NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bab Tuma

Bab Tuma (àrab: باب توما, Bāb Tūmā, ‘Porta de Tomàs') és un barri de la Ciutat Vella de Damasc, a Síria, i és també el nom d'una de les set portes de la muralla històrica de la ciutat, la qual és un punt de referència geogràfic del primer cristianisme. La porta va ser anomenada pels romans d'Orient per commemorar sant Tomàs, un dels dotze apòstols de Jesucrist. Els romans havien construït la ciutat amb set portes i, en l'època romana, aquesta estava dedicada a Venus. La porta actual, la reconstruïren els aiúbides al segle xiii.(1) Història Alguns habitants històrics famosos del barri de Bab Tuma foren sant Pau (per la conversió de Pau a Damasc); sant Tomàs, el qual, després de deixar el seu nom a un barri, va anar a explorar l'Índia; sant Ananies, l'escriptor francès Alphonse de Lamartine, el sant teòleg ortodox grec Joseph de Damasc, fundador de l'escola patriarcal de Damasc; sant Rafel de Brooklyn, el primer bisbe ortodox oriental de la ciutat de Nova York (enviat allà pel tsar Nicolau II de Rússia el 1895), i el filòsof sirià Michel Aflaq, fundador del Partit Baas i la ideologia baasista.(1) En el segle xvi, seguint la conquesta d'Antioquia i Iskenderun per l'Imperi otomà després de la batalla de Marj Dabiq, el burg de Bab Tuma es va convertir en la seu de l'Església ortodoxa grega d'Antioquia i l'Església catòlica Melquita pel nord de Llevant (Síria, Líban i Turquia del sud), així com internacionalment per l'Església ortodoxa, amb la Catedral de Sant Jordi, des del 1959.(1) Galeria Referències
Bab Tuma

Bab Tuma (Arabic: بَابُ تُومَا, romanized: Bāb Tūmā, meaning: "Gate of Thomas") is a neighborhood located in the old city of Damascus in Syria. It is one of the seven gates of Damascus, a geographic landmark of Christianity. Etymology The gate was named by the Byzantines to commemorate Thomas the Apostle, one of the Twelve Apostles of Jesus Christ. History Ancient The Romans first built the seven gates of Damascus; the gate was dedicated to Venus around 2,000 years ago. Middle Ages The Ayyubid dynasty reconstructed it in the 13th century. Late modern period The Damascus affair happened in 1840, near Bab Tuma, when an Italian monk & his servant disappeared. The Christians accused the Jews of their disappearance, saying they extracted their blood to bake matzo. The neighborhood was the site of the 1860 massacre of Christians by a local interfaith mob, during the larger conflict between the Druze and Christians in Mount Lebanon. French noble Alphonse de Lamartine visited Bab Tuma in 1832. It was also visited by German emperor Wilhelm II and his wife, Augusta Victoria of Schleswig-Holstein, in 1898. Tourism It is a famous geographic landmark in Damascus. It has a hotel in the area called "Bab Touma Hotel". Geography It is located in Old Damascus, near Bab Sharqi and the Umayyad Mosque. Beit Shameea is located there; it was converted to Besançon school. Patriarch Dimitrios I opened the St. Paul school in 1925. Notable people Paul the Apostle, one of the most important figures in Christianity after Jesus Christ. Thomas the Apostle, who traveled through Afghanistan and India. The first to bring Christianity to South Asia. Ananias of Damascus, a disciple of Jesus Christ. Raphael of Brooklyn, first Eastern Orthodox bishop in North America. Michel Aflaq, Syrian philosopher. Paul Anka, father was from Bab Tuma. Religion and culture In the 16th century, it was entirely Syriac Catholic and Greek Orthodox. Easter and Christmas are celebrated every year in the area. Kahk is prepared every year on Easter. Gallery References
Bab Tuma

Bab Tuma (en árabe باب توما) es un barrio y una de las siete puertas de la ciudad antigua de Damasco, Siria. Se trata de una de las siete entradas a la ciudad creadas durante el dominio romano y nombrada por los bizantinos durante los primeros siglos de cristiandad en conmemoración del apóstol Santo Tomás. En la época romana la puerta estaba dedicada a Venus​ y su apariencia actual se remonta a la época ayubí en el siglo XIII. Durante los últimos siglos, Bab Tuma ha estado habitada fundamentalmente por cristianos, tanto católicos como armenios, y el barrio colinda con la antigua judería de la ciudad. Historia Entre los residentes históricos del barrio de Bab Tuma se encuentran San Pablo, Santo Tomás Apóstol, que, tras dar su nombre al barrio, se fue a explorar la India; San Ananías, el escritor francés Alphonse de Lamartine, el teólogo ortodoxo griego San José de Damasco, fundador de la Escuela Patriarcal de Damasco, San Rafael de Brooklyn, primer obispo ortodoxo oriental de la ciudad de Nueva York (enviado allí por el zar Nicolás II de Rusia en 1895), y el filósofo de origen sirio Michel Aflaq, fundador del Partido Baas y de la ideología baasista. En el siglo XVI, tras la conquista de Antioquía y Alejandría por el Imperio Otomano después de la Batalla de Marj Dabiq, el barrio de Bab Tuma se convirtió en la sede de la Iglesia Ortodoxa Griega de Antioquía y de la Iglesia Católica Griega Melquita para el norte del Levante (Siria, Líbano y sur de Turquía), así como a nivel internacional para la Iglesia Ortodoxa Siria, con la Catedral de San Jorge, desde 1959. Referencias
Bab Touma

La Porte Saint-Thomas (en arabe : باب توما, Bab Touma) est l'une des sept portes de la ville de Damas, capitale de la Syrie. Elle se trouve à l'est de la ville et a donné son nom au quartier qui l'environne. Elle doit son nom à l'apôtre saint Thomas. C'est un quartier où vivent un grand nombre de chrétiens, ce dont témoignent les églises qui y sont construites ainsi que le nom alternatif de Maḥallat al-Naṣârâ (quartier des chrétiens). Elle correspond aux remparts de la ville historique. Voir aussi Bab al-Salam (Porte de la Paix) Bab Charki (Porte de l'Orient) Bab al-Faradis (Porte du Paradis) Bab al-Saghir (Petite Porte) Bab al-Faradj (Porte de la Délivrance) Chapelle Saint-Paul de Damas Liens externes Portes et murailles de Damas de l'Antiquité aux premiers mamlouks : Histoire, architecture, épigraphie. Nouvelle édition, Beyrouth : Presses de l’Ifpo, 2018 (de) Damaskus, Syrien. Bait Sarji und Bait Yazi. Das «große» und das «kleine» Haus am Bab Sharqi Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Syrie
Bab Tuma

Bab Tuma (in arabo بَابُ تُومَا‎?, Bāb Tūmā, che significa: "Porta di Tommaso") è una delle sette porte romane e un quartiere della Città vecchia di Damasco in Siria, un punto di riferimento geografico del primo cristianesimo. La porta fu così denominata dai Bizantini per commemorare San Tommaso Apostolo, uno dei dodici apostoli di Gesù Cristo. I romani costruirono per primi le sette porte e durante la loro epoca la porta era dedicata a Venere. L'attuale porta fu ricostruita dagli Ayyubidi nel XIII secolo. Storia Famosi residenti storici del distretto di Bab Tuma includono, San Paolo (da cui espressioni come "l'esperienza della strada per Damasco"), lo stesso San Tommaso Apostolo che, dopo aver prestato il suo nome al quartiere, andò ad esplorare l'India, Sant'Anania, lo scrittore francese Alphonse de Lamartine, il teologo greco ortodosso San Giuseppe di Damasco, fondatore della Scuola Patriarcale di Damasco, San Raffaele di Brooklyn, il primo vescovo ortodosso orientale di New York (inviato lì dallo zar Nicola II di Russia nel 1895) e il filosofo siriano Michel Aflaq, fondatore del partito Ba'ath e dell'ideologia ba'athista. Nel XVI secolo, in seguito alla conquista di Antiochia e Alessandretta da parte dell'Impero ottomano dopo la battaglia di Marj Dabiq, il borgo di Bab Tuma divenne sede della Chiesa greco-ortodossa di Antiochia e della Chiesa greco-melchita cattolica per il Levante settentrionale (Siria, Libano e Turchia meridionale), nonché a livello internazionale per la Chiesa siro-ortodossa, con la Cattedrale di San Giorgio, dal 1959. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bab Tuma
Баб Тума

Баб Тума («Ворота Фомы») — одни из семи городских ворот Дамаска и название прилегающего квартала в восточной части столицы Сирии. Названы по апостолу Фоме. В квартале живут преимущественно христиане, о чём свидетельствует множество церквей. Ссылки Damaskus, Syrien. Bait Sarji und Bait Yazi. Das «große» und das «kleine» Haus am Bab Sharqi
Da'el

Daʿel oder Dael (arabisch داعل, DMG Dāʿil) ist eine Stadt im Süden Syriens, gelegen an der antiken Straße, die aus nördlicher Richtung nach Damaskus führt. Sie liegt rund 14 km entfernt von Darʿā (درعا), hat eine Bevölkerung von 25.000–35.000 Einwohnern. Haupterwerbszweig der Bevölkerung ist die Landwirtschaft, angebaut werden Weizen, Bohnen, Oliven und Wein. Fachkräfte arbeiten als Gastarbeiter in Ländern am Persischen Golf, den Vereinigten Arabischen Emiraten, Saudi-Arabien, Kuwait und Katar. Zwischen 1894 und 1914 bediente die Hauranbahn den Bahnhof der Stadt. Weblinks Geografische Daten über Da'el der National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
Da'el

Da'el (en arabe داعل) est une ville du sud de la Syrie située sur l'ancienne route allant de Deraa à Damas. Elle se trouve à environ 14 km au nord de Daraa (درعا). Elle dépend administrativement du District de Deraa, dans le gouvernorat de Deraa. Elle se trouve au centre du sous-district de Da'el (Nahié de Da'el). Au recensement de 2004, Da'el avait une population de 29 408 habitants Ces habitants sont majoritairement sunnites. Ils s'occupent principalement de la culture des céréales (blé, haricots, olives, raisins...) et servent de main-d’œuvre qualifiée dans certains pays du golfe Persique (Émirats arabes unis, Arabie saoudite, Koweït et Qatar). La ville s'est récemment modernisée avec une nouvelle vague de services comme l'internet haut débit, une zone de couverture pour les téléphones portables, de nouveaux téléphones fixes avec un boom dans le domaine de la construction. Les employés de l'État ne dépassent pas 5 % de la population de la ville, tandis que les autres gèrent leur propre entreprise. Histoire En 1596, Da'el apparaît dans les registres fiscaux ottomans sous le nom de Da'il, faisant partie du nahié de Bani Malik al-Asraf dans le Sandjak dans la région de Hauran. La population était entièrement musulmane composée de 42 ménages et de 20 célibataires. Les impôts étaient perçus sur le blé, l'orge, les récoltes d'été, les chèvres et/ou les ruches et un moulin à eau. On trouve aussi le nom de Da eal en 213 qui signifie en Ancien syrien « Maison de Dieu ». Celui-ci est inscrit sur un mur de la Maison de Dieu. Bibliographie Wolf-Dieter Hütteroth and Kamal Abdulfattah, Historical Geography of Palestine, Transjordan and Southern Syria in the Late 16th Century, Erlanger Geographische Arbeiten, Sonderband 5. Erlangen, Germany: Vorstand der Fränkischen Geographischen Gesellschaft, 1977 Eli Smith et Edward Robinson, Biblical Researches in Palestine, Mount Sinai and Arabia Petraea: A Journal of Travels in the Year 1838, vol. 3, Crocker and Brewster, 1841 (lire en ligne) Liens externes http://da3el4dev.sy/ (ar) Site de Da'el (ar) Khabab.net (ar) Khabab.com « miskin4dev.sy/pb/index.php?pag… »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) Khabab.net Références Portail de la Syrie
Da'el

Da'el (ar. داعل), ili Da'il, je grad u južnoj Siriji, na staroj cesti između gradova Daraa i Damaska, oko 14 km sjeverno od grada Daraa. Administrativno pripada okrugu Daraa u istoimenoj pokrajini i središte je nahije Da'el, koja uz ovaj grad uključuje i grad Abtaa, neposredno sjeverno. Bibliografija Vanjske poveznice https://web.archive.org/web/20120122030943/http://www.da3el4dev.sy/ khabab.net Map of town, Google Maps Cheik Meskin-map; 21L
Da'el

Da'el is een stad in Syrië in het gouvernement Daraa, gelegen aan de oude weg tussen Daraa en Damascus. Bij de volkstelling van 2004 telde Da'el 29408 inwoners, met 43691 inwoners in nahiyah (sub-gouvernement) Da'el, dat ook Abtaa omvat. De meerderheid van de bevolking is Soennitisch.
Даиль

Даиль (араб. داعل‎) — небольшой город, расположенный в южной части Сирии в долине Хавран около города Даръа. В административном отношении относится к округу Даръа мухафазы Даръа; является административным центром нахии, которая включает также город Абта, расположенный к северу. Даиль расположен в 86 км к югу от Дамаска и в 14 км к северу от Даръа, на высоте 547 м над уровнем моря. По данным Центрального бюро статистики Сирии на 2004 год население города Даиль составляло 29 408 человек, а население одноимённой нахии — 43 691 человек. Большая часть населения — мусульмане сунниты. Название города — арамейское слово, означающее дом Бога (Эл — Бог). География Город расположен в Сирии, находится на возвышенности, в 547 м от уровня моря. Хоть он и находится в пустыне, это место очень ценное. Примечания Литература Smith, Eli; Robinson, Edward. Biblical Researches in Palestine, Mount Sinai and Arabia Petraea: A Journal of Travels in the Year 1838 (англ.). — Crocker and Brewster, 1841. — Vol. 3.
Chan As'ad Pascha

Der Chan As'ad Pascha (arabisch خان أسعد باشا, DMG Ḫān Asʿad Bāšā; auch Chan As'ad Pascha al-Azm) ist der größte Chan von Damaskus. Diese orientalische Herberge wurde im 18. Jahrhundert in der Nähe der Umayyaden-Moschee im Suq al-Bzouriyye vom osmanischen Gouverneur Azim Pascha in Auftrag gegeben. Derselbe ließ auch den ganz in der Nähe gelegenen Azim-Palast errichten. Bauweise Der Chan wurde auf 2500 Quadratmetern Grundfläche in Damaszener Schwarz-Weiß-Architektur erbaut. Er besteht aus neun identischen quadratischen Teilen. Acht davon werden von Kuppeln überwölbt. Jede Kuppel wird durch vier massive Pfeiler gestützt. In der Mitte des Hofes befindet sich ein oktogonales Wasserbecken mit einem Springbrunnen. Das Erdgeschoss des Chans wurde als Warenlager und Stall genutzt, während sich die Gästezimmer im Obergeschoss befanden. Das Kuppeldach schützt vor Licht und Hitze und erleichterte so das Lagern der Waren. Im Sommer ist der Chan As'ad Pascha noch immer eine kühle Oase in Damaskus. Heute wird der Chan As'ad Pascha als Museum sowie als ein kulturelles Zentrum für Kunstausstellungen und Konzerte genutzt. Literatur Frank Rainer Scheck, Johannes Odenthal: Syrien. Hochkulturen zwischen Mittelmeer und Arabischer Wüste. 4. Auflage, DuMont, Ostfildern 2009, ISBN 978-3-7701-3978-1, S. 156f Weblinks As'ad Pasha Khan. ArchNet Khan As'ad Pasha - 3D Virtual Tour
Khan As'ad Pasha

Khan As'ad Pasha (Arabic: خَان أَسْعَد بَاشَا, romanized: Khān ʾAsʿad Bāşā) is the largest caravanserai (khān) in the Old City of Damascus, covering an area of 2,500 square metres (27,000 sq ft). Situated along Al-Buzuriyah Souq, it was built and named after As'ad Pasha al-Azm, the governor of Damascus, in 1751–52. Khan As'ad Pasha has been described as one of the finest khans of Damascus, and the most "ambitious" work of architecture in the city. Usage Throughout the Ottoman era, it hosted caravans coming from Baghdad, Mosul, Aleppo, Beirut and elsewhere in the Middle East. Rooms were allowed for renting by notable merchants of the time. Architecture The design of the khan included eight small domes and one large central opening reminiscent of Persian architecture, while the eight domes reflect Shia tradition. The covered courtyard features a high ceiling height which helped provide protection from the climate during the hot summer and cold winter seasons. The restoration of the khān won the Aga Khan Award for Architecture. Gallery See also Al-Azm Palace Jaqmaq Caravansarai Sulayman Pasha Caravansarai Tuman Caravansarai References Bibliography External links See inside the place with a virtual tour from the ministry of tourism: https://syriatourism.org/Virtual_Tours/Khan%20Assad%20Basha/ Archived 2022-12-11 at the Wayback Machine
Khan Asad Pasha

Khan Asad Pasha (en árabe: خان أسعد باشا) es el mayor khan en la Ciudad vieja de Damasco, con una superficie de 2500 metros cuadrados.​ Se encuentra en el zoco Al-Buzuriyah y fue construido y nombrado en honor a Asad Pasha al-Azm, gobernador de Damasco, entre los años 1751 y 1752.​ Khan Asad Pasha ha sido descrito como uno de los mejores caravasares de Damasco, y la obra más ambiciosa de arquitectura de la ciudad.​​ Durante la era otomana, hospedó las caravanas provenientes de Bagdad, Mosul, Aleppo, Beirut y de otras partes del Oriente Medio.​ Véase también Palacio de Azm Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Khan Asad Pasha. Ciudad vieja de Damasco en la lista de Patrimonio de la humanidad de UNESCO
Khan Assad Pacha

Le khan Assad Pacha est le caravansérail le plus grand de Damas, en Syrie. Il a été construit au XVIIIe siècle sur ordre du gouverneur ottoman Assad Pacha al-Azim, de la puissante famille Al-Azem, à proximité de la mosquée des Omeyyades et tout près du souk al-Bzouriyye. Assad al-Azim s'est fait construire à côté le palais Azim Pacha. Architecture Le caravansérail s'étend sur une surface de 2 500 mètres carrés. Ses voûtes, piliers et coupoles sont faits de bandes de pierres blanches et noires. Il comprend neuf parties carrées identiques, dont huit sont recouverts d'une coupole, soutenue par quatre piliers massifs. Au milieu se trouve un bassin octogonal avec une fontaine. Le rez-de-chaussée servait d'entrepôt et d'écurie, tandis que l'étage abritait les chambres des voyageurs. Depuis sa restauration en 1990, il abrite désormais le musée d'histoire naturelle de Damas. Liens externes (en) As'ad Pasha Khan. ArchNet (en) Khan As'ad Pasha - 3D Virtual Tour Portail de la Syrie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Khan di Azim Pascià

Il Khan di Azim Pascià, in arabo خان أسعد باشا, Ḫān Asʿad Bāšā, è il più grande Caravanserraglio della città vecchia di Damasco, in Siria. Copre una superficie di ben 2.500 metri quadrati e rappresenta un notevole esempio dell'architettura ottomana in città. Storia e descrizione Venne costruito tra il 1751 e il 1752 da Azim Pascià, il governatore di Damasco. L'edificio, a bande di calcare e basalto nero, si sviluppa su due piani attorno a un cortile centrale, secondo l'architettura tipica dei caravanserragli ottomani. Khan As'ad Pasha si accede dal Suq al-Buzuriyyah, attraverso un gateway monumentale,. L'ingresso, ornato da sculture in pietra e coperto da un muqarnas a semi-cupola, conduce al cortile a pianta quadrata dove al piano terra erano i fondaci e al secondo piano, gli alloggi per i viandanti con più di ottanta camere disposte lungo una galleria. Il cortile centrale è coperto da cupole e diviso in nove moduli quadrati uguali. Ogni modulo è coperto con una cupola rialzata su un tamburo traforato da venti finestre. Una fontana in marmo ottagonale occupa il centro del cortile sotto la cupola centrale. Tre delle cupole del cortile andarono distrutte dal terremoto del 1758. Sostituite con assi di legno, le cupole vennero rifatte durante il grande restauro del 1990. All'inizio del XX secolo, il Khan non venne più utilizzato a fini commerciali e cadde in disuso. Dopo il restauro del 1990 ospita il Museo di Storia Naturale di Damasco. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Khan di Azim Pascià Collegamenti esterni (EN) Khan di Azim Pascià, su Structurae.
Хан Асад-паша

Хан Ас'ад-паша (араб. خَان أَسْعَد بَاشَا, трансліт. Khān ʾAsʿad Bāşā) є найбільшим караван-сараєм (khān) у Старому місті Дамаска , що займає площу 2 500 квадратних метрів. Розташований уздовж ринку Аль-Бузурія, він був побудований і названий на честь Ас'ад-паші аль-Азма, губернатора Дамаска, у 1751–52 роках. Хан Ас'ад-паша був описаний як один із найкращих караван-сараєв Дамаска та найбільш «амбітний» твір архітектури в місті. Використання Протягом османської ери комплекс приймав каравани торгівців, що йшли з Багдада, Мосула, Алеппо, Бейрута та інших місць Близького Сходу. Кімнати дозволялося здавати в оренду знатним купцям того часу. Архітектура Дизайн комплексу включав вісім маленьких куполів і один великий центральний отвір, що нагадує перську архітектуру. Критий внутрішній дворик має високу стелю, що допомогло забезпечити захист гостей від клімату під час спекотного літа та холодної зими. Реставрація караван-сараю була відзначена премією Ага Хана в галузі архітектури. Галерея Див. також Палац Аль-Азм Караван-сарай Джакмак Караван-сарай Сулеймана-паші Караван-сарай Туман Примітки Бібліографія Посилання Погляньте на це місце за допомогою віртуальної екскурсії від міністерства туризму : https://syriatourism.org/Virtual_Tours/Khan%20Assad%20Basha/
Jabal Sais

Jabal Sais (Arabic: جبل سايس also known as Qasr Says is a Umayyad desert fortification or former palace in Syria which was built 707-715 AD. The fortification sits near an extinct volcano. Jabal Says is mountain peak next to the fortification which sits 621 meters above sea level. History Built from 707-715 AD and located in the Syrian Desert. The location was dependent on the seasonal supply of water which pooled next to the volcano crater. The palace is now just a vestige. The settlement at Jabal Says has existed since 528 AD. According to the historian Jere L. Bacharach, al-Walid I built Jabal Says, likely as a Bedouin summer encampment between his base of operations in al-Qaryatayn and another of his desert forts, Qasr Burqu'. Jebel Usays inscription The site contains a famous inscription known as the Jebel Usays inscription composed either in 528 or 532/3 AD. It describes the Jafnid leader Al-Harith ibn Jabalah with the leader al-malik, corresponding to how the title is spelt in Syriac texts from the time. See also Desert castles List of castles in Syria Notes
Qalat Semaan

Qalat Semaan (Huis van Simon) (Arabisch: كنيسة مار سمعان العمودي , knīset mār semʕān l-ʕamūdī) is thans de ruïne van een vijfde-eeuwse Byzantijns kerkcomplex in Noord-Syrië. Het bevindt zich op de plaats waar Simeon de Pilaarheilige of Simeon de Styliet (386-459) zesendertig jaar op een zuil doorbracht. (12 à 18 m hoog, met een diameter van 1,5 à 2 m) Reeds tijdens zijn leven werd Simeon vereerd door pelgrims die vanuit verschillende locaties in het Byzantijnse Rijk naar hem toekwamen. De meesten kwamen evenwel uit Antiochië. In de tweede helft van de 5de eeuw was er in de kerk van Antiochië heel wat discussie omtrent de leer van het monofysitisme. Dit bracht wrijvingen en moeilijkheden mee die tevens uiting waren van een revolte van de lokale christenen tegen de dominantie van Constantinopel. De keizerlijke autoriteiten zagen in de verering van Simeon een middel om de vroomheid van de gewone mensen in de gewenste richting te leiden en hen af te houden van theologisch-politieke discussies. Met grote financiële middelen werd Qalat Semaan uitgebouwd tot een pelgrimsoord op grote schaal. De bergkam diende genivelleerd te worden; er werd een groot kunstmatig terras aangelegd. Het complex werd waarschijnlijk kort na de dood van Simeon gebouwd tussen 476 en 492 onder de auspiciën van de Byzantijnse keizer Zeno. De bedevaartskerk zelf werd in de vorm van een grieks kruis opgetrokken. Vier basilica's omsloten een centraal octogonaal binnenplein rondom de zuil van Simeon. Er werd een klooster gebouwd aansluitend bij de oostelijke basilica. Een baptisterium werd opgericht zuidelijk aan het einde van een via sacra op ongeveer 150 meter van de bedevaartskerk. Er werd in hoofdzaak natuursteen gebruikt. Omar II, een kalief uit de dynastie der Omajjaden, werd nabij Qalat Semaan begraven in 720. Het complex werd in de 9de en een tweede maal in de 10de eeuw veroverd en vernietigd door moslimlegers en is sindsdien als bedevaartplaats verlaten. Zie ook Mushabbak Kalb Lose Externe links (en) St. Simeon Church Qalaat Samaan, beschrijving bij Syria Gate.com