NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mari (oldtidsrige)

For alternative betydninger, se Mari. (Se også artikler, som begynder med Mari) Mari var en forhistorisk by ved floden Eufrat i det nuværende Syrien. Stedets nuværende navn er Tell Hariri. Historie Mari var magtcentrum for et mægtigt rige under det 3. og begyndelsen af det 2. årtusinde f.Kr. Under den tidlige bronzealder opstod der en bystat, som gennem sin beliggenhed kunne beherske handelsvejene nordpå og sydpå langs floddalen omkring Eufrat og Khabur. Byen blev erobret og ødelagt omkring 2.300 f.Kr. af Sargon af Akkad. Et nyt amoritisk dynasti kom til magten omkring 1.900 f.Kr. Mari underkuede de andre bystater i Khaburs og mellemste Eufrats floddale. Omkring 1.800 f.Kr. regeredes riget af Yahdun-Lim, som kom i konflikt med Assyriens nye hersker Shamshi-Adad I. Mari mistede sit territorium til assyrerne, og Yahdun-Lim blev dræbt. Hans søn Zimri-Lim sendtes i eksil til Halab (Aleppo). Shamshi-Adad indsatte derpå sin søn Yasmah-Adad som konge i Mari. Yasmah-Adad regerede til sin fars død, da han blev styrtet. Zimri-Lim blev kaldt hjem og besteg tronen i et selvstændigt Mari. Zimri-Lim allierede sig med Hammurabi af Babylon mod en assyrisk alliance. Da Hammurabi havde slået sine fjender i syd og øst, vendte han sig imidlertid imod sin tidligere allierede Zimri-Lim og besejrede ham. Byen ødelagdes af babylonerne i 1.700-tallet f.Kr. og blev aldrig genskabt. Arkæologi Tell Hariri, det tidligere Mari, er et velbevaret fundsted takket være, at byen blev opgivet så tidligt i historien og forblev urørt. Arkæologiske udgravninger begyndte i 1930-erne af franskmanden André Parrot. Man har udgravet et stort palads og flere templer. Blandt fundene er flere veludførte statuer og vægmalerier, som nu findes på Louvre i Paris. Det vigtigste fund var dog det omfattende arkiv, som tilhørte paladset. Oversættelsen af disse tekster skrevne på 25.000 lertavler med kileskrift har vist hvorledes paladsets administration fungerede. Maris omskiftelige politiske historie har ligeledes kunnet rekonstrueres takket være arkivet. Litteratur Heimpel, Wolfgang: Letters to the King of Mari, Eisenbrauns Winona Lake 2003. (engelsk) Young, Gordon D. (ed.): Mari in Retrospect - Fifty Years of Mari and Mari Studies, Eisenbrauns Winona Lake 1992. (engelsk) Eksterne henvisninger
Mari, Siria

Mari (denumirea modernă: Tell Hariri; în arabă: تل حريري) a fost un oraș semitic din Siria. Acesta a rămas ca tell localizat la 11 kilometri nord-vest de Abu Kamal. Mari a fost un centru comercial între 2900 î.e.n. și 1759 î.e.n.. Așezarea Mariului l-a făcut să aibă Sumerul la sud și Levantul la vest. Referințe Legături externe ar Mari Arhivat în 1 noiembrie 2020, la Wayback Machine. Mari passage on the Syrian ministry of culture website. en Syrie - Mari Mari page on Britannica. en Mari (Tell Hariri) Suggestion to have Mari (Tell Hariri) recognized as a UNESCO world heritage site, in 1999 Vezi și Istoria Siriei Statuia lui Ebih-Il Leul din Mari
Мари (Сирија)

Мари (арап. تل حريري) био је један од најзначајнијих градова-држава у древној Месопотамији. Налазио се на западној обали Еуфрата. Историја Град је био насељен још од 5. миленијума п. н. е. Становници Марија били су углавном Семити. Успон је доживео током 3. и 2. миленијума п. н. е. Град се налазио на граници Сумера и Сирије. Овакав стратешки положај довео је до брзог успона града. Дрвна грађа из Сирије која је долазила у Сумер морала је проћи кроз Мари. Око 2350. године п. н. е. град је разорен вероватно од стране акадског краља Саргона. Понован успон Мари је доживео почетком 19. века п. н. е., за време постојања аморитских градова-држава у Месопотамији. Палата краља Зимри-Лиме вероватно је била највећа у тадашњем свету. Овај краљ дошао је у сукоб са старовавилонским царем Хамурабијем. Хамураби му је нанео пораз и разорио Мари 1759. године п. н. е. Држава се више није обновила. Види још Сумер Исин Ларса Ешнуна Литература Историја старог века 1 - др Момир Јовић (60-62, 102-104) Спољашње везе Mari Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (1. новембар 2020) Mari passage on the Syrian ministry of culture website (in Arabic). Syrie - Mari Mari page on Britannica. Mari (Tell Hariri) Suggestion to have Mari (Tell Hariri) recognized as a UNESCO world heritage site, in 1999
Umayya

Der Umayya Sports Club (andere Schreibweisen: Umaya, Omayya, Omaya oder Oumayya; arabisch نادي أمية الرياضي, DMG Nādī Umayya ar-Riyāḍī ‚Sportverein ›Umayyaden‹‘) ist ein Sportverein aus der 110.000 Einwohner zählenden syrischen Provinzstadt Idlib. Seine Heimspiele trägt der Verein im Al Baladi Stadion aus. Der Verein wurde 1972 gegründet und bildete damit die Nachfolge des in den 1950er-Jahren gegründeten Vorgängers Al-Akhaa Sports Club Idlib. Umayya spielte 1991/1992, von 2001/2002 bis 2004/2005 und von 2008/2009 bis 2014 in der syrischen Ersten Liga. Als weitere Sportarten im Verein sind vor allem Handball und Kampfsport (in Männer- wie Frauenteams, vor allem im Ringen und Judo) zu erwähnen. Vereinserfolge National 2. syrische Liga Meister und Aufsteiger 2007/08
Omaya SC

Omaya Sports Club (Arabic: نادي أمية الرياضي) is a Syrian football club located in the province of Idlib. Omaya SC last played in the Syrian Premier League. The club won the Second Division and was promoted for the first time in 1991. From 2015 until late 2024, the club withdrew from the Syrian Premier League because of the Syrian civil war., before being promoted again in after the 2024–2025 season. Club history Omaya Sports Club was originally founded in 1951, holding the name Arab Brotherhood Club, and until the formation of the Syrian Sports Association, when Omayya SC was classified to play in the second league. Promotion and relegation The club was promoted to the first division in 1991, and then returned to the second division. In the 2001–02 season, the club was promoted again, where it remained for four seasons. They were promoted again in 2008. In the 2024–2025 season, the club was promoted to the Syrian Premier League. 2015 squad Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality. References External links Omaya SC on Facebook (in Arabic) Official website (in Arabic) Omayya SC at Kooora.com
Tomba de Saladí

La tomba de Saladí (àrab: ضريح صلاح الدين الأيوبي, ḍarīḥ Ṣalāḥ ad-Dīn al-Ayyūbī) és el lloc on va ser sepultat Salah-ad-Din Yússuf ibn Ayyub, més conegut a Occident com Saladí, mort el 4 de març de 1193 a Damasc, la capital de Síria. Situació La tomba se situa en el costat nord-oest de la mesquita dels Omeies o Gran mesquita de Damasc, la mesquita més important de Damasc i una de les més antigues i grans del món. Característiques L'emperador o kàiser alemany Guillem II va donar un sarcòfag de marbre, en el qual, emperò, no descansa el seu cos. A la tomba s'exhibeixen l'original de fusta, en el qual hi ha el cos de Saladí, i el de marbre, buit. Referències Bibliografia Chauvel, Genevieve (2001). Saladí - El Unificador del Islam. Edhasa. Baha al-Din Yusuf ibn Rafi ibn Xaddad, A Rare and Excellent History of Saladin. D.S. Richards. Burlington: Ashgate, 2001. Mohring, Hannes. Saladin: the Sultan and His Times. Baltimore, Maryland: The Johns Hopkins University Press, 2008. Baha ad-Din ibn Xaddad (2002). The Rare and Excellent History of Saladin. Ashgate. Mannheim, Ivan. Syria & Lebanon Handbook: The Travel Guide. Footprint Travel Guides, 2001. ISBN 9781900949903. Berney, K. A.; Ring, Trudy. International dictionary of historic places: Middle East and Africa, Volume 4. Taylor & Francis, 1996. ISBN 9781884964039.
Mausoleum Saladins

Das Mausoleum Saladins (arabisch ضريح صلاح الدين الأيوبي, DMG Ḍarīḥ Ṣalāḥ ad-Dīn al-Ayyūbī) ist die Grabstätte des ayyubidischen Herrschers Saladin in der Altstadt von Damaskus. Es befindet sich an der Nordseite der Umayyaden-Moschee und gehört zu den bekanntesten mittelalterlichen islamischen Grabstätten Syriens. Geschichte Saladin starb am 4. März 1193 in Damaskus. Sein Leichnam wurde zunächst in der Zitadelle von Damaskus beigesetzt, bevor sein Sohn al-Afdal das Mausoleum vollenden ließ. Die Überführung in die endgültige Grabstätte erfolgte im islamischen Jahr 592 (1195). Kurz darauf ließ Saladins Sohn eine Madrasa an das Grab anschließen, weshalb der Bau auch als al-Madrasa al-Aziziyya bekannt wurde. Von der einstigen Madrasa sind nur Reste erhalten. Im späten 19. Jahrhundert wurde das Grabmal auch zu einem Ort symbolischer Erinnerungspolitik: Kaiser Wilhelm II. besuchte es 1898 während seiner Orientreise und ließ dort einen Kranz niederlegen, der nach dem Ersten Weltkrieg in die Sammlung des Imperial War Museum gelangte. Anlage Das Mausoleum ist ein für Damaskus typischer Kuppelbau aus ayyubidischer Zeit. Die Grabkammer ist quadratisch angelegt, besitzt Wände in Ablaq-Mauerwerk und wird von vier Bögen sowie einer Kuppel überspannt. Der Übergang vom quadratischen Raum zur runden Kuppel erfolgt über einen zweistufigen Tambour mit oktogonaler und sechzehnseitiger Zone. Im Inneren befinden sich zwei Sarkophage. Der ältere hölzerne Kenotaph gilt als bedeutendes Beispiel ayyubidischer Holzschnitzkunst und ist mit geometrischen, floralen und vegetabilen Motiven verziert. Daneben steht ein weißer Marmorsarkophag aus der Zeit um 1900 (ein Geschenk von Wilhelm II.), in den Saladins Gebeine jedoch nicht überführt wurden. Die Grabkammer ist außerdem mit blau-grünen osmanischen Fliesen des 17. Jahrhunderts sowie floralen und geometrischen Dekorelementen über den Bögen ausgestattet. Östlich der Grabkammer liegt ein Raum für Koranrezitationen; an der Nordseite schließen sich mehrere kleinere Räume an. Galerie Weblinks Einzelnachweise
Mausoleum of Saladin

The Mausoleum of Saladin holds the resting place and grave of the medieval Muslim Ayyubid Sultan Saladin. It is adjacent to the Umayyad Mosque in Damascus, Syria. It was built in 1196, three years after the death of Saladin. In addition to the tomb, the tomb complex included Madrassah al-Aziziah, of which little remains, except a few columns and an internal arch adjacent to the renovated tomb. The mausoleum presently houses two sarcophagi: one made of wood, said to contain Saladin's remains, and one made of marble, was built in homage to Saladin in late nineteenth century by Ottoman Sultan Abdulhamid II and was later restored by German emperor Wilhelm II. Along with a marble sarcophagus, a golden ornate gilt bronze wreath was also put on the marble sarcophagus, which was later removed by either Faisal I or Lawrence of Arabia, who later deposited it in the Imperial War Museum. Gallery References Bibliography Mannheim, Ivan (2001). Syria & Lebanon Handbook: The Travel Guide. Footprint Travel Guides. ISBN 978-1-900949-90-3. Berney, K. A.; Ring, Trudy (1996). International dictionary of historic places: Middle East and Africa, Volume 4. Taylor & Francis. ISBN 978-1-884964-03-9. Man, John (2015). Saladin: The Life, the Legend and the Islamic Empire. Random House. ISBN 978-1-473508-54-5.
Tumba de Saladino

El Mausoleo de Saladino alberga el lugar de descanso y la tumba del sultán musulmán ayubí medieval Saladino. Se encuentra junto a la Mezquita de los Omeyas de Damasco, Siria. Fue construido en 1196, tres años después de la muerte de Saladino.​ El mausoleo alberga actualmente dos sarcófagos: uno de madera, que se dice contiene los restos de Saladino, y otro de mármol, construido en homenaje a Saladino a finales del siglo XIX por el sultán otomano Abdul Hamid II y posteriormente restaurado por el emperador alemán Guillermo II. Junto con el sarcófago de mármol, también se colocó una corona de bronce dorada ornamentada, que posteriormente fue retirada por Fáysal I o Lawrence de Arabia, quienes posteriormente la depositaron en el Museo Imperial de la Guerra. Ubicación La tumba se ubica en el costado noroeste de la Mezquita de los Omeyas (en árabe, الجامع الأموي , al-Djāmī banī Umaya) o Gran Mezquita de Damasco, la mezquita más importante en Damasco, la capital de Siria, y una de las más antiguas y grandes del mundo. Características El emperador o Káiser alemán Guillermo II donó un sarcófago en mármol en el que, sin embargo, no descansa su cuerpo. En la tumba se exhiben el original, de madera, en el que está el cuerpo de Saladino, y el de mármol, vacío. Referencias Véase también Saladino Sarraceno Damasco Herodium Tumba Bibliografía Chauvel, Genevieve (2001). Saladino - El Unificador del Islam. Edhasa Baha al-Din Yusuf ibn Rafi ibn Shaddad, A Rare and Excellent History of Saladin. D.S. Richards. Burlington: Ashgate, 2001. Mohring, Hannes. Saladin: the Sultan and His Times. Baltimore, Maryland: The Johns Hopkins University Press, 2008. Baha ad-Din ibn Shaddad (2002). The Rare and Excellent History of Saladin. Ashgate
Mausoleo di Saladino

Il mausoleo di Saladino (in arabo ضريح صلاح الدين يوسف الأيوبي‎?, Ḍarīḥ Ṣalāḥ al-Dīn Yūsuf al-Ayyūbī) si trova a Damasco, capitale della Siria. Sorge all'esterno della Grande Moschea degli Omayyadi, nei pressi dell'entrata settentrionale, e contiene le tombe con i resti mortali di Saladino, il sultano capostipite della dinastia degli Ayyubidi. Storia Il mausoleo venne costruito dal al-ʿĀdil, fratello di Saladino, noto nelle cronache cristiane coeve come "Safedino". Il corpo del Sultano fu sepolto temporaneamente presso la Cittadella di Damasco fino alla costruzione dell'edificio, completata nel 1196, tre anni dopo la morte di Saladino. La madrasa fu costruita successivamente da al-ʿAzīz ʿUthmān, figlio di Saladino, ma ora non rimane più nulla della scuola.. Il mausoleo fu edificato nel 1898 sotto il patrocinio dell'Imperatore tedesco Guglielmo II, che ne finanziò la riparazione dopo aver visitato Damasco e aver trovato la tomba in uno stato di quasi abbandono. Il 16 ottobre 1918 Lawrence d'Arabia entrò a Damasco appena liberata dal giogo turco e, come primo gesto, rese omaggio alla tomba del grande Sultano. Due anni più tardi, anche il generale francese Henri Gouraud, dopo aver sconfitto nella battaglia di Maysalun le forze arabe di Fayṣal b. al-Ḥusayn e aver preso possesso di Damasco, volle visitare la tomba. Secondo una tradizione, il generale avrebbe dato un calcio alla bara dicendo: "Svegliati Saladino, siamo tornati! La mia presenza in questo luogo consacra la vittoria della Croce sulla Mezzaluna!". Architettura Il mausoleo è piuttosto piccolo e modesto. La camera principale, quadrata, è impreziosita da pareti in stile ablaq (decorazione in bianco e nero di marmo di tradizione islamica) ed è attorniata da quattro archi che sorreggono la cupola. Seguendo le sue vicissitudini storiche, l'interno mostra inconfondibili tracce di architettura Hohenzollern, Ayyubide e Ottomana. La sala ospita due cenotafi: il primo in legno, riccamente decorato con intarsi a struttura geometrica di richiamo astronomico, contiene il corpo del Saladino; il secondo, in marmo bianco, è il dono dell'imperatore tedesco Guglielmo II ed è vuoto. Il mausoleo contiene inoltre una sala adibita alla recita del Corano, accessibile dall'ala est del complesso, e altre 5 piccole stanze poste sul lato nord dell'edificio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mausoleo del Saladino
Mausoléu de Saladino

O Mausoléu de Saladino abriga a sepultura do sultão aiúbida Saladino. Ele está localizado no canto noroeste da Mesquita dos Omíadas, em Damasco, na Síria. Ele foi construído em 1196 d.C., três anos após a morte de Saladino e era parte da madraçal de al-Aziziyah, mas nada hoje resta da escola. História O mausoléu foi originalmente construído pelo filho de Saladino, Aladil I. O corpo do sultão havia sido enterrado temporariamente na Cidadela de Damasco até que a construção do edifício pudesse ser finalizada. A madraça foi construída posteriormente por outro filho de Saladino, Alaziz Otomão. Ele foi reformado em 1898 com o patrocínio do imperador alemão Guilherme II, que financiou a obra quando visitou Damasco e encontrou o túmulo em ruínas. Arquitetura O mausoléu em si é pequeno. A câmara principal em forma quadrangular tem paredes em estilo ablaq com quatro arcos encimados por uma cúpula. Baseado em sua história, o interior mostra uma notável mistura da arquiteturas aiúbida, otomana e Hohenzollern. A câmara tem também dois cenotáfios, o original, uma tumba de madeira ricamente decorada com padrões geométricos e astrais, abriga o corpo de Saladino. O outro, um caixão de mármore, foi um presente do imperador Guilherme II. O mausoléu também tem uma segunda câmara que é utilizada para a recitação corânica e é acessível pelo lado leste, e mais cinco pequenas salas ao longo da parede norte. Referências Bibliografia Mannheim, Ivan (2001). Syria & Lebanon Handbook: The Travel Guide (em inglês). [S.l.]: Footprint Travel Guides. ISBN 978-1-900949-90-3. Consultado em 3 de junho de 2012 Berney, K. A.; Ring, Trudy (1996). International dictionary of historic places: Middle East and Africa, Volume 4 (em inglês). [S.l.]: Taylor & Francis. ISBN 978-1-884964-03-9. Consultado em 3 de junho de 2012
Ministerrat (Syrien)

Der Ministerrat von Syrien (arabisch مجلس وزراء سوريا Madschlis Wuzara Suriya, DMG Maǧlis Wuzarāʾ Sūriyā) ist die höchste Exekutivkörperschaft der Arabischen Republik Syrien. Seit Dezember 2024 handelt es sich um eine Übergangsregierung unter Übergangspräsident Ahmed al-Scharaa. Gemäß Sektion 2, Absatz 115 (1) der syrischen Verfassung besteht das Kabinett aus dem Präsidenten des Ministerrats, seinen Stellvertretern und den Ministern. Es überwacht die Ausführung der Gesetze und Verordnungen und die Arbeit der Staatsmaschinerie sowie Institutionen. Übergangsregierung seit Ende 2024 Kabinett 2020 Kabinett 2012 Siehe auch Liste der politischen Parteien in Syrien Liste der Außenminister Syriens Liste der Vizepräsidenten Syriens Weblinks Die syrische Regierung, SANA Einzelnachweise
Gobierno de Siria

El Gobierno de Siria, oficialmente el Consejo de Ministros de Siria (en árabe: مجلس وزراء سوريا‎), es el órgano constitucional que ejerce el poder ejecutivo de Siria. Desde la caída del régimen de Ásad en diciembre de 2024, el gobierno es dirigido por Ahmed al-Charaa, que encabeza el Gobierno de transición sirio.​ Regulación constitucional Tal y como establece la Constitución siria de 2012:​ Gobierno actual El gobierno actual de Siria lo forma un gobierno de transición, constituido tras la caída de la dinastía Ásad, el 10 de diciembre de 2024.​ Véase también Informe sobre las torturas y ejecuciones a detenidos en Siria de 2014 Referencias Enlaces externos Youropinion.gov.sy Oficial e-sitio web de gobierno El Gobierno sirio, SANA, Webarchive sitio cuando de 24 mayo 2011
Conseil des ministres (Syrie)

Le Conseil des ministres (en arabe : مجلس الوزراء) de la Syrie est défini par l'article 118 de la Constitution syrienne du 27 février 2012. Depuis 2024, les ministres font partie du Gouvernement de transition syrien. Ministres Les ministres composant le Conseil incluent : le Premier ministre ; le ministre de la Défense ; le ministre de la Justice ; le ministre des Communications et de la Technologie ; le ministre des Affaires étrangères et des Expatriés ; le ministre de la Culture ; le ministre de l'Intérieur ; le ministre de l'Industrie ; le ministre de l'Électricité ; le ministre des Ressources hydrauliques ; le ministre du Pétrole et de la Richesse minière. Notes et références Portail de la politique Portail de la Syrie
Consiglio dei ministri (Siria)

Il Consiglio dei ministri della Repubblica araba siriana è l'organo collegiale posto al vertice del potere esecutivo in Siria, come sancito dall'articolo 118 della Costituzione siriana. Composizione Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Consiglio dei ministri Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pministry.gov.sy.
Rząd Syrii

Syryjska Rada Ministrów jest naczelnym organem wykonawczym syryjskiej Republiki arabskiej, według Konstytucji Syrii. W skład rządu wchodzi przewodniczący rady Ministrów, jego zastępcy i ministrowie. Rząd sprawuje kontrolę nad wdrażaniem przepisów ustawowych i wykonawczych, a także nad działaniami aparatu państwowego i instytucji państwowych. Rządy po 2011 Prezydent Baszar Al-Asad przyjął dymisję całej Rady Ministrów po spotkaniu 29 marca 2011 roku. Prezydent wyznaczył odchodzącemu premierowi Muhammadowi Naji Al-Otari, misję kontynuowania swojego urzędu, jako pełniący obowiązki premiera do powstania nowego rządu. 3 kwietnia 2011, Assad mianował ówczesnego ministra rolnictwa Adil Safara na stanowisko nowego premiera. 6 kwietnia 2011 roku w państwowej telewizji Al-Ekhbaria nowy premier poinformował, że minister spraw zagranicznych, minister obrony, minister ds. religii i minister ds. prezydenckich pozostaną w nowym gabinecie na swoich stanowiskach. 14 kwietnia 2011 r. oficjalnie ogłoszono skład nowego gabinetu. W lutym 2013 roku, prezydent Asad wymienił siedmiu ministrów w rządzie. Rekonstrukcja objęła resorty ropy naftowej, finansów, spraw społecznych, pracy, spraw mieszkalnych, robót publicznych i rolnictwa. W lipcu 2016 roku prezydent Assad wydał dekret nr 203, na podstawie którego powstał nowy rząd z Imadem Chamisem na czele. W listopadzie 2018 rząd przeszedł rekonstrukcję na podstawie dekretu prezydenckiego, która objęła 9 ministerstw, między innymi resorty spraw wewnętrznych, edukacji, przemysłu, turystyki czy handlu. Zlikwidowano wówczas ministerstwo Pojednania Narodowego przenosząc jego kompetencje do nowo powstałej agencji rządowej o tej samej nazwie. Rząd przejściowy 2025 Po upadku reżimu Assada 8 grudnia 2024 roku utworzono rząd przejściowy. Ustępujący premier Muhammad Ghazi al-Dżalali pełnił tę funkcję jako tymczasowy premier do czasu mianowania Muhammada al-Baszira premierem 10 grudnia 2024 roku. Rząd wdrożył tymczasową konstytucję Syrii z 2025 roku, tymczasową konstytucję ratyfikowaną przez prezydenta Syrii Ahmada asz-Szarę w dniu 13 marca 2025 roku, ustanawiającą podstawowe prawo Syrii na pięcioletni okres przejściowy od 2025 do 2030 roku. Konstytucja tymczasowa ustanawia system prezydencki z władzą wykonawczą w rękach prezydenta, który mianuje ministrów, bez stanowiska premiera Ministrowie Przypisy
Уряд Сирії

Уряд Сирії — вищий орган виконавчої влади Сирії. Діяльність Голова уряду Прем'єр-міністр — Імад Мухаммад Діб Хаміс (англ. Imad Muhammad Dib Khamis). Перший віце-прем'єр-міністр — генерал-лейтенант Фахд Ясім аль-Фурайдж (англ. Fahd Jasim al-Furayj). Віце-прем'єр-міністр — Валід аль-Муалем (англ. Walid al-Mualem). Віце-прем'єр-міністр — Умар Ібрагім Галаванджі (англ. Umar Ibrahim Ghalawanji). Кабінет міністрів Склад чинного уряду подано станом на 27 липня 2016 року. Державні міністри Будівля Історія Див. також Президент Сирії Парламент Сирії Історія Сирії Примітки Література Державний лад країн світу : довідник / В. М. Шаповал. — К. : Український центр правничих студій, 1999. — 318 с. — ISBN 966-7630-00-5. Конституційне право зарубіжних країн : підручник для студентів юрид. вищ. навч. закладів і факультетів / В. М. Шаповал. — вид. 4-те. — К. : Вища школа, 2001. — 262 с. — ISBN 966-505-126-1. Посилання Шаблон:Уряди Сирії