NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sankt-Georgs-Kloster (Humaira)

Das Deir Mar Georges (arabisch دير مار جرجس, DMG Dair Mār Ǧirǧis) genannte Sankt-Georgs-Kloster ist ein antiochenisch-orthodoxes Kloster im Dorf Humaira bei Marmarita, ein Ort im Gouvernement Homs, fünf Kilometer nordwestlich der Burg Krak des Chevaliers. Es ist direkt dem griechisch-orthodoxen Patriarchat von Antiochien unterstellt. Das nordwestsyrische „Tal der Christen“, arabisch Wadi an-Nasara (وادي النصارى Wadi al-Nasara), in dem sich das Kloster befindet, ist seit dem 6. Jahrhundert ein regionales Zentrum der Griechisch-Orthodoxen Kirche von Antiochien. 27 seiner 32 Dörfer sind christlich, vier hauptsächlich von Alawiten bewohnt und eines – das um den Krak des Chevaliers herum liegende Dorf Qalʿat al-Ḥuṣn – sunnitisch-moslemisch. Geschichte Das Kloster wurde nach der Überlieferung im 6. Jahrhundert vom byzantinischen Kaiser Justinian I. gegründet. Historische Quellen dafür gibt es jedoch nicht. Erstmals erwähnt wird es von at-Tabarī (839–923). Das Kloster umfasst eine Fläche von 6.000 m². Die moderne Kirche wurde 1857 errichtet. Die meist ältere Ausstattung des Klosters ist erhalten und in einer Ausstellung zu sehen. Ihr Eingang umfasst einen Dreifach-Bogen und zwei stützende Säulen in der Mitte byzantinischer Herkunft. Ein großer historischer Stein mit christlichen Symbolen steht am Südtor des Klosters. In der Kirche finden sich zwei hölzerne Ikonostasen mit Szenen aus dem Leben Jesu Christi. Neben dem Ehrenhof des Klosters ist eine ältere Kapelle aus dem 13. Jahrhundert mit kleineren Ikonostasen, die alle älter als 300 Jahre sind. Ihre Abbilder zeigen Szenen aus dem Leben des hl. Georg. An dieser unteren Ebene befindet sich auch der Eingang zum ursprünglichen Kloster und mehrere große Amphoren. Das Kloster besitzt zahlreiche alte sakrale Geräte wie Kreuze und Kelche sowie Schriften und Bücher. Es besitzt auch ein Manuskript aus der Hand des Kalifen Omar ibn al-Chattab, das sich mit den Beziehungen zwischen Moslems und Christen befasst. Das Sankt-Georgs-Kloster war bei Wallfahrten zum Fest des heiligen Georg (6. Mai) und zum Fest der Kreuzerhöhung (14. September) oft stark besucht. Im August 2013 wurde das historische Sankt-Georgs-Kloster von islamistischen Extremisten attackiert und schwer beschädigt. Literatur Monasteries of Antiochian Orthodox Patriarchate. University of Balamand Publications, El-Koura 2007, ISBN 9953-452-18-0. Klaus-Peter Todt, Bernd Andreas Vest: Syria. (= Tabula Imperii Byzantini Band 15). Wien 2014, Teilband 2, S. 1192. Weblinks St. Georges Al-Homeyra Patriarchal Monastery The Monastery of St. George of Al-Humaira Bilder des Klosters Information. Syria Gate, archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 24. Dezember 2010; abgerufen am 29. November 2006 (englisch). Einzelnachweise
Saint George's Monastery, Homs

Saint George Monastery or Deir Mar Georges (Arabic: دير مار جرجس) is a historic Greek Orthodox monastery in the village of al-Mishtaya in the "Valley of the Christians" (وادي النصارى, Wadi al-Nasara), belonging to the Homs Governorate in northwestern Syria, the place located just a few kilometers north of the famous castle Krak des Chevaliers. Demographically, the valley is a regional center of Christianity since the 6th century. Of its 32 villages, 27 are Christian (mainly Greek Orthodox), four are mainly populated by Alawite Muslims and one, al-Husn, which is adjacent to the Krak des Chevaliers, is mainly Sunni Islamic. The Orthodox Patriarch of Antioch, John X was abbot of the Monastery of Saint George from 1995 to 2002, and played a significant role in revitalizing the monastery. History It is said that the monastery was built over the remains of an ancient temple of a god, Humaira, possibly from the Greek homoiros, by the Byzantine Emperor Justinian I sometime in the 6th century. The monastery occupies a 6,000 m2 land and was built entirely from Byzantine styled stone. The modern church was rebuilt in 1857. Most of the older monastery's items are preserved and displayed in the monastery. Its entrance features a triple arch and two central supporting columns of Byzantine origin. A large, historic stone with religious carvings can be found in the monastery's southern gate. The wooden iconostases found inside the church are decorated with impressive carvings and are magnificent presentations of art, its gold painted icons depict various scenes from the life of Christ. Beneath the monastery's main courtyard there is an older 13th century chapel with a smaller iconostasis, older than 300 years. Its icons depict scenes from the life of Saint George, a popular saint among Middle Eastern Christians. At this lower level, there is also an entrance to what is believed to be the original 6th century monastery and several large amphorae. The Saint George Monastery also displays many other ancient items like crosses, writings, books, carvings, goblets, and other tools. It is also home to a manuscript written by the caliph Umar ibn al-Khattab, which discussed the relationships between Muslims and Christians. The monastery is busiest during pilgrimages at the feast of Saint George (May 6) and the feast of the elevation of the Holy Cross on (September 14). In 2013, during the Syrian civil war, gunmen attacked the monastery, but were driven off by volunteers of the People's Defense Forces at the cost of the lives of eleven defenders. See also Saint George: Devotions, traditions and prayers References "Information". Syria Gate. Archived from the original on 2007-01-31. Retrieved 2006-11-29. "Mar Jurjus" (in Arabic). Marmarita. Retrieved 2006-11-29.
Monasterio de San Jorge (Homs)

El Monasterio de San Jorge​ (en árabe:دير مار جرجس) es un histórico monasterio ortodoxo de Antioquía situado en el noroeste de Siria en el Valle de los cristianos (وادي النصارة, Wadi al-Nasara) en la ciudad de Meshtaye, un pueblo perteneciente a la Gobernación de Homs, a pocos kilómetros al norte del famoso castillo del Krak de los Caballeros. El valle es un centro regional de la cristiandad ortodoxa griega desde el siglo sexto. 27 de sus 32 pueblos son hoy cristianos, cuatro están habitadas principalmente por Alawi musulmanes y sólo uno, el pueblo de Al-Hisn, junto a las Krak des Chevaliers, es principalmente musulmán sunita. Véase también Monasterio Abadía Priorato Referencias
Monastère Saint-Georges

Le monastère Saint-Georges (en arabe : دير مار جرجس) est un monastère chrétien parmi les plus anciens du monde, puisqu'il a été fondé au VIe siècle par l'empereur Justinien. Il se trouve en Syrie à Mechtayé, dans la vallée des Chrétiens (dont vingt-sept des trente-deux villages sont chrétiens), non loin au nord du Krak des Chevaliers à 65 kilomètres de la ville de Homs. Il est situé au bord de l'ancienne route romaine reliant les villes côtières à l'intérieur du pays. Ce monastère masculin appartient à l'Église orthodoxe du patriarcat d'Antioche. Le rite est byzantin et la langue de culte l'arabe. Il est voué à saint Georges. Son abbé en 2013 est le Père Jean (Yadzighi), ancien doyen de la faculté de théologie de Balamand. L'église abbatiale principale a été reconstruite en 1857. Les bâtiments du monastère remontent à l'époque byzantine. La fête de la Saint-Georges (en mai) et celle de l'Exaltation de la Sainte-Croix (en septembre) donnent lieu à de grandes cérémonies et réjouissances populaires. Le monastère organise le catéchisme des enfants des environs et des camps de vacances pour la jeunesse. En août 2013, le Monastère a été attaqué par des extrémistes islamistes. Notes et références Voir aussi Église orthodoxe d'Antioche Liens externes (ar) Description et historique du monastère Portail de la Syrie Portail du monachisme Portail des chrétiens d’Orient
Samostan svetega Jurija, Sirija

Samostan svetega Jurija (arabsko دير مار جرجس, Deir Mar Džirdžis) je grško pravoslavni samostan v severozahodnem predelu Sirije. Leži v »Dolini kristjanov« (Vadi Nasara) le nekaj km severno od znanega gradu Krak des Chevaliers. Dolina je že vse od 6. stoletja dalje eno od regionalnih središč grške pravoslavne cerkve. Izmed 32 vasi v dolini jih je kar 27 večinsko krščanskih, 4 so alavitske in le ena, Al Qalaa pod samim gradom Krak des Chevaliers, je sunitska. Samostan je posvečen svetemu Juriju, priljubljenemu svetniku med bližnjevzhodnimi kristjani. Po nekaterih nezanesljivih virih naj bi samostan bil zgrajen že v poznem 5. stoletju, zagotovo pa je stal v 6. stoletju v času Justinijana I. Današnje samostanske zgradbe so precej novejšega datuma. Nova cerkev iz leta 1857 ima trojno obokan vhod z dvema osrednjima stebroma še iz bizantinskih časov. Znotraj cerkve je leseni ikonostas. Z zlatom pobarvane ikone prikazujejo različne prizore iz Kristusovega življenja. Pod glavnim dvoriščem je še ena manjša kapela iz 13. stoletja z manjšim ikonostasom, ki je star več kot 300 let. Na njem so upodobljeni prizori iz življenja svetega Jurija. V taistem spodnjem nadstropju je moč videti še več amfor in vhod v domnevni prvotni samostan iz 6. stoletja. Samostan je cilj romanj za praznik svetega Jurija (6. maj) in praznik povišanja svetega križa (14. september). Zunanje povezave Syria Gate Arhivirano 2007-01-31 na Wayback Machine.
Al-Iman Mosque (Syria)

The Al-Iman Mosque (Arabic: جامع الإيمان) is a mosque in the Mazraa district of Damascus, Syria. On March 21, 2013, a suicide bomber killed at least 42 people and injured at least 84 others in the mosque. Amongst the killed was the prominent scholar, Mohamed Said Ramadan Al-Bouti. The mosque was not destroyed in the attack. See also Islam in Syria List of mosques in Syria References
Ciutadella d'Alep

La ciutadella d'Alep (àrab: قلعة حلب, qalʿat Ḥalab) és un gran palau medieval situat sobre un turó enmig de la ciutat d'Alep. Aquest turó ja va ser utilitzat com a lloc de defensa des de temps molt antic, i en aquell lloc s'han trobat restes d'un temple hitita del primer mil·lenni aC. La ciutadella es va construir durant el regnat de la dinastia Zengita, i la va iniciar Imad-ad-Din Zengi I. Va augmentar la seva importància amb l'inici de les croades es va accentuar. Quan Nur-ad-Din Mahmud governava Alep al segle XII, va ampliar i fortificar el lloc. La major part de el que ara es conserva ho va construir Adh-Dhàhir ibn Salah-ad-Din, el fill de Saladí. Per pujar al castell, hi ha unes escales grans que passen per un portal alt pel mig, que es troba sobre uns ponts que arriben fins a la porta principal. Envolta la ciutadella una muralla en forma d'un mig cercle i diferents torres que són de diferents etapes històriques; dins de l'enorme ciutadella, trobem una ciutat completa: amb botigues, mesquites, sales, magatzems, patis, teatre i moltes altres restes antigues. Qui va tenir cura de la ciutadella en l'època del soldà Malik Athahir, va ser Ghasi ben Salih Addin, i es va construir la porta principal i altres construccions dins del castell. L'entrada principal de la ciutadella està composta per una construcció molt gran formada per portes i sales per a desar les armes; una de les construccions que es troben sobre aquest castell és una sala gran, que és la sala reial; aquesta sala està decorada en la seva cara principal per unes escultures de pedra meravelloses. Hi ha moltes construccions, habitacions, sales, passadissos i moltes restes dins del castell. A les torres, hi ha moltes finestres en forma de rectangles, algunes d'aquestes són grans i d'altres petites i des d'aquestes es veu la millor vista de l'antiga Alep, que és famosa pels seus mercats, pels seus barris, per les seves esglésies i mesquites, per les portalades i per les seves antigues cases. Per la seva magnificència, l'any 1986, la ciutadella d'Alep va ser declarada Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO. Té una història plena de fets, ja que, va ser l'inici i la base de molts presidents, reis i capitans. El castell de la ciutadella ha vist els fets més importants de l'Orient des del temps dels Aramiyin, passant per moltes més etapes històriques, i arribant a l'etapa històrica musulmana. Referències
Cittadella di Aleppo

La cittadella di Aleppo è una fortezza posta su una collina artificiale, alta circa 50 m, al centro della città antica di Aleppo, nella Siria settentrionale. Storia Il più antico ritrovamento nella cittadella è una coppia di leoni in basalto che ornavano un tempio ittita dedicato a Hadad, risalenti al X secolo a.C.. La collina invece esisteva probabilmente già tra il IV e il III millennio a.C. ed è probabile che fosse già stata fortificata dagli amorrei di Yamkhad nel II millennio a.C.. Di fatto inespugnabile, la fortezza si arrese solo a Hulagu Khan, nipote di Gengis Khan, che la saccheggiò e massacrò la guarnigione. Poi Tamerlano la conquistò con l'inganno. Durante il dominio macedone (le terre conquistate da Alessandro Magno) fu costruita l'acropoli. Ai tempi di Giustiniano fu scavata una grande cisterna sotterranea, detta "prigione di sangue", perché gli arabi la usarono come segreta. Nel 945, la residenza del governatore fu trasformata in un palazzo dalla dinastia degli Hamdanidi. Nel 1167, Norandino fece costruire la moschea Makam Ibrahim al-Asfal, nel luogo dove la leggenda narra che Abramo mungesse la sua vacca. Nel 1214, al-Zahir Ghazi fece costruire la Grande moschea e poi, nel 1230, un complesso di edifici di 40 stanze (Palazzo Ayyubide), ora in rovina e infine, dopo l'ultima devastazione dei Mongoli, del 1401, Jakam fece costruire la sala del trono, lunga 27 metri e larga 24 metri, poi abbellita dai suoi successori. I governatori ottomani vi stabilirono la loro residenza facendo costruire un hammam e all'interno costruirono una caserma, poi utilizzata anche dall'esercito francese. Tra il 2012 e il 2016, la cittadella ha subito gravi danni durante la battaglia di Aleppo, venendo riaperta al pubblico nel 2017. La cittadella è stata ampiamente danneggiata dal terremoto del 6 febbraio 2023 di magnitudo 7,8. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cittadella di Aleppo Collegamenti esterni (EN) Cittadella di Aleppo, su Structurae.
Citadel van Aleppo

De Citadel van Aleppo is een burcht op een heuvel midden in de Syrische stad Aleppo. De citadel steekt 50 meter boven de stad uit en wordt omgeven door een 20 meter diepe en 30 meter brede greppel. Een van de typische kenmerken van de burcht is de grote toegangspoort die via een brug bereikt kan worden. Deze werd in de 16e eeuw gebouwd door de mammelukken. In de poort zijn drie stalen deuren verwerkt. Verder zijn de wapenzaal, de Byzantijnse zaal en de troonzaal belangrijke bezienswaardigheden. De burcht beschikte verder over een amfitheater, een hamam, een paar waterputten waarvan de diepste 125 meter diep was en een ondergronds gangenstelsel dat mogelijk zelfs tot in de stad doorliep. Geschiedenis Waarschijnlijk is de plek al sinds de bronstijd in gebruik als fort. De huidige burcht werd gesticht in 1230. In de 14e eeuw werd de burcht ingenomen door de Mongoolse veroveraar Timoer Lenk. In 1822 werd de burcht zwaar beschadigd door een aardbeving. In 2012 raakte de burcht beschadigd bij gevechten als gevolg van de opstand in Syrië. Met name de belangrijkste toegangsdeur zou zwaar zijn getroffen. Op 12 juli 2015 werd de citadel zwaar beschadigd door een bom. In februari 2023 liep de citadel verdere schade op tijdens een zware aardbeving. Zie ook Geschiedenis van Aleppo
Cytadela w Aleppo

Cytadela w Aleppo (arab. قلعة حلب ), ufortyfikowany pałac położony w centrum starego miasta Aleppo, w północnej Syrii. Historia Pierwsze fortyfikacje datowane są na epokę brązu. W okresie bizantyjskim wzniesione zostały mury z wysuniętymi wieżami. W XII wieku mury fortecy zostały wzmocnione przez Az-Zahira Ghaziego, syna Saladyna. Po zdobyciu przez Mongołów w 1260 cytadela została zniszczona. Odbudowana w 1292 przez Mameluków została rozbudowana o kazamaty na zboczach i tajne podziemne korytarze. W XV wieku ponownie zniszczona przez Tamerlana - odbudowana w czasach Imperium Osmańskiego. Przypisy
Cidadela de Alepo

A Cidadela de Alepo (em árabe: قلعة حلب) é um grande palácio medieval fortificado localizado em Alepo, no norte da Síria. É um dos maiores e mais antigos castelos do mundo, e há referências da colina de onde a cidadela se situa que datam de há pelo menos 3 000 anos antes de Cristo. Faz parte da Cidade Antiga de Alepo, classificada como Património Mundial da Humanidade em 1986. Referências Bibliografia
Цитадель Алеппо

Цитадель Алеппо — цитадель, расположенная в центре города Алеппо на севере Сирии. Наиболее значимую роль крепость имела во времена Крестовых походов, являясь опорным пунктом попеременно то крестоносцев, то мусульман. Торхаус цитадели является одним из крупнейших сооружений подобного типа. История Самые старые укрепления на месте современной крепости были построены первым правителем Алеппо из династии Хамданидов по имени Сайф ад-Даула. Строительство заняло 13 лет и длилось с 944 по 957 гг. н. э. В первом десятилетии XIII века цитадель превратилась в богатейший город. Внутри были расположены дворцы и бани, мечети и усыпальницы, арсенал и площади для тренировки солдат, цистерны с водой и амбары для хранения зерна. В 1259 году Алеппо подвергся нападению монголов, которые сильно повредили стены и здания цитадели. В 1300 году они вернулись вновь, а в 1400 году Тамерлан (по легенде) сумел сломить сопротивление защитников крепости, заполнив ров телами своих погибших воинов. Мостовая башня и сводчатый мост были построены мамлюками в XVI веке. В 1516 году Алеппо захвачен Оттоманской империей. Впоследствии военная роль цитадели постепенно уменьшалась, и город стал расширяться за пределы крепостных стен. В 1828 году крепость серьёзно повреждена от сильного землетрясения. Последствия были столь плачевны, что восстановительные работы ведутся и по сей день. В 1986 году цитадель Алеппо была занесена в список Всемирного наследия ЮНЕСКО в рамках объекта «Старый город Алеппо» (англ. Ancient City of Aleppo), вместе с Большой мечетью, дворцами, банями в центре города. В 1994 году был построен Музей цитадели Алеппо. В 2014 году рядом с цитаделью была разрушена мечеть Хусрувийя в ходе битвы за Алеппо. В 2023 году цитадель Алеппо получила повреждения в результате землетрясения в Турции и Сирии. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Цитадель Алеппо
Цитадель Алеппо

Цитадель Алеппо — цитадель, розташована в центрі Алеппо на півночі Сирії. Найбільш значну роль фортеця мала за часів Хрестових походів, будучи опорним пунктом поперемінно то хрестоносців, то мусульман. Торхаус цитаделі є однією з найбільших споруд подібного типу. Історія Найстаріші укріплення на місці сучасної фортеці побудовані першим правителем Алеппо з династії Хамданідів на ім'я Сайф ад-Даула. Будівництво зайняло 13 років і тривало в 944-957. У першому десятилітті XIII століття цитадель перетворилася на найбагатше місто. Усередині були розташовані палаци та лазні, мечеті та усипальниці, арсенал та площі для тренування солдатів, цистерни з водою та комори для зберігання зерна. У 1259 Алеппо зазнав нападу монголів, які сильно пошкодили стіни і будівлі цитаделі. У 1300 вони повернулися знову, а в 1400 Тамерлан (за легендою) зумів зламати опір захисників фортеці, заповнивши рів тілами своїх загиблих воїнів. У 1516 Алеппо захоплений Оттоманської імперією. Згодом військова роль цитаделі поступово зменшувалася, і місто почало розширюватися за межі фортечних стін. У 1828 фортеця серйозно пошкоджена від сильного землетрусу. Наслідки були настільки плачевними, що відновлювальні роботи ведуться і донині. У 1986 цитадель Алеппо занесена до списку Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО в рамках об'єкту «Старе місто Алеппо» (англ. Ancient City of Aleppo), разом з Великою мечеттю, палацами, лазнями в центрі міста. У 2023 цитадель Алеппо отримала пошкодження внаслідок землетрусу в Туреччині та Сирії. Примітки
Monestir de Mar Elian

El monestir de Mar Elian (àrab: دير مار إليان, dayr Mār Ilyān) és un monestir cristià de ritu siríac situat a un oasi de la ciutat d'Al-Qaryatayn, a la governació d'Homs, a Síria. Construït al segle v, alberga la tomba de sant Julià d'Emesa, que li dona nom, i era lloc de pelegrinatge. Va ser abandonat al segle xviii, però continuà sent un lloc d'oració i devoció pels cristians i pels musulmans que anaven a buscar la intercessió del sant. El 2000 el monestir va ser donat a la comunitat del monestir de Mar Musa, refundada a finals del segle xx pel jesuïta italià Paolo Dall'Oglio. El 2013 el monestir fou agermanat amb la catedral de Le Mans i l'església Notre-Dame de la Couture de França. El monestir va acollir i protegir milers de refugiats sirians de març de 2011 a agost de 2015, durant la guerra civil siriana. Dall'Oglio fou segrestat per Estat Islàmic el 29 de juliol de 2013. El 21 d'agost de 2015, el monestir va ser finalment destruït amb buldòzers, pel grup armat islamista. El 2022 va ser restaurat, amb gran esforç: la comunitat, liderada pel pare Jacques Mourad, va reconstruir el monestir, incloses la cripta i l'església, i va retornar-hi les relíquies de sant Julià. Referències
Monastery of St. Elian

The Monastery of St. Elian is a Syriac Catholic monastery near the town of Al-Qaryatayn, along a trade route between the two major cities of Palmyra and Damascus in the Homs Governorate of central Syria. It was destroyed on 21 August 2015 by members of the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL or ISIS), whose acts of terror in the Syrian Civil War include widespread vandalism and violence against non-Salafists and historical heritage. St. Elian Monastery housed a 5th-century tomb and served as a major pilgrimage site, particularly to those seeking a cure for bodily ailments. Parts of the monastery, including the foundations, were 1,500 years old. Destruction by ISIL ISIL released images showing the demolition of the monastery. The group had captured the area earlier in August. The group also imprisoned a number of Christian civilians. The monastery's superior, Jacques Mourad, was abducted by ISIL in May 2015 and escaped after 5 months of captivity. Threatened with execution, he escaped from the ISIL-held territory. The area around the monastery was recaptured by the Syrian Arab Army from ISIS in April 2016. The bones and broken sarcophagus of Mar Elian were rediscovered and recovered in the ruins of the site at that time. Art and architecture The Monastery of St. Elian was constructed using stone decorated with circular patterns. It notably featured graffiti left behind by worshippers from other faiths, including Stars of David and Arabic script. The building also bore an inscription stating the monastery was under the protection of a local Muslim ruler, Emir Sayfudullah, reflecting the peaceful coexistence of Muslims and Christians living in region around the fifteenth century. The monastery was renovated extensively in the early 2000s, replacing the facade and restoring the recently excavated lower level. Through various excavation efforts throughout the 21st century, the original structure is believed to have been a basic one, consisting of mud and brick walls with simple post and lintel entrances. Archeologists have also unearthed a large plastered iconostasis and a stone sarcophagus at the site, which some believe contained the bones of Mar Elian himself. The rebirth of the monastery Since 2022, it has been restored through extensive efforts. The community led by Father Jacques Mourad rebuilt the monastery, including the crypt and church, and returned the relics of Mar Elian. List of bishops and abbots Abouna Jacques Mourad (2000–2015) Mor Julius Zmarya (1707–1735?) Mor Cyril Jirjis Fattal (1727–1756) and bishop of Homs References