NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tell Hammam et-Turkman

Tell Hammam et-Turkman es un antiguo tell de Oriente Próximo situado en el valle del río Balikh, en la gobernación de Al-Raqa, en el norte de Siria, no muy lejos del yacimiento de Tell Sabi Abyad y a unos 80 km al norte de la ciudad de Al Raqa. El tell está situado en la orilla izquierda del Balikh y tiene un diámetro de 500 m y una altura de 45 m. A 500 m al norte se encuentra el moderno pueblo de Damešliyye. Historia La ocupación más antigua del yacimiento fue el período de El Obeid del norte (Período IV) con fechas de radiocarbono entre 4400 y 3600 a. C.​ Se produjeron importantes construcciones hasta el momento en que el yacimiento fue destruido en una conflagración fechada por radiocarbono entre 3400 y 3200 a. C. Esto se considera normalmente el período de Uruk, aunque no se encontró cerámica de Uruk, por lo que la situación no está clara. Tras un periodo de abandono, el yacimiento volvió a estar activo, para ser destruido violentamente a finales del tercer milenio a. C. Hacia el 1600 a. C. se produjo una ocupación a menor escala.​ Arqueología El tell fue examinado arqueológicamente por las Universidades de Ámsterdam y Leiden. Se pueden identificar rastros de asentamientos desde el Neolítico precerámico hasta la época romana y parta. En las excavaciones de 1986 se encontró una muralla de 8 metros de ancho con cámaras superiores, que rodeaban la ciudad de la Edad del Bronce antigua III-IV. Las muestras de radiocarbono de esas cámaras indicaron una fecha de alrededor de 2400 a. C. También se encontró un gran edificio de alta calidad del Bronce media II, datado en torno a 1750-1550 a. C.​ En total se pueden distinguir diez estratos de asentamiento. Las actividades de investigación se centraron en los estratos atribuibles a la Edad del Bronce media.​ Hammam et-Turkman también es conocido por un edificio monumental del período de Uruk. En los estratos del 1200 a. C. hubo un vacío de asentamiento durante casi un milenio antes de que el lugar fuera repoblado como sitio de guarnición. Nombre Se desconoce el nombre histórico del asentamiento. La suposición original de que podría tratarse de la ciudad de Zalpa, conocida por las tablillas de barro, aún no se ha confirmado.​ En 1990, J. M. Córdoba identificó Zalpa con Tell Hammam et-Turkman, y esta sugerencia fue considerada como posible por las académicas francesas Nele Ziegler y Anne-Isabelle Langlois en 2016,​​ así como Eva von Dassow en su reciente ensayo publicado en 2022.​ Referencias Enlaces externos
Tell Hammam at-Turkman

Tell Hammam et-Turkman is een archeologische vindplaats in het noorden van Syrië. De tell is gelegen op de linkeroever van de rivier de Balikh, 80 km ten noorden van de stad Ar-Raqqa, bij het dorpje Damešliyye, en er zijn opgravingen gedaan door de Universiteit van Amsterdam en de Universiteit Leiden. Ca. drie kilometer noordoostelijk ligt een andere vindplaats, Tell Sabi Abyad. Strata Er zijn sporen van bewoning aangetroffen over een bijzonder lange tijd vanaf het pre-aardewerk tijdperk van het Neolithicum tot in de Romeinse / Parthische tijd. Men onderscheidt een tiental hoofdlagen. De opgravingen hebben zich in latere seizoenen vooral geconcentreerd op de lagen van de Midden Bronstijd, ca. 2000-1600 vC. Zalpa In het begin gingen de opgravers ervan uit dat Hammam weleens de stad Zalpa zou kunnen herbergen. Zalpa is bekend uit geschreven bronnen van Assyrië en Mari. Hoewel van een aantal plaatsen in wat nu Syrië is, waaronder Zalpa, uit Assyrische bronnen uit de kolonietijd bekend is dat er zich zogenaamde Karums of handelsnederzettingen bevonden, zijn er in Hammam nog geen ondubbelzinnige sporen van een Assyrische handelsnederzetting gevonden. Bovendien geeft veel recente vakliteratuur goede grond om aan de identificatie met Zalpa te twijfelen.
Letecká základna Hmímím

Letecká základna Hmímím (arabsky قاعدة حميميم الجوية‎, rusky Аэродром Хмеймим – Aerodrom Chmejmim) je ruská letecká základna vybudovaná v roce 2015 v těsném sousedství mezinárodního letiště Básila al-Asada 20 km jihovýchodně od největšího syrského přístavu Latákie. Mĕla sloužit jako strategické centrum ruské vojenské intervence v Sýrii na podporu režimu Bašára al-Asada. Její provoz byl zahájen 30. září 2015. V dalších letech ji Rusko dále rozšiřovalo. Operace ruského letectva z této základny měly zásadní podíl na oddálení kolapsu Asadova režimu, ke kterému však nakonec došlo v prosinci 2024. Zapojení základny do bojů Ruské ozbrojené síly začaly základnu využívat od počátku jejich vojenské intervence do syrské občanské války v roce 2015. V září 2015 základnu napadli syrští povstalci pravděpodobně raketometem BM-21 Grad. Ze základny startoval bombardér Suchoj Su-24, který byl 24. listopadu 2015 sestřelen tureckou stíhačkou. Bombardér dopadl 40 km severovýchodně od základny. V reakci na to bylo rozhodnuto instalovat protiletadlový systém S-400, který Rusku umožňuje kontrolu nad vzdušným prostorem od jižního Turecka po severní Izrael. Roku 2017 byl systém S-400 umístěn také v blízkosti města Masjaf. V roce 2017 Rusko uzavřelo dohodu se Sýrií o pronájmu námořní základny v Tatrúsu a letecké základny Hmímím na 49 let. Obě základny měly pro Rusko velký strategický význam, přesahující oblast Sýrie a Středního východu. Obě zařízení byla důležitá pro podporu ruských aktivit v Africe, zejména Libyi. Dne 6. března 2018 zde havarovalo letadlo An-26 a zemřelo všech 39 osob na palubě. Na přelomu prosince 2017 a ledna 2018 byla základna vystavena nejméně dvěma útokům dronů, při nichž zahynulo několik členů personálu a byla poškozena nebo zničena řada letadel. Od roku 2015 byla základna postupně rozšiřována. Roku 2017 byla zahájena obnova povrchu vzletových a přistávacích drah. Propojení obou vzletových drah vylepšilo vybudování tří nových pojezdových drah. V letech 2018–2019 byly vybudovány zpevněné kryty pro letadla. V roce 2021 média informovala o prodloužení jedné ze dvou vzletových a přistávacích drah. Po pádu syrského Asadova režimu v prosinci 2024 Rusko začalo stahovat své síly ze Sýrie, včetně námořní základny v Tatrúsu a letecké základny Hmímím. Zároveň však deklarovalo svůj zájem na zachování vojenské přítomnosti v regionu. Odkazy Reference Související články Havárie An-26 u základny Hmímím Ruská námořní základna v Tartúsu Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Letecká základna Hmímím na Wikimedia Commons
Base aérienne de Hmeimim

La base aérienne de Hmeimim (aussi Khmeimim) est une base aérienne russe située au sud-est de la ville de Lattaquié dans le gouvernorat de Lattaquié, en Syrie. La base est accessible uniquement au personnel russe mais partage plusieurs installations avec l'aéroport international Bassel el-Assad[réf. nécessaire]. Elle est utilisée depuis 2015 dans le cadre de l'intervention militaire russe en Syrie, combinée avec l'installation navale russe de Tartous. Portail de la Russie Portail de l’aéronautique Portail de l’histoire militaire Portail de la Syrie
Base aerea di Chmejmim

La base aerea di Chmejmim è una base aerea operata dalle Forze aerospaziali russe situata a sud-est della città di Laodicea, in Siria. Lo status legale della base è regolato da un trattato tra Russia e Siria siglato nell'agosto 2015. Insieme alla Base navale di Tartus, situata a circa 50 km di distanza, costituisce una delle due basi militari permanenti delle forze armate russe in Siria. Storia La base è stata costruita nel 2015 per fungere da centro strategico per l'intervento russo nella guerra civile siriana e divenne operativa il 30 settembre di quell'anno. Un trattato siglato nell'agosto dello stesso anno garantisce alla Russia l'utilizzo della base a titolo gratuito e a tempo indeterminato; garantisce inoltre al personale russo e ai suoi familiari immunità giurisdizionale e gli altri privilegi stabiliti dalla Convenzione di Vienna sulle relazioni diplomatiche per il personale diplomatico. Le forze armate siriane si impegnano inoltre a garantire la protezione del perimetro della base, mentre le forze armate russe ne assicurano la difesa aerea. Pochi mesi dopo la fondazione era già in grado di ospitare circa 1000 persone e disponeva di piste di atterraggio, torre di controllo e stazioni di rifornimento per gli aerei. Capacità operative Nella base sono dispiegati i caccia Su-24, Su-25 e Su-34, nonché gli aerei da trasporto An-124 e Il-76, il ricognitore Il-18 e gli elicotteri Mi-24, Mi-28, Ka-50 e Mi-8. A partire dal gennaio 2016 sono stati dispiegati anche i caccia Su-35. In seguito all'abbattimento di un Su-24 russo da parte di due caccia turchi nel novembre 2015, è stato installato anche il sistema di difesa aerea S-400. Il Direttorato principale per l'informazione russo (GRU) dispone inoltre di una stazione di raccolta e analisi dei segnali all'interno della base. Nel 2018, in seguito al succedersi di diversi attacchi aerei alla base condotti mediante l'uso di droni, sono stati costruiti una seconda pista di atterraggio, nuovi hangar per proteggere gli aerei dai droni e un nuovo sistema di rifornimento dei velivoli. Note Bibliografia Mauro De Bonis e Pietro Figuera, Così Mosca è tornata mediterranea, in Limes, n. 6/2017, GEDI Gruppo Editoriale, 2017. Voci correlate Guerra civile siriana Base navale di Tartus Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Base aerea di Chmejmim
Vliegbasis Khmeimim

Vliegbasis Khmeimim (ook: Vliegbasis Hmeimim) (Arabisch: قاعدة حميميم الجوية, Qāʿidat Ḥumaimīm al-ǧauwiyya, Russisch: Авиабаза Хмеймим, Aviabaza Chmejmim) is een militair vliegveld ten zuidoosten van de Syrische stad Latakia. De vliegbasis is in gebruik bij de Russische luchtmacht. De vliegbasis is een uitbreiding van de Luchthaven Bassel Al-Assad en deelt daarmee ook faciliteiten. De vliegbasis werd medio 2015 gebouwd en op 30 september 2015 in gebruik genomen. De Russische luchtmacht heeft onder meer de volgende vliegtuigen op Khmeimim gestationeerd: Soechoj Soe-35, Soechoj Soe-34 en Soechoj Soe-24; evenals Mil Mi-35 en Mil Mi-8 helikopters. Ongelukken en incidenten Bij beschietingen door islamitische rebellen van de vliegbasis op 31 december 2017 kwamen twee Russische militairen om het leven en werden ten minste zeven vliegtuigen zwaar beschadigd. Op 6 maart 2018 verongelukte een Antonov An-26 transportvliegtuig toen het probeerde te landen op Khmeimim. Vanwege een technisch defect stortte het toestel 500 meter voor de landingsbaan neer. Alle 32 inzittenden kwamen om het leven. Op 17 september 2018 werd een Russische Iljoesjin Il-20 neergeschoten door de Syrische luchtverdediging bij een eigen-vuur-incident. Bij het naderen van Khmeimim vanaf de Middellandse Zee werd het vliegtuig geraakt door een S-200-luchtdoelraket en stortte vervolgens in zee. Vijftien Russische militairen kwamen hierbij om het leven. Het Russische Ministerie van Defensie zei dat vier Israëlische F-16 straaljagers doelen hadden aangevallen in Latakia en in de buurt vlogen. De Syriërs probeerden de Israëlische vliegtuigen aan te vallen. Drone-aanvallen Sinds begin 2018 vinden aanvallen met gewapende drones op de vliegbasis plaats. Op 6 januari 2018 hebben Russische troepen een aanval van een zwerm drones op de vliegbasis afgeslagen. Tien drones met explosieven daalden neer op de basis. Een dag eerder werd de nabijgelegen Russische marinebasis Tartus door drie drones aangevallen. De aanvallen hebben geen schade veroorzaakt. Het Russische Ministerie van Defensie stelde dat de lanceerlocatie van de drones zich bevond in het zuidwesten van de provincie Idlib en dat de drones alleen konden worden verkregen uit een land dat hightech mogelijkheden bezit voor het leveren van satellietnavigatie en afstandsbediening. Rusland verwees naar betrokkenheid van de Verenigde Staten, maar de VS ontkenden iets met de aanvallen te maken te hebben. Andere drone-aanvallen op Khmeimim vonden plaats in april en de maanden juni tot oktober 2018, in augustus 2019, en in januari en februari 2020.
Humaymims flygbas

Humaymims flygbas är en militär flygplats vid orten Humaymim (arabiska: حميميم; ryska: Хмеймим, Chmejmim) i nordvästra Syrien. Den ligger i provinsen Latakia, 210 kilometer norr om huvudstaden Damaskus. Basen byggdes 2015 av rysk militär och har använts av Ryssland sedan dess. Basen ligger intill Latakias internationella flygplats. Referenser
Церковь Святого Саркиса (Дамаск)

Церковь Святого Саркиса — армянская церковь в Дамаске (Сирия) построена в честь Святого Саркиса. Церковь расположена на территории старого города христианском квартале Баб Шарки. При церкви действует армянская школа и резиденция армянского митрополита. Здание резиденции было перестроено из средневекового караван-сарая. Во дворе храма установлен памятник создателю армянского алфавита Месропу Маштоцу. История 2 апреля 2010 года церковь посетил президент Армении Серж Саргсян. 23 августа 2013 года церковь подверглась нападению. Погиб один человек. 20 ноября 2013 года возле церкви разорвался снаряд, пострадали дети. См. также Армяне в Сирии Ссылки Мемориальный памятник к 100-летию геноцида армян установят в Дамаске Примечания
Latakia District

Latakia District (Arabic: منطقة اللاذقية, romanized: manṭiqat al-Lādhiqīyah) is a district of the Latakia Governorate in northwestern Syria. The administrative centre is the city of Latakia. At the 2004 census, the district had a population of 526,888. Agriculture has remained the most important economic sector in the province, with citrus fruits, apples, and olives being the main cash crops. Tourism mostly from the Persian Gulf States is also a major source of income for the inhabitants during the summer season. Sub-districts The district of Latakia is divided into seven sub-districts or nawāḥī (population as of 2004): Latakia Subdistrict (ناحية اللاذقية): population 424,392. Main localities: Sqoubin, Burj al-Qasab, Baksa, Sitmarkho, Sinjwan, al-Shamiyah, Al-Qanjarah, Kirsana and Mushayrafet al-Samouk. Al-Bahluliyah Subdistrict (ناحية البهلولية): population 17,532. Main localities: Al-Jandiriyah. Rabia Subdistrict (ناحية ربيعة): population 8,214. Ayn al-Baydah Subdistrict (ناحية عين البيضة): population 30,959. Main localities: Burj Islam, al-Shabatliyah, Salib al-Turkman, al-Safsaf and Mashqita. Qastal Ma'af Subdistrict (ناحية قسطل معاف): population 16,784. Main localities: Umm al-Tuyour, al-Badrusiyah, Balloran and Zighrin. Kessab Subdistrict (ناحية كسب): population 1,927. Hanadi Subdistrict (ناحية هنادي): population 27,080. Main localities: Al-Bassah, al-Shir, al-Sanawbar and Fideo. References
District de Lattaquié

Le district de Lattaquié (arabe : منطقة اللاذقية (manṭiqat al-Lādhiqīyah)) en Syrie est un district du gouvernorat de Lattaquié au nord-ouest du pays. Son chef-lieu administratif est la ville portuaire de Lattaquié. Selon le recensement de 2004, le district comptait alors une population de 526 888 habitants pour une surface de 971,61 km2. L'agriculture prédomine dans ce district, avec en particulier la culture des citronniers, des pommiers et des oliviers. Avant la guerre civile syrienne, le tourisme sur la côte était une source de revenus importante à la saison estivale, avec notamment des touristes venus des États du golfe Persique. Cette zone est habitée par une majorité d'Alaouites. C'est ici que se trouvent le djebel Turkmène (mont Turkmène, djebel al-Turkman) et la base militaire de Hmeïmim dans la zone de l'aéroport international de Lattaquié. Cantons Le district de Lattaquié est divisé en sept cantons ou nahiés (population selon le recensement de 2004) : Canton de Lattaquié (ناحية اللاذقية) : population 424 392. Principales localités : Sqoubin, Bourj al-Qassab, Baksa, Sitmarkho, Sindjwan, al-Chamiyeh, al-Qandjareh, Kirsana et Mochirafeh al-Samouk. Canton d'al-Bahlouliyeh (ناحية البهلولية) : population 17 532. Principale localité : al-Djandiriyeh. Canton de Rabia (ar) (ناحية ربيعة) : population 8 214. Canton d'Aïn al-Baydah (ناحية عين البيضة) : population 30 959. Principales localités: Bourj Islam, al-Chabatliyeh, Salib al-Turkman, al-Safsaf et Machqita. Canton de Qastal Maaf (ناحية قسطل معاف) : population 16 784. Principales localités: Omm al-Toyour, al-Badrousiyeh, Balloran et Zighrin. Canton de Kessab (ناحية كسب) : population 1 927. Canton d'Hanadi (ناحية هنادي) : population 27 080. Principales localités : al-Basseh, al-Chir, al-Sanawbar et Fideo. Notes et références Bibliographie Fabrice Balanche, La Région alaouite et le pouvoir syrien, Paris, éd. Karthala, 2006 Portail de la Syrie
Латакия (район)

Латакия (араб. اللاذقية‎) — район (минтака) в составе мухафазы Латакия, Сирия. Административным центром является город Латакия. География Район расположен в северной части мухафазы Латакия, на границе с Турцией. На востоке граничит с мухафазой Идлиб и районом Эль-Хаффа, на юге с районом Джабла, на юго-востоке с районом Эль-Кардаха, а на севере с Турцией. На западе и юго-западе омывается Средиземным морем. В районе развит туризм. Выращиваются оливки, цитрусовые и яблоки. На территории района расположены Горы Туркмен и авиабаза Хмеймим. С 2012 года является зоной боёв в сирийской гражданской войне. Административное деление Район разделён на 7 нахий. Примечания
Latakia (distrikt)

Latakia (arabiska: منطقة اللاذقية, منطقة مركز اللاذقية) är ett distrikt i Syrien. Det ligger i provinsen Latakia, i den västra delen av landet, 250 kilometer norr om huvudstaden Damaskus. Trakten runt Latakia består till största delen av jordbruksmark. Runt Latakia är det tätbefolkat, med 493 invånare per kvadratkilometer. Källor
Латакія (район)

Латакія (араб. منطقة اللاذقية) — район (мінтака) у Сирії, входить до складу провінції Латакія. Адміністративний центр — м. Латакія. Адміністративно поділяється на 7 нохій: Латакія-Центр Аль-Бахлулія Рабіа Айн-аль-Бейда Касталь-Мааф Кесаб Хенаді
Lake Homs Dam

The Lake Homs Dam, also known as Qattinah Dam, is a Roman-built dam near the city of Homs, Syria, which is in use to this day. History Contrary to an older hypothesis which tentatively linked the origins of the dam to Egyptian ruler Sethi (1319–1304 BC), the structure dates to 284 AD when it was built by the Roman emperor Diocletian (284–305 AD) for irrigation purposes. With a capacity of 90 million m3, it is considered the largest Roman reservoir in the Near East and might have even been the largest artificial reservoir constructed up to that time. Remarkably, the reservoir has suffered very little silting since. The 2 km long and 7 m high masonry gravity dam consists of a Roman concrete core protected by basalt blocks. The slightly pointed curvature of the dam follows the course of a long ridge of basalt and thus bears only superficial resemblance to an arch dam. In 1938, the level of the dam was raised, increasing the volume of water the artificial lake holds to 200 million m3. See also Al-Rastan Dam – located downstream List of Roman dams and reservoirs Roman architecture Roman engineering References Sources Hodge, A. Trevor (1992), Roman Aqueducts & Water Supply, London: Duckworth, p. 91, ISBN 0-7156-2194-7 Hodge, A. Trevor (2000), "Reservoirs and Dams", in Wikander, Örjan (ed.), Handbook of Ancient Water Technology, Technology and Change in History, vol. 2, Leiden: Brill, p. 338, ISBN 90-04-11123-9 Schnitter, Niklaus (1978), "Römische Talsperren", Antike Welt, 8 (2): 25–32 Smith, Norman (1971), A History of Dams, London: Peter Davies, pp. 39–43, ISBN 0-432-15090-0
Presa del lago Homs

La presa del lago Homs, también conocida como presa Qattinah, es una presa construida por los romanos cerca de la ciudad de Homs, Siria, que sigue en uso en la actualidad. Historia Contrariamente a una hipótesis más antigua que vinculaba provisionalmente los orígenes de la presa al gobernante egipcio Sethi (1319-1304 a. C.), la estructura data del año 284 d. C., cuando fue construida por el emperador romano Diocleciano (284-305 d. C.) con fines de regadío.​ Con una capacidad de 90 millones de m³, se considera el mayor embalse romano en el Próximo Oriente​ y puede que incluso fuera el mayor embalse artificial construido hasta entonces.​ Sorprendentemente, el embalse ha sufrido muy poca sedimentación desde entonces.​ La presa de gravedad de mampostería, de 2 km de longitud y 7 m de altura, está formada por un núcleo romano de hormigón protegido por bloques de basalto.​ La curvatura ligeramente apuntada de la presa sigue el curso de una larga cresta de basalto, por lo que sólo tiene un parecido superficial con una presa de arco.​ En 1938 se elevó el nivel de la presa[vaga], aumentando el volumen del lago artificial a 200 millones de m³.​ Véase también Presa Al-Rastan - ubicada aguas abajo Lista de presas y embalses romanos Arquitectura romana Ingeniería romana Referencias Fuentes Hodge, A. Trevor (1992), Roman Aqueducts & Water Supply, London: Duckworth, p. 91, ISBN 0-7156-2194-7 . Hodge, A. Trevor (2000), «Reservoirs and Dams», en Wikander, Örjan, ed., Handbook of Ancient Water Technology, Technology and Change in History 2, Leiden: Brill, p. 338, ISBN 90-04-11123-9 . Schnitter, Niklaus (1978), «Römische Talsperren», Antike Welt 8 (2): 25-32 . Smith, Norman (1971), A History of Dams, London: Peter Davies, pp. 39-43, ISBN 0-432-15090-0 .
Digue du lac de Homs

La digue du lac de Homs, en Syrie, retient les eaux de l'Oronte en amont de la ville de Homs. Selon Henri Seyrig, « on ne voit guère que [la digue] n'ait pu être construite pour autre chose que pour [la ville de Homs et sa banlieue maraîchère]. Du reste, ce coûteux ouvrage, haut de 5 m. et long de 850 m., n'a évidemment été bâti que par une ville déjà riche et considérable. Or cette prospérité, Émèse ne l'a connue que sous l'empire romain — c'est-à-dire justement à l'époque où semble pouvoir remonter l'appareil de la digue. » Références Bibliographie Henri Seyrig, « Caractères de l'histoire d'Émèse », dans Syria, 1959 (lire en ligne). René Dussaud, « La digue du lac de Homs et le « Mur égyptien » de Strabon », dans Syria, 1921 (lire en ligne). V. Frolow, « L'hydraulique agricole dans la vallée de l'Oronte », dans Mémoires de la Société des ingénieurs civils de France, 1931 (lire en ligne). Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Syrie
Tama jeziora Kattina

Tama jeziora Kattina (arab. سد بحيرة قطينة, Sudd Buḩayrat Qaţţīnah) − wzniesiona w czasach rzymskich zapora wodna na rzece Orontes w Syrii, dzięki spiętrzeniu wód istnieje jezioro Kattina. Położona blisko miasta Homs. Zapora powstała w 284 za czasów Dioklecjana. Obecnie jest pod kontrolą rządu Syrii. Pojemność zapory wynosiła 90 milionów m³, co czyniło ją największym takim obiektem na Bliskim Wschodzie. Obecnie pojemność wynosi 200 milionów metrów sześciennych. Przypisy
University of Tartus

The University of Tartus (Arabic: جامعة طرطوس, romanized: Jāmiʿat Ṭarṭūs) is a public university located in the costal city of Tartus, Syria. It was established by Syrian Presidential Decree No. 2 of 2015, having previously been part of the Latakia University. Faculties The University of Tartus consists of the following Faculties: Faculty of Technical Engineering Faculty of Arts and Humanities Faculty of Economics Faculty of Education (College of Education) Faculty of Information and Communication Technology Faculty of Tourism Faculty of Science Faculty of Medicine Faculty of Architecture Engineering In addition, the university includes the Higher Institute of Languages. See also Education in Syria List of universities in Syria References Notes External links Official website
Houtat Sulūk

Houtat Sulūk ist ein gut 500 m langer Canyon in Syrien, etwa 65 km nördlich von ar-Raqqa und etwa 10 km südöstlich von Sulūk nahe der türkischen Grenze. Im Canyon sollen mehrere hundert oder tausend Leichen liegen, die von verschiedenen Gruppierungen während des syrischen Bürgerkriegs in die Tiefe geworfen worden sein sollen. Einzelnachweise
Houtat Sulūk

Houtat Sulūk is a canyon, about 500 metres (1,600 ft) long, in Suluk Subdistrict, Tell Abyad District, Raqqa Governorate, Syria. It is about 65 kilometres (40 mi) north of Raqqa and circa 10 kilometres (6.2 mi) southeast of Sulūk, near the Turkish border. Locals have reported that some hundreds of, to a thousand dead bodies were thrown to the bottom of the canyon by several militia groups during the Syrian Civil War. References