NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monastère de Mar Elian

Le Deir Mar Elian el-Cheikh ou monastère de Mar Elian (en français « monastère de Saint Julien l’Ancien ») était un monastère chrétien de rite catholique syriaque fondé au Ve siècle et situé à Al-Qaryatayn, dans le gouvernorat de Homs, en Syrie. Il fut détruit le 21 août 2015 par l'État islamique dans le cadre de la guerre civile syrienne. Histoire Le monastère est érigé au Ve siècle dans une oasis d'Al-Qaryatayn, en Syrie. Il est dédié à saint Julien d'Émèse (mar Elian). Abandonné au XVIIIe siècle, le monastère reste cependant un lieu de prières et de dévotions pour les chrétiens mais également pour les musulmans qui viennent y chercher l’intercession du saint. En 2000, le monastère est confié à la communauté de Deir Mar Moussa al-Habachi, refondée à la fin du XXe siècle par le jésuite italien Paolo Dall'Oglio, enlevé par l'État islamique le 29 juillet 2013. En mai 2015, le père Jacques Mourad, supérieur de Mar Elian et un diacre du nom de Boutros Hanna sont eux aussi pris en otage. Le supérieur réussi à s'échapper le 10 octobre 2015. Le monastère accueille et protège des milliers de réfugiés syriens de mars 2011 à août 2015, date à laquelle les islamistes remportent la bataille d'Al-Qaryatayn et enlèvent plusieurs dizaines de civils réfugiés au sein de l'église. Le 21 août, le monastère est finalement rasé à coup de bulldozer lors d'une mise en scène filmée et publiée sur internet par l'organisation terroriste. Le cimetière jouxtant celui-ci est également détruit. Le patriarche Younan interpelle alors l'Occident face à ces « aberrations commises par des barbares qui se réclament d’Allah et de la religion de la miséricorde ». Depuis décembre 2013, le monastère était jumelé avec la cathédrale Saint-Julien du Mans et l'église Notre-Dame de la Couture. Il n'y a plus de chrétiens à Qaryatayn, le village jouxtant le couvent. Références Voir aussi Destruction du patrimoine culturel par l'État islamique Portail du catholicisme Portail des chrétiens d’Orient Portail de l’architecture chrétienne Portail du monachisme Portail de la Syrie Portail du haut Moyen Âge
Monastero di Mar Elian

Il monastero di Mar Elian, anche monastero di San Giuliano d'Emesa, era un monastero cattolico risalente al V secolo, sito nei pressi della città di Al-Qaryatayn nel Governatorato di Homs in Siria. È stato rifondato dal monastero di Mar Musa. È stato distrutto il 21 agosto 2015 dallo Stato Islamico nel corso della guerra civile siriana. Storia Il monastero di San Giuliano d'Emesa fu eretto nel V° secolo nell'oasi di Al-Qaryatayn, in Siria. Nel 2000, il monastero fu affidato alla comunità di Deir Mar Moussa al-Habachi e rifondato dal gesuita italiano Paolo Dall'Oglio, rapito dallo Stato islamico il 29 luglio 2013. Nel maggio 2015, il priore Jacques Murad, supérieur de Mar Elian e un diacono di nome Boutros Hanna furono anch'essi presi in ostaggio. Il priore riuscì a fuggire il 10 ottobre 2015. La distruzione del monastero L'ISIS ha diffuso delle immagini che mostrano le fasi della distruzione del monastero. Il monastero di san Elian ospitava la tomba del V secolo di san Elian (Giuliano d'Emesa) ed era luogo di pellegrinaggio. Parte del monastero, comprese le fondamenta, risalivano al V secolo e la tomba fu profanata. Lo Stato Islamico aveva occupato l'area il 5 agosto 2015 facendo prigionieri diversi civili cristiani. La città di Al-Qaryatayn fu riconquistata dall'Esercito arabo siriano il 4 aprile 2016. Le reliquie di san Elian secondo la testimonianza del Priore della comunità monastica, padre Jacques Murad, furono sparse nei dintorni del sepolcro e pertanto potranno essere ricomposte Note
Klooster van Mar Elian

Het klooster van Mar Elian was een Syrisch-katholiek klooster nabij Al-Qaryatayn, een stad in het Syrische gouvernement Homs. Het klooster was gewijd aan de heilige Sint Elian (Mar Elian). In augustus 2015 werd het complex verwoest door de terreurgroep Islamitische Staat, kort nadat deze bij de slag bij Al-Qaryatayn het gebied hadden ingenomen. Geschiedenis Het klooster werd in de vijfde eeuw opgericht in een oase. In de 18e eeuw verloor het zijn functie als klooster, maar het bleef daarna een belangrijke ontmoetingsplek voor zowel christenen als moslims. In 2003 sloot het klooster zich aan bij de naburige kloostergemeenschap Deir Mar Moussa al-Habachi. Na het uitbreken van de Syrische Burgeroorlog in maart 2011 diende het klooster als toevluchtsoord voor Syrische vluchtelingen. Vanaf december 2013 bestond er een jumelage tussen het klooster van Mar Elian en twee kerken/parochies in het Franse Le Mans, de kathedraal van Le Mans en de Notre-Dame de la Couture. Verwoesting In augustus 2015 zette de IS een filmpje op internet, waarop is te zien hoe het klooster met behulp van een bulldozer met de grond gelijk is gemaakt. Paolo Dall’Oglio, de abt die het klooster tien jaren eerder had laten restaureren, is in 2013 door IS gekidnapt en sindsdien spoorloos. Vermoed wordt dat de religieuze schatten die zich nog in het klooster bevonden door IS zijn meegenomen en verhandeld.
Temple de Baal Shamin

El temple de Baal Shamin (àrab: معبد بعل شمين, maʾbad Baʾl Xamīn) fou un antic temple dedicat a la deïtat cananea Baal Shamin, situat a la ciutat de Palmira, a Síria. La seva data de construcció es remunta cap a finals del segle ii aC. Va ser reconstruït i ampliat sota el mandat de l'emperador romà Hadrià; l'altar de davant del temple datava de l'any 115 dC. Amb l'arribada del cristianisme al segle 5 dC, el temple va esdevenir una església. El 1980 va ser declarat Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO dins el conjunt «Lloc de Palmira» i el 20 de juny de 2013 es va incloure a tots els llocs sirians a la llista del Patrimoni de la Humanitat en perill per alertar sobre els riscos a què estaven exposats a causa de la Guerra civil siriana. L'any 2015 fou destruït en ser dinamitat per l'Estat Islàmic. Arquitectura El temple va ser originalment part d'un extens recinte de tres patis i presentà una fusió d'estils arquitectònics orientals i romans; les proporcions i capitells eren romans, mentre que els elements per sobre de l'arquitrau i les finestres laterals eren típics de la tradició oriental siriana. Una inscripció en grec al peu d'una columna que sostenia el bust de Male, benefactor del temple també conegut com a Agripa, esmentava la visita de l'emperador Hadrià a Palmira al voltant del 129 dC, i que va fer reconstruir el temple, el vestíbul i tota la decoració. Referències Bibliografia Bryce, Trevor. Ancient Syria: A Three Thousand Year History. OUP Oxford, 2014. ISBN 9780199646678. Dijkstra, Klaas. Life and Loyalty: A Study in the Socio-Religious Culture of Syria and Mesopotamia in the Graeco-Roman Period Based on Epigraphical Evidence. BRILL, 1995. ISBN 9789004099968. Stoneman, Richard. Palmyra and Its Empire: Zenobia's Revolt Against Rome. University of Michigan Press, 1994. ISBN 9780472083152. Teixidor, Javier «The Pagan God: Popular Religion in the Greco-Roman Near East». Princeton Legacy Library, 1977.
Templo de Baalshamin

El Templo de Baalshamin (en árabe: معبد بعل شمين) fue un antiguo templo en la ciudad de Palmira, Siria, dedicado a la deidad cananea Baalshamin. La fecha de culminación más temprana del templo lo sitúa a finales del segundo siglo antes de Cristo.​ Fue reconstruido en el 131 d. C. mientras que el altar delante del templo data del 115 d. C. Con la llegada del cristianismo en el siglo IV, el templo se convirtió en una iglesia.​ Descubierta por los arqueólogos suizos en 1954-1956, el templo fue una de las estructuras antiguas más completas en Palmira.​ En 1980, la estructura fue designada por la UNESCO como Patrimonio de la Humanidad. En 2015,​ el templo fue demolido​ por el Estado Islámico de Irak y el Levante después de la captura de Palmira durante la guerra civil siria.​ Véase también Historia de Siria Cultura de Siria Templo de Bel Destrucción de patrimonio cultural por Estado Islámico Referencias
Tempel van Baal-Shamin

De Tempel van Baal-Shamin was een aan de Fenicische god Baalshamin gewijde tempel in de Syrische stad Palmyra. Deze tempel gold algemeen als het best bewaarde archeologische bouwwerk in Palmyra, totdat hij in de zomer van 2015 door IS met explosieven werd opgeblazen. Geschiedenis De eerste fundamenten voor de tempel werden vermoedelijk in de 2e eeuw v. Chr. gebouwd, nog voor de komst van de Romeinen naar deze streek. Het altaar dateerde van 115, en vermoedelijk korte tijd daarna is de tempel helemaal uitgebouwd. Bij de bouw inspireerde men zich vermoedelijk op een andere aan Baal-Shamin gewijde tempel in Hauran. De tempel werd in de jaren 50 van de 20e eeuw door Zwitserse archeologen opnieuw uitgegraven en gerestaureerd. Constructie De tempel bevatte architecturale invloeden van zowel de klassieke oudheid als het oude Nabije Oosten. Zo waren de zuilen en kapitelen Romeins, terwijl het architraaf en de ramen typisch Syrisch waren. Er waren ook Egyptische invloeden. De tempel had een portico met zes zuilen en consoles en er stonden pilasters tegen de muren aan de binnenkant. De colonnade was van de Korinthische orde en dateerde vermoedelijk uit het jaar 17. Op een inscriptie in twee talen – het Oudgrieks en Palmyreens – was te lezen dat de tempel in 131 helemaal werd voltooid, om een bezoek van keizer Hadrianus twee jaar eerder te herdenken. Het grootste deel van de tempel van Baal-Shamin, inclusief de cella, verkeerde tot aan de verwoesting door IS nog in een relatief zeer goede staat. Ook het dak van de tempel was nog gedeeltelijk intact. Locatie De tempel van Baal-Shamin bevond zich ongeveer 500 meter noordwestelijk van de in de eerste eeuw gebouwde tempel van Bel. Verwoesting In 2013, twee jaar na het uitbreken van de Syrische Burgeroorlog, raakten delen van de tempel beschadigd als gevolg van bombardementen en plunderaars die het gebouw binnendrongen. In mei 2015 slaagde IS erin om Palmyra in te nemen. In juli of augustus plaatsten strijders van IS een grote hoeveelheid explosieven in de tempel, die door de ontploffing volledig werd verwoest. Satellietbeelden van de Franse Pléiades bevestigden enkele dagen later dat er van de tempel niets over was dan puin. Irina Bokova, directeur-generaal van UNESCO, bestempelde de verwoesting als een oorlogsmisdaad.
Templo de Baal-Shamin

O Templo de Baal-Shamin foi um antigo templo da era romana, construído na cidade de Palmira, na Síria, dedicado à divindade cananeia Baal-Shamin. A construção do templo é datada de meados do século II a.C.. Foi reconstruído no ano 131 d.C., enquanto o altar do tempo é datado de 115. Com a ascensão do cristianismo por todo o Império Romano no século V, o templo foi convertido em uma igreja. Arqueólogos da Suíça foram os primeiros a fazer extensas escavações no lugar, entre 1954 e 1956. O templo era um dos monumentos mais bem preservados do sítio arqueológico de Palmira, o qual foi incluído em 1980 na lista do Patrimônio Mundial da Humanidade da UNESCO. Em agosto de 2015, o templo foi demolido por militantes ligados ao grupo extremista que se autoproclama o Estado Islâmico (EI). Os jihadistas tomaram a cidade de Palmira em maio de 2015, no contexto da guerra civil síria, e logo começaram a pilhar e destruir incontáveis peças arqueológicas na região, incluindo o templo, o que, segundo a UNESCO, constituiu um crime de guerra. Referências
Храм Баалшамина

Храм Баалшамина (араб. معبد بعل شمين‎) — древний храм в городе Пальмира (Сирия), посвящённый ханаанскому божеству Баалшамину. Храм был построен в 131 году, в то время как алтарь перед храмом датировался 115 годом. С распространением христианства в V веке храм был превращён в церковь. Открыт швейцарскими археологами в 1954—1956 годах. Во время сирийской гражданской войны в 2015 году разрушен «Исламским государством» (ИГ) после захвата им Пальмиры. Архитектурный стиль Изначально храм был частью обширного участка из трёх дворов и представлял собой сочетание восточного и римского архитектурных стилей. Пропорции и капители храма были римские, а элементы над архитравом и боковыми окнами представляли восточную традицию с акантовым орнаментом коринфского ордера, указывавшим на египетское влияние. В храме был шестиколонный пронаос со следами консолей и целла. Боковые стены были украшены пилястрами. Надпись на греческом и пальмирском на опоре колонны, поддерживавшей бюст благодетеля храма Мале Агриппы, свидетельствовала, что храм был построен в 131 году. В надписи также упоминался визит императора Адриана в Пальмиру в 129 году. Разрушение Отдельные части храма были повреждены взрывами в 2013 году. Юго-восточный угол стены храма был повреждён грабителями, которые сделали два отверстия, чтобы вынести мебель из гостевого дома. Летом 2015 года ИГ разрушило храм, заложив большое количество взрывчатки. По данным организации Syrian Observatory for Human Rights, это произошло в июле. О разрушении храма сообщил глава Генерального директората древностей и музеев Маамун Абдулкарим. Взрыв храма произошёл после сообщений о заявлении ИГ, что организация не намерена сносить объекты всемирного наследия в Пальмире, но будет уничтожать все «политеистические» памятники. См. также Уничтожение культурного наследия «Исламским государством» Примечания
Baalshamintemplet

Baalshamintemplet var ett antikt tempel i staden Palmyra i Syrien avsett för kulten av den kananitiska guden Baalshamin. Templet byggdes år 131 e.Kr. Altaret framför templet är daterat till 115 e.Kr. På 500-talet blev templet en kristen kyrka. Templet återupptäcktes av schweiziska arkeologer 1954–1956; templet var en av de bäst bevarade antika byggnaderna i staden Palmyra. År 1980 togs byggnaden upp på Unescos lista över världsarv. Den 23 augusti 2015 förstördes templet i det närmaste totalt efter att IS-terrorister placerat stora mängder sprängämnen inne i templet och sedan sprängt det. Unesco beskrev sprängningen av Baalshamintemplet som ett krigsbrott. Referenser
Tempio di Nebo

Il tempio di Nebo (o tempio di Nabo, o Nabu) è un santurario in rovina ubicato nella città di Palmira, in Siria e dedicato alla divinità babilonese Nebo. È considerato tra i più importanti del sito patrimonio dell'umanità di Palmira. Storia e descrizione La costruzione del tempio risale alla seconda metà o all'ultimo quarto del I secolo d.C.; tuttavia le più antiche strutture del santurario, precedenti le architetture giunte fino a noi, risalgono al 23 d.C. e la costruzione dei portici intorno al temenos proseguì durante il II secolo. Il tempio era dedicato a Nebo, la divinità babilonese degli oracoli, della saggezza e della scrittura, identificato nel pantheon greco-romano con Apollo o Mercurio. È stato osservato che la devozione dei palmireni nei confronti di questo dio orientale testimonia della relativa indipendenza di Palmira dal prevalente modello culturale romano. Quando, tra la fine del II e l'inizio del III secolo, venne eretta la sezione centrale del Grande colonnato di Palmira, la parte settentrionale del temenos a pianta trapezoidale del tempio di Nebo fu modificata, ma il tempio non fu spostato e il viale colonnato gli girò intorno (si ritiene che i commercianti di Palmira potessero temere ripercussioni negative da parte del dio se il santuario fosse stato spostato). Dell'antico santurario sono sopravvissuti solo pochi resti: il podio su cui il tempio si ergeva, che misura 9 × 20 m; le basi delle colonne che circondavano la struttura principale dell'edificio; alcuni resti della recinzione perimetrale esterna. Il tempio aveva una struttura in pianta tipica dell'architettura orientale: la cella era circondata da un peristilio di 6 × 12 colonne corinzie e dava su un altare a cielo aperto rivolto verso sud; a questo si accedeva, da sud, attraverso un propileo a sei colonne. Il tempio di Nebo fu oggetto di scavi tra il 1963 e il 1965 da parte di una équipe archeologica franco-siriana. Note Bibliografia (EN) R. Burns, Monuments of Syria: A Guide, I.B. Tauris, 2009, p. 214, ISBN 978-1-8451-1-947-8. URL consultato il 26 settembre 2015. (EN) D. Darke, Syria, Bradt, 2006, p. 241, ISBN 9781841621623. Siria, collana Guide Verdi Mondo, Touring Club Italiano, 1996, p. 73, ISBN 88-365-0659-3. URL consultato il 26 settembre 2015. Voci correlate Tempio di Bel Tempio di Baalshamin Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul tempio di Nebo Collegamenti esterni Palmira, in Enciclopedia dell'arte antica, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. URL consultato il 26 settembre 2015.
Terme di Diocleziano (Palmira)

Le terme di Diocleziano a Palmira erano un complesso di bagni pubblici di stile romano costruito alla fine del II secolo d.C. Esse sono note con il nome di Diocleziano perché vennero ristrutturate durante il suo regno (284-305), ma la loro origine è di circa un secolo più antica. Storia e descrizione Le terme sono collocate approssimativamente a metà strada tra il tempio di Baalshamin e il tempio di Bel, nella zona più centrale dell'antica città, in prossimità del teatro, del tempio di Nebo, dell'agorà e del senato. L'ingresso alle terme è segnalato da quattro grandi colonne di granito rosso di Assuan che danno sul lato nord del Grande colonnato di Palmira. Ciascuna di esse ha un diametro di 1,3 m per 12,5 m di altezza, e pesa oltre 20 tonnellate. Dell'antico complesso, costruito verso la fine del II secolo d.C. e ristrutturato, sotto Diocleziano, dopo la riconquista romana di Palmira e la caduta del suo regno autonomo, rimangono pochi resti: parti della vasca del frigidarium che ne lasciano intuire la forma originaria; alcune colonne di ordine corinzio che circondavano quell'ambiente; la pavimentazione di uno spogliatoio a pianta ottagonale. Note Bibliografia (EN) R. Burns, Monuments of Syria: A Guide, I.B. Tauris, 2009, p. 214, ISBN 978-1-8451-1-947-8. URL consultato il 26 settembre 2015. (EN) D. Darke, Syria, Bradt, 2006, pp. 240-241, ISBN 9781841621623. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulle terme di Diocleziano a Palmira Collegamenti esterni Palmira, in Enciclopedia dell'arte antica, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. URL consultato il 26 settembre 2015.
Tell Hammam et-Turkman

Tell Hammam et-Turkman ist eine archäologische Ausgrabungsstätte im Belich-Tal in Nordsyrien, unweit des Fundortes Tell Sabi Abyad und rund 80 km nördlich der Stadt ar-Raqqa. Der Tell liegt am linken Ufer des Belich und hat einen Durchmesser von 500 m und ist 45 m hoch. 500 m nördlich liegt das moderne Dorf Damešliyye. Der Fundort wurde von den Universitäten Amsterdam und Leiden archäologisch untersucht. Dabei ließen sich Siedlungsspuren vom präkeramischen Neolithikum bis in römische und parthische Zeit nachweisen. Insgesamt zehn Siedlungsstrata lassen sich unterscheiden. Schwerpunkt der Forschungstätigkeiten waren die der Mittelbronzezeit zuzurechnenden Schichten. Außerdem ist Hammam et-Turkman für ein monumentales Gebäude aus der Uruk-Zeit bekannt. In den Strata gibt es ab 1200 v. Chr. eine Besiedlungslücke für fast ein Jahrtausend, bevor der Ort als ein Garnisonsort wieder besiedelt worden ist. Die historische Bezeichnung der Siedlung ist unbekannt. Die ursprüngliche Vermutung, es könne sich um die aus Tontafeln bekannte Stadt Zalpa handeln, ließ sich bislang nicht bestätigen. Literatur Maurits N. van Loon (Hrsg.), Hammam et-Turkman I, Istanbul 1988. Einzelnachweise
Tell Hammam et-Turkman

Tell Hammam et-Turkman is an ancient Near Eastern tell site located in the Balikh River valley in Raqqa Governorate, northern Syria, not far from the Tell Sabi Abyad site and around 80 km north of the city of Raqqa. The Tell is located on the left bank of the Balikh and has a diameter of 500 m and is 45 m high. 500 m north is the modern village of Damešliyye. History The earliest occupation of the site was northern Ubaid period (Period IV) with radiocarbon dates between n 4400 and 3600 BC. Significant building occurred up to the point where the site was destroyed in a conflagration radiocarbon dated to 3400 - 3200 BC. This is typically considered the Uruk Period though no Uruk ceramics were found so the situation is unclear. After a period of abandonment the site became active again, only to be violently destroyed at the end of the 3rd Millennium BC. Lesser scale occupation occurred circa 1600 BC. Archaeology The site was archaeologically examined by the Universities of Amsterdam and Leiden. Traces of settlement from the pre-Pottery Neolithic to the Roman and Parthian times can be identified. In the 1986 excavations an 8 meter wide city wall with upper chambers was found, surrounding the Early Bronze III-IV city. Radiocarbon samples from those chambers indicated a date of c. 2400 BC. A large high-quality Middle Bronze II building was also found, dated to c. 1750-1550 BC. A total of ten settlement strata can be distinguished. The focus of research activities was on the layers attributable to the Middle Bronze Age. Hammam et-Turkman is also known for a monumental building from the Uruk period. In the strata from 1200 BC a settlement gap for almost a millennium before the place was repopulated as a garrison site. The site has now been extensively looted both with hand tools and with heavy machinery. Name The historical name of the settlement is unknown. The original assumption that it could be the city of Zalpa, known from clay tablets, has not yet been confirmed. In 1990, J. M. Córdoba had identified Zalpa with Tell Hammam et-Turkman, and this suggestion was considered as possible by French scholars Nele Ziegler and Anne-Isabelle Langlois in 2016, as well as Eva von Dassow in her recent essay published in 2022. See also Cities of the ancient Near East References Further reading van Zeist, W.; Waterbolk-van Rooijen, W. (1992). "Two interesting floral finds from third millennium B.C. Tell Hammam et-Turkman, northern Syria". Vegetation History and Archaeobotany. 1 (3): 157–161. doi:10.1007/BF00191555. ISSN 0939-6314. External links Tell Hammam (Syria) - Leiden University