarmodulen wird an die staatliche Elektrizitätsfirma weiterverkauft. Das Stadion der World Games ist damit das erste Stadion der Welt, das ausschließlich mit durch Sonne gewonnener Energie betrieben werden kann. Nach Ende der Spiele war das Stadion Austragungsort für einige Heimspiele der taiwanischen Fußballnationalmannschaft und zudem trägt der Verein Taiwan Power Company FC seine Heimspiele dort aus. Im September 2011 fanden sieben Spiele des AFC President’s Cups 2011 im Stadion statt, darunter auch das Finale zwischen dem Taiwan Power Company FC und Phnom Penh Crown aus Kambodscha (3:2). Weblinks Offizielle Webseite der World Games mit Videoanimation und Bildern des Stadions Einzelnachweise
National Stadium (Kaohsiung)

The National Stadium (Chinese: 國家體育場; pinyin: Guójiā Tǐyùchǎng; also named 龍騰體育場), formerly known as the World Games Stadium, is a multi-purpose stadium in Zuoying District, Kaohsiung, Taiwan. It is currently the largest stadium in Taiwan in terms of capacity. Completed in 2009, it is used mostly for football matches and it hosted the main events for the 2009 World Games. The stadium has a capacity of 55,000 people. Since the conclusion of the games, the stadium has been used for some Taiwanese football team matches including FIFA World Cup qualifiers. The stadium, designed by Japanese architect Toyo Ito, makes use of 1 MW of solar cells to provide most of its power needs. The stadium's semi spiral-shaped, like a dragon, is the first stadium in the world to provide power using solar power technology. The solar panels covering the vast external face of the stadium are able to generate most of the power required for its own operation, as well as additional power that can be sent to the grid. Transportation The stadium is accessible within walking distance West from World Games Station of the Kaohsiung MRT. Events Sports Concerts Gallery See also List of stadiums in Taiwan References External links Official website Media related to World Games Stadium at Wikimedia Commons
Estadio Nacional de Kaohsiung

El World Games Stadium es un estadio multiusos en Kaohsiung, Taiwán. El estadio tiene una capacidad para 55 000 espectadores. Terminado en 2009, sus instalaciones se usarán principalmente para las competiciones de atletismo y rugby, siendo la sede de los Juegos Mundiales de 2009 (World Games 2009). Después de los juegos, el estadio albergará los partidos de los equipos de la Selección de fútbol de China Taipéi. El estadio, diseñado por el arquitecto japonés, Toyō Itō, hace uso de la energía solar para satisfacer sus necesidades energéticas.​ El World Games Stadium, con forma en semi-espiral, como un dragón, será el primer estadio del mundo en proporcionar energía usando tecnología fotovoltaica. Los paneles solares cubren la cara exterior del estadio y generan la energía requerida para su propio funcionamiento, además de energía adicional que puede ahorrarse. . Referencias Enlaces externos Kaohsiung's World Games stadium ahead of schedule Pictures of new stadium 2009World Games in Taiwan
Stade national (Kaohsiung)

Le Stade national (en chinois simplifié : 国家体育场 ; chinois traditionnel : 國家體育場 ; pinyin : Guójiā Tǐyùchǎng) est un stade omnisports situé à Kaohsiung, à Taïwan. Surnommé stade du Dragon (chinois simplifié : 龙腾体育场 ; chinois traditionnel : 龍騰體育場 ; pinyin : Lóngténg tǐyùchǎng), il est actuellement le plus grand stade taïwanais en termes de capacité. À son ouverture, il est originellement nommé 2009 World Games Main Stadium (chinois simplifié : 2009世运会主场馆 ; chinois traditionnel : 2009世運會主場館 ; pinyin : 2009 Shì Yùnhuì Zhǔchǎngguǎn) ou World Games Stadium en version courte, dans le cadre des Jeux mondiaux de 2009. Historique Achevé en 2009, il accueille les Jeux mondiaux de 2009, plus particulièrement les cérémonies d'ouverture et de fermeture ainsi que les épreuves de rugby à sept et d'ultimate. À l'issue de ce tournoi, le stade accueille également des matchs de l'équipe nationale. Le complexe d'une capacité maximale de 55 000 spectateurs, imaginé par l'architecte japonais Toyō Itō, est intégralement alimenté à l'énergie solaire pour subsister à ses besoins énergétiques. Le stade fut le premier stade au monde à fournir de l'électricité grâce à la technologie de l'énergie solaire. Les 8 844 panneaux solaires couvrant 22 000 mètres carrés sur la toiture de la vaste façade sont capables de produire la puissance requise par le stade, ce qui permet de réduire à zéro l'apport extérieur d'électricité nécessaire. Lorsque le stade n'est pas utilisé pour un événement sportif, il est alors utilisé pour redistribuer de l'énergie à l'extérieur du complexe sportif. Sa forme en semi-spirale et sa structure à l'apparence écailleuse avec ses équipements photovoltaïques lui ont donné son surnom de stade-dragon. Sa structure faite d'un entrelac de tubulures spiralées d'une hauteur maximale de 35 m donne une apparence de légèreté inhabituelle pour les stades. Elle fait le tour du terrain, s'étend au-dessus des tribunes et est ouverte sur le devant du côté de la station de métro. Galerie Notes et références Liens externes Ressource relative à la musique : MusicBrainz Ressource relative au sport : StadiumDB Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail de Taïwan
World Games Stadium

Il National Stadium (chiamato anche: World Games Stadium; 世運會主場館 in caratteri cinesi) è un impianto sportivo di Kaohsiung, Taiwan. Ospita le partite interne della Nazionale di calcio di Taipei Cinese. Storia Lo stadio ha ospitato tra il 16 e il 27 luglio del 2009 i IX World Games cioè l'evento sportivo patrocinato dalla CIO che inserisce le competizioni non facenti parte del programma olimpico ufficiale. Struttura Lo stadio è stato disegnato dall'architetto giapponese Toyo Ito e il suo staff. La particolarità che rende famoso questo stadio è il fatto che è stato costruito con materiali riciclabili e sarà alimentato completamente dall'energia solare ottenuta dai 8.844 pannelli solari situati sopra la sinuosa copertura che ricorda un drago. È stata prevista una produzione media di 1,14 milioni di kWh all'anno che permetteranno sia di risparmiare 600 tonnellate di CO2 sia di rivendere l'energia in eccesso in particolare nei momenti di non utilizzo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su World Games Stadium
National Stadium (Kaohsiung)

Het National Stadium (officiële naam) (Chinees: 國家體育場; Hanyu pinyin: Guójiā Tǐyùchǎng; ook 龍騰體育場) is een stadion in de stad Kaohsiung, Taiwan. De vroegere naam voor het stadion is World Games Stadion. Het stadion is op dit moment het grootste in Taiwan. Er konden 55.000 toeschouwers in toen het stadion werd geopend; later werd dat aantal teruggebracht tot 40.000. Het werd geopend op 20 mei 2009 met een concert ter ere van de Wereldspelen. Van 16 juli tot en met 26 juli vonden in stadion editie 2009 van de Wereldspelen plaats. Sindsdien wordt het stadion vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden. Het stadion, dat werd ontworpen door de Japanse architect Toyo Ito, maakt gebruik van zonne-energie. Het dak heeft een spiraalvorm, als een draak. De zonnepanelen zijn in staat om het grootste deel van de benodigde energie voor het stadion op te wekken. Afbeeldingen
Stadion Narodowy w Kaohsiungu

Stadion Narodowy w Kaohsiungu (chiń. trad. 國家體育場; pinyin Guójiā Tǐyùchǎng, nazywany również chiń. trad. 龍騰體育場; pinyin Lóngténg Tǐyùchǎng) – wielofunkcyjny stadion w Kaohsiung na Tajwanie służący do rozgrywania meczów piłki nożnej, rugby union oraz zawodów lekkoatletycznych. Rada miasta zatwierdziła wybudowanie stadionu na World Games 2009 w sierpniu 2005 roku, a jego projekt przygotował japoński architekt Toyo Ito. Obecnie jest to największy stadion na Tajwanie pod względem pojemności. Usytuowany jest on na osi północ-południe, trybuny osłaniają zatem boisko od letnich wiatrów z południowego zachodu oraz zimowych z północnego zachodu. Stadion został oddany do użytku po dwóch latach budowy w styczniu 2009 roku. Ma on stałą pojemność 40 000 miejsc siedzących, choć w razie potrzeby może być dostawione kolejne 15 000 miejsc. Pełnowymiarowe boisko okala lekkoatletyczna bieżnia, z zainstalowanym oświetleniem o natężeniu 3300 luksów oraz dwoma wielkopowierzchniowymi ekranami. Obiekt jest pierwszym stadionem na świecie, który pokrywa swoje zapotrzebowanie energetyczne korzystając z energii słonecznej. Stalowa konstrukcja pokryta jest bowiem na dachu 8844 ogniwami fotowoltaicznymi, które w ciągu roku mogą wygenerować 1,14 miliona kilowatogodzin energii elektrycznej. Podczas World Games odbyły się na nim ceremonie otwarcia i zamknięcia oraz zawody frisbee i rugby 7. Wykorzystywany jest przez piłkarską reprezentację kraju oraz klub Taiwan Power Company FC. Przypisy
Национальный (стадион, Гаосюн)

Национальный стадион в Гаосюне (кит. 高雄國家體育場; также 龍騰體育場) — многофункциональный стадион в Гаосюне, Тайвань. Самый большой по вместимости стадион Тайваня. Строительство завершено в 2009 году. Стадион использовался для проведения легкоатлетических соревнований и соревнований по регби. Принимал основные соревнования Всемирных игр 2009. После игр стадион также начал использоваться для матчей сборной Тайваня по футболу. Стадион спроектирован японским архитектором Тоёо Ито, который использовал для энергетических потребностей стадиона солнечную энергию 8844 солнечных панелей, покрывающих крышу стадиона. Они занимают площадь в 13000 квадратных метров и генерируют пиковую энергию до 1,03 МВт. Примечания Ссылки англ. Офіційний сайт англ. World Games Stadium
Національний (стадіон, Гаосюн)

Націона́льний стадіо́н у Гаосю́ні (кит.: 高雄國家體育場; також 龍騰體育場) — багатофункціональний стадіон у Гаосюні, Тайвань. Найбільший за місткістю стадіон Тайваню. Будівництво завершено у 2009. Стадіон використовувався для проведення легкоатлетичних змагань та змагань з регбі. Приймав основні заходи Світових ігор 2009. Після ігор стадіон також почав використовуватися для матчів збірної Тайваню з футболу. Стадіон спроектований японським архітектором Тойо Іто, який використав для енергетичних потреб стадіону сонячну енергію. 8844 панелей сонячних батарей вкривають дах стадіону, займаючи площу у 13000 квадратних метрів, і генерують пікову енергію до 1,03 МВт. Примітки Посилання англ. Офіційний сайт англ. World Games Stadium
Port de Kaohsiung

El Port de Koahsiung és el port més gran de Taiwan. El 2007 va tenir un volum de 10 de tones mètriques. El port està situat al sud de Taiwan, al costat de la ciutat de Kaohsiung, envoltat per altres ciutats com Gushan, Yancheng, Lingya, Cianjhen, Siaogang i Cijin. El Koahsiung Harbor Bureau és l'entitat que administra el port, una divisió del Ministeri de transport del Yuan Executiu, el govern central de Taiwan o República de la Xina. Història El port era una llacuna natural abans que fos transformat en un port modern. En el segle xvi alguns vilatans ja s'havien establert a la riba del que ara és Kaohsiung, anomenat "Takau". El 1620 van arribar els colonitzadors de la Companyia Holandesa de les Índies Orientals que van començar a desenvolupar el port primitiu, que es va anomenar "Port de Takau" (打狗港), va créixer a poc a poc durant l'Formosa Holandesa, l'era Koxinga i els principis de la dinastia Qing. El 1858, la Dinastia Qing va perdre la Segona Guerra de l'Opi contra els francesos i els britànics, cosa que va motivar la firma dels Tractats de Tianjin. En aquests s'establia que el govern Qing estava obligat a obrir cinc ports de Taiwan al comerç estranger. El Port de Takao n'era un i es va obrir a l'exterior el 1864. Després, el govern de Qing va cedir Taiwan als japonesos el 1895, després de perdre la Primera Guerra Sinojaponesa. A principis de la dominació japonesa, el govern colonial va decidir fer obres importants per tal de modernitzar el port. El projecte es va dividir en tres etapes, la primera es va acabar el 1908, la segona el 1912 i la darrera es va aturar per culpa de la Segona Guerra Mundial. Durant la guerra, el port va ser bombardejat durament pels aliats. Després de la guerra, el govern de la República de la Xina va continuar amb el desenvolupament del port. Així, el 1975 es va construir el segon port, quan es va remoure el petit pont de terra que unia Siaogang i Cijin Mapa Galeria Referències Enllaços externs Port de Kaohsiung Arxivat 1997-01-03 a Wayback Machine.
Kaosiungský přístav

Kaosiungský přístav je největší přístav na Tchaj-wanu. Nachází se na jihu ostrova poblíž města Kao-siung. Historie Přístav byla původně přírodní laguna, než ji lidé přestavěli na moderní přístav. V 16. století vesnice založily na pobřeží město Takau, v současnosti jako Kao-siung. Kolonisté Nizozemské východoindické společnosti připluli do Takaua roku 1620 a začali s úpravou laguny. Přístav, původně pojmenovaný jako „přístav Takau“ (打狗港), se postupně rozrůstal za vlády království Tungning a říše Čching. Během japonské nadvlády byly realizovány rozsáhlé úpravy vedoucí k vytvoření moderního přístavu. Výstavba probíhala ve třech etapách, první byla dokončenav roce 1908, druhá roku 1912 a třetí byla pozastavena kvůli druhé světové válce, během které byl přístav těžce poškozen bombardováním spojeneckými silami. Po válce vláda Tchaj-wanu obnovila rozvoj přístavu. „Druhý přístav“ byl postaven roku 1975. V současnosti patří k dvaceti největším kontejnerovým přístavům na světě. Mapa přístavu Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Port of Kaohsiung na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kaosiungský přístav na Wikimedia Commons (anglicky) Oficiální stránky přístavu Kao-siung
Puerto de Kaohsiung

El puerto de Kaohsiung (chino: 高雄; Hanyu Pinyin: Gāoxióng) es un puerto marítimo, el puerto más grande de Taiwán. Manejó alrededor de 10 millones de TEU en 2007.​ El puerto se localiza al sur de Taiwán, junto a la ciudad de Kaohsiung, rodeado por las ciudades Gushan, Yancheng, Lingya, Cianjhen, Siaogang y Cijin. Es administrado por la Kaohsiung Harbor Bureau, una división del Ministerio de transporte del Yuan Ejecutivo, el gobierno central de Taiwán (República de China). Historia El puerto era una laguna costera natural antes de que fuera transformado en un puerto moderno. En el siglo XVI algunos aldeanos ya se habían establecido en las orillas de lo que ahora es Kaohsiung, llamado "Takau" en aquellos tiempos. En 1620 llegaron colonizadores de la Compañía Holandesa de las Indias Orientales que comenzaron a desarrollar el primitivo puerto, al que se le llamó "puerto de Takau" (打狗港), y que creció poco a poco durante la Formosa Holandesa, la era Koxinga y los principios de la Dinastía Qing. En 1858, la dinastía Qing perdió la segunda guerra del Opio contra los franceses y británicos, lo que la obligó a firmar los Tratados de Tianjin. Según estos tratados, el gobierno Qing debía abrir cinco puertos de Taiwán al comercio extranjero. El puerto de Takao fue uno de esos cinco puertos y fue abierto al comercio exterior en 1864. Después, el gobierno Qing cedió Taiwán a los japoneses en 1895 tras perder la primera guerra sino-japonesa. A principios de esta era de dominación japonesa, el gobierno colonial decidió llevar a cabo obras importantes para modernizar el puerto. Se dividió el proyecto en tres etapas: la primera parte se terminó en 1908, la segunda en 1912 y la tercera se interrumpió tras el inicio de la Segunda Guerra Mundial. Durante la guerra el puerto fue fuertemente bombardeado por los aliados. Después de la guerra, el gobierno de la República de China siguió con el desarrollo del puerto. Así, el "segundo puerto" fue completado en 1975, al eliminar el pequeño puente de tierra que unía Siaogang y Cijin Mapa Galería Véase también Puerto de Shenzhen Referencias
Porto di Kaohsiung

Il porto di Kaohsiung è il più grande porto di Taiwan, con la movimentazione di circa 10 milioni di unità, equivalente a venti piedi (TEU) del valore di carico nel 2007. Il porto si trova nel sud di Taiwan, adiacente a Kaohsiung, circondato dai quartieri di Gushan, Yancheng, Lingya, Cianjhen, Siaogang e Cijin. È amministrato dal Kaohsiung Harbor Bureau, una divisione del Ministero dei Trasporti di Executive Yuan, il governo centrale di Taiwan (Repubblica di Cina). Storia Il sito originariamente era una laguna naturale prima di essere trasformato in un porto moderno. Nel XVI secolo già alcuni villaggi si erano stabiliti presso la riva del mare dove oggi sorge Kaohsiung, al tempo chiamato dai nativi Takau. I coloni della Compagnia Olandese delle Indie Orientali arrivarono a Takau intorno al 1620 ed iniziarono a sviluppare la laguna. Il porto, denominato "porto di Takau" (打狗港), crebbe lentamente durante il dominio olandese, Koxinga e nelle prime fasi del dominio della Dinastia Qing. Nel 1858, la Dinastia Qing perse la Seconda Guerra dell'Oppio contro le flotte anglo-francesi firmando i Trattati di Tientsin. Secondo i trattati, al governo dei Qing fu chiesto di aprire cinque porti a Taiwan per il commercio estero. Come uno di questi cinque porti, il porto di Takau fu aperto ufficialmente ai commercianti d'occidente dal 1864. Nel 1895 il governo Qing cedette Taiwan ai giapponesi dopo la sconfitta nella Prima guerra sino-giapponese. Nei primi anni dell'era giapponese, il governo coloniale decise di intraprendere un grande progetto con l'intenzione di sviluppare la laguna in un porto moderno. I giapponesi costruirono il porto in tre fasi, la prima completata nel 1908, la seconda nel 1912, la terza fu sospesa a metà dopo lo scoppio della Seconda guerra mondiale. Durante la guerra, il porto fu bombardato pesantemente dagli Alleati. Finita la guerra, il governo della Repubblica Cinese riprese lo sviluppo del porto. Il "secondo porto" fu costruito nel 1975 abbattendo il lembo di terra tra Siaogang e Cijin. Mappa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su porto di Kaohsiung Collegamenti esterni Sito ufficiale del porto di Kaohsiung, su khb.gov.tw. URL consultato il 18 giugno 2010 (archiviato dall'url originale il 3 gennaio 1997).