NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rusafa

Rusafa o Resafa (àrab: الرصافة, ar-Ruṣāfa) és una antiga ciutat de Síria, avui en ruïnes, situada uns 30 km al sud del riu Eufrates, prop del Jàbal Bixri. Era un establiment romà segons demostren les prospeccions arqueològiques. Sant Sergi l'Àrab hi va patir el martiri a l'inici del segle iv i per això fou coneguda com a Sergiòpolis durant el domini romà d'Orient. Al segle vi hi havia quatre esglésies dins les muralles que delimitaven la població, entre les quals destaca la basílica de la Santa Creu, datada el 559. Les cisternes per la distribució de l'aigua de pluja eren molt enginyoses. Sota domini àrab, vers 640, depenia de vegades de Kinnasrin i de vegades d'Alep. El califa Hixam ibn Abd-al-Màlik (724–743) hi hauria construït dos palaus, però la seva descripció és incerta, ja que podria ser un artifici literari i l'arqueologia només ha descobert restes de grans edificacions omeies al sud de la població. Durant el govern abbàssida va passar al territori dels al-Awàssim, creat per Harun ar-Raixid, i va quedar en mans dels Banu Khafaja emparentats amb els Uqayl. Depenia llavors del castell de Kalat Djabar (Kallinikos o Kalonikos), dependència que va seguir al segle x i XI sota els fatimites i al segle xii amb els aiúbides. El 1260 en l'atac dels mongols, el governador mameluc va fugir, però els mongols van respectar la població i el governador va tornar, però el 1269 o 1270 tota la ciutat va ser abandonada a causa dels atacs mongols i va restar deshabitada convertint-se en ruïnes. Bibliografia Enciclopèdia de l'Islam, VIII, 648, 649 i 650.
Resafa

Resafa (en arabe : الرصافة), connu à l'époque romaine sous le nom de Sergiopolis, est une ville située dans ce qui est maintenant la Syrie. Il s'agit d'un site archéologique situé à une soixantaine de kilomètres au sud-ouest de la ville de Raqqa et de l'Euphrate. Historique Le site remonte au IXe siècle av. J.-C., quand un camp militaire a été construit par les Assyriens. La ville est mentionnée dans la Bible en tant que Retzef (רצף). Durant la domination romaine, elle était un avant-poste fortifié du désert pour se défendre contre les Sassanides. Elle a prospéré du fait de son emplacement idéal sur la route des caravanes reliant Alep, Doura Europos et Palmyre. Resafa n'avait ni source ni d'eau courante et dépendait ainsi de l'eau des pluies de l'hiver et du printemps qui était captée dans de grandes citernes. Resafa, implantée sur le chemin des guerres perso-byzantines, était bien défendue : elle était entièrement ceinte de murs massifs et possédait une forteresse. Au IVe siècle elle devient une ville de pèlerinage pour les chrétiens venant vénérer saint Serge, un soldat romain persécuté pour sa foi chrétienne : il fut conduit à Resafa pour y être exécuté, devenant ainsi un martyr de la ville. On construisit une basilique sur l'emplacement de sa tombe, et la ville fut rebaptisée Sergiopolis. Elle est notamment au centre de la région d'implantation de la tribu chrétienne des Bahrâ, qui ont la responsabilité de sa défense. Selon l'archéologue Mohamed Ezzo, cinq églises se trouveraient à l'intérieur de la ville dont quatre de type basilique. Dans la cathédrale, la conque d'abside est occupée par une croix gemmée rouge feu avec six rayons. Il s'agit là d'un élément qui rappelle la conversion au christianisme de l'empereur Constantin, à la suite de sa victoire à la bataille du Pont Milvius en 312. Le symbole de la croix accompagnée du chrisme s'impose alors comme signe de victoire, et il est souvent reproduit dans les lieux de cultes de l'aire syro-mésopotamienne. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Resafa » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Antiquités de sang Portail de la Syrie Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Resafa

Resafa of Sergiopolis is een ruïnestad in het noordoosten van Syrië. In de 9e eeuw v.Chr. zou op deze plaats een militair kamp van de Assyriërs geweest zijn. Resafa werd later een weinig belangrijk handelscentrum. In de Romeinse periode werd, onder keizer Diocletianus, een vesting gebouwd ter bescherming tegen de dreiging van de Sassaniden. In de Byzantijnse tijd (vroege 5e eeuw) werd de stad een bedevaartsoord ter ere van de soldaat-martelaar Sergius, vandaar de naam Sergiopolis. Tevens werd het aartsbisdom Sergiopolis opgericht. In de 7e eeuw werd Resafa ingenomen door de Sassaniden en later door de Omajjaden. Het was een populaire winterbestemming van de Arabische kaliefen en zij lieten er meerdere paleizen neerzetten. Nog later werd het vernield door de Abassiden en in de 13e eeuw een tweede maal door de Mongolen. Wat thans overblijft zijn de stadsmuren (500m × 300m) gebouwd onder de Byzantijnse keizer Justinianus I. De gebruikte gipssteen geeft een marmerachtig effect. Er zijn 4 poorten telkens in het midden van elke muur. De noordelijke poort is de belangrijkste, van hier uit start de Cardo maximus. De resten van enkele kerken zijn aanwezig. Best bewaard is de basilica van het H. Kruis, ook kerk van Sergius genoemd, uit 550. De bogen die het schip scheiden van de twee zijbeuken zijn zeer hoog, maar elk van de drie bogen diende ondersteund te worden door twee kleinere bogen onderaan. Van een andere basilica uit de late 5e eeuw rest alleen een deel van de apsis. In een derde kerk uit 520 werden talrijke sarcofagen van bisschoppen gevonden. Dit was waarschijnlijk de episcopale kerk. Ook hiervan resten alleen een deel van de apsis en een aantal kolommen. Enorme waterreservoirs (cisternen), te vergelijken met massieve ondergrondse kathedralen, zijn nog aanwezig. Eén is 58 m lang, 22 m breed en 13 m diep.
Resafa

Resafa (în arabă الرصافة Reṣafa), uneori scris Rusafa, și cunoscut în epoca bizantină ca Sergiopolis în greacă Σεργιούπολις, Σεργιόπολις, „orașul Sfântului Sergiu”) și pentru scurt timp ca Anastasiopolis (Αναστασιόπολις, „orașul lui Anastasie”), a fost un oraș situat în provincia romană din Eufratensis, în zilele noastre Siria. Este un sit arheologic situat la sud-vest de orașul Raqqa și Eufrat. Procopius din Cezareea descrie pe larg meterezele și clădirile ridicate acolo de Iustinian. Zidurile din Resafa, care sunt încă bine conservate, au peste 1600 de picioare în lungime și aproximativ 1000 de picioare în lățime; turnuri rotunde sau pătrate au fost ridicate aproximativ la fiecare sută de metri; există, de asemenea, ruine ale unei biserici cu trei abside. Nume Resafa corespunde cu akkadianul Raṣappa și biblicului Rezeph (Septuaginta; greacă comună Ράφες), unde este menționat în Isaia 37:12; sursele cuneiforme dau Rasaappa, Rasappa și Rasapi. Ptolemeu îl numește Rhesapha (greacă comună Ρεσαφα). În romanul târziu Tabula Peutingeriana, se numește Risapa. ÎnTabula Peutingeriana romană de târziu, se numește Risapa. În Notitia dignitatum, este Rosafa. Procopius scrie că a fost numit Sergiopolis după Sfântul Sergiu. Note
Ресафа

Ресафа (араб. الرصافة‎), также иногда называемая как Русафа и известная в византийский период как Сергиополь и некоторое время как Анастасиополь, — древний город, находившийся в римской провинции Евфратисия, на территории нынешней Сирии. Ныне он представляет собой археологический памятник, расположенный к юго-западу от города Ракка и реки Евфрат. Прокопий Кесарийский подробно описал крепостные стены и здания, возведённые в Ресафе Юстинианом I. Её стены, которые до сих пор хорошо сохранились, имеют около 500 метров в длину и около 300 метров в ширину; круглые или квадратные башни были возведены примерно через каждые 30 метров по их периметру. Существуют также развалины церкви с тремя апсидами. Названия Ресафа соответствует аккадской Рашаппе и библейскому Рецефу (койне Ράφες). Клинописные же источники предлагают названия Расааппа, Расаппа и Расапи. Клавдий Птолемей называет город Ресафой (койне Ρεσαφα). В позднеримской Пейтингеровой скрижали он упоминается как Рисапа, в Notitia Dignitatum — как Росафа. История Основание Ресафы датируется IX веком до нашей эры, когда ассирийцы возвели на её месте военный лагерь. Во времена Римской империи она представляла собой пустынный форпост, укреплённый для защиты от Сасанидской империи, и станцию на линии Strata Diocletiana.. Ресафа процветала, поскольку её расположение на караванных путях, связывающих Алеппо, Дура-Эвропос и Пальмиру, было крайне выгодным. В Ресафе не было ни родника, ни водопровода, поэтому для сбора зимних и весенних дождей требовались большие цистерны. Ресафа находилась в районе военных действий в период Римско-персидских войн и поэтому была хорошо защищённым городом, который имел массивные стены, окружавших её беспрерывно. В ней также располагалась крепость. В IV веке Ресафа стала местом паломничества для христиан, прибывавших поклониться святому Сергию, христианскому римскому солдату, который, по преданию, был замучен и похоронен в Ресафе во время Великого гонения. Над гробницей святого Сергия была построена базилика и город был переименован в Сергиополь. Фактически он стал после Иерусалима «важнейшим центром паломничества в Восточном диоцезе в протовизантийский период», имея особую важность для местных арабов, особенно для Гассанидов. К концу VI века арабскому союзнику Гассанидов, племени Бахра, было поручено охранять Ресафу и ёе святыню от кочевников и месопотамских Лахмидов. Город был потерян византийцами в VII веке, когда арабы одержали решительную победу в битве при Ярмуке в 636 году. В VIII веке омейядский халиф Хишам ибн Абдул-Малик (правивший в 724—743 годах) сделал Ресафу своей любимой резиденцией и построил в её окрестностях несколько дворцов. Город был окончательно заброшен в XIII веке, когда монголы и турки вторглись в этот район. Новейшая история В период Гражданской войны в Сирии территория древнего города была занята силами Исламского государства, пока 19 июня 2017 года правительственные войска не восстановили свой контроль над ней в ходе наступления на южную Ракку. Примечания Ссылки Titular Metropolitan See of Sergiopolis
Krankenhaus des Nur ad-Din

Das Krankenhaus des Nur ad-Din (arabisch البيمارستان النوري al-Bīmāristān an-Nūrī ‚das Krankenhaus des Nur ad-Din‘) war das älteste bekannte Krankenhaus (persisch لبيمارستان Bimārestān) in Damaskus, Syrien, errichtet im Jahr 1154 durch den zengidischen Atabeg Nur ad-Din (1118–1174). Das Gebäude des ehemaligen Krankenhauses gehört als Teil eines sozio-religiösen Baukomplexes zusammen mit einer Moschee und dem Mausoleum des Stifters zu den bedeutenden Bauwerken der Altstadt von Damaskus. Es befindet sich im Suq al-Chayattin im Stadtviertel al-Hariqa südwestlich der Umayyaden-Moschee. Ärzte praktizierten hier nach den Regeln der arabischen Medizin, der zur damaligen Zeit fortschrittlichsten Medizin. In Westeuropa waren zu dieser Zeit die Kranken in Siechenhäusern sich selbst überlassen; ihre Betreuung war eher auf das Seelenheil ausgerichtet. Der Grundriss basiert auf dem klassischen seldschukischen Vier-Iwan-Prinzip mit einem querrechteckigen offenen Innenhof (20 × 15 m), in dessen Mitte sich ein rechteckiges steinernes Wasserbecken (7 × 8,5 m) befindet. Der Hof wird in jeder Seitenmitte zu einem Iwan (halboffene überwölbte Halle) erweitert, der wiederum jeweils von zwei Kammern mit Kreuzgewölben flankiert ist. Der westliche Iwan besitzt ein Muqarnas-Gewölbe, der südliche Iwan mit der Mihrabnische ist mit Marmor verkleidet. Der östliche Iwan ist mit 8 × 7,5 m der größte und diente als Hörsaal. In den Wänden des Ostiwans wurden bei Restaurierungsarbeiten zwei eingebaute Bücherschränke entdeckt, in denen die von Nur ad-Din gestifteten Lehrwerke aufbewahrt worden waren. Im Detail wurde das Nur al-Din Bimaristan 1942 vom deutschen Altorientalisten Ernst Herzfeld beschrieben. Heute wird das Gebäude als Museum für Arabische Medizin und Wissenschaft genutzt. Literatur Frank Rainer Scheck, Johannes Odenthal: Syrien. Hochkulturen zwischen Mittelmeer und Arabischer Wüste. 4. Auflage. DuMont, Ostfildern 2009, ISBN 978-3-7701-3978-1, S. 151. Weblinks Nur al-Din Bimaristan auf Archnet.org, abgerufen am 27. Mai 2017. Einzelnachweise
Nur al-Din Bimaristan

Nur al-Din Bimaristan (Arabic: البيمارستان النوري) is a large Muslim medieval bimaristan ("hospital") in Damascus, Syria. It is located in the al-Hariqa quarter in the old walled city, to the southwest of the Umayyad Mosque. It was built and named after the Zengid Sultan Nur ad-Din in 1154, and later on an extension was added to the main building in 1242 by a physician Badr al-Din. It was restored in 1975 and now houses the Museum of Medicine and Science in the Arab World. Constructed in two phases the first construction phase was commissioned by Nur al-Din in 1154 CE and the second phase was about 90 years later and was commissioned by a physician, Badr al-Din, circa 1242 CE. It was renovated in 1975 and a small museum was established here. See also Nur al-Din Madrasa References External links Nur al-Din Bimaristan, at archnet.org
Bimaristán de Nur ad-Din

Bimaristán de Nur ad-Din (en árabe: البيمارستان النوري‎) es un gran bimaristán (del persa, «hospital») localizado en Damasco, Siria. Se encuentra situado en la zona antigua de la ciudad amurallada, al sudoeste de la Mezquita de los Omeyas.​ Fue construido y bautizado con el nombre del sultán Nur al-Din de la dinastía de los zanguíes en el año 1154. El edificio destaca sobre todo por una inusual puerta formada por una antiguo dintel y una curiosa bóveda mocárabe achatada. También es poco corriente, dentro de su estilo mesopotámico, bóvedas mocárabes sobre el vestíbulo.​ El edificio fue restaurado en 1975 y en la actualidad alberga el Museo de ciencia y medicina del mundo Árabe. Arquitectura El edificio es de tipo iraquí con una disposición simétrica de cuatro iwán en torno a un patio central, pero pese a todo, el edificio se adapta totalmente a la cultura constructiva de Damasco y tanto es así que las piedras de un antiguo templo cercano se reutilizaron para la construcción del bimaristán.​ Referencias Notas Enlaces externos Nur al-Din Bimaristan, at archnet.org
Catedral de la Mare de Déu del Cinyell d'Homs

La catedral de la Mare de Déu del Cinyell (àrab: كاتدرائية السيدة العذراء مريم أم الزنار, kātidrāʾiyya as-Sayyida al-ʿUḏrāʾ Maryam Umm az-Zunnār, ‘catedral de la Senyora Verge Maria del Cinyell’, sovint anomenada senzillament كنيسة أم الزنار, kanīsat Umm az-Zunnār, ‘església de la del Cinyell’) és una catedral de l'Església Siríaca Ortodoxa a Homs, dedicada a la Verge Maria. Rep el nom per la presència, antigament guardat sota l'altar i que ara hi és exposat públicament, d'un tros de tela que es diu que era un cinyell de Maria. Història S'ha afirmat que l'església està en servei des de l'any 59, afirmació que Andrew Beattie i Timothy Pepper qüestionen. Ross Burns creu que l'església podria recolzar sobre fonaments romans d'Orient. Segons Joseph Nasrallah, «un relat històric extret de la vida de Mar Bassos testimonia l'existència d'una església a Homs dedicada a Maria ja l'any 478». El 1852, quan es va fer una renovació de l'església per ordre del bisbe Boutros Moussali, van trobar el tros de tela uns notables de la comunitat ortodoxa siríaca que vivien a Homs, Hama, Damasc, Sadad i altres indrets, com testificarien en una «carta col·lectiva», que es «va traslladar, sense ser obert, al nou altar major». El 1953, el patriarca d'Antioquia Ignasi Efrem, en descobrir la carta, «ordenà fer-hi excavacions». Joseph Nasrallah va dir-ne:Després, però, Ross Burns ha escrit que es considera cert que la peça es va col·locar a la primera església d'aquest lloc al segle iv. Segons Ross Burns, l'església es restaurà el 1966. Referències Bibliografia Beattie, Andrew; Pepper, Timothy. The Rough Guide to Syria (en anglès). Rough Guides, 2001. Ignasi Efrem I. Communiqué patriarcal sur la découverte de la ceinture de la sainte Vierge Marie dans l'église de Homs (en francès), 1953. Ignasi Efrem I. Excerpts from a Patriarchal Statement on the Girdle of Our Lady Virgin Mary in the Church of Homs-Syria (en anglès), 1967. Nasrallah, Joseph. Marie dans l'épigraphie, les monuments et l'art du patriarcat du IIIe au VIIe siècle (en francès). 1: Dans l'épigraphie et les monuments. Beirut: Dar Al-Kalima, 1972. Burns, Ross. Monuments of Syria: A Guide (en anglès). I.B.Tauris, 2009. «Biographie de Sainta (sic) Marie» (en francès). zunoro.net. Arxivat de l'original el 14-03-2012. [Consulta: 27 novembre 2025].
St.-Marien-Kirche des Heiligen Gürtels

Die Sankt-Marien-Kirche des Heiligen Gürtels (arabisch كنيسة أم الزنار, DMG Kanīsat Umm az-Zinnār) ist ein historisches syrisch-orthodoxes Kirchengebäude in Homs, Republik Syrien. Sie ist die Kathedrale des syrisch-orthodoxen Erzbistums Homs und Hama. Standort Die Sankt-Marien-Kirche des Heiligen Gürtels steht in der Altstadt von Homs im mittleren Abschnitt der Straße al-Warscha (Werkstattstraße, شارع الورشة, DMG Šāriʿ al-Warša) an deren südlicher Seite etwa 120 m östlich der Straße Escada (اسكادا, DMG Askādā) etwa 50 m nordwestlich der an der al-Ghassani-Straße (شارع الغساني) gelegenen Fadā'il-Moschee (جامع الفضائل, DMG Ǧāmiʿ al-Faḍāʾil). 100 m südöstlich steht die griechisch-orthodoxe Vierzig-Märtyrer-Kathedrale von Homs und 400 m östlich die ebenfalls griechisch-orthodoxe Kirche Sankt Elian. Geschichte Die Kirche wurde über einer Untergrundkirche errichtet, die auf das Jahr 50 nach Christus zurückgeht. Sie ist heute Sitz des syrisch-orthodoxen Erzbischofs. Die Kirche enthält eine verehrte Reliquie, einen Gürtel, der als Gürtel Marias, der Mutter Jesu, angesehen wird. Dieser ist das Äquivalent der syrischen Kirche zur Zinktur der Theotokos der orthodoxen Kirche, heute im Kloster Vatopedi am Berg Athos, sowie zum katholischen Gürtel des Thomas in der Prato-Kathedrale in Italien. Alle beziehen sich auf die gleiche Legende über die Jungfrau Maria, die dem Apostel Thomas ihren Gürtel als Beweis für ihre Aufnahme in den Himmel übergeben haben soll. Die Kirche wurde während des Syrischen Bürgerkriegs von bewaffneten Oppositionsgruppen gegen die Baath-Regierung Baschar al-Assads als Schild zweckentfremdet und bei der Konfrontation mit den Streitkräften schwer beschädigt. Spätere Zusammenstöße führten zu schweren und irreparablen Schäden am Außenbereich der historisch wertvollen Sankt-Marien-Kirche des Heiligen Gürtels. Nach Instandsetzungsarbeiten und Rückführung der während des Krieges in Sicherheit gebrachten Reliquien einschließlich des Gürtels der Maria wurde die Kirche 2014 wiedereröffnet. Einzelnachweise
Saint Mary Church of the Holy Belt

Saint Mary of the Holy Belt (Um Al Zennar) Cathedral (Arabic: كاتدرائية السيدة العذراء أم الزنار, shortened to كنيسة أم الزنار; Um az-Zinnar) is a Syriac Orthodox cathedral in Homs, Syria. The first structure on the site was completed in 59 AD, and the present structure dates from 1852. It is the seat of the Syriac Orthodox Archbishop of Homs and Hama. History This is one of the prominent church of the Universal Syriac Orthodox Church which is also a Marian Pilgrim Centre. The present structure dates from 1852 under Bishop Julius Peter. But the site over which the church is built is claimed to have been one of Christian worship since 59 AD. The church once served as the headquarters of the universal church. According to Ross Burns, the church may rest on Byzantine foundations. According to Joseph Nasrallah, the existence of a church dedicated to Mary in Homs is attested as early as 478. The church contains a venerated Holy Girdle that is supposed to be a section of the belt of Mary, mother of Jesus. The church was damaged during confrontations between the armed opposition and the security forces in the 2011–2012 Syrian unrest. In 2012, reportedly confrontations caused extensive damage to the exterior of the church. The church was restored by an extensive effort of the faithful and the Divine Liturgy was celebrated in 2014. This is the Syriac church's equivalent of the Cincture of the Theotokos of the Greek Orthodox Church and Girdle of Thomas of the Catholic Church. See also Holy Girdle Syriac Orthodox Church Syriac Orthodox Christians References External links STATEMENT ON THE GIRDLE OF OUR LADY VIRGIN MARY IN THE CHURCH OF HOMS-SYRIA,Translated From Arabic by Farid H. Bismarj in 1967 "Excerpts from a patriarchal statement" 1953 3D laser scanning and points cloud of the crypt by Art Graphique & Patrimoine on YouTube
Catedral del Sagrado Cinturón de Santa María (Homs)

La Catedral del Sagrado Cinturón de Santa María (en árabe: كنيسة أم الزنار) es una histórica iglesia ortodoxa siríaca en Homs, Siria. El edificio está construido sobre una iglesia subterránea que data del año 50. Es la sede de la arquidiócesis ortodoxa siríaca de Homs, Hama y Tartús. Según la tradición local, la iglesia contiene el cinturón o correa de la Virgen María la madre de Jesús.​ La iglesia fue utilizada como escudo por los grupos armados de oposición durante los disturbios de la guerra civil de Siria en 2011-2012, y fue dañada durante los enfrentamientos entre la oposición armada y las fuerzas de seguridad.​ Más tarde los enfrentamientos causaron grandes daños en el exterior de la iglesia.​ Véase también Cristianismo en Oriente Medio Referencias
Chiesa della Santa Croce (Damasco)

La chiesa della Santa Croce è una chiesa ortodossa nel quartiere di Al-Qassaa a Damasco, la capitale della Siria. Storia Domenica 10 febbraio 2013 vi è stata celebrata l'intronizzazione del patriarca greco-ortodosso di Antiochia e tutto l'oriente Giovanni X Yazigi, alla presenza fra l'altro di Béchara Boutros Raï, Patriarca di Antiochia dei maroniti. La cerimonia è stata discreta a causa della guerra civile siriana, ma successivamente se ne è svolta un'altra con più delegati a Beirut, in Libano. Nel novembre 2013 è stata colpita da una granata di mortaio. Il 2 giugno 2019 durante una visita in Siria il patriarca serbo Irinej vi ha celebrato la divina liturgia assieme a Giovanni X Yazigi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Santa Croce Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su antiochpatriarchate.org. (AR) Sito ufficiale, su antiochpatriarchate.org.
Kościół Świętego Krzyża w Damaszku

Kościół Świętego Krzyża (arab. كنيسة الصليب المقدس) – prawosławny kościół w Damaszku. Historia Początkowo w tym miejscu, poza murami Damaszku znajdował się starożytny klasztor Świętego Krzyża. Prace nad budową nowej świątyni i budynków parafialnych rozpoczęto w 1927. Budowę zakończono w 1932 r. Architektura Świątynia murowana, trójnawowa z transeptem, o ozdobnej dwuwieżowej fasadzie w stylu europejskim, zwieńczona kopułą. Wnętrze Okazały marmurowy ikonostas wykonano w 1936 r. W świątyni znajdują się liczne ikony i obrazy w stylu greckim, syryjskim, rosyjskim oraz zachodnim. Bibliografia كنيسة الصليب المقدس
Храм Часног Крста у Дамаску

Храм Часног Крста (арап. كنيسة الصليب المقدس) је православни храм у Дамаску, Сирија. Патријарх српски Иринеј и Патријарх антиохијски и свега Истока Јован X служили Свету Патријарашку Литургију у недељу 2. јуна 2019. Референце
University of Kalamoon

Die University of Kalamoon (arabisch جامعة القلمون الخاصة, DMG Ǧāmiʿat al-qalamūn al-ḫāṣṣa) ist eine akkreditierte Privatuniversität in Syrien. Ihr Sitz liegt in Deir Atiyah, an-Nabk-Distrikt, Gouvernement Rif Dimaschq zwischen dem Qalamun-Gebirge und dem östlichen Libanongebirge, etwa 88 Kilometer nördlich von Damaskus-Stadt. 2001 erlaubte ein staatliches Dekret die Gründung privater Universitäten. Eine Organisation des Unternehmers Saleem Daaboul gründete die Universität. Sie ist die erste Privatuniversität in Syrien. Ihr Präsident ist Nabil Na'im Al-Battal. In Deutschland kooperiert sie im Rahmen des Tempus-Programms mit der HU Berlin. Fakultäten Die Universität hat neun Fakultäten: Medizin Zahnmedizin Pharmazie Ingenieurswesen Wirtschaftswissenschaften und Management Diplomatie und internationale Beziehungen angewandte Wissenschaften Gesundheitswissenschaften Medienwissenschaften Einzelnachweise